Harvey Perera 

The purpose writing this article is to tie up some of the incidents of the past few decades and find solutions to the problems we have today, especially Tamil Separatism. Sri Lanka finished a 30 year old war with Tamil Terrorists due to Tamil leaders wanting a separate state for themselves. If we examine the reason as to why it started we can see how misled our leaders were in 1948 when we got independence. Misleading was done mostly by the ‘Kalu Suddas’ of Colombo and large numbers of well educated Catholic, Christian and Tamil advisors we had in the Administrative service of the Govt., at that time.

In 1948 Singapore was just a collection of junk boats while Sri Lanka was poised to develop with 2,600 yrs of history behind us.  Yet our confused leaders wasted the opportunities. By offering free education, free health care, free food etc., while being next door to a country such as India seething with poverty. Did they not realize that the Tamil untouchables will pour in? I think free education and free health care were good for the country overall, but it should have been done with a lot of controls to make sure no illegals came to the country to better their own prospects. It is likely that  the Tea industry needed some of the labor so they just allowed them to come in. It was only JR who created the TAFFAI to control illicit immigration. Then during the 30 years of war about a million Tamils just walked in illegally. Even Prabahakaran said 35% of his fighters were from Tamil Nadu.

Singapore is seen as a model state by Lankans. There is a talk worth listening to by Singapore’s great leader Lee Kuan Yew. He gave this talk in 1990 when a student asked him whether Singapore would face religious intolerance. His answer is brilliant. See:

https://www.facebook.com/yueheng/videos/10153331605624006/

Mr. Lee Kuan Yew was so intelligent, and so aware. I have seen several of his interviews with Charlie Rose on PBS, USA over the years and he was one of the most impressive world leaders (albeit a small island nation, if you will) I had ever listened to. And what captured my attention most acutely was his explaining to Mr. Rose how he arranged the city of Singapore with specific rules, very strict rules, as to including one of each of the four religious groups on each city block! And this harkens to the last few words he spoke in this snippet from Facebook, in which he said that the situation of ethnic disharmony must be dealt with firmly (whatever word he may have used, this was the meaning), and not in a laid-back manner. As he seemed to be clearly stating what he was learnt in his years of governance was that as long as the religious groups sought to increase their numbers, well then, we’ll have to enforce integration of the groups in neighborhoods, otherwise, you end up with “mischief” as he called it, and “bloody mayhem”, in fact, as he detailed it to Mr. Rose. As, indeed, that’s what always occurs: a tendency for such violence to erupt from time to time when people are allowed to live in separate enclaves (IF they’re holding securely to their narrow, intolerant beliefs). Eventually there’s always some incident that occurs, resulting in people lining up on each side, along sectarian or religious lines, and there you have it, the battle lines are drawn and the fight begins.

And Lee Kwan Yew truly understood this phenomenon, the tendency for such events to occur among a mixed populace. And he also learned that a very strict policy was needed to be adhered to on the ground  by the Government so as to prevent this powder-keg situation from ever developing. As a person is far less likely to destroy the property — or person! –– of a neighbor that they’ve lived with for years, simply because they’re of one faith or another. They get to know each other as INDIVIDUALS (if forced to live within a strictly integrated neighborhood), and this dampens any potential for mass battles occurring in the cityscape. 

Wise man!, Mr. Lee Kwan Yew. Here is the interview with Charlie Rose and Lee Kuan Yew (2011)

Lee Kuan Yew Interview on Charlie Rose (https://www.youtube.com/watch?v=5WvPpdo9b9E)

Based on his ideas, I believe we can build a similar social structure for Sri Lanka. Sri Lanka has faced more separation between the Tamils, Sinhalese and Muslims over the last 67 years. One of the great lessons we can learn from Singapore is that we have to govern with a firm hand and have strict rules to ensure that ghettos do not form. I would suggest that each district must have a certain percentage of each group in the district by law, with no ghettos. We must ban all calls for Separation and strictly implement the 6-A.  Even Federalism must be construed as Separatism as that it is where it leads. However our leaders have not enforced it unlike India which is very strict about these matters. Better still, remove the 13-A.

Sinhalese speak and write a unique language, which is there only in Sri Lanka and nowhere else. The type of food they eat and the customs are unique to the Sinhala culture. Furthermore it was the Sinhalese who preserved Theravada Buddhism which is a great Philosophy now benefitting the whole world. Many as you may know are turning to Buddhism in the West. Western Psychotherapy borrows from Theravada Buddhism. The Sinhalese have no other place to go other than Sri Lanka.  Tamil People have Tamil Nadu in India and large groups sacattered all over the world.

Therefore, if we are to speak in terms of nationhood, there is one Nation, which is Sinhala Nation in Sri Lanka, which has existed for 2600 years, and the other one is in Tamil Nadu, the Tamil Nation. It is imperative that the Tamils of Sri Lanka integrate into the local Lanka culture, which accommodates them so well, instead of asking for a separate state. Otherwise as Prime Minister Modi has stated they are welcome to return to India. This fact has to be made very clear to the whole world. We should not be embarrassed to speak out.

Please see attached link below which shows clearly that there are about 76 million Tamils total 12 miles away while there are only 14 million Sinhalese in Sri Lanka. We have to also remember that there are about 15 Million Tamil Dalits in Tamil Nadu and there is a total of 167 million Dalits in India.

https://www.lankaweb.com/news/items/2015/03/04/sinhalese-are-the-real-minority-in-sri-lanka-76million-tamils-against-14-8million-sinhalese/

For nearly 30 yrs. the whole world was told by the Tamils that they are a minority in Sri Lanka and the majority are suppressing, killing and ill-treating the Tamils. On the contrary, they have more rights in Sri Lanka than in Tamil Nadu as they have Free Education and Health Care in Lanka only.  None of the States adjoining Tamil Nadu allow Tamil as a National language. However, even though there are only about 9% Tamils in Sri Lanka, Sri Lanka has adopted Tamil as a National/Official language at that time. They get free education, free medical care and are free to live in the South among the Sinhalese. Sri Lanka also does not put the caste on birth certificates like in Tamil Nadu and India.

Most of these Tamils were Dalits or Untouchables from South India brought by the British and Dutch to work the plantations. In India ‘Untouchability’ is an institutionalized form of slavery. If someone is born to the Untouchable caste (now known as Dalits), they have little hope. Their station in life is fixed. In their birth certificates they have to state their fathers caste so it is fixed for life. To escape caste many of them have migrated to other countries – a move which is most likely encouraged by India. They are in Malaysia, Fiji, Mauritius, Madagascar, Australia, Canada, Europe, Sri Lanka, South Africa, etc. Sri Lanka is particularly vulnerable to illegal migration since Tamil Nadu is only 12 miles away across the Palk Straits. So by encouraging the emigration of the Dalits from India, the upper caste people have reduced the Dalits the way U.K. got rid of their convicts by sending them to Australia. Sri Lanka is particularly vulnerable as land claims are being made for a separate Tamil state, Eelam. 

Those in India and the West must look at the claimed Tamil issue in Sri Lanka objectively and realize that there are no real issues. Between Tamil Nadu leaders, Tamil diaspora and Tamil leaders in Sri Lanka, they have hyped up between them so called grievances” in order to create a separate state called Eelam. Creating a separate state for Tamils will be suicide for Sinhalese due to the large number of Tamil Dalits in Tamil Nadu  (about 15 Million) dying to get out of that caste ridden hellhole in Tamil Nadu.

This is the main reason as to why the Tamils have deliberately created issues in Sri Lanka while in all the other countries they migrated to they have been law abiding. They are hoping that by creating issues where there are none, they can justify creation of a separate state in Sri Lanka for Tamils, which will empower them to import the millions of Tamil Dalits from India and take over Sri Lanka.  This method of exporting their unwanted to other countries is also a way by which India has been slowly invading all the countries mentioned above. In case of Fiji, which is another small Island, the current percentage of Indians is 51%. They have banned Indians from migrating to the country any more.

These Indians who migrate to other countries also set up shops to sell Indian groceries and the Indian culture. Especially in countries such as Africa where there is no strong culture established the people take to the Indian culture easily and adopt the Indian eating habits etc. As you can see in the world today anywhere you go there are Indian restaurants. Therefore by exporting their Dalits they have also created an avenue for export of their culture and the groceries, which are made in India. I have nothings against such economic activities, but when it is tied to separatism through violence then an issue arises. Separatism through violence has gone on in Sri Lanka since the Vaddukodai resolution of 1976 by Tamil leaders.

Tamil leaders in South India have hyped up hatred against the Sinhalese in Sri Lanka by using the rhetoric that the Buddhists are against the Hindus. Another one – they use is the Ramayana (an Epic poem from Hinduism where Rama is supposed to have invaded Sri Lanka and killed Ravana King of Lanka who was considered to have been evil and abducted Rama’s wife Sita. This is only an allegorical tale of the eternal war between the Heart (Rama) and the Mind (Ravana), but ignorant people think it is true. They have spread mythology to make the uneducated Dalits believe that their sins are forgiven if they read the Ramayana and if they cross the sea go to Lanka, land of Ravana. The people are so stupid that at one time when M.G. Ramachandran, who was an actor of the Bhagavad Gita characters, used to ride in a cart they would throw themselves under the wheels to commit suicide since they believed Ramachandran was God himself so that if they died under his cart, they go to heaven. Ramachandran was only a poor actor who came from the tea estates of Sri Lanka. The current Chief Minister of Tamil Nadu is Jayalalitha who was a consort of his for a long time. One can therefore imagine the level of ignorance of some of the people of Tamil Nadu.

Most of the present day Sri Lankan Tamils migrated from Tamil Nadu during the 19th Century. It was mostly the British who imported indentured labor (virtual slaves) from Tamil Nadu to work the tea and coffee plantations. Since many of them were from the Dalit or Untouchables caste they were grateful to the British for bringing them across the sea waters of the Palk Straits. The Tamil people believe that by going across seawater they lose caste and also gained better social status among their own people. (This is another myth propagated by the upper caste to encourage Dalits to leave India).

Many early migrant Tamils of Lanka who were earlier servants of the upper castes in Tamil Nadu called themselves Vellala and put themselves as high caste above the low caste that came later to Lanka. It is also probable that low caste Tamils who acquire an education and land pose off as Vellala Tamils. All these points show that they do not have a case to show that they have a unique Tamil culture in Lanka. If the culture is really important then they must migrate back to Tamil Nadu where they will be completely at home. 

Their Tamil caste factor is something we do not want in Sri Lanka.  Yet, if Eelam is formed, the upper caste and Tamil Nadu  will impose the Caste structure on Eelam.

Conclusion:

Based on the ideas of Lee Kuan Yew and the situation in Sri Lanka which I have outlined, what can be done to create harmony among the different communities? One thing is certain that if we create a separate state for Tamils in the North and East it will be eternal war between the two communities. The “divide and rule” of the British Colonists will be complete. Tamils will be free to live anywhere in the island while the Sinhalese will be not allowed to venture to the North and East.

1. We must therefore have strict rules and ensure there is an even distribution of the different communities by districts.
2. We must activate the amendment 6-A and enforce it.
3. We must insist of retraction of the Vadukoddai resolution as a start for any negotiations.
4. We must remove the 13A and eliminate the possibility for separation of North and East.
5. We must remove the Tamil language as a official and National language to prevent more Tamil illegals migrants pouring in to Sri Lanka.
6. Ensure that everyone is free to live anywhere they like in the island.
7. There must be only one set of rules for everyone unlike now where the Tamils have Thesavalami law and Mulims have Sharia law. We cannot let Muslims have up to 5 wives while all others have only one wife.
8. As many have already pointed out we must never ever agree to a bridge or a chunnel between Tamil Nadu and Sri Lanka.
9. Again as others have pointed out there should be no CEPA agreement with India. It will be death to all local industries since we cannot match the very cheap labor they have.

By Shamindra Ferdinando Courtesy Island

October 16, 2015, 9:45 pm

Ret. Maj calls for campaign against UNP, SLFP
Dr Bandara reiterates US wants vassal state
Mohan Samaranayake counters govt propaganda
Dr Amarasekera questions US motive in backing war

Ven. Bengamuwe Nalaka thera Wednesday called for a united effort to reverse what he called the Geneva process meant to divide the country on ethnic lines.

The Ven thera urged those who genuinely loved the country to resist the on-going Western project and also to be aware of the persistent Indian threat. The outspoken monk was addressing a meeting at Abayaramaya, Narahenpita organised by the National Freedom Front (NFF) to highlight the growing danger posed by UN intervention here.

The Thera compared the Western destabilisation project directed at Sri Lanka with Indian intervention in Fiji and emphasised that the Maithripala Sirisena-Wickremesinghe government couldn’t be allowed to pursue strategies inimical to national interests.

The NFF called the meeting in the wake of attorney-at-law J.C. Weliamuna confirming foreign participation in the proposed domestic war crimes investigating mechanism. The confirmation was made at a media briefing jointly organised by the Information Department and Rupavahini last Monday.

Abayaramaya meeting was told now that the government position had been made clear those opposed to the Geneva process should adopt a two-pronged strategy. While protests should continue against Western intervention by way of a hybrid court, the need to effectively challenge unsubstantiated war crimes allegations was of pivotal importance, the meeting was told. Among the audience were Dr Gunadasa Amarasekera, Dr Wasantha Bandara, MP Jayantha Samaraweera, former MP Mohammed Muzammil, former MP Rear Admiral Sarath Weerasekera, Gevindu Kumaratunga and several other activists. Gevindu Kumaratunga played a pivotal role in organising Billo Avith (Bogeymen are here) to highlight the Geneva threat.

Maj. Ajith Prasanna called for a campaign to discourage members of parliament from backing the required amendments to pave the way for proposed hybrid mechanism. Prasanna, formerly of the Sinha Regiment said that protests should be directed at individual members in accordance with an overall plan to scuttle the Geneva project. Referring to a recent media report, attorney-at-law Prasanna alleged that the SLFP parliamentary group would cooperate with the UNP action plan on the pretext of the proposed court being a domestic mechanism. The retired combat officer pressed the forum to adopt a tangible plan to challenge the Geneva move.

Dr Wasantha Bandara warned that the US intervention in the guise of addressing accountability issues wasn’t meant only to punish members of the war winning military. Had that being the case the military would have made the sacrifice to safeguard Sri Lanka’s interests, Dr Bandara said, alleging that the West wanted to transform the entire country to a vassal state.

Foreign affairs specialist and former President Mahinda Rajapaksa’s media spokesperson Mohan Samaranayake alleged that the Sirisena-Wickremesinghe government was propagating lies to justify its partnership with Western powers. Samaranayake accused the government of making a despicable attempt to portray a joint statement issued by former President Rajapaksa and UNSG Ban Ki-moon in Colombo soon after the conclusion of the war to justify the Geneva project.

Samaranayake said that there was absolutely no basis for claims made by the President, the Prime Minister as well as the Justice Minister that the Rajapaksa-Ki-moon agreement paved the way for war crimes probe.

Referring to a statement made by Minister Lakshman Kiriella recently, Samaranayake said that the minister seemed to be unaware of the difference between a joint statement and a Memorandum of Understanding (MoU). Samaranayake strongly criticized Kiriella for claiming that Rajapaksa had reached an MoU with the UN Secretary General to facilitate war crimes probe.

The one-time media spokesman for the UN in Colombo said the previous government had earned the wrath of the US and its allies for being too close to the People’s Republic of China at the conclusion of the conflict.

Samaranayake asserted that the US exploited the situation here to its advantage in line with its political, military and economic objectives. The US operation here like other interventions in various parts of the world was with the focus on regime change as in Iraq and Libya. Samaranayake warned of dire consequences unless the country adopted tangible measures to neutralise the danger.

However, the meeting was also told of Sri Lanka receiving substantial US military support to bring the LTTE to its knees in May 2009. The US provided a warship (formerly with the US Coast Guard), 30 mm Bushmaster cannon, radar and shared its experience in addition to helping the Sri Lanka Navy to hunt down four LTTE floating warehouses. The US giving expert advice to Sri Lankan military after having conducted a comprehensive survey on the capabilities and weaknesses of the armed forces, too, was brought to the notice of the audience with a request to explore ways and means of effectively challenging unsubstantiated war crimes allegations propagated by the West. The US provided unique support throughout eelam war IV though the relationship hit a new low after the former President declined to call off the offensive at the behest of the US.

The audience was reminded that the accusations pertaining to deliberate use of heavy weapons on civilians leading to the deaths of over 40,000 persons as well as denying Vanni population food and medicine (Aug 2006-May 2009) could be easily countered with official UN, Amnesty International, ICRC and US statements/documents.

Dr Amarasekera asserted that the US had backed the Sri Lankan military drive against the LTTE consequent to the assassination of former Indian Prime Minister Rajiv Gandhi in May 1991. The academician pointed out that the US might have felt that Prabhakaran wouldn’t succumb to even US pressure hence the need to remove him from the scene. Dr Amarasekera said that the US wouldn’t mind working with anyone, Prabhakaran, Mahinda Rajapaksa, Ranil Wickremesinghe or Maithripala Sirisena as long as they could achieve objectives regardless of consequences.

Responding to a query, the panel explained the circumstances under which various embassies had provided substantial amount of funds to NGOs over the years. The audience was told of a revelation made by the Norwegian government in September 2011. Norway said that Sri Lankan NGOs backing its project here were given a staggering $ 28 mn for a period of three years beginning 2001. Norway identified Dr Kumar Rupesinghe as the largest recipient of funding amounting to $ 6 mn though he subsequently switched his allegiance to former President Rajapaksa. Norway reacted angrily by denying funds for the NGO guru who unsuccessfully moved court against Norway seeking Rs 100 mn in damages.

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

About a month ago, that is, around early September 2015, Prime Minister Narendra Modi of India described Bodh Gaya as the land of enlightenment”, when he visited the Buddhist shrine there, the Mahabodhi Temple. It was a happy coincidence, as he noted in his speech, that he got to visit this Buddhist holy place on the Janmashtami (birthday) of Lord Krishna. It also happened to be the Teachers’ Day in India, which coincides with the birth anniversary of a former president of India, Sarvelappi Radhakrishnan, who was himself a renowned teacher. Speaking on the occasion, he said: What Bodh Gaya had got was Siddharth; but what it gave to the world was ‘Buddha’; Lord Buddha was the epitome of knowledge, peace and compassion”. Under his teaching, Mr Modi went on, the paradigm shifted from conflict resolution to conflict avoidance….. from environmental regulation to environmental consciousness”, and he observed that Hinduism and Buddhism have relevance to both these issues”. Mr Modi was referring to a two-day Hindu Buddhist Conference on Conflict Avoidance and Environmental Consciousness held in Delhi previously that he had attended. Gautama Buddha and Lord Krishna, he called them ‘divine souls’, gave prominence to principles and processes”. Pointing out the close relation that exists between Buddhism and Hinduism, Mr Modi explained how the Buddha offered us the Noble Eightfold Path and the Pancaseel (the Five Precepts), while Sri Krishna gave Karma Yoga. (Karma Yoga or the path of action is understood in Hinduism as selfless service to others).  He further said that the philosophic understanding, the philosophic underpinning of the Dharma … the protection of the natural heritage is critical for sustainable development” (This reminded me of the missionary monk Mahinda Thera’s words, 2300 years ago, to the Lankan monarch Devanampiyatissa about the importance of environmental protection). In this context, he mentioned that even the UN seems to have agreed with the view that sustainable development is achievable only through aligning development to the local culture of the people”. According to Mr Modi, Hindu philosophy was a beneficiary of the teaching of Lord Buddha”. He remarked that (the Sanskrit poet) Jayadeva in his work ‘Geetha Govinda’ says that the Buddha was Maha Vishnu or God himself descended on earth to preach avihimsa (nonviolence). After the advent of the Buddha and his teaching, Mr Modi stated, Hinduism became Buddhist Hinduism or Hindu Buddhism. He quoted Swami Vivekananda expressing the opinion that when the Buddha was born, India was in need of a great spiritual leader, a prophet. Drawing attention to the originality of the Buddha’s teaching, Mr Modi said that the Buddha never  bowed down to anything, neither to the Vedas, nor to caste, nor to priests, nor to custom; he was a fearless searcher, and listened only to reason. The Buddha was more brave and sincere than any (other) teacher, was the first spiritual leader to give the world a complete system of morality … He was good for the sake of good(ness) … loved for the sake of love … was a teacher of equality”. He expressed the view that “This quality of Hinduism in India was a product of many great spiritual masters and chief among them was Buddha. And this is what sustains the secular character of India”. He also added that the Buddha’s enlightenment at Bodh Gaya also led to (a new) enlightenment in Hinduism. Mr Modi enthused: I would personally call India ‘Buddhist India’”; he described the Buddha as ‘the crown jewel’ of the Indian nation. He thinks that Buddhism represents a worldview that is indispensable for the survival of the world”. In his opinion, the potential for conflict arises when radical elements try to force their own ideologies on others. The world, disturbed as it is by religious intolerance, is looking towards the Buddha (for guidance) in the two areas of conflict resolution and environmental resolution. Mr Modi finally pledged: We in India will develop Bodh Gaya so that it will be the spiritual capital and civilisational bond between India and the Buddhist world”.

Though the rather too insistent claims Mr Modi makes on behalf of the Buddhist religion may not be in the true democratic non-totalitarian spirit of the Buddha’s wisdom-based teaching, they are eminently defendable in the current global context of growing scientific understanding of human morality and spirituality. Well known evolutionary biologist and science educator Professor Richard Dawkins of Britain is a prominent critic of and a committed moral activist (‘crusader’ is too violent a term to apply to him, I think) against traditional religion and other obscurantist superstitions that obstruct the freedom of  rational scientific thinking among humanity. He holds, correctly, that moral values such as gender equality, respect for the personal dignity of individuals, tolerance, nonviolence, compassion, and generosity etc. have comparatively recently evolved  through dialogue, debate and discussion among thinking human beings; they are not aspects of a god given absolute morality. Here, clearly, Dawkins is too Euro-centred in his thinking and attitude to look beyond what is known as Western science; he  betrays a regrettable lack of knowledge about the ancient moral and spiritual traditions of the East (such as Hinduism, Jainism and Buddhism in India) that anticipated by thousands of years those same enlightened humanitarian values, which they too developed through rational thought. There is irrefutable evidence that Buddhist values enriched, with a sense of humanity, primitive religious systems in other parts of the world than India itself in the course of history, just as they influenced Hinduism’s moral doctrines. Mr Modi is only making a re-discovery of his own country’s ancient moral and intellectual heritage. Sri Lanka is the repository of Theravada Buddhism which is the core of that ancient global cultural legacy.

Therefore, the venue of this event and the sentiments expressed by the Indian leader bear special significance and relevance for us Sri Lankans. It was Anagarika Dharmapala (1865-1933) from Sri Lanka who pioneered efforts to claim Bodh Gaya for world Buddhists. Possessed as he was, about a century ago, of the knowledge that Mr Modi was demonstrating on this occasion, the Anagarika raised the cry: Arise, Sinhalese! Protect Buddha Gaya!”. Most Sri Lankans at that time of colonial occupation of the island, including the majority Sinhalese Buddhists (whom he was specifically addressing), did not (care to) understand the meaning of this heroic call for the development and preservation of the birthplace of the cultural and spiritual heritage of the Buddhist world, Bodh Gaya. Instead, he was largely denounced and dismissed as a religious fanatic and a racist chauvinist. Character assassination of strong anti-imperialist national leaders as a less embarrassing but more effective substitute for ‘bare-faced’ physical liquidation is not a new strategy adopted by the West, which is bent on the relentless political and cultural subversion of victim nations for unhindered economic exploitation of their lands. So long before Mr Modi, Anagarika Dharmapala did much to try to legally restore the control of this holiest of Buddhist holy places (as the place where Siddhartha Gautama attained Buddhahood or Enlightenment under the Bodhi Tree) from Hindus to Buddhists. He also wanted to develop the site as a world centre of Buddhism for the purpose of disseminating its message of universal peace, compassion and nonviolence throughout the world.

However, the Anagarika was not a politician. He was not concerned with capturing power by overthrowing foreign rule; he was realistic enough to understand that it was too early for that. But he was a patriotic Buddhist leader who aimed to initiate a broad movement towards independence and national resurgence among his people through social and cultural reform based on Buddhist values. Mr Modi, on the other hand is a seasoned politician. As a general rule, what a politician says must be taken with a pinch of salt. By indulging in this ‘pious’ performance, he may be trying to kill several (not just two) birds with one stone in the political diplomatic sphere. After all, when did religion cease to be the convenient handmaiden of imperialism or hegemonic politics?

Having said that, I tend to believe that, in this instance, we need not doubt the sincerity of Mr Modi’s message. True, he is a politician, and as such he cannot be without certain political ends to meet by utilizing the prominent cultural activity that the occasion involved. Yet, in this instance, if he was only concerned with politics, his championing of a minority religion like Buddhism, or of an artificial amalgam of Buddhism and Hinduism, would be counterproductive. But, no, there is no such danger. Mr Modi must be sure of this, because the secular character of the tolerant Hindu majority of the Indian society will ensure that the essence of his message will reach receptive ears. And Mr Modi is not thinking exclusively of India or the Buddhist world, but of the whole world.

The prime minister was seen being escorted around the place by some Sri Lankan monks, most likely resident there. The symbolic value of that should not be lost on us. Mr Modi is the ruling political leader of the largest democracy in the world; it is difficult to imagine that a better political system will develop to suit the present stage of human evolution in the foreseeable future. Mr Modi is a statesman who is a refined product of the unique Hindu Buddhist moral and intellectual heritage of his country whose indispensability for the survival of the entire human race and its civilization (lethally threatened as it is by intolerant religious radicalism and political opportunism) has been proved beyond doubt. But he had himself guided around the historic monument by a few monks from tiny Sri Lanka, which nevertheless has great stature as the global centre of Theravada Buddhism.

Dr Hector Perera      London

When I was in Colombo doing Advanced Level science, I was in a boarding house near Borella. That was a room only basis accommodation and we had to get our meals from outside. In the boarding house there were two others also attended to the same private college to do advanced level science. To begin with we tried so many options, getting parcels and packets of lunch and dinner from nearby hotels.

Sometimes I cycled day and night, rain or shine to hotels in Borella to buy lunch packets from nearby hotels. Honestly when it was opened to eat, the appearance didn’t appeal to eat, it looks like all mixed up, lost the appetite. Then for some time we used to get our meals from neighbouring houses. That was not bad at all, nicely laid out on plates but we decided to try and cook something in the boarding house. There was no kitchen as such but a part of the wide passage was enough for the purpose.

Trial and error learning

There is nothing like experimenting so we started to cook something by adding this and that then only realised it’s too hot or mild or bland. Then by trial and error found the way to cook something edible. We never thought about energy saving and cooking smell given out while cooking. We thought cooking aroma given out while cooking was quite normal. Like our servants at home, we also opened the boiling curries and stirred and tasted for salt, not just once but several times. In the meantime we got showered or covered with curry smell but we never understood it as a problem because we never knew any better. Cooking was not a problem as we shared the work and cooked our meals early morning before we went to college. Those days college finished around 1.30 pm unlike the present time. When we came back after college, there was enough to eat or eat as much as we like unlike in hotels. One thing before we went to college we had a good shower so there was no problem of curry smell on us or on the clothes. We done cooking outside the rooms so that no cooking aroma got into the rooms where we kept the clothes.

Exams are not team work like football games

When the results came, I didn’t get selected to do any course in the University but three of my friends got selected to do medicine then they left the boarding house. As I said I didn’t pass all my Advanced level subjects so I didn’t get selected do medicine or even to any other University course. Sometimes only as a group we studied together at the boarding house but sometimes I didn’t joined them. I still remember one of them told me, he studied until 1.00 am or even late. Two of my friends were so close, both studied very hard and both got selected to do medicine. They were so close, one of them got married to one of the friend’s sisters.

Energy saving ideas are not spring chickens

Any way I found a teaching post in the same college to teach chemistry and physics practicals. After a while I moved to England to do my further studies then only I had the problem of cooking in a room where I have to do all my work. To my surprise there was this abandoned kitchen used as a storage so later on I started to cook there than cooking in the room. I had no problem of cooking because I knew how to cook but not avoiding smell or energy saving basis. Then gradually I found the way to cook by cutting down the smell and energy used for cooking so my ideas are not spring chickens.

I had a hard time and now I want to help

Once I found the method to cut down food smell depositing on me when cooking then I thought about the wastage of energy. That time I was attending Kingston Upon Thames Polytechnic. Now the status has changed to University from Polytechnic status. As a student, I must say money was too tight so I really wanted to spend less money on energy. I had to insert coins to get electricity for heating and cooking. As a University student, I had these problem of cooking food that is why now I want to help the present and future University students. Unless you wanted something done, you will not find out how to get over that problem.

Only when I had to study as a University student, I had to do all my normal things such as studying, cooking and sleeping in a single room then only realised the problem of cooking smell. Of course if one is rich enough, there were plenty of places to buy or rent but as a student, I just had to manage very difficult. Occasionally I also had takeaways but the oily and salty nature of the food didn’t appeal me very much. As a Sri Lankan, I preferred to eat rice and curries at least few times a week than eating any oily, salty junk takeaways. I know it for fact they are unhealthy and sometimes they even serve rotten or stale food.

As a Sri Lanka student

The lunch had to be taken at the University canteen like everybody else but I prepared something at the boarding place for supper. Back home in Sri Lanka we ate nothing but rice and curries, not pies, baked beans, burgers, sausages and all the other oily, salty junk things that normally eaten by other students in the University. I am sure they had no choice so they depended on takeaway food. I had this problem when I cooked rice and curries because the curry smell deposited on my clothes. This was at the start before I started to cook in the kitchen but the curry smell could not be avoided. It took a while to understand how to cut down or stop the cooking aroma depositing while cooking. I think this is another reason why those University students do not like to cook. Which University students would like to attend the University smelling like Tandoori chickens? To begin with I had to spray with scents, colognes and after shaves to cover up that smell on me and on the clothes before I attended the lectures at the University.

Earlier nobody believed me but now it’s officially approved

Even when I found the way to cut down smell and save energy, the others didn’t want to know because that time it was not accepted by any authority but not now. I explained the scientific energy saving cooking to The Sustainable Energy Authority in Sri Lanka with respect to an actual cooking demonstration but not by just words only. A whole team visited our accommodation in Colombo to witness this scientific energy saving cooking. Just by talking only one cannot properly understand the technique, scientific terms and conditions. It has to be explained with reference an actual cooking demonstration not just words. I must say the energy authority team was very impressed with my work of energy saving cooking. Then I showed them how to cut down any cooking aroma depositing while cooking. All my work was based on science but not just adding this and that without any scientific explanation. I have witnessed how some British TV chefs just cook without any scientific explanations. I had to use a few scientific terms such as intermolecular, intramolecular reactions, molecular fission, molecular fusion, thermodynamic equilibrium condition and few more to back up my kind of scientific energy saving cooking. How high temperature polluted the air to produce toxic gases, inhaling such toxic gases for a considerable time could bring about pulmonary, respiratory and cardiovascular problems. No wonder many University students do not like cooking but I can change it if they followed my kind of energy saving cooking. They even agreed that I was saving more than 60% energy wasted in cooking. I had to wait for years before I could get hold of the highest officials in the energy authority for official approval. I am so glad it paid off after all these years.

Rice, pasta and spaghetti are eaten by anybody

Actually my scientific energy saving cooking can be done by anybody, not just by University students. I know the problems as a University student and now I got over it that is why I wanted to help them. These students always eat nothing but takeaway food because they are totally unaware of making something simple at their accommodations. The basic things such as pasta, spaghetti and rice are eaten by anybody so they must know how to cook them first before knowing how to cook chicken curries or vegetable curries. Why not any student unions invite me to demonstrate them to benefit the students. If any energy experts could disprove my energy saving technique as I said before, there is £50,000 yes fifty thousand sterling to give away. Suppose if I was right what do I get? In Sri Lanka I have demonstrated in a few different TV channels but so far why British TV ignored my request? Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

Courtesy RT

Published time: 17 Oct, 2015 00:45

Get short URL

The damaged hospital in which the Medecins Sans Frontieres (MSF) medical charity operated is seen on October 13, 2015 following an air strike in the northern city of Kunduz. © STR / AFP

A US military vehicle has allegedly forced its way into the hospital in Afghanistan which was devastated by US airstrikes two weeks ago. The move was an unwelcome surprise for Medecins Sans Frontieres (Doctors Without Borders) which operates the site.

Members of a joint investigation team from the US, NATO and Afghan government were aboard the heavy military vehicle, Reuters reported citing a Medecins Sans Frontieres (MSF) statement on Thursday.

Their unannounced and forced entry damaged property, destroyed potential evidence and caused stress and fear for the MSF team,” the group said, adding that the investigators had previously promised they would notify the organization of any actions involving MSF personnel or assets.

NATO’s spokesperson in Afghanistan said the incident was being “reviewed.”

“It’s a violation of international humanitarian law, so we want to see the facts and understand why,” MSF president Meinie Nicolai told RT, referring to the US attack on the hospital in Kunduz. “Under the Geneva conventions medical care and hospitals are protected sites, they are not allowed to be targeted during war and this is what has happened in this case,” the member of the MSF International Board said, adding that the organization is seeking an independent investigation.

President Obama has apologized for the strike that killed at least 22 people, including 12 medical staff and ten patients, and the Pentagon said it would “make condolence payments and payments toward repair of the hospital.”

“For us it’s not convincing,” Nicolai told RT. “We have given the coordinates, this was a hospital that was open for four years, and now to just say that it’s a mistake, that something else had to be bombed, is difficult to believe.”

READ MORE: US forces in Afghanistan knew Kunduz site was hospital – report

The MSF-operated site was attacked five times in the span of an hour by a C-130 gunship, despite repeated pleas from the MSF to US forces, the international humanitarian group said. While the main hospital building, which housed an emergency room and intensive care unit, was destroyed, no surrounding buildings were hit.

READ MORE: Blame Game: NYT, CNN play it coy naming perp in Afghan hospital bombing

“What we need is the answer to the question that we are asking everybody … Why this hospital was targeted,” MSF’s country representative in Afghanistan Guilhem Molinie told Reuters. “If we don’t have the guarantee that treating patients coming from both sides of conflict is respected by all parties in the conflict, we cannot continue to do that in Afghanistan, but potentially all over the world,” he said.

READ MORE: ‘Even war has rules’: MSF demands independent probe of Kunduz hospital bombing 

In July, the MSF hospital in Kunduz suffered from a “violent armed intrusion,” when heavily armed men from the Afghan Special Forces entered its compound, shooting in the air. They “physically assaulted” three MSF staff members and tried to arrest three patients, threatening a staff member at gunpoint in the process, the organization said.

 

 ආචාර්‍ය රොල්ෆ් ගේයිනර්  මනෝ විද්‍යාඥ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය

වෛද්‍ය රුවන් ජයතුංග විසින් රචිත නවතම කෘතිය වන, ‘බෞද්ධ ජාතක කථා වල මනෝවිද්‍යාත්මක දැක්ම’ නමැති කෘතිය, මම මහත් අභිරුචියකින් කියවූයෙමි. බෞද්ධ දර්ශනය පිළිබඳව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ උනන්දුවන පුද්ගලයකු මෙන්ම, මනෝවිද්‍යාඥයකු වශයෙන්ද, මා හට පෙනීයන්නේ, ජාතක කථා මගින්, මානව විඥ්ඥාණයේ විවිධ ගතිලක්‍ෂණ පිළිබඳව, සලකා බලෙන අතරම, පුද්ගල මනෝභාවයන්, හැඟීම් සහ චිත්තාවේගයන්, අභිප්‍රායයන් සහ චර්යා ලක්‍ෂණ, චින්තනය සහ ක්‍රියාවලීන් ආදිය පිළිබඳව පුළුල් පරාසයක් ආවරණය කෙරෙන ආකාරයෙන් නිර්මාණයවී තිබෙන බවයි. 

 වෛද්‍ය ජයතුංග විසින් මෙම ග්‍රන්ථයේදී පාඨකයා වෙත දක්වන අනුග්‍රාහකත්වය තුළ, මෙම ජාතක කථා, ක්‍රි.පූ.3 වැනි සියවස සහ ක්‍රි.ව. 5 වැනි සියවස අතර කාලයේදී ලියැවී ඇති බවත්, මානව චර්යාවේ ස්වභාවය ඉගැන්වීම සහ එමගින් කියවන්නාගේ දෘෂ්ටිය වර්ධනය කරගැනීම සඳහා ආධාර වන බවත්, පෙනීයයි. ජාතක කථා, ඒවා ලියවුන කාල සමයේදී මිනිසාට තම චර්යා වර්ධනය සහ සදාචාර සම්පන්න බව වර්ධනය කරගැනීම් තුළින්, අගතියට පත්වීමෙන් තොරව විසීමට මග පෙන්වන සේ සැකසුණු නිර්දිෂ්ඨ ආඛ්‍යාන සම්පිණ්ඩනයක් ලෙස දැක්විය හැකිය.  වර්තමාන මනෝවිද්‍යාත්මක සංකල්පයන් තුළ, අප හඳුනාගන්නා චර්යා රටාවන් හේතුවෙන්, පැවැත්ම අකර්මන්‍ය වීම, විශාදය ඇතිකිරීම, නිෂ්ක්‍රිය භාවය ඉපිදවීම, සිදුවන බව අපි හඳුනාගන්නෙමු. 

මනෝ ව්‍යාධීන්ට ලක්ව පීඩාවට පත් පුද්ගලයන්ගේ  චෛතසික ස්වභාවය සහ චර්යාව ජාතක කථා තුළ මෙලෙස ඉතා ඉහල මට්ටමකින්, එක් පැත්තකින්,  විස්තර කෙරෙන අතර, වෛද්‍ය ජයතුංග විසින් අතීත සහ වර්තමාන මනවිද්‍යාත්මක න්‍යාය හා සංකල්ප පිළිබඳව කෙරෙන සංසන්දනාත්මක විග්‍රහය තුළින්, විවිධ විකල්ප දෘෂ්ටිකෝණ ඔස්සේ මානව චර්යා රටාවන් දෙස විමර්ශනාත්මකව බැලීමට සහ ඒ ඔස්සේ සාම්ප්‍රදායික නොවන නව සංකල්ප ඇතිකරගැනීමේ අවස්ථාව පාඨකයාට උදාවෙයි.  මානව චර්යා රටා වර්ගීකරනය සඳහා වර්තමානයේදී අප උත්සාහ දැරීමේදී, පුද්ගලයකුගේ දෛනික චර්යා රටා පිලිබඳ සබඳතාවයන් ගිලිහී යන්නට ඉඩතිබේ. පුද්ගල සදාචාර වර්ධනය කරන, පුද්ගලයා වෙනසකට භාජනය කරන ඉගැන්වීම් ලෙස ඉතා වැදගත් ස්ථානයක් ජාතක කථා වලට හිමිවේ. මෙම ආඛ්‍යානයන්, අද්‍යතන සමාජයේ දෘෂ්ටිය වෙත සමීප කරවීමෙන්, වෛද්‍ය ජයතුංග, සම්භාව්‍ය කාර්යභාරයක් ඉටුකර තිබේ.    

Courtesy RT

 

Courtesy Adaderana

Summoning the former President before the Commission to Inquire into Serious Corruption over several matters is undoubtedly an attempt to convey to the public the impression that the former president had engaged in wrongdoing and to gain some political mileage thereby, Rohan Welivita, Media Secretary to former President Mahinda Rajapaksa says.
Welivita, issuing a statement said, Former President Mahinda Rajapaksa appeared before the Commission to Probe Serious Acts of Corruption today in response to a letter sent to him by the commission. This letter mentions five matters which are under investigation by the commission.
The first matter that is under investigation by the Commission is the appointment of Mr Anura Siriwardene as the Chairman/CEO of Independent Television Network at a time when the position was not vacant. This appointment is not made by the President but officially by the Secretary to the Treasury as the Treasury owns the majority of the shares of ITN. This appointment had been made after the former Chairman left that position.
The second matter under investigation is an alleged financial loss caused due to an advertising firm by the name of ‘Media Factory’ not paying dues owed to ITN for televised ads. ITN had issued a letter dated 27 January 2015 claiming what was due to them and Media Factory had settled the outstanding amount in full. ITN has under signature accepted that the payment has been received.
A financial loss of Rs. 24 lakhs allegedly caused by an advertising firm by the name of ‘Special Solutions’ not paying their dues to ITN is the third matter under investigation. We understand that all outstanding amounts due to ITN with regard to this transaction have been paid by the said advertising firm. It should be borne in mind that when advertisements are repeated many times, all media organisations broadcast a certain proportion of them free of charge as an incentive to advertisers.
The fourth matter under investigation is the allegation that up-front payment was received for advertisements promoting presidential election candidate Mr Maithripala Sirisena, but that these advertisements had not been aired and Rs 86 lakhs had been returned thus depriving ITN of an income the institution should have received. This is an internal administrative matter of ITN.
The letter sent by the Commission to the former President also states as the fifth matter under investigation the allegation that Mr Maithripala Sirisena had been charged twice the usual amount for advertising thus discriminating between two equal presidential candidates. This too is an internal administrative matter at ITN.
Former President Mahinda Rajapaksa contested the January 2015 presidential election as the candidate of the UPFA. The presidential candidate of a major political party cannot possibly supervise the advertising campaign carried out on his behalf. Campaign advertisements are given to media organisations by the advertising firm retained by the candidate’s political party. The candidate or even his political party very often has no direct contact with the media organisations over advertising.
In any event, all matters relating to campaign advertisements are handled by the political party or alliance of the candidate. As such these matters are not the responsibility of the candidate but of the relevant political party or alliance. When it was proposed within the SLFP that President Mahinda Rajapaksa should contest for the presidency for the third time, it was the present Chairman of the party who seconded that proposal.
Summoning the former president before the Commission to Inquire into Serious Corruption over matters of this nature is undoubtedly an attempt to convey to the public the impression that the former president had engaged in wrongdoing and to gain some political mileage thereby.”

– See more at: http://www.dailynews.lk/?q=features/open-letter-minister-arjuna-ranatunga#sthash.a45ASpeO.dpuf

By Sandun Jayawardana Courtesy The Nation

Minister of Ports and Shipping Arjuna Ranatunga stated if his brother had enough qualifications to be Chairman of the Sri Lanka Ports Authority (SLPA), then family connections should not be a barrier to him being appointed to the post. Ranatunga was speaking in response to a query raised by The Nation on reports that his elder brother Dammika was on the list of names that he had submitted to President Maithripala Sirisena regarding the appointment.

Ranatunga said he was not concerned over reports appearing in some websites charging that the minister was trying to continue the practice of nepotism that was so synonymous with the previous regime. A final decision (on the appointment) will be made by a committee which includes the President. However, if he (Dammika) has the necessary qualifications, then why not?” Ranatunga asked.

When queried if he thought his brother was the best qualified person to be head of the SLPA, Ranatunga replied that would be determined by the committee tasked with making the appointments.

President Sirisena last month announced that heads of all government institutions will be appointed by a special committee that would include both him and Prime Minister Ranil Wickremesinghe. While ministers can nominate candidates, the final decision would be made by this committee.

Meanwhile, in a letter dated October 6 sent to the Prime Minister, the Joint Trade Union Forum of the SLPA has urged the President and Prime Minister to appoint Dammika Ranatunga as the new SLPA Chairman.

  චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

වසර තිස් තුනක් පුරා පැවති  කුරිරු යුද්ධය, ඔද තෙද ගුණ බලැති  නායකයෙකුට නිම කිරීමට ගතවූයේ වසර 4ක් වැනි කෙටි කාලයකි. මේ යුද්ධය මෙරට ස්ථාපිත කිරීමට, බටහිර බලවතුන් හා ඉන්දියාව, විශාල ධනස්කන්ධයක් යෙදවූහ. එමෙන්ම වසර  40ක පමණ කාලයක්ද මිඩංගු කලහ. ඒ වැය කල ධනය හා ගොඩනැංවූ ත්රස්තවාදී බලමුළු සියල්ලක්ම අකුණු ගසමින් ඇද හැලෙන මහා වරුෂාවක් මෙන්වූ සංග්රාමශීලිත්වයේ බලයෙන් කඩා හැලුණේ කිසිවෙකු නොසිතූ අයුරිණි.

සටන මෙහෙය වූ රාජ්ය නායකත්වය හා සංග්රාමයේ  පෙරමුණු බල ඇණියන් මෙහෙයවූ සෙනෙවිවරුන් මහා විශාල වරදක් කර ඇති බව වැටහුණි. ඒ මුලු මහත් ලෝකයටම සාමය බෙදා දීමට ගොඩනැංවූ එක්සත් ජාතීන්ගේ‌ සංවිධානයටය. යුද්ධය මහා විනාශයක්ය; එයට යලි ඉස්මතු  නොවීම සදහා කටයුතු කරන්නට ගොඩනැංවූ ලෝක සංවිධානයට, යුද්ධය නිම කිරීම යුධ අපරාධයක්සේ දැනෙන්නට විය. රට පෙලූ‌ූ කුරිරු යුද්ධය නිම කිරීමේ වරද, ක්රම ක්රමයෙන් ඉස්මතු වන්නට විය. රටේ ලක්ෂ 62ක් ජනතාව, සෘජුවම, යුද්ධය නිමකල රණ විරුවන්ට හා‌ දේශපාලන නායකත්වයට එරෙහිව නැගී සිටියහ. කොටි හිතවාදීන් හා අත්වැල් බැද ගත්හ. කොටි හිතවාදිත්වයට රටේ බලය ලබා දුන්හ.

