By John Cavanagh and Jerry Mander Courtesy tru.ca

A CRITIQUE OF CORPORATE GLOBALIZATION (PART III):

Creating a world that works for all must begin with an effort to undo the enormous damage inflicted by the free trade economic policies that so badly distort economic relationships among people and countries. The thrust of those policies is perhaps most dramatically revealed in the structural adjustment programs imposed on low- and intermediate-income countries by the International Monetary Fund (IMF) and the World Bank. Structural adjustment requires governments to do the following
: • cut government spending on education, health care, the environment, and price subsidies for basic necessities such as food grains and cooking oils;
• devalue the national currency and increase exports by accelerating the plunder of natural resources, reducing real wages, and subsidizing export-oriented foreign investments;
• liberalize (open) financial markets to attract speculative short-term portfolio investments that create enormous financial instability and foreign liabilities while serving little, if any, useful purpose;
• eliminate tariffs and other controls on imports, thereby increasing the import of consumer goods purchased with borrowed foreign exchange, undermining local industry and agricultural producers unable to compete with cheap imports, increasing the strain on foreign exchange accounts, and deepening external indebtedness.

The World Bank

According to its charter, the World Bank was created to assist in the reconstruction and development of territories of member nations by facilitating the investment of capital for productive purposes” and to promote the long-range balanced growth of international trade.

” The World Bank was originally intended to focus on financing the post-World War II reconstruction of Europe, using capital subscribed by member governments against which it could borrow in international financial markets at favourable rates and then lend out for development projects. When Europe showed little interest in mortgaging the future of its economy to foreign bankers, the World Bank set about marketing its loans in the newly independent former colonies. At first, that too proved a hard sell. So the Bank invested in training and education to indoctrinate scores of Third World bureaucrats and economists in an economic ideology that equates development with export-led economic growth fuelled by foreign borrowing and investment—the basic fallacy that remains a cornerstone of its policy today.

Originally, the loans were used to finance infrastructure projects and imports beyond the means of the country’s export earnings. Eventually, ever-larger new loans were needed just to service payment of interest and principle due on previous loans. The more the borrowing, the greater the need for still larger loans, and borrowing became something of an economic addiction. Aside from a handful of citizen watchdog groups, few paid attention to the burden these loans placed on domestic economies when the time came to repay.

During the 1970s, OPEC sharply increased oil prices and hence the cost of energy imports. Northern banks, awash with OPEC deposits, lavished loans on Third World countries— often with the encouragement of the World Bank. Soon the costs of debt service exceeded repayment capacity by such a wide margin that there was a threat of a global financial crisis. Beginning with Mexico in 1982, the World Bank and the IMF swung into action with structural adjustment as their primary response. Together they reoriented national economies to focus on debt repayment and to further open their resources, labour, and markets to foreign corporations. Adjusted” countries came under great pressure to increase the export of their natural resources and the products of their labour, become more import-dependent, and increase the foreign ownership of their economies. Once the countries accepted these conditions, the IMF and the World Bank rewarded them with still more loans, thus deepening their indebtedness—rather like a fireman pouring gasoline on a burning house to stop the blaze.

The results have been disastrous, not only in human and environmental terms, but also in economic terms. In 1980, the total external debt of all developing countries was $609 billion; in 2001, after 20 years of structural adjustment, it totalled $2.4 trillion. In 2001, sub-Saharan Africa paid $3.6 billion more in debt service than it received in new long-term loans and credits. Africa spends about four times more on debt-service payments than it does on health care.

In recent years, the World Bank has provided hundreds of billions of dollars in low-interest loans to subsidize the efforts of global corporations to establish control over the natural resources and markets of assisted countries. Corporations in the energy and agriculture sectors have been among the main beneficiaries. Often World Bank-financed roads, power plants, and electrical grids were built primarily to serve the global corporations establishing operations in the service area of the loan-financed facilities, rather than to serve the local populations. Indeed, as documented by the Institute for Policy Studies, the World Bank has become the major contributor to global greenhouse gas emissions through fossil fuel projects that primarily benefit global corporations. Regional development banks such as the Asian Development Bank (ADM) and the Inter-American Development Bank have generally copied the World Bank’s model.

Structural adjustment socially, economically, ecologically disastrous

The International Monetary Fund
The International Monetary Fund (IMF) was originally created to work with member nations to implement measures to ensure the stability of the international financial system and correct balance-of-payment maladjustments. By the early 1980s, however, it took a different course. Rather than helping governments avoid currency crises, it has persistently pressured them to abandon the regulation of crossborder trade and financial flows, resulting in massive trade imbalances and reckless financial speculation.

IMF-sanctioned policies helped attract huge inflows of foreign money to what were called the emerging market economies” of Asia and Latin America in the form of loans and speculative investment. As Walden Bello and Martin Khor have documented, the rapid buildup of foreign financial claims set the stage for the subsequent financial meltdown in Mexico in 1994 and in Asia, Russia, and Brazil from 1997 to 1998.

This is why: When it became clear that the huge financial bubbles the inflows had created could not be sustained and that claims against foreign exchange could not be covered, speculators were spooked and suddenly pulled out billions of dollars. Currencies and stock markets went into freefall. Millions of people fell back into poverty. Then the IMF stepped in with new loans to bail out the foreign banks and financiers involved—leaving it to the taxpayers of the devastated economies to pick up the bill once the loan payments came due. In many instances, at IMF insistence, uncollectible private debts were converted into public debt.

Over the last two decades, structural adjustment programs were imposed by the IMF and the World Bank on close to 90 developing countries, from Guyana to Ghana. The objective of these SAPs went beyond debt repayment or attainment of short-term macroeconomic stability, seeking nothing less than the dismantling of protectionism and other policies of governmentassisted capitalism that their theorists judged to be the main obstacles to sustained growth and development.

Two decades after the first structural adjustment loan, the Bank states that it has formally abandoned the entire program, replacing it with what it calls the Comprehensive Development Framework.” This new paradigm, according to a statement by the Group of Seven Finance Ministers and Central Bank Governors, has the following elements:
• increased and more effective fiscal expenditures for poverty reduction, with better targeting of budgetary resources, especially on social priorities in basic education and health;
• enhanced transparency, including monitoring and quality control over fiscal expenditures;
• stronger country ownership of the reform and poverty reduction process and programs, involving public participation;
• stronger performance indicators that can be monitored for followthrough on poverty reduction; and
• assurance of macroeconomic stability and sustainability, and reduction of barriers to access by the poor to the benefits of growth.

What brought about this shift in plans? Clearly, it was spectacular failure that could no longer be denied at the pain of totally losing all credibility. With dozens of countries under adjustment” for over a decade, even the World Bank had to acknowledge that it was hard to find a handful of success stories. In most cases, structural adjustment caused economies to fall into a hole wherein low investment, reduced social spending, reduced consumption, and low output interacted to create a vicious cycle of decline and stagnation rather than a virtuous circle of growth, rising employment, and rising investment, as originally envisaged by the World Bank-IMF theory.

With much resistance from the Bank’s entrenched bureaucracy, President James Wolfensohn moved slowly to distance the Bank from hard-line adjustment policies, and even convinced some of his staff (grudgingly) to work with civil society groups to assess SAPs in the so-called Structural Adjustment Program Review Initiative (SAPRI). For the most part, however, the change in attitude did not translate into changes at the operational level because of the strong internalization of the structural adjustment approach among Bank operatives.

Although self-doubt began to engulf the World Bank, the IMF plowed confidently on. Lack of evidence of success was interpreted to mean simply that a government lacked the political will to push adjustment. Through the establishment of the Enhanced Structural Adjustment Facility (ESAF), the IMF sought to fund countries over a longer period in order to institutionalize more fully the desired freemarket reforms.

It was the Asian financial crisis that finally provoked the IMF to make some cosmetic changes. In 1997-98, it moved with grand assurance into Thailand, Indonesia, and Korea with its classic formula of short-term fiscal and monetary policy cum structural reform in the direction of liberalization, deregulation, and privatization. This was the price it exacted from governments for financial rescue packages that would allow them to repay the massive debt incurred by their private sectors. Instead, a shortterm crisis turned into a deep recession as governmental capacity to counteract the drop in private-sector activity was destroyed by budgetary and monetary repression. If some recovery is now discernible in a few economies, it is widely recognized as coming in spite of, rather than because of, the IMF.

For a world that had long been resentful of the IMF’s arrogance, this was the last straw. In 1998-99, criticism of the organization rose to a crescendo. Criticism went beyond the IMF’s stubborn adherence to structural adjustment and its serving as a bailout mechanism for international finance capital to its being non-transparent and unaccountable. Its vulnerable position was exposed during an early-2000 debate in the U.S. Congress over a G-7 initiative to provide debt relief to 40 poor countries. Legislators depicted the IMF as the agency that had caused the debt crisis of the poor countries in the first place, and some called for its abolition within three years. Said Representative Maxine Waters: Do we have to have the IMF involved at all? Because, as we have painfully discovered, the way the IMF works causes children to starve.

WTO serves U.S., corporate interests over civil-society interests

” In the face of such criticism from legislators in the IMF’s most powerful member, Clinton Administration Treasury Secretary Larry Summers claimed that the IMF-centred process would be replaced by a new, more open and inclusive process that would involve multiple international organizations and give national policy-makers and civil society groups a more central role.

” What did that mean? Was structural adjustment dead, and had the Bretton Woods institutions seen the light? The fact is, in the case of the IMF, as well as that of the World Bank, jettisoning the paradigm of structural adjustment left them adrift, with the rhetoric and broad goals of reducing poverty but without an innovative macroeconomic approach. Wolfensohn and his former chief economist, Joseph Stiglitz, talked about bringing together” the macroeconomic” and social” aspects of development, but World Bank officials cannot point to a larger strategy beyond increasing lending to health, population, nutrition, education, and social protection to 25% of its total lending. Most at sea are IMF economists, some of whom have openly admitted to NGO representatives that the new approach was limited to changing the name of the Enhanced Structural Adjustment Facility to the Poverty Reduction Facility, and that they were looking to the World Bank to provide leadership.

It is not surprising that in such circumstances the old paradigm would reassert itself. For example, the IMF told the Thai government—already its most obedient pupil—to cut its fiscal deficit despite a very fragile recovery, and it pushed Indonesia to open its retail trade to foreign investors despite the consequences of higher unemployment. Similarly, technocrats of the Asian Development Bank made energy loans contingent on the Philippine government’s accelerating the IMF-promoted privatization of the country’s National Power Corporation, even though consumers were likely to end up paying more to the seven private monopolies that will succeed the state enterprise. It’s the same old approach of deregulation, privatization, and liberalization, but with safety nets,” is the acccurate description of one Filipino labour leader.

The GATT and the World Trade Organization

The World Trade Organization (WTO) has emerged as the third pillar of the Bretton Woods system.

A very healthy debate was launched after World War II about the need for a global trade and investment institution that could help generate full employment, protect worker rights around the world, and protect against what were then referred to as global cartels”—small groups of corporations that gained too much power over a sector. These broad-based goals were enshrined in a charter that proposed the formation of an International Trade Organization (ITO). Rejected by the U.S. Senate on the grounds that its broad mandate would compromise U.S. sovereignty, only one element of the ITO—the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT)— was created instead, with the more narrow goal of reducing tariffs in goods and services and setting up a handful of broad trade principles.

World trade grew dramatically following World War II, under the guidance of the GATT. While initially limited to this trade expansion mandate, the GATT evolved into an institution that promoted corporate rights over human rights and other social and environmental priorities.

In the early 1980s, economists and politicians, powered by the so-called Reagan Revolution in the U.S. and the Thatcher and Kohl acendancies in Europe, began planning a new but substantially different GATT negotiating round. Their goal was to expand the GATT disciplines to bind signatory governments to a set of multilateral policies regarding the service, government procurement, and investment sectors; to establish global limits on government regulation of environmental, food safety, and product standards; to establish new protections for corporate intellectual property rights granted in rich countries; and to have this broad panoply of one-sizefits-all rules strongly enforced over every level of government in every signatory country.

This agenda was translated into the Uruguay Round of GATT negotiations, a transformational undertaking pushed largely by U.S.-based global corporations and their allies in the U.S. government. When completed in 1994, the Uruguay round replaced the old GATT trade contract with a new institution, the World Trade Organization. The WTO was given a built-in enforcement system more powerful than that of any previous treaty. This system, with closed tribunals of trade bureaucrats who determined if a country’s laws exceeded the constraints set by the new rules, included automatic, permanent trade sanctions against any country refusing to comply with WTO demands. In short, the WTO took on the role of implementing globally much of the same policy agenda that the World Bank and the IMF had already imposed on most of the Third World.

Proponents of the WTO argue that it is needed to regulate trade, prevent trade wars, and protect the interests of poor nations, but its actions tell a different story. [It has ruled against nearly all the national environmental laws that have been challenged by corporations.] WTO panels have also ruled against Canada’s cultural protections, which taxed U.S. magazines. India has been told it was in violation of WTO rules for providing its people with inexpensive generic drugs, because that reduced the profits of the big pharmaceutical companies who produce the more costly brand-name drugs.

Policies of IMF, World Bank, WTO spur growth in global inequality

Given the claim that the WTO protects the poor and prevents trade wars, its 1999 decision on Caribbean-grown bananas is especially revealing. Europeans were told by the WTO that they could not give import preference to bananas produced by small bananafarmer cooperatives in the Caribbean because it was unfair to two giant U.S. agribusiness corporations, Chiquita and Dole, which control half the world’s banana trade. When Europe refused to obey the WTO, the WTO sanctioned a retaliatory move by the United States to impose 100% tariffs on a wide variety of European exports. Thus, in a single case, the WTO struck down a preference for the poor and sanctioned a trade war.

Specifically, the WTO has served primarily U.S. government and U.S. corporate interests over developing country and civil-society interests. Just as it was the United States that blocked the founding of the International Trade Organization in 1948 [fearing the ITO might obstruct its overwhelming economic dominance in the post-war world], so it was the United States that became the dominant lobbyist for the comprehensive Uruguay Round and the founding of the WTO when it felt that global conditions then favoured U.S. corporate interests.

It was U.S. pressure that brought agriculture fully under the WTO in 1995. Said then U.S. Agriculture Secretary John Block: The idea that developing countries should feed themselves is an anachronism from a bygone era. They [should be] relying on U.S. agricultural products, which are available in most cases at much lower cost.” Of course Washington did not just have developing country markets in mind, but also the European Union, Japan, and South Korea.

It was also the United States that pushed to bring services under WTO coverage, and to expand WTO jurisdiction to Trade-Related Intellectual Property Rights (TRIPs) and Trade-Related Investment Measures (TRIMs). It was again the United States that forced the creation of the WTO’s formidable dispute-resolution and enforcement mechanism after being frustrated with what U.S. trade officials considered weak GATT efforts to enforce rulings favourable to the U.S.

In sum, it was not global necessity that gave birth to the WTO, but rather the U.S. government’s assessment that the interests of its corporations were no longer served by a loose and flexible GATT. In the course of the 1990s, what had been a U.S. idea spread to become the mantra of the wealthiest countries, then known as the G-7 (the United States, Japan, Germany, France, the United Kingdom, Italy, and Canada). From the free-market paradigm that underpins it to the rules and regulations set forth in the various trade agreements to its system of decisionmaking and accountability, the WTO is a blueprint for the global dominance of the largest corporations based in the richest nations.

The WTO rules and enforcement system is regularly used by corporations and their allied governments to attack measures taken by national governments to protect the health, safety, and culture of their people and to preserve the environment. Yet, under WTO rules, governments are allowed (even encouraged) to take ever stronger steps to protect the profits and property rights of corporations and financiers.

Although the WTO presumes to impose a one-size-fits-all set of rules constraining the public interest policies of WTO member nations, it does nothing to limit the excesses of global corporations and financial speculators— two priority regulatory needs. Instead, it regulates national and local governments to prevent them from regulating international trade and investment.

In short, the WTO regulates governments to protect corporations.

Conclusion

The World Bank, IMF, and WTO have a distorted view of economic progress. Their embrace of unlimited expansion of trade and foreign investment in order to achieve economic growth suggests that they consider the most advanced state of development to be one in which all productive assets are owned by foreign corporations producing for export; that the currency that facilitates day-to-day transactions should be borrowed from foreign banks; that education and health services should be operated by foreign corporations on a fee-for-profit basis; and that almost everything that local people consume should be imported.

