Dr. Sudath Gunasekara. President Mahanuwara Senior Citizens Movement 8.7.2015.

In certain political circles and NGOO and some Civil Organizations funded by sinister foreign forces and urban based anti SLFP forces who have no vote base but who think they are the King makers and who even claim paternity to the Jan 8^th change, now a days, it has become a fashion to say that there was a political revolution in this country on Jan 8th. This displays not only their ignorance of the concept of revolution or their inability to comprehend what really happened on Jan 8^th   or their refusal to accept the real modus operandi behind this sinister coupe. Sometimes they may be doing this just as the tortoise hiding itself under its shell. Since there was only a change of the President and there was no major change of Government or the policies of governance, I do not know whether it could be called a ‘revolution’ by any means within the generally accepted meaning of the word revolution in political parlance. Neither a forcible overthrow of a government or a social order took place on that date. Therefore in my opinion it is silly to call Jan 8^th a political or social revolution.

Leaving that apart talking about the Jan 8^th ‘Revolution’ I would call the change as the result of a disgraceful coup d’e tat by the Western powers, India and all anti Sinhala anti Buddhist unpatriotic forces at Home spearheaded and manipulated by Chandrikka, of course on reasons of personal vendetta, to overthrow Mahinda Rajapaksa and the Sinhala Buddhist majority Government. To me it is as simple as that. If someone has called what happened in 1956 a political and social revolution, definitely I would have agreed, but never this.

What really happened on that day in my opinion was only a change of the man who held the post of President in this country. In other words the then President Mahinda Rajapaksa an acclaimed nationalist leader was replaced by Maitipala Sirisena one of his own Party men and Party Secretary who fell prey to anti national and anti Sri Lankan forces, invariably persuaded by Chandrika and personal grievances, that have been simmering within him for a long time. As far as an ordinary man can see, finally what happened as a result of these personal and exogenous interests and conflicts was only a transfer of Presidential powers from one person to another and a windfall for the UNP that had gathered rust and dust for 21 years under the weak and in-effective leadership of Ranil wickramasingha and few of his handpicked favorites who does not have their feet on ground. But for a prudent one it means much more than that. There appears to be wheels within wheels and a world of master conspiracies of both national and international, behind it.

What really happened on that day in any case cannot be termed a victory for the masses. Though stunning, it is only a temporary defeat for the patriotic forces in the hands of well organized unpatriotic and anti national and anti Sri Lankan forces both at Home and abroad, more especially for the Sinhala Buddhists who will rise from the ashes again like a phoenix in no time under the command of an unassailable and strong Sinhala Buddhist leader as it had happened throughout the past 2500 years in this Island.

On the other hand this so-called change is definitely a victory for the minorities who are trying always to fish in trouble waters. An analysis of Janu 8^th results clearly shows this position. Although a major portion of the 62.2 million votes polled by President Sirisena came from the UNP vote base, say around a conservative 4 m votes, aroused to make Ranil, the master loser in Sri Lankan elections, the Prime Minister, on the back of Sirisena,s victory, the critical factor of his victory was the minority vote, especially the Tamil and Muslim substantiated partly by the three components, JVP, JHU (determined to defeat MR) and the new votes. It also included a sizable anti Rajapaksa SLFP vote that was determined to punish him for misdoings of his Government and some of its members, both in Parliament and Provincial and Pradesiya levels, during the last lap of his Government (2010-2015) and alleged arrogance and family rule

People also know that the President thereafter changed the Prime Minister.  He appointed Ranil as new Prime Minister obviously who did not command the majority in Parliament and a Cabinet of ministers even by violating the Constitution of the Republic as he did so without first removing the then Prime Minister. The next crucial question is whether there was a legitimate and a real defeat of the then existing Government as a result of that election. The answer is a very big NO as that election did not affect the strength of the party positions in Parliament. Therefore strength of the then Government still remains in the opposition. Even the Speaker and the Deputy of the same Government continues. It is as simple as that. What we have today is an unconstitutionally constituted illegal and minority Government the architects of which will have to pay a severe tall the day they get ousted. Since the then Prime Minister has not legally ceased to be PM as provided under Sec 47 the question arises as to whether the appointment of Ranil as PM and other Ministers to the Cabinet thereafter are legally and constitutionally valid may be queried one day.

The other major changes like abolishing the Executive Presidency, changing the voting system, depoliticizing public service and many others were also not done. But of course promises never made like giving land to estate Tamils, Presidential pardon for criminal like a Tamil woman who vandalized Sigigiri gafiti even with providing employment under the Government and releasing thousands of state lands in the north and east threatening the even national security etc were hastily done for political expediency. Are these the type of changes the pro-Government agents are afraid of losing if a real change takes place on the 17^th under MR? Or is it a resurgence and awakening of the national feeling and patriotism in this country under MR that these forces are afraid of. Or do they want the LTTE back at home, or the North and East to be made one District again? Or a separate Kingdom for Muslims in the South Eastern part of Sri Lanka and a Malayasnadu for Digambaran and Kandurat Janata Party on the central Hills and throw the Kandyan Peasants who protected this country for 350 years fighting against western invaders, to the Indian Ocean? These are the most pertinent questions all Sinhalese people of this country should ask all politicians ON THE 17^TH OF JULY, whether they are UNP, SLFP, JVP or JHU.

IT IS HIGH TIME WE ALL BURY PARTY POLITICS AT LEAST NOW AND THINK ONLY OF THE COUNTRY AND THE NATION AS WE HAVE BEEN DOING FOR 2500 YEARS THROUGH OUT HISTORY. ENOUGH WE HAVE BEEN DIVIDED ON THE BASIS OF DIVISIVE PARTY POLITICS INTRODUCED BY THE WEST TO RUIN AND DESTROY OUR COUNTRY AND THE NATION. DIVIDED WE FALL UNITED WE WIN.

An analysis by Ajith Nivard Cabraal, Former Governor of the Central Bank- Courtesy Island

An alleged draft of the Committee on Public Enterprises (COPE) Report on the Bond Scam of February 27, 2015 as well as the comments made by one or two members of that COPE Investigation Sub-committee have supposedly attempted to draw a nexus of the former Governor of the Central Bank, Ajith Nivard Cabraal to the Bond scam, by stating that Cabraal’s sister, Siromi Wickramasinghe, was on the board of Perpetual Treasuries (Pvt) Limited, the primary dealer company owned and controlled by Governor Arjuna Mahendran’s son-in-law, that made the controversial bids for the Treasury bonds on February 27, 2015. Based upon such premise, the draft Report is also alleged to have observed that “there could have been conflict of interest in the transactions carried out by Perpetual Treasuries (Pvuary 2015 may have taken place during the tenure of office of the former Governor as well.t) Ltd at that time also,” thereby indirectly suggesting that scams in the nature of that of February 27, 2015. Based upon such premise, the draft Report is also alleged to have observed that “there could have been conflict of interest in the transactions carried out by Perpetual Treasuries (Pvt) Ltd at that time also,” thereby indirectly suggesting that scams in the nature of that of February 2015 may have taken place during the tenure of office of the former Governor as well.

In this regard, the factual position is as follows: Siromi Wickramasinghe, Attorney at law, former Chairperson of the HDFC Bank and former Deputy General Manager of the Hatton National Bank, was never a member of the Board of Directors of Perpetual Treasuries (Pvt) Limited (PTL), and had not been involved at all in any transaction or bid that had been made by that company. However, the innocent confusion or deliberate misrepresentation has probably arisen because Ms. Wickramasinghe had served as a member of the Board of Directors of Perpetual Capital Holdings Limited, which is the owning company of PTL and the other companies within the Group. Further, while it is a fact that Siromi Wickramasinghe had been on the Board from December 23, 2013 until March 9, 2015, she did not own any shares of the company at any time.

In addition, most importantly, as per a document that has been reportedly submitted at the COPE investigation, other than in just ONE instance where PTL were allotted Rs 27 million out of bids for Rs.150 million in a Treasury bond auction on 29 September 2014, ALL OTHER BIDS submitted by PTL during the time Ajith Nivard Cabraal served as the Governor, have been TOTALLY REJECTED by the PDD of the Central Bank. This fact, although based on the competitiveness of the bids, this outcome undeniably supports the position that there would not have been any connivance between PTL and the then Governor, through his sister or otherwise. (Please see Table 1 below).

The table however shows that AFTER Governor Mahendran assumed office in late-January 2015, PTL had become highly active, and had been successful in their unusually aggressive bids, commencing with the controversial bond of February 27, 2015. Hence the observation that there may have been conflict of interest in the transactions carried out by PTL during the tenure of office of Cabraal as per the alleged draft COPE Report is not tenable, and has no basis or foundation, whatsoever.

Nevertheless, since “conflict of interest” which is a very critical issue, has now been validly raised in the open, it may be relevant for the public in this country to also consider the following instances of possible “conflicts of interest” that could have arisen, in relation to this Bondscam which has shaken the economy, as well as damaged the credibility of the Central Bank and the Government at its very roots.

1. Arjuna Mahendran, a non-citizen of Sri Lanka, was invited to Sri Lanka and appointed as the Governor of the Central Bank by the Prime Minister (PM), Ranil Wickremesinghe notwithstanding vociferous protests by several Ministers. However, according to media reports, those Ministers had agreed not to pursue their opposition to the appointment on the assurance given by the PM that he will take personal responsibility for Mahendran’s actions.

2. According to reports and statements made by various parties, a “sudden” fund requirement had surfaced at a Cabinet Sub-committee just a day or two before the fateful bond issue, at which, as supposedly admitted by Governor Mahendran, the Chairman of the United National Party (UNP), Malik Samarawickrema, who is a very close confidante of Ranil Wickremesinghe, had also attended. It was at this meeting that the so-called “decision” to increase the bond issue the next day or the day after, from Rs.1 billion to Rs. 10 billion was made.

3. As per media reports, at the COPE investigations, Mahendran had admitted that it was Ranil Wickremesinghe who had ordered him to suddenly change the public debt issue system from the hybrid “auction cum direct placement” to an “auction only” system. This change provided an opportunity for Mahendran to over-ride the recommendations of the PDD, and instruct the PDD officials to accept bids at substantially higher rates, flouting the all-important objective of the Public Debt Department that the Central Bank raises funds for the Government at the least possible cost.

4. Mahendran physically went to the PDD auction room twice and personally ensured that the bonds be issued in the manner as directed, notwithstanding the huge price differential in the bond bids or the massive loss that such action was going to inflict on the government finances. So far, the loss due to the interest increase has exceeded Rs. 55 billion, according to analysts. In addition, by issuing the bonds at a deep discount, the government had suffered a loss of nearly Rs.291 million per each bond of a face value of Rs. 1,000 million, in respect of the vast majority of the bonds issued on that day, the bulk of which was issued to PTL. owned by Governor Mahendran’s son-in-law.

5. Notwithstanding the mounting of massive losses, as the Minister who is responsible for the Central Bank, Ranil Wickremesinghe has been completely silent on the losses, and has not taken any measures whatsoever to mitigate the losses or address the underlying aberration that was caused by the arbitrary increase of the interest rate through the reckless action of Governor Mahendran. In fact, Ranil Wickremesinghe has been in an incredible sense of denial, leading to the suspicion that he is keen to white-wash the incident by giving the impression that no untoward incident has taken place.

6. A critical factor in the Bondscam was the financial support of Rs. 13 billion provided by the Bank of Ceylon in a matter of a few hours to PTL. Officials of the Bank of Ceylon are supposed to have also informed COPE that this was the FIRST instance where the Bank of Ceylon had ever made a bid on behalf of another primary dealer. In that context, it could be reasonably concluded that the appointment of a person who is closely connected to the UNP as the Chairman of the Bank would have been a vital factor that ensured that the staggering facility to a fledgling primary dealer company was granted, without following the usual credit procedures which surround the approval of such an enormous funding facility. Needless to say, it was the facilities provided by the Bank of Ceylon that enabled the scam to be carried out at this magnitude.

7. In mid-March 2015, a complaint was submitted by two MPs to the Commission to Investigate Allegations of Bribery or Corruption (CIABOC),stating that Governor Mahendran had violated the provisions of the Bribery Act. In that regard, many persons had been summoned to give evidence, and according to certain knowledgeable sources, this inquiry has been proceeding satisfactorily. There has however been some speculation in the media and social media that a powerful person has thwarted the filing of legal action against Mahendran by the CIACOC, by persuading one of the Commission Members to prematurely resign, thereby creating a legal impediment towards the serving of an indictment under the CIABOC Act against Mahendran.