කොටි වනසපු බලය, බලය අයුතු ලෙස යොදවා ගැනීමක් බවට පත්විය. යුධ විරුවන් මහා අපරාධ කරුවන් බවට පත් කොට මරණ දඩුවම්ද ලබාදෙන තත්වයට ජාතික අධිකරණ පද්ඩතිය බලවත් විය. ගම්මාන පිටින් මිනිසුන් හා දරුවන් කපා කොටා සමූහ ඝාතන කල කොටි ඝාතකයින් නිදහස් කල යුතු දේශපාලන සිරකරුවන් බවට දේශපාලන ආරෝපිතයකින් දවටා ලන ලදී.  එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට හා එහි මානව හිමිකම් කොමසාරිස්ට යුධ විරුවන්ගේ රුධිරයේ සා පිපාසය තදින්ම දැනෙන්නට විය. යුධ විරුවන්ව නීතිමය පදනමකින් මරාදමා, ඒ පිපාසය සංසිදවා ගැනීම ඔවුනගේ අරමුණ විය. ඒ සදහා ජීනිවා වන්දනාවේ පිරිස් එහාට මෙහාට පියාසර කරන්නට විය. 2015 වේ සැප්තැම්බර් මස 30 වෙනිදා, ජීනිවා මානව හිමිකම් කවුන්සලයේදී, යෝජනාවක් සම්මත කොට, දඩුවම්දීම් දීමේ කාර්යය අරඹන බව ප්රකාශ කරන ලදී.

ඒ කියන ලද දිනයේදී එවැන්නක් ජීනිවා කවුන්සලයේ සම්මත නොවිණි. නමුත් හරියටම ඒ කියන ලද දිනයේදී රුසියානු පාර්ලිමේන්තුවේ පනතක් සම්මත විය. ඒ සම්මත කර ගන්නා ලද පනතට අනුව රුසියානු හමුදාවට රටින් බැහැරව යුධ මෙහෙයුම් කිරීමට අවසර ලැබිණි. අවසර ලැබී ගතවූයේ තප්පර ගනනකි. මේ රටේ කොටි ත්රස්තවාදය ස්ථාපිත කොට, මෙරට ජන ජීවිත ලක්ෂ ගනනක් විනාශ කිරීමේ පුරෝගාමිත්වයද, මෙරට රණ විරුවන් දංගෙඩියට දැක්වීමේ පුරෝගාමිත්වයද ගෙන කටයුතු කල ඇමරිකාව ප්රමුඛ බටහිර ජාතීන් විසින් ස්ථාපණය කොට පණ දුන් ත්රස්තවාදී‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ කදවුරට ඉතිහාසයේ කිසිදා නොලැබූ අත් දැකීමකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය. හෙණ පිට හෙණ ගසන්නාක් මේන්වූ නිසි ඉලක්ක ගත රුසියානු ප්රහාර මධයයේ  ඇමරිකානු කුලී ත්රස්ත හමුදාවෝ සිරියාවෙන් හිස් ලූ ලූ අත දුවන්නට වූහ. වසර ගනනාවක් පුරා සිරියාව තුල ආයෝජනය කල ධනය හා ත්රස්ත බලයද බිමට සමතලාකරවීමට ගතවූයේ සතියකට අඩු කාලයකි. බටහිර මහා අධිරාජ්ය දෙදරා ඉරිතලා ගොස් ඇත. රුසියානු ජනාදිපතිවරයා මේ සිදුකරමින් සිටින්නේ; අප විසින් සිදුකොට නවතා දමන ලද යුද්ධයේ ඉතිරි කොටසයි. යුද්ධය යනු යුද්ධයකි. යුද්ධයේදී සතුරන්ව නිසි ලෙස සුද්ද නොකලහොත් මේ වනවිට අපේ රණ විරුවන්ට අත්කිරීමට වෙර දරණ තත්වයන් මතුවීම නොවැලක්විය හැක. එබැවින් අනුකම්පා විරහිතව සතුරන්ව මැඩලිය යුතු බව, භගවත් ගීතාව ඉතා‌ පැහැදිලිව ගෙනහැර දක්වා ඇත. මේ සිදු වෙමින් පවතින්නේ‌ එවන් සටනකි.

සිරියාව, රුසියාවට අයත් නැත. නමුත් සිරියානු ජනතාවගේ මිත්රත්වය රුසියාවට අයත් සම්පතකි. ඒ සම්පත රැක ගැනීම උදෙසා‌ සිරියානු ජනතාව වෙනුවෙන් සටන් වැදීමට රුසියාවට අයිතියක් ඇත. රුසියාව විසින් අප වෙනුවෙන් ජීනිවා මානව හිමිකම් කවුන්සලයේදී උපරිමයෙන්ම දායකත්වය ලබාදී ඇත. අපේ ජන නායකත්වය අපේ සතුරන් සමග අත්වැල් බැදගෙන මෙරට ස්වාධීනත්වය සතුරාගේ දෙපාමුල ඇද දමන මොහොතේදීත් මෙරට ජනතාව වෙනුවෙන් නැගී සිටි රුසියාව අපේ ස දාතනික මිතුරෙකු බව මෙවරද මනාව පෙන්නුම් කලහ. මෙරට ජනතාවගෙන් ලක්ෂ 58 කගේ‌, උත්තරීතර මිත්රත්වයට දක්වන ලද උපහාරයක් ලෙස ශ්රී ලාංකීය දේශප්රේමී පරපුර මේ සටන දකින අතර, මෙය අපේම සටනක්ම ලෙස දකින්නෙමු.

චීනය යුධමය වශයෙන් දුබල තත්වයකදීත් ඉතා පැහැදිලිව ලොවටම ප්රකාශ කර සිටියේ, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය යනු කඩදාසි කොටියකු බවයි. බටහිර අධිරාජ්යවාදීං විසින්, ඒ කඩදාසි කොටියාවම අපේ රටතුල ස්ථාපනය කොට, ඇමරිකාව ප්රමුඛ බටහිර බලවතුන්  අපට කීවේ, මේ කොටියා හරි බලවත් බැවින් මූ සමග සෙල්ලම් නොකර ඌ ඉල්ලන දෙයක්දී ඇග බේරාගන්නා ලෙසයි. අපද මූ ඔය කියන තරම් බයවිය යුතු නැති කඩදාසි කොටියකු බව පෙන්වා දුන් පසු, අප සමග උරන සිටින ඇමරිකා‌ එක්සත් ජනපදය හා බටහිර අධිරාජ්යවාදීන්ට මේ මොහොතේම, රුසියාවද පහරදීම ආරම්භ කිරීම ඉතිහාසයේ මහා සරදමක් සේ පෙනේ. රුසියාව මේ මහා රෞද්ර පෙනුමැති කොටියාවම විනාශ කරමින් මහා සෙල්ලමක් සිදු කිරීම හරහා අප ඉදිරියේ මතුව තිබූ අවදානම නිකම්ම නිකම් පුස්සක් බවට පරිවර්තනයව ඇත. ඒ සමගම බටහිර සරණ යමින් ඒ සරණම පතමින්, බටහිරුන්ට මඤඤොක්කා කැවීම සම්බන්ධව උරණව, බටහිරුන් පිනවීම සදහා යුධ ජයග්රහණය සදහා පෙරමුණ ගත් රණවිරුවන්ගේ, ඇස්, ඉස්, මස් ලේ වලින් සපිරි මහා භෝජන සංග්රහයක් පිළියෙල කිරීමට සැරසෙන ජනාධිපති මෙෙත්රීපාල සිරිසේන නම්වූ ජන නායකත්වයට නම් මහා අමාරු කාලයක ආරම්භය මේ සමගම උදාවෙනු ඇත. ජාත්යන්තර තලයේදී සිය හාම්පුතුන් පහර පිට පහර කමින් වියරුවෙන් දිව යමින් සිටින මේ මොහොතේ, මෙරට රාජ්ය නායකත්වයට උදාවන්නේ ඉතා‌අපහසු කාලයකි.

මේ වනවිට ලෝකය ඉතා පැහැදිලි කදවුරු තුනකට කැඩෙමින්, බිදිමින් වෙන් වෙමින් එ කතු වෙමින් පවතී. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය අද ආර්තික අතින් මෙන්ම යුදමය බලයෙන්ද පිරිහුණ රාජ්යක් ලෙස ලොව ඉදිරියේ නග්නව ඇත.  ඔහු හැරදා යෑමට සූදානම්, ඔහුගේ මිතුරු රාජ්යයන්, රුසියාව සමග ආරක්ෂක ගිවිසුම් වලට පවා එලඹීමට සූදානම් වෙන තත්වයක් තුල, අපද එම තත්වයන්ගෙන් උපරිම ඵල ප්රයෝජන ගැනීමට පෙල ගැසිය යුතුය. රුසියානු රාජ්ය විඤ්ඤාණය සම්බන්ධව අප ඉතා පැහැදිලිව දන්නා මිනිසුන් වෙමු රටවල් වලට කඩා පැන මිනිසුන් මරමින් සම්පත් කොල්ලයක් රුසියාව තුලින් අප කිසිදාක දුටුවේ නැත., එය සැබවින්ම මිත්රශීලි රාජ්යකි.  එහි යුධ ශක්තිය සම්බන්ධවද අපට විශාල විශ්වාසයක්ද ඇත. චීනය, උතුරු කොරියාව, ඉරානය, කියුබාව, සිරියාව, ඉරාකය හා ඊජිප්තුව වැනි රටවල් මේ සටනේදී රුසියාව සමග පෙල ගැසී සිටී. මේ සෑම රටක්ම මෙරට දේශප්රේමී කදවුර සමග සෘජුවම සිට ගන්නා රාජ්යන්ය.

එදා වියට්නාම් ජනතාව ඇමරිකාව සමග  සටන් වදින විට චේගුවේරා සහෝදරයා හඩ නගා ඉල්ලා සිටියේ, “ලෝකයේ ප්රගතිශීලී ජනතාවණි. තව වියටනාම් ගනනාවක් බිහි කරව් යන්නයි” අද ඇමරිකාව ප්රමුඛ බල වේගයන්, යුක්රේනයේ හා සිරියාවේ, අන්ත පරාජයන් විදි මින් සිටින මේ මොහොතේදී ලොව පුරා තව තවත් සිරියාවන් ගනනාවක් ලොව පුරාම ගොඩනැංවීම යනු ඇමරිකන් ඇධිරාජ්යවාදයේ මලගම ඉක්මන් කරවීමයි. අපි අපේ රණවිරුවන් නිදහස් කර ගැනීමේ අරගලය වේගවත් කරමු. පැමිණ ඇත්තේ එයට සුදුසු කාලයයි

මුලුමහත් ලෝකය පුරාම අහස ගුගුරවමින් කඩා හැලෙන මේ මහා වරෂාව විසින් මෙතෙක් පැවති නියගය නිමා කරලනු ඇත.

 

  චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

 

 (71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් කෘතිය​ ඇසුරෙනි – වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග)

අප්‍රේල් මහ නඩුවේ 10 වන සැකකරු වූ වසන්ත කනකරත්න අද ජීවතුන් අතර නැත. අපට ලැබුණු තොරතුරු අනුව 1971 කැරැල්ලෙන් දින කිහිපයකට පසුව ඔහුව අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. අත්අඩංගුවට පත්වීමෙන් පසුව වසන්ත කනකරත්න රහස් පොලිස් නිලධාරින් සමඟ යාපනය බන්ධනාගාරයටද, හැමන්හිල් බන්ධනාගාරයටද ගොස් තිබේ.

(රහස් පොලිසියේ විශේෂ විමර්‍ෂණ ඒකකයේ නිලධාරියෙකු වූ ජෙගනාදන් මහතා මෙසේ කරුණු දක්වයි : වසන්ත කනකරත්න අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු අප ඔහුගෙන් ප්‍රශ්න කළා. ඔහු අපට යාපනයේ ප්‍රහාරයට ගිය පිරිස ගැන කිව්වා. මේ වන විට යාපනේ පොලිසියට හා බන්ධනාගාරයට පහර දුන් පිරිස රඳවලා හිටියේ හැමන්හිල්  බන්ධනාගාරයේ. ඔවුන් පොලිසියට දී තිබුනේ ව්‍යාජ නම් ගම්. මේ නිසා අපිට ඉදිරි පරීක්ෂණ කටයුතු කර ගෙන යාම අතිශයින්ම දුෂ්කර වුනා. අපි විසදුමක් සොයා ගත්තා.

අපි වසන්ත කනකරත්නට කොස්තාපල් නිල ඇඳුමක් අන්දවලා හැමන්හිල්   ගෙන ගියා. වසන්ත ඇතුළු රහස් පොලිස් නියෝජිතයන් හැමන්හිල්  බන්ධනාගාරයේ තාප්පය උඩ හිටියදී පහල ඩන්ජන් වලින් සැකකරුවන් වරින් වර ගෙන්වමින් ඔවුන්ගේ නම ඇසුවා. සැකකරුවන් කියන්නේ ව්‍යාජ නම්. උදාහරනයක් හැටියට භද්දිය ආවා. කිව්වේ ජයපාල වැනි නමක්. වසන්ත කනගරත්න අපිට කෙඳිරුවා ඔහුගෙ නියම නම එවිට අප ඔහුව උඩට ගෙන්වා ගෙන යළි ප්‍රශ්න කරනවා. එහිදි නියම නම ඔහු පිලිගන්නවා. මේ අයුරින් සියළුම සැකකරුවන්ගේ වත ගොත අපිට ලැබුනා. ඔවුන්ට වසන්තව හඳුනා ගන්න බැරි උනා. වසන්ත පොලිස් නිල ඇඳුම ඇඳ පොලිස් කැප් එක දමා තවත් පොලිස් නිලධාරීන් අතර තමයි සිටියේ. ඒ නිසා ඔහුව දැක්කත් හඳුනා ගන්නට ඉතා අපහසුයි. කිසිම අයෙක් පොලිස් නිල ඇඳුමෙන් සිටි වසන්ත කනකරත්න හඳුනා ගත්තේ නැහැ)

ඔහුට එදිරිව පැවති නඩුවේදී වසන්ත කනකරත්නට අවුරුදු 5ක බරපතල වැඩ ඇතිව ද~ුවම් නියම විය. තම සබඳතා පිළිබඳව 1971 මැයි මාසයේදී වසන්ත කනකරත්න විසින් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට දෙන ලද කටඋත්තරයේ මෙසේ සඳහන් වෙයි.

වසන්තා ද සිල්වා කනකරත්න ගේ ප්‍රකාශය

17. 05. 71 ප. ව. 08. 00යි. අ. ප. දෙ. කාර්යාලය, කොළඹ.

පෙලිස් පරීක්ෂක, පී. බී. ජී. අලුවිහාරේ, නො. 82, මුහුදු වෙරළපාරේ රත්මලානේ සැකකරු වසන්තා ද සිල්වා කනකරත්න, මා ඉදිරිපිටට පමුණුවයි. මා ඔහු ප්‍රශනකොට ඔහුගේ ප්‍රකාශය සටහන් කිරීමට පටන්ගතිමි. මා ජී. එස්. 5830 පියරත්නව ප්‍රකාශනය යතුරුලියනය කරවීමට යෙදවීමි.

නම : වසන්තා ද සිල්වා කනකරත්න

වයස : අවුරුදු 23 යි

රක්ෂව : රක්ෂා විරහිතයි, සිංහල, බෞද්ධ,

පදිංචිය : නො. 82, මුහුදුවෙරළ පාර, රත්මලාන.

පැමිණ ප්‍රකාශ කරයි.

මම ගාල්ලේ උක්කුවත්තගෙවත්ත, මාවැල්ල, ඉමදූවේ උපන්නෙක්මි. මාගේ පියා වන කනකරත්න එඩ්මන්ඩ් ද සිල්වා දැනට ජීවතුන් අතර නැත. ඔහු අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ ගොඩනැගිළි ඔවර්සියර් කෙනෙක්ව සිටියේය. මගේ මව වන ෙජ්න් නෝනා අද්දරආරච්චිගේ කොටගොඩ මා සමඟ ජීවත් වන්නීය. ඇය කොම්පඤ්ඤවීදියේ, ලූණු සංයුක්ත මණ්ඩල ප්‍රධාන කාර්යාලය අසල පිහිටා ඇති කොළඹ නගර සභා මාතෘ නිවාසයේ වින්නඹු මාතාවකි. පවුලේ වැඩිමහල් විජිතා ලක්ෂ්මි කනකරත්න අවිවාහකව අප සමඟ ජීවත් වෙයි. ඇය රක්ෂා විරහිතය. පවුලේ දෙවෙනියා සරත් චන්ද්‍රා ද සිල්වා කනකරත්න, ඔහු රක්ෂා විරහිතයි, අවිවාහකයි. ඔහු ජ්‍යෙෂAඨ පාඨශාලා සහතික විභාගය සමත්ව ඇත. ඔහු අප සමඟ ජීවත් වෙයි. පවුලේ තුන්වැන්නා මමයි. පවුලේ 4 වැන්නා ධනග සේ්න  ගුප්ත ද සිල්වා කනකරත්න. ඔහු රක්ෂා විරහිතයි. ඔහු අ.පො.ස. (සා.පෙ.) සමත්ව ඇත. ඔහුද අපි සමඟ වාසය කරයි. පවුලේ පස්වැන්නා ඉන්ද්‍රා පද්මිනී ද සිල්වා කනකරත්න. ඇය දිසානායක නමැත්තකු හා විවාහ වී සිටී. ඔහුගේ සම්පූර්ණ නම මම නොදනිමි. ඔහුගේ පියාගේ නම හේරත් දිසානායක. ඔහු වේරහැර ලංගම අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ පුහුණු වෙද්දී අපගේ නිවිසේ මාස හතක් පමණ නැවතී සිටියේය. 1969 අගභාගයේදී ඔවුන් විවාහ විය. විවාහය දෙහිවල රෙජිස්ට්‍රාර් කාර්යාලයේ ලියාපදිංචි කරන ලදි. ඔහු දැනට කිනම් ස්ථානයක සේවය කරන්නේදැයි මම නොදනිමි.

මම කොලොන්නාවේ ටෙරන්ස් සිල්වා පාසලේ දෙවන ප්‍රමාණය දක්වා මූලික අධ්‍යාපනය ලැබුවෙමි. එකල මගේ මව වින්නඹු මාතාවක් සේ කොලොන්නාව නගරසභාවේ සේවය කළාය. ඉන්පසු මම පස්වන ප්‍රමාණය දක්වා මරදාන ඕල්කොට් විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගතිමි. ඉන්පසු මම කොටහේනේ ප්‍රින්ස් විද්‍යාලයේ කණිෂAඨය දක්වා ඉගෙන ගතිමි. මම පෙම්බ්‍රෝක් විදුහලේ අවුරුද්දක් පමණ ඉගෙන ගතිමි. මේ වර්ෂ 1960 දීය. ඉන්පසු මා දෙහිවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ ඉගෙන වර්ෂ 1964 ජ්‍යෙෂAඨ පාඨශාලා සහතික පත්‍ර විභාගය සමත් වීමි. මා දෙහිවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ අවුරුදු දෙකක් පමණ ඉගෙනගෙන 1966 දී කොළඹ ඉසිපතන මහා විද්‍යාලයට උසස් පාඨශාලා සහතික පත්‍ර විභාගය සඳහා

ඉගෙන ගැනීමට ඇතුළු වුණෙමි. 1967 මා සත්ව විද්‍යාව, උද්භිද විද්‍යාව, භෞතික විද්‍යාව, සමඟ රසායන විද්‍යාව යන විෂයයන්ට ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් පෙනී සිටියෙමි. මා සියලූ විෂයයන්ගෙන් අසමත් වුණෙමි.

1968 මම ඉසිපතනයෙන් අස් වුණෙමි. මා පෙම්බ්‍රොක් විදුහලට යන කාලයේදී තවත් ශිෂ්‍යයින් සමඟ සෝවියට් තානාපති කාර්යාලයට, පකිස්තාන් තානාපති කාර්යාලයට, ජර්මන් තානාපති කාර්යාලයට හා ඇමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලයට යෑමට පුරුදුව සිටියෙමි. මෙසේ ගියේ ලිපි එකතු කිරීම පිණිසය. සෝවියට් තානාපති කාර්යාලයේ ඇති ලිපි ලේඛන කියවීමෙන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය කෙරෙහි ලැදියාවක් මා තුළ වර්ධනය විය.

මා ඉසිපතන මහා විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගනිද්දී නො. 101, රොස්මිඩ් පෙදෙස, කොළඹ 7 දරන ස්ථානයේ ශිෂ්‍යයින්ට රුසියන් භාෂාව ඉගෙන

ගැනීම සඳහා යැයි දැක්වෙන දැන්වීමක් ඩේලි නිව්ස් පත්‍රයෙහි පළවී තිඛෙනු මම දුටිමි. මා මෙම ස්ථානයට ගියවිට, සෙනෙවිරත්න නමැති මහත්මියක් මට ආකෘති පත්‍රයක් පිරවීමට දුන්නාය. ඒ ආකෘති පත්‍රය ලංකා සෝවියට් මිත්‍ර සංගමයේ සාමාජිකයකු වීමටය. ඇතුල්වීමේ ගාස්තුව රු. 2/} ක් හා සම්මාදම් මුදල තුන් මාසයකට රු. 7.50 ක් විය. දීමනා වශයෙන් ශත -/50 ක් ගෙවීමි. සෙනෙවිරත්න මහත්මිය මට එම ආකාති පත්‍රය පුරවා, මිත්‍ර සංගමයේ තවත් සාමාජිකයෙකු ලවා සටහන් කොට ගෙන ඒමට කීවාය. කේ.පී. සිල්වා නමැති නො. 191, කොටාරෝඩ්, ඛෙරැල්ල, zzඇත්තZZ කාර්යාලයේ රැකියාව කරන අයෙකුගේ නම ඇය යෝජනා කළාය. සෙනෙවිරත්න මහත්මියගේ උපදෙස් පරිදි ඇත්ත කාර්යාලයට ගොස් කේ. පී. සිල්වා හමුවීමි. ඔහු මගේ තොරතුරු ප්‍රශ්නකොට ආකෘති පත්‍රය සටහන් කොට දුන්නේය. මම මේ අකෘති පත්‍රය සෙනෙවිරත්න මහත්මියට දුන්නෙමි. මෙම අයදුම් පත දී තෙමසකට පසු කාර්යාලයේ පෙනී සිටින්නට යයි ලිපියකින් දන්වන ලදි. මෙය 1966 පෙබරවාරි පමණය. මා කාර්යාලයට ගිය විට සාමාජික පත සෙනෙවිරත්න මහත්මිය විසින් මට දෙන ලදි.

සාමාජික පත ලැබී දෙසතියකට පසු රුසියන් භාෂාව පිළිබඳ පාඩම් එම

ස්ථානයේදීම පටන් ගන්නා ලදි. සතියකට දින දෙකක් පංති පවත්වන ලදි. පංති පවත්වන ලද්දේ ප්‍රසිද්ධ කොමියුනිස්ට් පාක්ෂිකයෙකු වශයෙන් මා දන්නා ඔරුවල බන්දු නමැත්තෙකි. අපට රුසියන් භාෂාව පිළිබඳ පොත් හා ඉංග්‍රීසි-රුසියානු ශබ්දකෝෂයක් දුන්නේය. මා මේ පංතිවලට අවුරුදු 1 1/2 ක් පමණ සහභාගි වීමි. ඔරුවල බන්දු හැර මෙම පංති රුසියානු ජාතිකයින් වන විනික් මහත්මිය හා බත්රෝජ මහත්මිය යන දෙදෙනා විසින්ද පවත්වන ලදි. එම ස්ථානයේම කොමියුනිස්ට් ධර්මය පිළිබඳව ලියැවුණ බොහෝ පොත් ඇති පුස්තකාලයක් ද තිබිණ. අපට එවැනි පොත් ගෙදර ගෙනයෑමට ඉඩ දුනි. බොහෝ සෝවියට් චිත්‍රපටද පෙන්වන ලදි. සමහරක් චිත්‍රපටවල මාතෘකා නම් zzමවZZ විප්ලවවාදී චිත්‍රපටයක්. zzචාපෙව්ZZ යනුවෙනි. මෙම චිත්‍රපටය ගොවියෝ සෝවියට් හමුදාවට ප්‍රංශ හමුදාව පැරදවීමට සහාය වූ අයුරු පෙන්වයි. zzස්වෝන් ලේක්ZZ මුද්‍රානාට්‍ය චිත්‍රපටයක්. යුධ භටයා විප්ලවකාරී චිත්‍රපටයක්.

මා සෙනෙවිරත්න මහත්මිය දැනගත් පසු ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා වෛද්‍යවරයකු බව මම දැන ගතිමි. මා රුසියන් පංතිවලට සහභාගිවන කාලයේදී 1967 පෙබරවාරි වලදී පමණ මගේ වැඩිමහල් සොහොයුරාගේ මිත්‍රයෙකු වන, රත්මලානේ, මුහුදු වෙරළ පාරේ ජීවත්වන ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර නමැත්තෙකු මා බැලීමට මාගේ නිවසට පැමිණ මා සමඟ දුම්රිය ස්ථානය පැත්තට ගියෙමු. ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර මා බොලිවියාවේ ඇති විප්ලවයට බැඳීමට කැමතිදැයි ඇසුවේය. කියුබානු තානාපති කාර්යාලය මගින් මට එසේ කළහැකි බවද ඔහු කීවේය. මා ඔහුට ස්ථීර වචනයක් නොදුන් නමුදු, මම එසේ කිරීමට කැමති බව ඇඟවීමි. ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර පොළොන්නරුව විෙජ්පුර මහා විද්‍යාලයේ සේවය කළ ශිෂ්‍ය ගුරුවරයෙකි. විපුලසාර නායක ස්වාමීන් වහන්සේ විසූ රත්මලානේ පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනේ පැවැත්වූ රුසියන් භාෂා පංතිවලට ඔහු සහභාගි වූ බව මම දනිමි. ඔහු ගුරු අභ්‍යාස විද්‍යාල විභාගයද සමත්වූ බව මම දනිමි. ප්‍රථම හමුවීමට සුමානයකට පමණ පසු ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර මගේ නිවසට පැමිණ පරණ කැස්බෑව පාරේ දෙල්ක`ද වසන ප්‍රේමපාල නමැත්තෙකුගේ නිවසට මා කැටුව ගියේය. ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ, පූර්ණකාලීන සේවකයෙකි. ඔහු වැල්ලවත්ත පේෂකර්ම මධ්‍යස්ථනයෙහි සේවය කළ අයෙකි. මම ඔහු වසන නිවස දන්නා අතරම ඔහු හොඳින් හඳුනමි.

ප්‍රේමපාලට මා හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා එහි ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ හැඳින්වීමේ කථාවක් කළේය. තවද ප්‍රේමපාල මට බොලිවියානු විප්ලවයට එක්වීමෙන් ප්‍රයෝජනයක් නොමැති බවත්, අපි සියලූ දෙනාම එක්වී ලංකාවේ විප්ලවයක් ඇරඹිය හැකි බවත් කීවේය. ඔහු ලංකාවේ විප්ලවය ලාංකික විප්ලවය නමින් හැඳින්වීය. ඔහු මට මෙම සංවිධානය ගැන වැඩිදුර දැනගැනීමට කැමති නම් මාගේ නිවසේ පංතියක් සංවිධානය කොට ඔහුට දන්වන ලෙස මට කීවේය. ඒ අනුව ප්‍රේමපාල හමු වී දින තුන හතරකට පසු, මාගේ ගෙදර ඕනෑම වෙලාවක පංතියක් පැවැත්විය හැකි බව ප්‍රේමරත්නට දැන්වීමි. පංතිය පැවැත්වීමට

නියම කරගත් දිනයක කෝට්ටේ ක්‍රිස්ටියන් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයකු වන මිරිහාන පාරේ විවේකාරාමයට කිට්ටුව වසන ලක්ෂAමන් නමැත්තෙකු, කලූ ලක්ෂ්මන් නමින්ද හඳුන්වනු ලබන, නුගේගොඩ පැඟිරිවත්තේ වසන වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල්, ලක්ෂ්මන්ගේ නිවසට කිට්ටුව වසන සුනිල්, නුගේගොඩ විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයෙ පිටුපස පාරක සිටින මහත නිමල් සේ හඳුන්වන නිමල් යන අය කැටුව ප.ව. 3.30 ට පමණ මගේ නිවසට පැමිණියේය. මට සුනිල්ගේ නිවස හැර ඉහත සඳහන් සියලූ දෙනාගේම නිවාස පෙන්විය හැකිය.

ප්‍රෙමරත්න නාානයක්කාර මගේ නිවසට පැමිණියේය. ප්‍රේමපාල zzආර්ථීක අර්බුදයZZ ගැන ප. ව. 4.00 සිට ප.ව. 9.00 දක්වා අපට දේශනයක් පැවැත්වීය. මගේ මව ගෙදර සිටියේ නැත. එහෙත් මගේ සොයුරු සොයුරියන් ගෙදර සිටියෝය. එහෙත් ඔවුන් දේශනයට සහභාගි නොවූවෝය. දේශනය පැවැත්වූයේ මගේ කාමරයේය. පංතියට පැමිණ සිටි අයට කිසිදු සංග්‍රහයක් නොකරන ලදි. දේශනය පවත්වද්දී මගේ කාමරයේ දොර වසා තිබුණේය.

මාගේ ගෙදර පැවැත්වූ පළමුවන පංතියට සුමානයකට පමණ පසු එක් උදයක ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර මගේ ගෙදරට පැමිණ ප්‍රේමපාලගේ ගෙදරට මා කැටුව ගියේය. ප්‍රේමපාලගේ නිවසින් මා බොරැල්ල, කාසල් වීදියේ, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තු සේවකයින්ගේ වෘත්තීය සමිති ප්‍රධාන කාර්යාලයට කැ`දවාගෙන යනු ලැබිණ. අප මෙම කාර්යාලයට පැමිණෙන විට වෙලාව පෙ. ව. 8.30 ට පමණ විය. මෙම පංතියට පුද්ගලයින් 50 ක් පමණ පැමිණ සිටියහ. පසුව මා රෝහණ විෙජ්වීර සේ දැනගන්නට ලැබුණු පුද්ගලයකු zzවාමාංශික ව්‍යාපාරයZZ ගැන අපට දේශනයක් කළේය. ඔහු ප.ව. 1.00 දක්වා කථා කළේය. සවස් වන විට සියයක් පමණ පිරිසක් එහි වූහ. පාන් හා සීනි සම්බෝල දහවල් ආහාර වශයෙන් අපට දෙන ලදි. මගේ ගෙදර පවත්වන ලද පංතියට පැමිණි සියල්ලෝම මෙම පංතියට පැමිණ ඇති බැව් මම දුටිමි. එදිනම මේ සංගමයේ සභාපති වන දනෝරිස්, මේ සංගමයේ ලේකම් සමරසේන, මේ සංගමයේ භාණ්ඩාගාරික වන ධනපාල පැමිණ සිටි බව මම දුටිමි. මෙම පංතිය සංවිධානය කිරීම සඳහාත් ආහාර දීම සඳහාත් ධනපාල කැපී පෙනෙන වැඩ කොටසක් ඉටු කලේය. මේ දේශනයේ සටහන් සමහර අය ලියනවා මම දිටිමි. එහෙත් මම සටහන් නොලීවෙමි.

zzචේ-ගුවේරාZZ ගේ ඡායාරූපය සහිත. ලිතක් විෙජ්වීර කථාකළ ස්ථානය පිටුපස ලෑලි බිත්තිය මත එල්ලා තිබුණු බව මම දුටිමි. විෙජ්වීරගේ පංතිය අවසන් වූ පසු ප්‍රේමපාල zzනිදහසZZ ගැන අප සියලූ දෙනාට පංතියක් පැවැත්වූයේය. ඔහු ප. ව. 2.00 සිට ප. ව. 6.00 දක්වා දේශනය කළේය.

දේශනයට පසු මම ප්‍රේමපාල හා ප්‍රේමරත්න කැටුව වෘත්තීය සමිති කාර්යාලය වෙතට ගියෙමි. රෝහණ විෙජ්වීරද එහි පැමිණියේය. විෙජ්වීර, ප්‍රේමපාල හා ප්‍රේමරත්න හොඳින් හඳුනන බැව් පෙනී ගියේය. මා zzවසන්තාZZ දැයි විෙජ්වීර මගෙන් ඇසුවේය. මම ඔව් යැයි පිළිතුරු දුනිමි. ජවිපෙට පූර්ණකාලීනව වැඩ කිරීමට මා කැමතිදැයි මගෙන් මගේ නිවසේදී ප්‍රේමපාල ඇසූ බව මට දැන් මතකය. මා එසේ වැඩ කිරීමට කැමති බැව් ඔහුට කීවෙමි. විෙජ්වීර මාගේ නම ඇසූ විට ප්‍රේමපාල මගේ නම පූර්ණකාලීනව වැඩ කිරීමට කැමැත්තෙකු සේ විෙජ්වීරට දී ඇති බැව් මම සිතමි. ධනපාල මෙම පංතියට පැමිණ සිටියවුන්ගේ නම්

හා ලිපිනය ලබා ගත්තේය. මෙම පංතියට ගිය අවුරුද්ද මට නිශ්චිතව මතක නැත. එය 1967 හෝ 1968 විය හැක. තණමල්විල, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පැවැත්වූ කඳවුරක් ගැන ඇත්ත පත්‍රයෙහි පළවූ ලිපියක් මට මතකය. එයට මමද සහභාගි වුණෙමි. ඒ ගැන මා පසුව විස්තර කරන්නෙමි.

මා ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තු සේවකයන්ගේ වෘත්තීය සංගමයෙන් බැහැර යාමට ප්‍රථම තමන් සඳහන් කළ දිනයක තිස්සමහාරාම විහාරය ළඟට පැමිණෙන ලෙස ධනපාල මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. මට නිශ්චිතවම දිනය මතක නැත. මට ප. ව. 3.30 වන විට එහි සිටින ලෙස කියන ලදි. ඒ අනුව මම පිටකොටුව බස්නැවතුම්පොලෙන් පෙ. ව. 5.00 ට කතරගමට ඇති ප්‍රථම බස්රථයෙන්ම කතරගම බලා ගියෙමි. බසයේදී මම ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ ධනපාල හා zzනේස්ට්ල්ස්ZZ ව්‍යාපාරයේ රියැදුරෙකු සේ සේවයේ නියුක්ත රත්මලාන කනත්ත පාරේ වසන නීලමුනි නමැත්තෙකු බසයේ සිටිනවා දුටිමි. නීලමුනි ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ විෙජ්වීර හා ප්‍රේමපාල පැවැත්වූ දේශන වලට පැමිණ සිටිය බැව් මට දැන් මතකයි. ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ප්‍රබල ආධාරකරුවෙකු බව මම දැන සිටියෙමි.

අපි බසයෙදී කථා නොකළෙමු. අපි සියලූදෙන බසයෙන් බැස තිස්සමහාරාම පංසලට ගියෙමු. වේලාව ප. ව. 3.00 ට පමණ විය. අප විහාරයට ලඟා වූ පසු ධනපාල මට හා නීලමුනිට අනික් සාමාජිකයන් එකතු කරගෙන එනතෙක් සිටින්නට යයි කීවේය. ප. ව. 8.00 ට පමණ අප 40 දෙනෙක් පමණ එක්වී තිස්ස- කොළඹ පාර දිගේ කොළඹ පැත්තට පයින් ගියෙමු. අප සැතපුමක් පමණ ගිය පසු අපට ධනපාල විසින් ගෙනෙන ලද, නොහඳුනන පුද්ගලයෙකු විසින් පදවන ලද ටේ්‍රලරයක් සහිත ට්‍රැක්ටරයක් හමුවිය. අප ට්‍රැක්ටරය හමුවූ ස්ථානයට යෑමට පෙර මගේ සහ නීලමුනිගේ සූට්කේස් ගෙන ධනපාල වේලාසනින් ගොස් තිබුණි. 40 දෙනා අතර රෝහණ විෙජ්වීරත් පැමිණ සිටි බව මට කීමට අමතක විය. කලූ ලක්ෂ්මන්, සුනිල්, සුසිල්, ටයර් සංස්ථාවේ විමලගුණේ යන අය පැමිණ සිටියහ.

අප ඇවිදින විට විෙජ්වීරද ධනපාල සමඟ ගොස් ට්‍රැක්ටර් එකේ පැමිණියේය. අප විහාරය ළඟදී හමුවූ විට ධනපාල හා විෙජ්වීර මට සහ නීලමුනිට දිග කලිසම් ඇඳ ඒම ගැන දොස් පැවරීය. ඔවුන්ගේ උපදෙස් පරිදි අපි සරොම් ඇඳ ගතිමු. මට මතක ඇති පමණින් සියලූ දෙනාම සරොම් හා කමිස ඇඳ සිටියහ. අපගේ සූට්කේස් නගරයේම පිහිටා ඇති හාල් මෝලකට ගෙන ගිය බව මම දනිමි. ධනපාල විසින් ගෙනෙනු ලැබූ ට්‍රැක්ටරයද මෙම හාල් මෝලට අයිති එකකි. ධනපාල සහ විෙජ්වීර අපට ට්‍රැක්ටරයේ ටේ්‍රලරයට නගින ලෙස නියෝග කළේය. අපි සියලූ දෙනාම එසේ කළෙමු.

අප කොළඹ පැත්තට එන අතරමගදී පාරේ ඉබ්ඛෙක් දැක එහි සිටි අපගෙන් කෙනෙක් ඌ අතට ගත්තේය. සැතපුමක් පමණ ගිය පසු ටයරයක් පිපුරුවේය. අප සියළු දෙනාම බැස ඉබ්බා එහි දමා ගියෙමු. එවේලේම එම දිසාවටම යන බස්රථයක් පැමිනියෙන් අපි සියලූ දෙන බස් රථයට නැගුනෙමු. ශ. /15 ගණනේ අපි සියලූ දෙනාම ටිකට් පත් ගතිමු. අප සැතපුම් 4 ක් පමණ ගමන් කරන්නට ඇත. මට මතක ඇති පරිදි ධනපාල විසින් බසය නතර කරන ලදි. වෙලාව ප. ව. 9.00 ට පමණ වන්නට ඇත.

අප බැස්ස ස්ථානය කැලෑ පෙදෙසකි. කොළඹ අතට දකුණු පැත්තේ කුඩා පැල්පතක් විය. මා මේ ගෙයි කිසිවකුත් නොදුටිමි. මේ පැල්පත අසල කැලෑවට යන අඩිපාරක් ඇත. මා මීට පෙර සඳහන් කරන ලද වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් පෙරමුණෙහි යුක්තව අපි සියලූදෙන මේ අඩිපාර දිගේ ගියෙමු. හාල් ගෝනියක් සුසිල් රැගෙන යනුද මම දුටිමි. කැලෑව අතරින් අප සැතපුමක් පමණ ඉදිරියට ගමන් කළෙමු. අපි මෙම ස්ථානයට ලඟාවීමට පෙර කිරිඳි ගඟින් එතෙර වීමු. අපි මෙම ගඟින් එතෙර වෙද්දී දනහිස දක්වා වතුර තිබිණ. අප ගිය ස්ථානය ප්‍රැන්සිස් නමැත්තෙකුට අයිති බව මම පසුව දැන ගතිමි. ඔහු පැන්ටිස් යයිද හඳුන්වනු ලැබේ. ඔහු අවුරදු 25 ක් පමණැති ගොවියෙකි. මෙම ස්ථානය පරණ හේනක් බවත් කුකුළන් ඇති කරන ගොවිපොලක් බවට හරවාගෙන ඇති බැව් පෙනී ගියේය. එහි කුකුල් කූඩු දෙකක් විය. එහි කුකුළන් 50 දෙනෙකු පමණ සිටියෝය.

කුකුල් කූඩු අසල ඉදිකරන ලද විශාල පැලක් විය. අප පැල තුළට යන විට එහි තවත් පුද්ගලයින් 40 ක් හෝ 50 ක් සිටින බැව් මම දුටිමි. එදින රැය අපට විවේක ගන්නා ලෙස විෙජ්වීර හා සුසිල් කීවා. ඒ වනවිටත් එහි බිම අතුරා තිබූ පොල් අතු මත සියලූදෙනා නිදා සිටියෝය. අපට කිසිම කෑම බීමක් නොදෙන ලදි. පසුදින උදෑසන සුනිල් අප පෙ. ව. 5.00 ට පමණ අවදි කළේය. අපට පොල්කටුවලට වත්කොට නිකම් තේ

දෙන ලදි. අපට 40 දෙනෙකු සමන්විත කණ්ඩායම් වශයෙන් ශාරීරික අභ්‍යාස (නාවික ශාරීරික අභ්‍යාස) දෙන ලදි. දෙන ලද ශාරීරික අභ්‍යාස කර පෙන්වන ලෙස මට කීවේය. මම අභ්‍යාස 5 ක් පමණ කර පෙන්වීමි.

උපාලි නමැත්තකු විසින් ශාරීරික අභ්‍යාස පංති මෙහෙයවන ලදි. එය පෙ. ව. 7.00 වනතුරු පැවැත්වින. මා මේ කඳවුරට යෑමෙන් පසු එහි සිටි 50 දෙනා අතුරින් කඩවත මාබෝලේ සිංහරාජ මාවතේ වසන පියතිලක හඳුනා ගත්තෙමි. මේ ගෙය මට පෙන්විය හැක. ඔහුගේ පියා වරායට ආහාර සපයන කොන්ත්‍රාත්කරුවකු බව මම දැන ගතිමි. ඔහුගේ නියම නම මම නොදනිමි.

කඩවත ගෝනහේනේ ලොකු අතුල හඳුනා ගතිමි. මම ඔහුගේ ගෙය දනිමි. ඔහුගේ නියම නම මම නොදනිමි. මම ඔහුගේ සහෝදරියන් තිදෙනා හඳුනමි. ලොකු අතුල කැකිරාව මෝටර් රිය මංකොල්ල නඩුවට සහභාගි වී බේරුන බවත් මම දනිමි. කුමානායක විෙජ්වීර සමඟ ළඟදී අම්පාරේ සිරකරන ලද නිහාල් නොහොත් නිස්සංක මට හඳුනාගත හැකිය. පොලොන්නරුවේ සුසිල් නමැත්තකු මට හඳුනාගත හැකි සමරතුංග නමැත්තකු, ඔහු කුරුණෑගල අයෙකි. රත්නපුරයේ රංජිත්, අනිත් අයගේ නම් මට මතක නැත. දුටුවොත් ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් හඳුනා ගත හැකිය.

ශාරීරික අභ්‍යාස අවසන් වූ පසු අපට පාන් රාත්තල් කාලක් සමග සීනි හා නිකන් තේද දෙන ලදි. පෙ. ව. 8.00 ට පමණ අපි මඩුව ඇතුළේ වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් විසින් පවත්වනු ලැබූ පංතියක් සඳහා රැස් වූයෙමු. ඔහු zzආර්ථීක අර්බුදයZZ ගැන පැය 10 ක් පමණ කථා කළේය. අතරතුරදී අපට වියලි මුවමස්, වට්ටක්කා ආදිය සහිත දවල් ආහාර දෙන ලදි. ආහාර පිසන ලද්දේ මේ පංතියට පැමිණි සමහරුන් විසිනි.

පැන්ටි්ස් පංතියට පැමිණියවුන්ගේ සුභසාධනය සඳහා මුල් තැනක් ගෙන කටයුතු කලේය. ප.ව. 6.30 සිට මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 දක්වා විෙජ්වීර zzමාක්ස්වාදයZZ ගැන කථා කළේය. අපි රාත්‍රියට හොදිත් සමග බත් කා නිදා ගත්තෙමු. පසුදින උදෑසන පෙ. ව. 5.00 ට අවදි වීමු. උපාලි විසින් අප සඳහා ශාරීරික අභ්‍යාස පංති පවත්වන ලදි. උයද කෑමට අපට ලැබුණේ පාන් සහ සීනිය. පෙරදින මෙන් වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් විසින් පංතිය පවත්වන ලදි. ඔහු zzනිදහසZz ගැන කථා කළේය. දහවල් ආහාරය සඳහා හොදිත් සමග බත් දෙන ලදි. සවස විෙජ්වීර zzමාක්ස්වාදයZZ ගැන කථා කළේය. අපි රෑ කෑමගෙන මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ නිදා ගත්තෙමු.

තුන්වන දිනයෙහි අපි පෙ. ව. 5.00 ට අවදි වීමු. අප කඹයක ආධාරයෙන් ගස් බඩගෑම හා කඹයක් උඩ තිරස් ආකාරයට දිගාවී ශරීරයේ පිටුපස පොලොව අතට හරවාගෙන කඹයක ආධාරයෙන් ගසින් ගසට මාරුෙවීමේ ශාරීරික අභ්‍යාසයක්ද කළෙමු. කකුල් කතිර හැඩයට දමා කඹය අත්වලින් අල්ලා ගනු ලැබේ. මේ අභ්‍යාසයද උගන්වනු ලැබුයේ උපාලි විසින්ය. අපි උදය කෑම වශයෙන් පාන් සමග සීනි ගත්තෙමු. වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් විසින් zzඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදයZZ ගැන පැවැත්වූ පංතියට සහභාගි වීමු. සවස් කාලයේදී විෙජ්වීර zzප්‍රතිසංස්කරණවාදයZZ ගැන කථා කළේය. අප රෑ කෑමට හොදිත් සමග බත් කෑවෙමු.

සතර වන දිනයේදී පෙ. ව. 5.00 ට පමණ අපි අවදි වී ශාරීරික අභ්‍යාස කළෙමු. ගස් බඩගෑම යනාදී අනෙක් ශාරීරික අභ්‍යාසයන්ද කළෙමු. තුවක්කු ගෙනයන සැටිද වෙඩි තැබීමට එල්ලය ගන්නා සැටිද උපාලි අපට ඉගැන්වීය. මෙය කළේ කැපූ කෝටුවල ආධාරයෙනි. මෙදින අපි උදය කෑම නොකෑවෙමු. සුසිල් නොහොත් වික්‍රමරත්න zzවාමාංශික ව්‍යාපාරයZZ ගැන දේශනය කළේය. දවල් කෑමට අපට රොටි දුන්නේය. සවස් කාලයේ විෙජ්වීර zzට්‍රොට්ස්කිවාදයZZ ගැන කථා කළේය. රෑ අපි හොදි සමග බත් කෑවෙමු. මස් නොතිබුණේය. මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ අපි නිදා ගත්තෙමු.