When stated in such stark terms, the absurdity of this ideology becomes obvious. It also becomes clear who is served by such policies. Rather than enhancing the life of people and the planet, they consolidate and secure the wealth and power of a small corporate élite.

The relevant data demonstrate that trade and investment liberalization does not necessarily bring increased economic growth or prosperity. It does, however, contribute to serious imbalances in the global economy, including alarming growth in inequality, both inside and between nations. Alternative models that emphasize domestic production for domestic markets and that direct trade and foreign investment to the service of national needs hold greater promise.

–––––––––––––––––––

(John Cavanagh is director of the Washington-based Institute for Policy Studies, and Jerry Mander is a senior fellow at the Public Media Center. They co-chaired the committee that drafted a report—Alternatives to Economic Globalization: A Better World Is Possible—for the International Forum on Globalization. This article was adapted from the report, which has been published in book form by Berrett-Koehler Publishers, Inc., San Francisco. All rights reserved. See www.bkconnection.com)

https://www.tru.ca/library/pdf/cavanagh-mander.pdf

Sri Lanka News

State Minister Susil Premajayantha left his office so gracefully after he has been removed from his post with immediate effect,

The decision was made by President Gotabaya Rajapaksa in accordance with the powers vested in him.

Susil Premajayantha served as the State Minister of Education Reforms, Open Universities, and Distance Learning Promotion.

 Premajayantha says he intends to return to his legal profession.

The former State Minister of Education Reforms, Open Universities and Distance Learning Promotion made this remark speaking to the media following his dismissal.

Responding to queries, Premajayantha said he learned of his dismissal through media reports.

This is nothing big. I first became a minister in 2000, right after [I] entered the parliament. I have worked under three presidents. I have a profession. I’ll return to that from tomorrow, to the court.” Premajayantha continued.

When asked if he was told of a reason for being sacked from his state ministerial post, Premajayantha responded, There is no need to give such reasons. The Executive President is vested with the powers to appoint and to remove anyone [from their position].”

Speaking further, he said, A media person recently asked me about the prices of goods while I was at the market. I responded that the agriculture has failed completely and that the policy decisions that have been taken have failed. I spoke on behalf of the people.”

Premajayantha stressed that he is not surprised by this move, given the direction the country is moving towards.

Most of the people who were present at his departure welcomed his departure and wished him good luck for his future ambitions leaving behind a question Can Gotabaya leave his office so gracefully at the end of his term?”.

Courtesy MailOnline

COLOMBO, Sri Lanka (AP) – Sri Lankan President Gotabaya Rajapaksa sacked a government minister on Tuesday after he criticized a now-abandoned government decision to ban chemical fertilizers.

Rajapaksa´s office said State Minister of Education Reforms and Open Universities Susil Premajayantha was dismissed with immediate effect. It did not give a reason for his removal.

Premajayanta was not immediately available for comment. However, he said on local television stations that he believed his dismissal was the result of his recent comments about government agricultural policy and rising food prices.

On Sunday, Premajayantha was shown on television buying food at a vegetable market and criticizing the government´s prohibition of chemical fertilizers and rising vegetable prices.

There has been a growing public outcry over sharply higher rice and vegetable prices resulting from shortages in food production as farmers complain that they have no proper fertilizer.

The government imposed a ban on chemical fertilizers in May, but lifted it after widespread criticism in November. Farmers say they still have not received chemical fertilizers.

Many analysts say the ban was chiefly an effort to preserve Sri Lanka´s scarce foreign reserves. The coronavirus pandemic has dealt a severe blow to the tourism industry, one of the country’s main sources of foreign currency.

Opposition parties and farmers have been holding near-daily protests for many months, condemning the chemical fertilizer ban and criticizing the government for failing to control the rising cost of living.

Courtesy Hiru News

Former President Maithripala Sirisena stated that the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) has embarked on a new program to save the country from the situation it is facing.
He stated that the present government is an alliance government and that the strongest third party in parliament is the SLFP.

Maithripala Sirisena also stated that although some people thought that the SLFP had fallen into a state where it could not recover, it had not reached such a stage.

He further stated that the SLFP suffered a serious setback in the 1977 election.

චානක බණ්ඩාරගේ

නිදහස ලැබීමෙන් අනතුරුව සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ සහ සභ්‍යත්වයේ නැඟීමක් වෙනුවට වුයේ තව දුරටත් බිඳ වැටීමකි.  ධර්මපාල තුමන් සඳහන් කල පරිදිම සුද්දන් ගිය පසු කළු සුද්දන් සිංහලත්වය පාගා දැමීමට, ගැරහීමට ලක් කළහ.

බෞද්ධයන් දිගින් දිගටම ක්‍රිස්තියානිකරණය වුහ. මෙය අද ඉතා සීග්‍ර ලෙස නගරවල පමණක් නොව ගම් වලද පැතිර යයි. 1994ට පමණ  පසුවයි මේ තත්ත්වය බොහෝ සෙයින් වැඩි වුයේ. 

රහසින් ක්‍රිස්තියානු ධර්මය අදහන බෞද්ධයෝ බොහෝය – ඒ අතර දේශපාලකයෝද ඇත. බෞද්ධයෙක් ක්‍රිස්තියානුවෙකු හා විවාහ වූ පසු බොහෝ විට එම තැනැත්තා සහ ලැබෙන ළමුන් ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයෝ වෙත්.

අද රටේ සිංහලයන් සිටින්නේ 65%ක් නම් (රටේ මුළු ජනගහනය කෝටි 2.2) අඩු තරමින්  ඔවුන්ගෙන් 12% -15% තරම වත් ක්‍රිස්තියානුවන් විය යුතුය. මේ සම්බන්ධව මෑතක ලබා ගත් සංඛ්‍යා ලේඛන නොමැත.

අන්‍යාගමිකරණය පමණක් නොව ස්ව කැමැත්තෙන් ද බොහෝ බෞද්ධයන් ක්‍රිස්තියානි පල්ලි, දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි යොමු වෙත්. මේ පිළිබඳව ක්‍රිස්තියානි පුජකයින්ට හෝ ක්‍රිස්තු භක්තිකයනට දොස් කීමෙන් පලක් නැත. ඔවුන් වරදක් කර නැත (බලෙන්/මුදලට ක්‍රිස්තියානුකරණය කරන්නේ නම් එය බලවත් වරදකි).

මේ තත්ත්වය බෞද්ධ නායකයන් සැලකිලිමත් විය යුතු කරුණකි. අප බෞද්ධයන් ක්‍රිස්තියානිකරණය වන තත්ත්වය නැති/අඩු කිරීමට වැඩ පිළිවෙල් පන්සල් ආශ්‍රයෙන් සකස් කල යුතුයි.  බෞද්ධ කටයුතු අමාත්‍යංශය විශේෂයෙන්ම තිබෙන්නේ එවැනි දේටය.

1994න් පමණ පසු කිසිම ශීලාචාර කමක් නැති තක්කඩි, මදාවීන් මධ්‍යම රජයේ සහ පළාත් සභා පාර්ලිමේන්තුවලට ඇතුල් වුහ. ප්‍රාදේශීය සභා, පළාත් පාලන ආයතන වල තත්ත්වයද එසේම  විය. රටේ මත්පැන්, මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය පුදුමාකාර ලෙස ස්ත්‍රී පුරුෂ දෙපක්ෂය තුලම වැඩි වුණි. අප බලාසිටියදීම රට තුල හැදියාව, ගුණ ගරුක බව, සාර ධර්ම අතුරුදහන් වී යාම මේ සියල්ලට හේතුවයි.

පසුගියදා තරුණ විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් වයෝවෘද්ධ සංඝයාවහන්සේ නමකට උපාධි ප්‍රධානෝත්සවය අවස්ථාවේ සැලකු ආකාරය වැරදිය. අප සිංහල බෞද්ධ රටකි; මෙහි සැමදාම සංඝයාවහන්සේලාට ගෞරවාන්විතව සලකණු ලැබීය. ඔවුනට සුදු රෙද්දක් දමායි අප සැමවිටම අසුන් පනවන්නේ.  ඒ සිවුරට කරන ගරු කිරීමක් නිසායි (බුද්ධ පුත්‍රයන් වහන්සේ නමකට). ආණ්ඩුව සමඟ යමෙකුගේ තරහක් තිබුනත් එවැනි ඉතා වැදගත් ආයතනයක/උත්සවයක තිබෙන්නාවූ සම්ප්‍රදායට, විනය ගරුක බවට අප සැම දෙනාම ගරු කල යුතුයි.

අපගේ දෙමව්පියන් යම් වරදක් කල විට අප ප්‍රසිද්ධියේ අසංවර ලෙස ඔවුනට විරුද්ධව හැසිරෙන්න නොයන්නෙමු.

සම්ප්‍රදායන්, ශිෂ්ට සම්පන්න බව කඩා බිඳ දමා පුජකත්වයට, වැඩිහිටි කමට නොසලකන සමාජයකට වැඩි දුරක් යා නොහැක.

 ‘ජංගි හොරා’ නමින් විශාල කට් අවුට්, බිල් බෝර්ඩ් ගසා මේ දිනවල එක් චිත්‍රපටියක් ප්‍රවර්ධනය කෙරේ. මේ ‘ජංගි’ බැලීමට වැඩිපුරම පිරිමි සිනමා ශාලා වෙත වැල නොකැඩි දුවති. නිෂ්පාදකයන් කෝටි ගණන් හම්බ කරනු ඇත. නමුත් මුදල් හම්බකිරීමේ වානිජකරණය යටතේ අපේ සංස්කෘතිය, සභ්‍යත්වය වැනසෙන්න ඉඩ දිය නොහැක. අප රටේ සිටින්නේ  වැදගත්, ශිෂ්ට සම්පන්න කාන්තාවන්ය. මෙවැනි නම් දමා චිත්‍රපට ගැසීමෙන්, දැවැන්ත බිල් බෝර්ඩ් මඟින් ඒ නම් ප්‍රවර්ධනය කිරීමෙන් අප කාන්තාවෝ අපහසුවට පත් වෙති. දරුවනට මුහුණ දිය නොහැකි තත්ත්වයන් නිවෙස්වල මතුවේ. කාර්යාලවල/කම්හල්වල කාන්තා හිංසනය ඇතිවේ. 

මේ ශ්‍රී ලංකාවය, ඇමරිකාව හෝ ඕස්ත්‍රේලියාව නොවේ. කාන්තා පෞද්ගලිකත්වය බටහිර රටවලට වඩා ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩිය/පුජනීයය. අපේ සම්ප්‍රදායන්, හැදිච්ච කම පිළිබඳව වන අගය කිරීම් ඒ රටවලට වඩා වැඩිය.

මේ චිත්‍රපටයට ඒ නම ලැබුනේ ඔවුන් දුන් ඉංග්‍රීසි නම  සිංහලට පරිවර්තනය කිරීම නිසා බව නිෂ්පාදකවරු  පවසත්. නමුත්,  ‘ජංගි හොරාට’ (මෙය සිංහල චිත්‍රපටියකි) ඔවුන් ලබාදුන් ඉංග්‍රීසි නම Panty Thief නොවේ, Underpants Thief ය. එසේ නම් නම ‘ජංගි හොරා’ වුයේ හුදු වානිජමය අරමුණක් නිසා නොවේද? ඒ වෙනුවෙන් අපේ සංස්කෘතිය, සභ්‍යත්වය පවා දීම වැරදි නොවන්නේද?

‘අඩෝ’ කියා එක් ප්‍රසිද්ධ නාලිකාවකින් ටෙලි නාට්‍යක් මෑතකදී විකාශණය කරන ලදී. පෝස්ටර් පවා ගසා ඒ නමට ඒ නාලිකාව විසින් දැඩි ප්‍රසිද්ධියක් ලබා දෙන ලදී. මේවා හිතා මතා අපේ සමාජයේ වැදගත්කම, සාරධර්ම දුර්වල කිරීමට දරන උත්සාහයන්ය.

ජාත්‍යාන්තර සම්මාන පවා දිනු ලෙස්ටර් මහතා චිත්‍රපට හැදුවේ ලිංගිකත්වය විකුණා නොවෙයි. අද සෑම චිත්‍රපටයකම වගේ දෙතොල් සිප ගන්නා දර්ශනය (‘ජංගි හොරා’ ගැන නොවේය මේ කියන්නේ).

ජාත්‍යාන්තරය කෙසේ වෙතත් දේශය තුලද ඉහලම සම්මානද ලැබෙන්නේ රණ විරුවන්, සිංහල බෞද්ධයන් පවා දෙන/පහත් කර පෙන්වන චිත්‍රපටවලටය.

අද හොඳම සංඛ්‍යාත (frequencies) ලබාදී ඇත්තේ ද්‍රවිඩ බසින් වන රූපවාහිනී/FM ගුවන් විදුලි නාලිකා වලටය. මේවායේ ප්‍රමාණය සමහරවිට සිංහල නාලිකා ප්‍රමාණයට වඩා වැඩි විය හැක. සිංහල FM ගුවන් විදුලි වැඩසටහන් අපැහැදිලිය. ශබ්ධ, ඝෝෂා වලින් බහුලය. දෙමළ FM විකාශනයන් මෙන් නොව සිංහල FM විකාශනයන් හරිහැටි ‘ටියුන්’ කර ගත නොහැක. මේ තත්ත්වය නිවැරදි කිරීමට රජය කටයුතු කල යුතුය.

මහා බැංකු මංකොල්ල, සීනි වංචාව, පොල්තෙල් වංචාව, පැනමා පේපර්ස්, පැන්ඩෝරා පේපර්ස් අද අපට අමතක වී ඇත්තා සේය.

ආණ්ඩුවල හොර දේශපාලනඥයනට විරුද්ධව විරුද්ධ පක්ෂ සටන් ගෙන යා යුත්තේ  පාර්ලිමේන්තුව තුලය. වෙනත් තැනක් නැත. විපක්ෂයේ සියළු පක්ෂ ටික කලක් පාර්ලිමේන්තුව තුල (සහ ඉන් පිටත) බොරුවට මහ හඬින් කෑ ගසා නිහඬ වෙත්.  ඒ නිසා, ජනතාවගෙන් ඔවුහු ‘එක’ දා ගනිත්.  නමුත්, ඔවුන් ඇත්තටම කරන්නේ – පාර්ලිමේන්තුවේ 225ම, එකිනෙකාගේ පිට කසා ගැනීමයි. මොවුන් රටට ආදරය නොමැති අයය.

අවසානය දක්වා සටනක් රැගෙන ගොස් හොර දේශපාලනඥයන් ඔවුන්ගේ  තනතුරු වලින් අස් කිරීමට, පාර්ලිමේන්තුවෙන් පහ කිරීමට, ඔවුන්ව නඩු අසා හිරේ යැවීමට කිසිම දේශපාලන පක්ෂයකට නුවුවමනාය.  ‘මුං  ඔක්කොම හොරු මල්ලි’ කියා රංජන් කීවේ ඒ නිසාය.

සාමාන්‍ය ජනතාවට මේ පිළිබඳව තිබෙන අවබෝධය අඩුය.  විපක්ෂයේ පක්ෂ බොරු කරන නිසා නිර්භීත මාධ්‍යය වලටද ඒ සටන් පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත සිට ගෙන යාමට තරම් ගැම්මක්/ශක්තියක් නොමැත.

ආණ්ඩුවල දුෂණ, වංචා වලට එරෙහිව විපක්ෂයේ පක්ෂ, සියළු මාධ්‍යය එකාවන්ව වැඩ කර හොර දේශපාලනඥයනට ක්ෂණිකව දඬුවම් ලබා දීමට වැඩ කල යුතුය.  නමුත්, අද ශ්‍රී ලංකාව තවමත් එවැනි තත්ත්වයකට පැමිණ නැත. ඉදිරියේදී පැමිණීමේ අවකාශ දැන් දක්නට ලැබේ.