8. Thereafter, on or about March 17, 2015, possibly to provide an official cover to an investigation and avoid an investigation over which he may not have any control, a panel of three UNP lawyers was appointed by the PM to report on the controversial bond issue. From the time this panel was appointed, the general public and media expressed their deep suspicion about this attempted cover-up, and many indicated grave doubts of any useful purpose being served other than to white-wash the entire sordid episode. However, the PM insisted on this course of action and made the appointments and the panel duly obliged by pronouncing that the Governor was not “directly involved” in the scam. The report however, perhaps cunningly, raised doubts about the PDD’s universally-accepted “direct placements” methodology of issuing Treasury bonds, by shrewdly referring to such placements as “private placements”, and by doing so, cast aspersions on the bond issues from 2012 to 2014. That was probably done in order that the focus would be shifted elsewhere, thereby providing a convenient opportunity for the Government to claim that all was well with the February 27, 2015 bond, but not so, in the past bond issues. That “private placements” suggestion therefore, seems to be a well-planned and carefully-orchestrated ploy to shift the attention of the public in a new direction.

9. In the meantime, around March 27, 2015, a few so-called “good governance” activists who have been generally sympathetic to the UNP, filed a Fundamental Rights Petition in the Supreme Court of Sri Lanka, supported by two counsel who have also been closely associated with UNP leaders and activities. To the outside world, the “public interest” petition seemed to be a petition to take the Governor and all others who were involved in that deal, to task. However, upon a close examination of the pleas contained in the petition, it would be clear that the prayers sought by the petitioners lacked penetration, depth or a desire to obtain “justice” or to punish the wrong-doers.

In fact, as reported in the Daily FT of March 30, 2015, the main prayer of the petition was “for a declaration that the Governor, Deputy Governor and Chairman of the Treasury Bond Tender Committee, and the Superintendent of Public Debt have not discharged their duties in a manner that is necessary for the preservation of public trust; The Monetary Board to carry out an independent inquiry by a competent panel of professionals well-versed in the rules, systems, procedures and processes applicable to the public debt management under the supervision of Court and to report thereon; and direct the Monetary Board and other associated Respondents, in consultation with stakeholders, to formulate new systems, processes, rules and regulatory frameworks which assure transparency and best governance practices are in place in respect of future public debt issuance.”

Hence, as pointed out by a special correspondent in an analysis published in the Daily FT of June 1, 2015, the rejection of this petition on May 13, 2015 by the Supreme Court meant in practical terms, “That the case will not be allowed to proceed to a full hearing because, strictly speaking, procedures of the Central bank had not been transgressed and no law has been violated by any of the respondents. The judges seem to have taken a strictly legalistic view and decided to reject the petition, ruling out any further consideration. The ruling does not mean that the actions taken by the respondents in this instance were fair and above board, or that the Treasury did not incur unnecessarily higher interest costs. What it means is that, in the opinion of the judges, there was no legal basis for the granting of leave to proceed to a hearing.”

In the above background, the subsequent claims that are now being made by certain MPs that the Supreme Court has found Governor Mahendran “not guilty”, seems to be the canard that has been cleverly designed and constructed to mislead the public through the tacit suggestion that the Supreme Court petition was to decide on the guilt or otherwise of the Governor.

10. In mid-May 2015, the three-member Lawyers Report was tabled in Parliament on June 3, 2015 and based on such report, the government claimed that Mahendran has been “cleared” of all charges. At the same time, the Prime Minister went on to accuse Cabraal, the former Governor, of personally directing the issue of Treasury bonds to the value of Rs. 2.7 trillion during the years 2012 to 2014 via private deals to Cabraal’s friends as well as “cronies” of the former regime. The accusation against the former Governor resulted in the former Governor responding strongly in denying the allegations, while pointing out the irregularities in the February 27 bond issue, in a detailed analysis. Cabraal also invited Ranil Wickremesinghe to a public TV debate on the bondscam, but Wickremesinghe has so far not responded to that challenge.

11. On May 19, 2015, a 13-member Sub-committee of COPE was appointed to investigate the scam, from its many angles. However, when the COPE investigations were nearing completion, it was reported in the media that the Prime Minister was getting agitated, and was working furiously towards having Parliament dissolved, so the COPE Report would not see the light of day. There were also several reportedly frantic efforts by several parliamentarians to delay the Report. Finally, when it was imminent that the Interim COPE Report was about to be presented to the Speaker on June 26, 2015, Parliament was dissolved, resulting in the Report being suppressed.

The above-mentioned instances of “nexus” and the possible “conflicts of interest are clearly suggestive of a powerful hidden hand that has probably been in active operation in the planning, implementation and the cover-up of this massive scam. Needless to say, this scam has almost irreparably damaged the credibility of the Central Bank and the government while causing losses in interest in the amount of over Rs.55 billion so far, although earning a minimum of Rs.2 billion to those involved, at the tax-payers’ expense! Hence, in order to restore at least some form of credibility and to bring the perpetrators and the mastermind of this bondscam to justice, a wide and credible investigation must be launched once again to unearth the truth and expose these “suit-attired” criminals. Unlike in earlier allegations of bribery and corruption against various leaders of the previous regime where the allegations were not supported by hard facts, definite figures or well-documented evidence, in this instance there is clear evidence as well as credible leads that would support an extensive and methodical investigation.

Hence, in the interest of the country and the economy, a wide investigation must be launched so that the truth is revealed, and the mastermind and other perpetrators of this largest ever crime against the economy of Sri Lanka, are brought to justice, however highly placed they may be.

සමන් ගමගේ දිවයින පුවතක්

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට නාමයෝජනා ලබා දීම පිළිබඳ යම් අවිනිශ්චිතභාවයක්‌ තිබේදැයි යන්න සම්බන්ධයෙන් හිටපු නියෝජ්‍ය ඇමැති මනූෂ නානායක්‌කාර මහතාගෙන් අප කළ විමසීමකදී එකී ප්‍රචාර සියල්ල තුළ ඇත්තේ මහින්ද සාධකය සමඟ සන්ධානය තුළ මේ වන විට සිදුව තිබෙන ඒකරාශී වීම හමුවේ බියෙන් මුසපත්වූවන්ගේ පච ප්‍රචාර බව ඒ මහතා කියා සිටියේය.

මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට නාමයෝජනා හිමි වීම ඇතුළු එජනිසයේ සියලු කටයුතු සන්ධනායේ පක්‍ෂවල එකඟතා මත සුපුරුදු පරිදි නියමිත ආකාරයෙන්ම සිදු වෙමින් තිබෙන් බවද මනූෂ නානායක්‌කාර මහතා අවධාරණය කළේය.

මේ මොහොතේ සන්ධානයේ එකමුතුව දැක මැතිවරණ භීතිකාවකින් පෙළෙන දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් මෙවන් කුමන්ත්‍රණකාරී ප්‍රචාරයන් සිදු කරන බවද ඒ මහතා වැඩිදුරටත් සඳහන් කළේය.

The Election News

The United National Party (UNP) addressing the ‘expose’ media briefing at Sirikotha yesterday tried to deceive the general public by producing a bill issued by Hilton for the CHOGM opening ceremony breakfast and claimed that the former President Mahinda Rajapaksa’s family had ordered breakfast worth Rs. 9.4 million from the Hilton.

During the addressing the former UNP MP Nalin Bandara claimed that the former Secretary to the President Lalith Weeratunga had signed this order instead of ex-President Rajapaksa and after questioned by journalist about bill heading Bandara had to give up the claim and concluded that anyone could take legal action against the UNP if they could prove these allegations were wrong

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ ඇතුළු පිරිස අරලිහගහ මන්දියේදී උදැසන ආහාර වේලක් සඳහා රුපියල් ලක්‍ෂ 94ක් වියදම් කර ඇති බව එජාප හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී නලින් බණ්ඩාර මහතා විසින් කියා සිටියේය.

ඔහු ඒ සඳහා හිල්ටන් හෝටලයේ බිල්පතක්ද ඉදිරිපත් කල අතර එහි දැක්වෙන්නේ මෙරට පැවති පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රාජ්‍ය නායක සමුළුව පැවති දා අදැසන ආහාර සැපයිමේ බිලයි.

මන්ත‍්‍රීවරයා උත්සාහ කලේ එය රාජපක්‍ෂ පවුලේ දිනපතා උදැසන ආහාර වියදම බව ඇඟවීමටයි.

එහිදි මාධ්‍යවේදීන් විසින් කල ප‍්‍රශ්ණ කිරීම් වලදී මන්ත‍්‍රීවරයා අපහසුතාවවට පත් විය.

By Nirupama Subramanian Courtesy The Hindu

COLOMBO, AUG. 22. “Anil’s Ghost”, the new novel by the celebrated Sri Lankan-Canadian writer, Mr. Michael Ondaatje, is based on the orgy of killings and disappearances that swept southern Sri Lanka in the late 80s when government-backed death squads put down an armed insurrection by the Janatha Vimukthi Perumina.

Now, one incident from those dark years has returned to haunt the United National Party (UNP), in power then, and its present leader, Mr. Ranil Wickremesinghe.

With the Government stepping up investigations into the incident in the weeks ahead of the general election, the spin team of the ruling People’s Alliance (PA) has pounced on it and made it the Big Issue.

The allegation is that Mr. Wickremesinghe, then a Minister, was the political authority behind an illegal detention centre in a housing complex at an industrial township outside Colombo between 1988 and 1990.

The Batalanda detention centre, as it is known, was run by a government-backed counter-subversive unit, part of the state’s operation to put down an armed insurgency by the JVP that threatened to overtake the country.

It has been alleged that a number of people suspected of being JVP cadres were taken there and tortured. Many of the victims “disappeared”, some survived.

Damaging statement

The incident has returned to centre-stage after a policeman associated with the detention centre resurfaced in Sri Lanka earlier this month, and gave a statement to the Criminal Investigation Department (CID) directly linking Mr. Wickremesinghe to persons alleged to be members of a death squad.

The former policeman also alleged that various members of Mr. Wickremesinghe’s inner circle in the UNP were responsible for sending him abroad and ensuring he stayed out after the present Government announced the appointment of a Presidential Commission of Inquiry into the Batalanda detention centre in 1995.

Last week, police questioned twice one of Mr. Wickremesinghe’s close associates in the UNP, Mr. Milinda Moragoda, named by the former policeman as one of those who helped him flee the country.

According to local media reports, Mr. Wickremesinghe may also be summoned for questioning soon.

If the UNP is worried, it is not yet showing it. At a news conference on Sunday, Mr. Wickremesinghe dismissed the whole matter as “part of the mud-slinging campaign against the UNP” by the Government. “Sometimes I am an agent of the LTTE, now the Batalanda charges are being made,” he said.

The UNP chairman, Mr. Karu Jayasuriya, described the statement by the former policeman, now in custody, as a “fabricated lie”. “We are not wasting our time on this, there are burning issues facing the country and we will be taking up those issues in our campaign,” Mr. Jayasuriya said.

But if the Government so decides, Batalanda’s ghosts could take a life of their own which could prove extremely damaging to the UNP even after all these years. That the detention centre existed is not in question. The only matter that needs to be settled is Mr. Wickremesinghe’s role in it. Earlier this year, the Government published the report of the 1995 inquiry commission on Batalanda.

Panel recommendations

Mainly a fact-finding mission, the commission had no sentencing powers, but recommended that the Government bring the guilty to book. One of its findings was that “Mr. Ranil Wickremesinghe and the SSP, Nalin Delgoda, are indirectly responsible for the maintenance of places of unlawful detention and torture chambers in houses at the Batalanda Housing Scheme”.

It said Mr. Wickremesinghe held “unauthorised” meetings of police officers involved in counter-insurgency operations in the housing complex, and that as such, he had “abused his authority”.

But for the Government, going to town on this issue before the elections could prove a double-edged sword with which it could well cut itself.

A Sinhala weekly reported yesterday that one of the persons arrested last week by the police for three murders during that time, a free-lance journalist alleged to have links with Mr. Wickremesinghe, was in fact, a member of the Sri Lanka Mahajana Party (SLMP) founded by Ms. Chandrika Kumaratunga and her actor husband, Vijaya, who was killed by the JVP in 1988.

It is a fact that every politician in the Government or in the Opposition in that period was under siege by the JVP, and many openly assisted government-sponsored vigilante death squads to break the insurgency. In the process, thousands of innocents also lost their lives. According to estimates, between 40,000 to 60,000 people were either killed or “disappeared” in those three years.

As Sarath, one of the protagonists in “Anil’s Ghost”, says: “Terror everywhere, from all sides. We wouldn’t have survived with your rules of Westminster then. So illegal government forces rose up in retaliation. And we were caught in the middle. It was like being in a room with three suitors, all of whom had blood on their hands. In nearly every house, in nearly every family, there was knowledge of someone’s murder or abduction by one side or the another…”

 By S B Lokuge

Yet another idiot from the horapalanaya has come up with an absurd allegation that President Mahida Rajapaksa has ordered breakfast from the Hilton worth Rs  9.4 million and has not paid the bill. First the traitor MY3 said Mahinda ordered a luxury plane for US16 million. Then Avamangala told Rajapaksas stole US 18 billion from the country. These idiots have no clue how many breakfasts can be bought for Rs 9.4 million or a luxury plane can be bought for US 16 million and how much US 18 billion is. No wonder the economy is ruined when idiots like them control it.