පස්වන දිනද අපි පෙ. ව. 5.00 ට පමණ අවදි වී ගස් බඩගෑම යනාදී ශාරීරික අභ්‍යාස කළෙමු. එහි තිබුණ තුවක්කු දෙකක් ක්‍රියා කරවීමටද අපට ඉඩ දෙන ලදි. උදයට අපි රොටි කෑවෙමු. සුසිල් ප්‍රේමරත්න නොහොත් වික්‍රමරත්න zzලංකාවෙහි විප්ලවයක් සංවිධාන කිරීමේ ක්‍රම සහ මාර්ග ගැන කථා කළේය. මෙම දේශනයේදී සුසිල් එහි තිබූ කලූ ලෑල්ලක ලංකාවේ සිතියමක් ඇඳ එහි කැලෑ හා කඳු දක්වාලීය. ගොරිල්ලා ආක්‍රමණයකට සෑහෙන පමණ කැලෑ හා ලඳු ඇති රුසියාව, චීනය හා වෙනත් විදේශ රටවල මෙන් නොව ලංකාවේ භූගෝලීය පිහිටීම එවැනි ආක්‍රමණයකට යෝග්‍ය නොවන නිසා දින කිහිපයකදී විප්ලවය අවසාන වීමට ලංකාව පුරාම එකවරම විප්ලවය ඇරඹිය යුතු යයි ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. අපට දේශන පවත්වන වේලාවේදී  ප්‍රැන්සිස් හා උපාලි දඩයම් කිරීම සඳහා කැලෑවට ගියෝය. අපි දහවල් කෑම සඳහා මස් නොමැතිව හොදි සමග බත් කෑවෙමු. සවස් කාලයේදී විෙජ්වීර zzපොතේගුරුවාදයZZ හා zzභෞතිකවාදයZZ ගැන දේශනා කළේය.

දඩයමට ගිය ප්‍රැන්සිස් හා උපාලි සවස් කාලයේ මැරූ වඳුරන් දෙදෙනෙකු හා හාවන් දෙදෙනකු රැගෙන ආපසු ආවෝය. වඳුරු හා හා මස් උයා රෑ කෑම වශයෙන් බත් සමග කෑවෙමු. අපි මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ නිදා ගත්තෙමු. සයවන දින උදයද අපි ශාරීරික අභ්‍යාස හා වෙනත් අභ්‍යාස කළෙමු. අපි උදය සීනිද සමග පාන් කෑවෙමු. හික්කඩුවේ, බද්දේගම පාරේ සනත් නමැත්තෙකු zzලංකා ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරයZz ගැන අපට දේශනා කළේය. ඔහුගේ නිවස මට පෙන්වා දිය

හැකිය. කැප්පෙටිපොල, පුරන්අප්පු යනාදීන්ගේ වීර ක්‍රියා ගැන ඔහු එම දේශනයේදී විස්තර කළේය.

අපි දවාලට එළවළු සමග බත් කෑවෙමු. සවස් කාලයේ විෙජ්වීර zzභෞතිකවාදයZZ ගැන දේශනය තවදුරටත් කරගෙන ගියේය. අපි මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ නිදා ගතිමු. සත්වන දින උදය පුරුදු පරිදි අපි ශාරීරික අභ්‍යාස හා අනෙක් අභ්‍යාස කළෙමු. සනත් zzලාංකීය ජනතාව හා එහි සමාජයZZ ගැන දේශනයක් කළේය. එහිදී රදල, ධනවාදී පන්ති

ආදී විවිධ ජනතා පංති ගැන ඔහු විස්තර කළේය. බත් හා එළවළු දවල් ආහාරය සඳහා අපි කෑවෙමු. විෙජ්වීර zzඓතිහාසික භෞතිකවාදයZZ ගැන දේශනය සවස් වරුවේ තවදුරටත් කරගෙන ගියේය. දේශනය ප. ව. 6.00 ට පමණ අවසන් විය.

රාත්‍රියේ අප කඳවුර හැරගොස් තිස්සමහාරාම නගරයට පැමිණියෙමු. අපි

තිස්සමහාරාම පන්සලේ නිදාගෙන හිමිදිරි පාන්දර නැගිට බස්රියෙන් කොළඹට ආපසු පැමිණියෙමු. ධනපාල විසින් භාර ගන්නා ලද මා ඉහත සඳහන් කළ සූට්කේස් අපි ආපසු එනවිට භාර ගතිමු. මෙම කඳවුරේදී අපට තවත් සාමාජිකයින් වැඩි වැඩියෙන් මේ ව්‍යාපාරයට බඳවා ගන්නට යයි උපදෙස් දුන්නේය. සාමාජිකයින් වැඩියෙන් බඳවා ගැනීම සඳහා යෙදූ වචනය zzකොක්ක දානවාZZ යනුයි.

 

අප කඳවුරේ සිටිද්දී පුද්ගලයින් 4 දෙනෙකකුගෙන් හෝ 5 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායම් මුර සේවය සඳහා යොදවනු ලැබීය. පස්වන දින රාත්‍රි කඳවුර මුර සේවය සඳහා යෙදවූ එක් මුරකරුවකු විදුලි පන්දමක් යාබද හේනේ පැල්පත දෙසට දල්වා එම හේනේ ගොවියා පංතිය පවත්වන පැල්පත ලගට පැමිණියේය. ඔහු පැල්පත ලඟට පැමිණි විට විෙජ්වීර දේශනය නැවැත්වූයෙන් ධනපාල තවදුරටත් දේශනය කරගෙන යමින් එහි පැමිණි ගොවියා රැවටීමට කුකුල් පාලනය ගැන කථා කළේය.

 

ගල්කිස්සෙන් මෙම කඳවුරට පැමිණි නීලමුනි නමැත්තා හයවන දින රාත්‍රියෙහි ගෙදර යායුතු යයි කියා යන්ට ගියේය. මා කොළඹට ආපසු පැමිණි බස්රථය තුළ ධනපාලද, කලූ ලක්ෂ්මන්ද, නුගේගොඩ සුනිල්ද, විමලගුණේද ආපසු එනු මම දිටිමි. මේ කඳවුරට පැමිණි සියලූ දෙනාම සටහන් ලියා ගත්හ. අපට ශාරීරික අභ්‍යාස හා වෙනත් අභ්‍යාස ඉගැන්වූ උපාලි වැල්ලම්පිටියේ, වෙන්නාවත්තේ පදිංචි නාවික නිලධාරියකු බව

කඳවුරේදී මට දැනගන්නට ලැබිණ. දුටුවහොත් ඔහු මට හඳුනාගත හැක. ඔහු අවුරුදු 35 ක් පමණ වයසැති අඩි 5 අඟල් 11 ක් පමණ උසැති, තරබාරු සිරුරකින් යුත් කලූ පැහැති, තරමක් රැළි ගැසුණු හිසකෙසින් යුත් පුද්ගලයෙකි. ඔහුගේ එක කකුලක zzදනහිස් ආරක්ෂණයක්ZZ පැළඳ සිටි බව මට මතකය.

 

මේ දේශනයන්ට සහභාගි වූ පසු zzලංකා ලයින්ZZ නමින් හැඳින්වුණ මෙම සංවිධානය විසින් ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවයක් කිරීමට සැලසුම් කරන බැව් දැන මම ගතිමි. මෙම කඳවුරට පසු මම වෙන අන්කිසි තැනකට නොගියෙමි. එහෙත් මා කඳවුරේදී ලියාගත් දේශන සටහන් ආපසු බැලීමි. දිනක් වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් මගේ නිවසට පැමිණ

රත්මලානේ අමිකෝ කර්මාන්තායතනයේ සේවයේ නියුතු අත්තිඩිය පාරේ ජීවත්වන රෝලන්ඩ් ටුසෙන්ට් නමැත්තෙකුගේ නිවසට මා කැඳවා ගෙන ගියේය. රෝලන්ඩ් නමැත්තා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයකු යයි වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් මා සමඟ පැවසීය. සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීම සඳහා සම්බන්ධතාවයෙන් යුතුව වැඩ කරන ලෙස වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් අප දෙදෙනාගෙන් ඉල්ලා සිටින ලදි. රෝලන්ඩ් බර්ගර් ජාතිකයකු වූ බැවින් වැඩිපුර සාමාකජියින් බඳවා ගැනීමට ඔහුට නොහැකි විය.

 

1969 මුල් කාලයේදී පමණ ධනපාල මා රත්මලාන දුම්රිය සේවා වැඩපලේ මර්තේලිස් සමරසිංහ නම් කාර්මික ශිල්පියෙකුට හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. මෙම හැඳින්වීම කරනු ලැබුයේ ධනපාල විසින් මර්තේලිස්

සමරසිංහ හමුවන මෙන් මාගෙන් ඉල්ලමින් එවුන ලිපියක මගිනි. මා මරතේලිස් සමරසිංහ හමුවූ අතර යථා කාලයේදී රත්මලානේ අංක 36/17 දරණ පැරණි දුම්රිය සේවක නිවාසයේ නිමල් අල්විස් නමැත්තාට හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. මර්තේලිස් සමරසිංහ ආහාර ගනිමින් සිටියේ විමල් අල්විස්ගේ නිවසිනි. මර්තේලිස් සමරසිංහට ඔහු නැවතී සිටි කාමරයේ පංති සංවිධානය කිරීමට හැකි විය. ඔහු නැවතී සිටියෙ රත්මලානේ දුම්රියපල අසලය. මෙම පංතියට මර්තේලිස් සමරසිංහ, නිමල් අල්විස්, නිමල් අල්විස්ගේ නිවස ඉදිරිපිට පදිංචි, රත්මලානේ ලංකා දුම්රිය සේවයේ නියුතු කාර්මිකයෙකු වූ අමරතුංග, දුම්රිය නිවාසයක පදිංචි රැකියාවක් නොමැති කාර්මිකයෙකු වූ චන්ද්‍රදාස නමැත්තෙකුද සහභාගි වූහ.

 

ඔහු නිමල් අල්විස් දැනසිටි කෙනෙක්ය. නිමල් අල්විස් ද රක්ෂා නොමැති තරුණයෙක් වූ අතර ඔහුගේ පියා රත්මලානේ ල.දු.සේ වැඩපලේ සිටි කාර්මිකයෙකි. මවිසින් දේශන පැවැත්වීම සඳහා කැඳවාගෙන එනු ලැබූ ප්‍රේමපාල විසින් දේශන පවත්වනු ලැබීය. මෙම කණ්ඩායම සඳහා ප්‍රේමපාල විසින් පෙබරවාරි මාසය තුළදී පංති පහක් පවත්වනු ලැබූ බව මම දනිමි. පංති දෙකක් මර්තේලිස් සමරසිංහගේ නේවාසිකාගාරයේ පවත්වනු ලැබූ අතර තවත් පංති දෙකක් අමරසිංහ හා චන්ද්‍රදාස ගේ නේවාසිකාගාරවල පවත්වනු ලැබීය. එක් පංතියක් මගේ නිවසේදී පැවැත්විණ. මේ පුද්ගලයින් නිතර හමුව වැඩ කටයුතු ගැන ඔවුන්ට දැන්වීමට මම පුරුදුව සිටියෙමි.

 

1969 මැද භාගයේදී පමණ මම සාමාජිකයින්ට දේශනා පැවැත්වීම ආරම්භ කලෙමි. මට මතක ඇති පමණට මම මගේ ප්‍රථම දේශනය මගේ නිවසේදී නීලමුනි, නිමල් අල්විස්, අමරතුංග, චන්ද්‍රදාස සහ තවත් කිහිප දෙනෙකු සඳහා පැවැත්වීමි. එම කාලයේදීම හෝ එම කාලයේදී පමණ රත්මලානේ අංක 36/17 දරන පැරණි දුම්රිය සේවා නිවාසයේදී මම zzආර්ථීක අර්බුදයZZ යන දේශනයක් පැවැත්වූයෙමි. එම දේශනය සඳහා අබේවර්ධන, අමරතුංග, සිල්වා, සිරිපාල, දයානන්ද, ජයන්ත යන රත්මලාන දුම්රිය වැඩපලේ කාර්මික සේවකයෝ පැමිණ සිටියහ. අබයවර්ධන හා අමරතුංග යන දෙදෙනා විසින්ද රත්මලාන දුම්රිය සේවකයින් සමහරෙක් සඳහා ඔවුන්ගේ නේවාසිකාගාරයේ පංති පැවැත්වූ බව මම දනිමි. 1969 මුළු වර්ෂය තුළදීම නොයෙකුත් තරුණයින් සමග සාකච්ඡා කරමින් මගේ ප්‍රචාරක කටයුතු කරගෙන ගියෙමි.

 

1969 අගභාගයේදී පමණ ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර, මීගමුවේ ඉහළ මාදුම්පැල්ලේ දනපාලගේ නිවසට මා කැඳවාගෙන ගියේය. පියතිලක, මහත නිමල්, වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල්, විෙජ්වීර, ලොකු අතුල, මිල්ටන්, විමලගුණේ. ප්‍රේමපාල, ඔහුගේ සොයුරු සිරිපාල, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ එස්. ඩබ්. මදනායක, කොම්පඤ්ඤ වීදියේ ස.තො.ස. හි සේවකයෙකු වූ ෙජ්මිස් ලොක්කා, පොලොන්නරුවේ සුසිල්, අම්පාරේ නිශAශංක, සෙලින්කෝ මන්දිරයේ අදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ නියුතුව සිට 1970 දී පමණ සේවයෙන් ඉවත්ව ගිය වත්තල අයකු බව පැවසුණ කරුණාරත්න, සිසිල්චන්ද්‍ර, ලේක්හවුස්හි ටී. ඩී. ද සිල්වා දැනට මට අමතක තවත් කිහිප දෙනෙක්ද පැමිණ සිටියහ.

 

එම සාකච්ඡාවේ මූලිකත්වය දැරුවේ රෝහණ විෙජ්වීර හා පියතිලක විසිනි. එතෙක් අප විසින් කරන ලද වැඩ කටයුතු පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් සහ එක් එක් පුද්ගලයාගේ වැරදි පිළිබඳව සාකච්ඡා කෙරුණ zzආත්ම විවේචනයක්ZZ ද එහිදී සිදු විය. මෙම ව්‍යාපාරය සී.අයි.ඒ ව්‍යාපාරයක් බවට එල්ලවූ චෝදනාවට පිළිතුරක් දීම පිළිබඳවද සාකච්ඡා කෙරිණ. අපි සමහරක් එම සාකච්ඡාවේදී සටහන් ලියා ගත්තෙමු. මේ සාකච්ඡාව අවසන් වූ පසු අපි ආපසු නිවෙස් වලට පැමිණියෙමු.

 

රත්මලානේ, පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනේ පූජ්‍ය විපුලසාර හිමියන්ගේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ රත්මලානේ මුහුදු වෙරළ පාරේ, තිලකරත්නාරාමයේ පූජ්‍ය ගලේවෙල සුධම්මාලංකාර හිමි මම දනිමි. රත්මලානේ පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනේ ගුරුවරයකු වූ සුභසිංහ හඳුනා ගැනීමට ලැබුණේ ඔහුගේ මාර්ගයෙනි. මෙම භික්ෂුවද පැවිදි වීමට මත්තෙන් සුභසිංහ නමින් හැඳින්විණ. 1971 මුල් කාලයේදී පමන මෙම භික්ෂුව සිවුරු හැර සුභසිංහ සමග දෙහිවල ප්‍රදේශයේ මෙම ව්‍යාපාරයේ කටයුතු සඳහා මුලූ

කාලයම යෙදවීය. ඔහු දැනට සිටින්නේ කොහේදැයි මම නොදනිමි. සුභසිංහ මට නිතර මුණ ගැසුණි. පූජ්‍ය ගලේවෙල සුධර්මාලංකාර හිමි සමග ඔහු හමුවීම සඳහා ඔහු සිටි ඔහුගේ නේවාසිකාරයට ගිය අවස්ථාවේදී ප්‍රථම වරට ඔහු මට හමුවිය. සුභසිංහ නැවතී සිටි නිවසේ අයිතිකරු රක්ෂණ සංස්ථාවේ සේවයේ නියුක්ත පෙරේරා නම් මහතෙකි. ඔහුට ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර පෙරේරා නම් පුතෙක් විය. ඔහුද සුභසිංහ විසින් බඳවා ගනු ලැබූ අපේ සංවිධානයේ සාමාජිකයෙක් විය. ඔහු හංවැල්ලේ සහ සීදූවේ අධ්‍යාපනික කඳවුරු වලට සහභාගි වූ බව මම දනිමි. ඔහු සීදූවේ පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගත් අය අතුරෙන් කෙනෙකි.

 

සුභසිංහගේ උදව්වෙන් කොළඹ මහජන බැංකුවේ සේවකයෙකු වූ ආරියපාල නමැත්තකු සහ දෙහිවල මහජන බැංකුවේ රත්නායක නමැත්තකු බඳවා ගැනීමට මට පුළුවන් විය. අම්බලන්ගොඩ මහජන බැංකුවෙන් රු. 75,000/} ක් පමණ මුදලක් සොරකම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය සොයන පුද්ගලයා මා සඳහන් කළ ආරියපාල බව මම දැන් දනිමි. දෙහිවල ශාඛාවේ සිටි රත්නායක දෙහිවලින් මාරුකර යවා ඇති බවත් මම දනිමි. කොල්ලූපිටිය තැපැල් කන්තෝරු ඉතිරි කිරීමේ බැංකුවේ සේවයේ නියුතු මෙරිල් ජයසිරි, සුභසිංහ සමග ඉතා කිට්ටුවෙන් ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් කටයුතු කළ බවද දනිමි. එක් අවස්ථාවකදී මෙරිල් ජයසිරි රත්මලානේ මෙඩිකල් පාරේ නිවසක නැවතී සිටි අතර, පසුව සුභසිංහ සමග ඛෙල්ලන්විල පන්සල පිටුපස නිවසක

නැවතී සිටියා.

 

මට මෙරිල් ජයසිරි කීප වතාවකදීම මුණගැසී ඇති අතර, මම ඔහු ගැන හොඳින් දනිමි. 1970 අප්‍රියෙල් මාසයේදී පමණ දෙහිවල-ගල්කිස්ස ප්‍රදේශයේ සිතියමක් මට දුන්නේ මෙකී සුභසිංහයි. මෙම සිතියම හා වෙනත් ලියකියවිලි කීපයක්ද සමග ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. රජය අපේ ව්‍යාපාරයට පහර දීමට සූදානම් වන බවත්, අපද පෙරළා රජයට පහර දිය යුතු බවත් විෙජ්වීර, නිමල් සහ ප්‍රේමපාල 1970 මහා මැතිවරණය ආසන්න කාලයේදී පමණ අපට කීවා. යුද්ධායුධ, වෙඩි තැබීමේ ද්‍රව්‍ය, ඩයිනමයිට් කූරු යනාදිය බෝම්බ සෑදීමට අවශ්‍ය ද්‍රව්‍යද එකතු කිරීමටද අපට කියන ලදි. මෙම උපදෙස් පරිදි මා අමතර ඉගැන්වීම් වලින් ලබාගත් මුදල්වලට අමතරව මගේ පාස් පොතින් රු. 200/} ක් ආපසු ගත්තෙමි. එම මුදලද රැගෙන මාතලේට ගොස් රු. 130/} ක් පමණ වැයකොට ජෙලග්නයිට් කූරු 30 ක් සහ පර්කෂන් කැප් 100 ක් පමණද මුස්ලිම් කඩයකින් මිලදී ගත්තෙමි. පතරොම් ඩයිනමයිට් ආදිය විකුනන මෙම සාප්පුව මට පෙන්විය හැක. මේවා විකුණූ තැනැත්තාද මට පෙන්විය හැක. ඔහු මගෙන් මේ සඳහා අවසර පත්‍රයක් ඇත්දැයි විමසුවේ හෝ මෙම මිලදී ගැනීම් වෙනුවෙන් කුවිතාන්සියක් නිකුත් කළේ හෝ නැත. මා මාතලේට ගියේ මගේ සොයුරියගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ නිවස මාතලේ තිබුණ හෙයිනුත් පුපුරන ද්‍රව්‍ය විකුණන සාප්පුවක් එහි ඇති බවත් මා ඔහුගෙන් දැනගත් හෙයිනි. මම මාගේ මස්සිනාගේ මාතලේ ඇති නිවසට නොගියෙමි. මා මිලට ගත් ඩයිනමයිට් සහ පර්කෂන් කැප්ස් මා ඉහත සඳහන් කළ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් හට දෙන ලදි.

 

ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙක් වූ මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර් ගල්කිස්සේ රිඩිෆුෂන් සාප්පුව අසල පිහිටා ඇති වෙනත් සාප්පුවකින් පතරොම් ගණනක් මිලට ගෙන ඇති බැව් මම දැන සිටියෙමි. මේ පතරොම් සපයන මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර්ගේ මිතුරෙක් මෙම සාප්පුවේ සිටියේය. මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර් මේ පතරොම් ලබාගෙන ඒවා සුභසිංහට දුන්නේය. මහා මැතිවරණ කාලයේදී පමණ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට්, ඔහු සේවය කළ අමිකි කර්මාන්තායතනයෙන් ඇසිඩ් බෝතල්ද ගෙනාවා. මා

දන්නා පරිදි එකතු කළ සියලූ දේ තැබුවේ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් ගේ නිවසේය.

 

1970 මහා මැතිවරණයට පෙර හා පසු ආණ්ඩුවට පහරදීමට අපගේ සංවිධානයේ සාමාජිකයින් ලෑස්තිව සිටියහ. එක්සත් වාමාංශික පෙරමුණ බොහෝ වැඩිපුර ඡන්ද ගණනකින් බලයට පත්වූ හෙයින් පහර දීමේ අදහස අත්හරින ලදි. අපගේ ව්‍යාපාරය විසින් ඉංගිරියේ පෙදෙසක පවත්වනු ලැබූ අධ්‍යාපන කඳවුරට රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් සහභාගි වූ බැව් මා සමග කීවා මට දැන් මතකය. මැතිවරණය අවසන් වූ වහාම ව්‍යාපාරය විසින් වහාම පහරදීමේ අදහස අත්හැර, සංවිධානය කිරීමේ පරමාර්ථයෙන් සාමාජිකයින්ට දේශන පැවත්වීම ආරම්භ කරන ලදි.

 

1970 මහා මැතිවරණයේදී මම විවියන් ගුණවර්ධන මහත්මියට වැඩ කළෙමි. ල.ස.ස. පක්ෂයේ ෙජ්මිස් කාරියවසම් නැමැති වෘත්තීය සංගමිකයා සමග ගුණවර්ධන මහත්මිය වෙනුවෙන් මම වැඩ කළෙමි. මහා මැතිවරණයට මාස 3 කට පමණ පෙර ල.ස.ස. පක්ෂයේ හිතවතකු

වන රෙක්ස් ප්‍රනාන්දු නමැත්තෙක්, මුහුදු වෙරළ පාරේ ෙජ්මිස් කාරියවසම්ගේ නිවසට මා කැටුව ගොස් ල.ස.ස.ප. තරුණ නායකයකු සේ මා බඳවා ගන්නා ලදි. මට සාමාජික පතක් දුන්නේ නැත.

 

1970 මහා මැතිවරණයට පෙර විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගත් පසු සංවිධානය පාලනය කළ පුද්ගලයෝ නම් එෙ`ඩ්රමුල්ලේ වාසය කළ ලේක්හවුස්හි නියුතු ටී. ඩී. සිල්වා, එෙ`ඩ්රමුල්ලේ මිල්ටන්, මාබෝලේ පියතිලක, ධනපාල, ලොකු අතුල, හික්කඩුවේ සනත් සහ තවත් ටික දෙනෙක්ය. මෙම කාලයේදී අපගේ ව්‍යාපාරයේ zzඌ මහත්තයාZZ සේ හඳුන්වන උයන්ගොඩ නමැත්තකුද මෙම ව්‍යාපාරයේ නායක සාමාජිකයකු සේ මම හඳුනා ගත්තෙමි. ඔහුගේ ගම් පෙදෙස මම නොදනිමි. ඔහු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් ඇති බැව් මම දනිමි. ඔහුගේ නැන්දා කලූබෝවිල, හතරවන කැනැල් පාරේ පදිංචිව සිටින බැව් මම දනිමි. ඇය ඔහුගේ නැන්දා කෙනෙක් බව උයන්ගොඩ විසින් මට කියන ලදි. ඔහුගේ නැන්දාට, මගේ මිත්‍රයකු වන අපගේ ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයකුද වන ජයන්තා වීරසිංහ නමැති පුතෙක් සිටියි. ජයන්තා වීරසිංහ ඉසිපතන මහා විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙක්ව සිටියේය. ව්‍යාපාරයේ කටයුතු පාලනය කරමින් කොළඹ දිස්ත්‍රක්කය භාරව උයන්ගොඩ කටයුතු කළ බව මම දනිමි. විෙජ්වීර හා සිරිවර්ධන චෝදනා ලැබූ නඩුව බැලීම සඳහා නුවරඑලියට යනමෙන් අප බොහෝ දෙනෙකුගෙන් උයන්ගොඩ ඉල්ලා තිබිණ.

 

විෙජ්වීර නිදහස් කළ දින මම නුවරඑළියට ගියෙමි. මම එහි ගියේ ඊට පෙර දින රත්‍රී දුම්රියෙනි. වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්, ඔහුගේ මව සීලවතී, ඩී. ඒ. ගුණසේකර, ඩී. ඒ. ගුණසේකරගේ බිරිඳ, මහත නිමල්, ප්‍රේමපාල, භද්දිය හිමි, මදනායක, විද්‍යෝදයේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ බමුණුසිංහ, තවත් විද්‍යෝදය ශිෂ්‍යයෙකු වූ ඩැනියෙල්, ධනපාල, කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ නියුතු එෙ`ඩ්රමුල්ලේ පදිංචි ජයසේන, පියතිලක, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ මෙරිල් ජයසිරි, දෙහිවල සුභසිංහ, හික්කඩුවේ සනත්, අම්බලන්ගොඩ සිසිල්චන්ද්‍ර, සහ රෝහණ විෙජ්වීරගේ

ආරක්ෂක භටයා මෙන් එහා මෙහා ගිය ලක්ෂ්මන් යන අය මම දුම්රියේදී දුටිමි.

 

ලක්ෂAමන්, සිසිල්චන්ද්‍රව හොඳින් දැන සිටියේය. මුල් කාලයේදී ලක්ෂAමන් සහ සිසිල්චන්ද්‍ර විෙජ්වීර සමග සෑම රැස්වීමකටම ඔහුගේ ආරක්ෂක භටයින් මෙන් ගියහ. සෑම රැස්වීමකටම පසු මුදල් හා ආභරණ යනාදී දීමනා එකතු කරගෙන යෑමට පුරුදුව සිටියේ ලක්ෂAමන්ය. මම ඔහු හොඳින් දන්නා අතර මට ඔහු සහ මට දැනට අමතක තවත් ටික දෙනෙකු හඳුනා ගත හැක.

 

පසුදින උදය අපි නුවරඑළියට ළඟාවීමු. නානුඔය දුම්රිය පළේ සිට අපි බස් රථයෙන් ගියෙමු. මට මතක හැටියට උසාවිය ශාලාව තුළ හා අවට පුද්ගලයින් 1000 ක් පමණ සිටියහ. විෙජ්වීරව එදින නිදහස් කරන ලදි. නිදහස් කළ පසු විෙජ්වීර, ලොකු අතුල, ධනපාල සහ මහනුවර කාර්මික විද්‍යාලයේ හෝ පේරාදෙනි විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙකු යයි මා සිතන ලයියා නමැත්තකු සමග ගියේය. හොරණ ප්‍රදේශයේ ජවිපෙ ව්‍යාපාර වල නිරතව සිටියේ ඔහුය. මොුහුද තවත් කීප දෙනෙක්ද උසාවිය අසල පාලම ලඟ පිහිටි ලොන්ඩරියට ගියහ.

 

අපට නානුඔය ුදුම්රිය පොලට යන ලෙස කියන ලදි. විෙජ්වීර සහ අනිකුත් අය ලොන්ඩරියේ එහා මෙහා ගිය ආකාරයෙන් ලොන්ඩරිය භාරව සිටි තැනැත්තා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයකු බව මම අවබෝධ කර ගතිමි. ප.ව. 1.00 ට පමණ විෙජ්වීර මෝටර් රථයකින් නානුඔය දුම්රිය පලට පැමිණියේය. මා ඉහත සඳහන් කළ අනෙක් අයද තවත් මෝටර්

රථයකින් පැමිණියහ. සිරගෙදර අත්දැකීම් සහ උඩරට ප්‍රශ්නයත් ගැන පැය භාගයක් පමණ විෙජ්වීර අපට කථා කළේය. නානුඔය දුම්රිය ස්ථානයේ සේවයේ නියුතු පෝටර කෙනෙකු ඔහුට මල්මාලයක් දැමුවේය. නානුඔයින් ප. ව. 2.00 ට පිටත්වන දුම්රියට අපි නැග්ගෙමු. කොළම සිට සහ ආපසු නුවරඑළියේ සිට දුම්රියේ ගමන් කළ අප බොහෝ දෙනෙකු ගමන් කළේ ප්‍රවේශපත් නොමැතිවය.

 

නුවරඑළියට යන ගමනේදී අපේ සාමාජිකයින් කීපදෙනෙකු දුම්රිය ආපනශාලා මැදිරියට ගොස් බලහත්කාරයෙන් ඔරේන්ජ් බාර්ලි සහ වෙනත් ද්‍රව්‍ය ගත් බව දැන් මතකයට නැගේ. මෙම සාමාජිකයෝ එහිදී කලබලයක් ඇති කළහ. පොල්ගහවෙල අසලදී දුම්රිය ආරක්ෂක නිලධාරීන් ප්‍රවේශපත් නොමැතිව ගමන් ගත් අපේ සාමාජිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගත්හ. එහෙත් අනිකුත් එහි සිටි සාමාජිකයෝ ඔහු නිදහස් කර ගත්හ. විෙජ්වීර හා අනිකුත් අය මෝටර් රියෙන් කොළඹට පැමිණි බැව් මම දැන ගතිමි.

 

මම මගේ ප්‍රචාරක කටයුතු ගල්කිස්ස ප්‍රදේශයේ දිගටම කළෙමි. මගේ මතකයට අනුව පෝස්ටර් දැන්වීම් ව්‍යාපාරය අපේ සංවිධානයෙන් පටන් ගත්තේ 1970 මැයි 7 දාය. මගේ විශ්වාසය එය විෙජ්වීර නිදහස් කිරීමට බවය. මා පොලිස් අත්අඩංගුවේ පසුවූ හෙයින් එදින දැන්වීම් ඇලවීමේ ව්‍යාපාරයට මම සම්බන්ධ නොවීමි. මා 70.4.29 වන දින පොලිස් අත්අඩංගුවට ගෙන 70.4.30 වැනි දින නිදහස් කරනු ලැබීය. 70.5.1. වන දින මම ගාල්ලේ මගේ ආච්චිගේ නිවසට ගොස් 70.5.8 වන දින ආපසු පැමිණියෙමි. මා පොලිසියට භාර වූයේ එදිනය. 70.5.9 දින මා රිමාන්ඩ් භාරයට ගෙන 70.5.22 දින නිදහස් කරන ලදි.

 

zzඌ මහත්මයාZZ සේ හැඳුන්වූ උයන්ගොඩ පැමිණ මා ඉහත සඳහන් කළ දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ අමරතුංග හමුවී 1970 මැයි මස 7 වැනි දිනට ප්‍රථම ලියා ප්‍රදර්ශනය කළ යුතු පෝස්ටර් දැන්වීAමේ අඩංගු විය යුතු කරුණු කියාදී තිබූ බව මම පසුව දැනගතිමි. මේ දැන්වීම් ව්‍යාපාරය පහත සඳහන් ක්‍රමයට කරන ලදි. දැන්වීම් වල අඩංගු විය යුතු දෑ පිළිබඳ ආරම්භක ස්ථානය වූයේ බොරැල්ලේ පෙලෙන්ගස්තුඩුව පාරේ 50/10 යන ස්ථානයයි. ලියුම් මගින් හෝ දිස්ත්‍රක්ක නියෝජිතයින් මගින් මේ දැන්වීම් වල අඩංගු වියයුතු කරුණු දන්වන ලදී.

 

දැන්වීම් වල අඩංගුවියයුතු කරුණු පිළිබ`ද පනිවිඩය. මා වෙතට ගෙන එන ලද්දේ ධනපාල, උයන්ගොඩ, මෙරිල් ජයසිරි යන අය විසිනි. සමහර අවස්ථාවන්හිදී මේ ලිපි අප හමුවන පොදු ස්ථානයට එවනු ලැබේ. ව්‍යාජ නම් වලින් පෙනී සිටින අපි එම ස්ථානයේදී හමුවී දැන්වීම් වල අඩංගු වියයුතු දෑ හා ඒවා ප්‍රදර්ශනය කළ යුතු දිනයන්ද නියම කර ගත්තෙමු. උදාහරණයක් වශයෙන් මසක දෙවන දින උදෑසනක පෙනීමට එක් වර්ගයක දැන්වීම් ඇලවීමට නියමිතව ඇත්නම් ඊට දින හතරකට පමණ ප්‍රථම එහි අඩංගු වියයුතු කරුණු ලැඛෙන අතර ඒ ප්‍රදේශයේ සාමාජිකයින් එකතුව ඒ දැන්වීම් ලියා ඒ මාසයේ පළමුවන දින මධ්‍යම රාත්‍රී 12.00 ට පසුව දැන්වීම් ඇලවීම කරනු ලැබේ.

 

ගල්කිස්ස දිස්ත්‍රික්කය වෙනුවෙන් දුම්රිය වැඩපොලෙහි සේවය කරන අමරතුංග, චන්ද්‍රදාස, අභයවර්ධන හා දෙහිවල නගර සභාවේ ජෝන් ද සමග මා මේ දැන්වීම් පිලියෙළ කොට ඇත. රත්මලානේ අංක 36/17 දැන පරණ දුම්රිය නිවාස නේවාසිකාගාරයේ සහ දුම්රිය සේවකයකුගේ පුතෙකු වූ විෙජ්පාල නමැත්තෙකුගේ නිවසේදී ද මේ දැන්වීම් සකස් කරන ලදි. ඔහු දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ නිවසක පදිංචිකරුවෙකි.

 

මේ දැන්වීම් සඳහා කඩදාසි සාමාන්‍යයෙන් මිලදී ගත්තේ නැගෙනහිර කඩදාසි සංයුක්ත මණ්ඩලයෙනි. සමහර අවස්ථාවලදී සාමන්‍යයෙන් තීන්ත මිලයට ගෙන ඇත. රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් අමිකෝ කර්මාන්තායතනයෙන්ද ගෙනෙන ලදි. සුභසිංහ, කොම්පඤ්ඤවීදියේ යුනයිටඩ් මෝටර්ස් හි සේවය කරන දෙහිවල පදිංචි උපසේන යන අය දැන්වීම් පිළියෙළ කළ බවද මම දනිමි. දෙහිවල ජයවර්ධන පෙදෙසෙහි පදිංචි ටයර් සංස්ථාවේ සේවකයෙක් වූ රොහාන්ගේ නිවසේදීද, දෙහිවල ගල්වල පාරේ පදිංචි දෙහිවල නාගරික සභාවේ ඕවර්සියර් කෙනෙකු වූ සෙනවිරත්නගේ නිවසේදීද, වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්ඩ් සිල්වාගේ නිවසේදීද දැන්වීම් සකස් කර ඇත. වනාතමුල්ලේදී දැන්වීම් පිළියෙළ කිරීමට අවශ්‍ය කඩදාසි ලේක්හවුස්හි සේවය කළ ටී. ඩී. ද සිල්වා සැපයූ බව මම දනිමි.

 

ලංකා ලයින් නමින් හැඳින්වූ අපගේ මේ සංවිධානය 1970 මහා මැතිවරණයට පෙර ආසන්න කාලයකදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ යන නමින් හැඳින්වීමට පටන් ගති. 1970 අගෝස්තු 27 වන දින ජවිපෙ ප්‍රථම මහජන රැස්වීම පවත්වන ලදි. මමද එයට සහභාගි වුණෙමි. විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේදී අපගේ පළමුවැනි දේශනය පැවැත්වූ දින හැර නුවරඑළියේදී ඔහු දුටුවාට පසු විෙජ්වීර දැක ගැනීමට අවස්ථාවක් මට නොවීය. මේ දේශනය පිළිබඳව මට දැන්වූයේ මහත නිමල්ය. මා ඉහත සඳහන් කළ සාමාජිකයන් බොහෝ දෙනෙක් සමග මම මේ දේශනයට සහභාගි වුණෙමි. ව්‍යාපාරය ස.ීඅයි.ඒ. සංවිධානයක් යයි නගා ඇති චෝදනාව සම්බන්ධයෙන් විෙජ්වීර දේශනය කළේය. විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේ මහින්ද විෙජ්සේකර මේ සභාවේ මුලසුන දැරීය. මා මහින්ද විෙජ්සේකර දැනගත්තේ මේ රැස්වීමේදීය. බමුණුසිංහ, ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති ධුරයට පත්වීමට සිටි සුනිල් නමැත්තාද, පූජ්‍ය භද්දිය හා පූජ්‍ය දේවසිරි මෙම දේශනය සංවිධානය කිරීම සඳහා මූලිකව කටයුතු කළ බව මට මතකය. 70.8.27 වන දින ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමට මම සහභාගි වීමි.

 

1970 නොවැම්බර් දක්වා වනාතමුල්ල, පෙලන්ගස්තුඩුව පාරේ අංක 50/10 ස්ථානයට ව්‍යාපාරයේ නොයෙකුත් කටයුතුවල නිරත වීමට නිතර මම ගියෙමි. මට බොහෝ අවස්ථාවල ඔස්මන් මුණගැසී ඇති අතර ඔහුගේ නිවසේදී සෝමසිරි කුමානායක, මට හොඳින් හඳුනා ගැනීමට හැකි, කොළඹ සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ පොඩි ලකී, සංවිධානයේ අනුරාධපුරයේ කටයුතු භාරව සිටීමට නියමිතව සිටි හිටපු රජයේ සේවකයෙකු වූ ප්‍රේමරත්න, ලොකු අතුල, පියතිලක, හා අනුරධපුරයේ චුක්කි නොහොත් චූල යන අයද මුණ ගැසී ඇත. මා ඔහු කීප වතාවක්ම දැක ඇති අතර මට ඔහු හොඳින් හඳුනාගත හැක. මිල්ටන්, ධනපාල, ටී. ඩී. ද සිල්වා, ඩී. ඒ. ගුණසේකර, මුද්‍රණාලයේ සිද්ධිය පිළිබඳ බොරැල්ල පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගත් අයගෙන් කෙනෙකු වූ ගුණරත්න බණ්ඩා හෙවත් පියසිරි ගුණරත්න බණඩාගේ සොහොයුරෙකු වූ නවරත්න බණඩා හා ගුණරත්න බණඩාගෙ මාමා කෙනෙකු වූ ලංගම රියැදුරෙකු වන ප්‍රානන්දු යන අයද මුණ ගැසී ඇත. ඔහු වැල්ලවත්ත පොලිස් ස්ථානයට පහරදීමට සිටි පිරිසේ දෙවැන්නා විය.

 

අයි. ඩී. එච්. හි පද්මබන්දු නමැත්තෙක්ද, ජයරත්න මල්ශාලාව පිටුපස විෙජ්රත්න ඔහුගේ නිවස මට පෙන්විය හැක. විෙජ්රත්නගේ මිතුරකු වූ

ජයතිලක නමැත්තෙක්ද, කොළඹ විශ්වවද්‍යාලයේ උපාධි අපේක්ෂකයකු වූ වින්සන්ට් නමැත්තෙක්ද, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ මෙරිල් ජයසිරි, මදනායක, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ බී. පී. ජයසේන, වනාතමුල්ලේ පොඩි විෙජ්, මහත නිමල්, කලූ ලක්ෂ්මන්, මීට ටික කලකට ප්‍රථම පිස්තොලයක් සමග බොරැල්ල පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ ලේක්හවුස් හි සේවය කළ රන්බණ්ඩා, වනාතමුල්ලේ ගුණසිරි නමැත්තෙක්, වනාතමුල්ලේ ආනන්ද අසෝක, නමැත්තෙක්ද ලංකා ඉංජිනේරු සංස්ථාවේ අත්තනායක නමැත්තෙක්ද හා ලොකු අතුලගේ

සහෝදරියන් හතර දෙනෙක්ද වූහ.

 

මේ අයගෙන් ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ දුවකු වූ චන්ද්‍රාගේ නම මම දැන සිටියෙමි. තවත් දුවෙක් වූ ලොකු අතුල සමග මිතුරුව සිටි ධම්මිකා හා තව සුළු පිරිසක් දැන සිටියෙමි. විෙජ්වීර නිදහස් කිරීමෙන් පසුව විධ්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ පැවැත්වූ ප්‍රථම දේශනයට තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළ මයුරා ද සිල්වා පැමිණ සිටි බව මට දැන් මතකය. ජවිපෙ මහනුවරදී පවත්වන ලද රැස්වීමටද ඈ පැමිණ සිටිනවා මම දුටිමි. නැවත දුටුවොත් හඳුනාගත හැකි තරබාරු මහත්මියක් සමග ඈ සිටිනවා මහනුවරදී මම දැක්කෙමි. හයිඩ්පාක්හි ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමෙන් පසු ජනතා විමුක්ති පත්‍රය සංවිධානය විසින් පළ කරන ලදි. ගල්කිස්ස, වැල්ලවත්ත, මොරටුව, හා දෙහිවල ජනතා විමුක්ති පත්‍ර නියෝජිතයා වූයේ මමයි. පටන් ගැනීමේදී පිටපත් 700 ක්

පමණ මට ලැබුණි. පසුව පිටපත් 1000 ක් ලැබ මම ඒ සියල්ල අලෙවි කළෙමි. මා වෙළ\මෙන් ලැබුණු මුදල් හා දායක මුදල් ඔස්මන්ඩ් ද සිල්වාට භාර දුනිමි. එයට රිසිට් පතක් මා විසින් හෝ ඔස්මන්ඩ් විසින් නොලබන ලදි. කොළඹ බැංකු සේවකයෙක් වූ වෝල්ටර් නමැත්තෙක් මුණගැසෙනවා මට මතකය. ඔහු මට හඳුනාගත හැක. ඔහු ජපානයට ගොස් ඇති බව කියනු ලැබේ. ටේප් රැකෝඩර් ගෙන ගියේත්,රැස්වීම්වල කථා පටිගත කළේත් මේ තැනැත්තා විසිනි.

 

ප්‍රංශයට ගොස් ඇතැයි කියන විරාජ් නමැත්තාද මට මුණගැසී ඇත. ප්‍රංශයේ ශිෂ්‍ය කලබලවලට තමාද සහභාගි වූ බව ඔහු පොඩි ලකී සමග පවසා ඇත. මම ඔහු එක් වතාවක් පමණක් ඔස්මන්ගේ නිවසේදී දුටුවෙමි. ඉන්පසු නැවත නුදුටුවෙමි. 1970 නොවැම්බර් මස යම් දිනකදී හික්කඩුවේ දුම්රිය ස්ථානයේ සිටින ලෙස ඔස්මන්ඩ් මට කියා නියමිත දිනයක්ද දුනි. මට දිනය මතක නැත. ප. ව. 6.00 ට පමණ එහි සිටින ලෙස මට නියම කර තිබුණි. ප. ව. 4.00 ට කොටුව දුම්රිය ස්ථානයෙන්

පිටත්වන රුහුණු කුමාරි දුම්රියට මම නැගුනෙමි. ඔස්මන්ඩ්, පියතිලක, උයන්ගොඩ හෙවත් ඌ මහත්තයා, සෙනවිරත්න, මහත නිමල්, ධනපාල, අනුරාධපුරයේ ප්‍රේමරත්න නමැත්තෙක්ද, දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළ කරුණාරත්න යන අය මම දුම්රියේදී දුටිමි.

 

කරුණාරත්න වත්තල හැඳල පාරේ පදිංචිකරුවෙකි. මා ඔහුගේ නිවසට ගොස් ඇත. මට ඒ නිවස පෙන්විය හැක. අපි හික්කඩුව දුම්රිය ස්ථානයට ප. ව. 6.00 පමණ වන විට පැමිණියෙමු. කිසිවකු අප පිළිගැනීමට සිටියේ නැත. කරුණරත්න, එහි කිසිවකු මුණ ගැසීමට පැමිණි බව අපට දැනුණි. කරුණාරත්න මුණ ගැසීමට ඒ තැනැත්තා නොපැමිණ සිටියෙන් ඔහු සමග බසයෙන් බද්දේගම පාරේ යාමට එන මෙන් අපගෙන් ඉල්වන ලදි. ශත -/15 ක ටිකට් පතකට යා හැකි දුර ප්‍රමාණයක් දක්වා ගියෙමු. දකුණු අත පැත්තෙන් තාර දැමූ පාරක් වූ අතර, එහි සැතපුම් කාලක් පමණ ගමන් කිරීමෙන් පසු තිබූ නිවසකට අපි සියලූ දෙන ගියෙමු. මේ නිවස සනත්ට හිමි බව මම දැන් දනිමි. සනත් එහි නොසිටියේය. එහෙත් ඔහුගේ බිරිඳ හා ළමයා සිටියහ.