Sugath Kulatunga

We are a much-nannied society. We live on subsidies from womb to tomb. We enjoy free health, free education, subsidized electricity, and water. Our farmers get their irrigation water-free and are given a guaranteed price for their main products. Besides all these, we also enjoy the fundamental right to defend these rights. We do not for a moment think that there is no free meal. Somebody else is paying for it.

One has to be happy with the present predictions of the serious food crisis by March this year. I hope the nanny mollycoddled population and the government is groping for solutions and pushed in different directions by the next election and percentage-minded politicians, gutless set of bureaucrats and one-track-minded professionals will wake from their slumbers and get down to work. Subsidies are not properly targeted. The fuel subsidy benefits the owner of a luxury limousine or a three-wheeler owner. It is the same with education and health subsidies.

Public Servants and Shop and Office workers enjoy 104 days of weekends and 25 public holidays. No government has had the courage to demand a reduction of holidays and do more work when salaries are increased. No wonder that productivity has suffered and FDI is discouraged.

We have had a series of crises in sugar, cooking gas, fertilizer, and vegetables, some of which are associated with scams. We expect an acute crisis in rice soon. We continue to be troubled by the balance of payments and the burden of debt which are outside this note.

Crisis in Sugar

This was a crisis that could have been avoided. The first mess-up was in the sugar swindle. Here it is the Consumer Affairs Authority and the Ministry in charge which did not go by the clear provision of the CAA Act. When the CAA ended the price control of Sugar (which was at Rs 80), the Authority should have entered into an agreement in terms of Article 14. (1) where the Authority is empowered to enter into such written (binding) agreements as it may deem necessary, with any manufacturer or trader or with any association of manufacturers or traders to provide for— (a) the maximum price above which any goods shall not be sold; (c) any other conditions as to the manufacture, import, supply, storage, distribution, transportation, marketing, labelling or sale of any goods.

The CAA did not do it and allowed the traders to sell sugar over Rs 200 and making massive profits. The state minister lamented that the Ministry had no power to act. Only conclusion that one can come to is that this was purely a crisis created by the CAA and the Ministry of trade.

Crisis in LPG

This foul-smelling crisis in cooking gas was again allowed to aggravate by the Ministry of Trade. It was quite obvious that the explosions were due to what was inside the cylinders. What are outside i.e. regulators, burners, tubes had been used for years without any problem? The Minister and the regulatory authorities were unable to get the gas companies to declare the composition of the gas inside the cylinders. Even today they have not revealed that information.

Crisis in vegetables

In the past, there were a few serious attempts to increase food production. The first one I remember was the grow more food campaign launched by Dudley Senanayake, with an emphasis on the production of rice. The campaign was personally led by Dudley, who had a genuine love for agriculture and was following in the footsteps of the Father of the Nation, DS.

The next prominent campaign was launched as a cultivation war (waga sangramaya) by Mrs. Bandaranayake. At that time there was a grave shortage of food- mainly rice, so much so, people were requested to skip a rice meal on one day of the week and were encouraged to eat manioc and pulses. The UNP went to town against the consumption of manioc. They invented reports of manioc poisoning and people dying of eating manioc. Today manioc consumption is recommended even to control cancer.

It is unfortunate that our Agriculture authorities have not done much research on foods other than on rice of which they have excelled. For example, Manioc as a food has been overlooked whereas it is the staple food of around 800 million people in the world. There are so many varieties of yams that are not seriously promoted. In this country, even a temporary shortage of food items is used as a platform to denounce the ruling government. There is never a national approach to rectify the perennial problem. Breadfruit trees are one of the highest-yielding food plants known. A single tree can produce between 50 to 150 fruits per year can be propagated through tissue culture. But the Agriculture authorities did not think it was important. Today a fruit is Rs150 plus.

To make an immediate impact on vegetables we can adopt greenhouse technology which has been implemented successfully by the EDB for vegetable cultivation from a few years back with the cooperation of leading exporters of vegetables. Idle land around cities could be leased out to Super Markets to grow vegetables under greenhouses.

A strategy that has tremendous potential to increase the production of vegetables and fruits is home gardening. It has been promoted with fits and starts but not on a continuous and comprehensive scale. One does need a vast space of land to grow a few papaya trees or a few chilies and brinjal plants which can be grown in pots. Of course, it is not as dramatic as exhibiting the exorbitant price of a single chili in public. There is no efficient system for the supply of seeds and providing instructions. The present government had a program for the distribution of quality seeds, but it has fizzled out.

Railway land, in the centers of production of fruits and vegetables, could be used with cooling facilities,as collection and packing centers of fruits and vegetables. Thereafter the products could be transported in crates to wholesale distribution centers in consumption areas in refrigerated wagons. It is suggested that the Railway learns from the Assam Rail which uses Reefer wagons to transport perishable products all the way to Calcutta. GMR is perhaps the biggest landowner of developed land in the country. All that idle land from Dematagoda to Fort could be used for development.

Village Fairs have been the centers of the exchange of rural products. At present they lack even the basic facilities. They need to be improved.

As I was writing this note I heard the belated news of the incentives for home gardens. This is good news but this exercise too has to be well planned.  There are 24 agro-ecological regions in the country which represent a combination of particular characteristics of climate, relief, and soil and farming systems (C.R.Panabokke). This advantage should be made use of to get optimal results. There has to be ground-level planning to prevent gluts in the market. The media should give more space for the dissemination of information on agriculture. It will be useful to make home gardening a compulsory subject in Schools and have school gardens. It is also useful to introduce new crops popular in other countries.

Crisis in Milk foods

Not only self sufficiency but an increase in the consumption of milk foods was envisaged 60 years back in the agriculture development plan of Philip Gunawardhana. The quality of the local herd was to be upgraded through Artificial insemination and stud services. The Animal’s Act prevented cross breeding with local bulls. The dairy farms with improved breeds like fresian, and Ayrshire were maintained in upcountry farms for dairy products as well as for breeding stock. Thamankaduwa Livestock project was launched to breed cattle crossed with Jersey. A large herd of

Jersey heifers were imported and bred in Ambewela. Ridiyagama buffalo farm was meant to supply quality breeding material.

There is no need to import cows as the quality herds in the existing farms can supply all the semen needed. The bull calves from these herds can be distributed to stud centers island wide. The government can learn from the Private sector farm in Ambewela on importing semen, animal feed and establishing pastures.

Food self Sufficiency is generally considered as the self-sufficiency in the staple foods. It is a mistake to consider that we have achieved food self-sufficiency when there is no import of rice. In 2020 SL produced 5000 million MT of Paddy. When this is converted into rice it is around 3200 million MT of rice. The same year we imported 1.29 million MT of wheat. This means that we were only around 67% self-sufficient in our staple cereals.

Conclusion- What we see today is that the nursemaid has heard the crying babies and come to soothe them with some sweets stolen from the same babies (as duties and taxes). I for one would have liked the crises other than that of LPG to continue so that the necessary structural changes could take place. It is the bitter medicine.

සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වූ ව්‍යාපාරයේ පුවත්පත් සාකච්ඡාව

මේ රට අද කල්පාවසානයේ වහිනවා කියන මුරුගසන් වරුසාවට අහුවෙලා වගේ.  මැරුගසන් වැස්සට අහුවුනාම මිනිස්සුන්ට පිස්සු හැදෙනවාලු.  ලඟ ඉන්න මිනිහා පෙන්නේ සතෙක් වගේ ලු.  සාහිත්‍ය කතාවල කියනවා, මුරුගසන් වැස්ස වැටිලා පිස්සු හැදුණට පස්සේ එකිනෙකා මාරාගෙන ඒ රටේ ලෝකයේ සතා සිව්පාවා, ගහ කොළ පවා විනාශ වෙනවා ලූ.

මේ ආණ්ඩුවත් දැන් මුරුගසන් වරුසාවට අහුවෙලා වගේ. විශේෂයෙන්ම කෘෂිකර්ම කේෂ්ත්‍රයට අදාල සියළුම දෙනා මුරුගසන් වැස්සට අහුවෙලා පිස්සුවැටිලා වගේ වැඩ කරන්නේ යැයි හිටපු ආණ්ඩුකාර රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන් පැවසීය.    

සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වු ජාතික ව්‍යාපාරය අද නාරාහේන්පිට දී පැවැත්වූ පුවත්පත් සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් තෙන්නකෝන් මහතා පැවසූවේ  ‘‘කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශය කියන්නේ පිස්සන් කොටුවක්.  ඒකේ ඉන්න ඇමතිලා, ලේකම් ලා දන්නේ කෘෂිකර්ම ප්‍රශ්නයට උත්තර සොයන මිනිස්සු නිලධාරි එළවන්නයි, රස්සාව නැති කරන්නයි විතරයි. රාජ්‍ය ඇමති සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත ආණ්ඩුවේ කෘෂිකර්ම ප්‍රතිපත්තිය ෆෙල් කිව්වා ගමන්, ජනාධිපති සුසිල් ගේ ඇමතිකම ගැලෙව්වා. 

රසායන පොහොර වෙනුවට කාබනික පෙහොර ආදේශනය කරන්න කිව්වා. දැන් වැව්වල රොන්මඩ, කසල තේ, කිරි මැටි, වැලි පස් කලවං කරලා පොහොර කියලා විකුණනවා. 

පළිබෝධ නාශක කියන්නේ වානිජ්‍ය කෘෂිකර්මයට අත්‍යවශ්‍ය රසායන ද්‍රව්‍ය වර්ග යි.  ලංකාවේ කාබනික පලිබෝධක නාශක කියලා නිල පිළිගැනීමක් තියෙන්නේ එකම එකකට විතරයි.  වාණිජ්‍ය වගාවේ කෘමි හානි වලක්වන්න කාබනික උපක්‍රමයක් නෑ.  කාබනික වල් නාශක කියලා ජාතියක් ලංකාවේ ලියාපදිංචි කරලා නෑ.  කාබනික දිලීර නාශක කියලා ජාතියක් ලංකාවේ ලියාපදිංචි කරලා නෑ. 

රට පුරාම ගොයම් වගාව බලාගෙන ඉදිද්දී වල් නාශක නැතිව විනාශ වෙනවා.  කාබනික වල් නාශක නෑ කියලා, කවුරුවත් තවම ජනාධිපති ට, කෘෂිකර්ම ඇමතිට කියලා නෑ. 

සෑම එළවළු, පළතුරු, මල් වගාවක්ම කෘමි හානියකට ලක් වෙනවා.  කාබනික කෘමිනාශක කියලා ජාතියක් ලංකාවේ ලියාපදිංචි කරලා නෑ කියලා ජනාධිපති දන්නෙත් නෑ. ඇමති දන්නේත් නෑ.   රටේම භෝගවගා ටික පණුවෝ, කුඩුස්සෝ, පිපියෝ, කාලා විනාශ කරනවා.  මහවැලි කලාපයම දැන් දුඹුරු පැල කීඩෑ උවදුරට ලක්වීමේ අවදානමක් තියෙනවා. 

කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශයේ අත්පොත්වල තියෙනවා දුඹුරු පැල කීඩෑ උවදුර නිසා උපරිම වශයෙන් වගා අස්වැන්නෙන් 80% ක් දක්වා විනාශ වෙනවා කියලා.  මහවැලි එච්, සී, කලාපවලත් නැගෙනහිර පලාතතේ වගාව දුඹුරු පැල කීඩෑ උවදුරට ලක් වුනොත් බත් කාලා ඉවරයි.  කන්න බතල, කිරි ඇල හදාගන්න වෙයි. 

දිලීර නාශක නැති නිසා තමයි අද එළවළු පළතුරු මිල අහස උසට ගිහින් තියෙන්නේ.  උඩරට එළවළු හැදෙන නුවරඑළිය, වැලිමඩ, බදුල්ල, හපුතලේ, හාලිඇළ පැතිවල ගිහින් බලන්න.  හැදෙන බෝංචි කරල වත්තේ කුණුවෙනවා. අල වර්ග හැදෙන්නේ නැත්තේ දිලීර රෝග නිසා.  මුරුගසන් වැස්සට තෙමිච්ච දේශපාලනඥයෝ, නිලධාරි දන්නේ නෑ කාබනික දිලීර නාශක කියලා ජාතිකයක් ලංකාවේ ලියාපදිංචි කරලා නෑ කියලා. 

ගොවිතැන් කරනවා කියන්නේ විද්‍යාවක්.  දැන් ඒ කෘෂි විද්‍යාව පාලනය කරන්නේ කල්ප විනාශ වැස්සට අහුවෙලා පිස්සු හැදුණු කණ්ඩායමක්. 

ආය අලුතෙන් රටට සාගතයක් එන්න දෙයක් නෑ. දැනටම සාගතය ඇවිත් ඉවරයි. දැන් රු. පන් දහස ගානේ දෙන්න යනවා. රු. පන්දහසක් කියන්නේ මොකක්ද?  එළවළු කිලෝ 10 ක ගාන.  මාළු කිලෝ පහක ගාන.  හතර දෙනෙක් ඉන්න පවුලකට දවසකට හාල් කිලෝ  1 ½ ක් අවශ්‍යයි.  මාසෙකට හාල් කිලෝ 45 යි.  අද තියෙන මිලට හාල් විතරක් වත් ගන්න බෑ. 

මේ ආණ්ඩුව කරන්නේ සල්ලි අච්චු ගහලා බෙදන එක විතරයි.  සල්ලි අච්චු ගැහීම ගැන ව්‍යවහාරික සංකල්පය තමයි, එක රුපියලක් අච්චු ගැහුවාම රු. 8 ක් හුවමාරුවට එකතුවෙනවා කියන එක.  මේ ආණ්ඩුව බලයට එද්දී, රටේ රුපියල් අර්බුදයක් තිබුණේ නෑ. 

2021, ගිය අවුරුද්දට විතරයක් රු. බිලියන 278 ක් අච්චු ගහලා තියෙනවා.

2020 ජනවාරි සිට මේ දක්වා මාස 24 ට රු. බිලියන  1,342 ක් අච්චු ගහලා තියෙනවා.   

සල්ලි අච්චු ගැහුවාම එකේ බලපෑම උද්ධමනයට, රටේ ආර්ථිකයට දැනෙන්නේ මාස 7-10 ක් අතර කාලයක් යනවා.  අද මේ බඩු මිල ඉහළ යන්නේ පසුගිය මහ මැතිවරණය කාළේ බෙදපු රු. 5000 කොළ වලින් ඇති කරපු උද්ධමනය මිසක් ගිය අවුරුද්දේ අච්චු ගහපු සල්ලිවලින් ඇති කරපු උද්ධමනය නෙවෙයි.

ඊයේ ආණ්ඩුව කෝටි 22,900 ක සහන පැකේජ් එකක් නිවේදනය කළා. අය වැයේ නෑ මේ සල්ලි එන ක්‍රමයක් ගැන.  ආදායම උපයන්නේ නැතිව සල්ලි බෙදනවා කියන්නේ ඒ සල්ලිත් අච්චු ගහන්න ඕනි කියන එකයි. ආණ්ඩුව සල්ලි බෙදන්න හදනවා කියන්නේ ඡන්දයක් ලඟ ලඟ එනවා කියන එකයි. 

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

දකුණු පළාත් හිටපු ආණ්ඩුකාර

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය, සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ අමාත්‍යාංශය, ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම වරට වයස අවුරුදු 15ට වැඩි ශ්‍රී ලාංකේය තරුණ තරුණියන්ට ඩිජිටල් හැඳුනුම්පත (Digital Youth ID) හඳුන්වාදෙමින් ඊයේ (03) දින කොළඹ බණ්ඩාරනායක අනුස්මරණ ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේ පැවති වැඩසටහනේ දී අමාත්‍යවරයා මේ බව පැවසීය.

‘මේ යෞවන සමාජ සම්මේලන තුළ සිටින තරුණයා ඇප්ලිකේෂන් එක ප්‍රින්ට් කරගෙන අපි ගාවට ගෙනැත් දෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඇප්ලිකේෂන් එකේ ප්‍රින්ට් එකක් අරගෙන තමන්ගේ ගමේ දේශපාලනඥයා කරා යන්න අවශ්‍ය නැහැ. මේ Digital Youth ID එක ඇතුළේ තමන්ගේ සියලු විස්තර තිබෙනවා’ යැයි අමාත්‍යවරයා එහිදී පැවසීය.

ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමකට ලක්ව තිබෙන Block Chain තාක්‍ෂණය උපයෝගී කරගත් තොරතුරු තාක්‍ෂණ මෙවලමක් භාවිත කරමින් අමාත්‍ය නාමල් රාජපක්ෂ මහතාගේ මඟපෙන්වීම අනුව ජාතික තරුණ සේවා සභාව විසින් මෙම හැදුනුම්පත සකස් කොට ඇති අතර, මෙහි විශේෂත්වය වනුයේ අදාළ තරුණයාගේ හෝ තරුණියගේ නිපුණතාවයන් අධ්‍යාපන හා වෘත්තීය සුදුසුකම් හා වෙනත් සුදුසුකම් ඇතුළත් දත්ත බැංකුවක් ලෙස මෙය ප්‍රයෝජනයට ගත හැකිවීමයි.

මෙම හැදුනුම්පත ඔස්සේ ඇති තොරතුරු රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික අංශයේ සේවා යෝජකයින් තම කාර්ය මණ්ඩල අවශ්‍යතාවයන් සපුරා ගැනීමේදී දත්ත බැංකුවක් ලෙස භාවිත කරන නිසා මෙමගින් තරුණ තරුණියන්ට සෘජුවම රැකියා අවස්ථා ලබාගැනීමේ අවස්ථාව උදාවේ.

තරුණ තරුණියන්ට තම උසස් අධ්‍යාපන හා වෘත්තීය පුහුණු අවස්ථා සඳහා සෘජුවම ඕනෑම ආයතනයක ලියාපදිංචිවීමට මෙන්ම මේ සමග සම්බන්ධ වන පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල හා උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වලින් ආකර්ෂණීය වට්ටම් ලබාගැනීමේ අවස්ථාව ද මෙම හැදුනුම්පත හරහා ලබා ගත හැක.

කොවිඩ් ප්‍රතිශක්තිකරණ එන්නත්කරණ විස්තර ද මෙම හැඳුනුම්පතේ දත්ත මඟින් ලබාගත හැකි වීමද මේ තුළින් තරුණ ප්‍රජාවට ලැබෙන තවත් ප්‍රතිලාභයකි.

වයස අවුරුදු 15 සම්පූර්ණ කළ ශ්‍රී ලංකාවේ ඕනෑම තරුණයෙකුට හෝ තරුණියකට ජාතික තරුණ සේවා සභාව හරහා මෙම ඩිජිටල් හැදුනුම්පත (Digital Youth ID) ලබාගත හැකි අතර තම හැකියා හා දක්ෂතාවයන් මත රැකියා ක්ෂේත්‍රයට සහ ව්‍යවසාය ක්ෂේත්‍රයට යොමුවන තරුණ පිරිස්වලට පුළුල් පරාසයක් ඔස්සේ විහිදුණු ප්‍රතිලාභ සහ අවස්ථාවන් මෙමගින් ලබාගත හැක.‍‍

එම අවස්ථාවේදී අමාත්‍යවරයා මෙසේ ද කීය‍

‘‘මේ රටේ තාරුණ්‍යය වෙනුවෙන් අපි ගොඩනගන්න බලාපොරොත්තු වෙන දේශය යථාර්ථවත් කරමින් රට ඩිජිටල්කරණය කරා ගෙන යන මාවතේ පළමු පියවර ලෙස තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශයෙන් මුල පුරන්න අවශ්‍යයි කියන කාරණය අපි තීරණය කළා.

ඩිජිටල්කරණය කරා ගමන් කිරීමේදී තරුණ අමාත්‍යාංශය ඊට ආදර්ශවත් ඌණ පූර්ණයක් ලබා දිය යුතුයි. ඒ අනුව සම්පූර්ණ ඩිජිටල් තාක්ෂණය භාවිතා කළ හැකි හා භාවිතා කළ යුතු ජන කොටස නියෝජනය කරන අමාත්‍යාංශය ලෙස අපි තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය තුළ එය ආරම්භ කිරීම ඉතාමත් කාලෝචිත යැයි මා විශ්වාස කරනවා.

තරුණයාට, වැඩිහිටියාට, ක්‍රීඩකයාට රාජකාරි කටයුතුවලදී  වඩා පහසුවන පරිදි අවශ්‍ය නව රෙගුලාසි හදුන්වා දෙන්න අපේ අමාත්‍යාංශය බලාපොරොත්තු වෙනවා.

රෙගුලාසි හදුන්වාදීමේදී යම් කිසි පාර්ලිමේන්තු අණ පනත් අවශ්‍ය වුවහොත් ඒ සදහා ද අපි කටයුතු ක්‍රියාත්මක කරනවා. 

රටේ ජනතාව නිවාඩු දාගෙන පෝලිම්වල රස්තියාදු විය යුතු නැහැ. අද ලෝකයේ තාක්ෂණය උපරිමයෙන් දියුණුයි. අපේ රටේත් ඒ තාක්ෂණය තිබෙනවා. අපි ඒ තාක්ෂණය භාවිතය හා භාවිතය සදහා පෙළඹවීම කියන කාරණයේදී යම් පසුබෑමක ඉන්නවා.

යෞවන සමාජ සාමාජිකයින්, තරුණ පාර්ලිමේන්තු සාමාජිකයින් විදියට ඔබට වගකීමක් තිබෙනවා ඔබේ සාමාජිකයින් මේ තාක්ෂණය භාවිතය සදහා පොළඹවන්න. එතනින් අපි පටන් ගත් පසු සමස්ථ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය ම තාක්ෂණය සමග පරිවර්තනය කරන්න පහසුයි.   

පළමු කාර්තුවේදී ලිපිගොනු භාවිතය 50% ක් පමණ ඩිජිටල්කරණයට පරිවර්තනය කරන්න තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය ලෙස අපි තීරණය කළා. එහිදී අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා සමහර ලිපි එකම අනුමැතිය සදහා ආයතන දෙකකට යවන්න අවශ්‍ය නම් එය එක් ආයතනයකට පමණක් සීමා කරන්න.

ලිපි මේසයෙන් මේසයට යවන යුගය අවසන් කළ යුතුයි. මේ තාක්ෂණය හරහා අවසන් අත්සන ලබා ගැනීම සදහා ඩිජිටල් තාක්ෂණය භාවිතා කිරීම කළ හැකියි. ඒ අනුව අපේ අමාත්‍යාංශය ඉතා කාර්යක්ෂම අමාත්‍යාංශයක් බවට පත් වේ යැයි මා විස්වාස කරනවා.

ජනතාවට රස්තියාදු නොවී පහසුකම් රැසක් සමග තමන්ගේ කටයුතු ඉටු කරගන්න හැකි වේවි. තවත් පැත්තකින් අමාත්‍යාංශය තුළ කඩදාසි සදහා යන වියදම අවම කර ගැනීම වගේම පරිසරයට මුදා හැරෙන ප්‍රමාණයත් අඩු කරගෙන පරිසර හිතකාමී අමාත්‍යාංශයක් විදියට පවත්වාගෙන යන්නත් හැකියාව ලැබේවි. මේ සදහා අමාත්‍යාංශය හා අනුබද්ධ ආයතනවල සහයෝගය උපරිමයෙන් අපේක්ෂා කරනවා.

අද අපි අපේ රටේ ව්‍යවසායකයින් ගොඩ නඟනවා. අනාගත පරම්පරාව යැපෙන මානසිකත්වයෙන් මුදවා ගත යුතුයි. ඔවුන් ව්‍යාපාරිකයින්, ආයෝජකයින් බවට පරිවර්තනය කළ යුතුයි. අපි එක කාලයක් පාන් පිටි නැව එනකල් මුහුද දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. ශ්‍රී ලාංකිකයින් ලෙස අපි පිටරටින් දේවල් එනකල් බලා සිටිම අවශ්‍ය නැහැ. මෙම ක්‍රමවේදය වෙනස් කරන්න තරුණ පරපුර මූලිකත්වය ගෙන කටයුතු කළ යුතුයි.

අද බොහෝ දේශපාලනඥයින්ගේ සටන් පාඨය වී තිබෙන්නේ සීයාගේ කාලයේ තිබු සටන් පාඨමයි. නිදහසින් පසු ඒ සටන් පාඨවල කිසිදු වෙනසක් සිදු වී නැහැ. සමාජය දෙස බැලුවොත් තවමත් දුප්පත්කම ගැන අධ්‍යාපනය ගැන ඩිස්පැන්සරියේ වෛද්‍යවරයෙක් නොමැතිවීම, පාසලේ ගුරුවරයෙක් නොමැතිවීම, රැකියාවක් නෑ කියන කාරණය, ගමේ තරුණයින්ට අවකාශයක් නැහැ කියන කාරණය වැනි එදා තිබුණු ගැටලු ගැන අදටත් ඒ ආකාරයෙන්ම කතා කරනවා.

අපි දේශපාලනය කරන අය ලෙස ඔබ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයේ කොටස්කරුවන් ලෙස නිදහස ලබා අවුරුදු 74 වන විටත් ඒ ගැටලු අපි වෙනස් විදියකට සාකච්ඡා කරනවා නම් අපේ ගමන පිළිබදව දෙපාරක් කල්පනා කර බැලිය යුතුයි. නොයෙක් යුග තිබුණා. ඒ යුගවල නායකයින් බිහි වුණා. ඒ නායකයින් ඒ කාලසීමාවට අනුරූපව වැඩ කළා.

අපි දන්නවා එක කාලයක් පසු කර මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන කාලයේ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කර, රට සංවර්ධනය කරා යොමු කරමින් ඒක පුද්ගල ආදායම වසර 40 කට පසු දෙගුණයක් බවට පරිවර්තනය කළා. ඒ ආපු ගමන තුළ තවත් පිරිසක් යහපාලන ආණ්ඩුවක් ගැන කතා කළා. විනිවිදභාවය ගැන කතා කළා. ඒ වගේම අද අපි නූතනත්වය හා නවීකරණය ගැන කතා කරනවා.

නූතනත්වය හා නවීකරණය ගැන කතා කරද්දි අද බොහෝ රටවල තාක්ෂණික අමාත්‍යාංශයක් නැහැ. අද බොහෝ රටවල තිබෙන්නේ තාක්ෂණික ආර්ථිකයක් ගැන කතා කරන අමාත්‍යාංශයක්. අද මැදපෙරදිග රටවල් කතා කරන්නේ Block Chain වලට සමස්ථ රාජ්‍ය පාලනය ම පරිවර්තනය කිරීම යන කාරණය යි. ඒ පැත්තෙනුත් අවම අවුරුදු 20 ක් 30 ක් පිටිපස්සෙන් අපි ඉන්නේ.  මේ කාරණා ඔබ මම තව අවුරුදු 4 ක් කතා කර, ආයෙත් තව අවුරුදු 5 ක් කතා කර නැවතත් තව අවුරුදු ගාණක් කතා කර අපේ ළමයින්ටත් කතා කරන්න ඉතුරු කරමින් ඉන්නවාද එහෙම නැත්නම් මේ සාධනීය වෙනසට අපි ගමන් කරනවාද?

ඒ සාධනීය වෙනසට ගමන් කිරීමේ අපහසුතාවය අපි මනසේ තබාගෙන ඉන්නවා. ඒ වෙනසට මුල පුරන්න අපි සූදානම් විය යුතුයි. ඒ වෙනසට සරිලන විදියට අපේ ජීවිත ගොඩනගා ගන්න අපි සූදානම් විය යුතුයි. වැඩ කරන විදිය, පරිපාලනය කරන විදිය වෙනස් කරගන්න අවශ්‍යයි.

Hope for Sri Lanka වැඩසටහන යටතේ ව්‍යවසායකියින් බිහි කරනවා. ඔවුන්ට අපි ජාතික හා ජාත්‍යන්තර වෙළදපොළ සම්බන්ධ කරදෙනවා. මෙවර අය වැයෙන් රුපියල් බිලියන 30කට වැඩි ප්‍රමාණයක් ඒ සඳහා වෙන් කර තිබෙනවා.

ලංකාවේ සිට පිටරටට අපේ භාණ්ඩ යවන්න පුලුවන් ආකාරයේ පරිසරයක් අපි නිර්මාණය කරනවා. Block Chain පිළිබදව Policy එක හදාගෙන යනවා. ඒ Policy එක හැදුවා වගේම මහ බැංකුවත් සමග සාකච්ඡා කරනවා Crypto Currency, Digital Currency සංචාරක ක්ෂේත්‍රයේ දී පාවිච්චි කරන්නේ කොහොමද කියන කාරණය.  Digital Currency වලින් කොහොමද සංචාරක ක්ෂේත්‍රයේ ගෙවීම් සිදුකරන්නේ වගේ දේවල්. ඩිජිටල් ගනුදෙනු හරහා අලුත් ආයෝජකයින් සම්බන්ධ කර ගන්න පුලුවන්.

අපි ලෝකයත් එක්ක ගනුදෙනු කරනවා වගේම එම ගනුදෙනු වලින් ආදායම් උත්පාදනය කළ හැකි පිරිසක් බවට අපේ තාරුණ්‍යය අපි පරිවර්තනය කළ යුතුයි. 

අපිට සමාජ මාධ්‍ය වැනි Platform ගොඩක් තිබෙනවා. දැන් අපිට ලෝකය සමග ගනුදෙනු කරන්න අවස්ථාව තිබෙනවා. ලෝකයෙන් ආදායම් උත්පාදනය කිරීමේ වගකීම තරුණයන්ට ලබාදෙමින් ඒ සඳහා ඔවුන්ට අපි අවස්ථාවන් සකස් කර දිය යුතුයි.

Block Chain Network එකට පරිවර්තනය කිරීම තුළ මේ සියලු කාරණා එක ඇගිලි තුඩකට ගේන්න හැකියාව ලැබේ යැයි මා විස්වාශ කරනවා.

මේ යෞවන සමාජ සම්මේලන තුළ සිටින තරුණයා ඇප්ලිකේෂන් එක ප්‍රින්ට් කරගෙන අපි ගාවට ගෙනැත් දෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඇප්ලිකේෂන් එකේ ප්‍රින්ට් එකක් අරගෙන තමන්ගේ ගමේ දේශපාලනඥයා කරා යන්න අවශ්‍ය නැහැ. මේ Digital Youth ID එක ඇතුළේ තමන්ගේ සියලු විස්තර තිබෙනවා. තමන් ව්‍යසායකයෙක් නම් තමන් ව්‍යසායකයෙක් හැටියට තමන් කරගෙන යන වැඩ පිළිවෙළ පිළිබදව තමන්ගේ අවශ්‍යතාවය කුමක්ද කියන කාරණය පිළිබදව මේ තුළ අන්තර්ගත කරන්න පුලුවන්.

තමන් අපේක්ෂා කරන රැකියා වෙළදපොළ, තමන් අපේක්ෂා කරන පුහුණු පාඨමාලා, තමන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ජීවිතේ කුමන ආකාරයකින් ගොඩනගා ගන්න ද ඒ තුළ තරුණ සේවා සභාවේ ඇති වැඩපිළිවෙළ පිළිබදව කඩදාසි කොළ වෙනුවට මේ Platform එක හරහා අයදුම් කරන්න එහි ප්‍රතිලාභ ලබන්න ඒ තුළ ගනුදෙනු කරන්න ඔබට හැකියාව ලැබෙනවා.

මා ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස යෝජනා කරනවා මින් ඉදිරියට යෞවන සමාජ ව්‍යාපාරය, තුරුණු ශක්ති වැඩසටහන, ඉදිරියේදී පවත්වන තරුණ වැඩසටහන් සියල්ලටම මේ Digital Youth ID හරහා ප්‍රතිලාභ ලබාදෙමින් ඉදිරියට යා හැකි බව.