This is a good sign for the country. The horapalanaya crooks are panicing because the Nugegoda man is coming back. They have nothing to show in nearly six months of confusion. The governor of CB has committed the biggest fraud in the history of the country. The finance minister was absconding when he was due in courts. The traitor had to dissolve the parliament to save Ranil and his ministers from the no confidence motions. The economy is in ruins.

So what can the modays do? They keep on sling mud at Mahinda hoping some will stick. Some people believed those yarns and voted Mahinda out In January. Will the people fall for them again? The illegal government sought help from US and India to bring back the  wealth of the Rajapaksas allegedly  hidden overseas. But so far they have failed to prove a single instance of fraud.

Nimal R

ශ්‍රී ලාන්කිකයිනි ,

සිටියත් අපි පිටරට
මෙතෙක් කල් අප යුතුකම් ඉටු කළෙමු අප රටට
ත්‍රස්තවාදය , බෙදුම්වාදය ඇති කළ කොටි ඩයස්පෝරාවට
විරුද්ධව මෙහි සිට දුන්නෙමු හැකිතරමක් බැට
එපමණකුදු නොනැවතී රටවෙනුවෙන් දිවිදුන් ,ආබාධිත වූ සෙබළුනට
එකතුකර ඩොලර් ලක්ෂ ගණනක් යැවුවෙමු මෙහි සිට
එසේ වුවත් පසුගිය ජනවාරි අට
සිදුවූ පෙරලුම කණපිට
අදහාගත නොහැකි විය අප හට
බෙදුම්වාදය  නැවත හිස ඔසවන , මහා බැංකු හොරකම් එළිපිට කෙරෙන තැනකට
සියළු සංවර්ධණය නැවතුණු තිතකට
හය මසක් තුල රැගෙනවිත් අප රට
විනාශය වැලකුමට
නැවතත් යුග පුරුෂයා මහින්ද මිස වෙන කෙනෙක් රජ කලොත් අගෝස්තු දහ අට
කොටි ත්‍රස්තවාදය , බෙදුම්වාදය නැවත හිස ඔසවා අරාජික වනු ඇත අප රට
ඔබ එසේ කරගතහොත් කරුමෙට
අපි කියමු ඔබලාට
‘කොටි ගැහුව මදි තොපිට’

The Election News

According to Lankanewsweb the president has last night promised the ex-president Chandrika Bandaranaike Kumaratunga and prime minister Ranil Wickremesinghe that he would summon SLFP general secretary Anura Priyadarshana Yapa and obtain his resignation letter. The two have tried to contact him to ask him about the status of his promise but both tried to get in contact with him over mobile phone, but all those attempts had failed. The president’s security has refused to give any firm detail regarding the whereabouts of the president..

Lankanewsweb says Maithripala Sirisen has come to Colombo in the afternoon to be a witness to the marriage of Hirunika Premachandra. After signing for the marriage, the president left for Kandy.

Meanwhile the Party seniors too, are trying to contact the president to decide on the nominations. For a reason best known to himself, the president has switched off his mobile phone and is keeping to himself.

The Election News

ඉදිරි මහ මැතිවරණය සඳහා ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය යටතේ තරඟ වදින බව ශ‍්‍රීලනිප මහ ලේකම් අනුර ප‍්‍රියදර්ශණ යාපා මහතා මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා වෙත ලිඛිතව දන්වා තිබේ.

ඒ අනුව ශ‍්‍රි ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය සන්ධානයෙන් වෙන්ව තරඟ කිරීමට ඇති අවස්ථාව අහිමි වෙයි.

මැතිවරණ පනත අනුව මැතිවරණයක් කැඳවා තිබියදී පක්‍ෂයේ නිලධාරීන් වෙනස් කිරීම කල නොහැකි අතර අධිකරණ ක‍්‍රියාමාර්ග ගත්තද මැතිවරණ නාම යෝජනා ඉවත දැමීමක් සිදු නොවෙයි.

මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා ලිඛිත ගණුදෙනු කිරීමේ සම්පූර්න බලව සන්ධානයේ හා ශ‍්‍රිලනිපයේ ඇත්තේ මහ ලේකම් වරනැට වන බැවින් පවතින තත්වය යටතේ සන්ධානය යටතේ ශ‍්‍රිලනිපය තරඟ කිරීම එකම හා අනිවාර්ය තත්වය වෙයි.

Democratic People’s Front 

 Tamil Progressive Alliance (TPA) and Democratic People’s Front (DPF) Leader Mano Ganesan held discussions with TNA leaders ITAK spokesman M. A. Sumanthiran MP, TELO Leader Selvam Adaikalanathan MP and TELO chairman Srikantha today evening in Colombo. The discussions held in Colombo at the Democratic People’s Front Headquarters.

Describing the discussions as urgent”, Ganesan told media that, TNA and TPA discussed forthcoming elections in details. We decided to continue our discussions further in the common interests of both parties and  the people we represent. TNA earlier had stated that it may contest outside north and eastern provinces especially in the districts of Colombo and Gampaha in the western province in the August 17th parliamentary elections.

Asked to describe further on the talks, Ganesan said that DPF and TNA are two parties work in understanding by politically supporting each other for a long time in the past. We are happy that TNA has very successfully completed the seat sharing in the north and eastern provinces within the alliance. Today’s discussion between our two parties centered on the electoral process in the territory outside north-east provinces particularly in the Colombo and Gampaha districts. I am not in a position to divulge any more on the discussions. I can only say that it is based on the message to us from ITAK leader Mavai Senathirajah. Our discussions will continue.

By Asanga Abeyagoonasekera

 There is an unofficial leader of the opposition. What we have is confusion; there are MPs of the same party in government as well as in the opposition.”Anura Kumara Dissanayaka, JVP Leader

With the parliament of Sri Lanka in a state of dissolution and elections looming ahead, the costs confronting the nation remain high. Rupees 3 billion was spent on the last election, and 4 billion on the upcoming election, according to the election commissioner. It is hoped that the return on investment for the people’s money will be worth the exorbitant spend. Colossal expenditure in the name of statecraft should help reap rich benefits, and the country awaits the promised gains. Now, the priority is to elect the best representative for the next few years in parliament.

In the name of regime change and developmental politics, the country faced a large scale re-shuffling of roles in the public service with strategic points in the nation’s administration being vacated overnight. Will August see a repeat of January’s changes? If so, the year 2015 will be marked as the year wasted. It is hoped that the same old actors do not emerge in the political arena: small nations such as Sri Lanka cannot afford years fallen to this kind of politics.

As a fulfilment of the LLRC recommendation, the Foreign Minister held discussions with the Global Tamil Forum (GTF) in London. The direct engagement with these groups (some former sympathisers of the LTTE) ensures multi-faceted debate. While some see engagement with the GTF as a positive step others brand it illegal. GTF and many other diaspora organisations supported the ideology of LTTE and were therefore deemed terrorist fronts by the previous government through a gazette notification. Under UN Security Council Resolution 1373, 15 LTTE fronts were proscribed with effect from 1 April 2014.

Recently, Suren Surendran and GTF requested a review of the list of organisations and individuals proscribed in a gazette notification and proposed a four-pillar strategy. If the government take them off the list, this would have a serious impact on the re-engagement process with the diaspora. It may open the door towards greater reconciliation. On the other hand, it may also risk strengthening the LTTE set-up and cause its re-emergence. How does the government decide whom to talk to and whom not to? Are the listed organisations willing to drop the LTTE ideology of a separate state?

Of local parliamentary opposition to the government’s actions, the opposition raised the all-important question as to how the Foreign Minster could engage in such talks without prior approval from the cabinet, President, or without informing parliament. It was further noted that it is illegal to engage in discussions with an organisation listed as ‘terrorist’. MP Vasudeva Nanayakkara said, They should first give up the Eelam objective and declare that they are not aligned to the LTTE anymore.”  MP Prof. G.L. Peiris said that post war stability was at stake due to the government’s failure to take tangible measures to counter the threat posed by the LTTE rump.  According to Ven. Sobitha Thero this is a positive step to re-engage with GTF.

Given the opposition’s response, it is important to reach consensus to introduce solutions to bridge the gap between the Sri Lankan diaspora with those residing in Sri Lanka.  What should be the way forward? First, Eelam ideology should be fully given up and without any further engagement with and support to the LTTE. Following this, the reconciliation process should engaged in with the genuine intention both sides to commit to it sincerely. Finally, after this, a review of the list could be considered. It was Suren Surendran who defended the LTTE recruitment of child soldiers and accused the Sri Lankan military for using cluster bombs in his interview with Al Jazeera in 2009 (https://www.youtube.com/watch?v=LMX2NjyJ1oQ). The process to engage with a person who defended the LTTE’s position will take time, and therefore, a step-by-step method rather than a one-off process should be looked at. A process that includes the engagement of all stakeholders – not only the government but also civil society NGOs. An organisation such as Interpeace could be looked at to facilitate and assist the process, rather than involving nations with a significant diaspora population. It is important to learn from countries that have worked on reconciliation such as South Africa, Rwanda and others. Sri Lanka should also develop its own process, joint discussions such as the South Africa-Sri Lanka joint seminar conducted last year on reconciliation with renowned thought leaders who engaged within their own countries is important.

The Diaspora Festival was proposed by the Foreign Ministry as a means to re-connect with their place of origin.  A comprehensive diaspora re-engagement plan should be prepared by the Foreign Ministry and presented to the parliament. Rather than taking ad hoc measures, a systematic approach to engaging with these groups is necessary. The engagement plan could have recommendations such as to assign diaspora officers at embassies to engage with the disconnected diaspora, gather information, and attend to their requests. Many more useful ideas could be looked at and included in this document which should be compiled with inputs from all stakeholders including the opposition members of parliament, all political parties, and the general public.

(This article was first published by the Institute of Peace and Conflict Studies, New Delhi at

http://www.ipcs.org/article/south-asia/sri-lanka-toward-a-diaspora-re-engagement-plan-4896.html)

French political leader Jacques Cheminade

French political leader Jacques Cheminade, President of Solidarité et Progrès, issued the following statement on the evening of 5 July, after the referendum in Greece. Mr Cheminade is a decades-long collaborator of American statesman and physical economist Lyndon LaRouche and his wife Helga Zepp-LaRouche, founder and president of the Schiller Institute. Citizens Electoral Council of Australia leader Craig Isherwood, who attended the Schiller Institute conference in Paris hosted by Mr Cheminade on 13-14 June, wholeheartedly endorsed his statement, and today urged all Australians to support the international solutions for which Mr Cheminade is calling.

Alexis Tsipras refused the blackmail of the European counterfeiters and blackmailers. He won. He won against financial fascism. He won with a courage that no other European leader has shown, in the majority or in the opposition. This is excellent news for the real Europe, the Europe of the peoples and the fatherlands.

Now, the most important work remains to be done, and it is up to us to act:

1) Cancel the European policy of financial austerity and implement a strategy of the peoples, by the peoples and for the peoples.

2) Urgently organise a Europe debt conference, providing for the cancellation of odious, illegitimate debts and a moratorium on the other debts, to release the iron collar on the peoples.

3) Implement a real banking separation, a global Glass-Steagall, certifying the bankruptcy of the mega-banks, putting them out of business and reorganising their accounts.

4) Organise, outside of the euro system and an EU which has self-destructed, great development projects among European countries, financed with public credit, to reestablish social justice, physical economic growth and a surge of human creativity.

5) Bring our European countries in tune with the BRICS members in an international win-win strategy against the financial oligarchy, by sharing our great projects.

6) Challenge the United States to join this dynamic, by rejecting the Anglo-American regime of Bush-Obama.

Long live a free Greece! Let us be worthy of her, by entering the breach she opened for us.”

Ravi Karunanayke , Arjuna Mahendran and Anura Dissnayake are currently in Japan and they have met Banagala Upatiisa to tap NGO funds.

Further, they have met a funding organisation of the Japanese foreign ministry to channel funds for the elections. This source is a secret funding source which gave funds to Anton Balasingham during the “peace’ discussions.

Millions of dollars are expected to be given to the UNP and JVP to be spread among the MPS and the voters.

Even some of the USA funds will be channelled through this source as the West is now shocked by the country’s support for Mahinda R.

Comment from Vichara Bandara

As an admirer of CIMOGG, I am constrained to make a few comments on the center page Article by the President of CIMOGG, which appeared in the Sunday Island of 5^th June. Overall it is not apolitical and is not balanced. 