 

කරුණාරත්න සනත්ගේ බිරිඳගෙන් ඔහු කොහි සිටින්නේදැයි විමසීය. මිනිත්තු 15 කට පමණ පසු තරුණයෙක් පැමිණ අපි කලින් බැස්ස ස්ථානයේ සිට සැතපුම් දෙකක් පමණ ඈත බද්දේගම පාරේ ස්ථානයකට අපව ගෙන යන ලදි. අපි මේ දුර බස්රියෙන් පැමිණියෙමු. පාරේ කුරුඳු වගාවක් වූ ස්ථානයෙන් වමට හැරී ගමන් කළෙමු. ඒ ස්ථානයේ සිට සැතපුම් දෙකක් පමණ අප ඇවිදින්නට ඇත. කුඹුරු මධ්‍යයේ විශාල පැල්පතක් විය. අපි ඒ පැල්පත තුළට ගියෙමු. විසි දෙනෙකු පමණ එහි විය. විෙජ්වීර, සනත්, මහත ලක්ෂAමන්, වික්‍රමරත්න, හෙවත් සුසිල්, පැන්ටිස් අයියා, අම්බල්ගොඩ නයනානන්ද විෙජ්කුලතිලක, අම්බලන්ගොඩ ප්‍රේමරත්න, ධනපාල පොලොන්නරුවේ සුසිල්, අම්පාරේදී විෙජ්වීර සමග සිර කරනු ලැබූ අයෙකු වන නිහාල් නොහොත් නිශAශංක, සිසිල්චන්ද්‍ර, උයන්ගොඩ හෙවත් සෙනෙවිරත්න, රත්නපුරයේ අසෝකා, බදුල්ලේ රංජිත්, ඇස් රෝහල හංදියේ විෙජ්රත්න, චුක්කි, මිල්ටන්, විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ කොතලාවල, පුත්තලමෙහි ව්‍යාපාරයේ කටයුතු කරන වනසිංහ, සුභසිංහ සහ තව මට දැන් මතක නැති තවත් අය කිහිප දෙනෙක් එහි පැමිණ සිටියහ.

 

එම රෑ අපි එහි යන විට පරක්කු වී තිබිණි. අපි සියලූ දෙනාම නිවසේ නිදා ගතිමු. අප ගිය ස්ථානය කටුවාවල හෝ ඊට සමාන නමකින් හඳුන්වනු ලැබීය. පසුදින උදය විෙජ්වීර අප සියලූ දෙන ඇමතීය. ප්‍රචාරක කටයුතු වල නොව සංවිධානාත්මක කටයුතු වල නිරත වීමට සූදානම් වන ලෙස ඔහු අපට කීවේය. අප බඳවා ගත් පුද්ගලයින් zzඒZZ සහ zzබීZZ (zzඒZZ කන්ඩායම – zzබීZz කණ්ඩායම) යනුවෙන් කොටස් කරන ලෙස ඔහු අපට කීවේය.

 

zzඒZZ කණ්ඩායමට ඇතුළත් විය යුත්තේ ඉතා ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයන් වන අතර zzබීZZ කණ්ඩායමට ඇතුළත් විය යුත්තේ අඩු ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයන් ය. නැවත මේ අය zzපහේ කණ්ඩායම්ZZ වලට ඛෙදන ලෙස කීය. සෑම කණ්ඩයමකටම නායකයෙකු හා ලේකම් කෙනෙකු සිටිය යුතුය. සියලූම ලේකම්වරුන් zzපහේ කණ්ඩායමZZ නම් තවත් කණ්ඩායමක් සෑදීමට නියම විය. කණ්ඩායම් පහේ නායකයන් zzපොලිස් කොමිටිZZ ලෙස හැඳින්වූ තවත් කණ්ඩායමක් සෑදීමට නියම විය. සෑම පොලිස් ප්‍රදේශයකම zzපොලිස් කොමිටිZZ පිහිටවිය යුතුය. පොලිස් කොමිටියේ කාර්යයන් වූයේ පොලිස් ස්ථානයන්ගේ තොරතුරු, ආයුධ සහ වෙඩි ඛෙහෙත් පිළිබඳ තොරතුරු, තුවක්කු අයිතිකරුවන්ගේ නම් සහ ලිපිනයන්. රජයේ උසස් නිලධාරින්ගේ නම් සහ ලිපිනයන්, මෙම ව්‍යාපාරයට විරුද්ධ පුද්ගලයින්ගේ නම් සහ ලිපිනයන් ට්‍රන්ස්ෆෝමරයන් තිඛෙන තැන්, අප ජීවත් වූ ප්‍රදේශයන් පිළිබඳ රජයේ වැදගත් ගොඩනැගිලි දක්වමින් කටු සිතියම් සකස් කිරීම යනාදියයි.

 

ආයුධ, වෙඩිතැබීමේ ද්‍රව්‍ය,වෙඩි ඛෙහෙත්, ඩයිනමයිට් කූරු, පතරොම්, කටුකම්බි කෑලි, බෝම්බ සෑදීමට අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය යනාදිය විෙජ්වීර අපට එකතු කිරීමට කීවේය. සොරකම් කිරීමෙන් හෝ මුදල් එකතු කොට එම මුදල් ලොකු අතුලට භාරදෙන ලෙසටද අපට උපදෙස් දෙනු ලැබීය. එකතු කිරීමට කිව් තුවක්කු, පතරොම් යනාදිය අපගේ ඒ ඒ ප්‍රදේශයන්හි

තැබීම සඳහාය. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටියක් පිහිටුවන ලෙසද විෙජ්වීර අපට උපදෙස් දුන්නේය. පොලිස් කොමිටියක නායකයකු සහ ලේකම්වරයකු සිටිය යුතුය. පොලිස් කොමිටිවල ලේකම්වරුන් විසින් දිස්ත්‍රික්ක කොමිටිය පිහිටුවීමට නියමිතව තිබුණි. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටි වර්ග දෙකකට ඛෙදිය යුතු යයි විෙජ්වීර කීවේය. සංවිධාන අංශය හා ප්‍රචාරක අංශය යනුවෙනි. විප්ලවය ආරම්භ කිරීම සඳහා ඉක්මනින් සියලූම ද්‍රව්‍යයන්ද සමග අප සංවිධානය විය යුතු බව අපට විෙජ්වීර කීවේය.

 

එදිනම සවස අපි සියලූ දෙන පිටත්වීමු. මම මගේ නිවසට පැමිණියෙමි. හික්කඩුවේ පැවැත් වූ උපදේශක පංතියට සහභාගි වීමට පෙර ඔස්මන්ගේ නිවසේදී පොඩි අතුල නමැත්තෙකුද හමුවූ බව මට දැන් මතකය. විප්ලවය සඳහා අවශ්‍ය තුවක්කු හා බෝම්බ භාරව සිටියේ පොඩි අතුල බව මම දනිමි. අට මසකට පමණ පෙර අතුල විසින් අත්බෝම්බයක් සකස් කරන ආකාරය පෙන්වමින් සිටින විට එය අතෙහි පිපිරී ඔහුගේ එක අතක් නැතිවූ බවද මම දනිමි. පිපිරීමෙන් පසු ඔහු ගාලූ රෝහලට ඇතුළු කළ බවද මමදනිමි. පොඩි අතුලගේ අත නැතිවූ පසු තුවක්කු සහ බෝම්බ පිළිබඳ භාරය – zzඋණ්ඩ අංශයZZ- ලොකු අතුලට පවරන ලදි.

 

වරක් මා ආපසු ගල්කිස්සට පැමිණ විෙජ්වීරගේ උපදෙස් පරිදි, සුබසිංහගේ උපකාර ඇතිව විිවධ කණ්ඩායම් පිහිටවූයෙමි. 1970 දෙසැම්බර් මස යම් කාලයකදී පහත දක්වන ප්‍රදේශවල විවිධ කණ්ඩායම් පිහිටුවන ලදි. මා භාරව සිටියේ වැල්ලවත්ත, දෙහිවල, ගල්කිස්ස හා මොරටුවයි. වැල්ලවත්ත සඳහා එක zzඒZZ කණ්ඩායමක් විය. දෙහිවල රොබට් පාරේ සෝමසිරි මේ කණ්ඩායමේ නායකයා විය. කණ්ඩායමේ සිටි අනෙක් අය නම් කලූබෝවිල, ගෙවල් සීයෙහි පදිංචි ඩග්ලස්, ඩග්ලස්ගේ වැඩිමහල් සොයුරු ලාල් රාජපක්ෂ, කලූබෝවිල ගෙවල් සීයෙහි වීරසිංහ සහ කලූබෝවිල මහා විද්‍යාලයේ මුරකරුවකු වූ සෝමපාල යන අය වූහ. මෙම ප්‍රදේශයේ ධර්මසේකරට තිබූ බලපෑම් හේතු කොටගෙන මෙම ප්‍රදේශයේ සිටි ආධාරකරුවන් අඩු වූ නිසා මෙම ප්‍රදේශයට නිසි zzබීZZ කණ්ඩායමක් නොවීය. මේ ධර්මසේකර ලෙස දැක්වූයේ ජී. අයි. ඩී. ධර්මසේකරයි.

 

පහත දැක්වෙන්නේ zzඒZZ කණ්ඩායමට ආධාර කරමින් සිටි අඩු ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයන්ය. ඔවුන් නම්, ඇඳුම් මසන්නෙකු වූ සුමනරත්න, වැල්ලවත්ත කල්‍යාණි පාරේ විෙජ්, එම ලිපිනය ඇති තැන පදිංචි ඔහුගේ සහෝදර ජුලියන්, වැල්ලවත්ත කල්‍යානි පාරේ ආරි, වැල්ලවත්තේ ශාන්ත ලෝරන්ස් පල්ලිය ඉදිරිපිට ඇති ලොන්ඩරිය අයිතිකරුගේ පුතා

වන වැල්ලවත්තේ අමරේ යන අයය. මේ කණ්ඩායමේ අනිත් අයගේ නම් මම නොදනිමි. එහෙත් ව්‍යාපාරයේ ආරම්භයේ සිටම වැල්ලවත්ත පෙදෙසේ වැඩ කළ පුද්ගලයා මා විසින් zzඒZZ කණ්ඩායමේ සඳහන් කළ වීරසිංහ වන නිසා ඔහු මෙම කණ්ඩායමේ අනෙක් අය දන්නවා ඇත. වීරසිංහ හා රුවන්පතිරණ විෙජ්වීර කණ්ඩායමෙන් කැඩී ගොස් ධර්මසේකරගේ කණ්ඩායම සමග කටයුතු කරමින් සිටි අතර වීරසිංහ නැවතත් විෙජ්වීර කණ්ඩායමට එකතු විය.

 

දෙහිවල ප්‍රදේශය සඳහා වූ zzඒZZ කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් මෙසේය:- මේ කණ්ඩායමේ නායකයා ඉහත දැක්වූ සුබසිංහ විය. මෙම කණ්ඩායමට අයත් අනෙක් සාමාජිකයින් නම්, දෙහිවල මල්වත්ත පාරේ සරත්, දෙහිවල මල්වත්ත පාරේ නිමල්, දෙහිවල හංදියේ එදිරිසිංහ රෙදි වෙළඳසැලෙහි සේවකයෙක් වූ සෝමසිරි සහ දෙහිවල ගල්වල පාරේ ආරියපාල යන අය වෙති. දෙහිවල ප්‍රදේශයේ zzඒZZ කණ්ඩායම් දෙකක් විය. දෙවන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ දෙහිවල ගල්කිස්ස නගරසභාවේ ඕවර්සියර්වරයකු වූ සෙනවිරත්නය. මෙම කණ්ඩායමේ අනෙක් අය නම්- දෙහිවල සම්පාය පාරේ ගුණරත්න, ඌෂා කර්මාන්ත

ශාලාවේ සේවකයෙක් වන දෙහිවල රොබට් පාරේ ධර්මසිරි, දෙහිවල ගල්වල පාරේ අතුල, රත්මලානේ තිලකරත්නාරාමයේ පූජ්‍ය සුධම්මාලංකාර හිමි යන අය වූහ. ඔහු සංවිධානයේ කටයුතු වලට පැමිණන විට සිවුරු හැර රංජිත් නමින් හැඳින්විණ. ඔහු දෙහිවල ධර්මරාජ මාවතේ නො. 12 දරන ස්ථානයේ පදිංචි යුනයිටඩ් මෝටර්ස් හි සේවකයකු වන උපසේන නමැත්තකුගේ ගෙදර නැවතී සිටියේය.

 

තුන්වන කණ්ඩායම ඉහත දැක්වූ උපසේන විසින් මෙහෙයවන ලදි. මේ කණ්ඩායමේ අනිත් අය නම් ටයර් සංස්ථාවේ ලිපිකරුවෙකු සේ සේවය කරන, දෙහිවල ජයවර්ධන පෙදෙසෙහි පදිංචි රොහාන්, රොහාන්ගේ නිවසේ නේවාසිකයෙකු වන තේ ප්‍රචාරක මණ්ඩලයේ සේවය කරන ජයන්ත, උපසේනගේ නිවස පිටුපස ධර්මරාජ මාවතේ පදිංචි නිහාල් හෙට්ටිආරච්චි යන අයයි. ඔහු සහ උපසේන නමැත්තෙකුගේ නිවසෙහි පදිංචිව සිටි කොතලාවල නමැත්තෙකු දැන්වීම් ඇලවීම සම්බන්ධයෙන් වරක් දෙහිවල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. කොතලාවල

දෙහිවල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ නිහාල් හෙට්ටිආරච්චි සමගය.

 

zzබීZZ කණ්ඩායමේ අය පහත දැක්වෙන පරිදිය. මෙම කණ්ඩායමේ පහලොස් දෙනෙක් පමණ සිටියහ. ඔවුන් සමහරෙක් ගේ නම් මම දනිමි. සුබසිංහ ඔවුන් සියල්ලන්ගේම නම් දන්නවා ඇති. උපසේන සමග ජීවත් වන උපසේනගේ මස්සිනා කෙනෙකු වූ ජිනදාස නම් බාබර් කෙනෙක් ගල්වල පාරෙහි නිහාල්, දෙහිවල පොලිස් ස්ථානයට යාබදව ඛෙල්ලන්විල පැත්තට පිහිටා ඇති හෝටලයේ මුදල් භාරකරුවෙකු ලෙස සේවයේ නියුතු නෝමන්, නෝමන් හොඳින් හඳුනන දෙහිවලම පදිංචි සුගතදාස යන අයය.

 

මා ප්‍රධාන සංවිධායක ධුරය දැරූ ගල්කිස්ස පෙදෙසේ zzඒZz කණ්ඩායම් පහක් විය. දුම්රිය නිවාස ඊ 1, zzඒZZ කොටසේ හෝ zzබීZZ කොටසේ පදිංචි ලෙස්ලි පළමුවන කණ්ඩායමේ නායකයා විය. ඔහුගේ පියා රත්මලානේ වැඩපොලෙහි සේවය කරයි. රත්මලානේ පරණ දුම්රිය නිවාස අංක 36/17 නිවස ඉදිරිපස නිවසේ පදිංචි නිමල් අල්විස්, ඔහුගේ පියා රත්මලාන දුම්රිය වැඩපලේ සේවය කරයි. රත්මලානේ දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ලෙස්ලිගේ නිවස කිට්ටුව ඇති නිවසෙහි පදිංචි විෙජ්පාල, මෑතදී ඔහු ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ජයසේන, රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ජයවංශ යන අය එයට අයත් වූහ.

 

දෙවන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ රත්මලානේ හෙට්ටියවත්තේ අංක 106 හෝ 109 යේ පදිංචි උවනී දසරදන්ය. රත්මලාන සිංගර් සමාගමේ සේවකයෙකු වන සිවනාදන් උවනිගේ සහෝදරයෙකි. රත්මලානේ දෙවට පාරෙහි පදිංචි බොරැල්ලේ රිජ්වේ ආර්යා රෝහලේ ලිපිකරුවෙකු වන සිරිදේව, රත්මලාන සිංගර් කර්මාන්තායතනයේ සේවය කරන මානවඩු – ඔහුගේ ලිපිනය නොදනිමි – ඌෂා කර්මාන්තායතනයේ සේවය කරන ගල්කිස්සේ තෙලවල පදිංචි නෙල්සන් යන අය එයට අයත් වූහ. තුන්වන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ දෙහිවල ප්‍රතිබිම්බාරාම පන්සල ඉදිරිපිට පදිංචිව සිටි අමරසේනය. ඔහු දැනට පදිංචිව සිටි ස්ථානය මම නොදනිමි.

 

මෙම කණ්ඩායමේ අනෙක් අය නම් දෙහිවල ගල්කිස්ස නගර සභාවේ සේවකයෙකු වන ජෝන්, ඔහු පදිංචිව සිටින්නේ ගල්කිස්සේ සේල් හවුස්හිය. ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ පියන් කෙනෙකු වන ජයතිලක, ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ පියන් කෙනෙක් වන එම භූමියේම වාසය කැරන සුමනසේන, රත්මලානේ විහාර පාරේ පදිංචි රත්මලානේ කුණ්ඩන්මාල්ස් කර්මාන්ත ශාලවේ සේවකයෙක් වන ප්‍රේමසිරි යන අයයි. හතරවන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ රත්මලාන මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි දෙහිවල ගල්කිස්ස නගරසභාවේ සේවකයෙකු වූ සේපාල සිල්වා නමැත්තෙකි. රත්මලාන මුහුදු වෙරළ පාරේ චන්ද්‍රපාල, මොරටුවේ රාවතාවත්තේ ඛෙහෙත් ශාලාවක කම්කරුවෙකු ලෙස සේවය කරන මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි නිහාල් නානායක්කාර, අඟ=ලානේ මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි අඟ=ලාන සමුපකාර කඩ සමිතියේ බිල් ලිපිකරුවකු ලෙස සේවය කරන පර්සි, එහි අනෙක් අය වූහ.

 

පස්වැනි කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ධර්මදාසය. මොහු පෝස්ටර් දැන්වීම් ඇලවීම සම්බන්ධයෙන් ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. කණ්ඩායමේ අනෙක් අය නම් රත්මලාන දුම්රිය නිවාසයන්හි නෙල්සන්, නෙල්සන්ගේ වැඩිමහල් සොයුරු කුමාර, රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයන්හි පදිංචි ලංකා ටයිම්ස් සමාගමේ සේවයේ නියුතු ගාමිණී, රත්මලානේ දුම්රිය සේවක නිවාසයන්හි පදිංචි රත්මලාන වීදුරු කර්මාන්ත ශාලාවේ සේවය කරන ටියුඩර් යන අයය. කණ්ඩායම් පහේ සිටින පුද්ගලයන්ට අමතරව පහත දක්වන්නන් ක්‍රියාශීලී සාමාජිකයො වූහ:- රත්මලාන දුම්රිය නිවාසයන්හි සිරිපාල, අමිකෝ කර්මාන්තශාලාවේ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට්, මොහු ගල්කිස්ස පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. රත්මලානේ හෙට්ටියවත්තේ ආනන්ද, මොහුද ගල්කිස්ස පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි.

 

zzබීZZ කණ්ඩායමේ සාමාජිකයන් වූයේ ගල්කිස්ස පන්සල පාරේ ප්‍රේමසිරිගේ සහෝදරයකු වන ගුවන් තොටුපල සේවක නිවාසයන්හි පදිංචි රත්මලානේ අත්තිඩිය පාරේ ආරියදාස – ඔහුගේ පියා රත්මලාන ගුවන් තොටුපලෙහි මුරකරුවෙකි- අත්තිඩිය කවුඩාන පාරේ පිහිටි බයිසිකල් අලත්වැඩියා කිරීමේ සාප්පුව හිමි ඩග්ලස්, රත්මලාන වාරිමාර්ග සේවා නිවාසයන්හි නො. 84 බී හි පදිංචි සුමනසේන, රත්මලාන ජයසුමනාරාමයේ ධර්මසිරි යන අයය. දැනට මට නම් අමතක තවත් අය සිටියහ.

 

මොරටුව ප්‍රදේශයේ zzඒZZ කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ පානදුර කෙහෙල්වත්තේ ඛෙනඩික්ය. මොහු ගල්කිස්ස පොලසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. කලූබෝවිල ඡන්න, ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් මොහු අත්අඩංගුට ගන්නා ලදි. මා දන්නේ මේ නම් දෙක පමණි. අනෙක් අයගේ නම් සුබසිංහ දන්නවා ඇත. මෙම කණ්ඩායම්හි සියලූම සාමාජිකයන් විවිධ වේලාවන්හි විවිධ ස්ථානවලට කැඳවා තවත් සාමාජිකයන් බඳවා ගැනීමටත් ව්‍යාපාර සංවිධාන කාර්යයන්හි ක්‍රියාශීලීව නියැලීමටත් උපදෙස් දෙන ලදි.

 

zzඒZZ කණ්ඩායමේ සියලූම නායකයන්ගෙන් පොලිස් කොමිටිය සමන්විත විය. වැල්ලවත්ත පොලිස් ප්‍රදේශයෙහි පොලිස් කොමිටියක් නොවීය. දෙහිවල පොලිස් ප්‍රදේශය සඳහා කණ්ඩායම් තුනෙහි නායකයන් ඇතුළත් වූ පොලිස් කොමිටියක් විය. මෙම පොලිස් කොමිටියේ ලේකම් වූයේ සුබසිංහය. ගල්කිස්සේ ලේකම් වූයේ අමරසේනය. මොරටු පොලිස් ප්‍රදේශයේ ලේකම් වූයේ ඛෙනඩික්ය. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටිය සමන්විත වූයේ සුබසිංහ, අමරසේන, ඛෙනඩික්, සෝමසිරි සහ මා යන අයගෙනි. මා සහ සුබසිංහ මේ දිස්ත්‍රික්ක කොමිටියේ නායකයෝ වීමු. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටියට විධාන ලබාදිය යුතු නායකයා වූයේ උයන්ගොඩය.

ඔහුට පණිවුඩ යැවීමට අවශ්‍ය වූ විටක වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්ඩ් ගේ නිවාසයෙහි පණිවුඩයක් තබා යෑම කළ යුතු විය.

 

යම් උපදේශයක් සඳහා අප සමග පණිවුඩයක් හුවමාරු කරගැනීමට වුවමනා වූ විට අමරතුංග හා චන්ද්‍රදාස නැවතී සිටි දුම්රිය නිවාසවලට යෑමට ඔහු පුරුදුව සිටියේය. ඇතැම් වේලාවලදී ඔහු මගේ නිවසටද ඒමට පුරුදුව සිටියේය. දිස්ත්‍රික් කමිටුව හ පොලිස් කමිටු ආරම්භ කිරීමෙන් පසු උයන්ගොඩ උපසේනගේ නිවසේ සිරිදේවගේ නිවසේ සහ මගේ නිවසේ රැස්වීම් පවත්වා ඔහු ස්වයං විවේචන සාකච්ඡා පැවැත්වීමට පුරුදුව සිටියේය. දිස්ත්‍රික් කමිටුව සංවිධායක කණ්ඩායම (සංවිධාන අංශය) හා ප්‍රචාරක කණ්ඩායම (ප්‍රචාරක අංශය) නමින් කොටස් දෙකකට ඛෙදන ලදි. සංවිධාන අංශය සුබසිංහ සෝමසිරි සහ අමරසේන යන අයගෙන් සෑදුණි. ප්‍රචාරක අංශය ඛෙනඩික් හා මාගෙන් සෑදුණි. සඳහන් කරන ලද සියලූම කණ්ඩායම් සාමාජිකයන්ට ටින්, බෝතල, ඇණ, කටුකම්බි, පැට්‍රොල්, ඩීසල්, බිඳුණු බෝතල් කටු, යකඩ කැබලි යනාදිය එකතු කිරීමට උපදෙස් දෙන ලදි.

 

මගේ දැනීමේ හැටියට සියලූ සාමාජිකයෝ මේ දේවල් එකතු කළෝය. පොලිස් කමිටුව මේ දේවල් එකතුකොට ආරක්ෂිත ස්ථානයන්හි තැබූහ. එකතු කරන ලද කටුකම්බි රත්මලානේ දුම්රිය නිවාසයන්හි විෙජ්පාලගේ නිවස පිටුපස සඟවා තිබූ බැව් මම දනිමි. එකතු කරන ලද ටින් රත්මලාන ගුවන් තොටුපොල අසල ආනන්දගේ නිවස අසල එළවළු කොටුවේ වළලන ලදි. ඔහුගේ පියා වෙත තිබූ අවසර පත්‍රයකින් රොහාන් පතරොම් මිලදී ගන්නා ලදි. ඔහුගේ පියාට බලපත්‍ර ලත් තුවක්කුවක් තිබුණේය. මගේ මතකයේ හැටියට මෙම බලපත්‍රයෙන් රොහාන් පතරොම් 200 ක් පමණ මිලට ගන්නා ලදි. මේ පතරොම් ජයසුමනාරාම විහාර භූමියේ පූජ්‍ය ධර්මසිරි හිමිගේ කාමරය පිටුපස වළලන ලදි.

 

බෝම්බ සෑදීමට පුද්ගලයින් කණ්ඩායමක් පුහුණු කරවීමටද උයන්ගොඩ මට කීවේය. මේ අනුව බෝම්බ සෑදීම සඳහා පහත සඳහන් පුද්ගලයන් මම නම් කළෙමි. උපසේන, සේපාල සිල්වා, රොහාන්, සෝමසිරි, විෙජ්පාල, රෝලන්ඩ් ටුසෙන්ට්, සහ නෙල්සන්. මේ ලැයිස්තුව දීමෙන් පසු බොරැල්ල පොලිසිය මා අත්අඩංගුවට ගෙන නිදහස් කළ පසු ක`දානේ කපිල මෝටර්ස් හි සේවය කරන ක`දානේ පදිංචිකරුවකු වන විෙජ්පාල නමැත්තෙකු සේපාල සිල්වා හමුවී ඔහු විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයට එක්කරගෙන ගොස් බෝම්බ සෑදීම ඉගැන්වූ බැව් මට දැනගන්නට ලැබුණි. සේපාල එතැන් සිට අනෙක් සාමාජිකයන්ගේ උදව් ඇතිව බෝම්බ සාදන ලදි. ඔවුන්ද සේපාලට උදව් දීමෙන් බෝම්බ සෑදීමට පුරුදු විය. මේවා සීමාසහිත මෝල්ඩක්ස් සමාගම විසින් හෙට්ටියවත්තේ සාදන ලද නිවාස වලදී සාදන ලදි. මෙම නිවාස වල එකල කිසිවකු පදිංචිව නොසිටියහ. මේ බෝම්බ සාදන විට මම එහි නොසිටියෙමි. රොහාන්ගේ නිවසේද බෝම්බ සාදන ලදි. සෑදූ සියලූ බෝම්බ 200 ක් පමණ විය. මේ බෝම්බ ටින්වල සාදන ලදි.

 

උයන්ගොඩ හිස් ටින් ලොරියකින් ගෙනවිත් සුබසිංහට ඛෙදා දෙන ලදි. රිවෝල්වර 4ක් යුද්ධ නිලධාරියාට දෙන ලදි. පොලිස් පෙදෙස් 4 තුළ යුද්ධ නිලධාරීන් 4 දෙනෙක් වූහ. ඔවුන් නම් වැල්ලවත්තට සෝමසිරිත්, දෙහිවලට උපසේනත්, ගල්කිස්සට රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් මොරටුවට චන්න යනුවෙනි. මේ රිවෝල්වර අප ලඟ මාස දෙකක් පමණ තිබුණි. සේපාල මට රු. 150/} කට රිවෝල්වරයක් මිලට ගෙන දුනි. මම මෙයට එකතු වූ අරමුදලෙන් ගෙවූයෙමි. නිහාල් නානායක්කාර මට තවත් රිවෝල්වරයක් මිලට ගෙන දුනි. මෙයටත් මවිසින් මුදල් ගෙවන ලදි. මම රු. 150/} ක් ගෙවූයෙමි. ඔහු මෙය මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි ධනපාල

නමැත්තෙකුගෙන් මිලදී ගත් බව පැවසුවේය. රත්මලාන දුම්රිය නිවාසයන්හි පදිංචි ජයසේන නමැත්තෙකු මගින් මම තවත් රිවෝල්වරයක් මිලට ගත්තෙමි. අනික සුබසිංහ මිලට ගෙන තිබුණේය. මම එයට මුදල් නොගෙව්වෙමි. රිවෝල්වර 4ම ධර්මසිරි හිමි ළඟ තබන ලදි. රිවෝල්වර හතරෙන් තුනක් .32 වන අතර අනෙක .38 බව මට දැන් මතකය.

 

අප රිවෝල්වර මිලදී ගන්නා විට පතරොම් නොතිබුණි. 1971 අප්‍රියෙල් මස 2 වන දින හෝ ඊට කිට්ටු දිනයක සුබසිංහ මාතර ගොස් .32 පතරොම් රවුම් 72 ක් මිලදී ගෙනාවේය. .38 පතරොම් රවුම් 5ක්ද විය. 1970 නොවැම්බර් හෝ දෙසැම්බර් පමණේදී තිලකරත්නාරාමයේ සුධම්මාලංකාර හිමියන් ප. ව. 6.00 ට පමණ මුණගැසෙන මෙන් දන්වා ඇබිත්තයකු අත මට පණිවිඩයක් එවන ලදි. මා පන්සලට ගියවිට කොට

කලිසමකින් හා කමිසයකින් සැරසුණු තවත් පුද්ගලයකු සුධම්මාලංකාර හිමියන් සමග විය. මා එහි යන විට ඔහු මේ තැනැත්තා සමග කථා කරමින් සිටියේය. මේ පුද්ගලයා සුධම්මාලංකාර හිමියන් විසින් මට හඳුන්වා දෙනු ලැබුයේ ගල්කිස්ස පොලිසියේ සේවයේ නියුතු කොස්තාපල් කෙනෙකු වශයෙනි ඔහුගේ නම දිසානායක යයි කීවේය. මේ කොස්තාපල්වරයා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට බැඳීමට කැමති බැව් ස්වාමීන් වහන්සේ පැවසුවේය. ඉන්පසු මා ඔහු සමග කතාවට වැටුණ නමුත් පළමුවෙන් ඔහු සැක කළ බැවින් ව්‍යාපාරය ගැන වැඩි යමක් මවිසින් හෙළි නොකරන ලදි.

 

ඔහු ටිඛෙට් විප්ලවය ගැන සාකච්ඡා කරමින් චීන විමුක්ති හමුදා ටිඛෙට් දේශයට ගොස් දලයි ලාමාගෙන් රට අල්ලා ගත් සැටිත්, දලයි ලාමා ඉන්දියාවට පැන ගිය සැටිත් සාකච්ඡා කළේය. ඔහු විප්ලවකාරී කොමියුනිස්ට් සංගමයේ විද්‍යෝදය කණ්ඩායමේ කාරක සභිකයකු බැව්ද පැවසුවේය. ජවිපෙ සත්‍ය විප්ලවකාරී පක්ෂයක් බව සොයා දැනගත් බවත්, එම අදහස් වලට ඔහු එකඟ බවත් ජවිපෙට බැඳීමට අවශ්‍ය බවත් පැවසුවේය. මා වැඩිය කථා නොකොට, එහෙත් ඔහුට සවන් දී පසුව මම ඔහු හමුවන බව කීවෙමි. ඔහු පා පැදියකින් පැමිණ සිටියේය. පැය

භාගයකින් පමණ පසු ඔහු යන්ට ගියේය.

 

පළමු හමුවීමට සතියකට පමණ පසු ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් දෙන ලද පණිවිඩයක් උඩ මෙම පන්සලේදී නැවතත් මම පී. සී. දිසනායක හමුවීමි. මේ වතාවේදී ඔහු අවිශ්වාස නොකරන ලෙසටත්, ඔහුගේ නිර්මලතාවය පරීක්ෂා කිරීමට අවශ්‍ය නම් ජවිපෙ සාමාජිකයෙකු වන ක`දානේ කපිල මෝටර්ස්හි ඔහුගේ මිත්‍රයකු වන ඇලඩින් නමැත්තෙකුගෙන් විමසා බලන මෙන් ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. ඔහු මෙසේ පැවසූ පසු ස්වාමීන් වහන්සේ ඉදිරිපිටදී ජ.වි. පෙරමුණේ දේශන පහම අලලා මම ඔහුට පැය දෙකක් පමණ දේශනා කළෙමි. මගේ දේශනයෙන් ඉතා සතුටට පත්වූ කොස්තාපල්වරයා ඔහුගේ සම්පූර්ණ සහයෝගය මේ ව්‍යාපාරයට දෙන බැව් පැවසුවේය.

 

ඇලඩින් විෙජ්වීර සමග ජවිපෙ මොරටුවේ පැවැත්වූ රැස්වීමට පැමිණි අවස්ථාවේ ඔහුට ඇලඩින් හමුවූ බැව්ද කොස්තාපල්වරයා කීවේය. ඔහු වෙඩි තැබීමේ ද්‍රව්‍ය ටිකක් රැස්කර ඇති බවත් ඒවා මට දෙන බවත් පැවසුවේය. බොරැල්ල පොලිසිය මගින් වනාතමුල්ලේදී මා අත්අඩංගුවට ගත් දිනයේදී පී. සී. දිසානායක .303 රයිෆල් පතරොම් රවුම් 10 ක් දුන් බැව් මගේ සොයුරු සරත් මට කීවේය. මගේ සොයුරු සරත් හා නිහාල් නානායක්කාර පී. සී. දිසානායක හමුවීමට පොලිස් ස්ථාන භූමිය අසලට ගියවිට මේ පතරොම් රවුම් 10ක් දුන් බැව් මගේ සහෝදරයා කීවේය. මගේ සහෝදරයා මා බැලීමට සන්ධ්‍යාවේ පැමිණි විට ඔහුවද අත්අඩංගුවට ගෙන මා සමග රිමාන්ඩ් කරන ලදි. මේ රිම්ාන්ඩ් සිර ගෙදරදී මගේ සහෝදරයා හා කථා කළ විට ඔහුට එම පතරොම් 10 පී. සී, දිසානායක දුන් බැව් මා සමග කීවේය. මට පී. සී. දසනායක තිලකරත්නාරාමය පන්සලේදී හමු වූවාට පසු හමුවී නැත. පී. සී. දිසානායක ගල්කිස්ස පොලිස් ස්ථානයේ සිතියමක් දුන් බැව් මට දැන් මතකය. මෙය සිතියමක් නොව කටු සිතියමකි. ඇත්තවශයෙන්ම මෙම කටු සිතියම සුධම්මාලංකාර හිමියන් විසින් සපයන ලද කඩදාසි කෑල්ලක පන්සලේදී මා ඉදිරිපිටදීම අඳින ලදි. මා මේ කොස්තාපල්ගේ රෙජිමේන්තු අංකය නොදනිතත්, ඔහු හඳුනාගත හැක.

 

1970 ඔක්තෝබරයේදී පමණ රත්මලාන වැඩපලේ සේවය කරන, කහතුඩුවේ ලයනල් ගල්කන්ද නමැත්තෙකු ඔහුගේ නෑයෙක් වූ ගල්කිස්ස පොලිසියේ කොස්තාපල් කෙනෙකු වන ජයවර්ධන නමැත්තෙකු ජවිපෙට බැඳීමට උනන්දුවක් දක්වන බැව් කීවේය. මට අවසාන වරට කොස්තාපල් දසනායක හමුවූ වේලේ ගල්කිස්ස පොලිසියේ කොස්තාපල් කෙනෙක් වන ජයවර්ධන නමැත්තෙක් මෙම ව්‍යාපාරයට බැඳීමට කැමැත්තෙන් සිටින බව කීවා මට දැන් මතකය. මාස තුනකට පමණ ඉහතදී නිහාල් නානායක්කාර චූලපද්ම හා මගේ සහෝදරයා වන සරත් පෝස්ටර් ඇලවීම උඩ අත්අඩංගුවට ගත් අවස්ථාවේදී මා ගල්කිස්ස පෙලිසියට ගිය වේලේ පොලිස් කොස්තාපල් කෙනෙකු විසින් මාවත් ප්‍රශ්න කර මගේ ප්‍රකාශයක්ද සටහන් කරගන්නා ලදි. මා ගල්කිස්ස පොලිස් ස්ථානයේ සිටියදී මට කොස්තාපල් ජයවර්ධන හා කථා කිරීමේ අවස්ථාවක් ලැබුණි. මට වැසිකිලියට යෑමට අවශ්‍ය වී එහි කැඳවාගෙන ගියේ ඔහුය. මා එක්කරගෙන යන විට ඔහු පී. සී, දසනායක විසින් පවසන ලද පී. සී, ජයවර්ධන බැව් කීවේය.

 

මා බැරැක්කයට ගොස් පී. සී, ජයවර්ධනගේ ඇඳ උඩ වාඩි වුණෙමි. මේ උදයේදීය, එදිනම සැන්දෑවේදී මට පොලිස් ස්ථානයට පැමිණෙන ලෙස නියෝග කොට තිබූ බැවින් පස්වරු 5.00 ට පමණ මම පොලිස් ස්ථානයට ගියෙමි. මා අනෙක් තිදෙනා සමග සිර කරන ලදි. ප. ව. 8.00 ට පමණ පී. සී, දිසානායක විත් අපට කථා කොට මාරි විස්කෝතු, මුරුක්කු සහ තේ දුන්නේය. අප අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතුව විමසන ලදුව, එය මම කීවෙමි. ඉන්පසු ඔහු යන්ට ගියේය. ප ව. 9.30 ට පමණ අපව නිදහස් කරන ලදි. පී. සී. දසනායක අප හමුවී අප සමග කථා කොට පාර තෙක් පැමිණ අප යනතෙක් සිටියේය. පී. සී. දිසානායක විසින් දුන් පතරොම් රවුම් 10 ක් චන්ද්‍රදාස හා අමරතුංග සිටින නේවාසිකාගාරයේ තිබී ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් සොයාගත් බැව් මම දැන් දනිමි. මේ සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය විසින් චන්ද්‍රදාස අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. පී. සී. දිසානායක විසින් ක`දාන කපිල මෝටර්ස්හි ඇලඩින්ගේ නම සඳහන් කළවිට, මම ඒ බව ඔස්මන් මගින් පරීක්ෂා කර බලා ඇලඩින් සංවිධානයේ සාමාජිකයෙකු බැව් දැනුම් දුනිමි.

 

මා ප්‍රචාරක සේවයේ යෙදුණු මුල් අවධියේදී විද්‍යෝදය  විශ්වවිද්‍යාලයේ සාමජිකයින් අතර හෝ චි මින් නමින් හැඳින්වෙන කොතලාවල හා පැපිලියානේ කෙනත් මල්දෙනියත් මේ ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයන් වශයෙන් හමුවීමට මට අවස්ථාව ලැබුණි. කොතලාවල, පොඩි කොතලාවල නමින්ද හැඳින්විණ. මා කොතලාවල ප්‍රේමපාලගේ නිවසේදීද, ඩී. ඒ. ගුණසේකරගේ නිවසේදීද, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේදීද දැක තිබේ. මා කෙනත් මල්දෙනිය ප්‍රේමපාලගේ නිවසේදීද, වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්ගේ නිවසේදීද, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේදීද දැක තිබේ. දුටුවහොත් දෙදෙනාම මට හඳුනාගත හැක.

 

මෝටර් සයිකලයක් සතු වරාය කොමිෂන් සභාවේ දෙල්ගොඩ රාජා මට

හමුවූ බව දැන් මතකය. ඔහු ඔස්මන්ගේ නිවසේදී හා ජවිපෙ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම්වලදී මා දැක තිබේ. ඔහු රෝහණ විෙජ්වීර ලඟින් ඇසුරු කරන්නෙකි. අපගේ ව්‍යපාරයේ සිටි ජී. අයි. ඩී. ධර්මසේකර නමැත්තෙකු මම දනිමි. ඔහු පසුව ජ.වි.පෙ.න් හා ඔහුගේම විප්ලවකාරී සංවිධානයක් වූ zzමාතෘභූමි ආරක්ෂක සංගමයෙන්ද ඉවත්වූ බැව් මම දනිමි. ඔහු විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධරයෙකු වන අතර කෙමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව්) සාමාජිකයෙකි.අපගේ සංවිධානයේ මුල් අවධියේ ඔහු අලව්වේ ජයකොඩි නමැත්තෙකු, පාලිත, සෝමදාස, ගුණතිලක, ගුණපාල, රත්නපුරේ පරාක්‍රම, රුවන්පතිරණ, සන්දෙල් පෙරේරා, රොසෙන්ඩාල්, බියන්විල සෑම්, මට දැන් නම් අමතක තවත් ටික දෙනෙකු සමග කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් (මොස්කව් පිල) කැඩී අපගේ සංවිධානයට බැඳුණෝය.

 

එක් අවස්ථාවකදී ධර්මසේකර විෙජ්වීර පමණටම ජනප්‍රිය වන බව පැහැදිලි විය. මෙය විෙජ්වීර හා ධර්මසේකර අතර අමනාපයට හේතු විය. සාමාජිකයන් විෙජ්වීරටත් ධර්මසේකරටත් ලොකු මහත්තයා යයි ඇමතූ අවස්ථාවක්ද විය. 1970 මහා මැතිවරණයට පෙර ධර්මසේකර හා

ඔහුගේ කණ්ඩායම කැඩී ගියේය. ධර්මසේකර හා ඔහුගේ කණ්ඩායම කැඩී ගියේ සංවිධානයේ සිටගෙනම ඔහුගේ තණ්ඩායමක් සාදා ගැනීමට උත්සාහ කිරීම නිසා බැව් මෙරිල් ජයසිරි විසින් මට දන්වන ලදි. ධර්මසේකර සමග කැඩී ගිය සාමාජිකයන් හැකි පමණ හමුවී අපගේ සංවිධානයට නැවතත් ගැනීමට උත්සාහ ගන්නැයිද මෙරිල් මට කීවේය. ඒ අනුව, මා ගල්කිස්සේ ධර්මධර මාවතේ වාසය කරන ධර්මසේකරගේ අනුගාමිකයකු වන ආරියදාස නමැත්තකු හමුවී මේ බිඳීයාම ගැන සාකච්ඡා කළෙමි.

 

ගල්කිස්ස දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ චන්ද්‍රදාස නමැත්තකු මා කැටුව ගියේය. මා එහි ගියවිට ගල්කිස්ස පෙදෙසේ ධර්මසේකර පිල සංවිධානය භාරව කටයුතු කළ රුවන්පතිරණ එහි විය. රුවන්පතිරණ ජ.වි.පෙ. සිටිද්දීද එම පෙදෙසම භාරව කටයුතු කළේය. අප අතර ලඟදී

කැඩීයාම පිළිබඳ බහින්බස් වීමකදී රුවන්පතිරණ හා ආරියදාස අපගේ සංවිධානය සී.අයි.ඒ. සංවිධානයක් යයිද ලේක්හවුස් ආයතනයෙන් මීට මුදල් දෙන බැව්ද කියා දොස් නැගුවේය. ඔවුහු එයට කිසිම ප්‍රබල සාක්ෂියක් නොදුන්හ. මේ පිළිබඳව ධර්මසේකර සමග වැඩිදුරටත් සාකච්ඡා කිරීමට අපි ලෑස්ති බව ඔවුන්ට කීවෙමි.

 

ඒ අනුව එක් දිනක් ධර්මසේකර රුවන්පතිරණ, මොරටුවේ වෙලෝනාවෙහි සේවය කරන ඉන්ද්‍රජෝති මාවතේ පදිංචි පියදාස නමැත්තෙක්ද මා ඉහත සඳහන් කළ ආරියදාස නමැත්තා හා තව ටික දෙනෙක් සාකච්ඡාවක් සඳහා මාගේ ගෙදරට පැමිණියෝය. මා ඉහත සඳහන් කළ පොඩි ලකී, ධර්මසේකර හා ඔහුගේ පිලෙන් ඛෙදී අපගේ සංවිධානයට නැවත එක්වූ ජයකොඩි සහ මහත නිමල් යන අයගේ පැමිණීම බලාපොරොත්තු වුවද ගෙදර පැමිණ සිටි කිසිවෙක් මාගේ පැත්තට නොසිටියේය. ධර්මසේකර හා ඔහුගේ කණ්ඩායම මගේ ගෙදරින් ගිය වහාම ඉහත සඳහන් තිදෙනා මගේ ගෙදරට පැමිණියෝය. ඔවුන් ධර්මසේකර හා ඔහුගේ පිල ම`ග දී හමුවූ බවත්, ධර්මසේකර හා ඔහුගේ පිල සාකච්ඡාවට ඒමට බැරියයි කිව් බවත් ඔවුහු මට දන්වන ලදි.

 

7.3.71 ට සුමානයකට පමණ පෙර උයන්ගොඩ නොහොත් ඌ මහත්තයා නොහොත් සෙනෙවිරත්න මගේ ගෙදරට පැමිණ විෙජ්වීරගේ නායකත්වයට සනත්, ලොකු අතුල, සිසිල්චන්ද්‍ර, ටී. ඩී. ද සිල්වා, අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂAමන් හා ධනපාල යන අයගේ ප්‍රතිවිරෝධී ව්‍යාපාරයක් ඇති බවත් අපට එම ව්‍යාපාරය ගැන අධෛර්යය නොවී සංවිධානයේ වැඩ දිගටම කරගෙන යාමටත් කීවේය. විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොහොයුරියත් සමග ඇති මිත්‍රකමක් නිසා ඉහත සඳහන් පුද්ගලයන් විෙජ්වීරට විරුද්ධව ව්‍යාපාරයක් ගෙනයන බවත් උයන්ගොඩ මට කීවේය. ලොකු අතුල විෙජ්වීරට විරුද්ධ බැව් උයන්ගොඩ මට කීවිට මා ඔහුට තුවක්කු යනාදිය ගැනීමට දී ඇති රු. 1000/} වහාම ගතයුතු බැව් මම ඔහුට කීවෙමි.