ෆෝම් පුරවගෙන තරුණයින් රස්තියාදු කරන්නේ නැතිව මෙම තාක්ෂණය වෙත හැකිතාක් ඒ දරුවන්ව යොමු කරන්න කියන ඉල්ලීම තරුණ සේවා සභාව හා අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයට සහ යෞවන සමාජ සම්මේලනයට මම යෝජනා කරනවා. අඩු වැඩි වශයෙන් අපිට බලපෑම් සහ අපහසුතා එයි. අමාරුවෙන් හරි මේ මාස කිහිපය තුළ එය නිරාකරණය කරගත්තොත් මෙම තාක්ෂණය හරහා අනාගතය සුබවාදී ලෙස අපිට ගොඩනගා ගන්න හැකිවේවි.

මීට සමගාමීව Hope For Sri Lanka වැඩසටහන යටතේ නවතම ව්‍යාපාර ආරම්භ කරනු ලබන කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ තෝරාගත් තරුණ තරුණියන් 50 දෙනෙකුට රු.500,000 සිට රුපියල් මිලියන 05 දක්වා වූ බැංකු ණය මුදල් ලබාදීම ද මෙහිදී සිදුවිය.

මෙම අවස්ථාවට ජාතික තරුණ සේවා සභාවේ සභාපති දමිත වික්‍රමසිංහ, ශ්‍රී ලංකා යෞවන සමාජ සම්මේලනයේ ලේකම් ඩිල්ෂාන් ජයකුරු යන මහත්වරුන්, වාණිජ බැංකු ප්‍රධානීන්,  Future CX සමාගමේ නිලධාරී මහත්ම මහත්මින්, ශ්‍රී ලංකා තරුණ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරමින් කතානායකතුමිය ප්‍රමුඛ සභික පිරිසක්, ජාතික තරුණ සේවා සභාවේ සහ ශ්‍රී ලංකා යෞවන සමාජ සම්මේලනය නියෝජනය කරමින් තරුණ පිරිසක් ද ඇතුළුව නිලධාරි මහත්ම මහත්මීහු රැසක් සහභාගී වූහ.

මාධ්‍ය ඒකකය,

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය, සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ අමාත්‍යාංශය, ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

ශ්‍රේණිධාරී වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ ස්ථාන මාරු මණ්ඩලය මෙතෙක් පවත්වාගෙන ආ ක්‍රමවේදයටම ඉදිරියටත් පවත්වාගෙන යන්නැයි අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පැවැසීය.

රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය සමඟ අරලියගහ මන්දිරයේ අද (04) පැවැති සාකච්ඡාවේ දී ඉදිරිපත් වූ කරුණු සැළකිල්ලට ගනිමින් අග්‍රාමාත්‍යතුමා මේ බව සඳහන් කළේය.

මෙතෙක් පැවැති ක්‍රමවේද ඇතැම් නිලධාරීන්ගේ අභිමතය පරිදි වෙනස් කිරීමට යාමෙන් අර්බුද මතුවන බව පෙන්වා දුන් අග්‍රාමාත්‍යතුමා, දේශපාලන මතවාද අනුව යමින් රජය අපහසුතාවයට පත් නොකර වෘත්තිය සමිති සමඟ ආයතන සංග්‍රහයට අනුව ක්‍රියා කරන්නැයි සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන්ට උපදෙස් දුන්නේය.

වෛද්‍ය පරිපාලනය ජ්‍යෙෂ්ඨ කනිෂ්ඨ ලෙස දෙකොටසකට බෙදා ක්‍රියාත්මක නොකර එකම නියැදියක තබා කටයුතු කරන්නැයි රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය වෙනුවෙන් අදහස් ප්‍රකාශ කරමින් විශේෂඥ වෛද්‍ය අනුරුද්ධ පාදෙනිය මහතා මෙහි දී යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළේය.

මෙම අවස්ථාවට සෞඛ්‍ය අමාත්‍ය කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල, අග්‍රාමාත්‍ය ලේකම් ගාමිණී එස්.සෙනරත්, සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශයේ ලේකම් විශේෂඥ වෛද්‍ය එස්.එච් මුණසිංහ, ජාතික වැටුප් කොමිෂන් සභාවේ ලේකම්  චන්ද්‍රානි සේනාරත්න, අග්‍රාමාත්‍ය අතිරේක ලේකම් නීතිඥ චමින්ද කුලරත්න, සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් වෛද්‍ය අසේල ගුණරත්න, රාජ්‍ය සේවා පළාත් සභා හා පළාත් පාලන අමාත්‍යාංශයේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් චන්දන කුමාරසිංහ, අග්‍රාමාත්‍ය ජ්‍යෙෂ්ඨ සහකාර ලේකම් ප්‍රියංග නානායක්කාර, අග්‍රාමාත්‍ය සහකාර ලේකම් ෆාතිමා ෆර්සානා , රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ විශේෂඥ වෛද්‍ය අනුරුද්ධ පාදෙනිය මහත්ම මහත්මීහු ඇතුළු එම සංගමයේ වෛද්‍යවරු රැසක් සහභාගී වුහ.

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය,සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ අමාත්‍යාංශය,ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

කණිෂ්ඨ මලල ක්‍රීඩා සංචිතයේ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන්, ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් සහ පුහුණුකරුවන් සමග අද (04) දින ජාතික ක්‍රීඩා සභාවේ පැවති සාකච්ඡාවෙන් අනතුරුව අමාත්‍යවරයා මේ බව පැවසීය.

එම අවස්ථාවේදි අමාත්‍යවරයා මෙසේ ද කීය.

‘දිගු කාලීන සැළැස්මක් සමග ක්‍රීඩාව සංවර්ධනය කිරීමට කටයුතු ආරම්භ කර අවසන්. ඉදිරියේදී මෙම කණිෂ්ඨ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන්ගේ දක්ෂතා උසස් මට්ටමට ගෙනැවිත් 2024 හා 2028 වර්ෂවල තරගාවලි සදහා සූදානම් කරවීමේ වැඩපිළිවෙළ සම්බන්ධව අද දිනයේ අවුරුදු 20 න් පහළ කණිෂ්ඨ මළල ක්‍රීඩා සංචිතය සමග අපි සාකච්ඡා කළා.

ඒ අනුව දීර්ඝ කාලීනව මෙම ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් අධ්‍යයනය හා අධීක්ෂණය කරමින් ඒ ඒ ක්‍රීඩකයින්ට අලුත් තරගාවලි සදහා සහභාගීවීමට අවශ්‍ය පහසුකම් සලසාදෙමින් ඔවුන්ගේ මානසික මට්ටම උසස් තැනකට ගෙනවිත් ඔවුන්ව රැකබලාගෙන ඉහළට රැගෙන යා යුතුයි. මෙලෙස දිගු කාලීන සැළැස්මක එක්කයි මෙම ක්‍රීඩා සංවර්ධන සැළැස්ම ක්‍රියාත්මක කරන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ.

ජාතික ක්‍රීඩා සභාව ඒ වගකීම භාර ගෙන කෙටිකාලීන හා දිගුකාලීන වැඩසටහන් හරහා ඔවුන් ඉලක්කයන් වෙත ගෙන යාමට කටයුතු කරනවා. මේ වන විටත් බොහෝ ක්‍රීඩාවල අපි ඉතා හොද ප්‍රවනතාවයන් සහ ජයග්‍රහණවලට වෙත යාම ආරම්භ කර තිබෙනවා. මෙම තත්ත්වය ආරක්ෂා කරගෙන ලබන වසර වන විට එය වඩාත් දියුණු කිරීමේ අභියෝගය අපි ජය ගන්නවා. කොවිඩ් වසංගත තත්ත්වය ක්‍රීඩාවට එතරම් බලපාන්නේ නැහැ. ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල් කොවිඩ් වසංගතය මධ්‍යයේ වුවද ක්‍රීඩාවෙන් ඉදිරියට පැමිණ තිබෙනවා.

කොවිඩ් වසංගත කාලයේ අපි පැරාලිම්පික් රන් පදක්කම ජයග්‍රහණය කළා. කොවිඩ් වසංගතය මධ්‍යයේ ජාත්‍යන්තර වොලිබෝල් ජයග්‍රහණයක් ලබා ගත්තා. පා පන්දු  තරගය අපි ජයග්‍රහණය කළෙත් මේ කාලයේ දීමයි. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව නැවත ජයග්‍රහණ කරා ගෙන ඒමට හැකි වූණේ කොවිඩ් වසංගත කාල සීමාව තුළයි. පසුගිය ඔලිම්පික් උලෙළ විශාල ලෝක වාර්තා ප්‍රමාණයක් බිහි කරපු ඔලිම්පික් තරගාවලියක් බවට පත් වූණා.

කොවිඩ් වසංගත තත්ත්වය ක්‍රීඩකයාට බලපාන්නේ කෙසේද කියන කාරණය පිළිබඳව සලකා බලමින් ක්‍රීඩකයාත්, අපේ අමාත්‍යාංශයත්, සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයත් එක්ව ක්‍රීඩකයින්ගේ සංවර්ධනය සදහා අවශ්‍ය වැඩපිලිවෙළ අපි ක්‍රියාත්මක කරනවා.

මේ වසර ඉතාමත් හොද වසරක් වගේම අභියෝගාත්මක වසරක් ලෙස මම දකිනවා. ක්‍රීඩාව පැත්තෙන් ජාත්‍යන්තර තරගාවලි රැසක් පැවැත්වෙන කාර්‍යබහුල වසරක්. පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක‍්‍රීඩා තරගාවලිය, ලෝක මලල ක‍්‍රීඩා ශූරතාවලිය, ආසියානු ක‍්‍රීඩා උළෙල, ගෘහස්ථ ලෝක මලල ක‍්‍රීඩා ශූරතාවලිය, ආසියානු ග්‍රොන් ප‍්‍රි තරගමාලාව,ලෝක කණිෂ්ඨ මලල ක‍්‍රීඩා ශූරතාවලිය ශ‍්‍රී ලංකාව සහභාගි වීමට නියමිත ප‍්‍රධාන ජාත්‍යන්තර මලල ක‍්‍රීඩා තරගාවලි  වෙනවා.

මේ වසරේ Asia Cricket Cup පැවැත්වෙනවා.  Football Six Nation තරගාවලිය ශ්‍රී ලංකාවේ පවත්වන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. රග්බි සත්සාමාජික ජාත්‍යන්තර තරගාවලියක් පවත්වන්න කටයුතු සූදානම් කර  තිබෙනවා. එල්ලේ ජනාධිපති කුසලානය ශ්‍රී ලංකාවේ පවත්වනවා. වොලිබෝල් ජාත්‍යන්තර තරගාවලි තුනක් පළමු මාස තුන ඇතුළත ලංකාවේ පැවැත්වීමට කටයුතු සූදානම් කර තිබෙනවා. මේ මාසේ Port City හිදී  Sports Events ගණනාවක් පවත්වන්න කටයුතු සූදානම් කර තිබෙනවා. මෙලෙස තරගාවලි රාශියක් පැවැත්වීමට නියමිතයි. මේ සඳහන් කළේ ඒවායින් කිහිපයක් පමණක් බවත් අමාත්‍යවරයා පැවසීය.

මාධ්‍ය ඒකකය,

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය,සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ අමාත්‍යාංශය,ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

නීතියට අර්ථයක් ලැබෙනුයේ සංස්කෘතියක් තුළ ය. යම් ක්‍රියාවක නිවැරැදි බව, වැරැදි බව, යෝග්‍ය බව, අයෝග්‍ය බව යනාදිය අප විසින් තීරණය කරනු ලබන්නේ අදාළ සංස්කෘතික ඇගැයීම් මත පදනම්වීමෙනි. එහෙයින් රටක නීති සම්පාදනය විය යුත්තේ ද එම ඇගැයීම්වලට අනුරූප වන පරිදි ය. ඒ අනුව, රටක පවතින නීතිය තුළින් ද එහි අනන්‍යතාව ප්‍රකාශ කෙරෙයි. ජනරජයේ අනන්‍යතාව ප්‍රකාශ කෙරෙන සාමූහික හිමිකමක් ලෙසින් අපගේ නීතිය සම්පාදනය විය යුතු බව මෙම ප්‍රවාදය තුළින් යෝජනා කෙරුණේ ද එබැවිනි.

යටත්විජිත බලපෑමෙන් මිදීමට නො හැකි වී ඇති බැවින් අප රට තුළ තවමත් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඉංග්‍රීසි ස්වාමියාගේ සම්ප්‍රදායට අනුකූල වන පරිදි අර්ථදැක්වුණු රෝම – ලන්දේසි නීතිය ය. එහෙයින් ඉංග්‍රීසි, රෝම සහ ලන්දේසි සංස්කෘතික ඇගැයීම්වල ආභාසය අපගේ නීති ක්‍රමය තුළ වෙයි. ජනරජයේ පරමාධිපත්‍යය හිමි ජනතාවගේ සංස්කෘතික ඇගැයීම් ඒ තුළින් ප්‍රකාශවන්නේ නැත. ඒ අනුව, ජනරජයේ ජනතාව අපේක්‍ෂා කරන සාධාරණත්වය එවැනි නීතියකින් ඉටුවනු ඇති බවක් ද බලාපොරොත්තු විය නො හැකි ය.

අපගේ ඉපැරැණි නීති පිළිවෙත් මේ වන විට මුළුමනින් ම මෙන් බිඳවැටී තිබේ. කාලීන වෙනස්කම්වලට අනුරූපවෙමින් වර්ධනය වීමේ අවස්ථාවක් අපගේ නීතියට නො ලැබිණි. එහෙයින් අප විසින් ජනරජය සඳහා නීති ක්‍රමයක් සම්පාදනය කරනු ලැබිය යුත්තේ ශේෂ වී පවතින නීති වාර්තා, ඒවා පිළිබඳව කරනු ලැබූ සහ ලබන පර්යේෂණ සහ බුදුදහම විසින් අනුදැන වදාරන මූලධර්ම මත පදනම්වීමෙනි.

ඉපැරැණි සිංහල නීතිය ගැන හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග මහතා විසින් කරන ලද හැදෑරීම් සහ පර්යේෂණවල ප්‍රතිඵල එතුමා ලියා පළකළ නීති නිඝණ්ඩුව” සහ මධ්‍යකාලීන ලංකාවේ නීතිය” යන පොත්වල අන්තර්ගත ය. ගුණසේන ගමගේ මහතා විසින් රචිත පැරණි හා මධ්‍යකාලීන ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිය සහ අධිකරණ ක්‍රමය” යන ග්‍රන්ථය ද මේ අරභයා ප්‍රයෝජනවත් වෙයි. සැබැවින් ම, වැදගත්වනුයේ ඉපැරැණි නීතිවලට අදාළ මූලධර්ම හඳුනාගැනීම ය.

ජනරජයේ අනන්‍යතාව ප්‍රකාශ කෙරෙන නීති ක්‍රමයක් හඳුන්වාදීමට බුදුදහමින් ලබාගත හැකි ආභාසය ද ඉතා වැදගත් ය. නීතිය පිළිබඳ කරුණු කියන අවස්ථා විශාල ප්‍රමාණයක් ත්‍රිපිටක පාළිය තුළ වෙයි. ජාතකපාළියේ එන සුලසා ජාතකය මේ සම්බන්ධයෙන් නිදසුන් වශයෙන් දැක්විය හැකි ය. ඡන්ද, දෝෂ, භය, සහ මෝහ යන සතර අගතියෙන් අගතිගාමී නො වී යුක්තිය හෝ අයුක්තිය පිරික්සන, අන්‍යයා ද තමා ද නො පෙළෙන යම් රජෙක් වරදට සුදුසු දඬුවම් දෙවන්නේ වේ ද ඒ රජුගේ ගුණය සහ පිරිවර නො පිරිහෙන බව එහි දැක්වෙයි. එයට පටහැනිව, යම් රජෙක් ක්‍රියා කරන්නේ ඔහුගේ කීර්තිය පිරිහී, මැරී දුගතියට යන බවක් ද එයින් කියැවෙයි. එයින් තවදුරටත් කියැවෙන පරිදි රජු විසින් දඬුවම් පැනැවිය යුත්තේ ජනතාව නොමඟ යෑම වැළැක්වීමේ අනුකම්පා සහිත නුවණිනි. එහෙයින් ජනරජයේ නීති සම්පාදනයටත් ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමටත් සතර අගතිය පිළිබඳ ඉගැන්වීම ගුරු කරගත හැකි ය.