1. Limiting the presidential terms to no more that two. My humble opinion is that this is an issue left to the will of the sovereign people. It is exactly what happened in the last Presidential Election where the people made a clear decision. Any decision, which can be left, for the determination by the people should not be made by any other authority. Why should the provision of a Constitution made in 1978, which was never approved by the people be applied in 2015 when it can be referred to the people. 
2. The restriction on the number of terms of a President started in USA when in the third term the incumbent President was in poor health. If Clinton had a third term, US would not have a Bush who brought such misery to the rest of the world and was a failure domestically as well. Putin is now in his third term and has 80 percent public approval.
3. Thanks to the Supreme Court the attempt to grab all executive powers of the President by a non-elected Prime Minister and making the Executive President a mere ceremonial President was prevented.  While giving credit to the government the failure of the government to pass the 20^th Amendment, at least to do away with the Manape system should have been mentioned. This was the main battle cry of Venrable Sobitha Thero et al. One can make excuses on not passing the 20^th Amendment on lack of agreement by political parties. But why was the Right to Information Bill and the Audit Bill not taken up where there was no serious disagreement about them? 
4. Replacing a crude style of government with a gentler and more civilized one. What is cruder than the following actions of the present government?

a) Establishing an Executive Council above the Cabinet with persons non elected and not accountable to anybody. The name itself is a misnomer. Executive power is vested by the Constitution only with the President and the Cabinet of Ministers. This was more like the Supreme Council in a Communist State.

b) Appointing a Cabinet sub committee to direct investigations on fraud and financial crimes and thus encroaching on Police Powers.

c) Attempting to cover up the serious irregularities in the issue of Bonds. It must be reminded that the President of CIMOGG unsuccessfully went before the Supreme Court pleading for a proper inquiry. 

To judge the gentleness of a government on it record of six months is a predetermination and is biased. A good example of a crude beginning is the re-activation of the Press Council against the wishes of the Sri Lanka Press Institute (SLPI) which has pointed out that President Sirisena has proceeded to illegally reconstitute the Press Council’s tribunal without even the basic courtesy of consulting stakeholders as he is, in any event, bound to do by law under sections 3(b)(i) and 3(b)(ii) of the said law.

President of CIMOGG has paid a glowing tribute to the ‘backroom boys and girls who worked so hard and at very great personal risk to set a better constitutional course for Sri Lanka. His special inclusion of girls is to cover the contribution of Chandrika. He has conveniently forgotten that CIMOGG expressed doubts about the alleged misdeeds of CBK in 2008. President of CIMOGG in an article in the Island News paper on 27 Feb 2008 wrote;

CIMOGG would like to see its doubts regarding at least the following matters cleared by the proposed Presidential Commission –

1. Tawakkal take-over of Puttalam Cement;
2. Air Lanka take-over by Emirates;
3. Shell Gas monopoly;
4. Water’s Edge transaction;
5. Rubber block factory;
6. Alleged purchase of second-hand vehicles at new car prices;
7. Giving Admiral Sandagiri an unprecedented 3-year extension after the age of retirement, considering that there had been serious allegations being made against him in respect of improper arms purchases;
8. The French Locomotive tender;
9. Irregularities in the administration of the President’s Fund.

 Is CIMOGG now satisfied that grave doubts about the girl” were without any foundation and she is a proper person “to set a proper constitutional course”. 

President of CIMOGG claims that Sri Lanka had been dragged down by around 150 legislators whose self-serving compliance to pass the 18A had been secured by the open threat of exposure of their unlawful activities.

In such a highly generalized statement, without any reliable evidence, he unwittingly includes the President Sirisena and the MPs such as Senaratne who crossed over with President Sirisena as self serving legislators guilty of unlawful activities. Anyhow has a single ‘unlawful’ activity been proved so far?

President of CIMOOG glibly quotes a Mr. Mohamed to show a discrepancy between rate of population increase and voter  roles and accepts his argument that voter role has been fraudulently inflated. I believe that the Census does not count persons living temporarily outside the country (over 650,000). But the voter role is likely to contain the bulk of these persons. I agree that the Census Dept and the Elections Dept should look into this. But to make this a big discovery of trickery to support Mahinda, without verification shows bias and is deplorable.

Is CIMOGG blowing a trumpet for the opposition?

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=127701

President Maithripala Sirisena and some election issues

Dr A.C.Visvalingam, President of the Citizens’ Movement for Good Governance

July 4, 2015, 5:54 pm
Wide presidential powers, with immunity provisions, were built into the 1978 Constitution, which introduced the concept of an Executive Presidency. The misuse of these powers and provisions by incumbents has been strongly and unceasingly deplored by the Citizens’ Movement for Good Governance (CIMOGG) as well as many others. However, almost all protests, even those of the most bona fide provenance, were ignored by those who came to occupy the presidential office from time to time. Most unfortunately for Sri Lanka, President Mahinda Rajapaksa took several longer steps into the darkness than any of the others, culminating in his forcing the disastrous 18th Amendment (18A) through Parliament in September 2010 as an urgent bill whereas there was no pressing problem whatever that required an Amendment of this nature. The undesirable features of the 1978 Constitution were thus made much worse, making virtual slaves of all Sri Lankans solely for the benefit of the President, his relatives, friends, supporters and collaborators.

It was only when a small group of concerned citizens managed to persuade the Venerable Madhuluwawe Sobitha Thero to give leadership to the country to get the powers of the Executive President reduced and, inter alia, to have 18A replaced by the 19th Amendment (19A) – a revised form of 17th Amendment – that a little glimmer of hope was perceived in the struggle to eliminate the concentration of power in the hands of one omnipotent individual.

The people of Sri Lanka should be immensely grateful to Sobitha Thero, Maithripala Sirisena, Ranil Wickremeasinghe, Chandrika Kumaratunga and a number of other “backroom boys and girls” who worked so hard and at very great personal risk to set a better constitutional course for Sri Lanka. In praising these individuals, we must by no means forget the 6.2 mMillion enlightened voters who saw the perilous situation into which Sri Lanka had been dragged by around 150 legislators whose self-serving compliance to pass the 18A had been secured by the open threat of exposure of their unlawful activities (see “Fearsome Files” in www.cimogg-srilanka.org).

It has been pointed out often enough that the so-called 100-day pProgram of presidential election candidate Maithripala Sirisena was not realistic. Nevertheless, President Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremeasinghe managed to achieve partial success in a few of the programmed tasks. The following achievements by them should not be undervalued –

1. Eliminating some of the powers that the Executive Presidency had under the original 1978 Constitution and 18A, and limiting the presidential terms to no more than two;

2. Getting the crucial 19A passed, thereby eliminating more of the powers of the Executive Presidency. This amendment still has some key flaws, which will need to be studied and rectified by the next Parliament;

3. Replacing the crude style of governance that prevailed in Sri Lanka over the last decade with a gentler and more civilized one.

For nearly six months, CIMOGG joined its voice to that of many others who were agitating for the passing of the 20th Amendment (20A). Our interest in doing so was based on the understanding that the next parliamentary elections would be held under the terms of this Amendment. However, the unending obstacles created by the Opposition in Parliament have led to the abandonment of the proposed 20A. Parliament itself has been dissolved and, as before, the elections will be held under the far from ideal proportional representation system, which obliges voters in each district to select a party first and then choose three candidates from the list furnished by that party for that district. The main negative implications of this system are (a) once a voter has decided to support a particular party, he has to vote for 1-3 candidates put up by that party alone, and is prevented from voting for better candidates from the various other competing parties, and (b) there is no single MP who is made formally responsible for a given electorate in the district.

There have been, and continue to be, many contributions in the media that advise voters regarding the types of candidates for whom they should not vote. Over the years, CIMOGG, too, has also made its own observations about the need for voter vigilance. Unfortunately, most of those who read or listen to such advice given through the media forget it within hours, if not minutes. There is the overwhelming probability that in August this year, too, many voters will cast their ballots for the same persons whom they supported at the last elections. This constancy is attributable to ingrained habit and/or to gratitude for favours received, such as protection against prosecutions under the law, employment for family members, school admissions for children, and outright bribes in cash and in kind.

Owing to the pressure of political realities soon after his election on 8 January 2015 and a sense of longstanding loyalty to the Sri Lanka Freedom Party (SLFP), President Sirisena found it expedient to become the SLFP’s President. It would have been far, far better if, on the day of his victory, he could have categorically stated that, having been elected by members of all ethnic and religious groups, he had become the President of all Sri Lankans and would, therefore, disengage himself from all party affiliations. This golden opportunity would probably have been politically too risky at the time for him to have committed himself to in this manner and has now been lost.

Unless President Sirisena places the interests of Sri Lanka above those of the SLFP and takes all precautions to safeguard his own currently high reputation, it will be a sad outcome in comparison with what all concerned citizens have been working towards. The high regard in which he is held, for the great things that he has achieved so far, will be heavily tarnished by any continuing close association with unsavoury characters who are not fit to be our elected representatives.

The current position is that the dire future from which Sri Lanka was saved in January is in considerable danger of being revivified by a large number of MPs of the United People’s Freedom Alliance (UPFA) who are afraid of having their appalling secrets exposed and, therefore, want to have a Prime Minister who will extend patronage and freedom from police investigations and charges regarding their theft of public moneys, assault, rape, murder, dealing in drugs, illegal liquor manufacture, gemming in and stealing timber from natural reserves, sand mining in protected rivers, smuggling, drug-trafficking, illegal ethanol imports, murder, rape, forgery, protection money rackets, prostitution, stealing from public funds, use of foul language and violating the sanctity of Parliament. They have been canvassing strongly and unceasingly for ex-President Mahinda Rajapaksa to be given nomination for the forthcoming Parliamentary elections not because they love him but because they expect him to provide them with the same kind of blanket protection as in the past.

Whilst the antics of those who, inter alia, deameaned Parliament by invading the floor of the Chamber, and shouted, ate, drank and slept there, and also organized public meetings to press the case for their guardian angel’s political future were occupying the public attention, a very important revelation made by Mr. Z.L.Mohamed in the FINANCIAL TIMES of 4 June 2015, has been virtually completely, if not altogether, ignored.

Mr Mohamed has included a tabulation in his article which shows that the population above the age of 18.5 years as determined by the Department of Census & Statistics gives a total of 14,206, 305 whereas the number of registered voters in the electoral registers total 15,044,490! He points out that this excess of 4.3% is alarmingly larger than the 3.7% margin by which the presidential election was decided, and even more seriously larger than the margin of around 1.9% (?) by which the previous parliamentary elections were decided. He states that Dr Laksiri Fernando had pointed out this disturbing anomaly soon after the last presidential election. No one, including the officials of the Department of Census & Statistics, the officials of the Elections Commission and members of the public, had disputed it. This is what is really worrying.

Mr Mohamed highlights the fact that, whilst the population had increased by only 1.7% between 2012 and 2014, the voter rolls had expanded by 4.1%. He also opines that the voter rolls had been fraudulently inflated in areas that favoured the Rajapaksa regime. He has ascertained that the “ghost voters came in at a large scale around the 1999 election and surged after the 2010 election”. In alphabetical order, the “worst” districts are found to be Ampara, Anuradhapura, Badulla, Galle, Hambantota, Kandy, Kegalle, Kurunegala, Matale, Matara, and Nuwara Eliya,.

Furthermore, he assesses that the discrepancies referred to by him could tip the results of 30-60 parliamentary seats during the forthcoming elections!

The public would like some reassurance from the Director of the Department of Census & Satistics and, even more importantly, from the Commissioner of Elections that the results of the elections fixed for 17 August 2015 will not be skewed in favour of the candidates from one party or alliance because of ghost voters.

Dr A.C.Visvalingam

President

Adaderana

A group of senior MPs will meet the President today (07) to take a final decision on whom to give nominations at the forthcoming General Election under the United People’s Freedom Alliance (UPFA) ticket.

The meeting is scheduled to be held tonight, a source close to the UPFA told Ada Derana.

Parliamentarians Rajitha Senaratne, S.B. Dissanayake, Mahinda Amaraweera, Susuil Premajayantha, Anura Priyadarshana Yapa will attend the meeting.

A final decision will be taken about the nominations list of the UPFA. Nominations will not be given to the corrupt politicos” the source added.

Ajit Randeniya

The inevitable announcement by the UPFA that the former President Mahinda Rajapakse will be nominated for the August 17 elections has created the anticipated hysterical reaction from marginal political players who took part in the January 8 conspiracy plotted by the venomous Chandrika Kumaratunga.

The Rajapakse success seems to have created many ‘cats on hot bricks’ out of ‘players’ ranging from the ‘swollen-headed’ Arjuna Ranathunga and the ‘muscle-brained’ Ranjan Ramanayake, to ‘UNP stooges’ like Tilvin Silva of the politically irrelevant JVP. These characters are aware that they will never be able to defeat Mahinda Rajapakse in a true democratic test of popularity among the majority, and they are panicking.

Arjuna Ranathunga, the most prominent ‘player’ who launched the most vituperative attack against President Sirisena for agreeing to Rajapkse’s nomination, seems to be clutching to Chandrika’s saripota” ever more tightly that he risks being swung out of political circulation at the next elections.

Tilvin Silva, a JVP veteran of the blood-stained 1971 and 1987-89 vintages also seems to have stumbled on to the Yahapalana bandwagon since January 8by accident, trying to escape  political oblivious through the common front!

The total lack of political integrity makes any discussion of ambitious opportunists of the calibre of Rajitha Senaratne and Champika Ranawaka unneeded.