 

අතුල හමුවී මාගේ සල්ලි ආපසු ගැනීමට මම එ`ඩ්රමුල්ලේ ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ ගෙදරට එදිනම ගියෙමි. මා එහිදී අතුල හමුවී විකිණීමට මැෂින් තුවක්කුවක් ඇති බැවින් මුදල් ආපසු වහාම අවශ්‍ය යයි මම බොරුවක් කීවෙමි. සල්ලි නැති බැව් අතුල මට කීවේය. එතනින් මා ඔස්මන්ගේ ගෙදරට ගොස් ඔස්මන් හමුවීමි. විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොයුරියත් සමග ඇති ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන උසස් සාමාජිකයන්ගේ මතභේදයක් ඇද්දැයි මම ඔස්මන්ගෙන් ඇසුවෙමි. ඔහුටත් මේ පිළිබඳව ආරංචි වූ බවත්, විෙජ්වීර සිසි්ලචන්ද්‍රගේ සොයුරියත් සමග පැන යාමට සූදානම් වී ඇති බවත්, පැනයාමට කාර් එකක් පවා සූදානම් කොට ඇති බවත්, ඔස්මන් මට කීවේය.

 

ඔස්මන්ගේ ගෙදරින් මා ධනපාල හමුවීමට කාසල් වීදියේ ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවක වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයට ගිය මුත් ඔහු එහි නොසිටියේය. මම එහිදී ධනපාල පරණ මහලේකම්් ගොඩනැගිල්ලේ දෙවැනි තට්ටුවේ මහාමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ සෝමසුන්දරම් මහතා ලඟ වැඩ කරන බැව් දැන ගතිමි. මා එහි ගොස් ධනපාල හමුවීමි. විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා පිළිබඳ මම ඔහුගෙන් ඇසුවෙමි. ඔහුත් එය සනාථ කොට විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොයුරියට පෙම් හසුන් 20ක් පමණ ලියා ඇති බැව් කීවේය. විෙජ්වීර විප්ලව සංවිධානය කිරීමට දැන් සේවකයන් වෙනුවට ශිෂ්‍යයන් ඉදිරියට යවන බවත් මෙය හො`දදෙයක් නොවන බවත් ඔහු මට කීවේය. විෙජ්වීර සීලචන්ද්‍රගේ සොහොයුරිය සමග පැනයාමට හදන බවත්ඔහු මට කීවේය. රටක විප්ලවයක පෙරමුණ ගත යුත්තේ වැඩ කරන ජනතාව නිසා විෙජ්වීර හා අනිකුත් අය මේ අයුරින් කරන්නේ වැරදි දෙයක් බව මටද හැඟ=ණි. ඔහු සමග සාකච්ඡා කළ පසු මම ආපසු ඔස්මන්ගේ ගෙදරට ගියෙමි. ධනපාල මට කිව් දෙය ඔස්මන්ට කීවෙමි. විප්ලවයක් ආරම්භ කිරීමට වැඩ කරන ජනතාව වෙනුවට ශිෂ්‍යයන් සංවිධානය කරන බව ඔස්මන්ඩ්ද ප්‍රකාශ කළේය. විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා මීට සම්බන්ධ සියල්ලෝම සිටින සම්මේලනයකදී සාකච්ඡා කළ යුතු බැව් ඔස්මන් මට කීවේය.

 

මම ඔස්මන්ගේ ගෙදරින් ගොස් පාමංකඩ පාලම යට ගරාජයක කුඩා කාමරයක එදින රැය ගත කළෙමි. මා ඉහත සඳහන් කළ සුමනරත්න නමැති ඇඳුම් මහන්නා මේ කාමරයේ සිටියේය. පොලිසිය මා පිටුපස ඇති බැවින් ගෙදරින් පිටවී සිටීමට මට අවශ්‍ය වූ බැවින් මේ කාමරය සංවිධානය කොට දුන්නේ ඔහුය. උයන්ගොඩ විත් විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා මට කිව් දිනයේ ඔස්මන්, ධනපාල, අතුල හා අනිකුත් අය හමුවීමට ගිය බැව් මට දැන් මතකය. එහෙත් උයන්ගොඩ හමුවීමට සතියකට පමණ උඩදී මේ චෝදනා පිළිබඳ මට දැනගන්ට ලැබුනේය. ඊලඟ දිනයේ ඔවුන් හමුවූ පසු මම ඔස්මන්ගේ ගෙදරට පෙ. ව. 9.00 ට පමණ ජනතා විමුක්ති පත්‍ර භාර ගැනීමට ගියෙමි. ඔස්මන්ගේ ගෙදරදී රෝහණ විෙජ්වීර, ඔස්මන්, ලොකු අතුල, පොඩි ලකී, චුක්කි, ඔස්මන්ඩ්ගේ මව සීලවතී, ඇස් රෝහල හංදියේ ජයරත්න මල්ශාලාව අසල වසන විෙජ්රත්න, විෙජ්රත්නගේ මිත්‍රයෙකු වන ජයතිලක යන අය මම දිටිමි.

 

විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් එහිදී පැවැත්වීමට යන බව මම ඔස්මන්ගෙන් දැන ගතිමි. මම ජ.වි.පෙ. පත්‍ර පිටපත් 500 ක් පමණ භාරගෙන ආපසු ගෙදර ගියෙමි. ප. ව. 2.00 ට පමණ මම ඔස්මන් සිල්වාගේ ගෙදරට පැමිණියෙමි. මා ඉහත සඳහන් කළ අයට අමතර, සනත්, අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂ්මන්, සිසිල්චන්ද්‍ර, ධනපාල ව්‍යාපාරයේ බදුල්ලේ කටයුතු සංවිධානය කරන අශෝක, ව්‍යාපාරයට රත්නපුරයේ කටයුතු කරන රංජිත්, ටී. ඩී. ද සිල්වා, උයන්ගොඩ, පියතිලක, දයානන්ද, ලයියා, සෝමසිරි කුමානායක, මට ගෙදර පෙන්විය හැකි එෙ`ඩ්රමුල්ලේ රාජා, මිල්ටන් හා මට අමතක තව දෙදෙනෙකු ගෙයි සිටියහ.

 

සම්මන්ත්‍රණය ඇතුළත කාමරයක පැවැත්විණි. මාත් ගොස් ඔවුන්ට එක් වූයෙමි. එම වේලාවේ විෙජ්වීර කථා කරමින් සිටියේය. ඔහු ඔහුට විරුද්ධව චෝදනා ගෙනහැර දැක්වූ සෑම අයෙකුම දෝෂදර්ශනයට ලක් කළේය. මට මතක ඇති පරිදි එහිදී විෙජ්වීර, අතුල, ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ දියණිය සමග මිත්‍රයයි චෝදනා කළේය. තුවක්කු ගිනි අවි යනාදිය ගැනීමට බැංකු වලින් සොරකම් කොට අතුලට භාරදුන් රු. ලක්ෂ 1 1/2 ක් පමණ මුදල්වලට කුමක් කළේදැයි අතුලගෙන් ඇසුවේය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නා නා විධ වියදම් සඳහා එකතු කළ මුදල් අතුල හා ධනපාල භාරයේ තිබූ බැව් මම දනිමි.

 

සෝමසිරි කුමානායකට විරුද්ධව විෙජ්වීර ගෙනා චෝදනාව නම් zzදේශප්‍රේමීZZ නමැති පුවත්පත විකුණා ලබාගත් රු. 1000/} ක මුදලක් අයථා අන්දමින් තම ප්‍රයෝජනයට වියදම් කර ඇති බවයි. සෝමසිරි කුමානායක ලොකු අතුලගේ සොහොයුරියක් සමග යහලූකමක් ඇති බවටද, විෙජ්වීර චෝදනා නැගුවේය. මේ චෝදනාව නැගීමේදී ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ බිරිඳ විසින් ඇයගේ දියණියක් සෝමසිරි කුමානායකට යාළු කිරීමට දැරූ තැතක් අසාර්ථක වූ බවද මෙහිදී අනාවරණය විය. මේ බලාපොරොත්තුව කඩවීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ටී. ඩී. ද සිල්වා මහත්මිය zzදේශප්‍රේමීZZ පුවත්පත මුද්‍රණය කළ zzආට් ප්‍රින්ටර්ස්ZZ සමාගමේ ගාස්තුව වූ රු. 1750/} ක් සඳහා වූ ගෙවීම් පත සොරකම් කළ බවත්, එසේම කුමානායක මේ සඳහා සංවිධානයෙන් රු. 2700/} ක් ලබාගත් බවත්, එම ගාස්තුව ගෙවීම් අනුපිටපත් කුවිතාන්සියේ රු. 2750/} ක් සේ

වෙනස් කළ බවත් හෙළිවිණ. ටී. ඩී. ද සිල්වා මහත්මිය සොරකම් කළා යයි කියන අනුපිටපත් කුවිතාන්සිය මෙයයි.

 

ධනපාලට විරුද්ධව නැගි චෝදනාව නම් විෙජ්වීර සී.අයි.ඒ. නියෝජිතයකු යයි රහසින් පතළ කර හැරීමේ ව්‍යාපාරයක් ගෙනයෑමය. මට මතකයි, විෙජ්වීර කියනව, දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සනත් හා කරුණාරත්න ඔහුට තවමත් වටහා ගැනීමට බැරි බව. අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂ්මනුත්, සනත්ගේ කොම්පැනියේ සිටිනවා යයි දොස් තැබුවේය. පොදුවේ දොස් නගමින් ඔහු තරහකරුවන් මිත්‍රකොට ඇති බවත්, එහෙත් ආනන්ද ගුණතිලක, නිහාල් ඩයස් හා ධර්මසේකර ඔහු අත්හැරියත් අනිත් අය ඔහු සමඟ සිටිනවා යයි කීවේය. සංවිධානයේ බූරුවන් සිටින බවත්, ඔවුන්ගේ පිට උඩ යෑමටත්, ඔවුන් දැක්කීමටත් ලෑස්ති පුද්ගලයින් සිටින බවත් ඔහු කීය. මෙසේ විෙජ්වීර ප. ව. 5.30 පමණ වනතෙක් පොලිස් නිලධාරීන් වගයක් නිවස වටලන තෙක්ම දිගටම චෝදනා නැගුවේය. මා හා ඔස්මන් හැර සියලූ දෙනාම පැන ගියෝය. දෙදෙනාම පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන බොරැල්ල

පොලිසියට ගෙන යන ලදි.

 

මාව සිර කළේ ඇමෙරිකානු තානාපති ාකර්යාලයට පහරදුන් දිනයේදීය. පහරදීම සිදුවූයේ 71.3.6 වන දිනදීය. ඔස්මන්ගේ නිවසේදී වූ සම්මන්ත්‍රණය ගැන බොරැල්ල පොලිසියට නොකීවෙමි. එහෙත් මා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පත්‍රයේ පිටපත් ගෙනයෑමට පැමිණි බැව් මම කීවෙමි. මා 71. 3. 7 වන දින රිමාන්ඩ් භාරයට ගෙන 71.3.19 වන දින නිදහස් කරන ලදි. රිමාන්ඩ් සිරගෙදරදී අම්පාරේදී අත්අඩංගුවට ගෙන රිමාන්ඩ් කළ විෙජ්වීරද, රක්වානේදී අල්ලා රිමාන්ඩ් භාරයේ තබන ලද

මහින්ද විෙජ්සේකරද හමුවී මම කථා කළෙමි. මට ප්‍රථමයෙන් හමුවූයේ මහින්ද විෙජ්සේකරය. විෙජ්වීර රක්වානේ සාකච්ඡාවක් පැවැත්වීමට ලෑස්ති කර ඇති බවත්, විෙජ්වීර එහි යන්නට සිටි බවත්, පසුව ඔහුට හා උයන්ගොඩට එහි යෑමට සලස්වා විෙජ්වීර අම්පාරේ යෑමට සිටි බවත් කීවේය. ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් දින රාත්‍රියෙහි පන්තිය පවත්වමින් සිටින අතර ඔහු සැකෙන් එළියට ආ විට පොලිසිය ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් බව විෙජ්සේකර මට කීවේය. ඔහුව අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද්දේ තවත් පුරුෂයෙකු හා ස්ත්‍රියක සමග යයි ඔහු මට කීවේය.

 

ඊට ටික දිනකට පසු විෙජ්වීර මට හමුවී සංවිධානයේ පූර්ණකාලීන සේවකයන් සමග අම්පාරේ සාකච්ඡාවක් පැැත්වීමට ගිය බවත් එය උදේ වරුවේ පැවැත්වූ බවත්, සවස් වරුවේ කුලසිරි බක්මීවැව නමැති අම්පාරේ වෘත්තීය සමිති කරුවෙක් බැලීමට යද්දී ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් බව ඔහු මට කීවේය. තවත් හය දෙනෙකු සමග තමන්අත්අඩංගුවට ගත් බව ඔහු මට කීවේය. හය දෙනාගෙන් විෙජ්වීර හැර අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පූර්ණකාලීනයකු වන අම්පාරේ නිමල් නිශAශංක මම දනිමි. පොලිස් අධිකාරී ලයනල් සේනානායක මහතා, පොලිස් අධිකාරී ටිරල් ගුණතිලක මහත සහ සහකාර පොලිස් අධිකාරී කේ. එස්. ද සිල්වා මහතා ඔහුව හමුවීමට අම්පාරට හෙලිකොප්ටරයකින් පැමිණි බවත් ඔව්හු ඔහුගෙන් සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොයුරිය සමඟ ඇති ඔහුගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය පිළිබඳ පුවත ගැන ඇසූ බවත්, එය ඔහුගේ පෞද්ගලික කරුණක් බව, ඔහු ඔවුන්ට කී බවත්, ඔහු මට කීවේය. ඔහු කොළඹ ගෙනෙනු ලැබ රිමාන්ඩ් කළ බවත් ඔහු මට කීවේය.

 

මා 71.3.19 වන දින නාගරික මහේස්ත්‍රාත් උසාවියට ඉදිරිපත් කරනු ලැබ

එහිදී මා නිදහස් කරන ලදි. ඇප ගිවිසුමට මගේ මව අත්සන් කරන ලද නමුත් උසාවි ගාස්තු ඔස්මන්ගේ මව විසින් ගෙවන ලදි. උසාවියෙන් මම ඔස්මන්ගේ නිවසට ගියෙමි. එහිදී මම මගේ ඇඳුම් මාරු කොට ගෙදර ගියෙමි. පසුදින මම මීට කලින් සඳහන් කළ පාමංකඩ කාමරයට පදිංචි වීමට ගියෙමි. පොලිසිය මගහැරීමට මම එහි ගියෙමි. පොලිසියෙන් ඈත්වී සිටීමටත්, පොලිසියට අසු නොවීමටත් ඔස්මන් මට කීවේය. 20 වන දින මම මගේ නිවසේ සිටියෙමි 21 වනදා මම ඉහත කී කාමරයට ගියෙමි. සෑම රැයකම නිදා ගැනීමට පැමිණි සුමනරත්න හැර කිසිවකු මා බැලීමට පැමිණියේ නැත. 1971 මාර්තු 24 හෝ 25 පමණ සෝමසිරි සමග සුමනරත්න මා බැලීමට පැමිණියේය. මාගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම

පිළිබඳ ඔව්හු ඇසූහ. මීට දින දෙකකට පමණ පසු සුභසිංහ සෝමසිරි සමග මා බැලීමට පැමිනියේය.

 

සුභසිංහ මා අත්අඩංගුවට ගැනීම ගැන විමසා මෙසේ කීවේය. ආණ්ඩුව අපගේ ව්‍යාපාරය මර්දනය කිරීමට යන හෙයින් අපට එය තවදුරටත් උසුලා සිටිය නොහැකි බැවින් වහාම ආණ්ඩුවට විරුද්ධව පහරදීමට ව්‍යාපාරයෙක් සූදානම් කළ යුතුය යයි කීවේය. මා දන්නා අනෙකුත් අය හමුවිය යුතු බවත්, එම හැඟීමම ඔවුන් වෙත පැතිරවිය යුතු බවත් ඔහු කීවේය. සුභසිංහ හමුවී දින දෙකකට පසු සෝමසිරි මා හමුවීමට විත්, මොරටුව ද සොයිසා පිට්ටනියේදී මා හමුවීමට පුද්ගලයන් හය දෙනෙක් හෝ හත් දෙනෙක් පමණ සූදානම් කර ඇති බව මට කීවේය. ඒ අනුව මම උදේ, ද සොයිසා පිට්ටනියට ගොස් පහත සඳහන් අය හමුවීමි. සේපාල සිල්වා, අමරසේන, ටයිම්ස් ඔෆ් සිලෝන් හි සේවය කරන, දුම්රිය නිවාසවල පදිංචි ගාමිණී, උවානි දසරාදන්, මා මීට ඉහතද සඳහන් කළ ජෝන්, දුම්රිය නිවාසවල ලෙස්ලි යන අයයි.

 

ආණ්ඩුව අපේ සාමාජිකයන් විශාල ගණනක් අත්අඩංගුවට ගනු ලබන බවත්, අපේ ව්‍යාපාරයට විරුද්ධව පහරදීමක් ආණ්ඩුව සූදානම් කරන බවත්, අප ව්‍යාපාරය ආණ්ඩුවට පහරදීමට ගිනි අවි, බෝම්බ ආදිය එකතු කිරීමට ව්‍යාප්ත ව්‍යාපාරයක් පටන් ගැනීමට තීරණය කර තිඛෙන බවත් මම ඔවුන්ට කීවෙමි. ඔවුන්ට මෙය සිතේ තබාගෙන ධෛර්යමත්ව වැඩ කළ යුතු යයි මම කීවෙමි. මා මෙය කීවාට පසු ඔවුහු බැහැර ගියෝය. මමද මාගේ කාමරයට ආපසු පැමිණියෙමි.

 

මෙදින සිට 1971 අප්‍රියෙල් 4 වනි දින දක්වා සාමාජිකයින් හමුවීමට ගිය බවත් මට මතක නැත. නමුත් සුමනරත්න නමැති ඇඳුම් මහන්නා සෑම රාත්‍රියකම මා මුණ ගැසීමට පුරුදුව සිටියේය. අපි අපගේ ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කිරීමට පුරුදුව සිටියෙමු. 1971.4.3 දින මගේ පාමංකඩ කාමරය අත්හැර පානදුර කෙසෙල්වත්තේ ඛෙනඩික්ගේ ගෙදරට ගිය බව මට දැන් මතකය. මා එහි ලඟාවූයේ ප.ව. 8.30 ට පමණය. ඛෙනඩික් ගෙදර නොසිටියේය. ඔහුගේ දෙමාපියන් එහි සිටියහ. මම ඔවුන් හොඳින් හඳුනමි. ඛෙනඩික් ගෙදර නැති බවත් එදින රාත්‍රි ගෙදර නොඑන බවත් ඔවුහු මට කීහ. මම ඛෙනඩික්ගේ ගෙදර ඉස්තෝප්පුවේ නිදා ගතිමි. ඛෙනඩික්ගේ පියා, මව සහ සොයුරියෝ මා එදින රැය එහි නිදාගත් බව දැන සිටියහ. 71.4.4 වන දින පෙ. ව. 7.00 ට පමණ ඛෙනඩික්ගේ සොොහයුරිය මා නිදා සිටි කාමරයට විත් මට තේ කෝප්පයක් දුන්නාය. පෙ. ව. 8.00 ට පමණ සුභසිංහ එහි පැමිණ ඔහු ඛෙනඩික් හමුවීමට පැමිණි බවත් සංවිධානය 5 වැනිදා විප්ලවය ආරම්භ කිරීමට තීරණය කර ඇති බවත් කීවේය. 71.4.5 වැනි දින පෙ. ව. 1.00 ට පමණ කලූබෝවිල චන්නගේ නිවසට පැමිණෙන මෙන් ඔහු මගෙන් ඉල්වීය. වැල්ලවත්තේ මගේ කාමරයට යන ලෙසත් ඔහු මට කීවේය. ඔහු ඛෙනඩික් සෙවීමට ගියේය.

 

පෙ. ව. 11.00 ට පමණ මම මගේ වැල්ලවත්තේ කාමරයට ගියෙමි. වැල්ලවත්තට පැමිණි පසු මම කොහේවත් නොගියෙමි. පානදුර සිට වැල්ලවත්තට එන ගමනේදී මා රත්මලානේ, තෙලවලට ගොස් ලංගම රත්මලාන ඩිපෝවට අයත් පියදාස නම් කොන්දොස්තර කෙනෙක් හමුවූ බවත් මට දැන් මතකය. පියදාස දිගු කලක සිට මම හඳුනමි. සේපාල සිල්වා විසින් මගේ නිවසේ පවත්වන ලද පංතිවලට ඔහුද සහභාගි විය.

මට පෙන්විය හැකි තෙලවල පාරේ නේවාසිකාගාරයක ඔහු නැවතී සිටියි. පියදාසටත් පහරදීමටසූදානම් වී සිටීමට කීවෙමි. එහෙත් දිනය නොකීවෙමි. පියදාස මට zරෝමර්Z අත් ඔරලෝසුවක් දී එය විකුණා මුදල් ගෙන කොටසක් ව්‍යාපාරය සඳහා ගැනීමටත් අනෙක් කොටස තමාට දෙන ලෙසත් මට කීය.

 

71.4.5 වන දින සුභසිංහගේ ඉල්වීම පරිදි මම චන්නගේ නිවසට ගියෙමි. පෙ. ව. 11. 20 ට පමණ චන්නගේ නිවසේදී මම පහත සඳහන් අය දුටුවෙමි. සුභසිංහ සහ රොලන්ඩ් ටුසෙන්ට් ද ටික වේලාවකට පසු චන්න, ඛෙනඩික්, උපසේන, සෝමසිරි සහ ගල්වල පාරේ ප්‍රීති සහ මා ඉහත සඳහන් කළ අමරසේන එහි පැමිණියහ. අපි සියලූ දෙනා ගෙයි ඉස්තෝප්පුවේ කාමරයට ගියෙමු. පොන්සේකා නමැති චන්නගේ මාමා ගෙයි සිටිනවා මම දුටිමි. ඔහු අපගේ සාකච්ඡාවට සහභාගි නොවූයේය. ඔහු කළ ප්‍රථම දෙය අප නවදෙනා පහත සඳහන් ආකාරයට ඛෙදීමය. වැල්ලවත්ත පොලිස් ස්ථානය සඳහා සෝමසිරි යුධ නිලධාරියා වශයෙන්, මා ප්‍රචාරක නිලධාරි වශයෙන්, දෙහිවල පොලිස් ස්ථානයට උපසේන යුධ නිලධාරි වශයෙන් සහ සුභසිංහ ප්‍රචාරක නිලධාරි වශයෙන් ය. ප්‍රචාරක නිලධාරියකු වශයෙන් සුභසිංහට සහාය දීමට ඉතිරිව සිටි ප්‍රීතිව යෙදවූ බැව් මට දැන් මතකය. ගල්කිස්සේ පොලිස් ස්ථානයට රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් යුද්ධ නිලධාරියකු වශයෙන්ද, අමරසේන ප්‍රචාරක නිලධාරියා වශයෙන්ද යොදන ලදි. මොරටුව පොලිස් ස්ථානයට චන්න යුද්ධ නිලධාරියා වශයෙන්ද ඛෙනඩික් ප්‍රචාරක නිලධාරියා වශයෙන්ද යොදවන ලදි.

 

සුභසිංහ ගෙනවිත් තිබූ . 32 පතරොම් වට 72 ක් යුධ නිලධාරි හතරදෙන අතර ඛෙදා දෙන ලදි. එක් අයෙකුට වට 18 ක් දුන්නේය. රිවෝල්වර 4 ක් පමණක් ඇති බවත්, ජයසුමනාරාමය පන්සලෙන් ඒවා ගෙන එන බවත් යුධ නිලධාරීන් සතර දෙනාට ඒවා දෙන බවත් කීවේය. එසේ කරන මෙන් සුභසිංහ අමරසේනට කීවේය. මට රිවෝල්වරයක් නොතිබුණත් සුභසිංහ .22 කේ රිවෝල්වර් පතරොම් වට 10 ක් මට දුන්නේය. සුභසිංහ තමා 5 වනදා උයද විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයට සාකච්ඡාවකට ගිය බවත්, එහිදී පොලිස් ස්ථානවලට පහරදීමට කණ්ඩායම් සංවිධානය කිරීම ඔහුට නියම කළ බව අපට කීවේය. අප අතර zzගෙඩියZZ යනුවෙන් හඳුන්වන විශෙAෂයෙන් සකස් කරන ලද පහරදීම සඳහා අවශ්‍ය බොම්බ සපයන බවද කී බව ඔහු කීය. 4 වනදා උදය ඛෙනඩික්ගේ ගෙදරදී සුභසිංහ මට හමුවූ විට, 5 වනදා උදයේ 5 වනදා පහරදීම පිළිබඳව වැඩිදුර සාකච්ඡා කිරීම සඳහා විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයට යන බැව් කීවා මට දැන් මතකය.

 

සෑම යුධ නිලධාරියෙක්ම zzපහේ කණ්ඩායම්ZZ සාමාජිකයන් සමග නියමිත පොලිස් ස්ථානවලට රාත්‍රි 11.25 ට පමණ ලඟා විය යුතු යයි ඔහු අපට උපදෙස් දුන්නේය. රාත්‍රි 11.29 ට පමණ සෑම ප්‍රදේශයකම ට්‍රාන්ස්ෆෝමර් වලට අලාභහානි කොට ප්‍රදේශයේ විදුලි පහන් ආලෝකය ඇනහිටවිය යුතුයයි උපදෙස් දුන්නේය. විදුලි පහන් ආලෝකය නැතිවූ වහාම යුද්ධ නිලධාරියා පොලිස් ස්ථානය දෙසට බෝම්බ විසිකරමින් හා පොලිස් ස්ථානවලට ඇතුල්වෙමින් පහර දිය යුතුයි. පොලිස් නිලධාරීන්ට පහර දීමේදී විරෝධය දක්වන නිලධාරීන් මරා දැමිය යුතුයි. අනෙක් පොලිස නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගත යුතුයි. සමහර පොලිස් ස්ථානවල නිහ~ව සිටින පොලිස් නිලධාරීන් සිටින බවත් ඔවුන්ට හිරිහැර නොකළ යුතු බවත් සුභසිංහ මට කියා තිබුණේය.

 

නියමිත ප්‍රදේශයේ ආයුධ හා වෙඩි ද්‍රව්‍ය අල්ලා ගැනීමටත්, නීතිය හා සාමය රැකීමටත් අපට නියමිතව තිබුණි. අල්ලාගත් වහාම ටැලිෆෝන් කම්බි හා අනෙක් පණිවුඩ හුවමාරු ක්‍රම විනාශ කළ යුතු විය. ප්‍රචාරක නිලධාරියාගේ කාර්යය වූයේ ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයක් ඇති ලඟම සාප්පුවට ගොස් එය බලයෙන් ලබාගෙන ඉන්පසු වාහනයක් බලයෙන් ගෙන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ බලය අල්ලාගෙන ඇති බැව් ප්‍රකාශ කරමින් ප්‍රදේශය වටා යෑමය. මට මතක ඇති පරිදි ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රය මගින් කළ යුතුව තිබූ ප්‍රචාරය පහත සඳහන් පරිදිය. zzජනතා විමුක්ති පෙරමුණ රාජ්‍ය බලය ඇල්ලූවා, කලබල වෙන්නට එපා, අධිරාජ්‍යවාදයට විනාශය, ජනතාවට විමුක්තියZZ

 

බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු සියලූම ඇමතිවරුන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් රජයේ උසස් නිලධාරීන් හා පොලිස් නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සඳහා යාමට අපට නියමිතව තිබුණි. අත්අඩංගුවට ගැනීමට විරෝධය පෑවාවූ සහ අපගේ පාලනයට විරුද්ධ වූ ඕනෑම අයෙකුව මරන්න අපට නියමව තිබුණි. බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු සාමාන්‍ය පාලනය වෙනදා මෙන්ම ගෙනයා හැකිය. එහෙත් ප්‍රදේශයේ යුද්ධ නිලධාරියාගේ අනුමැතිය අනුවය. උදාහරණයක් වශයෙන් යුද්ධ නිලධාරියාට ඔහු නියම කරන මිලක් යටතේ බඩු විකිණීමට යයි සාප්පුකරුවන්ට අණකළ හැකිය. වැඩි මිලට බඩු විකිණීමට ඉඩ නොදෙනු ලැබේ. ව්‍යාපාරික අංශයේ කර්මාන්තශාලා, සාප්පු ආදිය සාමාන්‍ය වශයෙන් පත්වාගෙන යාමට හැකි නමුත් එසේ කළ හැක්කේ යුද්ධ නිලධාරියාගේ නීතිවලට අනුවය. අධිකරණයද යුද්ධ නිලධාරියා යටතේය. ඔහු විනිශ්චයකරුවන් හා අනෙක් නිලධාරීන්ද පත් කරයි. වැඩ කිරීමෙන් වැලකී සිටින ඕනෑම රජයේ නිලධාරියකු බලෙන් වැඩ කිරීමට යෙදවිය හැක.

 

රටේ සෑම හිරගෙයකම සිටින සිරකරුවන් මුදාහරිනු ඇත. විෙජ්වීරත් විප්ලවය ආරම්භ වූ මොහොතේම හෝ ඊට ආසන්නවම අපගේ සාමාජිකයන් කණ්ඩායමක් විසින් මුදාලනු ඇත. ව්‍යාපාරයේ නායකයකු වන විෙජ්වීර පාලනය භාරගෙන විවිධ ප්‍රදේශයන් පාලනය කිරීමට නායකයන් පත්කරනු ඇත. ව්‍යාපාරයේ සිටි ආණ්ඩුවේ නිලධාරින්ටද  සුදුසු තනතුරු දෙනු ඇත. මේ සියල්ල සුභසිංහ විසින් කියන ලදි.

 

සාකච්ඡාවට පසු ක`දානේ බෝම්බ සෑදීම පුහුණු කළ පුද්ගලයයි මා ඉහත සඳහන් කළ විෙජ්පාල, විද්‍යෝදයට ගොස් හමුවී බෝම්බ 50 ක් (ගෙඩි ) ගෙන ඒමට සුභසිංහ ප්‍රීති හා සෝමසිරි යන අය යැව්වේය. පස්වරු 6.00 ට සුභසිංහට වැඩිදුර සාකච්ඡාවක් සඳහා විද්‍යෝදයට යාමට ඇති බවද ඔහු මට කීවේය. අපේ ප්‍රදේශය අල්ලා ගත් පසු යුධ නිලධාරීන් දෙදෙනකු යටතේ මිනිසුන් කණ්ඩායම් දෙකක් මැද කොළඹට පැමිනිය යුතු බවද සුභසිංහ මට කීවේය. සිංහ ලකුණක් සහිත විශාල රතු කොඩියක් අප සූදානම් කළ යුතු බවත් කමිස කොලර්වල පැළඳීමට රතු තරු සූදානම් කළයුතු බවත් අපට කියන ලදි.

 

1971.4.4 වනදා මේ තරු ඛෙනඩික්ගේ ගෙදරදී දුටු බව මට දැන් මතකය. අප අල්ලා ගන්නා වාහන වල සිංහ ලකුණ ඇඳිය යුතු බවද අපට කියන ලදි. අපට වාහන සහ කොඩිවල මිටිය සහ දෑකැත්ත සලකුණ ඇඳීමට උපදෙස් නොදෙන ලද්දේ දැයි මගෙන් අසන ලදි. මෙම ව්‍යාපාරය කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයකි. මිටිය සහ දෑකැත්ත සලකුණ කිසිම උපදේශයක් නැතිව අනායාසයෙන්ම පැමිණේ. වම්බාහුවේ උඩ කොටසේ පළඳින ලද රතු පටියක් ඇතිව සිටින ලෙස අපට උපදෙස් ලැබිණ. මෙය අල්ලා ගැනීමට පසු පිටත යනවිට පැළඳීමට යයි කීවේය. අපට ඔවුනොවුන් හඳුනාගැනීමට අවශ්‍ය වූ විට සංඥා වචන දෙකක්ද කියා දෙන ලදි. zzපාර හරි තදබදයි නේඳZ එක් පුද්ගලයකු විසින්ද zzනියඟට ඔහොම තමයිZZ යන වචන අනික් පුද්ගලයා විසින්ද උත්තර දිය යුතු යයිද කීවේය. සාකච්ඡාව අවසන් වූයේ ප. ව. 1.00 ට පමණය.

 

මම චන්නගේ ගෙදරදී ඛෙනඩික් හා චන්න සමග දහවල් අහර ගත්තෙමු. අනෙක් අය යන්ට ගියෝය. දහවල් කෑමෙන් පසු ප. ව. 2.00 ට පමණ වැල්ලවත්තේ මගේ කාමරයට මම ආපසු ගියෙමි. මට උදව් කිරීම සඳහා නන්දසේන නමැත්තෙකු එවන බවත්, ඔහු ප. ව. 4.00 ට පමණ මගේ කාමරයේදී මා හමුවන බවත් ප්‍රීති චන්නගේ නිවසේදී කියනවා මට දැන් මතකය. මේ නන්දසේන කිව් පුද්ගලයා රත්මලානේ, මූලික කාර්මික පුහුණු කිරීමේ ආයතනයේ ශිෂ්‍යයෙකි. මහමැතිවරණයට පසු ප්‍රීති මාර්ගයෙන් මට ඔහු සමුවී ඇත. ප්‍රදේශයේ ශිෂ්‍යයින් බඳවා ගැනීම් භාරව කටයුතු කළේ ප්‍රීති බැවින් මට මතක පරිදි ඔහු ව්‍යාපාරයට බඳවා ගත්තේ ප්‍රීතිය. මුහුදු වෙරළ පාරේ, මගේ නිවසට නන්දසේන කිහිපවරක් පැමිණ ඇත. ඔහු විෙජ්වීරගේ ප්‍රබල සහකරුවෙකි.

 

ප. ව. 4.00 ට නන්දසේන පැමිණියේ නැත. මේ වේලාවට පමණ වන විට කල්‍යාණි පාරේ විෙජ්රාජ් හමුවීමට මම ගියෙමි. වැල්ලවත්ත පොලීසියෙන් උයද තමා අත්අඩංගුවට ගෙන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගැන ප්‍රශ්න කොට පසුව මුදාහැරිය බැව්ද ඔහු මට කීවේය. එම රාත්‍රියෙහිදී පොලිස් ස්ථානවලට පහරදීමට අපට නියමිතදැයි ඔහු මගෙන්

ඇසීය. මම ඔහුට කිසිවක් නොකීවෙමි. මා ඔහු හමුවීමට යද්දී .22 වෙඩි උණ්ඩ වට 10 ක් රැගෙන ගොස් කල්‍යාණි පාරේ කඩයකදී එය ඔහුට භාර දුනිමි. කඩයට යාමට පෙර ඉහත සඳහන් කළ ආරියදාස නමැත්තෙකු අපට හමුවිය. දෙහිවල රොබට් පාරේ සෝමසිරිට ඒවා භාරදෙන ලෙස උපදෙස් දෙමින් විෙජ්රාජ්ට වෙඩි උණ්ඩ 10 දුන්නේ ඔහුද ඉදිරිපිටය. මම මුලූ ක්‍රියාව ගැනම බිය වීමි. වහාම වැල්ලවත්තෙන් පිටවී ගාල්ලේ සිටින මගේ ආච්චිගේ නිවසට යාමට මම තීරණය කළෙමි. මම වැල්ලවත්තේ සිට ලූනාව දක්වා යෑමට බස්රියකට ගොඩවීමි. ලූනාවෙන් මම පානදුරයට ගියෙමි. පානදුරෙන් ගාල්ලට ගියෙමි. ගාල්ල දක්වා මම ටිකට් පතක් ගතිමි. ගාල්ලෙන් මා සුළු මුදලකට ටිකට් පතක් ගෙන අකුරැස්ස බසයට නැග අම්පාවිල දක්වා පයින් ගමන් කොට එතැන් සිට ඉමදූවේ මහවැල්ලේ උක්වත්තගේ වත්තේ මගේ ආච්චිගේ නිවස දක්වා පයන් ගමන් කෙළෙමි.

 

ප. ව. 9.30 ට පමණ මගේ ආච්චිගේ නිවසට ගියෙමි. මගේ ආච්චිත්, ආතාත් එහි සිටියහ. එදින රැය මම එහි නිදාගතිමි. මම 8 වන දින දක්වා එහි සිටියෙමි. 8 වන දින උදය මම හෙයියාගොඩ, මාතර මගේ මවගේ සොහොයුරියගේ නිවසට ගියෙමි. ඇයගේ නම මල්ලිකා පෙරේරා. ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා ගාල්ලේ නැෂනල් හෝටලයේ කැෂියර්ය. දූවරු තිදෙනාත් පුතුන් දෙදෙනාත් සමඟ මගේ නැන්දා ගෙදර සිටියාය. කොළඹ කලබල ඇති නිසා මා එහි පැමිණි බැව් මම ඔවුන්ට කීවෙමි. මගේ නැන්දාගේ නිවසේ නැවතී සිට ගාල්ලේ මගේ ආච්චිගේ ගෙදරට 26 වැනි දින මම ආපසු ගියෙමි.

 

මාතර මගේ නැන්දාගේ ගෙදරට මගේ බාල සොයුරු ධනංජය මා බැලීමට 15 වන දින හෝ නුදුරු දිනක ආ බැව් මට දැන් මතකය. පොලිසිය මා ගැන සෙවිල්ලෙන් සිටින බවත් ආපසු නොඑන ලෙසත් මට මගේ සහෝදරයා කීවේය. මගේ සහෝදරයා මාතරින් පිටත්වී ගියේය. මගේ සහෝදරයා ගොස් තුන් දවසකට පසු ඛෙනඩික්, චන්න හා මා ඉහත සඳහන් කළ පානදුරේ බණ්ඩාර යන අය මා බැලීමට පැමිණියහ. මගේ සහෝදරයාගේ මාර්ගයෙන් මා නැවතී සිටි තැන ඔවුන් දැනගත් බව ඔව්හු කීවෝය.මීලඟට කළ යුත්තේ කුමක්දැයි ඔවුහු මගෙන් ඇසුවෝය. සියල්ල යථා ත්ත්වයට පැමිණෙන තුරු කෙටි කලක් ඔවුන් සැඟවී සිටිය යුතු බැව් මම ඔවුන්ට කීවෙමි.

 

5 වන දින සවස පොලිස් ස්ථානවලට පහර නොගසන ලෙසට පණිවුඩයක් සුභසිංහ යැවූ බවත් අපගේ පළාතේ පොලිස් ස්ථාන කිසිවකට හෝ පහර දී නැති බවත් ඛෙනඩික් මට කීවේය. රත්මලානේ දුම්රිය නිවාසවල සිරිපාල නමැත්තෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බවද ඔහු කීවේය. තිදෙනාම මගේ නැන්දාගේ ගෙදර නැවතී සිට පසුදින ගියෝය. ඔවුන් පිටත්ව ගොස් දින දෙකකට පසු මගේ වැඩිමහල් සොයුරු සරත් සිල්වා මා හමුවීමට පැමිණියේය. කොළඹ සිදු වූ දේ මට කියා එදිනම සවස් භාගයේදී යන්නට ගියේය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු පැමිණියේ එම නිවසෙහි සැඟවීමේ අදහසිනි. මාද එහි සිටි බැවින් ඔහු යන්නට ගියේය. 26 වන දා පමණ මගේ සීයා සමඟ මට සැඟවීමට තැනක් සොයමින් පානදුර හොරණ මාර්ගයෙන් දෙහිඕවිටට ගියෙමි.

 

මගේ සීයා කලින් මුරුත්තෙට්ටුව රබර් ඉඩමක වැඩ කර ඇත. මේ ස්ථානයේ විහාරයක බෞද්ධ භික්ෂුවක් ඔහු දනියි. අපි ගොස් බෞද්ධ භික්ෂුව හමුවීමු. මා ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වූ බැව් ඊට පසු විස්තර කරමින් මා එහි ටික කලකට නතර කර තබාගත හැකිදැයි මගේ සීයා බෞද්ධ භික්ෂුවගෙන් ඇසීය. බෞද්ධ භික්ෂුව එම ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නමුත් අපට ආපසු ඒමට ක්‍රමයක් නුවූ බැවින් එම රාත්‍රියෙහි එහි නැවතීමට ඔහු අපට ඉඩ දුන්නේය. පසුදින උදය මම සීයා සමඟ එතනින් පිටත්වූ අතර, සීයා මඟදී වැල්ලම්පිටියෙන් බැස්සේය. මම හොරණට ගියෙමි. එතැනින් පානදුරට ගොස් එතැනින් ගාල්ලට ගියෙමි. හොරණ සිට එද්දී බසයේදී ගල්කිස්සේ, මුහුදු වෙරළ පාරේ වාසය කළාවූ ෙජ්. එල්. මොරිසන්ස් හි සේවය කරන නිමල් නමැත්තෙකු දුටුවෙමි. මම ඔහුට කථා නොකළෙමි. නිමල් දුටු පසු ඊළඟ බස් නැවතුම් පලේදී බැස වෙනත් බස්රියක නැගී පානදුරට පැමිණ එතැනින් ගාල්ලට

ගියෙමි.

 

මා ගාල්ලට පැමිණි පසු මගේ ආච්චි මට කීවේ මගේ මව ආ බවත් මා සොයමින් ගිය බවත්ය. මගේ මව ආච්චිට කියා තිබුණේ මට මුද්‍රණාලයක රැකියාවක් සෙවූ බවත්, මට ආපසු ගෙදර යන ලෙසත්ය. 1971.3.30 වන දින පෙ. ව. 8.00 ට පමණ මා ගාල්ලෙන් පිටත්වී, කොළඹ බලා යන බස් රියකට නැගුණෙමි. මම ප්‍රවේශ පත්‍රයක් මිලදී නොගත්තෙමි. පානදුරේදී මා බැස්සේ ගල්කිස්ස පොලිසිය මඟහැරීමටයි. පානදුරේ සිට දුම්රියෙන් කොම්පඤ්ඤවීදිය දක්වා ගමන් කළෙමි.

 

පානදුරේදී මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් තිබේදැයි කොන්දොස්තර මගෙන් ඇසුවේය. මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් තිබුණ බැව් මම කීවෙමි. ඔහු ප්‍රවේශ පත්‍රය ඉල්ලීය. මා ළඟ ප්‍රවේශ පත්‍රයක් නුවූ බැවින් ඔහුට ප්‍රවේශ පත්‍රය පෙන්වීමට මට නොහැකි විය. ප්‍රවේශ පත්‍රය නැතිවූ බැව් මම ඔහුට කීවෙමි. මුදල් ගෙවීමට මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් දෙන ලෙස මම ඔහුගෙන් ඉල්ලීමි. ඔහු මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් නුදුන්නේය. බස්රියෙහි නාවුක සේවකයකු ගමන් කරමින් සිටියේය. බස්රිය පානදුර පොලිස් ස්ථානයට ගෙන යන ලෙස ඔහු කොන්දොස්තරට නියම කළේය. එහිදී මා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය.

 

පොලිස් ස්ථානයෙන් මැෂින් තුවක්කුවක් හොරාගෙන ඔහුට දෙන බැව් පොලිස් කොස්තාපල් දසනායක ඔහුට දැන්වූ බැව් සුධම්මාලංකාර හිමි කියනු මට දැන් මතකය. විප්ලව දිනයේදී පොලිසියට පහරදුන් විට ඔහු තම අවි ආයුධ භාරදෙන බැව් පොලිස් කොස්තාපල් දසනායක ඔහුට කියා ඇත. කොළඹ ප්‍රදේශය ජවිපෙ විසින් පහත දැක්වෙන සේ ඛෙදා තිබුණි. (1) මැද කොළඹ – සැවෝයි සිනමා ශාලාව පාලමේ ලඟ සිට ග්‍රෑන්ඩ්පාස් දක්වා (2) දකුණු කොළඹ – සැවෝයි පාලමේ සිට මොරටුව පාලම දක්වා (3) උතුරු කොළඹ – ග්‍රෑන්ඩ්පාස් සිට මීගමුව දක්වා, නුවර පාර නමින් දක්වන තවත් ප්‍රදේශයක්ද විය. කෝට්ටේ දිස්ත්‍රික්කය සඳහා තවත් ප්‍රදේශයක් විය. මැද කොළඹ ජ.වි.පෙ. කාර්ය සංවිධානය ඔස්මන්ඩ් සිල්වා හා මරදානේ විෙජ්රත්න භාරව සිටියෝය. එම කාර්ය සඳහාම කොළඹ දකුණ භාරව සිටියේ මා හා සුභසිංහයි. උතුරු කොළඹ භාරව සිටියේ චුක්කිය. කෝට්ටේ දිස්ත්‍රික්කය කලූ ලක්ෂAමන් හා මහත නිමල් භාරව සිටියහ. අත්තනගල්ල දක්වා නුවරපාර භාරව සිටියේ කේ.

කේ. නමැත්තෙකි. මෙකී කේ. කේ. යනු කවුදැයි මම නොදනිමි.