එයට අමතරව, පංචශිලය මත පදනම් ව නීතිමය අවශ්‍යතා හඳුනාගැනීම ද කළ හැකි ය. අපගේ සංස්කෘතික ඇගැයීම් ඇතිවීමට සහ වර්ධනයවීමට පස් පව් පිළිබඳ අවබෝධය සහ ඒවායින් වැළැකීමේ අවශ්‍යතාව තීරක වී තිබෙයි. පංචශීලය මත නීති සම්පාදනයකිරීම යන්නෙන් අදහස් කරනුයේ ඒවා නීතිගතකිරීම නොවේ. එයින් කියැවෙන්නේ පංචශීලය ආකෘතියක් වශයෙන් ගෙන ඒ ඇසුරින් වැරැදි හඳුනාගත යුතු බවත් එම වැරැදිකිරීමෙන් ජනතාව වළක්වාගැනීමට අදාළ නීති සම්පාදනය කළ යුතු බවත් ය.

අදත්තාදානය පිළිබඳ සිල්පදය මේ සඳහා නිදසුන් කොටගත හැකි ය. නුදුන් දෙය ගැනීම අදත්තාදානය ලෙසින් හැඳින්වෙයි. වෙනත් පුද්ගලයකුට අයත් සම්පතක් සොරෙන් ගැනීම, එම සම්පත්හිමියා වංචාවෙන් රැවැටීම, ඔහුව බියට පත්කොට ස්වකැමැත්තෙන් දෙන දෙයක් ලෙසින් තමන් සන්තක කරගැනීම වැනි කරුණු ගණනාවක් ඒ තුළින් ප්‍රකාශවෙයි. සොරකම, මංකොල්ලකෑම, අල්ලස, දූෂණය, අවභාවිතය වැනි වැරැදි මෙම ශික්‍ෂාපදය ඇසුරින් විග්‍රහකළ හැකි ය. වෙනත් විවිධ වූ වැරැදි හඳුනාගෙන අර්ථදැක්වීමට අනෙකුත් ශික්‍ෂාපද ද යොදාගත හැකි ය.

බෞද්ධ නීතියේ පරමාර්ථය වන්නේ ජනතාව නිවැරැදි කරවීම විනා දඬුවමින් ඔවුන් පීඩාවට ලක්කිරීම නොවේ. එහෙයින් වැරැදිකරන්නන් හඳුනාගෙන, තමන් කළ වරද ගැන ඔවුන්ට කියා දී යෝග්‍ය විශෝධන ක්‍රියාමාර්ගයක් ඔස්සේ යහපත් මිනිසුන් වශයෙන් ඔවුන්ව නැවතත් සමාජගතකිරීම ජනරජයේ වගකීම විය යුත්තේ ය. අධ්‍යාපනය, ශිල්ප පුහුණුව, භාවනාව, ප්‍රජා සේවය වැනි ක්‍රම තුළින් වැරැදිකරුවන් හික්මවිය හැකි ය. බන්ධනාගාර වැනි වධක ස්ථාන පැවැතිය යුත්තේ ජනතාව ඒවායින් ඈත්කරවීමේ අභිප්‍රායකින් විනා භේදයක් නොමැතිව සියලු ආකාරයේ වැරැදිකරුවන්ගෙන් ඒවා පිරවීමට නොවේ.

මෛත්‍රියෙන් සහ කරුණාවෙන් සියලු ආකාරයේ අපරාධකරුවන් දමනය කොට යහපත් මිනිසුන් වශයෙන් ඔවුන්ව සමාජගතකිරීම බෞද්ධ නීතියේ පරමාර්ථය වෙයි.

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සිය ධුරයෙන් ඉවත් වන බවට ප්‍රධාන මාධ්‍ය හා සමාජ ජාලා මාධ්‍යන්හි දින කිහිපයක් පුරා සහ අද (03) දින පැතිර යන ප්‍රචාරයන්හි කිසිදු සත්‍යතාවක් නොමැත.

රටේ ජනතාව නොමඟ යවන අයුරින් සිදුවන මෙවැනි අසත්‍ය ප්‍රචාර තරයේ ප්‍රතික්ෂේප කරමි.

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය, සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ අමාත්‍යාංශය,ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

2022 නව වසරේ රාජකාරි ආරම්භ කරමින් තරුණ හා ක්‍රීඩා, සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ හා අධීක්ෂණ  සහ ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍ය නාමල් රාජපක්ෂ මහතා අද (03) දින තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශයේ ඩන්කන්වයිට් ශ්‍රවණාගාරයේ දී මේ බව පැවසීය.

එම අවස්ථාවේදී  අමාත්‍යවරයා මෙසේ ද කීය.

2022 වර්ෂයේ රාජකාරි ආරම්භ කරන පළමු දින ප්‍රථමයෙන්ම ඔබ සියලු දෙනාට සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා’යි මා ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය ලෙස ඉතාමත් අභියෝගාත්මක වසරක් පසු කර තරුණයන්ගේ අභිලාෂයන් මුදුන්පත් කරන්න නව තාක්ෂණය සමග මුසු වූ  සැළසුම්, ප්‍රතිපත්ති සහ ක්‍රියාවට නංවමින් අපි නව වසරකට පා තැබුවා.

අපි කිසිවෙක් ඉතිහාසයේ මුහුණ නොදුන් ගෝලීය වසංගතයක් සමග පසුගිය වසර පුරාවට වැඩ කටයුතු සිදු කිරීමට සැමට සිදු වූණා. සුපුරුදු ක්‍රමවේදයට අමාත්‍යාංශයට නොපැමිණියත් තාක්ෂණය හරහා ඔබේ රාජකාරි කටයුතු සමග සම්බන්ධ වුවා.

අපි අපේක්ෂා කළ ඉලක්කයන් වෙත ඉතාමත් අසීරුවෙන් හෝ ළඟාවීමට අපිට හැකියාව ලැබුණා. ක්‍රීඩා අංශයෙන් ජාත්‍යන්තර ජයග්‍රහණ ලබන්න පටන් ගත්තා. අපේ රටේ අලුතින් ලෝක ශූරයින් බිහිවුණා. ඔලිම්පික් උළෙල තුළ රන් පදක්කම් ජයග්‍රහණය කරන තැනට ක්‍රීඩාව ඔසවා තබන්නට අපිට හැකි වූණා.

වසර 21 කට පසු නැවත වතාවක් තුරුණු ශක්ති වැඩසටහන ආරම්භ කරන්න හැකියාව ලැබුණා. ගම් මට්ටමින් තරුණයින් රැකියාගත කිරිමේ වැඩසටහන අපි ක්‍රියාත්මක කර තිබෙනවා. ගෝලීය වසංගතය තුළ අපේක්ෂා කළ ඉලක්කයන් වෙත යාමට නොහැකි වුවත් ලැබුවා වූ නව වසර තුළ අපේ ඉලක්කයන් වෙත යාමට හැකියාව ලැබෙයි කියා අපි විස්වාශ කරනවා.

පසුගිය වසර තුළ මෙම අමාත්‍යාංශයේ නිළධාරීන් සුවශේෂී කැපකිරීම් කරමින් රාජකාරි කටයුතු සිදු කළා. මා දන්නවා ඇතැම් කාලවල වැඩ අධිකවීමෙන් රාත්‍රී කාලවල පවා මගේ අමාත්‍යාංශය රාජකාරි කටයුතු වල නියැලුණා. පාරම්පරිකව කරගෙන ආ ක්‍රමවේදයන්ගේ වෙනසත් සමග ක්‍රීඩාවේ නව ප්‍රවේශයක් ලැබූ නිසා ඒ වෙනසට හුරුවෙමින් නව ක්‍රමවේදයට අනුගතවෙමින් ඔබ කටයුතු කළා. එහි ප්‍රතිඵල තිබෙනවා.

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශයේ සේවය කරන නිළධාරියෙක් ලෙස ගමට ගිය පසු ඔබට ආඩම්බර විය හැකියි, සතුටු විය හැකි යැයි මා විස්වාශ කරනවා. එයට හේතුව අපේ අමාත්‍යාංශය තුළ මේ සියලුදෙනාගේ කැපකිරීම්වල ප්‍රතිඵල අද දක්නට තිබෙනවා. අඩු වැඩි වීම සාමාන්‍ය ස්වභාවයක්. නමුත් අපි සියලුදෙනාටම සතුටු විය හැකි ප්‍රතිඵල තිබෙනවා.

විෂය භාර අමාත්‍යවරයා ලෙස ක්‍රීඩා අංශයෙන් මේ රට ජයග්‍රහණ කරා රැගෙන යාමත්, තරුණ තරුණියන්ගේ අභිලාෂ මුදුන්පත් කරවන්න අවශ්‍ය ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණ ගන්නත්, ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන් මුදුන්පත් කරගැනීමට අවශ්‍ය මාවත නිර්මාණය කිරීමේ වගකීමත් මට පැවරී තිබෙනවා. මෙම වසරේ එම ඉලක්ක ජයගත හැකි යැයි මම විස්වාශ කරනවා.

මේ සදහා රාජකාරී ඉටු කරන නිළධාරීන්ගේ සහ අප අමාත්‍යාංශය සමග සම්බන්ධ වන සියලුදෙනාගේ සේවාවන් පහසුවෙන් ඉටු කිරීමට අවශ්‍ය පරිසරය නිර්මාණය කරදීමේ වගකීම ද මා හට පැවරී තිබෙනවා.

ඒ සදහා අපිට නීතිමය වශයෙන් වෙනස්කම් කිරීමට සිදු වෙිවි, ඒ සදහා අපේ අණ පනත් වෙනස් කරන්න සිදු වේවි. ඒ සදහා අප සූදානම්. අපි පවත්වාගෙන ආ රෙගුලාසි වෙනස් කරන්න සිදු වේවි. ඒ රෙගුලාසි වෙනස් කරන්න අපි දැනටමත් කටයුතු සිදු කරගෙන යනවා.

ලිපිගොනු මේස උඩ තබාගෙන ඔලුවට අත තියාගෙන මේ ෆයිල්වල වැඩ අවසන් කරන්නේ කොහොමද කියලා කල්පනා කරනවා වෙනුවට නව තාක්ෂණය සමග ඉතාමත් කඩිනමින් ඔබේ වැඩ කටයුතු සිදු කිරීමට අවශ්‍ය පරිසරය  නිර්මාණය කරදෙනවා.

ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස නූතන තාක්ෂණයත් සමග අපි ඉදිරියට යා යුතුයි. නූතන තාක්ෂණයත් සමග රට ඉදිරියට ගෙන යාමේ වගකීම අමාත්‍යවරයා විදියට මට පැවරෙන බැවින් එය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වගකීම අප අමාත්‍යාංශයට තිබෙනවා. මේ අවුරුද්දේ පළවෙනි කාර්තුව ඇතුළත අප අමාත්‍යාංශය සමස්ත ඩිජිටල්කරණය සදහා පරිවර්තනය කිරීමේ කටයුතු ආරම්භ කරනවා.

මෙය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී අවශ්‍ය වන නව රෙගුලාසි හදුන්වා දෙනවා. මේ වන විට එකම ෆයිල් එක ස්ථාන 4 කට යා යුතු වුවත් නව ක්‍රමවේදය ඔස්සේ එක තැනකින් ෆයිල් එකේ කටයුතු නිම කිරීමට අවශ්‍ය කාර්‍යක්ෂම හා වඩා විස්වාශනීය ක්‍රමවේදයක් හදුන්වාදෙනවා.

කඩදාසි භාවිතයෙන් තොර අමාත්‍යාංශයක් බවට අපි තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය පරිවර්තනය කරනවා. මේ වසර තුළ 50% ක් මේ අමාත්‍යාංශය තුළ භාවිතා කරන කඩදාසි ප්‍රමාණය අඩු කිරීමට අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා. වැඩියෙන්ම ඩිජිටල් තාක්ෂණය භාවිතා කරන තරුණ තරුණියන් නියෝජනය කරන අප අමාත්‍යාංශය කඩිනමින්  ඩිජිටල්කරණය විය යුතුයි කියන ස්ථාවරයේ මම ඉන්නවා.

මේ තුළ ඔබේ කාර්‍යයන් අවම වීම හා ඔබේ සේවය ලබාගන්න පැමිණෙන තරුණ තරුණියන්ගේ සුබ සිද්ධිය සහ සුබ සාධනය පිළිබදව වැඩි අවධානය යොමු කිරීමට ඔබට හැකිවෙනවා. තවදුරටත් තරුණයින් පාස්පෝට් එක ගන්න, උප්පැන්න හා මරණ සහතික ගන්න, පොලිස් වාර්තාවක් ගන්න පෝලිම්වල ඉන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඒ තත්ත්වයට අපි මේ රට පරිවර්තනය කරනවා.

අද ලෝකය වෙනස් වෙමින් පවතිනවා. ලෝකයේ බොහෝ රටවල  ඩිජිටල් තාක්ෂණය පිළිබදව අමාත්‍යවරයෙකුත් නැහැ. ඒ රටවල එහෙම අමාත්‍යවරයෙක් හිටියේ 2010 ට පෙර. දැන් ඒ රටවල ඩිජිටල් ආර්ථිකය පිළිබද අමාත්‍යවරු ඉන්නේ. වාසනාවට ද අවාසනාවට ද දන්නේ නැහැ අපේ රටේ තාම ඩිජිටල් තාක්ෂණ අමාත්‍යවරයෙක් ඉන්නවා. අපේ සමහර ගම්වල සිග්නල් පහසුකම් ලබාගන්න ගස් උඩ නගින්න වෙලා. කාගෙද වැරැද්ද, කාගේද වගකීම කියන කාරණය සෙවීම නොවෙයි ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ එය නිවැරදි කිරීමයි අපේ ඉලක්කය.

ඇමරිකාවේ නිව්යෝක් නගරයේ එක්තරා ගිණුම් සමාගමක 20,000 ක කාර්‍ය මණ්ඩලයක් ඉන්නවා. ඔවුන් නිවසේ සිටයි රැකියාව කරන්නේ. අපි රටක් ලෙස එවැනි පරිවර්තනවලට යා යුතුයි. තාක්ෂණය සමග කටයුතු කරන තරුණ පිරිස ගැවසෙන්නේ මෙම අමාත්‍යාංශය තුළ නිසා එය ආරම්භ කිරීමට පහසුම තැන තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය යි.

අභියෝග අවසන් නැහැ. අභියෝග අලුත් වෙනවා. කොවිඩ් වසංගතයත් අවසන් නැහැ. එයත් අලුත් වෙනවා. අලුතින් ප්‍රභේද එනවා. මෙවැනි අභියෝග සමග අපිට ලැබී තිබෙන ඉලක්ක ජයගන්න අපි කටයුතු කරමු.

අමාත්‍යවරයා විදියට මට යම් දීමනාවක් ලැබෙනවා නම්,  රාජ්‍ය සේවකයෙක් විදියට ඔබට වැටුපක් ලැබෙනවා නම් මතක තබා ගත යුතුයි ඒ අපේ ගම්වල නැන්දා මාමා හේනට, කුඹුරට ගිහින්, ධීවරයින් මුහුදු ගිහින් හම්බ කර ආණ්ඩුවට ගෙවන බදු වලිනුයි රුපියල් බිලියන 86 ක් ඔබ වැනි මිලියන 1.7 කට බෙදෙන්නේ. එය අපි අමතක නොකළ යුතුයි.

තිබෙන අමාත්‍යාංශ අතරින් ඵලදායීතාව වැඩිම අමාත්‍යාංශය ඔබේ අමාත්‍යාංශය යැයි ඔබේ ගමේ අය ඔබට කියන තැනට ඔබට මෙය පරිවර්තනය කරන්න පුලුවන් නම් 2022 වසරේ ඔබට ලබා ගත හැකි සාර්ථකත්වය එයයි.

මීට සමගාමීව සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ හා අධීක්ෂණ අමාත්‍යාංශයේ  සහ ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යංශයේ 2022 නව වසර සඳහා රාජකාරි ආරම්භ කිරීම අමාත්‍ය නාමල් රාජපක්ෂ මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් සිදුවිය.