The protests of these bogusly self-appointed guardians of democracy and good governance against Rajapakse’s nomination seem to be based on their own, new definitions of democracy and good governance: they seem to conveniently and corruptly ignore that Maithripala Sirisena had no other choice but to allow Rajapakse’s nomination simply because it was demanded by the majority; He had no other choice in the face of demands by an overwhelming majority of the parliamentary membership of the UPFA and the SLFP who in turn were motivated by their knowledge of the yearning for a Rajapakse return at the grass roots”. Their inaction through the party machinery to bring Rajapakse back would have made their own political survival impossible.

The other hyperventilating group, the corrupt  NGO-wallahs appear to be led by Ven. Maduluwawe Sobhitha, the Chief Incumbent of Naga Viharaya, Pita Kotte, acting in the capacity as the leader of an NGO with a highly- political agenda, named National Movement for Social Justice.

Rev Sobhita was a prominent supporter of the January 8 conspiracy and has tried (seemingly unsuccessfully) to be the self-appointed Purohita to President Sirisena. Rajapakse’s success with the UPFA seems to have greatly unsettled Rev Sobhita to such an extent, that it has made him vulnerable to accusations of behaviour unbecoming of a Buddhist monk.

Firstly to some glaring inconsistencies and hypocrisy about Rev Sobhita’s behaviour: every leading January 8 conspirator criticising and ridiculing Rajapakse for ‘operating’ from a Buddhist temple – Abhayarama Temple at Narahenpita – seem to be quite happy about Rev Sobhita’s operation running from the historic Naga Viharaya. The monk himself carries on calling press conferences and meetings with people such as Ranil Wickremesinghe and others at the temple premises. But that seems to be fine according to the flexible  Yahapalana morals.

Then, the level of noise Rev Sobhita is making and the level of influence he seems to be ‘expecting’ – from and on governments – appears to be totally out-of-proportion to the membership strength of the so-called National Movement for Social Justice he is president of – Attempts to obtain a precise membership figure for the movement” have been unsuccessful and the spokesperson seems to be unaware of the actual membership figure!

Rev Sobhita should feel obliged – as a self-acclaimed political operator and a promoter of democracy – to make an announcement on the membership strength he represents, if he is to be able to justify the noise he is making and partisan politics he is engaged on behalf of We, the people” , and being the voice of the people.”

Such requests are not too much to ask for, from a holy” person who proclaims that people” had no trust in former President Mahinda Rajapaksa who has allegedly betrayed the masses on two occasions and wants to return to the political arena to continue his dirty game! He also made the rather ‘unholy’ remark that Rajapaksa was shamelessly trying to make a comeback after being rejected by the masses at the last Presidential election”. It is obvious from the massive grass roots campaign in favour of Rajapakse that his claims of what the people are demanding starkly contrasts with reality, and appear clearly disingenuous.

Rev Sobhita who has no genuine contact with the broader public other than the less than 100 members of his organisation and his partisan rants are not based on the reality beyond perimeter of the Naga Vihara.

It appears that the intemperate personality and the inflated ego Rev Sobhita is portraying is quite unhealthy from a mental health point of view and is surely incompatible with the Buddhist path of Samma Vacha” the Buddha has recommended for monks and laymen.

It is time that the nations put Rev Sobhita in his place.

By M D P DISSANAYAKE

These are possible cunning methods of confusing MR camp prior to the nomination date:

1..MS to suspend the SLFP membership of MR on the grounds of breach of party discipline. MS can find many reasons, including  MR’s brief appearance at the Matara rally.  Delay the convening of the disciplinary committee until after the nomination date;

2. MS to make an announcement that the press release issued by UPFA Secretary was a unilateral decision and therefore revoke it;
3. MS to resign from the Chairmanship of UPFA and appoint MR. A private citizen mounting a legal challenge to the change of Chairmanship;

4.MS remaining neutral during election period, but allow FCID to continue unfounded arrests or investigations;

5.MS authorizing former Treasurer of SLFP  Mr S B Nawinna ( now in the UNP camp)  to provide distorted financial details of the SLFP to Mr Ranil Wickremasinghe opening a false scandal, such as MAHINDA GATE;

6.MS to support a group of anti-Mahinda former SLFP MPs to seek nominations through UPFA  and deny MR  die hard supporters nominations.   MS loyalists to  cross over to UNP after winning the seats;

7. MS to support a group of anti-Mahinda former SLFP MPs to mount a legal challenge against the letter issued by Mr Susil Premajantha;
8. MS has already announced that it will a government of Sandanaya after August 17. He did not elaborate the name of the Sandanaya, is it UPFA or any other Alliance?

If any of these or similar actions are taken, it will provoke the MR supporters and could even lead to an unrest.  This is something we should avoid under any circumstances.  Leading upto the election, peace and harmony must be maintained, otherwise we will be playing into the hands of the dictator Prime Minister Ranil Wickremasinghe.

MR camp has already postponed the scheduled rally in Anuradhapura on 9 July.  MR camp must be cautious not to promote or market UPFA and its symbol,  as there is no guarantee that MR will be able to contest under the banner.  It should also refrain of pinning any hopes that MS will participate with MR on the same stage.  This is most unlikely to eventuate

With a very short period left for the election date, it is already too late for MR camp to inform the voters the name of the party or alliance and its symboi.   Why is it so important to grab UPFA, is it the funds available in UPFA bank account that can be used for the campaign or attempting to score points over MS by grabbing UPFA?

President Maithreepala Sirisena cannot be and should not be trusted?  He is under obligation to RW/CBK, Western Allies  and diaspora and will continue to be an obedient servant, as a  former Grama Sevakaya. 

If President Mahinda Rajapkse can contest from his own party/alliance, he can recruit new team of candidates  of his own choice  with sound educational background and free of corruption and criminal records.      He can also deny nominations to well known corrupt  MPs with involvements in criminal activities.   Such an action will further enhance MR’s image and public support.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

අද අප ඉතිභාසයේ තීරණාත්මක ලක්‍ෂයක් කරා අවතීර්ණව සිටින ජාතියක් වෙමු. මේ වන විට ඉතිහාසය විසින් අපට ඉතා වැදගත් එෙතිහාසික කරුණු කාරණා සමුදායක් සම්බන්ධව විශේෂ පාඩම් මාලාවක් උගන්වමින් සිටී. මේ පාඩම් මාලාව ඉතාම වැදගත් සමාජ මූලධර්ම සම්බන්ධව, ඉතා සරල ලෙස මුලුමහත් ජාතියටම කියාදෙන අතර, මේ තුලින් ඉතා ඉක්මනින්ම බිහිවීමට නියමිත නව සමාජයක් සම්බන්ධව, අනාවැකියක්ද පලකරමින් සිටී. එම අනාවැකියට අනුව, මෙරට ජනතාව කාලාන්තරයක් මුලුල්ලේ මහත් බලාපොරොත්තු සහගතව බලා සිටි නව සමාජ ක්‍රමයක බිහිවීමක්ද පෙන්නුම් කරන අතර,  ජාතියක් වශයෙන් මේ මතුවීමට වෙර දරණ, ඒ නව සමාජ ක්‍රමය උදාකිරීමේ කාර්‍යයට සම්මාදන්වීමට හා එම නව සමාජ ක්‍රමය සුරක්‍ෂිතව රැක ගැනීමේ මාහැඟි කාර්‍යය මුලුමහත් ජාතියටම පැවරී ඇති එෙතිහාසික වගකීමක් බවට පත්ව ඇත.

මෑත ඉතිභාසයේදී අප රට හා සමාජය ලෝකයේ ඉහලම සංවර්ධන ලක්‍ෂයේ සිට ඉතාමත් පහත් පරිහානීය ඉලක්කයක් කරා වේගයෙන් ගමන් කරන, රාජ‍්‍ය-අරාජිකත්වය වැළඳ ගත් රටක් බවට පත්විය. ඒ සඳභා ගතවූයේ මාස පහක් වැනි සුලු කාලයක් බවද අප අවබෝධ කරගත යුතුය. සංවර්ධන ඉලක්කයන් කරා හඹා යෑම ඉතා අපහසු කරුණක් වුවද පරිභානීය තත්වයන්ට ලඟාවීමට ක්‍ෂණයක් වැනි සුලු කාලයක් වුවද ප්‍රමාණවත් බව වර්තමානය අපට හඞගා කියා සිටී.

වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින්නේ, නීති විරෝධීව බලය ඩැහැගත් කුමන්ත්‍රණකාරීන් සමූහයක් විසින් අටවාගත් රජයකි. මෙය නිකම් අටවාගත් සංකල්පයක් නොව සිදුව ඇති සත්‍ය තත්වයයි. මේ කණ්ඩායම තම රජය, ව්‍යාවස්තා විරෝධීව ඉදිරියට ගෙනයාමට ඉමභත් වෙහෙසක් දරමින් සිටියද එම කර්තව්‍ය අසාර්තකව තම නීති විරෝධී රජයද විසුරුවා හැරීමට ඔවුනට සිදුවිය. මතුව ඇති මෙම තත්වය නිසි ලෙස අවබෝධ කරගත් විට, අප විසින්  ඉදිරියට කලයුතු කාර්‍යභාරය කුමක්දැයි අප ඉදිරියේ පැහැදිලිව දිස්වේ. ඒ අනුව, පලමුව, මැතිවරණය උපයෝගී කරගෙන රාජ්‍ය බලය, ජනතාව අතට පත්කර ගැනීමට පියවර ගත යුතුය.

රාජ්‍ය බලය ලබා ගැනීම ඉතා සරල කාර්‍යභාරයක් නොව අභියෝගාත්මක කටයුත්තක් බව පලමුව අප වටහා ගත යුතුය. තවද මහා මැතිවරණයක් යනු ජනතා චන්දය උදෙසා සිඳුකරන සටනකි. චන්දය යනු කැමත්තය. කැමත්ත යනු දැකිය නොහැකි, හඳුනා ගැනීමට අපහසු දෙයකි. මිනිස් මනස තුල අනුගතව ඇති කැමත්ත පැහැදිලිටවම හඳුනාගත හැක්කේද තවත් දියුණු මිනිස් මනසකටය. එබැවින් මිනිස් මනස භා සිදුකරණ​ මේ ගනුදෙණුව මනා දැක්මකින් යුතුව සිදුකල යුතුය. මිනිස්සු කැමති කාටද කුමටද යන්න සම්බන්ධව ඇප සැබෑ ලෙසම අවබෝධ කරගත යුතුය.

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී 57 ලක්ෂයකට මදක් වැඩි ඡන්ද සංඛ්යාවක් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපති බවට පත් කිරීමේ අරමුණින්  චන්දය පාවිච්චි කලහ. මේ පිරිසගේ කැමත්ත මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සදහාද නැත්නම් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සදහාද යන ප්රශ්නයට අප දෙන පිලිතුර කුමක්ද? අප දන්නා දේශපාලනයට අනුව මේ සියලුම චන්දදායකයින් එදා සිය චන්දය භාවිත කලේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා උදෙසා මිස, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සදහා නොවේ. එබැවින් වටිනාකම ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට මිස,  එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නොවේ. දැන් ගැටලුව ඇත්තේ මේ වටිනාකමක් නැති එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන් තරග වැදීමට වලිකන්නේ ඇයිද යන ගැටලුවයි. අප ජීවත්වන්නේ උපාය උපක්රම වලින් බරිත දේශපාලන ලෝකයකයි. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන් තරග කිරීම තුලින් එතුමා ලබන කිසිදු දේශපාලන වාසියක් නැති බව අපට අකමැත්තෙන් වුවද ප්රකාශ කිරීමට සිදුවේ. එසේ තරග කරන්නේ නම් එතුමාට සිදුවන අවාසිය අති ප්රභල බවද පැවසීමට සිදුවේ. ඒවා මොනවාදැයි අප සලකා බලමු.

පසුගිය ජනවාරි මස 18 වෙනිදා මේ රටේ ජනතාව පැහැදිලි පිල් දෙකකට බෙදුණ දිනයයි. එය රටට හිතැති බලවේගය හා රටට අහිතකර බලවේගය වශයෙන් පැහැදිලිවම වෙන්කල යුතුය. එදා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන් තරග වැදුන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට එරෙහිව එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ සමහර මැති ඇමතිවරැ පමණක් නොව, එම පවුල්වල සාමාජිකයින්ද චන්දය පාවිච්චි කලහ. සමහර ඇමතිවරු සෘජුවම තම හිතවතුන්ටද පැවසුවේ; මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට එරෙහිව චන්දය පාවිච්චි ලෙසයි. සියල්ලේම ඵලය වූයේ එතුමාගේ පරාජයයි. එතෙක් මෙතෙක් කාලය තුල මෙරට තුල වූ සියලු දේශපාලන සිදුවීම් තුලින් වඩ වඩාත් සතුරු පිල් දෙක හා ඒවායේ ස්වරූපය විදහා දක්වන ලදී.