 

මා දන්නා පමණින් පහත සඳහන් නායකයින් පහත ප්‍රදේශවල සංවිධානය කාර්ය භාරව කටයුතු කළේය. කලූතර ප්‍රදේශය – නයනානන්ද විෙජ්කුලතිලක, අම්බලන්ගොඩ ප්‍රදේශය – ප්‍රේමතුංග නමැති අයෙකි. ඔහු ජීවත් වන්නේ කොහිදැයි මම නොදනිමි. ගාල්ල ප්‍රදේශය කිත්සිරි නමැත්තෙකි. ඔහු ජීවත් වන්නේ කොහිදැයි මම නොදනිමි. මාතර ප්‍රදේශය මා කලින් සඳහන් කළ පැඟිරිවත්තේ සුසිල් වික්‍රමරත්නයි. හම්බන්තොට ප්‍රදේශය ඉහත හඳහන් කළ පැන්ටිස් නොහොත් ප්‍රැන්සිස්. බදුල්ල ප්‍රදේශය මා දැක ඇති, මට හඳුනාගත හැකි අසෝක. රත්නපුර ප්‍රදේශය මට හඳුනාගත හැකි රංජිත් නමැත්තෙක්. කෑගල්ලේ සරත් විෙජ්සිංහ නමැත්තෙක්. මා ඔහු දැක ඇත. ඔහු හඳුනාගත හැකියි. පුත්තලම් – හලාවත ප්‍රදේශය වනසිංහ නමැති අයෙක්. මම ඔහු දැක ඇත්තෙමි. මට ඔහු හඳුනා ගත හැකිය. අනුරාධපුර ප්‍රදේශය අම්බලන්ගොඩ ප්‍රේමරත්න නමැත්තෙක්. මට ඔහු හඳුනා ගත හැක. පොලොන්නරු ප්‍රදේශය මට හඳුනාගත හැකි සුසිල් නමැත්තෙක්. කුරුණෑගල ප්‍රදේශය ජයකොඩි හා පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධර සමරතුංග නමැත්තෙක්. මට ඔහු හඳුනාගත හැකියි. ධර්මසේකරගෙන් කැඩී අපගේ ව්‍යාපාරයට බැඳුණේ ජයකොඩිය. අම්පාර ප්‍රදේශය නිශAශංක නිහාල්. දුටුවොත් හඳුනාගත හැක. මට ඉහත දැක්වූ නම් පමණක් මතක ඇත.

 

මා දන්නා පමණින් ජ.වි.පෙ. උසස් පෙළ නායකයින් පහත දැක්වේ:- (1) රෝහණ විෙජ්වීර (2) හික්කඩුවේ සනත් (3) වත්තල පදිංචි දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළ කරුණාරත්න (4) නුගේගොඩ, පැඟිරිවත්තේ සුසිල් වික්‍රමරත්න (5) ශිෂ්‍ය අංශය භාරව සිටි පියතිලක (6) මෙම ව්‍යාපාරයේ පියසිරි නමින් හඳුන්වනු ලබන ගුණරත්න බණ්ඩා හෙවත් කුලරත්න බණ්ඩා, ශිෂ්‍ය වැඩ කටයුතු වලදී පියතිලකට සහාය වෙමින් සිටියේය. ධර්මසේකර නමැත්තකු විසින් මුද්‍රණය කරන ලද පොත් සොරකම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මේ ගුණරත්න බණ්ඩා නමැත්තා බොරැල්ල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. මට දැන් පෙන්වන

ඡායාරූපයෙන් ගුණරත්න බණ්ඩා නොහොත් කුලරත්න බණ්ඩා නොහොත් පියසිරි හඳුනාගැනීමට පිළිවන. පියතිලකට සහ පියසිරිට සහාය වෙමින් සිටි එෙ`ඩ්රමුල්ලේ රාජා යන අය අයද මම  හඳුනාගතිමි.

 

ධනපාල වෘත්තීය අංශය භාරව සිටියේය. මදනායක 71.2.22 ජවිපෙ විසින් හයිඩ්පාක් පිට්ටනියේ පැවැත්වූ රැස්වීමේදී කථා කළ විජයවර්ධන, ඩී. ඒ. ගුණසේකර, විමලගුණේ, ධනපාලට සහාය දුන් ටී. ඩී. ද සිල් වා, ලොකු අතුල ගිනි අවි ඛෙදා හැරීම හා එකතුව සම්බන්ධයෙන් භාරව සිටීමට පොඩි අතුලගෙන් එම කාර්යය තමා වෙත පවරා ගති. කොළඹ අංශය භාරව සිටියේ උයන්ගොඩ නොහොත් සෙනෙවිරත්න නොහොත් ඌ මහත්තයා ය. අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂ්මන් කලක් විෙජ්වීරගේ ආරක්ෂකයා ලෙස කටයුතු කළේය. ඔස්මන් නමැත්තාගේ සහෝදරයකු වූ ලෙනාඩ් කලක් විෙජ්වීරගේ ආරක්ෂකයකු ලෙස සිටි බව මම දනිමි.

 

විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයින්ගේ සහයෝගය ලබාදීම සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුත්තේ එම විශAවවිද්‍යාලයේ මහින්ද විෙජ්සේකරයි. මා දන්නා තරමට විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාල සංඝාරාමය ජාතික විමුක්ති පෙරමුණ වැඩ කටයුතු සඳහා යොදා ගන්නා ලදි. පියතිලක සහ උයන්ගොඩ යන අය විද්‍යෝදයට දිනපතාම ආ ගිය අතර ඔවුහු කිහිප අවස්ථාවකදීම එහි වාසය කළහ. විද්‍යෝදය විශAවවිද්‍යාල යුධ හමුදාව මගින් පරීක්ෂණයට භාජනය කළ අවස්ථාවේදී යුද්ධ හමුදාවේ කෙනෙකු විසින් හමුදා විශ්වවිද්‍යාල භූමිය පරීක්ෂා කිරීමට පැමිණෙන බව ජවිපෙ කෙනෙකුට දැන්වූ බව සුභසිංහ කියනු මට මතක ඇත. ආරංචිය උඩ ජ.වි.පෙ. මගින් එකතු කරන ලද බෝම්බ සහ අනෙකුත් දේ රැගෙන පියතිලක, උයන්ගොඩ හා විශ්වවිද්‍යාලයේ නැවතී සිටි අනෙකුත් අය විශ්වවිද්‍යාල භූමියෙන් පිටව ගියහ. විශ්වවිද්‍යාලය ඇතුළත සඟවා තබන ලද බෝම්බ සහ අනෙකුත් දේ ගැන මහින්ද විෙජ්සේකර හොඳින් දැන සිටියේය. මම දන්නා පරිදි මහින්ද විෙජ්සේකර හැර සෝභිත හිමි, භද්දිය හිමි, බමුණුසිංහ, ඩැනියෙල් නමැත්තෙක්, සුසිල් නමැත්තෙක් සහ මට දැන් අමතක තවත් කීප දෙනෙක් මේ ගැන දැන සිටියහ.

 

වනාතමුල්ලේදී මා අත්අඩංගුවට ගත් දින, විෙජ්වීරගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන කළ සාකච්ඡාවකදී දකුණු යේමනයෙන් අවි ආයුධ ගෙන්වා ගැනීමට ව්‍යාපාරය අදහස් කරන බවත් එරට අපගේ ව්‍යාපාරයට ආධාර කිරීමට සූදානම් බවත් විෙජ්වීර ප්‍රකාශ කළ බව මට මතකය. ඔහු මේ බව කීවේ සනත්ට චෝදනා කරන අතරේය. ඔහු කීවේ ඔහු සනත්ව සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වාස කළ බවත් පිටරට සිටියදී යේමනය සමඟ සම්බන්ධකම් ඇතිකර ගැනීමට වගකිව යුතු විරාජ් සනත්ට හ`දුන්වා දුන්නේ ඒ නිසා බවත්ය. විෙජ්වීර විසින් කරන ලද ප්‍රකාශය හැර මා දන්නා පමණින් ජ.වි.පෙ. ට විදේශීය රටක් ආධාර නොදෙන්නේය. ජ.වි.පෙ.ට ආධාර කරන වෙනත් විදේශීය රටක් මම නොදනිමි.

 

අපගේ අරමුදල් වැඩිකර ගැනීමේ මාර්ගයක් වශයෙන් අපගේ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම්වලදී උතුරු කොරියානු තානාපති කාර්යාලයෙන් ලබාගත් පොත් විකුණන ලද බැව් මම දනිමි. බොරැල්ලේ කාසල් වීදියේ ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්මේන්තු සේවක සමිති කාර්යාලයේ මෙබඳු පොත් බොහෝ ගණනක් මම දැක ඇත්තෙමි. ලංකාවේ දේශපාලඥයින් කිසිවකු අපගේ ව්‍යාපාරයට ආධාර දෙන්නේද යනු මගෙන් අසන ලදි. ගම්පහ හිටපු මන්ත්‍රි එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක සම්පූර්ණ සහයෝගය දෙයි. ගම්පහ එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ නිවසේදී ප්‍රේමපාල නමැත්තා විසින් පන්ති පවත්වන බව මම දනිමි. 1970 අගෝස්තු මාසයේ පවත්වන ලද ජ.වි.පෙ. ප්‍රථම රැස්වීමෙන් මාස 6කට පසු එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක ඔහුගේ වොක්ස්වාගන් මෝටර් රථය අපගේ ව්‍යාපාරයට පාවිච්චි කිරීම සඳහා දෙන ලද බවද මම දනිමි. විෙජ්වීර ජ.වි.පෙ. ප්‍රතිපත්ති ගැන සාකච්ඡා කොට පහත සඳහන් දේශපාලඥයින්ගේ විශ්වාසය ජ.වි.පෙ. වෙත දිනාගැනීමට උත්සාහ කළ බැව් මම දනිමි.

 

හබරාදූව මන්ත්‍රී ප්‍රින්ස් ගුණසේකර, ඔහුගේ සොහොයුරු ජවිපෙ සාමාජිකයෙකු බැව් මම දනිමි. බාලාතම්පෝ, එඩ්මන්ඩ් සමරක්කොඩි යන අය. ප්‍රින්ස් ගුණසේකර, බාලා තම්පෝ, එඩ්මස්ඩ් සමරක්කොඩි සහ ආනන්ද ප්‍රේමසිංහ යන අය පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද සැකකරුවන් වෙනුවෙන් අය කිරීමක් නොමැතිව උසාවිවල පෙනී සිටියහ. ධර්මසේකර කණ්ඩායම වන zzමාතෘ භූමි ආරක්ෂක සංගමයZZ ට කිරිඇල්ල මන්ත්‍රී වාසුදේව නානායක්කාර සහයෝගය දුන් බැව් මම දනිමි. මේ කණ්ඩායමත් ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවය අනුගමනය කරයි. අධිනීතීඥ සරත් තිරාණගමගේ ගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමක් වන zzමහජන විප්ලවවාදී තරුණ පෙරමුණZZ ට මින්නේරිය මන්ත්‍රී රත්න දේශප්‍රිය සේනානායක, රත්නපුර මන්ත්‍රී නන්ද එල්ලාවල සහයෝගය දුන් බව මම දනිමි. මෙම කණ්ඩායමද ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවය අනුගමනය කරයි. රාජ්‍ය සේවා ලිපිකරු සංගමයේ හිටපු සභාපති අයි. ෙජ්. වික්‍රම ජ.වි.පෙ. ආධාරකරුවෙකු බව මම දනිමි. නව නගර ශාලාවේ පැවති විෙජ්වීරගේ දේශනා වලට සවන් දීමට මොහු කීප වතාවක්ම පැමිණ ඇත. ගල්ඔය සංවර්ධන මණ්ඩලයේ ඉංජිනේරුවකු වන නන්ද රනවීර විෙජ්වීර ලඟින් ඇසුරු කරන්නෙකු වන අතර ජ.වි.පෙ. ආධාරකරුවකුද වන බව මම දනිමි.

 

ලංකාවේ පවත්නා පහත සඳහන් විප්ලවවාදී කන්ඩායම් ගැනද මම දනිමි. zzපෙරදිග සුළඟZZ නම් පුවත්පතක් ප්‍රකාශ කරන නිමල් රණසිංහගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමත්, නිහාල් ඩයස් හා ආනන්ද ගුණතිලකගේ නායකත්වයෙන් යුත් zzප්‍රගති පෙරමුණZZ නමින් හඳුන්වන කණ්ඩායමත්, සුමිත් දෙවිනුවරගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමත් මවිසින් ඉහත සඳහන් කරන ලද කණ්ඩායම් සියල්ලම විප්ලවවාදී කන්ඩායම් බැව් මම දනිමි. මේ කණ්ඩායම ්අපගේ කණ්ඩායම් සමඟ සබැඳියාවක් නොමැති බැව් මම දනිමි. එහෙත් මේ කන්ඩායම් නායකයින් විෙජ්වීර සමඟ ආශ්‍රයක් තිබුණාද යන්න මම නොදනිමි.

 

ගල්කිස්ස පොලිසියේ ජයවර්ධන නමැති පොලිස් කොස්තාපල් කෙනෙකු ගැන මා ඉහත සඳහන් කරන ලදි. ඔහුගේ නම පියසේන බව මම දැන් දනිමි. මෙය මා දැන ගත්තේ මා ගල්කිස්ස පොලිසියට ගෙන පොලිස් කොස්තාපල්ගේ විස්තර පිලිබඳ ප්‍රශ්න කළ පසුය. මවිසින් ඔහුගේ ස්වරූප විස්තර කළ පසු දැනට අත්අඩංගුවේ පසුවන පොලිස් කොස්තාපල් පියසේන බැව් මට කියන ලදි.

 

බොරැල්ල පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගත් ස්ථානය වන ඔස්මන්ඩ්ගේ නිවසේ පැවති සම්මන්ත්‍රණය ගැන මම මගේ ප්‍රකාශනයේදී සඳහන් කළෙමි. අතුලට විරුද්ධව ඉහත සඳහන් චෝදනාවලට අමතරව විෙජ්වීර එදින පහත සඳහන් චෝදනා අතුලට විරුද්ධව ඉදිරිපත් කළේය. බැංකු සොරකම් මගින් ලබාගත් රුපියල් ලක්ෂ එකහමාරක් පමණ මුදලකින් විෙජ්වීර අතට පත්වූයේ රු. 50,000 ක් පමණක් වන අතර ඉතිරි එක් ලක්ෂය අතුල අතෙහි තිබුණි. එම මුදල්වලට කුමක් වූයේදැයි විෙජ්වීර අතුලගෙන් ප්‍රශ්න කරන ලදි. අතුලට ගුවන්විදුලි ට්‍රාන්ස්මීටර් සකස් කිරීමටත්, ගුවන් විදුලි ට්‍රාන්ස්මීටර් වැඩ සම්බන්ධයෙන් සාමාජිකයින් පුරුදු කිරීමටත් පවරා තිබුණු නමුදු ඔහු පුරුදු කර තිබුණේ සාමාජිකයින් ඉතාම ටික දෙනෙකු බවත් සාදා තිබුණේ ට්‍රාන්ස්මීටර් ඉතා සුලූ ප්‍රමාණයකුත් යයි චෝදනා කළේය.

 

ඉහල මාදම්පැල්ලේ ධනපාල නමැත්තෙකුගේ නිවසේ ඇති සම්මන්ත්‍රණයක් ගැන මම කලින් සඳහන් කළෙමි. එම සම්මන්ත්‍රණයේදී අපගේ ව්‍යාපාරය සීඅයිඒ ව්‍යාපාරයක් බවට පැවති චෝදනා වලට විරුද්ධව අපි කථා කළ යුතු කරුණු ගැන අපි සාකච්ඡා කළෙමු. විෙජ්වීර විසින් සඳහන් කළ එක් කරුණක් නම් මෙම චෝදනා එල්ල කරන විට සීඅයිඒ නියෝජිතයින් වශයෙන් චෝදනා කොට 1950 ගණන්වලදී දොස්තර එස්. ඒ. වික්‍රමසිංහ සහ පීටර් කේනමන් විසින් හැරී අබේගුණවර්ධන, සෝමසිරි ද සිල්වා සහ ජෝ සිල්වා යන ඉහළ පෙළේ කොමියුනිස්ට්වාදීන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් පන්නා දැමීම වැනි

උදාහරණ ගැන අප සඳහන් කළ යුතු බවයි. එහෙත් අවුරුදු කීපයකට පසු මෙම අය නැවත පක්ෂට බඳවා ගන්නා ලදි. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මෙම සීඅයිඒ. සාමාජිකයින් නැවත බඳවා ගත්තේ නම් එම පක්ෂයද සීඅයිඒ ව්‍යාපාරයක් විය යුතුය. කිසියම් සාමාජිකයකු අපගේ ව්‍යාපාරය සීඅයිඒ ව්‍යාපාරයක් හැටියට යම්කිසි අවස්ථාවක චෝදනා නැගුවොත් ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම ඉහත සඳහන් තර්කය සාකච්ඡා කළ යුතු විය.

 

මගේ ප්‍රකාශයේදී මම කපිල මෝටර්ස් ගැන සඳහන් කළෙමි. අපගේ ව්‍යාපාරය මගින් මිලට ගන්නා ලද වානේ තොප්පි කපිල මෝටර්ස් හි නැවත පාට කළ බැව් මට දැන් මතකයි. මා මෙම ව්‍යාපාරයට බඳවා ගත් ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර ගැන මම සඳහන් කළෙමි

 

1968 පමණ ලංකාවේ කියුබානු තානාපති කාර්යාලය පැවති සමයේදී විමලගුණේ හා අනෙකුත් අයගේ කීම පිට විෙජ්වීර තානාපති කාර්යාලයට ගිය බවත් විෙජ්වීර තානාපති කාර්යාලයට යනවිට ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරි තානාපති කාර්යාලයේ නිලධාරියකුට කථා කරමින් සිටිනු දක්නා ලද බවත්, මොහු කීවා දැන් මතකයි. මෙම නිලධාරියාට විෙජ්වීර ස්පාඤ්ඤ භාෂාවෙන් කථා කළ විට මෙ නිලධාරියා එය ඉතාමත් අගය කළ බවත්, සංවාදය අතරතුරේදී මෙම නිලධාරියා විසින් ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරි ගැන විෙජ්වීරගේ අදහස් විමසන ලද බවත්, ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරි රාත්‍රි සමාජ ශාලාවකට ආ ගිය, මත්ද්‍රව්‍යයන්ට ඇබ්බැහි වූ පුද්ගලයෙකු යයි විෙජ්වීර විසින් කියන ලද බවද, මේ ගැන එම නිලධාරියා සතුටු ව විෙජ්වීරට බීම වලින් සංග්‍රහ කරන ලද බවත්, කීවා මතකයි.

 

ඒලියන් නානායක්කාරගේ නෑනා කෙනෙකු වන කරුණාතිලක මහත්මිය නමැත්තියක් මුහුදු වෙරළ පාරේ වෙසෙන බව මට දැන් මතකය. විෙජ්වීර ඇය හොඳින් දන්නා බවත්, ඔහු නාවල සේනානායක මාවතේ එක් නිවසකට ආ ගිය බවත් ඇය දන්නා බැව් 1970 යම් දිනයකදී කරුණාතිලක මහත්මිය මට කීවාය. මා මෙය සඳහන් කළේ මේ පාර දිගේ ඇති නිවාස ධනවත් අයට අයත් බැවිනි. විෙජ්වීර මෙම ස්ථානයට ගියේ මන්දැයි මම නොදනිමි.

 

මෙම ව්‍යාපාරයට සහභාගිවූ තව ටික දෙනෙකුගේ නම් සඳහන් කිරීමට මම කැමැත්තෙමි. ඔවුන් නම්:- රත්මලාන මුහුදු වෙරළ පාරේ සිරිල්, ඔහු ගල්කිස්සේ zzඒZZ ලැයිස්තුවේ සඳහන් විය. රත්මලාන ජයසුමනාරාම පාරේ ටෙරි, ගල්කිස්ස zzඒZZ ලැයිස්තුවේ රත්මලානේ ඛෙනඩික්. ගල්කිස්ස zzඒZZ ලැයිස්තුවේ. මේ පුද්ගලයින් සිරිදේවගේ නිවසේ පැවති පන්තිවලට සහභාගි විය. 5 වනදා පෙ. ව. 9.00 ට වැල්ලවත්ත දුම්රිය ස්ථානය ලඟ මුහුදු වෙරළේදී ඔහු හමුවන්නට යයි ප්‍රීති මට 1971 අප්‍රියෙල් 3 වෙනි හෝ 4 වෙනි දින පැවසූ බැව් මට දැන් මතකය. මම තනිවම එහි ගියෙමි. ඔහු පැමිණ නොසිටියේය. ඔහු මෙය කීවේ zzශිෂ්‍ය අංශයZZ මට භාරදීම සඳහාය. 1971 අප්‍රියෙල් 5 වන දින පහරදීමට ඔවුහු මට සහාය වීමට නියමිතව තිබුණි. මෙම ස්ථානයේදී මට රත්මලානේ එස් ටී. ටී. අයි. හි නන්දසේන සහ තවත් මා නම් නොදන්නා 8 දෙනෙකු හමු විය. නැවතත් හමුවුවහොත් ඔවුන් කීප දෙනෙකු හඳුනාගත හැක. මට කීමට ඇත්තේ මෙපමණයි.

 

ඉහත දැක්වූයේ කැමැත්තෙන් කරන ලද ප්‍රකාශයකි. එය මා ඉදිරියේදී සටහන් කරන ලදි. එය ආපසු කියවූ විට ඔහු එය නිවැරදි යයි පිළිගන්නා ලදි. ඔහු විසින් කළ සම්පූර්ණ ප්‍රකාශය කිසිම වරදක් නොමැතිව මෙහි අඩංගු වී ඇත. දැන් වේලාව පෙ. ව. 4.00 යි. 71.5.18 වැනි දින යතුරු ලියනය කලේ සී. බී. ද සිල්වා මහත්මිය සංසන්දනය කළේ බී. ඒ. ධර්මදාස මහත්මිය

 

 

 

(71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් කෘතිය​ ඇසුරෙනි – වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග)

Courtesy RT

 

Courtesy RT

Courtesy RT

Published time: 14 Oct, 2015 02:36Edited time: 14 Oct, 2015 08:14

Get short URL

Wreckage of the MH17 airplane is seen after the presentation of the final report into the crash of July 2014 of Malaysia Airlines flight MH17 over Ukraine, in Gilze Rijen, the Netherlands, October 13, 2015 © Michael Kooren / Reuters

1.4K2083

Despite a 15-month-long Dutch-led probe not definitively concluding who fired the BUK surface-to-air missile or the precise location from which it originated, the US continues to pursue its belief” that it was east Ukrainian rebels who downed flight MH17.

TrendsMalaysia MH17 plane crash, Ukraine turmoil

The State department spokesman Mark Toner welcomed the important findings” of the Dutch Safety Board (DSB) presented on Tuesday, briefing journalists that the Dutch report validated” the US theory that the Malaysia-bound flight carrying nearly 300 passengers was downed by a BUK surface-to-air missile” from separatist-controlled territory.”

The unintelligible babbling we have to read constantly simply aims at, on one hand, confusing, and on the other hand – to form a desired public opinion, which could effectively be called propaganda,” Russia’s Foreign Ministry’s spokesperson said at a media briefing in Moscow.

Maria Zakharova pointed out that merely days after the MH17 tragedy, the US rushed to present the public with its assessment of not the results, but the causes of the Malaysian Boeing tragedy.”

Foreign Ministry’s spokesperson stressed that the US confirmed their position long before” the Dutch report was published.

The adjustment of beliefs and results of the investigation has unfortunately become commonplace, notably not only with the Malaysian Boeing issue, but with other subjects as well,” Zakharova said.

On Tuesday, spokesman Toner confirmed that Washington stood by our belief”, despite the fact that DSB reports neither attributed blame, nor determined the exact location from which the missile was launched.

When asked to clarify how it could possibly support your theory,” Toner only repeated, again:

Because it does say that the MH17 was shot down by a BUK missile fired from separatist-controlled territory in eastern Ukraine, and we’ve said that from day one…”

Toner’s statement, however, contradicts the Dutch Safety Board’s official findings presented Tuesday. The report has not mentioned the exact launch location, only specifying that the warhead was detonated from somewhere within a 320 sq. km area in eastern Ukraine. The report also avoided speculation about who the territory was controlled by at the time.

The probe that included only technical detains has found that Malaysian Airlines Flight MH17 crashed as a result of a BUK 9М38-series that exploded above the left hand side of the Boeing 777’s cockpit.

The Dutch investigator also slammed the Ukrainian authorities for both failing to recognize the increased risk to civil airplanes and close the airspace above the conflict zone.

The blame game continues in Washington despite the fact that the DBS investigation is aimed at providing only technical details about the crash, while another probe is being carried out by the Joint Investigation Team (JIT). It is expected to determine who was responsible for the incident by the end of this year.

If they [US] have satellite imagery which I believe they do. They never turned it over and the DSB does not fault them from doing so. The Russians have turned over their satellite imagery. While they [DSB] said it was helpful, they did not use them to shed any more light,” political analyst, Daniel Patrick Welch, told RT.

The Russian Foreign Ministry challenged the results of the Dutch report, claiming that the investigation team did not answer” the Russian invitation to come to Russia and study the evidence that the Russian side was offering into the causes of the crash.

In a statement issued by the Ministry’s spokeswoman, Moscow claimed that calls made by Russia to Kiev to release military air traffic controllers’ recordings” at the time of the shoot-down were never followed through. Kiev also failed to release information regarding the positions of their own air defense forces in the area.

There remain serious doubts whether the genuine goal of an investigation conducted in the Netherlands is the establishment of true reasons behind the catastrophe and not a justification of accusations that have been put forward in advance,” a foreign ministry spokeswoman said.

In the immediate aftermath of the crash last year, Western media was fast to blame Moscow.

Despite the fact that there is still no official conclusion establishing who is behind the crash, mainstream media continued to point fingers at Russia-made” missile.

BUK producer, Almaz-Antey, has also provided the public with its own findings after it carried out two experiments simulating explosions near MH17 substitutes.

The Russian arms manufacturer determined that the missile had been an older BUK model, 9M38, fired from an area under the control of Ukrainian forces, thereby contesting the preliminary findings of the Dutch-led investigation.

It is being spun by The New York Times and all these Western mouthpieces as a victory, but if you look closely it is anything but,” Welch said. They fall far short of saying they know what happened. They say that they rare sure that it was shot by a BUK, but they can’t say for sure exactly where it came from and therefor they can’t say exactly who did it. This is nothing but the slam dunk that Washington wanted.”

Dr. Sudath Gunasekara:  President Senior Citizens movement Mahanuwara. 12.10.2015

 I don’t think there is any other word so often used, misused, abused and more confused than the word ‘national problem’ in Sri Lanka in contemporary literature. To analyze and understand what it means first of all one has to know what Sri Lanka is and then what the Sri Lanka Nation is.

Sri Lanka as it is known today in international parlor is the Island lying at the southern tip of the Indian Subcontinent separated only by a 22 mile stretch of sea. This has been in existence as a separate land mass for billions of years and from the earliest times in history it was known as Sihala deepa or Lanka deepa (which means Island of the Sinhala people). According to ancient Indian astrologers it was called Lanka deepa as it was centrally located on the planet. ‘Lankiiyati Bhu madhyaye ankeeyatiti Lanka’ was how it was defined. It means it is called Lanka as it lies at the centre of the earth as they saw it. Lanka derived from lakshaya meaning centre. Also ancient Indian literature like Puranas (Vahni purana) called it Lanka bases on its beauty and splendor. ‘Raman (beauty) thesyamiti Lanka’ Sri Harsha said. Both Ramayanaya and Mahabharataya consistently use the word Lanka or Lankapura perhaps in the same sense to refer to this country.

At the same time historically it was also known as Sihala deepa meaning the land of the Sinhala race.  This too goes back to antiquity. The word Sinhala is attributed with at least two meanings. The most common interpretation is that is the Land first inhabited by a Prince called Vijaya of the Sinha clan from Northern India who landed here in 647 BC. Those who disagree with this hold the view that this Island was inhabited by local people belonging to four tribes namely, Yaksha, Raksha, Deva, and Naga who were called Sivhela (the four hela tribes). Therefore the land was called Sinhala ( Siv Hela=Sinhala) they argue. According to Mahawansa it was called Lanka at the time Viijaya landed.

Vijayo lala visaya-Sihabahu narindajo

Esa Lanka manuppatto- Satta bhacca satanugo”

(Mahavamsa Chat V11 28)

(Prince Vijaya the son of King Sihabahu has reached Lanka at this moment with a retinue of seven hundred men)

Therefore it is nothing but logical to surmise that this Island was known as Lanka not only at the time of Mahavamsa being compiled (Vth C. AD) but also at the time of the Buddha 6^thC.BC. The term Sihala also had been in usage long before. For example it is mentioned in Garuda Puranaya, Jotistatva and Mahabharata (tat deepavasin Sihala). According to Mahavamsa it was called Tambapanni, by Vijaya and his people after they found their palms had got red coloured when they touched the ground on their arrival. It was probably from this the Greco-Roman map maker Ptolemy called it Taprobane. However the word Tambapanni also appears in Garuda Purana and in Valahassa Jatakaya among the Jataka Stories. These evidence show that even Tambapanni had been in use long before Ptolemy.

It is also interesting to note that this Island was called Lanka long before that. For example during the time of Mahabharata and Ramayana compilation. Lanka also means resplendent. That way Lanka also means beautiful or glittering. Naturally located almost at the center of the tropics where you get sunshine the whole day throughout the year it is no surprise that with its evergreen forest cover surrounded by blue waters and sunshine it had been glittering throughout the year down the ages. South Indians called it Eelam meaning the land of the Sinhala people from very early times. This is clearly proved when you read the Malayali saying ‘EElam (land of the Sinhala people) Kandavar Illam kanukka illei’(man who saw the land of the Sinhalese will never come home).

In later years Arabian travelers like Edrisi and Iban Batuta and Marco Polo called it Serendib, and many other names followed. Ceilio. Cerendib, Ceilan, Paleimundu, seeladib, and finally Ceylon, by the British, as eachone could pronounce it.  Nevertheless it is curious to find that all these words meant one of two things; that is either the land of the Sinhala people or the resplendent/beautiful Island. Therefore firstly it is established beyond all reasonable doubt that this land had been the land of the Sinhala people from the beginning of history and even extending beyond historical times. Secondly it is even more important to note here that this country had never been called the Land of the Tamils as present day they claim, though they have been struggling to do so at least from the 2^nd century BC.

I reproduce here a piece written by me some time back to The Lankaweb  to save  my time and for your convenience.

How many nations are there in this country?
Posted on November 9th, 2011

Dr. Sudath Gunasekara:  President Senior Citizens movement Mahanuwara. 9.11.2011.

This has been a very big puzzle for me for quite some time. I have no doubt that majority of you who read this note might have had the same problem.  This is mainly because vey often people who mater in society, when they speak at public forum use to say…”me rate Siyaluma jatinta’ meaning all nations in this country. What baffles and confuse me is the question as to how many nations are there in this country. Because I always thought there is only one Nation in this country. You would have heard and noticed this lose utterance over the TV, Radio the press, at public meetings and even at private conversations. I have seen this happening very often. Our politicians starting from the President, Prime Minister downwards, academia in universities including even some professors of Sinhala and History, few top erudite religious dignitaries, some so-called intellectuals who have got disoriented or brain washed in the course of their political and ideological transformations and many more go on uttering these lose words repeatedly like parrots most probably without knowing the seriousness of the damage they to the Nation that is Sri Lankan. In my opinion it is no surprise our self seeking unpatriotic politicians who woo for minority votes to come to power, people who do not have that spiritual sentiment that infuse the sense of nationality and  those who do not have a proper Jatakaya (birth) are the people who indulge in such nonsense. Of course those who really do not know the actual meaning also may use it. But they could be corrected where as the other categories cannot.

When all these big shots either driven by their personal agendas or in their ignorance of the real long term implications go on repeating it like parrots, minorities also begin to think they are separate nations. The most dangerous thing about this trend is the psychological transformation of the perception and attitude of the people that would settle down permanently in their minds and become irreversible. In this instance I would like to draw a parallel between the division of the Sinhala people living in the hills and the lowlands in to two rival groups as Kandyans and low country Sinhalese by the British. Until around 1803 then they were one nation. But since then these artificially created two groups behaved as if they were two different nations and at the early stages of agitation for constitutional reforms in the 19^th century they even asked for two separate federal states. Thanks to the fact they all belong to one race, speak the same language, professed the same religion and have common roots the differences were patched up and went back to square one. As such why can’t this band of ignoramus understand that this country, like most other countries in the world has only One Nation’? The funniest thing is at the same time these very people talk, of one nation, some times in the course of the same speech.  They say jati bhedayak neti ekama jatiyak. So it is no wonder that the ordinary people get confused and also begin to think that this country has more than one nation. The situation is made even worse when top Politicians from high flat forms describe this country as a multinational society. Minority communal elements meanwhile make the maximum use of his confusion. It is like the famous panina rilawunta iniman bendeema.

As for me from my small days I thought we have only one nation in this country. That was how the teachers of our day have taught us in school. According to them we are called the Sinahala nation and the country Sinhale, meaning the land of the Sinhala people. They also told us that that could be either because we descend from Vijaya (a man from the Sinha race whose father Sinhabahu is said to have killed the lion father)  who is supposed to have found this nation or because we descend from the Sivhela namely, yaksha, Raksha, Deva and Naga who had been living in this Island long before Vijaya arrived in the 6th century BC. Since this Island had been known as Lanka or Lankadeepa or Lanka dvipa (the resplendent Isle) even from the time of legendary Ravana we were also called Lankan or Lankika Jatiya, meaning those who were born in Lanka. They also taught us that meanwhile there had been South Indian Tamil invaders, starting from 2^nd century BC, who had been trying to capture this country from time to time. But every time they attempted to do so they were defeated and the Sinhala Kings ruled this country continuously until 1815 until the British ceded it to United Kingdom by deceit.

Those invaders who were left behind from very early times got absorbed and integrated to the main stream and became Lankans or Sinhala people while some of them retained their religion and culture. Also in between there were others especially the Arab traders who came from time to time in small numbers, not as invaders but as traders who were later known as Muslims going by their religion. Most of them got married to local Sinhala women and even took Sinhala ge names and lived among the Sinhala people. But all these men got absorbed in to the main stream while retaining their religious identity only. In addition to the language of the country, that is Sinhala, they also spoke Tamil. This may be due to the fact that most of them came from South India and also they did business with both local and Indian Tamils across the sea.  But the important thing to note here is that almost all these people, both Tamils and Muslims knew the language of the Land. So, even today nearly 95 % of the population in this country is conversant in Sinhala. The estate Tamils who were brought by the British after 1840s, even though they were deliberately kept separated from the local as a community also learnt Sinhala as they came in contact with the neighbouring Sinhala villages.

So if you take the language as the dominant factor that unifies a nation, in this case Sinhala, what is the other name by which you should name this country? See our immediate neighbour India, then countries like Thailand, Japan, China, Korea, Russia, Germany, France, Italy, Greece, Spain and England to name only a few. All these countries are named after the dominant language spoken in those countries.

It is only at the Donoghmore reforms the Tamil politicians tried to establish a separate identity. With the growth of Tamil communal politics they assumed a Tamil National” attitude and Tamil nationalism emerged which in later years tried to assert as a separate nation within this country. No wonder these minions behave like goliaths when there are no statesmen of stature to draw the line and tell everybody that this country has only one nation and those who talk of many nations will be charged for treason or deported to their original places. Tamils of Sri Lanka who agitate for nationhood here seem to be ignorant of the fact that there is no Tamil Nation in South India which in fact had been the original Home of the race called Tamils on this planet. In fact India has even banned agitation for a Tamil nationhood by law in spite of the fact there are over 70 million Tamils living there.

 

Although the idea of nationality is difficult to define the term nation in modern society is generally used to describe a community of race and language, geographic unity, community of religion, common political aspiration and, above all,  historical development over a long time. This is of course not universal. But however it is essentially a sentiment of unity, spiritual in character and the will of a people to live together as Laski put it. The unity is the outcome of a common history. The Sinhala people even in this context had been a nation at least from the 6th century BC in this country. Even the four groups who lived here previously got identified as one nation as Sivhela or Sinhala. That is why the land was called Sinhale meaning the land of the Sivhela or Sinhala. With the introduction of Buddhism in 307 BC they became Buddhists and ever remained as The Sinhala Buddhist Nation’ in this country. With all the vicissitudes of history even in 1815 more than 90 % of the people in this country came within this category.

The other thing is Tamils have a motherland in south India and Muslims a motherland in Arabia where as the Sinhalese have only this tiny Island of 25,000 sq miles as heir motherland on this planet. This was indeed their only motherland from the dawn of history. Thousands of archaeological, epigraphical and literary evidence often running even to prehistoric times spread all over the entire length and breadth of this country bear enough evidence to this conclusion that has been proved beyond all doubts. Therefore it is irrefutable and un-negotiable by any standards

In this historical backdrop Tamils, Muslims and any other minor ethnic group in this country that forms a part of the Sri Lanka nation or the Sinhala nation is only an integral part of the ”Nation Lankan or Sinhala’ as this country had been known as the land of the Sinhala people right through out in history. No man or woman can contradict it unless he or she is an incurable lunatic. Therefore in the first place at least now these minority ethnic groups should understand their limitations and  due role within the Lankan nation, and concede to this historical reality and learn to live with the major community without running to America, India and other countries asking to tame the Sinhala nation and thereby creating unwanted problems for us as well as for themselves. I am positive that the big majority, who are sensible, are prepared to do so. For those who are not prepared to concede to this irrefutable reality, I think, it is high time that they should renounce their craving for this day dream and go back to their own motherlands without trying to dream of a motherland on somebody else’s country and claiming illegal ownership of someone else’s soil by going round the world just denigrating our country.

Secondly on the part of our politicians I think it is high time that first they should rise above petty party politics and assert and behave as statesmen and write this provision in to the Constitution of this country and declare that anyone agitating, behaving or instigating, aiding and abetting others to talk, act or behave as separate nations or agitate for separation, contravening the law of the land, shall be charged for high treason.

Not only any Sinhala politician whether it is President, Prime Minister or an ordinary MP who cannot concede to this rule and affirm and swear before taking Office in front of the Sri Dantadatumwahanse /Sri Mhabodhinwahanse and the Mahanayaka Theras of this country as it was done in the days of the Sinhala Kings should never seek political office in this country.

People of this country should immediately start to deploy an Island wide public agitation campaign to get this historical injustice and blunder rectified at least now.

Now we came to the second issue of nationality.

By Charles. S.Perera

Mahinda Rajapakse, Gotabhaya Rajapakse and Sarath Fonseka were the trio that brought terrorism in Sri Lanka to a conclusion. The breaking up that trio was the desire of the West manipulated by the Tamil diaspora to isolate Mahinda Rajapakse and bring charges of war crimes against Gotabhaya Rajapakse.  Not only they planned the break up, but also made him a political rival of  the President Mahinda Rajapakse.

Naturally the idea of the possibility of becoming the President of Sri Lanka may have tempted Sarath Fonseka to give into USA State Department to consent to become a part of the USA effort of regime change.

What really made Sarath Fonseka breakaway from his natural friends to become a foe of the President and Gotabhaya who made him  a hero and made what he is as he himself  said in a Television Interview.

When Mahinda Rajapakse won the Presidential election in 2005, Gotabhaya Rajapakse who had by then retired from the Sri Lanka Armed Forces had come to Sri Lanka to be with his brother. He was naturally invited by Mahinda  Rajapakse to be with him to take over the Defence Ministry and help him  in the settlement of  the terrorist issue.  He had accepted.

When Sarath Fonseka who was then scheduled to retire knew about it requested Gotabhaya Rajapakse to  allow him to continue to serve in the  Army . Sarath Fonseka knew  with Gotabhaya as the Defence Secretary there is finally the appropriate people in place to end terrorism militarily. That  had been his unrealised dream, working under  then Presidents JR, Premadasa, and Chndrika .

Gotabhaya Rajapakse had requested  his brother the President to stop the retirement  of Sarath Fonseka and allow him to continue in Service as the Commander of the Sri Lanka Army.  Accordingly Sarath Fonseka was sworn in as the Commander of the Sri Lanka Army on  6 December, 2005.

Gotabhaya Rajapakse was a Lieutenant Colonel in the Sri Lanka Army  and had fought the LTTE terrorists along side Sarath Fonseka .  Theywere brothers in Arms.  Decent people build bonds of amity  that stand through time not allowing personal interests or  material advantages to break them.

When Jaffna was under siege by the terrorists the then Colonel Sarath Fonseka led the successfulmidnight express” operation along with the Lieutenant Colonel Gotabhaya Rajapakse to rescue hundreds of besieged soldiers. Lt.General Fonseka was the victim of a suicide bomb on  25 April, 2006 in which he was seriously injured and nine others were killed.  He recovered rapidly and joined the Defence Secretary Gotabhaya Rajapakse and President Mahinda Rajapakse  to  continue the battle against the terrorists eliminating them  in May, 2009.

Sarath Fonseka’s friend  in arms  Gotabhaya Rajapakse is himself  a veteran soldier . He was commended  by the former President  J.R.Jayawardhane  for his bravery and was awarded Rana Wickrama Padakkama. President R.Premadasa and President Wijetunga  awarded him with the  Rana Sura Padakkama for valour in combat  and bravery in action.

Gotabhaya Rajapakse lead under his Command the 1st Battalion of the Gajaba Regiment in the  Vadamarachhci Operation in 1987 and Operation Thrividabalaya in 1990 to rescue Jaffna peninsula and the Jaffna Fort from terrorist control. He escaped  a terrorist suicide bomb attack on his life  on  1^st December,2006.

This is the metal of which  Gotabhaya Rajapakse is made and  such is the man the former criminals of the JVP and Ranil Wickramasinghe’s FCID and Maithripala Sirisena’s Presidential investigation Commission is trying to vilify by their silly” interrogations.

Sarath Fonseka should therefore be honoured to be on the side of a friend  like Gotabhaya rather than with Ranil Wickramasinghe, Ravi Karunanayake, Mangala Samaraweera and Lakshman Kiriella who mocked the Sri Lanka Armed Forces, and who are now preparing to allow foreign judges and prosecutors    to try the valiant Armed Forces of Sri Lanka for war crimes.

Sarath Fonseka had knowingly or unknowingly fallen into a trap set by the USA State Department to break up the Sri Lanka’s honoured  trio Mahinda Rajapakse, Sarath Fonseka and  Gotabhaya Rajapakse, to become a tool of USA in its abject policy of regime change.

Somewhere in November or December, 2009 Maithripala Sirisena now the President of Sri Lanka made a statement  that the West is making use of Sarath Fonseka to bring  a regime change in Sri Lanka.

Probability of this attempt to win over Sarath Fonseka to the side of USA to plan a regime change in Sri Lanka, became evident  viewed from the USA’s role in the Pedro Carmen’led coup to bring down the Venezuelan head of state  President Hugo Chavez in April 2002. The decision to chase Chavez from power had been planned  six months before. The key players of the coup were from the Venezuelan  navy and air force: Pedro Carmona,  Vice Admiral Carlos Molina, Air Force Colonel Pedro Soto.  They had been met by USA and Molina and Soto had received  US$ 1000,000 each  from a Miamy Bank to denounce Chavez.

It had been later found that US funnelled around million US Dollars to the Organisation that moved the idea of anti-Chavez coup through the National Endowment for Democracy( of which Chndrika is a member). USA had recognised the coup as a regime change”

The modern US foreign policy is that if a head of State of a country is considered acting against the interest of USA, it starts plans with the opposition of that country, anti government factions, and its military personnel for a regime change.

Isn’t it therefore possible that US department had been using Sarath Fonseka  as a possible tool in their plan to remove Mahinda Rajapakse from power ?

There were speculations as to what exactly was the reason why Sarath Fonseka went to America immediately after winning the military operations against the terrorists and eliminating terrorism.  Was it really to see his daughters and renew his green card  or  did he have other motives ?

It has been said that during his visit  the US Department of Homeland Security had requested Sarath Fonseka to volunteer to answer questions on the crimes allegedly committed by Defence Secretary Gotabhaya Rajapakse

This prompts  the question, did Sarath Fonseka’s recent trip to U.S had other ulterior motives than visiting his daughters and renewing his U.S green card?

During the visit the US Department of Homeland Security (DHS) requested Fonseka to volunteer and answer questions on the crimes allegedly committed by Defense Secretary Gotabaya Rajapaksa. Sarath Fonseka has allegedly agreed  to meet with the officials of the US Department of Homeland Security, without informing either the Sri Lanka Embassy  or the Defense Secretary.

What was really being discussed under the pretext of  an interview by the US Department of Homeland Security ? Was it really the US Department of Home Security that was requesting the interview ?

Were there plans to conduct a coup after the defeat of the LTTE? Was Sarath Fonseka’s running for the Presidency against Mahinda Rjapakse a part of a plan hatched abroad to bring down the Mahinda Rajapakse Government ?

Why did Sarath Fonseka had a secret meeting with the US Ambassador  Patricia Butenis  after his return from USA ?

That is not all. Why did Sarath Fonseka leave to China to visit the Arms Suppliers, at a decisive moment in the final stage of the military operations against the terrorists ?

The improbable answer he had given when he was asked was that he had been invited by the Chinese arm suppliers two years before  and the tickets he had been given were due to expire and he wanted to use the tickets before the expiry of their validity. He had said that he had gone with the permission of the Defence Secretary.

Did the Defence Secrtetary smelt something fishy in Sarath Fonseka’s visit to China at that crucial time ?

Were the Forces behind Sarath Fonseka planning to drag on the war for some more time and force the President Mahinda Rajapakse to stop the war and bring Prabhakaran to the negotiating table ?

Incidently Sarath Fonseka had said that there would not be a hero’s day speech by Prabhakaran, but instead of that there would be peace talks with Prabhakaran.  Wasn’t it that the West wanted ?

The accusation that 3500 civilians were killed came after General Sarth Fonseka had left the country to China and Gotabhaya had taken over the Command of the Army.

Why did Sarath Fonseka wanted to procure arms after almost defeating the terrorists ? Why was there a mass gathering of battle tanks on the 60^th anniversary of the Army ? Were they to be turned towards the temple trees?

Sarath Fonsek and the forces behind him were  backed by the West, and no one could have saved Mahinda or Gotabhaya Rajapakse if there was a military coup.