මෙම අවස්ථාවට ගරු අමාත්‍යතුමාගේ පෞද්ගලික ලේකම් සංජේ සමරසිංහ මහතා ඇතුඵ ලේකම්වරුන් සහ තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශ ලේකම් අනුරාධ විජේකෝන්, ක්‍රීඩා සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් අමල් එදිරිසූරිය යන මහත්වරුන් ඇතුළු අමාත්‍යාංශයේ සහ ක්‍රීඩා සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ සියලුම නිලධාරී මහත්ම මහත්මීහු සහභාගී වූහ.

මාධ්‍ය ඒකකය,

තරුණ හා ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය, සංවර්ධන සම්බන්ධීකරණ අමාත්‍යාංශය,ඩිජිටල් තාක්ෂණ හා ව්‍යවසාය සංවර්ධන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

Rakesh Krishnan Simha @ByRakeshSimha courtesy Indiafacts

Japan and India are the last two dharmic nations in the world. While Japan has avoided being sucked into Christianity’s digestive tract, Indic religions are losing members to the Abrahamic aggressor.

What can be done to stop this?

Playing Ostrich will only cause more harm. 

The defining takeaway from the episode of thousands of infant children being sold by Mother Teresa’s Missionaries of Charity is that there is no love in the ‘Religion of Love’. Christianity has become a business that primarily deals in the harvest of souls and for that it is willing to do the most reprehensible acts – such as selling new born babies in the manner that pet shops trade in puppies and kittens. There’s a difference though – animals sold in pet shops usually go to good, loving homes. On the other hand, Mother Teresa’s nuns weren’t the least bit bothered that innocent babies could end up in the hands of paedophiles, pimps or abusive foster parents.

The cult of Jesus is a toxic religion that has penetrated the vital organs of the nation state and threatens to weaken it from within. Whether it is nuclear weapons, strengthening the defence forces, strategic rockets or surgical strikes, Christians – whether they are politicians, bureaucrats or journalists – support the US, Pakistani and Chinese positions at the expense of national security.

Christians act against India’s national interests because they take their cue from their churches. This is because Christianity has no noble intentions in India – or for that matter anywhere. Like a parasite, it slowly and relentless destroys its host, as pagan civilisations such as Rome and Greece discovered in the ancient past. The impunity with which Christians attempt to destroy the very society that allows them to grow is aptly illustrated by Pope John Paul II’s call to the church in 1999 to redouble its efforts to convert Indians. Just as the first millennium saw the cross firmly planted in the soil of Europe, and the second in that of America and Africa, so may the third Christian millennium witness a great harvest of faith on this vast and vital continent,” he told a crowd at New Delhi’s Jawaharlal Nehru stadium. (1) The irony was that the Pope’s exhortation – which implied the destruction of Hindu India – was made on November 8 which marked Diwali, the most auspicious of Hindu festivals.

https://indiafacts.org/checkmating-christianity-what-india-can-learn-from-japan/

Courtesy Iranian Labour News Agency

A member of Iran’s Chamber of Commerce says barter of tea with oil between Iran and Sri Lanka is not fair because Sri Lankans will give Iran second or third degree tea as their low quality tea has no customer in the world.

Speaking to ILNA news agency, Masoud Daneshmand talked about barter trade with Sri Lanka and said that China, Sri Lanka, India, Indonesia, Latin American states and some other countries seek to buy cheap oil from Iran and they also accept Iran’s gas oil and gasoline.

“Sri Lanka except its tea has nothing that avails Iran,  and Sri Lankans owe oil money to Iran since long time ago because they have received the oil and have not paid back money, and for this reason they owe Iran huge amount of money and they are now ready to give tea in exchange of their oil dues.”

Daneshmand said that barter trade in this way is a mere loss for Iran because if Sri Lanka has good and high quality tea, it will definitely sell to other customers and they will give the second or third class tea to Iran under the name of first grade tea and Iran has no way but to get it.

He said this type of barter trade is not fair unless an agreement is signed between the two states on pricing and types of the goods and it is not a good decision to get any goods with any price from the countries because they owe us and we want to settle our account with them.

On the closure of the only refinery of Sri Lanka, Daneshmand said that country like Sri Lanka which is in dire need of gasoline does not close its refinery intentionally to buy cheaper gasoline from Iran and it is not a logical issue because it will create problem inside the country.

He reiterated that Sri Lanka does not have money to buy oil from the international markets to turn it into gasoline and its only sources of revenues are tourism and tea and due to the pandemic its tourism industry has faced problems and since the country has failed to repay its debts to China it has even lost ownership of some of its installations.

Daneshmand went on to say that if Iran is eager to work with Sri Lanka, it should act wisely with full study and through fixing the amount of bartering and adopting a mechanism for pricing, otherwise it is not wise to pump oil to Sri Lanka and to tell them to pay back its money when they afford to.

“This is how the Chinese dealt with Iran and gave any low quality goods to Iran in exchange for oil money because Iran had not signed a certain and fixed agreement with the Chinese  and it only flooded oil to China and asked for goods in return.”

He reiterated that this is not a barter trade that Iran gives oil and instead Sri Lanka says it has no money and Iran can get tear in exchange of its oil dues.

Courtesy The Daily Mirror

Sri Lanka is unlikely to seek a bailout from the International Monetary Fund (IMF) with the Cabinet failing to reach a consensus last evening.

Government sources told Daily Mirror last night that most members of the Cabinet did not support seeking financial support from the IMF.

Sources said that a majority in the Cabinet are against the pre-conditions expected to be proposed by the IMF for the funding.

As a result, Government sources said that Sri Lanka is most likely to decide not to seek an IMF bailout.

IMF’s mission chief for Sri Lanka, Masahiro Nozaki had told Daily Mirror via email in late December that the staff is still ready to discuss the option if requested.

Nozaki said a staff team from the IMF visited Colombo from December 7–20 to conduct the 2021 Article IV consultation with Sri Lanka.  

Under Article IV of the IMF’s Articles of Agreement, the IMF holds regular bilateral discussions with all member countries to review economic developments and policies.

Following approval by IMF Management the IMF’s Executive Board discusses a Staff Report based on these discussions, Nozaki said.  

The Cabinet had last month also discussed an IMF bailout but had not reached a decision at that meeting if to seek financial support from the global agency.(Easwaran Rutnam)

Courtesy The Daily Mirror

President’s decision to remove him from his post is a blessing in disguise, Former State Minister Susil Premajayantha said today.

“It is a blessing in disguise as remaining as a state minister would have been an issue considering the ways the country is being administered currently,” Mr. Premajayantha told journalists.

  “I have been removed as I spoke on high cost of living. I was asked by a journalist on vegetable prices and I said the government’s agriculture policy has been a failure. This is why I was removed. I only spoke on behalf of the people,” he added. 

At the same time, the former state Minister said President has powers even to remove the Prime Minister under the 20th amendment to the constitution. (Yohan Perera)

https://www.dailymirror.lk/latest_news/Removal-from-post-a-blessing-in-disguise-Susil/342-228304

Courtesy Adaderana

The Ministry of Health reported that another 629 persons have tested positive for coronavirus today (January 04). 

This figure includes 09 individuals who had arrived in the country from overseas.

Following the new development, Sri Lanka’s tally of confirmed COVID-19 cases climbed to 588,929.

The number of virus-infected patients currently undergoing treatment now stands over 12,600.

The recoveries count reached 561,271 earlier today while the death toll moved to 15,055.

Courtesy Adaderana

The Cabinet of Ministers has approved the procurement of 500 new buses for the Sri Lanka Transport Board (SLTB) under the Indian loan grant scheme and another 750 jeeps for Sri Lanka Police under the Indian Line of Credit. 

On 08th January 2020, the approval of the Cabinet of Ministers had been granted to procure 500 new buses of 32 – 35 seating capacity to Sri Lanka Transport Board under the Indian loan grant scheme. 

Accordingly, bids have been called from 03 institutions that accomplish pre requisite for the purchase of buses, the government said. 

Followed by evaluations of those bids, the Cabinet of Ministers have approved the proposal submitted by the Minister of Transport for awarding the procurement of purchasing 500 new buses with 32 seating capacity to Ashok Leyland Company of India, as per the recommendation furnished by the standing procurement committee appointed by the Cabinet of Ministers.

Meanwhile approval had been granted at the meeting of the Cabinet of Ministers held on 16th November 2020 to purchase 750 jeeps for Sri Lanka Police including 150 jeeps for the Police Special Task Force (STF), under the Indian Line of Credit. 

Accordingly, bids have been invited from companies recommended by the Indian Export and Import Bank and the Cabinet of Ministers granted approval to the resolution furnished by the Minister of Public Security for awarding the above procurement to Mahindra and Mahindra Company of India, subject to the recommendation of the standing procurement committee appointed by the Cabinet of Ministers.

Courtesy Hiru News

The National Federation of Tea Smallholders stated that they have faced many difficulties due to the collapse of their products.

Meanwhile, farmers in several parts of the country are still complaining about the lack of fertilizer.

Courtesy Hiru News

Parliamentarian President’s Counsel Dr. Wijeyadasa Rajapakshe has forwarded a letter to Chinese President Xi Jinping, requesting that China halt the economic invasion into Sri Lanka.

In the detailed letter, MP Rajapakshe points out that the bilateral relationships between China and Sri Lanka extend back to the pre-era of B.C., where Bhikku Faxian visited the country.

This letter politically describes the current damage to the Sri Lankan economy due to China’s strong influence and the debt trap that Sri Lanka is entangled in.

The last few chapters are devoted to reviewing all existing agreements with China in a forthcoming government and how to reconsider agreements that have been made in a manner that is not harmful or beneficial to Sri Lanka.

His letter states that a referendum will be held in the forthcoming general election to make the necessary changes.

It should also be noted that the final point of the letter to Chinese President Xi Jinping states that if Chinese companies or the Chinese government acquire any property in Sri Lanka through Selandiva, it will be canceled from the outset and no payment will be made for any such cancellation.

Below is the full text of Dr. Wijedasa Rajapaksa’s letter to Chinese President Xi Jinping

By Mahendran Thiruvarangan Courtesy The Island

The last Kuppi Talk article by Erandika de Silva discussed the disjuncture between the emphasis on standardisation and the absence of serious efforts to address the challenges facing students and teachers in the peripheries due to socio-economic inequalities. She drew insights from her own teaching experiences in the North to elaborate on this disjuncture. If uneven resource allocation and development, the civil war, the North’s isolation during the war years, protracted militarization and the ethno-nationalism of the state produce the North and its academic institutions as peripheral, caste and class-based inequalities within the North create peripheries within this periphery. Today’s article focuses on how caste-based inequalities make free education an uneven terrain in the North, and sheds light on the forms of caste-based discrimination observed in educational institutions in Jaffna in the past and present.

Casteism in Education

Recently, a Panchamar caste community—a collection of five caste-based communities subjected to systemic oppression and exploitation historically and forming a significant share of Jaffna’s population today—faced severe casteist violence at Vaddukoddai in Jaffna. One person from the community lost a finger as a result; houses and properties of the Panchamar were damaged; the community was psychologically traumatized. According to the community, this violence unfolded in a context of protracted, systematic caste-based oppression in various arenas including education. The members spoke of the discrimination their children face in examinations, sports and competitions in both the private and public schools in the village; the way teachers and administrators from the dominant Vellalar caste communities ignore the needs of their children; the economic deprivation amidst which they learn; and the stereotyping of their children as drug-peddlers, alcohol-addicts and sexual perverts by the school community and larger society.

Even as some academics, commentators and the Tamil media claim that caste is a thing of the past and that educational opportunities for Panchamar communities under the free education system have levelled social inequalities, Panchamar children, teachers and educational administrators in the North experience casteism in education on a daily basis.

A Casteist Past

Historically, the dominant Vellala community has had near total to significant control over education in the North. Though one is not sure where this story begins, the Tinnai Pallikkutams or Veranda Schools where education was imparted in the seventeenth, eighteenth and nineteenth centuries were not open to Panchamar children. Mark Balmforth’s research demonstrates that in the nineteenth century, even the American Ceylon Mission, which established many educational institutions in Jaffna systematically allowed the operation of caste privileges demanded by the few Veḷḷāḷar members of its churches and schools…” In Ilankaiyil Sathiyamum Athatkethirana Porattangalum (Casteism and Anti-Caste Struggles in Sri Lanka), Vehujanan and Ravana observe that many Saivite-Tamil schools established by the revivalist movements in the latter decades of the nineteenth-century refused to educate children from the Panchamar communities. In the twentieth-century, sections of these movements felt that accommodation of Panchamar in their schools was necessary but merely as a strategy to resist missionary schools. The authors note that a few Vellalar elite supported the establishment of Saivite schools for Panchamar children in places like Thevarayali in order to segregate them from Vellalar children.

Even as Jaffna was hailed as a high seat of learning in colonial Ceylon, the Panchamar suffered discrimination in education. Those who benefitted from colonial education were disproportionately Vellalar. This social group and their descendants later formed the (English) educated middle class in Jaffna that held administrative positions in the colonial state. The educational boom of this period did not lead to significant improvement in the lives of the Panchamar.

In the post-independence period, some Panchamar Christians were able to find free admission in some of the schools established by the missionaries. However, Panchamar among Hindus were unable to afford these schools. Even within Christian schools, children and teachers from the Panchamar communities faced marginalization. Administrative positions in these schools were generally held by Vellalar with a few exceptions.

Critical inquiries into this past are important because this long history of casteism has had multi-generational consequences in delaying and crippling the progress of the Panchamar. The caste power acquired by the Vellalar over the centuries first via accumulation of land and later via education have enabled them to preserve their dominance over others even today. Such exclusions in education are a key reason for the poverty prevalent among Panchamar at present.

Free Education and Its Limits

Free education and the nationalization of schools between the 1940s and 1960s increased the educational opportunities available for the Panchamar. However, Vellalar were relentless in preventing the Panchamar from benefitting from these policies. For instance, it took nearly fifteen years after its nationalization for a school in Puttur to open its portals to Panchamar children. Casteist forces attacked nationalized schools that tried to ensure equality in seating. Even today, alumni associations and school development societies of some state schools are dominated by the Vellalar, excluding the Panchamar from engaging with these institutions and shaping their activities.

Caste hierarchies continue to interfere in appointments, transfers and promotions that take place in the education sector. A few years ago, a candidate who satisfied all the requirements for Grade I principalship was not even called for interviews because she was a Panchamar. Dominant caste actors, while blaming the state as majoritarian, use the apparatuses of the state to keep the Panchamar under their control and impede their further mobility within the education sector.

Free education and the mobilities enabled by anti-caste resistance have led to the emergence of a small middle class within the Panchamar communities. However, a large number of Panchamar still face landlessness, lack of housing, unemployment and poverty today. Many of them work in the construction industry, as agricultural labourers or domestic workers. Their children tend to drop out of school to support their parents. The pandemic and the worsening economic crisis have had a disproportionate impact on their children’s education. Panchamar families find online education expensive and inaccessible. These worrying trends result chiefly from the absence of support systems within our free education system that cater to the specific needs of Panchamar children and other marginalized groups. They underline need to re-imagine free education from a homogenous system blind to the hierarchies of caste and class into a variegated terrain with additional mechanisms to address the challenges faced by deprived communities like the Panchamar.

Caste at the University

At the University of Jaffna, issues related to caste take a back seat in academic conversations. Although the academic community at the University gives prominence to Tamil nationalist aspirations and condemns the ongoing militarization of the North, open discussions about caste are hardly encouraged, barring a few occasions. A section of the academic community is warped in its view that discussing caste in public will cause disunity among Tamils.

The academia’s silence, its attempts to reduce caste to a sociological reality within flawed frameworks of multiculturalism and its refusal to recognize caste as one of the central ways in which power operates within and outside the classroom need to be challenged. As a center of higher education in the North, the University should give, within its social focus and research culture, a prominent place to caste and its workings and questions of social justice.