පරාජයත් සමග ගොඩනැංවුන දේශප්රේමී ජන මානසිකත්වය වහ වහා ක්රියාත්මකව; පරාජයට පත්වුඛ ජන නායකයා වටා මහා පවුරක් සේ සිට ගත්තේ සිය ශක්තිය මත මහා බලාපොරොත්තුවක් තබමිණි. ඒ මහජන බලය අද ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා, දිනේශ් ගුණවර්ධන මහතා, වාසුදේව නානායක්කාර මහතා, විමල් වීරවංශ මහතා හා උදය ගම්මන්පිල මහතා ඇතුලු බලවේගය මතයි. ඒ බලවේගය අද හසුරවන්නේ මේ ජන නායක කණ්ඩායම මිස, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නොවේ. අද සිදු කල යුත්තේ, මේ බලවේගයේ නියෝජිතයින් අතරින් සුදුස්සන් තෝරා ගෙන මහා මැතිවරණය සදහා තරග කිරීමට නම් කිරීමයි. එය සිදුකල යුත්තේ මේ නායක මණ්ඩලය මිස තීරණාත්මක අවස්ථාවේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව අත්හැර ගිය මිනිසුන්ගේ අත බලය රදා පවතින එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නොවේ.

යම් හෙයකින් සතුරු බල මෙහෙයවුමකින් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය මගින් මහා මැතිවරණයට තරග වදින කණ්ඩායම තේරීමේ බලය අත්පත් කර ගත්තොත් සිදුවන්නේ, මේ රටේ තම පවුලේ අයගේ හා හිතවතුන්ගේ චන්ද හැර වෙන කිසිදු චන්දයක උරුමයක් නැති මෙෙත්රීපාල සිරිසේන හිතවාදීන්ටද ආසන්න වශයෙන් 50%ක ආසන සංඛ්යාවක් උරුම වීමයි. මැතිවරණයෙන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජයගන්නා අතර, ඒ ජය ගන්නා අයගෙන් අඩක් මෙෙත්රීගේ බවත් ඒ අය සෘජුවම රනිල් අගමැති කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවේදී පෙල ගැගෙන බවත් වටහා ගන්න. වැරදි තීරණයක් ගෙන ඉතිහාසයේ තවත් වරක් මේ ජනතා පෙල ගැස්ම විනාශ කරන්න එපා. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය එපා නව පෙරමුණකින් තරග වදින්න. නිවැරදි තීරණය එයයි. ඔබ සැමට බුදු සරණයි! සියලු දෙවි රැකවරණයි!

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ යුතුකම සංවාද කවය www.yuthukama.com

‘වෙනස සැපද?… නැතුව’ යන මැයෙන් මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය මහතා විසින් රාවය පුවත්පතට සපයා තිබූ ලිපියට යුතුකම සංවාද කවය වෙනුවෙන් ලසන්ත වික්‍රමසිංහ මහතා සැපයූ පිළිතුරයි මේ. 

මෙය පසුගිය ඉරිදා රාවය (2015-07-05) පුවත්පතේද පළ වී තිබිණ.

‘වෙනස සැපද?… නැතුව’ යන හිසින් යුතුව මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය මහතා පසුගිය සතියේ රාවය පුවත්පතට ලිපියක් සපයා තිබුනි. ඒ මහතාගේ ලිපියට පාදක කොට ගෙන තිබුනේ වෙනස සැපද යන මැයෙන් යුතුකම සංවාද කවය විසින් පැවැත්වූ සංවාදශීලී සම්මන්ත්‍රණයයි.

මහින්ද රාජපක්ෂ බලයේ සිටියේ නම් මෙවැනි සම්මන්ත්‍රණ පැවැත්වීමට මේ රට තුළ ඉඩ නොලැබෙන බවත්, ඒ සඳහා ශාලාවක් නොලැබෙන බවත් පවසන සරත් විජේසූරිය මහතා සම්මන්ත්‍රණයට පෙර දින කී දෙනෙක් සුදු වෑන්වලින් පැහැර ගෙන යාවිදැයි ප්‍රශ්න කරයි. මර බිය ජනිත කර පළිනොගනීවිදැයි අසයි. සරත් විජේසූරිය මහතා මහින්ද රාජපක්ෂ යුගය පිළිබද මෙවන් භීතියක් මතු කරන්නේ කවර කාරණා පදනම් කර ගෙනදැයි ඔහු පෙන්වා නොදෙයි. ඔහුට අමතකව ඇති ඉතා සරල කාරණයක් නම්, ඔහු විසින් මෙම ලිපිය ලියා පළ කරන රාවය පුවත්පත ඉතා තදින් පසුගිය රජය විවේචනය කළ බවය. එහි ප්‍රධාන කතෘව සිටි වික්ටර් අයිවන් මහතා විවිධ මාධ්‍යය ඔස්සේ සිය අදහස් පල කළ බවය. සරත් විජේසූරිය මහතාට වික්ටර් අයිවන් මහතා පුද්ගලිකව මුණ ගැසී ඔහුද ජීවත් වූයේ තමා මෙන් මර බියෙන්දැයි අසා දැන ගත හැකිය. පෙර එජාප රජයන් හා චන්ද්‍රිකා රජය තමාට පුද්ගලිකව හිංසා පීඩා කළද, මහින්ද රාජපක්ෂ රජය එසේ නොකළ බව වික්ටර් අයිවන් මහතා රාවය පුවත් පතට ලියා තිබුනි. වික්ටර් අයිවන් මහතා ලියූ පෑන අහිංසකද කෘතිය බැලුවේ නම් මාධ්‍යවේදීන් මර්දනය කෙසේ වෙතත් මර්දනයේ නාමයෙන් බටහිර රටවලට වීසා ලබා ගත් ආකාරය නම් විජේසූරිය මහතාට දැන ගැනීමට තිබුනි.

සරත් විජේසූරිය මහතා වැන්නවුන් මෙසේ “මර බියෙන්” අදහස් පළ නොකර සිටීමට ඇති හේතු මොනවාදැයි විමසා බලනු වටියි. එවක රජය පිළිබද සාධනීය විවේචනයක් මෙරට සිටිනා බුද්ධිමතුන් අතින් සිදු නොවූ බව සැබෑවකි. ඊට හේතුව මර්දනය නම්, සුදු වෑන් තර්ජනය නම්, එවක රජයේ සිටියවුන්ගේ බිරින්දෑවරුන්ගේ උපන් දිනය පිළිබඳ පවා ඉතා උනන්දුවෙන් පරීක්ෂණ කෙරෙන මෙවන් කලෙක, එකල මහත් ඝෝෂාවක් වූ සුදු වෑන් සිද්ධි පිළිබද පරීක්ෂණ නොපැවැත්වෙන්නේ ඇයි? එයට හේතුව ඒවා පට්ටපල් බොරු වීම නොවේ නම් වෙන කුමක්ද? එවැනි බොරු සමාජගත කිරීමට දායක වූ සරත් විජේසූරිය වැන්නවුන් අද ඒවා ගැන පරීකෂණ පවත්වන්න යයි හඬක් නොනගා යළි යළි එම මුසාවන් සමාජගත කිරීමට නිරර්ථක උත්සාහයක නියැළීමෙන් හෙළි වන්නේ ඔවුන්ගේ ව්‍යාජත්වයයි.

සිරිසේන ජනපතුමා නිතර මුසා බස් දොඩන බව අපි සැවොම දනිමු. “ඇමරිකාවේ බකිංහැම් මාළිගයෙන්” ගෙනා අශ්වයින්, රාජපක්ෂ පුතුනට ගෙනා හෙලිකොප්ටර්, මහින්ද රාජපක්ෂ සඳහාම ගෙන්වූ වෙනම සුඛෝපභෝගී ගුවන් යානය, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට අයත් හෝටල් ගැන ඔහු කිහිප විටකදීම ප්‍රසිද්ධියේ බොරු කියා තම තත්වය බාල්දු කර ගන්නා ලදී. නායකයා එලෙස හැසිරෙන මෙම යහපාලන කණ්ඩායම තුළ බොරු කීම තව දුරටත් පාපයක් ලෙස නොහැඟෙන තරමට එය සාමාන්‍යකරණය වී තිබේ. ඒ ප්‍රවාහයට අසුවන සරත් විජේසූරිය මහතාද ඇඟට පතට නොදැනී මුසා බස් දොඩයි. බොරු කීමට ඇති ලැජ්ජාව ඔවුන් වෙතින් අතුරුදන් වී තිබේ.

සුදු වෑන් සිද්ධිය සහ මර්දනය පිළිබද මුසාබස් සමාජගත කරන ලද්දේ එකල සිරිසේන මහතාගේ වචනයෙන්ම පවසනවා නම් “විපක්ෂයේ දේශපාලන කුහකයන්” විසිනි. බුද්ධිමතුන් නිහඬව සිටීම එසේ වැරදි අදහස් සමාජගත කෙරුමට අනුබල සැපයීය. ඔවූහූ නිහඬව සිටියේ මර්දනයක් නිසා නොව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පරාජය කළ හැකි බවක් නොපෙනුනු එකල, දැනට තමා ලබන හෝ අනාගතයේදී ලැබේවි යයි සිතන වරප්‍රසාද අහිමී වේ යන උදරාර්ථය පදනම් කොට ගත් නිසාය. කලක් නිදා සිටි සරත් විජේසූරිය මහතා වැන්නවුන් එක්වරම නින්දෙන් අවදි වූවාක් මෙන් අදහස් දක්වන්නට පටන් ගත්තේ පසුගිය ජනාධිපටිවරණය කට ළඟට ආ විට පමණි. එවිටද රාජ්‍ය බලය තිබුනේ මහින්ද රාජපක්ෂ රජය වෙතය. සරත් විජේසූරිය මහතාම මවන බිල්ලාට අනුරූපව සිතුවහොත් අද මෙසේ ලිපි ලියන්නට ඔහු ඉතිරි වී සිටිය නොහැක.

එකල සිය උදරාර්ථය උදෙසා නිහඬව සිටි බොහෝ බුද්ධිමතුන්ට සිය බඩගෝස්තරවාදී නිරුවත වසා ගැනීම සදහා මර්දනය යන්න අපූරු සළුවක් විය. හැම එකාම මර්දනයක් ඇති බව පවසද්දී ඒවා ඇත්තම ලෙස පිලිගැනීමට සරත් විජේසූරිය මහතා වැන්නවුන් පෙළඹුනා විය හැකිය. ගමක එකෙකු හොල්මනක් දුටු විට ඒ බව ප්‍රචාරය වී තව කිහිප දෙනෙකුම හොල්මන් දකින බවට පුවත් අපි නිතර රූපවාහිනීයෙන් දකින්නෙමු. ඉන් පසුව ඒ ගමට යන උගතුන් පවසන්නේ ඒ හොල්මන් නොව. එය මාස් හිස්ටීරියා නම් මානසික රෝගී තත්වයක් බවයි. නමුත් අවම වශයෙන් එහිදී හොල්මන් දුටු පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙක්, ඒ අය විසින් කරන හොල්මන පිළිබද විග්‍රහයක් පවතියි. නමුත් මේ සුදු වෑන් පිළිබද කතාවේදී එසේ “සුදු වෑන්කරණයට” ලක් වූ පුද්ගලයෙක් හෝ ලක් ලක් කළ පුද්ගලයෙකකු හෝ පිළිබඳ කිසිදු සාක්ෂියක් නැත. එසේ නම් සරත් විජේසුරිය මහතා එවන් මර්දන හොල්මනක් දුටුවේ නම් ඔහුද මාස් හිස්ටීරියා තත්වයකට ගොදුරු වී ඇත්දැයි අපට විද්‍යානුකූල සැකයක් හට ගැනීම වැළැක්විය නොහැකිය.

එකල සිද්ධීන් කිහිපයක් වාර්තා වූ බව සැබවි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග මහතා ඝාතනය විය. එයට සම්බන්ධ වූවන් පිළිබද එකල රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා පළ කළ අදහස් හැන්සාඩ් වාර්තාවලින් ලබා ගත හැකිය. එවක විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක වූ එජාප මන්ත්‍රී ජෝෂප් මයිකල් පෙරේරා 2008 ජුලි 8 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේ විශේෂ ප්‍රකාශයක් සිදු කරමින් කියා සිටියේ සරත් ෆොන්සේකා මහතා විසින් මෙහෙයවන ලද විශේෂ කණ්ඩායමක් මඟින් එම ප්‍රහාරය සිදු කළ බවය. පොද්දල ජයන්ත වැනි අයට පහර දෙනු ලැබුනි. ප්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ අතුරුදහන් විය. මහින්ද රාජපක්ෂ රජය ඒවාට සම්බන්ධ වූ වැරදි කරුවන් සොයා ඔවුනට දඬුවම් දීමට අසමත් විය. නමුත් ඛේදජනක රැවටීම වන්නේ මේවාට සැක කෙරෙන පුද්ගලයන් බවට එකල විපක්ෂ කඳවුර විසින්ම නම් කළ පුද්ගලයන් සරත් විජේසූරිය මහතාට සැපට දැනෙන මේ වෙනස සඳහා ආරම්භක රහසිගත අවස්ථාවේ සිටම සම්බන්ධ වී සිටීමය. සරත් විජේසූරිය මහතා වෙනස සඳහා කලඑළි බසින්නේ ඔවුනට බොහෝ කලකට පසුවය. එකල යම් භීතියක් සරත් විජේසූරිය මහතාට වී නම් අද ඒ භීතිය වඩාත් තදින් අපට දැනිය යුත්තේ ඉහත අපරාධවලට සම්බන්ධ යැයි පැවසූ පුද්ගලයන් අද සිටින්නේ සරත් මහතා මෙන්ම ඊනියා යහපාලන පිළේ බැවිනි.