There had been a long held plan by the USA government to hold the Defence Secretary Gotabhaya Rajapakse responsible for war crime charges. There are doubts about the officials supposed to have been from the US Department of Home Security  that contacted Sarath Fonseka  to arrange an interview.

In this respect there are statements made by the former Foreign Minister Bogollagama ( strange that he has still not been taken by Ranil Wickramasinghe’s FCID for investigation.Perehaps he may be taken soon) in the Praliament about Sarath Fonseka’s  safe return  home , he had said  that there is an organisation in USA called the Tamils against Genocide, which is trying to trap various Sri Lankan Officials. He did not elaborate on it.

Quote:

“For the past year I have written about Bruce Fein in many articles that have been widely published and circulated. He is reportedly paid $100,000 per month to tell lies in Washington about the government of Sri Lanka, and to take it to the International Courts – along with its Defence Secretary, Army Commander and Chief Presidential Advisor – with charges of genocide and other war crimes supposedly committed against the Tamils in Sri Lanka. During the past year Mr. Fein has worked for three LTTE front organizations; his current client is a US based orgniasation called “Tamils against Genocide.”

“………. Recent actions and policy decisions made by the US government indicate that Mr. Fein has gotten the ear of Hillary Clinton, Senator Patrick Leahy (current chairman of the Judiciary Committee) and Senator Robert Casey (Chairman of the Foreign Relations Subcommittee).”

End quote. (The Island, 11.06.09)

All this goes to show from where came the material for Zaid Ra’adh Al Hussains UN Report which ended up as the US resolution against Sri Lanka sponsored by the destructive government of Maithripala Sirisena an Ranil Wickramasinghe.

This is a long held plan by the USA  on the request of the Tamils against Genocide, its Attorney Bruce Fein and others heavily paid by the blood money of the Tamils against Genocide.

If Sarath Fonseka ever comes to read this he will now know th        at he had been used as a cats paw by the USA and its local Agents Chandrika and Ranil Wickramasinghe, to put in place a plan masterminded by the Tamils against Genocide bagging into its scheme the US Government.

Sarath Fonseka should now realise that his ending up in a prison cell after helping in the elimination of terrorism in Sri Lanka was his own making.  He should at least now understand that his place is with Gotabhaya Rajapakse and Mahinda Rajapakse, and not with anti Sri Lanka UNP , pseudo Marxist JVP playing its true roll with the UNP, American Agent Chandrika, unreliable Mangala Samaraweera, or the Tamil Ravi Karunanayake.

Every patriot worth being called such should join hands with all to make the Sirisena Ranil Government to openly refuse to accept the Said Ra’adh Al Hussain’s UN Report and reject it as it is evident that the purpose of the US Resolution was to make the Tamils against Genocide achieve what the terrorists had failed to achieve and set up their Tamil Eelam State downgrading the sovereignty of Sri Lanka.

Reference for this article comes from Articles published in Lanka web.

Sarath Fonseka the humble Patriotic Soldier of Sri Lanka by Noor Nizam (2.11.2009)

Sarath Fonseka and Regime Change in Sri Lanka by  A.Weerasekara (6.12.2009)

Sarath Fonseka and DHS: More Questions than  Answers by Lasanda Kurukulasuriya (The Island -11.6.2009)

 

WikiLeaks: Fonseka’s Hawaii visit cancelled due to his involvement in human-rights violations

Related news link to Fonseka’s DHS interview – WikiLeaks: Fonseka tried to shift blame on war crime to Gota

PGOV PREL PREF PHUM PTER EAID MOPS CE

Http://www.kalaya.org/i091104.html

Shenali D Waduge

The nicer word used is ‘indentured labor’ but in reality the Irish though white were ripped apart from families and sold to the highest bidders and treated as slaves having transported them to the British colonies. It is these British that are today preaching about human rights when none of the violations committed by them have been allowed to be even investigated and the British refuse to acknowledge their crimes against humanity. The British think that they can hide their criminal past and pretend all that took place a long long time ago and have the God-given right to be pointing fingers at others in nations where trouble have either been created by them indirectly or find the roots back to Britain. Why are these crimes kept in the dark and hidden from the public? Is it because the British are ashamed or because they simply want to white wash their crimes and pretend they did no such crimes!

 Britain’s Human Rights to White Irish

What do you do to people who are of the wrong religion, who speak the wrong language and people who are too many to control? The British solution was to pack them off to the British colonies as King James 1 did. In fact it was the white Irish that were packed off to the Amazon in 1612 and it was only in 1619 that the 1^st African slaves were sent to Jamestown. Its time we all re-learn our history!

We can take heart that the enslavement and repression of human rights were not solely directed at non-whites. The treatment of white Irish by the British stands out as a gory example of how ruthless the British were and probably still are.

African slaves cost 50 Sterling but Irish slaves were just 5 sterling and so Irish became the cheap choice for enslavement. A hybrid version of cloning slaves became the next modus operandi by getting African settlers to breed with Irish women to produce slaves of a distinct complexion that would save the British the cost of transporting more slaves from either Africa or Ireland. Ingenious thinking!

The tanned complexion of people in the West Indies come from this forced breeding. In 1681 this practice was however banned. Irish slaves were also sold in Australia. A British ship is said to have dumped 1302 slaves in the Atlantic Ocean so the crew would have enough food. When Prime Minister Paul Keating of Australia refused to show ‘proper respect’ to Britains Queen Elizabeth II during her tate visit, a British Conservative MP (Terry Dicks) declared it’s a country of ex-convicts, so we should not be surprised by the rudeness of their prime minister”. Some Australians still want to be part of the British Empire!

In 1641, Ireland’s population was 1,466,000 and in 1652 reduced to 616,000. According to Sir William Petty, 850,000 were wasted by the sword, plague, famine, hardship and banishment during the Confederation War 1641-1652. Thereafter the British began transporting Irish to the American colonies.

• Irish slavery by King James II and Charles I and followed  by Oliver Cromwell
• Irish slave trade began when James II sold 30,000 Irish prisoners as slaves to the New World
• By mid 1600s 70% of the total population of Montserrat were Irish slaves
• by 1632, Irish were the main slaves sold to Antigua and Montserrat in the West Indies.
• From 1641 to 1652, over 500,000 Irish were killed by the English and another 300,000 were sold as slaves
• During the 1650s, over 100,000 Irish children between the ages of 10 and 14 were taken from their parents and sold as slaves in the West Indies, Virginia and New England.
• 52,000 Irish (mostly women and children) were sold to Barbados and Virginia.
• In 1656, Cromwell ordered that 2000 Irish children be taken to Jamaica and sold as slaves to English settlers
• In 1670 the Governor of Virginia said that he had 2000 Negro and 6000 White slaves
• The term ‘barbadosed’ came from the overhaul of slaves to Barbados!
• The typical death rate on the slave ships was around 37%.
• There was even a time when the Blacks owned white Irish slaves – White slaves were owned by Negroes and Indians to such an extent in the South that the Virginia Assembly passed a law against the practice! It is enacted that noe negro or Indian though baptized and enjoyned their owne ffreedome shall be capable of any such purchase of christians…” (Christians = White Only)
• White Christians were sold on the auction block, in chains
• White Christians had their teeth checked and their muscles probed, like cattle
• White Christians were stripped naked for all the world to see
• White Christian families were split apart

Famous Americans whose heritage is Irish

• Joe Biden (US Vice President)
• Jimmy Carter (former US President)

• Bill Clinton (former US President)
• The Kennedy’s (former President & family)
• Jacqueline Kennedy Onassis
• Sarah Palin (Vice Presidential Nominee)
• Ronald Reagan (former President)
• Jack Welch – former CEO of GE
• Walt Disney

If the British was not satisfied with turning the Irish into slaves their next plan after Cromwell came into power was nothing short of genocide with the intentional famine and plague created by destroying food stocks to reduce Irish population to 40%, their lands were confiscated, Catholicism was outlawed and British soldiers ordered to kill any Irish. That was Cromwell towards Ireland and Robert Brownrigg the Butcher of Uva tried a similar stunt in Ceylon when the same scorched earth policy and his declaration was Slaughter every man, woman, and child (including babes suckling at the breast)” https://www.lankaweb.com/news/items/2015/02/04/governor-robert-brownrigg-butcher-of-uva-wellassa/

The British are speaking pretending to be on a moral higher plane when the 1742 English State Paper states In clearing the ground for the adventurers and soldiers (the English capitalists of that day)… To be transported to Barbados and the English plantations in America. It was a measure beneficial to Ireland, which was thus relieved of a population that might trouble the planters; it was a benefit to the people removed, which might thus be made English and Christians … a great benefit to the West India sugar planters, who desired men and boys for their bondsmen, and the women and Irish girls… To solace them.” (so the abuse of young boys to satisfy men is really nothing new!)

If any single country owes an apology to the people of the world it is none other than Britain. The British Empire controlled the world for 2 centuries. By 1922 Britain ruled over 458million people across 13,012,000sq.miles (1/4 of the world’s land area).

The British created racial segregation (known as Apartheid) where whites ruled blacks. British confiscated native lands and made the natives into landless tenant slaves. The potatoe famine in Ireland is remembered for the manner the British killed 750,000 Irish from famine in a systematic ploy to cull population.  It was the British that began the Opium Wars growing them legally in British India and smuggling them into China using it as a trade leverage and led to the Treaty of Nanjing and the opening of 5 ports to international trade and ceded Hong Kong to Great Britain. We can also recall the Berlin Conference of 1884-1885 which led to the Scramble for Africa and the carving out of Africa’s territory and boundaries to satisfy the greed and lust of the white invaders who were scrambling to get their dirty hands on Africa’s wealth – gold, ivory, minerals, natural resources, oil, gas etc.

There is much that Britain stands guilty of but instead Britain and the other white Christian nations have used their global power and world control to either shut out or hide the truth from the public. Except for a handful of people who have studied the root causes and are intelligent enough to put two and two together most find it difficult to even imagine the scale of white Christian crimes that have been committed.

When leaders like David Cameron stands and points fingers like some cherubic angel and messiah representing Britain as the honorable and decent nation, we can but bring out the past to remind them to atone for their sins first before shouting from glass houses.

Shenali D Waduge

 

Sources:

• http://www.globalresearch.ca/the-irish-slave-trade-the-forgotten-white-slaves/31076
• https://www.ewtn.com/library/HUMANITY/SLAVES.TXT
• White Slaves – https://www.youtube.com/watch?v=qvo7eVI_eIc
• https://www.youtube.com/watch?v=31E1gHowYcA The Truth About Slavery: Past, Present and Future

 

 

By Chandre Dharmawardana Canada Courtesy Island

According to Dr. Leo Fernando (Island, 7-10-2015), “assuming that there is an almighty omniscient God who is also all loving and merciful, one cannot imagine that He would create a Hell for His subjects when He could have easily refrained from creating them to spare them of eternal punishment ….”. If so, one may ask “why is there so much pain and suffering in the world where the deity created a Hitler, Stalin, Pol Pot, ISIS, tsunamis and mass epidemics where innocents perish”? 

We are fortunate to have Prof/ Carlo Fonseka (CF) who presents complex ideas simply and entertainingly. Prof. Fonseka, writing in the Island (6-Oct-2015) gives an excellent discussion of the first law of thermodynamics which states that ‘matter’ (or equivalently, ‘energy’) can neither be destroyed nor created. It is when CF stated that “when I die I will rot in accordance with the first law of thermodynamics” (Island, 2 October), that I felt compelled to add to his discussion, as there is no room for “rotting” in the “first law”. After all, ‘rotting’ is governed by the second law of thermodynamics. Furthermore, CF says “I request CD to point out where exactly in my account I have erred and confused things”.

Everyone is concerned about “mass”, as comments about “putting on weight”, or “going on a diet” etc., show (although “mass” and “weight” need to be distinguished, we use them informally here). So, a human being’s “mass” is clearly NOT a conserved quantity, as the bath-room scales show. Text books on thermodynamics state that ‘given a closed system, even if chemical or other transformations occur inside that system, the total mass remains constant’. The law is tested by weighing such a ‘closed system’ repeatedly, while transformations occur.

 

If the system were not closed, any answer can result! An ancient Indian scientist named Piyasi (6th century BCE) weighed a person before death and after death, to determine the mass of the departed soul. To his consternation, the body was found to be heavier dead than when alive!

 

An organism is not a closed system. It is a part of the environment. In applying the first law to organisms, we enclose the organism, its food, air and its waste inside a sealed system. Then the first law holds, as testable using a bacterial colony on a Petri dish, enclosed in glass chamber. The mass of the chamber (plus contents) remains constant even as new bacteria are born, or when the whole colony dies as the nutrients run out.

 

CF proposes to make the whole universe (plus himself) a “closed system”, and apply the conservation law to the universe, before and after death. Even if we could weigh the whole universe before and after the death of a person, the needed accuracy (clever by half!) will never be available to test the law!

 

The universe (or the part of it that we know) is NOT a closed system. Matter and energy are being destroyed every second at every black hole, and so the laws of physics break down at such “singularities in space-time”. Interestingly, the ‘surface’ of a black hole seems to be a ‘closed system’, and excellent progress has been made in black-hole surface physics, using thermodynamics.

 

The first law was viewed with suspicion at an earlier age because people believed that “flies, maggots” and life arose spontaneously, and that holy men can miraculously ‘pluck things’ out of thin air and present them to devotees. The first law forbids such miracles, except inside blackholes, whiteholes, wormholes and such `space-time singularities’ where physics becomes invalid.

 

So theology can take refuge in such singularities since we cannot prove or disprove any claims that a Creator, a Brahma or Hell-fire is working inside these ‘cracks’ in space-time.

 

According to Dr. Leo Fernando (Island, 7-10-2015), “assuming that there is an almighty omniscient God who is also all loving and merciful, one cannot imagine that He would create a Hell for His subjects when He could have easily refrained from creating them to spare them of eternal punishment ….”. If so, one may ask “why is there so much pain and suffering in the world where the deity created a Hitler, Stalin, Pol Pot, ISIS, tsunamis and mass epidemics where innocents perish”?

 

Catharism was a heretical Christian teaching with an admixture of Hindu-Buddhist beliefs that flourished in southern Europe in the 12-14th centuries, and concerned itself with human suffering. The existence of human misery proved to them that the creator is a malevolent being. In Hinduism, the Creator is both Good and Bad. The inquisition eliminated thousands of Cathers and ended the ‘heresy’ brutally.

 

CF concludes that “when Physicist CD implies that I am confusing the first law with the second law, I think the Physicist is being too clever by half”.

 

I was a Chemistry professor in Sri Lanka, where I laboured much in areas like food science and environmental chemistry, while also researching in theoretical physics. The laws of chemistry are a direct consequence of the laws of physics. If Prof. Carlo Fonseka had stated, “When I die, I will rot in accordance with the laws of chemistry”, I would have agreed with him fully.

 

Chanaka Bandarage

Towards mid October 1505, the Portuguese Naval Captain, Lorenzo De Almeida, aka Don Lorenzo, who manned a fleet of nine war ships, had decided to return to Portugal  as he could not secure marine rope from the Islands of Maldives or Calcutta in India. Almeida was not aware of the existence of the island nation, Sri Lanka.  During the return journey to Portugal, his crew witnessed on the horizon of a land that was lush in vegetation.  They decided to sail towards that land, Sri Lanka; and upon arrival therein anchored at the Galle Harbour.

Two generations prior to this visit, Ven Thotagamuwe Shri  Rahula Thero in verse 84 of his Parevi Sandeshaya (පරෙවී සංදේශය) described Galle as a place where gems, pearls and gold were displayed in shops in such abundance as if the entire seabed had been mined to secure them.

While berthed in Galle, minor repairs to the fleet were attended to.  The Portuguese managed to secure the required marine rope as well. They procured food and water in large quantities for their new voyage;  the destination was Colombo, Sri Lanka.

While sailing to Colombo the Portuguese were mesmerised with the beauty of the island nation. What they had witnessed in Calcutta was a dry, harsh and a rough land.  In contrast, they realised that Sri Lanka was a refreshing, fertile land.  They saw whispering palm trees and very much enjoyed the fragrant breeze that blew through them. They could see lush green vegetation everywhere and the beautiful white Buddhist pagodas (dagobas) that appeared on hilltops. The Portuguese were exceptionally happy that they found this beautiful, prosperous island paradise at a time when the fleet was highly demoralised. They could not wait until they reached Colombo.  During the voyage, they gave thanks to their God for the finding.

On 15 October 1505, exactly 510 years to date, the ships anchored at Colombo Harbor.

The Portuguese observed two Muslim churches in Modera area.  They watched young Sinhala children while singing,  joyfully pulling giant fishing nets to the shore, filled with fish. The Portuguese were surprised that the Colombo Port was full of ships.  Among the items  that were destined to export from Colombo to various parts of the world were tusked elephants, desiccated coconuts, fresh coconuts, cinnamon and valuable  timber.

The King, Dharma Parakramabahu, who held the seat in Kotte was quickly  informed of the arrival of the flotilla of ships that contained the ‘strange, white skinned sailors’.  After obtaining favourable reports about them from his Spy Service, the King agreed to receive the visitors.  By this time the fleet had informed the King that the Naval Captain  Lorenzo De Almeida was a representative of the King of Portugal and was the son of  Francisco De Almeida, First Viceroy of the Portuguese India.  They had sought an audience with the King.  While granting the audience, the King through his representative indicated the visitors of his regret for the inconvenience caused to them by the local people who had prevented the Portuguese from collecting water and firewood within the Harbour.   The King also advised that the Portuguese should not have displayed their artillery power to the locals.

Lorenzo De Almeida’s representative (Farnao Kotrin) was picked up from a ship in the Colombo Harbor and taken to the King’s Palace , using a very circuitous route. It took three full days for the team to reach Kotte.  In actual fact, it was a one hour journey (hence, the proverb, ‘පරංගියා කෝට්ටේ ගියා වගේ’).

The purpose of taking the circuitous route was to deceive the Portuguese about the Kingdom’s whereabouts.

During the discussions the Portuguese representative advised the King that they were interested in doing trade and commerce with the King.  He stressed that the King must send gifts and pleasantries to the King of Portugal every year, then their King will reciprocate. The Portuguese made a ‘mild’ threat that if their proposals were not adhered to, they may have to punish the King.  The representative indicated that Portugal has one of the most powerful naval fleets in the world and if the King co-operated, they could provide him with protection against enemy forces.

The Portuguese cunningly stressed that for them Sri Lanka was only a transit point and that their intention was to do extensive business (trade and commerce) with India.

It was agreed that a Treaty should be entered into between Portugal and the Kotte  Kingdom in regards to trade and commerce and the provision of naval security to the King. The King and his Ministers (comprised of four of his brothers) were pleased with the Portuguese proposals and indicated of their desire to sign the Treaty immediately.

According to the Treaty, the Portuguese were allowed to establish Settlements in Colombo and that the Sinhala Kingdom would gift Portugal with a large quantity of cinnamon every year (about 200,000 pounds).

After entering the Treaty, the Portuguese agent returned to the fleet stationed in the Colombo Harbour.

Lorenzo De Almeida was extremely thrilled and happy with the outcome, he could not basically believe it.  To celebrate, he ordered the firing of several rounds of ships’ artillery into the air. The Colombo residents were so terrified about the gunfire; it was for the first time they had experienced anything like that.  They fled their dwellings in large numbers and hid in bushlands.

Lorenzo De Almeida immediately  appointed an Ambassador (Payo De Souza) and wanted to send him to the King with a group of Portuguese men.  The King provided elephants for the journey, which again took three days to reach Kotte (by then the Portuguese had realised that the King had tricked them as to the distance, as they could hear the ships’ artillery fire in Kotte).

The Ambassador had a cordial audience with the King.

The Ambassador was astonished with the wealth and prosperity of the nation. He could not believe the quantity and the value of the gems, gold and other jewelry that he witnessed at the palace. The King gave a golden memento to the Ambassador. The words therein were inscribed in Sinhala.

Upon his return to the fleet, the Ambassador  was well received by Lorenzo De Almeida.  The King’s Sinhala entourage who travelled with the Ambassador were cordially welcomed by him and given a sumptuous meal that included bread and  red wine.  This was the first time that the Sinhalese had consumed such food. First, they thought the Portuguese were eating rocks (bread) and drinking blood (red wine).

The promised load of cinnamon was loaded to Portuguese ships on the same day.  The King gifted two tusked  calf elephants  to be given to the Portuguese King.  To consume during their voyage, the King donated them large numbers of live foul, fresh fruit that included bananas, mangoes, pineapple and king coconuts. The Portuguese were authorised to inscribe their country’s Crest and the Christian Cross upon a rock in the Harbour (this inscription is believed to be still preserved in the Harbour). Prior to their departure, the Portuguese were allowed to build a small Catholic church at the same place in the Harbour and conduct a mass there.  This should be the first ever Catholic mass to be held in Sri Lanka. Next to the church, the Portuguese were allowed to open a factory and few Portuguese were allowed to live there permanently.

The fleet when arrived in Lisbon was received as heroes.  There was much publicity in the country about their most astonishing achievements.  Lorenzo De Almeida was promoted to the rank of Admiral. The tusked elephant (one had died during the journey) was the first ever elephant to set foot in Portugal.

King Manuel (1495 – 1521), personally attended a mass in Lisbon on 21/12/1507 to thank the God for the valuable gift (Sri Lanka) bestowed on  his nation. He drafted a letter in 1507  to Pope Julius II (nicknamed ‘The Fearsome Pope’ and ‘The Warrior Pope’  (1443 – 1513), informing  him of the remarkable achievement by his country.

The Portuguese King ordered that a military Garrison and a Fort be established in Sri Lanka and that his First Viceroy in India should henceforth reside in Sri Lanka.  He wanted all Asian operations to be conducted from Sri Lanka.

The Portuguese King organised a suitable present for his Sri Lankan counterpart.

The unbelievably friendly relationship between the two nations lasted only a few months.

The Portuguese interrupted and searched ships that carried cargo from Colombo to other nations (mainly Muslim ships).  Thus, the Sinhala and Muslim merchants despised the Portuguese.

Christianization of people by the Portuguese and damage caused to Buddhism  furthered the Sinhala friction with the Portuguese.

In 1518 the Portuguese were permitted to build a Fort in  Colombo and they were given further trading concessions.

When King Dharma Parakramabahu died in 1519, the Portuguese had firmly established their footprint in Sri Lanka. Dharma Parkarambahu’s brother, Wijeya Parakramabahu (Vijayabahu of Vijeyaba Kollaya fame) took over the reins and ruled the country until 1521.

In 1521 three sons of Vijayabahu, put their father to death and partitioned the kingdom amongst themselves. The oldest of the brothers, Buvanekabahu, ruled at Kotte, and the two others set up independent kingdoms at Sitawaka and Rayigama. Mayadunne, the King of Sitawaka, was an ambitious and able ruler who sought to expand his frontier at the expense of his brother at Kotte. Buvanekabahu could not resist the temptation of seeking Portuguese assistance. The Portuguese were eager to help the King, and the more he was pressed by Mayadunne, the greater was his reliance upon them. Buvanekabahu defended his kingdom against Mayadunne, who in turn allied himself with the Zamorin of Calicut (in India), an inveterate enemy of the Portuguese.

Buvanekabahu was succeeded by his grandson Prince Dharmapala (Don Juan Dharmapala, 1541 – 1597), who was even more dependent on Portuguese for support. An agreement between Buvanekabahu and the King of Portugal in 1543 guaranteed the protection of the Prince on the throne and the defence of the Kingdom; in return the Portuguese were to be confirmed that they would receive all of their privileges and the tributes of cinnamon. The Prince was educated by Franciscans; in 1557, when his conversion to Christianity was announced, he  had become nothing more than a Portuguese protégé .

Fierce battles erupted between the Sinhalese and the Portuguese in Mayadunne’ s kingdom.  His son, Rajasinha, continued with the ferocious battles on land.

The Sinhala Kings failed because they had no way of combating the Portuguese sea power.

The Portuguese captured the whole of Kotte and conquested the surrounding Sinhalese kingdoms as well (Dharmapala , the Portuguese puppet,  was only a name sake  King (from 1551 to  1597).  He was the first and only Christian King of Sri Lanka.  His wife – Dona Catherina, later married Konappu Bandara, who became the King of Kandy in the name, Vimaladharmasuriya (‎1592–1604).

In 1565 their capital  was moved from Kotte to Colombo.

The battles of Mulleriyawa (1559) and Danthure (1594) were turning points in the indigenous resistance to Portuguese expansion.  In Danthure, for the first time in Sri Lanka an entire Portuguese army of many thousands was completely annihilated (according to ‘රාජාවලිය’, the Portuguese death total was 20,000), when they were just a fraction away from the total conquest of the island.  The Danthure battle was led by the King of Kandy, Vimaladharmasuriya.

The Portuguese were finally chased away, in 1658, after fierce battles with the Dutch.

Unlike the British (1798- 1948), the Portuguese did  very little to improve the country’s economy. Their legacy was the endowment of Catholism to the country.  No doubt that endowment is a blessing to the hundreds and thousands of Catholics living in the country.  But, the manner in which Catholism was introduced by the Portuguese  was contrary to the noble Christian principles. The Portuguese burnt down Buddhist temples, pirivenas, and libraries and Catholism was basically forcibly imposed upon the coastal  Buddhists. Lots of inducements were given to people who converted themselves from Buddhism to Catholicism; and to those who took  up Portuguese names. For example, such converts were exempted from paying taxes that were payable by all subjects to the Portuguese Government.

 

Facts to write this article were obtained from the book ‘ලංකාව:   පෘතුගීසී   යුගය‘  by Abehya Hewawasam; and  from other reputed sources including ‘මහාවංශය’  and ‘රාජාවලිය’.

15/10/2015

Cecil Atukorale

It in a common place to say that education depends on the teacher. When we brood over the deceitful manner in which the world teacher’s day was celebrated on October 6^th, it would be dishonest not to admit that as a race teachers are not a popular section of the community. It is a grave injustice to ignore such a profession whose member are performing a social function that is second to none in its importance and who in the lives of our own children, exert an influence which we cannot belittle.

As such, all our parents ought to have some idea of the way in which the teaching profession is recruited and trained for its job and they should know something of their particular professional problems. The Late Mr.Wilmot A Perera who was a former chairman of the Salary Commission appointed by the late Mr. SWRD Bandaranaike in 1959 addressing a teachers Seminar at Sri Palee College, Horana  said that teachers ought to be paid more than any other professional because their power for good or evil was the greatest. An engineer, if he makes mistakes can rectify them; a doctor can kill only a relatively small number of patients and continue to practice; an architect will not get many commissions if his buildings fall down, and the results of a priest’s efforts are not visible in this world. But a teacher can wreak scores of lives by incompetence and still go on teaching until retirement. People with such a responsibility should be paid enough to attract the best qualified, and enable them to do the things which teachers ought to do if they are to keep fit and fresh for their. Jobs – travel, buy books, see plays, listen to good music and so forth.

Although education is deemed to be the main pillar on which the success of every other thing, in the country depends, with all the government in the last forty years education has always, been a low priority.

It is often boasted by our politicians that our expenditure on education has increased over the years since national independence. While rising cost of education often provokes criticism we spend only 2% of our national income on education. Again, in Sri Lanka expenditure on teacher salaries consume more than 75 – 85% of the allocation leaving little scope for resource availability for teachers and Institutional initiatives.

The concern for professional quality of teachers, their status and, social credibility is very aptly summarized in the UNESCO report popularly known as Jacques Delor Report; it summarizes the essential ingredients for quality in, teacher. The status of the teacher and the status of education are interwined. The expression status as used in relation to teachers means both. The standing or regard accorded them as evidenced by the level of appreciation of the importance of their functions and of the competence in performing it. Working conditions, remunerations and other material benefits accorded to them relative to other professional groups.

The teachers in this country suffer from low morale due to a variety of factors such like political recruitment, unjust promotions, bleak promotional prospects, political transfers etc.  Herein lays the failure of the state in making the most effective use of resources in achieving the national education targets. It goes without saying that low morale inhibits resourcefulness, initiative, and team spirit, all of which are necessary if teachers are to play a full role in educational development.

The basic cause, however, for all this are   the education policy planners.  The liberal component of Education is not there. The object of this so- called free education, as obtaining in Sri Lanka, is not to develop an mind but an out – look. Politics has influenced every aspect of teaching. As things stand at present teachers are completely unprofessional, their work is largely dominated by politics.  This process of the politicization of the teaching profession is interpreted by some trade – union pundits as a new progressive phenomenon.

In Sri Lanka education is not the business of educationists but rather the business of politicians that seek power at any cost. In the education sector, politicians wield more power than most of its secretaries and Directors, as things stand at present; it is political loyalties that are operative behind all teacher promotions.

Employment of cheap labour in the area of teaching has lowered the dignity of the teaching profession to its zero level. The whole procedure of recruitment is directed at humiliating the teacher. See the type of teacher appointments the successive governments have made over the years to fill in vacancies in government schools: Pupil-Teachers, Difficult-district-teachers, Graduate Trainees, Voluntary teachers and so on. The result? Today, the society sees teaching as a profession for second-raters; they are the people who cannot compete for better jobs; first raters don’t stay in teaching’. This is the general attitude of  society towards teachers. See the degree of humiliation they have been made subject to!

When it comes to their transfers; promotions, and extension of service it is also the politician that has the final say in it. The so-called teacher trade unionist by their silence, have tacitly accepted all these procedures as correct. The question to be asked is this: do we in fact, need trade unions if it cannot raise a voice to correct it?

Whatever the Education Minister says, the teachers have still not achieved job security. The legislation which has been introduced still give them only a partial protection and. political victimization their most insidious enemy, remain unconquered. Every time an election is held- General, Presidential Provincial or Local – we hear the teachers and teacher unions make a big hue and cry demanding an end to political victimizations.

Although on great many an occasion our teachers have fallen prey to political victimization, up until now our policy planners have done nothing to pass any law to prevent such excesses. Today this phrase political ‘victimization’ has become a very vague one for no statutory interpretation is found in our law to clarify its meaning, It is a phrase left open to any interpretation.

In rural schools class rooms are left teacher-less, unless replacement are found. Very often these replacements are made from the punishment transfer-lists prepared by political henchmen of the ruling party of the day, much to the detriment of the children.

The most pathetic thing about these transfers is that the interest of education is subordinated to the individual interests of employees in other sectors. This is not a situation that could be condoned anymore. For one of the paramount considerations in education should be a realistic perception of the situation being faced by the children the present day parents are not satisfied with the sort of schooling that used to be considered sufficient for their grand – parents that lived in the 20th century, They want a school, for their children, with life in it.

The whole of our life could have been much better had we been honest with ourselves. This is true whether we are speaking about everyday life or our national education.

It is pointless to ask teachers to act responsibly while they are being denied responsibility and considered unfit even to be consulted. It is equally pointless to ask them to take an interesting. A teacher will never accept obligations with a good grace when others have not honored their obligations towards him

By Dayan Jayatilleka

Preambular Paragraph 3 of the October 2015 resolution says that the resolutions of 2012, 2013 and 2014 formed the basis of the resolution of 2015. The 2015 Resolution flows directly from the 2014 Resolution which mandated the Office of the High Commissioner’s investigation on Sri Lanka. What is important is to note that the US resolution of 2015 makes no mention whatsoever of the resolution of 2009. This is because 2009 was an outright victory for Sri Lanka and left no residue which the West could use.

An important feature of the successful May 2009 UNHRC resolution was that unlike all other resolutions adopted at special sessions, and indeed unlike the 2015 US-SL resolution, there was no call for follow up at the subsequent sessions of the Council.

One of the most striking differences between the UNHRC May 2009 and UNHRC October 2015 was that in 2009 Sri Lanka initiated and co-sponsored a supportive resolution together with the Non-Aligned Movement, while in 2015 it co-sponsored a critical and intrusive resolution presented by the US-UK and the West in general. This symbolizes Sri Lanka’s dramatic realignment. This realignment detaches us from our natural habitat and who we really are: a developing country of the Global South and an Asian state in particular. It realigns us with whom we do not really belong and with who we are not: a state in the Western hemisphere. Worse still, it realigns us with that part of the world with powerful Tamil diaspora lobbies existentially hostile to us, i.e. to whom and what we are.

In the interests of political honesty it must be said however, that this profoundly counterproductive realignment with the West/Global North was possible because the previous administration eroded in its second term, our support among our traditional support base, the nonaligned and the Global South.

What most people probably don’t know is that in May 2009, there was indeed a resolution on Sri Lanka that the West tabled at the UN Human Rights Council, but it was not taken up for debate because the President of the Council announced that it was no longer necessary since all the issues included in it had been taken up in the resolution that Sri Lanka tabled which had just got voted in with a massive, near two thirds majority in the Council. It is also interesting that the only dissenting votes were the EU block of 12 votes. In 2009, the bulk of the international community was firmly with the resolution that Sri Lanka put forward together with the non-aligned nations. It had the broadest support of the Human Rights Council, bar that of the EU.

There was a Western resolution circulating against Sri Lanka at the UNHRC since 2006—which proves that some were out to get us, and belies the argument that it is the horrors of the last stages of the war and President Rajapaksa’s behavior that caused the Western resolution. When I succeeded veteran career diplomat Sarala Fernando as Ambassador/Permanent Representative in Geneva in mid-2007 having attended the March 2007 UNHRC sessions, she had already briefed me about the EU resolution. Human Rights Minister Mahinda Samarasinghe suggested that I endeavor to get the draft removed by the last session of 2007, which I did through effective lobbying. In fact, after having meetings with all the members and non-members of the council to explain Sri Lanka’s case, I was comfortable enough to challenge the EU to either bring the resolution to the Council where we can debate it, or remove it from the Agenda. They decided to remove it.

Things were far more serious in 2009. The West which had indeed helped us weaken the LTTE militarily, was however unhappy with the prospect of a complete military defeat of the LTTE. The West wanted the final offensive to stop, for the Sri Lankan government to return to the negotiating table and work out a political solution. This was manifest in the efforts of British Foreign Secretary David Miliband, and most importantly in the joint statement issued in early 2009 by US Secretary of State Hillary Clinton and David Miliband.

This attitude led to an effort at the UNHRC Geneva to call a special session and move a resolution in April 2009 calling for a humanitarian pause and a cessation of hostilities. The Wikileaks cables show that on May 4, 2009, US Secretary of State Hillary Clinton instructed the US Mission in Geneva to obtain signatures and votes for the EU resolution and that Washington would help in the editing of the draft. She also said that a diplomatic victory for Sri Lanka was an outcome to be avoided. This showed that the US was leading from behind’. Had this succeeded our military offensive could not have been completed without going against a UN resolution.

Our Geneva team fought hard to prevent the required 16 signatures from being obtained for that special session. While continuing to engage with the West, (we were in the process of organizing an event on the sidelines of the HRC together with the West to debate the call for a ‘humanitarian pause’ of the military campaign, with the UN Human Rights High Commissioner Navi Pillay in the Chair), we lobbied the Council that such a ‘pause’ would be counter productive. Despite equally intense lobbying by the West, the UNHRC members refused to give the West the 16 signatures needed to call a special session for that purpose. We thus halted a possible UN resolution calling for a ‘humanitarian pause’ and ‘a return to negotiations’ and bought the time and created the space for the final victory of our troops.

When the West finally got the 16 signatures for the special session, we had won the war the previous week. By the time the special session opened on May 26th 2009, the Sri Lankan representation in Geneva and its allies making up the negotiating team were confident of the support of the majority of the Human Rights Council. Ambassador Zamir Akram of Pakistan ( who spoke in support of Sri Lanka in 2015 too) joked that he is willing to donate his signature so that the West can gather the 16 needed for the special session and get on with it! The negotiations on the draft of the Sri Lankan resolution had gone on for some time at meetings with groups of Ambassadors representing the different regions. This included the Western Group. I addressed from the podium, the interactive session convened by the Western Group to discuss their draft resolution.

Before I got to Geneva the (professional) diplomatic practice had been for the Sri Lankan Minister of Human Rights only to meet the EU with regard to its draft. Having communicated with President Rajapaksa, I drastically changed that and initiated the practice of caucusing intensively with all regional and cross regional groupings, broadening our base of support.

In handling the final round of negotiations with the EU, I had formed a Quartet with the then current and incoming chairs of the Non Aligned Movement and major south Asian neighbors, India and Pakistan. Our larger grouping was the like-minded group” (LMG) which contained China and Russia. So our negotiating team consisted of Sri Lanka plus its allies. In those negotiations including the final one summoned by the Council’s President during the special session—and just before the vote–the West was so hardline and uncompromising to the extent of wanting the deletion of any reference to sovereignty. This didn’t go down at all well with either the Non-Aligned Movement led at the time by Cuba or with our neighbors India or Pakistan.

UN High Commissioner Navi Pillay addressed the Council by video link from New York on May 26th 2009 just as her successor Zeid al Hussein did on Sept 30th 2015. She spoke of ‘war crimes’ and ‘crimes against humanity’ and called for an international inquiry. The Western draft resolution called for Navi Pillay to visit the conflict affected zones and present a report to the UNHRC in six months. If this effort had succeeded we would have had a team probing our battlefields and collecting forensic evidence” of war crimes a mere six months after the war! The WMD affair had forever put paid to any axiomatic faith in a Western led effort to find ‘evidence’ in a country they had targeted for ‘investigation’.

The Tamil Diaspora protests were strongest in 2009. There were massive demonstrations in every western capital. In Geneva itself traffic was snarled up when almost twenty thousand people demonstrated and a 21 year old accountant from London immolated himself right outside the Council. The pressure was on, but the work had been done by us well in advance and the Council was convinced of our case. They therefore adopted the SL-Non Aligned resolution without a clause that called for any kind of follow up action in the subsequent sessions. We had taken Sri Lanka off the agenda of the Council and given our country a clean slate. For the next three years, there was no attempt to bring a resolution against Sri Lanka in the Council.

The March of Folly (partly hubristic) of the Rajapaksa administration in international relations began almost immediately following the 2009 UNHRC Geneva victory. While the Wikileaks cables show that top Western officials were dialoguing in Paris and New York about their failure in Geneva in May 2009 and were reluctantly praising the very effective diplomacy” of Sri Lanka’s representation in Geneva”, I was sacked six weeks after our victory, reversing a written instruction that I should stay at my post till May 2010.

A leading guru of Cuba’s diplomacy, Emeritus Prof Miguel Alfonso Martinez, co-Rector of the elite Higher Institute of International Studies, which is their diplomatic training institute, told me that he had developed a three hour teaching module based on Sri Lanka’s 2009 victory to study the example of how a small developing country can win big against heavy odds. Having been a member of the Cuban delegation when Ernesto Che Guevara addressed the UN General Assembly in December 1964, Prof Miguel Alfonso had been one of the strategists and planners of the winning Cuban resolution against the US embargo in the 1990s. The Cubans of all people hardly needed such study since they had been winning against the USA at the UN General Assembly since the 1990s. However, that recognition was another measure of our diplomatic achievement in 2009.

Sri Lanka missed a clear window of opportunity with the Kerry-Lugar Report of late 2009, when there was a deal on the table. The deal was that the emphasis on accountability would be traded in for progress on devolution within the framework of the 13th amendment. I was with President Rajapaksa in Vietnam when the Report came in and he understood and appreciated it immediately. However there were hawks and hangers-on in his Establishment who were somehow under the illusion that the US had finally come to its senses, that it was a seller’s market, that if we held firm for a while more the US would climb down.

In early 2011 at a working dinner at Prof GL Pieris’ residence, at which 15 players—sibling-Minister, monitoring MP, top officials and frontline diplomats– were present, chaired by President Rajapaksa, I warned that in the global sphere we can’t keep saying no” on everything to everyone, every time and that we have to decide what to trade in so we can keep our coalition going especially the Indians and get off the accountability hook. President Rajapaksa immediately took the point and gave the right orders on talking with the TNA on the basis of the 13th amendment and a fresh look at the concurrent list, but his instructions were sabotaged weeks later, with Sajin Vaas insulting Mr. Sampanthan and being quoted in the press.

On May 24th 2012 I was invited to deliver a lecture on the topic ‘Sri Lanka and the Special Session of the UN Human Rights Council May 2009’ by the Barcelona Institute for International Studies (IBEI). IBEI is an inter-university institute of postgraduate research and training in politics and international relations, supported by five universities in Barcelona. While its Master’s programme has students from over 30 countries, the Institute has more than 25 PhD –level researchers currently. Prof  Fred Halliday, Emeritus Professor of International Relations at the LSE and iconic Leftist scholar, spent the last five years of his life as Research Professor at IBEI, referring to it as our institute” in ‘A Time In Barcelona’, in the volume ‘Political Journeys’, a posthumously published anthology of his Open Democracy essays.

While the West was studying our victory and there were several essays in scholarly journals about how we led and won the battle of norms” in the UNHRC, the Sri Lankan Ministry of External Affairs and the Rajapaksa administration had no idea of how we had achieved it and never bothered to ask.

With no education or experience, SajinVaas Gunawardena   was appointed Monitoring MP of the Ministry of External Affairs and Advisor on International Relations to the President (a post held by Bradman Weerakoon during the Premadasa presidency) and travelled to Geneva since late 2011 to manage the sessions. Apart from me– the frontline Ambassador/PR– almost the entire Geneva team of May 2009, from the Cabinet level through Mohan Pieris  downwards, was deployed in Geneva when we were defeated in 2012 (under Sajin’s conspicuous de facto management). I was serving in neighboring France but was not deployed by the administration to advise or reinforce the team (though I declined the sidelined, soon to be scapegoated and sacked Ambassador Kunanayakam’s personal invitation to do so). Sri Lanka lost 3 years running from 2012 in the Council, with the West escalating and phrasing of resolutions getting steadily worse –and GoSL never managed to regain its advantage. It neither knew how we had won in 2009 – and therefore how to win–or why we had lost in 2012 onwards!

Meanwhile the proof of the pudding was in the eating. When Professor GL Peiris visited France during my stint and met the Foreign Minister Alain Juppe, the word ‘accountability’ never came up in the conversation.

While serving in France as Ambassador and Permanent Delegate to UNESCO, I had been one of a small group of activist ambassadors who helped convince the UNESCO on an issue that President Obama himself had taken a stand against and the US had threatened a huge (60%) budget cut. We helped the Palestinians, who had a Mission of two (led by the stellar intellectual Ambassador Elias Anbar), beat the diplomacy of the mighty USA which deployed none other than Secretary of State Hillary Clinton to Paris to lobby UNESCO against the entry of Palestine as a member. As (ex) Ministers Tissa Vitarana and Jagath Balasuriya who were there at the time would attest, we secured more votes than the two thirds needed for Palestine’s entry.

After my stint in France ended in Jan 2013, I was not posted back to Geneva to troubleshoot the alarming crisis. If I had been, perhaps the UNHRC resolutions of 2013 and 2014 might have played out differently. We might have at least drawn the game.

Perhaps the last chance to get off the accountability hook was the LLRC report presented by President Rajapaksa’s close friend former AG CR (Bulla”) de Silva. We had worked together when I was ambassador in Geneva. As Minister Nimal Siripala Silva will attest, at his nieces wedding (she was one of my secretaries when I served in Paris) CR de Silva told me that he had told President Rajapaksa that the report was the best shield he could provide for Sri Lanka and that the president agreed. When I asked CR de Silva why it was being blocked and who by, he said it sure wasn’t Mahinda Rajapaksa. Even the Israelis had their own independent commission of inquiry after Gaza—headed by Emeritus Prof Yehezkel Dror, who incidentally, reviewed my book on Fidel’s Ethics of Violence for Amazon.com– but the LLRC report commissioned by the President was sought to be blocked by the hawks.

In addition, because of the Rathupaswela shooting which resulted from the criminal folly of sending heavily armed troops in battle dress into Gampaha to deal with unarmed civilians, and the Aluthgama violence, the failure to crackdown on the BBS with the attendant perception of state or security sector patronage or protection, we gave the US and the UN High Commissioner a significantly broader range of issues with which to strengthen the 2014 UNHRC resolution. That shooting, like the ones in Katunayake a year or two earlier, enabled the drafters of the resolution to include the post-war period into the texts. The Govt. made itself an easier target to hit.

The bitter end came in October 2015, when Prime Minister Wickremesinghe decided to co-sponsor the very worst of the Western resolutions which calls for a special court and War Crimes investigations under national and international law, in partnership with foreign judges, prosecutors and investigators. From thug diplomacy” of 2012-2014, we have moved in October 2015 to tart diplomacy”. The new government has turned us into a satellite of the West. We are becoming a semi-colony. According to Mao, a semi-colony” is distinct from a colony” because a colony has one colonial power while a semi colony is shared by a few or several (as was China in the late 19th and early 20th centuries). Sri Lanka is now a semi-colony of the West and India.

On May 18-19th 2009 we won the protracted hot war, liberating our soil from separatist terrorism, and a week later we won the diplomatic battle far away from our frontlines, on adversarial territory in the West. A few days after the battle of Geneva I published an article in which I queried whether it was the last battle of the old war or the opening battle of a new one, a Cold War. Today we have to re-fight the battle we fought and won in Geneva in May 2009 and then lost, beginning in 2012. We have to re-fight it here on our soil, by preventing the implementation of the wretched Resolution.

Just as I was confident we could win the battle in May 2009, I am confident that we can win this one, because we have all the advantages of fighting on our terrain, on our liberated soil, and in our institutions and political spaces. We have the most sacred combination of causes: (I) to defend our national and state sovereignty from the imposition of foreign, alien laws, institutions and personnel (II) to defend for the historical record, the just character and content of our war of self-defense and national liberation against the fascist terrorist Tigers (III) to defend and protect our armed forces and our leaders who defended and freed us from marauding terrorism which visibly plagues so many countries subject to Western intervention and interference, causing so much misery, from Afghanistan through Libya, Iraq and Syria (IV) to defend the honor and self-respect of our nation from the imposition of alien practices such as hybrid courts which are imposed only upon failed states and defeated nations, neither of which we are (V) to fulfill the basic moral and ethical duty of not allowing those cowards who appeased and collaborated with the Tigers in the form of a Ceasefire Agreement to preside in judgment of those brave, noble men who stood up in the country’s darkest hour of danger to defend it and its people.