Quest for Justice

Despite longstanding discrimination on various fronts including education, the Panchamar continue to demand better access to education for their children. In 2019, landless Panchamar families from a camp for the war-displaced, told a land commission that they did not want to return to where they had lived previously and requested the state to allocate them lands in areas where they lived at the time so that their children could attend good schools. At Vaddukoddai, parents from the community affected in the recent caste violence are expressing their protest against the way their children are traumatized in school. The judicial victories achieved by professionals from the Panchamar castes, like the Principal applicant who faced discrimination, give the community hope and confidence to advance their struggles for justice. Their present-day struggles find inspiration and guidance from the anti-caste struggles of the past too.

It is high time the dominant caste communities introspected into the ways in which they have (ab)used the education system to preserve and multiply their privileges, and joined Panchamar and other caste groups in their quest for justice. It is also high time the state, instead of taking advantage of the caste-based fissures among the Tamils or framing caste as an internal problem of the Tamils, acknowledged its own failure in eliminating casteism in the education sector and introduced practices that can democratize free education in ways beneficial to the Panchamar and other historically disadvantaged communities in the North and elsewhere.

Mahendran Thiruvarangan is a Senior Lecturer attached to the Department of Linguistics & English at the University of Jaffna.

Kuppi is a politics and pedagogy happening on the margins of the lecture hall that parodies, subverts, and simultaneously reaffirms social hierarchies.

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

No agro-chemical imports yet, only fraction of liquid fertilizer received

The government lifted the ban on agro-chemical imports, well over a month ago, but the country is yet to receive much-needed fertiliser supplies.

The President’s Office on Nov. 22 announced the ending of the ban on agro-chemicals imports introduced on April 22, 2021.

However, Samagi Jana Balavegaya (SJB) MP Rohini Kaviratne claims that though Agriculture Minister Mahindananda Aluthgamage assured the Parliament agro chemicals would be imported, so far the private sector hasn’t been given the approval.

Addressing a gathering at Rattota over the weekend, the former UNPer said that the farming community had been deprived of fertiliser as well as agro-chemicals.

Lawmaker Kaviratne alleged that Minister Aluthgamage sabotaged the move to resume agro-chemical imports by removing the Registrar of Pesticide Dr. J. A. Sumith. MP Kaviratne emphasized that the government owed an explanation over the top official’s removal. When contacted yesterday afternoon, Sumith declined to comment.

Minister Aluthgmage couldn’t be contacted because he was at a meeting. Earlier, Aluthgamae declared that the Registrar of Pesticide was removed in the wake of him lifting the ban on five pesticides, including glyphosate imposed seven years ago.

Lawmaker Kaviratne said that unless urgent measures were taken to import fertilizer and agro-chemicals, farmers wouldn’t be able to engage in cultivation in the early part of this year. The agriculture ministry seemed to be even unaware of the two cultivation seasons namely, Maha (September-March) and Yala (May-August), lawmaker Kaviratne said.

Responding to The Island queries, the lawmaker pointed out that the controversy over the rejected consignment of Chinese carbonic fertilizer and the subsequent decision to pay the supplier USD 6.7 mn distracted public attention from the real issue. MP Kaviratne emphasized that the issue at hand was the failure of the government to deliver the promised carbonic fertiliser needed for Maha thereby deprived them of both fertiliser of any kind and agro-chemicals as well. On the other hand, of 1.2 litres of liquid nano fertilizer ordered from India, a relatively small quantity had been received so far, the MP said, alleging that the Agriculture Ministry ruined the agro sector. About one mn litres of liquid fertiliser were yet to be delivered, well informed sources revealed.

The MP said that the Agriculture Ministry within one year had achieved the unthinkable. Asked to explain, she said that even during the war the farming community served the country at the risk of their lives. Regardless of sporadic terrorist attacks on paddy growing districts, the LTTE couldn’t dishearten them, the Matale District MP said. But the current dispensation had compelled the farmers to give up cultivation by depriving them of the basic necessities, the outspoken MP said.

The SJB spokesperson said that the Agriculture Department recently acknowledged that the yield in the major paddy growing districts of Anuradhapura and Polonnaruwa would be approximately 50 percent of the normal output whereas in the East only 1/3 of paddy land had been cultivated. The total output could be as low as half of previous years, MP Kaviratne said, urging the government to take stock of the situation, at least now.

With the country experiencing an unprecedented debt servicing problem, a sharp drop in paddy, vegetable and maize production could further aggravate the US Dollar crisis, the MP warned, warning the government to stop acting the goat.

MP Kaviratne said that the foolish SLPP administration had caused immeasurable damage to the national economy. The Opposition would raise the issue in Parliament once the new session commenced on January 18, she said.

Courtesy The Daily Mirror

While commenting on prevailing economic crisis and food scarcity were due to the ignorant decisions by the government, the Janatha Vikuthi Peramuna (JVP) said today the President should bear the entire responsibility for the food scarcity.

JVP General Secretary Tilvin Silva told a news conference that even though President Gotabaya Rajapaksa was trying to show that this was a natural crisis, this crisis was created by him.

“This is not a natural crisis. This has been caused by the ignorant actions of the government. Food scarcity threatens people. Prices of  vegetable skyrocketing. There is scarcity of rice. Rice had to be imported. But, the country faces a serious dollars crisis. Are all these due to natural causes? No, this is a man-made crisis which was created by the President. Agriculture is in deep crisis and had gone beyond redemption. Still for all, the government is not ready to rectify its mistakes. The government is trying to suppress this by removing officials. The President should take complete responsibility for this food crisis,” he said. 

He said the government’s tax policy had only benefited its crooked businessmen and that it was not a tax policy which helped the government to collect revenue.

“VAT was reduced. But, the benefit was passed down to their crooked   businessmen. People were not benefited. Tax on sugar and coconut oil was reduced, its benefit was also passed down to their cronies, not to the people,” he slammed. (Ajith Siriwardana)

Courtesy The Daily Mirror

• Highest since January 2009; breaks country’s 12-year record of maintaining single-digit inflation
• Food inflation tops 20%; monthly increase exceeds 5%
• CB says a large component of inflation driven by supply side factors”

A gentle Christmas rally normally seen in prices every December turned into a blowout in December 2021, as inflation in Colombo soared to a 12-year high. 

Consumer prices measured by the Colombo Consumer Price Index (CCPI) rose by 12.1 percent in the twelve months to December 2021, accelerating from 9.9 percent in November reflecting how pronounced and entrenched higher prices are in the economy, contrary to transitory claims made by the Central Bank for months. 

The Central Bank said, a large component of inflation is driven by supply side factors”, and said it expects to publish a detailed explanation in this regard shortly, showing its unease at the recent inflation readings. 

 The Central Bank repeatedly assured that headline inflation would be maintained between 4 to 6 percent until November when it acknowledged that there would be a deviation. 

The December inflation was the highest since January 2009 and it broke the country’s 12-year record of maintaining single-digit inflation. 

Meanwhile, prices rose by 2.7 percent in December from November levels, faster than the 2.6 percent increase in November, recording the fastest monthly increase in prices not seen for a long time. 

Food prices surged by 22.1 percent in the twelve months to December, accelerating from 17.5 percent recorded in the year through November, while on a monthly basis the food prices climbed 5.4 percent in December over 5.3 percent in November. 

Vegetable prices were the biggest contributor to food price inflation as prices were seen going through the roof lately, largely due to the rushed fertilizer policy of the government.

Meanwhile, prices of wheat flour and bread rose after wheat flour importers decided to increase prices. Further, prices of chicken, sea fish, eggs, coconuts, potatoes, and big onions recorded significant price increases during December over November. 

As Sri Lanka was coming out of a price control regime which proved a terrible failure, shelf prices were adjusting to the prices determined by the market forces ending months-long empty shelves. 

Milk powder importers last week raised their retail prices for the second time since October to reflect global prices and the weaker rupee, potentially ending the shortages, which inflicted much pain on people for months. 

Meanwhile, non-food inflation continued to gain pace as it rose by 7.5 percent in the twelve months to December, from 6.4 percent in November. The monthly prices also accelerated to 1.3 percent from 1.2 percent in November. 
Spending on restaurants and hotels had the biggest impact on non-food inflation during December reflecting more people venturing out with the easing of the virus concerns, while some went on holidays.

The transport sector also saw significant increase in prices due to the December 21 fuel price hike. 

Prices of alcoholic beverages & tobacco, clothing & footwear, household furniture, utilities and healthcare also rose in December.  

The so-called core prices measured barring the impact of food, energy and transport rose by 8.3 percent in December from 7.0 percent in November reflecting the underlying inflation in the economy. 

Courtesy The Daily Mirror

Among the records made last year—most of which didn’t necessarily bring in a sense of achievement—was the record phase at which money was printed, as the Central Bank, influenced by the Modern Monetary Theory (MMT), flooded the markets with liquidity to support the government bloat its fiscal deficit. 

As at the end of 2021, the Central Bank’s disclosed Treasury bill stock stood at Rs.1, 416.75 billion with overnight liquidity injections to the banking sector topping Rs.467.30 billion on December 31.

However, other reports suggested that the estimated Treasury bill stock by the Central Bank had topped Rs.1.9 trillion by December end from Rs.1.8 trillion estimated by the end of November as on November 25 a Central Bank official put the book value of the Treasury bill stock at Rs.1,767 billion on the previous day.  Going by the disclosed Treasury bill holdings, the Central Bank had printed money worth Rs.691.56 billion during 2021 after injecting Rs.650.27 billion in 2020 to provide liquidity to the markets to blunt the economic fallout coming from the pandemic and also to keep borrowing costs lower to support economic recovery. 

Treasury bill holdings by the Central Bank stood at Rs.78.01 billion on March 11, 2020 when the country reported its first local coronavirus case before the country came under lockdowns to contain the virus spread for two months. 

This unprecedented monetary stimulus generated multiple excesses in the economy by way of generating soaring prices, commodities shortages and massive crunch in foreign liquidity in the domestic market bringing the country closer to a foreign currency debt default, as such money hit the Balance of Payments by way of higher demand for imports. 

As a result, the Central Bank was forced to provide convertibility by way of issuing dollars from its reserves for such rupees to maintain the exchange rate. When foreign inflows ran dry the external reserves depleted and now stands barely sufficient to fund the country’s import bill, let alone meeting its thumping foreign loan commitments. 
Sri Lanka recorded its highest-ever 10-month BoP deficit of US$ 3.3 billion in October while its foreign currency reserves fell to the worrying level of US$ 1.6 billion in November, earning a rating downgrade by Fitch Ratings in December due to heightened concerns about a debt default in the months to follow. 

But the Central Bank last increased the external reserves to US$ 3.1 billion without disclosing the means of how it happened, drawing the wrath of many parties for engaging in window-dressing. 

As major global central banks have either have already started raising their interest rates or have indicated a series of rate hikes starting next April in response to soaring prices, Sri Lanka is left with little choice but to follow suit as investors tend pull out their funds from the emerging and developing markets to developed market treasuries which provide them with positive returns with little risk compared to markets with junk ratings. 

Courtesy The Daily Mirror

In a major twist of events, Finance Minister Basil Rajapaksa who returned back to the country from the United States on January 1st morning, is internally campaigning to be appointed as the Prime Minister in the coming months, replacing his brother Mahinda Rajapaksa whilst also calling for an urgent cabinet reshuffle, the Daily Mirror learns.

Basil who took over as the Finance Minister recently, has been urging for a change in some ministries with a cabinet reshuffle now being planned as soon as possible. The Daily Mirror learns that at least six key ministries will change heads while some deputy ministers will be promoted as cabinet ministers.

Some state ministries will also be given more responsibilities while the departments coming under some state ministries will be changed. Political sources said that the administrative big wigs will also see a change in heads including the Secretary to the President, P.B. Jayasundara, whose resignation will come into effect from January 31. The Daily Mirror now learns that Jayasundara might accept an offer to be appointed as an advisor to Finance Minister Basil Rajapaksa once his term at the President’s office comes to an end.

The entire existing system will see a revamp in order to overcome the ongoing political and economic crises while internal campaigns are ongoing for Basil to take over as the Prime Minister in the coming months. Political sources said that some of the ministries will also have heads appointed who can work cordially with Basil as a part of the campaign. (JAMILA HUSAIN)

Courtesy The Daily Mirror

The Government today announced a Rs 229 billion economic relief package which comprises a Rs 5000, salary hike for state workers, increasing of pensions, Samurdhi and special stimulus payment for home gardens.

Minister of Finance Basil Rajapaksa told a press conference that the cabinet today decided to grant an allowance of Rs.5000 for state workers while pensions will also be increased by Rs.5000.

In addition, allowance for the disabled soldiers will be increased by Rs 5000. The owners of private companies will be asked to increase salaries of their workers. A stimulus package was also announced for home gardens under which Rs.5000 will be paid for growing of crops in home gardens which is up to 20 perches and Rs 20,000 for those who own home gardens which extends from 20 perches to one acre.

We encourage the people to grow food crops in their home gardens in order to avoid a scarcity of food,” the Minister said.

The package also includes compensation for the farmers if their harvest is reduced. We anyway expect that the Maha harvest will be reduced by 30 percent to 40 percent and therefore farmers will be paid an extra Rs 25 per Kg of paddy,” he said.

In addition, 15 Kgs of wheat flour will be provided at Rs.80 a kilo for estate workers while medicine and essential food items will be exempted from tax.

The government was planning the relief package for the people who were hit by the pandemic even before the budget,” Mr. Rajapaksa said.

The Minister also announced that the cabinet decided to start dialogue with each donor country and agencies including IMF, WB and ADB.

A Minister dedicated to negotiations with each country and agency will be appointed shortly according to the Minister. Donor agencies have issued reports on Sri Lanka which comprises mix reactions on Sri Lanka’s performance.

Accordingly they have praised Sri Lanka’s COVID 19 vaccine programs while coming up with some criticism,” he said. (Yohan Perera)

Courtesy Adaderana

The Colombo Commercial High Court has dissolved the enjoining order preventing the payment on Letter of Credit to the Chinese company that shipped a disputed consignment of organic fertilizer to Sri Lanka, as all parties had agreed for a settlement. 

The court was expected to deliver its decision on extending or revoking the interim order when the petition filed by the Colombo Commercial Fertilizers Ltd. was taken up before Commercial High Court Judge Pradeep Hettiarachchi.

The Ceylon Fertilizer Company (CFC) had previously secured two enjoining orders from the Colombo Commercial High Court against Seawin Biotech, its local agent and the state-run People’s Bank, preventing the payment on Letter of Credit. 

The first court order against the Chinese firm in question was secured on October 23, blocking the People’s Bank from making any payment under a Letter of Credit opened in favour of the Chinese company.

During a previous proceeding, Additional Solicitor General Susantha Balapatabendi, who appeared on behalf of the CFC, told the court that China-based Qingdao Seawin Biotech Group Co., Ltd. had shipped a fertilizer consignment, which is a partial shipment worth more than a billion rupees that was procured through a tender process initiated by the Agriculture Ministry.

Although the said Chinese firm was required to ship sterile organic fertilizer under the tender contract, it had admitted in its shipping advice that the consignment may contain microorganisms, he had further told the court.

The National Plant Quarantine Services (NPQS), which tested the sample sent to them, had confirmed the presence of organisms, including certain types of harmful bacteria, the Additional Solicitor General had said, adding that, in this context, the Chinese firm in question had failed to complete the accepted terms of the tender.

As per the terms of the contracts, the payment for the controversial organic fertilizer shipment was slated to be made through a Letter of Credit established via the People’s Bank.

however, on December 14, the Sri Lankan government said it has decided to pay USD 6.7 million to the Chinese fertilizer company, on the advice of the Attorney General’s Department.

According to Agriculture Minister Mahindananda Aluthgamage, the payment includes the cash deposit of USD 5 million placed by the company.

The minister added that the company, China-based Qingdao Seawin Biotech Group, has been requested to re-manufacture the fertilizer to comply with the required standards. 

Courtesy Adaderana

The Ministry of Health reported that another 365 persons have tested positive for coronavirus today (03). 

This figure includes 06 persons who had arrived in the country from overseas.

Sri Lanka’s tally of confirmed cases of Covid-19 climbs to 588,300 with this while the number of infected patients currently undergoing treatment is 12,135.

The Director General of Health Services has confirmed another 18 coronavirus related deaths for January 02, increasing the death toll in the country to 15,037. 

This includes 11 males and 07 females while eleven victims are in the age group of 30-59 years.

The other seven are aged 60 years and above.