මෙරටට අවංකව කෙරෙන හරවත් සංවාදයක් අවශ්‍යය. එවැනි හරවත් සංවාදයකට දායක විමට ඇති අවස්ථාව සහ වගකීම සරත් විජේසූරිය මහතා යළිත් වරක් මඟ හැර ඇති බව අපට කණගාටුවෙන් වුවත් සටහන් කර තැබීමට සිදුවේ. ඔහුගේ ලිපිය තුළ එම සම්මන්ත්‍රණය තුළ ඉදිරිපත් කළ එකදු කරුණකටවත් පිළිතුරක් සපයා නැත. ඔහු කළ යුතුව තිබුනේ සම්මන්ත්‍රණයට සහභාගී වී හෝ එම කතාවන්ට අන්තර්ජාලය ඔස්සේ හෝ සවන් දී, ඒ ඔස්සේ තර්ක කිරීමයි.

ඇතැම් නූගත් අසංවර මිනිසුන් තමන් සිතන දෙයට මදක් හෝ වෙනස් අදහසක් පවසන්නාට අමු තිත්ත කුණුහරුපයෙන් බැණ වදිනවා මිස අදාළ කරුණු අරඹයා කිසිදු සාකච්ඡාවකට එළැබෙන්නේ නැත. අවාසනාවකට මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය මහතාගේ මුළු ලිපිය පුරාම දිස් වන්නේ ඒ අවියත් ස්වභාවයයි. ඔහු කරන්නේ සම්මන්ත්‍රණයට සම්බන්ධ සියළු දෙනාට “ජාතිවාදියා” යන කුණුහරුපයෙන් දමා ගැසීම පමණි. කුණු හරුපෙන් බනින්නාට පෙරළා කුණුහරුපයෙන් පිළිතුරු දීමට අප පෙළඹෙන්නේ නැත.

මෙම සම්මන්ත්‍රණය තුළ දැක්වූ කුමන අදහස ජාතිවාදීදැයි එතුමාට පෙන්වා දිය හැකිද? මෙම සම්මන්ත්‍රණයේදී අදහස් දැක්වූ අස්ගිරි මහාවිහාරීය කාරක සංඝ සභික පූජ්‍ය මැදගම ධම්මානන්ද නාහිමි, මොහාන් සමරනායක මහතා, ජනාධිපති නීතීඥ මනෝහර ද සිල්වා මහතා සහ ගෙවිදු කුමාරතුංග මහතා මින් පෙර හෝ ජාතිවාදී අදහස් දක්වා තිබේද? එසේ නම් ඒ මොනවාද? මෙම සම්මන්ත්‍රණය සංවිධානය කළ යුතුකම සංවාද කවයේ වෙබ් අඩවියේ හෝ ජාතිවාදී අදහසක් පළ වී ඇති බව මහාචාර්ය සරත් මහතාට පෙන්වාදිය හැකිද? මේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු නොදී පලා යාමෙන් සරත් විජේසූරිය මහතා කුණුහරුප කාරයකුගේ තත්වයට පත් නොවනු ඇති බව අපි විශ්වාස කරමු.

වත්මන් රජය යටතේ ඇති සැප කිහිපයක් ඔහු පෙන්වාදෙන්නට තැත්කරයි. ඒවායෙන් මූලික වශයෙන් කියවෙන්නේ වත්මන් පාලනය තුළ රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට ලැබුනු නිදහසත්, නීතියේ ආධිපත්‍ය සුරැකීමත් පිළිබඳවය. දවල් සිහිනයක් රසවිදිමින් සිටින සරත් විජේසුරිය මහතා සිය ඇස් කන් හැර වට පිට බලන්නෙකු නොවන බව පෙනේ.

මෙවසර ජනවාරි 29 වන දින රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යාංශය විසින් සියළුම රජයේ නිලධාරීන් වෙත චක්‍රලේඛයක් නිකුත් කරමින පූර්ව අවසරයකින් තොරව මාධ්‍යය වෙත අදහස් දැක්වීම ආයතනික සංග්‍රහය යටත් ඔවුනට විරුද්ධව විනයානූකූල පියවර ගැනුමට සිදු වන බව අවධාරණය කර සිටියේය. පෙබරවාරිය 18 දින ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් සංවිධානය කළ පළමු ජන රැළියෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සියළුම මහජන නියෝජිතයන්ට එම පක්ෂයේ පූර්ව අනුමැතියකි තොරව මාධ්‍ය වෙත අදහස් දැක්වීම තහනම් කළේය. එක් අතකින් තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය ගැන සිහින මාළිඟාවන් ඉදි කිරීමේ කොන්ත්‍රාත්තුවට විජේසුරිය මහතා වැන්නවුන් දායක වෙද්දි මහජන නියෝජිතයන්ට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ මානව හිමිකම පවා උල්ලංගණය කරන්නට තැත් දැරිමේ වෙනසද ඒ මහතාට සැපදැයි අපි නොදනිමු.

රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රඳාපවතින්නේ විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය යන බල කණු තුන උඩය. ජනවාරි අට වෙනිදා මෙරට ජනතාව විසින් විධායකය ඡන්දයෙන් තෝරා පත් කරන ලදී. ඉන් පසුව එදා මෙදා තුර ලෝකයේ ජනාධිපතිවරණයකින් පත් වූ එකම අගමැතිවරයා ලෙස රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා දිවුරුම් දුන්නේය. අගමැති මෙන්ම කැබිනට් මණ්ඩලය පත් කිරීමද සිදු වන්නේ ව්‍යවස්ථා විරෝධිව සහ සදාචාර විරෝධීවය. වෙනස් ලෙස පත්වූ අගමැති තුමා තමන් මුලසුන දරන රැස්වීමකදී විපක්ෂ නායකවරයා කවරෙක්දැයි තෝරනු ලබයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කෑ මොර දෙමින් ඒකාධිපතිත්වය කරා යන චෞරයන්ට නම් මේවා සැප විය හැකිය.

ව්‍යවස්ථාදායකයට එසේ පා පහරක් එල්ල කළ අත්තනෝමතික විධායකය මීළඟට අධිකරණයට එල්ල කළේ පෑන් පහරකි. හිටපු අගවිනිසුරුතුමා හිටලා නැතැයි කියා සිරිසේන ජනපතිතුමා කොළයක අත්සන් තැබීය. ඒ යහපාලන කෝළමේ ඊළඟ නාටකීය ජවනිකාව වූයේ එම මෙහෙයුමට සහය දැක්වූ නීතිඥ සංගම් සභාපති උපුල් ජයසූරිය මහතා අදාළ සිද්ධියෙන් දින කිහිපයකට පසු ආයෝජන මණ්ඩලයේ සභාපති ලෙස පත් කොට ඔහුට ඉහළින් ම කෘතගුණ” සැලකීමයි. වෙනස සැපද පෝස්ටරය දැක උත්ප්‍රාසජනක සතුටක් සහ දැඩි කම්පාවක් ඇති කරගත් සරත් විජේසූරිය මහතාට තමන්ද දායකය වූ වෙනස මඟින් ජනතා පරමාධිපත්‍ය බලය මහ දවල් කෙළෙසන විට සැපක් දැනුනේ කෙසේදැයි අපි නොදනිමු.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මහ දවාලේ අමු නිරුවතින් කෙළෙසද්දී සරත් විජේසූරිය වැනි අය කරන්නේ ඒ හෙළුව ජනතාවගෙන් වසන් කිරීමට නූල් පටක් හෝ සොයා ගැනීමට තැත් කිරීමයි. රෝහණ විරසිංහට, නීලා වික්‍රමසිංහට ගුවන් විදුලිය තුළ ඉඩ ලැබීම වැනි ඉතා ක්ෂුද්‍ර කාරණා ඉදිරිපත් කිරීමයි. වෙනසේ සැපෙන් මුසපත්ව සිටින ඒ මහතාට රජයේ උසස් නිලධාරීන්ට නීතියට හා තම හෘද සාක්‍ෂියට අනුව වැඩ කිරීමේ අවස්ථාව මේ රජය විසින් ලැජ්ජා සහගත ලෙස අහිමි කොට ඇති බව නොපෙනේ. කරුංකා හා තඹ තොගයක් රේගුවෙන් නිදහස් කිරීමට ප්‍රබල ඇමතිවරුන් දෙදෙනෙකු කළ බලපෑම ගැන මාධ්‍ය වාර්තා පළ වී සති දෙක තුනක් ඇතුළත ශ්‍රි ලංකා රේගු අධ්‍යක්‍ෂවරයාට ඉල්ලා අස්වීම, මෙන්ම පාරිභෝගික අධිකාරියේ සභාපති රූම් මර්සුක් මහතා ද ඇමතිවරයා සමග වූ ‘නො එකඟතාවක්’ හේතුවෙන් ඉල්ලා අස් වී ගෙදර යාමද සරත් මහතාගේ සැපතට බාධාවක් වී නැත.

වෙලේ සුදා විසින් නම කියූ පසුවවත් දුමින්ද සිල්වාව ආසාවට එක් දිනකට හෝ අත් අඩංගුවට නොගන්නේ මන්දැයි විජේසූරිය මහතාට කල්පනා නොවේ. සත්ගුණවත් මර්වින් සිල්වා මහතා යහපාලනයේ කොටස් කරුවෙකු වීම වෙනසේ සැපයක් ලෙස විජේසූරිය මහතා ඔහුගේ මීලඟ ලිපියෙන් පෙන්වා දුනහොත් අපි පුදුම නොවෙමු.

වෙනසේ සැප හොඳින්ම දැනෙන්නේ ඒ මහතා ලියූ දෙයින් නොව, ඔහු නොලියූ දෙයිනි. පසුගිය රජයට එල්ල කළ බරපතලම චෝදනාව වූයේ මුල්‍ය දූෂණයන්ය. කළින් ආණ්ඩුවේ තිබුනා යැයි කියූ සොරකම් මේ ආණ්ඩුව තුළ නැති නිසා වෙනස සැප යැයි කීමට ඒ මහතාට අමතක වූවා විය නොහැකිය. දින දෙසීයක් නික්මීමට මත්තෙන් ඔහුට එසේ කීමට නොහැකි වී ඇත. රටේ ආර්ථිකයට විශාල පාඩුවක් සිදු කළ මහබැංකුවේ බැදුම්කර හොරකම නිසා සරත් මහතාට හොරකම් අඩුවීමේ සැපක් ගැන සඳහන් කළ නොහැකිය. රනිල් වික්‍රමසිංහගේ රජය ආරම්භ වන්නේ රටේ මහ බැංකුවෙන්ම හොරකම් කිරීමෙනි. එය එසේ මෙසේ හොරකමක් නොව, වසර 30 ක් පුරා ප්‍රතිලාභ ලැබෙන හොරකමකි. මේ මහා මුල්‍ය දූෂණය මහ බැංකුවේ සිදු වන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා විසින් මහ බැංකුව මුදල් අමාත්‍යංශයෙන් ගලවා තමන් යටතට (ක්‍රම සම්පාදන අමාත්‍යංශයට) ගෙන තිබියදීය. තමන් විසින්ම තෝරා පත්කළ මෙරට පුරවැසියෙකුද නොවන මහ බැංකු අධිපතිවරයෙකු යටතේය. ඒහෙත් සරත් විජේසුරියලාට රනිල් මිස්ට ක්ලීන්ය, වෙනස සැපය.

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ
යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com

H. L. D. Mahindapala

Ranil Wickremesinghe’s brief honeymoon with his protégé / protector, Maithripala Sirizena, has come to an unexpected and abrupt end. They were indispensable to each other during the 100 days” which, of course, ran into six months, violating the mandate of January 8^th, 2015.  It was a symbiotic relationship in which the roles reversed between the two before and after the election. Before the presidential election of January 8^th, 2015 Sirisena was dependent on Wickremesinghe. After the election Wickremesinghe was dependent on Sirisena to protect him and save him from a Parliamentary defeat.

Wickremesinghe was bloated with power as long as he had Sirisena in his pocket.. But this bubble  burst  on July 3 when Sirisena did to Wickremesinghe what he did to Mahinda Rajapakse : he dumped him. He brought back Mahinda Rajapakse and gave him the electoral gift of a united SLFP. The reconciliation of the Sirisena-Mahinda factions within the SLFP is a prime necessity for the SLFP-Left–wing forces battling to regain and consolidate the historic achievements won at Nandikadal. This is what Wickremesinghe dreaded most. His dream run with Sirisena has ended in a nightmare.