PRESS RELEASE  A. Abdul Aziz – Press Secretary.

A delegation led by Mr. M.A. Anis Ahmad, National Vice-President, Ahmadiyya Muslim Community – Sri Lanka, met the Sri Lanka Parliament Speaker, Honorable Karu Jeyasuriya, at his office in Parliament Complex, on 13th October, 2015.

At this meeting, the Speaker showed keen interest to know about the community. Mr Anis put forward the brief introduction and the claim of the founder of the Ahmadiyya Muslim community, Hazrat Mirza Ghulam Ahmad of Qadian, India. The Speaker was also made to know about the basic difference between the Ahmadis and the main stream Muslims.

When the service to mankind through the charity organization, Humanity First, was brought to the notice of the Speaker, he was impressed to know the services being rendered by the community and the financial sacrifice being rendered by the community members. On the topic of Islamic TV channel, Muslim Television Ahmadiyya, the Speaker was informed how it creates a strong bonda and love between the community’s spiritual leader, the Khalifa, and the members of the community; and that this is the only community in Islam which is blessed with Spiritual Leadership and uses the term ONE COMMUNITY – ONE LEADER’.

The Speaker was also told about the tireless efforts being made by the Khalifa and the Ahmadiyya worldwide leader, Hazrat Mirza Masroor Ahmad, by spreading the true teachings of Islam through various means, particularly addressing lawmakers at Capitol Hill, EU Parliament, in Ireland Parliament, and recently the Dutch Parliament. He was informed about the gist of His Holiness’ address during the recent Dutch Parliament visit.

A copy of the Sinhala Translation of the Holy Qur’an with some other literature including Peace Messages in English as well as Sinhala were presented to the Speaker. He said: He accepts this Holy Book with utmost dignity.

The delegation consisting Mr. M.A. Anis Ahmad, Moulavi A.B. Musthaq Ahmad, Mr. A. Abdul Aziz and Mr. Rifthi were given a warm welcome by the Private Secretary to the Speaker at the beginning.

 

1. Abdul Aziz – Press Secretary.

Courtesy The Daily Mirror

As elders, we are always keen on promoting our children’s well-being, providing them space to grow up to be good,    law abiding,   and responsible citizens and contribute to the welfare of the nation whose pride is in our children.

At the turn of the millennium, the Sri Lankan Government signed a treaty at the UNICEF undertaking to take the necessary steps to provide education to children compulsorily until they were 14 years of age.  It has been revealed that in keeping with the Millennium Goals,  Sri Lanka has miserably failed.  It must be placed on record that long before UNICEF laid down such requirements,   we Sri Lankans had drawn our own rules for compulsory education and had enforced such requirements effectively since the 1940s thanks to the late C.W.W. Kannangara, the father of free education in Sri Lanka.   Our achievements had been far superior to even countries such as Australia – because it was Prime Minister Gough Whitlam who revolutionized free education there in 1972. It is a pity our country has been dragged from riches to rags by our leaders.

Our future generations,   no doubt,   will hold us responsible.    Our actions and policies had eventually carried this country to disaster.   We have a moral obligation towards our future generations.   Scientists have proved that we would run out of our resources including water.   If we continue in this fashion,   sustaining the increasing population will not be possible.  We should also remember that the polar ice caps and glaciers are also melting and the sea levels appear to be rising.    Continuing to act irresponsibly and disregarding the duties —  a moral responsibility to slow down these dangers,   would be a crime against humanity.     We should act now for the sake of our future generations.

“We therefore need educated leaders who are truthful,  committed,   dedicated,   honest, disciplined and most importantly virtuous,   to take the country forward”

For the past several decades,   only those in the corridors of power benefited and they worked for their own personal gain.  The ordinary people have been preoccupied with the struggle for survival.  Since independence the country had been mostly under the claws of emergency laws.  The majority of our politicians in the past have been selfish,   repressive,   corrupt and undemocratic. Steps are now being taken to improve the living conditions of the masses because they have had to carry the baggage too long since independence due to political incompetence.   They now deserve a break.
I am aware the older generation grew up in a society where there was loving kindness,  humanity,  patience,  giving,  sharing and compassion to all living beings.  Lord Buddha asked us to practise good virtues (such as inner peace), etc. It may be useful to mention that the Buddha had categorized people into four different types:

One who adopts a way of life that contributes,  neither to the benefit of oneself nor to the welfare of others; that does not contribute to one’s own benefit but contributes to the benefit of others; that which contributes to one’s own benefit but not to the benefit of others and that which contributes to one’s own benefit and the benefit of others.
Accordingly,  the fourth category (the rarest species) is the most desirable group of people that should be found in larger numbers in any society.  In the Kalama Sutta Lord Buddha has preached that greed,  hatred and delusion in people to the detriment of others – causing misery,  destroying life,  stealing, indulging in unlawful sensual pleasures and the uttering of lies.
We therefore need educated leaders who are truthful,  committed,   dedicated,   honest, disciplined and most importantly virtuous,   to take the country forward.  The virtuous leaders are people with high ethical standards who possess character with trust,   honesty and integrity.    They could make good things happen.  They are the play makers.  Is it that we did not have good virtuous leaders in our country?

A careful analysis of a majority of our post-colonial leaders shows that they were mired in the pursuit of selfish personal goals at the expense of broader national needs or interests. In my view politics is the art or science concerned with the winning and holding control over the government.  The winner guides the policies and the distribution of resources of the government.  In other words, politics in Sri Lanka is the struggle for power and wealth – the use of the depleted resources of the country.
My desire is to show the reader that in developed countries,   without even a touch of Buddhism,  the majority of leaders sought the common good.  They respect laws and practise moral values and do not resort to violence or self-centred,  mean and prohibitive behaviour,   causing untold misery to
the citizens.

The politicians in those countries never interfered with the duties of the Police.  The law too applies to everybody equally and justice is delivered in court rooms expeditiously.  Law’s delays are not found,  which is one of the root causes for the increasing rate of crimes in Sri Lanka. If so,   not only rulers —  parliamentarians,  judicial officers and the police are also responsible for plunging the country down a precipice.  Should we not set up a separate Select Committee in Parliament to recommend ways and means to improve the parliamentarians/parliament Secretariat,   judiciary and the police? This is a must.
Sri Lanka today therefore is at a critical stage.  The country faces a severe crisis economically,  socially,  culturally and politically.  It has caused immense problems to the country due to endemic corruption and stupendous wastage of public funds due to bad governance. There have been instances of growth in criminal violence (which is a pointer in regard to state failure) and flawed institutions,   a common feature in failed states.

Political leaders since the 1970s gave priority to their own personal benefit instead of the well-being of the country and its people.   Countrymen should be proud that the educated and politically mature voters used their vote as the ultimate weapon to change governments again and again.  It is time for the President and the Prime Minister now to devise more meaningful methods to hold parliamentarians responsible even more effectively unlike in the past.
We must remember JAPAN and GERMANY had been reduced to ruins after World War II. But they rose from the ashes to unimaginable heights within a few decades.  Why can’t we?  Our motherland fortunately has not been reduced to rubble after a devastating war. We have the necessary resources to uplift the country if there is a genuine effort.   Sri Lanka is therefore not necessarily poor,  we should say it is a less economically developed’’ (LED) country by choice and design. We should speedily move out of poverty and achieve the status of a developing” or an industrializing” country.
I must say the country was re-born after January 8.  Our culture,  economy,  and sustainable development and growth need to be given a kick-start for the future.  If so,  should we follow the Chinese path?  According to the United Nations Special Rapporteur on Extreme Poverty and Human Rights, Phillip Alston (Australian),   over 2.2 billion people are estimated by the UN to be either near or living in ‘multidimensional’ poverty with overlapping deprivations in health,  education and living standards.  This is not an accident,” he said and added  It is the result of a series of deliberate and conscious decisions by key actors who have chosen to prioritize other goals.”

China’s critics are not happy about the way they handle public opinion”.  The government has been very hard and had taken steps to imprison their dissidents.  They had been able to handle most of the big problems in quick speed and similar issues could have been taken up decades ago if it was done in a democracy.  It is also heartening that in a period of two years China has extended pension coverage to 240 million extra rural dwellers,   when in fact it exceeds far beyond the total number of the public pension system in America.  The Chinese are prepared,   they gladly accept and approve to put up with their system because it delivers sustainable economic growth and development.  A survey had shown that 85% Chinese are very satisfied” with their country’s progress when compared with the 31% of Americans.
Wang Jisi of Beijing University has observed that many developing countries that have introduced Western values and political systems are experiencing disorder and chaos”.  Plato’s prediction – live from day to day indulging in the pleasure of the moment” has proved prescient. Our rulers too have not only plundered and borrowed internationally to fill their own pockets and to give crumbs to the voters to benefit short -term having neglected long-term.  Should not we too follow the Chinese path if we love our children? – See more at: http://www.dailymirror.lk/91013/shouldn-t-we-follow-the-chinese-way#sthash.iNn3RrOv.dpuf

By C .A. Chandraprema Courtesy Island

The present government has, since last January when it took office, used all the wrong imagery in relation to government finances. The interim budget of February was hailed as a ‘Robin Hood budget’ where money would be taken from the rich and distributed to the poor. And indeed the interim budget did make some revenue proposals which resembled what the legendary Robin Hood did – take money from the rich and distribute to the poor. All those who owned mansions over 10,000 square feet or valued at over Rs. 150 million were to be slapped with an annual tax of Rs. one million. All private companies that made over Rs. two billion in profits in the 2013/2014 financial year were to pay a one off tax surcharge at the rate of 25% of their gross earnings. Every casino owner was to pay a one off exaction of Rs one billion, every mobile phone operator was to pay Rs. 250 million. Satellite TV service providers with more than 50,000 subscribers were to pay Rs. one billion, every tavern and every bar was to fork out Rs. 250,000 each. Even those migrating were to be taxed 20% of whatever money they were taking out of the country through legal channels.

So far so good! All those named above seemed to be able to pay these taxes. Rs. 1 million a year would be peanuts to anyone living in a house valued at over Rs. 150 million (over one million USD) and if the bar owners were made to cough up Rs. 250,000 each they would be left muttering with resentment but may not be driven to bankruptcy. The most harmful of these exactions was the 25% super gains tax on companies that had made more than Rs. two billion in the 2013/2014 financial year. When the most profitable and technologically advanced private enterprises are subjected to rapine in this manner that will have a direct impact on the whole business climate in the country. The accompanying political rhetoric of robbing the rich to give concessions to the poor would do nothing to help. That kind of talk would have been more suited to N. M. Perera’s policies in the 1970s when he tried to defeat the capitalist class through taxation.

The Ceylon Chamber of Commerce has suggested that the Finance Bill that has been placed on the order paper of parliament be amended before enactment. But such appeals will not produce results because the government is in dire need of money and they have targeted a revenue of Rs. 50 billion from the super gains tax alone. They can’t forego that kind of money easily. The Chamber should have challenged the Finance Bill in the Supreme Court within a week of it being placed on the order paper of parliament. This writer thought this Finance bill was probably the craziest piece of financial legislation that we have seen since the 1970s but unbeknownst to many including this writer there was an even crazier piece of legislation among the seven financial bills that were place on the order paper of parliament on 22 September. It was Chitra Weeraratne’s brief report titled “Telecom Levy Bill withdrawn” which appeared in this newspaper a few days ago that made this writer read the Telecommunications Levy Bill that had been placed on the order paper of parliament along with the controversial Finance Bill referred to earlier.

What after all can be more innocuous than a telecom levy? Even if one sees a bill titled ‘Telecom Levy Bill’ anybody’s reaction would be to ignore it as some routine levy on telecommunication services. In any case no one would think that there could be two incendiary bombs in the same batch of financial bills. The Telecommunications Levy Bill was withdrawn because someone challenged it in the Supreme Court. But had it been enacted that would have been the equivalent of telecommunications Armageddon in this country. One has to read it twice or thrice to convince oneself that it has not been misread. This telecom levy was to be charged retrospectively on the value of the telecommunication services provided to recipients each month as follows:

= From January 1 2011 to 31 December 2012 at the rate of 20%.

= From January 1 to December 31 2013 at the rate of 10% for internet services and 20% for other telecom services.

= From January 1 2014 to 31 April 2015 at the rate of 10% for internet services and 25% for other telecommunications services.

= From April 1 2015 onwards, at the rate of 10% for both post paid and prepaid services for internet and 25% for other post paid telecommunications services.

In other words, this levy would apply both retrospectively and prospectively, backwards as well as forwards. The money would have to be collected by the service provider and sent to the government. This was not aimed at high users of telecommunications services either where bills over a certain threshold would be charged this levy. It was to be imposed on all users of telecommunication services both high users and low users, the rich and the poor alike on the total value of any telecommunication services they may have received from as far back as January 1 2011! The Minister could specify a date or a period after April 1 2015 when this levy will apply as regards its prospectively applicable segment. The retrospective part will have to be forked out by the service provider up front and no doubt passed on to the consumer.

This beggars belief. The only reason why this writer believes he had read the Bill correctly and not misunderstood its contents is because the government has been forced to withdraw it in the face of a challenge in the Supreme Court. This is not revenue collection. This is insanity pure and simple. If the super gains tax can be described as ill-advised and seriously counterproductive, the aborted Telecommunications Bill can only be described as plain crazy. This was a government that came in promising to provide free Wi Fi internet services to the youth of this country. If this Bill had been passed by parliament, the youth of the nation would have had to congregate at the railway stations and bus stands that had been provided with free Wi Fi services to use the internet because it will be unaffordable in their homes! What is frightening is that this Bill was first issued in March this year. If the government was this desperate for money back in March, they should be even more desperate by now. What other financial horrors are in store for us in the near future?

by Shamindra Ferdinando Courtesy Island

Report of UNSG Ban ki-moon’s Panel of Experts (PoE) on Accountability in Sri Lanka accused the then Sri Lankan government of five major human rights violations, committed during eelam war IV (Aug. 2006 to May 2009). Three dealt with the conduct of the Sri Lankan political and military leaderships during the war, while the two remaining allegations dealt with violations committed after the conclusion of the Vanni offensive.

The military brought the entire country under government control on the morning of May 19, 2009.

The PoE, comprising Marzuki Darusman (Indonesia), Steven R. Ratner (US) and Yasmin Sooka (South Africa), identified the three violations as civilian killings caused by widespread shelling, indiscriminate attacks on hospitals and other humanitarian objects, and denial of humanitarian assistance. Let me reproduce the relevant accusation verbatim: “The government systematically deprived persons in the conflict zone of humanitarian assistance, in the form of food and basic medical supplies, particularly supplies needed to treat injuries. To this end, it purposefully underestimated the number of civilians that remained in the conflict zone. Particularly, the denial of surgical supplies greatly increased the suffering of the civilians and added to the large death toll,” (PoE report/page 49).

The PoE released its report on March 31, 2011. The then government refused to cooperate with the investigation, thereby contributed to the release of one-sided report. On the basis of that unsubstantiated report, Western powers moved three successive Geneva resolutions, targeting Sri Lanka, in 2012, 2013 and 2014. The US project culminated with a fourth resolution moved jointly with Sri Lanka, on Sept. 30, 2015. The fourth resolution has paved the way for a joint judicial mechanism to inquire into alleged atrocities though the government still talk of a domestic mechanism. The writer is of the opinion the country should be prepared to face the external challenge.

The PoE further elaborated the allegation pertaining to denial of humanitarian assistance. The PoE accused the government of (a) deliberately and publicly underestimated the number of civilians in the LTTE-held area, in the Vanni, to reduce food relief, hindered movement of overland supply convoys, and relief ships, from entering the war zone, and, intentionally, shelled areas where humanitarian agencies operated. The PoE alleged that the strategy was meant to prevent civilians from securing essential supplies and medicine (PoE report/page 60).

The Island raised the issue of the then government deliberately depriving those who had been in LTTE-held areas, of food and basic medicine, as alleged by the PoE, with the then Defence Secretary, Gotabhaya Rajapaksa. Had there been such a murderous project, it would have been spearheaded by no less a person than Gotabhaya Rajapaksa. Rajapaksa closely supervised the war effort until the very end. The proposed judicial investigation can help the international community to establish whether Sri Lanka systematically denied humanitarian assistance to the Vanni civilian population. Various interested parties repeatedly alleged that denial of humanitarian assistance had been part of the overall strategy to wipe out Tamil-speaking people. Northern Former Supreme Court judge and Northern Province Chief Minister, C.V. Wigneswaran, is one of those propagating genocide charge against the previous government. Wigneswaran has called for UN intervention to inquire into genocide charges.

Former Defence Secretary, Rajapaksa, said that the Tamil community had never been deprived of humanitarian assistance, during the conflict. Rajapaksa said that successive governments ensured that those living in LTTE-held areas received relief. Sri Lanka never adopted discriminatory approach towards any particular community, Rajapaksa said, adding that former President Mahinda Rajapaksa, too, followed the same during eelam war IV. Rajapaksa insisted that Sri Lanka had a comprehensive mechanism to address humanitarian concerns during eelam war IV. The former Defence Secretary asserted that the PoE wouldn’t have made such an unfair accusation had it consulted top Western and UN officials, based in Colombo, during the war. The proposed judicial inquiry could summon all those who had been present during that time to examine accusations regarding denial of humanitarian assistance.

Asked whether he, as the former Defence Secretary, could absolve himself of the charge of starving civilians during eelam war IV, Gotabhaya Rajapaksa said: “Soon after heavy fighting erupted, on multiple fronts, in Aug. 2006, the government appointed a Commissioner General of Essential Services to ensure supplies to the Jaffna peninsula, and LTTE-held areas, in the Vanni. But, Co-chairs to the Norway-led peace process, namely the US, EU, Japan and Norway sought a wider role for them to ensure humanitarian assistance to the war-affected community. In response to Co-chairs concerns, we established a Consultative Committee on Humanitarian Assistance (CCHA) in Oct. 2006. We met almost on 30 occasions, throughout the war. The last meeting was held on May 11, 2009, eight days before the end of the conflict.”

The then Disaster Management and Human Rights Minister, Mahinda Samarasinghe, headed CCHA. The outfit included Defence Secretary Gotabhaya Rajapaksa and senior presidential advisor Basil Rajapaksa.

Gotabhaya Rajapaksa said that the government had absolutely no control over distribution of food and maintaining medical services in areas under LTTE control. The government had no option but to depend on the international community to ensure required supplies to areas beyond military control, he said. “The government accommodated key international representatives in the CCHA. We never interfered with their nominees and worked very closely with them though there were differences.”

The government couldn’t have deprived Tamil-speaking people of humanitarian assistance without the international community knowing what was going on the ground. The Colombo-based diplomats had direct access to Government Agents, Ms Imelda Sukumar (Mullaitivu), Vedhanayagam (Kilinochchi), Ms P.S.M. Charles (Vavuniya), Nicholas Pillai (Mannar), as they too were, made members of the CCHA.

Gotabhaya Rajapaksa said that the proposed war crimes court could summon top diplomats who had been members of the CCHA to verify accusations. In fact, those wanting to prove war crimes allegations should urge those diplomatic representatives to come forward, Rajapaksa said. “Their evidence can help justify accusation regarding denial of humanitarian assistance. Therefore, there is no reason for them not to come before the proposed court.”

According to Gotabhaya Rajapaksa, expatriate CCHA members were the then US Ambassador Robert Blake (Chairman of Co-chairs to the peace process), Julian Wilson (Head of Delegation, European Union Delegation), Juergen Weerth (German Ambassador), Dominic Chilcott (British High Commissioner), Kiyoshi Araki (Ambassador to Japan), Frederick Lyons and Neil Bhune (UN), Amin Awad (UNHCR), Ms Joanna Van Gerpen and Philippe Duamelle (UNICEF), Valentin Gatzinski and Ms Zola Dowell (Head of Office, UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs), Dr. Agostino Borra (WHO), Taft-Dick, Mohamed Salaheen and Adhnan Khan (WFP), Marc Bellemans (Food and Agriculture Organization), Ms Tine Staemose (ILO), Chris du Toit (Country Security Advisor, UN Department of Safety and Security), David Verboom (Head of Office, European Community Humanitarian Office) and Toon Vandenhove and Paul Castella (ICRC).

The delegates included Jeevan Thiagarajah, Executive Director, and Firzan Hashim, Deputy Executive Director of the Consortium of Humanitarian Agencies.

Gotabhaya Rajapaksa insisted that those persons could not only easily verify the situation, prevailing during the war, but also efforts taken by the government to provide facilities for the displaced.

Responding to a query, the former Defence Secretary pointed out that the PoE accused the LTTE of six specific crimes during the conflict. The LTTE was alleged to have used civilians as a human buffer, execution of those trying to escape to the army-held area, deployment of long range mortars and artillery pieces, very close to the civilian population, forced recruitment of children, forced labour, and directing suicide attacks on civilians. Gotabhaya Rajapaksa alleged that the PoE never really examined the wartime situation. “The PoE was hell-bent on bringing in war crimes charges against us,”the former Defence Secretary said.

Gotabhaya Rajapaksa said that the then US Ambassador Blake and his colleagues, with the CCHA, knew constant efforts made by the LTTE to disrupt food supplies to the Vanni as well as the Jaffna peninsula. Many had conveniently forgotten that the Jaffna peninsula had been isolated due to, closure of the only overland entry/exit point at Muhamalai, since late 2006, following a massive terrorist attack. The government had no option but to deploy ships to move supplies. Gotabhaya Rajapaksa recollected the ICRC declining to lend its flag to enable supply vessels to operate free of Sea Tiger threat. The former Defence Secretary said: “The LTTE stepped-up pressure on shipping movements to Point Pedro and Kankesanthurai harbour. We struggled to maintain supplies. For want of required naval assets, we experienced severe difficulties in sustaining supply runs as well as operations against Sea Tigers. Don’t forget, food requirements of over 40,000 officers and men, deployed in the Jaffna peninsula, had to be moved in ships. Diplomatic representatives of CCHA knew the situation.”

Gotabhaya Rajapaksa said that those wanting to haul Sri Lanka up before war crimes court remained mum even after the LTTE mounted suicide attacks on cargo ship, MV Liverpool, while it was unloading supplies, for civilians, at the Point Pedro harbour. Gotabhaya Rajapaksa said that the four-party Tamil National Alliance (TNA) worked closely with the LTTE throughout the war. The TNA leadership never uttered a word about LTTE atrocities. It would be interesting to know whether the TNA leadership ever took up LTTE atrocities with the Colombo-based diplomatic community. In fact, those foreign diplomats, with the CCHA, never complained about shortage of food, in the Vanni, during regular meetings held at the Defence Ministry, Rajapaksa said, adding that they were primarily concerned about inadequate supply of cement, fuel, aluminium utensils and takaram.

Gotabhaya Rajapaksa said: “Records of Defence Ministry meetings are available with relevant parties. The proposed war crimes court can call for minutes of those meetings to ascertain true facts pertaining to PoE accusation as regards denial of humanitarian assistance to the Vanni population.”

Gotabhaya Rajapaksa stressed that soon after the military had liberated and consolidated Kilinochchi, during the first week of January, 2009, fighting Divisions encountered fierce resistance, on the Vanni east front. By January 23, 2009, supplies for the Vanni population couldn’t be moved overland due to heavy fighting. Having realized the rapidly deteriorating situation, we called an emergency meeting on January 17, 2009, to work out modalities to commence sea transportation, Rajapaksa said. “We invited the ICRC to facilitate the process. ICRC mission in Colombo can verify events leading to the launch of sea transportation. Initially, we had to deploy tug boats and passenger vessels due to owners of merchant vessels refusing to join the operation. They feared suicide attacks on their vessels. Despite severe difficulties, supplies were moved to those trapped on the Vanni east front. The LTTE, too, benefited from supplies, though we continued the operation. The ICRC, and World Food Programme, are aware of the amount of supplies moved to the Vanni east (Puthumathalan area) since January, 2009.”

Gotabhaya Rajapaksa said that the World Food Programme had acquired a fleet of extra long trucks, in 2008, on a request made by the CCHA, to expedite the food programme. The former soldier said that meticulous food supply operations underscored the then administration’s determination to meet humanitarian needs of the war-affected community. The World Food Programme had played a very significant role in the project, Gotabhaya Rajapaksa said, recollecting the Bangladeshi head of WFP going out of his way to set up food stores meant for the war affected. The former Defence Secretary said: “Under the Bangladeshi’s supervision, the WFP did a fantastic job. But strangely, he was suddenly transferred to Japan. The WFP claimed that their man in Colombo was needed in Japan. They said it was an important assignment. But, it couldn’t have been as important as feeding the war affected in the Vanni. The WFP man was a key member in the CCHA. Either, those responsible for that particular transfer wanted to hinder the CCHA project, or realized the situation was stable.”

The former Defence Secretary said that before leaving Sri Lanka, the friendly Bangladeshi paid a courtesy call on him. The outspoken former official quoted the Bangladeshi as having told him that on his directions the WFP stockpiled food for a six-month period. The wartime WFP head should be called, by the new government, to contradict allegations. The PoE could be easily exposed, Gotabhaya Rajapaksa said, insisting that a fair investigation was required to establish the truth.

Gotabhaya Rajapaksa said that the lady who had represented a UN agency at the CCHA raised the issue of schools and Montessoris in the wartime Vanni. “Let me remind those demanding accountability on our part for eelam war IV. The international community did nothing….absolutely nothing to avert war. The LTTE was allowed to pursue a campaign of death and destruction. They never wanted the LTTE to renounce violence and accept a negotiated settlement until the army cornered the top leadership on the Vanni east front.”

Gotabhaya Rajapaksa said that perhaps one of the most important decisions taken, at that time, was the directive issued by him to allow the evacuation of the wounded from Puthumathalan during the last phase of the assault. Had the government planned to eradicate the Tamil community, as alleged by some, we wouldn’t have allowed evacuation of the wounded under any circumstances, Gotabhaya Rajapaksa said. The ICRC would be able to inform the proposed war crimes court of the number of wounded and their family members brought to Pulmoddai. The ICRC managed the operation. In fact, we allowed ICRC foreign representatives to go ashore when the evacuations took place., Gotabhaya Rajapaksa said. “We had no way of knowing whether those evacuated were LTTE cadres. In spite of that, we handed over all wounded to the Indian military medical team, based at Pulmoddai, alongside the navy. We never tried to hide anything. The Indians had direct access to the wounded and their families. So let the war crimes court invite the Indian government to provide details regarding the number of persons treated by them, at Pulmoddai. Immediately after the war, the Indian team moved from Pulmoddai to Menik farm to look after the refugees. Had we ran a concentration camp there, as some alleged, the Indians wouldn’t have been allowed in. In fact, there were other foreign personnel. The war crimes court can summon them. In fact, Sri Lanka’s defence can be greatly strengthened by those foreigners, Westerners, Japanese and Indians alike. We felicitated members of the Indian medical team at the Taj Samdura before they left. We appreciated what they did. They can now help us by revealing the truth.”

The writer had an opportunity to visit the Pulmoddai-based Indian medical team, in April, 2009, following a visit to Chalai waters, on board a Fast Attack Craft. The visit was made possible by the then Navy Commander, Vice Admiral Wasantha Karannagoda, who felt the necessity for media coverage of the unprecedented naval blockade off Mullaitivu, as well as the Indian project, at Pulmoddai.

Gotabhaya Rajapaksa said that the bottom line was that had Prabhakaran wanted, he, along with his family, could have joined those who were being evacuated from Puthumathalan and safely arrived at Pulmoddai. “We couldn’t have done anything except arrest him. But he, until the very end, believed in Western intervention to save his life,” Gotabhaya Rajapaksa said.

 

To be continued on October 21

G. A. D. Sirimal (SLAS) Former Assistant Secretary, Ministry for Power & Energy-Courtesy Island

It is reported, the World Bank [WB] has promised aid for Sri Lanka to help the new government in its development programmes. The same conditions will be laid down by WB as it did way back in1980s during J. R. Jayewardene regime. It is understandable why the World Bank or any other lending agency, local or foreign, wants to ensure that the borrower is financially stable to repay the loan and as the Ceylon Electricity Board [CEB ] and the Ceylon Petroleum Corporation needed colossal sums. Special interest was shown by WB as these two organizations were a burden on the Treasury and the economy of the country as a whole.

The main causes of mismanagement were political interferences and recruitment of politicians’ henchmen. When I served in the Ministry for Power and Energy, CEB, CPC and the Colombo Gas Company were under the administrative control of that ministry which recommended privatization of Colombo Gas Company.

The CEB faced severe liquidity problems as the local authorities who were the licensees to distribute electricity did not pay the CEB when R. Premadasa was Minister for Local Government and Housing as revenue from power was utilized for other work in local government areas. To solve this severe financial crisis in the CEB a high powered committee was appointed by President Jayewardene, chaired by Prof. K. K. Y. W. Perera, Secretary to the Ministry of Power and Energy and members being M. Somasunderam of the Treasury, Abeyratne, Secretary Ministry for Local Government and Housing, S. H. Subasinghe, General Manager CEB and yours truly acted as the Secretary in the absence of G. B. N. Fernando, Deputy General Manger, CEB. Several options were considered. One was to disconnect the supply to local government institutions.

Such action would have been tantamount to penalizing ordinary consumers who would have paid their bills. The next was to bring the distribution and supply under CEB. That measure was unthinkable as the CEB was already overburdened. The other was to set up a private company to take over the distribution and supply. Having considered these options, the committee recommended formation of a private company with CEB, Treasury and Local Authorities as share holders.

This was accepted and a Bill was presented in parliament. As the first step a private company by the name of Lanka Electric Company [Pvt] Co. LECO] was set up to cover a certain area, with the intension of forming such private companies in all provinces after studying the performance of the newly formed company – LECO Personally, as a consumer served by LECO at Boralesgamuwa and now a temporary resident at Ratmalana till my house is renovated, I see the difference. Apart from this company serving the consumers satisfactorily, it has also made profits. As LECO is a private company, it is answerable only to its shareholders, the CEB, Local Authority and Treasury and not the government and does or should not come under questioning by Committee on Public Enterprises. It should be mentioned, credit for its successful operation, goes to its first Chairman, H. Subasinghe and his hand-picked staff to bring this company to this level of efficiency and keeping politicians at bay. If such companies are set up in all provinces as envisaged any international lending agency such as WB, ADB, IMF would not have called for privatizing the CEB.

It should be clearly understood that LECO or other private companies to be set up to distribution and supply of electricity are licensee and the revision of tariff will continue to be done by the Public Utilities Commission in consultation with CEB.

It is hoped that the government will convince the WB and other lending agencies of the financial stability of CEB which they are concerned about and also consider setting up private companies in Provinces, thus easing the work load of the CEB further, so that it could concentrate on generation and transmission and solve problems like frequent, breakdowns, failures, etc.

H. L. D. Mahindapala

One should be rather wary of taking on Mr. Izeth Hussein  because  he claims to be  one the five great diplomats  of the world.   With such self-proclaimed credentials – he has yet to name the other four greats which will indicate the true measure of his greatness! – one expects his justification for Siri-Wicky regime’s co-sponsorship of the latest UNHRC Resolution,  (see Colombo Telegraph – 10/10), to be a solid counterweight to silence the rising opposition to it. But all what he has done is to add the concept of  sovereignty” to his list of harams. Earlier he said haram to President Mahinda Rajapakse kissing the tarmac when he alighted from his plane at Katunayake airport, celebrating  the victory over the Tamil Tiger terrorists. He said kissing the tarmac (an imported product) was haram. Instead he wanted Rajapakse do what the Caliph who conquered Constantinople did : bathe in sand.

His phobia/hatred of the majority makes every aspect of the Sinhala-Buddhist culture haram to him. Demonizing the Sinhala-Buddhists/majority constitute the A – Izeth of his politics. But his hollow haramic Imamifications (a la pontifications) do not elevate him to even the level of successful Muslim vendor – and there are great many of  them who served the Sinhala villages with care and friendliness – let alone the quarter-baked diplo-mutts who write jejune  background papers to guide the leaders of the nation in international fora. His latest piece justifying Siri-Wicky regime’s co-sponsorship of the American-instigated UNHRC resolution is no better than  one of those sophomoronic papers that comes out of the External Affairs Ministry these days – papers that make the Prime Minister, Ranil Wickremesinghe, moan about the quality of the background papers prepared by the External Affairs ministry.

Take, for instance, Mr. Hussein’s  argument which states that sovereignty is a moribund concept and the steady erosion of state sovereignty in recent decades makes interference  in the internal affairs of states as the reigning  norm. He says: The golden principle theoretically guiding international relations was that there should not be any interference in the internal affairs of states. But the notion of sovereignty underwent a sea-change in the course of the centuries, and there has been a steady erosion of state sovereignty in recent decades.” Therefore, he says Sri Lankans should accept the UNHRC Resolution initiated by America and its allies on their bended knees because (1) sovereignty is no longer valid and (2) surrendering  sovereignty, or what is left of it, is good for the people.

In other words, he says : Goodbye sovereignty and independence. Hello and welcome interfering, neo-colonial Big Brothers who would not  hesitate to kick Mr. Hussein’s bunkum theoretical harams to thy kingdom come, if UNHRC dares to apply similar resolutions to them.” Mr. Hussein obviously cannot distinguished between the neo-colonialism of Big Brothers muscling in to impose their will on small powers and the transnational commercial crossings of trade in the global market without borders. He is confusing the globalization of market forces breaking down the old word with the political neo-colonialism  invading the Westphalian nation-states which are here to stay in the foreseeable future, even when the regional unions (example : EU) incorporate nation-states into one mega-market. France and Germany, for instance, still remain as sovereign states without surrendering their sovereignty to their Big Brother, USA. In another successful response, UK is resisting with all its might to retain its sovereignty despite the gravitational pull of the EU market.

The meshing of market forces is qualitatively and quantitatively different from the crossing of political forces. Marginal accommodation of the market forces crossing across  foreign borders does not constitute a loss of sovereignty as long as it is mutually beneficial which is normally the case in the market place. Market forces have crossed borders from time immemorial to share resources, exchange know-how and talent and  equalises the competing factors to a level play ground. This is not the same as political forces moving in to occupy territory and impose its will. Loss of sovereignty occurs when one nation loses its territory, independence and power to another. When there is equality to compete in the global market there is a balancing of forces. When the market forces open up opportunities for all to grow – and that is what has been happening in the expansion of the global market since the caravans traversed the Silk Route, or sailed into Hambantota  – the exchange of  goods, services and cultures have contributed to the concept of the one world which is vastly different from the domination of an alien group who impose its political will on indigenous communities. Competition in an open market levels the playing field. When every one gives and takes willingly for the benefit of all there is no loss of sovereignty. Loss of sovereignty is when powers / resources are taken against the will of all for  the benefit of  the aliens abroad.

Besides, nothing has changed in international law to change the fundamental rights of sovereign states. There are still 193 sovereign flags flying at the UN declaring that they are alive and kicking, despite haramic Imamifications of Bunkum Singhos like Mr. Hussein. To justify his case, can this one-in-five-great diplomat give an example of where US, UK, India, to take only three examples, have followed his hysterical harams  and surrendered their sovereignty to external forces? Can he cite one example of a Big Power which has surrendered its sovereignty to another in areas that cut into curb/override the powers of their judiciaries, legislatures and executives? Which foreign judges were invited by US to try his fellow-Muslims held in Guantanamo Bay without a trial or charges levelled against them? When the ICJ gave judgment against Ronald Reagan’s covert war in Nicaragua US refused to comply. Is that proof of sovereignty eroding as claimed in the fanciful theories of Mr. Hussein?  If, as he says, overwhelming external forces have eroded the sovereignty of nation states why has UN failed to force its will on India to accept UN resolutions on Kashmir – a haunting left over of Gandhi-Nehruvian politics that has been plaguing regional peace since 1948, making it one of the longest running issues of the UN, as old as post-independent India itself?

Besides, Mr. Hussein’s own fellow-Muslims are being massacred on a mass scale in Kashmir. If, as he says, human rights resolutions are good for the people and bad only for governments why doesn’t he tell the Kashmiris that the best thing that has happened to them, since Islam  came to India, has been the calculated act of India kicking  the UN resolutions on Kashmir into graves of innocent Kashmiri civilians? Will he tell the Kashmiris that they must surrender to the will of Big Power politics because UN resolutions  are good for the Kashmiris who are thrown  into mass graves by India’s eroded sovereignty?

A.C. S. Hameed, the then Foreign Minister, assessed Hussein correctly and put him in his place. One has only to read Mr. Hussein’s justification for co-sponsoring the UNHRC Resolution accusing Sri Lanka to understand why Hameed locked him  up in a backroom and threw the keys away. Which sensible minister for instance, would want a paper  which states : A Resolution on human rights is critical of the Government, not of the people, for violating the rights of the people. It is absurd therefore to think of a Resolution that is critical of the Government over human rights as anti-Sri Lankan. It should appropriately be regarded as pro-Sri Lankan. The confusion has arisen because of simplistic notions about sovereignty.”

According to Mr. Hussein it doesn’t matter whether there are a hundred and one infirmities” in the UNHRC report. His thinking is that those  infirmities too are good for the people of Sri Lanka because he says so. In the same breath he admits that the UNHRC is notorious for its  double standards” and also for giving  priority to  interests over human rights.” If so how can this UNHRC be in earnest, or at least partly in earnest, about the promotion of human rights, and that is something of real benefit to the oppressed of the earth”? He has chosen not to mention the corrupt history of this body. It is the only branch of the UN which was dismantled because of its failure to uphold the founding principles. The Secretary General of the UN Kofi Annan, wrote a damning report condemning the UN Commission on Human Rights (UNCHR),the predecessor  of UNHRC. He condemned it selectivity and politicization. To correct the flaws the Commission was dissolved in 2006 and the present Council was set up. Its mandate is derived from General Assembly Resolution 60/251. One of its main failures of UNCHR was the lack of even handedness and disproportionate scrutiny of certain states. Scholars and critics attributed the demise of the UNCHR for  its failure to fulfil its mandate.

The task of UNHRC was not to commit the mistakes of its predecessor, UNCHR. But it is going down the  identical path of its predecessor determined by partisan Big Power politics. The undue proportion  of scrutiny of Sri Lanka, driven by US, has bedevilled Sri Lanka’s international relations too. It was on display from the the word go. The war ended on May 19, 2009. On May 26, Ms. Navi Pillay came on UNHRC screen, because she was not able to be present in person, and accused Sri Lanka of war crimes and crimes against humanity without a substantial UN report to back her case. Within seven days of the war ending no one could have had a credible assessment of the ground situation. At the UN itself officials from Ban ki Moon’s office admitted that they had no means of counting the victims / the dead. The only report they had was from Gordon Weiss, the UN representative in Colombo. He assessed that the number of dead to be around 7,000.  Subsequently, the only count conducted by the Government of Sri Lanka, based on the UN stipulated census rules, arrived at a figure close to 7,000. In round figures it came near to 10,000. But after Weiss went to Australia to write his book he jacked the figure to 40,000. When he was questioned at a meeting in Melbourne he too admitted that there was no counting the dead and brought down the figure to 10,000.

In the first report of Navi Pillay she had no solid basis to accuse Sri Lanka. The latest report of Zeid Ra’ad al-Hussein, according to Hussein, is no better. It is riddled with a hundred and one infirmities” which can mean  factual and statistical inaccuracies, falsifications, untested statements and biases that do not correspond to the ground realities. If the base Report is faulty then how can the Resolution, which is based on the faulty Report,  be valid for the signatories, including Sri Lanka, to take action? What are the chances of this Report based on a hundred and one infirmities” launching justice? Is this the Report on which the Sri Lankans are to be judged and punished? Can the 100+1 infirmities in the al-Hussein’s Report and Resolution lead to the truth?

Besides, why is there this disproportionate scrutiny” of Sri Lanka? Why did the Resolution 2015 mention the Resolutions of 2012, 2013 and 2014 but not the Resolution of 2009 which commended Sri Lanka? In the last days of the war the Western powers, driven by the electoral clout of the Tamil diaspora, were moving heaven and earth at the UN trying  to stop the war – something that their generals would never dare to do if they too were on a winning streak. Besides, ending the needless violence was yearning of the war-weary people. Irrespective of the consequences to the people, NGO wallahs like Paki Saravanamuttu too were jumping from Western capital to capital urging international intervention to save Prabhakaran.

But they failed in their desperate moves to sway the Security Council or the UN to intervene. The anti-Sri Lankan forces couldn’t push it beyond the basement level of  the UN. It was then that the failed West shifted their battleground to UNHRC in Geneva abandoning New York. Here too they failed in 2009, defeated by the counter-attack led by Dr. Dayan Jayatilleka. It was the subsequent intervention of the American that reversed the first UNHRC Resolution. Whose interests did it serve? One of the arguments for moving a country-specific resolution against Sri Lanka was to warn/prevent states from violating human rights in the last stages of a war. If that is real reason then why has Zeid al-Hussein not produced a report to the UNHRC when there is solid evidence of America bombing the Kunduz hospital in Afghanistan? Al-Hussein in Geneva undermines the human rights of his fellow-Muslims in Yemen. Our local Hussein in Colombo defends his namesake in Geneva saying that UNHRC is acting in earnest, or at least partly in earnest, about the promotion of human rights, and that is something of real benefit to the oppressed of the earth”? He can tell that to Yemenis, Kashmiris and the marines also.

The double standards of  both Husseins stink to high heaven. If the local Hussein thinks that UNHRC resolutions are ‘’good for the people” what makes him reject the UNHRC Resolution of 2009 and accept with both hands the American sponsored Resolution of 2015? Does the goodness depend on who sponsors it? Or should the goodness be judged by the goodness of  its contents and consequences? Also when the contents of two Resolutions passed by the same Council differ  how does Hussein judge which resolution is good for the people? Is it the rehashed anti-Sri Lankan Resolution which the external forces have been pushing to impose their will through their willing partners in Sri Lanka? Or will he choose the Resolution which won the applause of friends and allies abroad and the people at home?

Even with his  level of knowledge of foreign affairs he should know that the global mess in post-World War II is proportionately related to American interventions, all done with good intentions, of course. The ISIS is the latest product of American interventions in the Middle-East. Joby Warrick shows in his book Black Flags : the rise of Isis how the fanaticism of Abu Musab al-Zarqawi, a terrorist who masterminded the Islamist movement, emerged from the strategic mistakes of Presidents Bush and Obama. He led the ISIS movement which grabbed huge swaths of Syria and Iraq and now America  is stuck in the sands of Middle-East at a time when the American strategists are aiming to scale down their involvement.

Right now Sri Lanka too is poised  on the good intentions” of America – and, of course, that of the two Husseins too. This is ominous because close involvements with America lead to either ISISian black flags or Taliban terror wherever they operate. At the same time, it  must not be forgotten that America’s contribution to global peace has been as great as that of  contribution of Henry Kissinger, who was awarded the Nobel Peace Prize for ending the Vietnam War.

Question : If Kissinger  is awarded the Nobel Peace Prize ending the Vietnam War by dropping more bombs than in World War II why are  the Sri Lankans awarded, with the good will of both Husseins, a commission of inquiry for ending  of the longest war in Asia which not only saved 300,000 Tamils held in Prabhakaran’s gulag but also restored democracy by ending the fascist dictatorship of the most obscene and cruellest Tamil dictator? According to him saving the Tamils from the fascist dictator who had killed more Tamils than all the other combatants put together is treating them like dirt”.

PS : Isn’t it time for him to come down from the trees and get a sound grip of the ground realities, eh Mr. Hussein? By the way, please don’t forget to mention the other four great diplomats in your reply. Thanks.

Shenali D Waduge

 Dr. Jeewaka Bandara phoned around 7a.m. last morning to inform the passing away of Dr. Lilak. When his call came something inside felt it was to convey that sad news. Dr. Lilak had been ill for some time. Thus, 12^th October 2015 took another Buddhist stalwart from us. Dr. Lilak was a surgeon by profession and was the former President of SUCCESS Sri Lanka (Kandy Chapter). He would have turned 70 on 18^th November. Buddha said neither fire nor wind, birth nor death can erase our good deeds and Dr Weerasinghe’s reputation for his social service to the less privileged and the magnanimous efforts undertaken to the cause of the Buddha Sasana is etched in our memories and the Buddhist records of contemporaries who have tirelessly taken up the challenge to protect and foster Buddhism in Sri Lanka. A highpoint of his work on Buddhism was to extend an invitation to an eight member Indian Buddhist delegation led by Ven Dr Bhadant Rahula Bodhi Maha Thera in 2013 to strengthen ties between Buddhists of the two countries and bring India and Sri Lanka closer through the historical bond and civilizational link of Buddhism.

On a personal note my gratitude to Dr. Weerasinghe will remain for helping to organize my father’s dhana at the Dalada Maligawa last December and thereafter arranging a meeting at his residence with members of the Success Sri Lanka to discuss pressing issues. We enjoyed Mrs. Weerasinghe’s tea time treats over tea & coffee and a beautiful view of Kandy from their house on top of a hill. These fond memories have been returning ever since the news of Dr. Weerasinghe’s death was heard.

My heartfelt condolences to Mrs. Weerasinghe and his two daughters and the family as they grieve.

Dr. Weerasinghe is no more but his energy and spirit must be continued by all of us aligned to protecting the Buddhist heritage of Sri Lanka and generating compassion among citizens of our nation. There are many others who silently appreciate and acknowledge the services of Dr. Weerasinghe over the years in the service of the Dhamma and society.

We are what we think,

All that we are arises with our thoughts

With out thoughts we make the world”

May Dr Lilak attain the supreme bliss of Nibbana

Shenali D Waduge

http://www.sundayobserver.lk/2004/03/28/fea26.html

http://archives.dailynews.lk/2013/03/23/news21.asp