Undoubtedly, this new development throws Wickremesinghe back to the doldrums in which he began. Losing Sirisena is like losing  all his teeth : he has no bite. It was Sirisena’s illegitimate pen and not the legitimate majority in the Parliament that made Wickremesinghe the Prime Minister. With that appointment Sirisena paid back his debt to Wickremesinghe. But even with Sirisena’s backing, Wickremesinghe was leading a precarious existence as prime minister not knowing when he would be booted out by the SLFP majority. Sirisena protected him as  much as he could purely out of gratitude for delivering the UNP votes to make him the president. But the political contract ended at the conclusion of 100 days. Sirisena’s promise / contract had no validity beyond 100 days. If one is to go by the power of mandates Sirisena got a mandate” to make Wickremesinghe Prime Minister only for 100 days, though it ran into six months. In fairness to Sirisena it can be argued that he honored his word given to Wickremesinghe for the period of 100 days and there was no mandate beyond that to keep the SLFP divided for the UNP to win the election.

So it is inevitable that both should go their separate ways at the end of 100 days”. Wickremesinghe-CBK expectation was to  keep it going beyond  the 100-days with the sole intention of keeping Mahinda Rajapakse out. It was on this high expectation that Wickremesinghe was boasting to bury the Rakapakse3s”. He was also floating the fiction of running a National Government which had no takers. This was a ploy to rope in Sirisena-CBK and other minor parties to transform  his illegitimate minority rule into a permanent majority, with him as the Prime Minister.

The twists and turns of politics at the top in the 100 days” was spinning out of control with no one in charge. President Sirisena who was in command of the majority of the Parliamentarians – mostly his party members – was in a quandary not knowing how to be with  Wickremesinghe without abandoning his political base in the SLFP. It was a contradiction which he was trying to ignore, pretending that he need not worry about rising force of the Nugegoda Man.

Only he could resolve this contradiction. But he was hoping to re-enact  the futile role of King Canute who failed to roll back the waves of the sea. When he finally realized that the rising waves were going to sweep the board, whether he likes it or not, he yielded to the inevitable. He joined Nugegoda Man and decided to bring back Mahinda into the fold. This was a crushing blow to Wickremesinghe and his kissing political cousin, Chandrika Kumaratunga. It marked the end of the Revolution of the Soda Bottle” which never took off. It fizzled out in  the bottle itself within the first weeks of January 8.

Sirisena-Wickremesinghe gang fancied that this was another 1956” – the landmark cultural revolution that defined the nation and its identity for the future generations. But  no one takes them seriously. Though late, they have to concede that the next revolution began in Nugegoda and is on its way to storm the corrupt Bastilles of the Bond Market manipulated by the Central Bank and Financial Criminal Investigating Division – two of Wickremesinghe creations to keep him in power. In short, Wickremesinghe was dependent solely on CBK-Sirisena wing to divide the SLFP votes and give him the break that he needs desperately to win a majority in the coming election. But  the unexpected volte-face of Sirisena to bring Mahinda Rajapakse back has put an end to Wickremesinghe’s chances of surviving beyond the 100 days” plus.

Wickremesinghe, of course, contributed to  his own downfall. With his usual arrogant attitude of a know-all pundit, far superior to his inferior underlings in the backbenchers, he went all out to prove that he is the maestro manager of macro and micro economics.He imported two of his two old catchers”  – Arjuna Mahendran from Singapore and R. Paskaralingam from UK – to run the economy. As subsequent events proved neither of them made a positive contribution to boost the economy, nor did they inspire new investors to come in droves to fill the national coffers. On the contrary, Wickremesinghe’s protégé, Mahendran, did the dirty and dragged the nation and the economy to the lowest depths. According to sources monitoring the economy growth has ceased with the economy is going down precipitously to critical levels.

The antics and blunders of Wickremesinghe made Sirisena look like a mindless puppet going along with the corrupt and incompetent UNPers. His vaunted Yahapalanaya was reduced by Wickremesinghe to another corrupt regime within 100 days. More than that, Wickremesinghe used the powers of the state to establish a fascist instrument of persecuting his political opponents. Neither Sirisena nor Wickremesinghe will ever be able to live down the crimes they committed with the sale of bonds through the Central Bank and the establishment of a  persecution chamber, called the Financial Crimes Investigating Division, a.k.a, Fascist Centre for Indicting Dissidents. According to financial experts the people will have to pay for the stupidities of Wickremesinghe for the next thirty years. Arjuna Mahendran and Paskaraliingam will fly away on the eve of the coming election to their safe havens in Singapore and UK respectively. It is the taxpaying voters who will have to pay through their noses for the crimes committed by the Yahapalana-yakos who presided over the plunder of the nation’s economy.

The unbearable burden of scandals exploding  under the UNP-led regime was embarrassing to Sirisena in particular because Wickremesinghe had betrayed the trust he placed in him so blindly. He gave Wickremesinghe all the powers he needed and in the end Sirisena was left holding the biggest scandal ever. Sirisena’s response was silence, pretending that he had created the promised ideal society”, as stated in his manifesto. As stated earlier, his biggest blunder was in handing over power to Wickremesinghe and Kumaratunga — two of the most incorrigible failures both at the political and economic levels. Their record confirms that together they could not even organize the preparation of simple dish of a pol sambol in the kitchen. Leaving  aside their corrupt financial deals, their political failures (particularly CFA and P-TOMS) condemn them as the worst traitors since Don Juan Dharmapala handed over the nation to the Portuguese. Parliament should move jointly to pass the 21^st Amendment to keep them out of national politics forever.

Wickremesinghe’s unredeemable failures were pushing President Sirisena into a Hamletian dilemma. Besides, the mounting public and party pressures were forcing him to choose between Wickremesinghe or Mahinda Rajapakse. Much against his will he was pushed to accept Mahinda Rajapakse back into the fold. This stunned Wickremesinghe who  was hoping to piggy back on the Sinhala-Buddhist credentials of  Sirisena. Without Sirisena to hold his hand, not all the other 49 minority political agents, including CIA, RAW and NGOs, can put this UNP Humpty-Dumpty together again.

Sirisena has, well and truly, put an end to the brief glory of Wickremesinghe. Sirisena’s decision to dump Wickremesinghe has given Mahinda Rajapakse that extra bit that is needed to bounce back with a reinvigorated vigour. The battle lines too have been redrawn to make field very clear. The new field is familiar territory to Mahinda Rajapakse. At all times he was  confident of taking Wickremesinghe head-on in this electoral arena. To Wickremesinghe this is his worst nightmare. He ran away from this straight contest in two successive  Presidential elections – 1. 2010 by hiding behind Field Marshall Sarath Fonseka and 2. 2015 — Maithripala Sirisena. Whether he likes it or not  he has to face him now in the coming parliamentary election. Had Sirisena refused to back Mahinda Rajapakse and divided the SLFP it would have been a cake walk for Wickremesinghe. Now that Sirisena has given the blessings to Mahinda Rajapakse, though reluctantly, Wickremesinghe will have to fall back on the usual suspects in the anti-national camps to fight for his life. He has now to fight without the nationalist oxygen given by Sirisena to save him the last time. .

It is also clear that the political alignments in the coming election will polarize the nation into two competing ethnic entities. The battle for parliamentary seats will be fought primarily in the Sinhala-Buddhist south. Power comes out of these seats in Sri Lanka. The most critical issue will be the threats to the national security. The main political objective of the Wickremesinghe-Kumaratunga combo has been and will be to take the nation back to either the CFA or P-TOMS. They will, of course, deny this and will not declare openly their aim to reverse the gains of Nandikadal. Now that Sirisena has tipped the scales in favour of Mahinda Rajapakse both Wickremesinghe and Kumaratunga will have to fight on the territory defined by the Nugegoda Man. The manifesto was declared at Nugegoda and the rising Nugegoda Man will be a decisive factor in the coming election. The solidification of the SLFP into one formidable bloc, together the Bring Back Mahinda wave” sweeping the nation, can be considered as a force whose time has come.

It must also be noted that in backing Mahinda Rajapakse wiser counsel has triumphed within the divided hierarchy of the SLFP. In siding with the pro-Mahinda wing of the SLFP, abandoning both Wickremesinghe and Chandrika Bandaranaike, Sirisena saved not only the SLFP but also himself. If he stuck to his earlier decision of not giving nomination to Mahinda Rajapakse he would have, no doubt, divided the SLFP into the Mahinda-wing and anti-national CBK wing – a faction that has no traction at the grass roots. Sirisena’s decision to back Mahinda Rajapakse saved his standing among the numerically strong  SLFPers who were with Mahinda Rajapakse both in Parliament and in the electorate. Sirisena can now retire at the end of his first term, as promised, with his head held high knowing that he had done the right thing by the SLFP. The numerical realities in the Parliament and the electorate, driven by the rising Nugegoda Man, could not be ignored by any political realist either. Sirisena proved to be that realist who had acknowledged the forces gathering momentum outside the perimeters of his Presidential office. The power building beyond his presidential realms was far greater than all the powers he was holding. As realist he conceded to the forces that were beyond his control. That was inevitable.

Bringing back Mahinda Rajapakse can be considered as the best move he  had made to stabilize the nation floundering in a very confused state.. With this far-reaching decision  Sirisena liberated himself from the UNP yoke and returned to his home base, surprising once again all those who  expected him to stand by Wickremesinghe. Sirisena also wiped out all speculations, resisted all pressures, both international and national, and threw his weight behind Mahinda Rajapakse, though reluctantly, abandoning Wickremesinghe. UNPers will consider  it as the unkindest cut of all. It is now clear that Wickremesinghe has ended up as the loser, once again. It has proved for the umpteenth time that Wickremesinghe has never been  a long  distance runner. His short sprints had seldom lasted beyond 100 miserable days.

It also exposed that Wickremesinghe was never a force that had his roots in the people. He was always dependent on foreign forces, NGOs and by and large the anti-national forces. The very fact that he had to piggy back on Sirisena proves, if proof is necessary, that he is dependent either on the likes of undependable Rauf Hakeem or opportunistic TNA, or breakaway groups of the SLFP to get anywhere near seats of power. He never stood out as a charismatic figure like Dudley Senanayake or Mahinda Rajapakse. Both could stand on their own against all political forces even  when they were out  of power. The greatness of iconic  figures like these two is that, despite all their human infirmities, they can carry the people with them. And the people too are willing  to identify themselves with these leaders go along with them. They had carved their image indelibly in the hearts and minds of  the people with their services to the people.

Not all the flak thrown at them has dented their mass appeal. They represent the irremovable, indispensable and irreversible historic forces which no politician aspiring for power can ignore. They represent the grass root forces that spring  back, time and again, particularly in times of crisis, to regain and reassert their lost power and place. At a time like this when the very identity of the nation  is under siege by foreign and local enemies, the logic  of overwhelming history will invariably drive the emerging forces to align with nationalist Mahinda Rajapakse. In some electorates pockets of  minority voters too are likely to stand by Mahinda Rajapakse.  The prevailing political ambience and the fervor that drives it indicate that it is bound to reject pseudo-intellectuals faking a revolutionary” political orgasm. Wickremesinghe goes around screaming  about his January 8^th Revolution”.  This must be the only Revolution” that is running desperately in search of followers to hail the Right-wing Lenin of Sri Lanka, aligned to IDU!.

Clearly, Mahinda Rajapakse has scored his first victory in the coming battle against Wickremesinghe. Plain citizen Mahinda Rajapakse has proved that he is a force far greater than Wickremesinghe holding the Prime Minister’s post. Mahinda Rajapakse has proved that  power lies not in the seats of the  Cabinet, or in the links to Delhi and Washington,  but in the highways and byways which leads all the way to Medamulana. The election results may confirm that he has successfully broken through all political impediments  that stood in his way, including NGOs, CIA, and RAW.

This then is the only way out of the Soda Bottle Revolution” that was dead in water at birth on January 8, 2015

නලින් ද  සිල්වා

මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා රැ වැටුණු වළේ දවල් වැටෙන්නට ගොස් බේරී ඇත. වාර්තාවන අන්දමට මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට මැතිවරණයේ දී ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයෙන් තරගකිරීමට ඉඩදීමට මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා කැමති වී ඇත. එහෙත් අගමැතිකම දීම ප්‍රතික්‍ෂෙප කර ඇත.  ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ඇතැමකු එයට කැමැත්ත පළ කර ඇතැයි ද වාර්තා විය. මෙය ඉතාමත් භයානක තත්ත්වයක් විය. ඔවුන් කියා සිටියේ පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වූවාට පසු මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට අගමැතිකම ලබා ගත හැකි ය යන්න ය. 

එහෙත් ඒ කවදාවත් සිදු නොවන්නකි. අද ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ඇතැම් මන්ත්‍රීවරුන් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා වටා රොක් වී සිටින්නේ ජනතාවගේ ඡන්ද තිබෙන්නේ එතැන බැවිනි. මැතිවරණය පවත්වන තුරු බලය ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට ය. එහෙත් පාර්ලිමේන්තුව තෝරා ගැනීමෙන් පසු බලය ඇත්තේ මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට ය. ඔහු ජනාධිපති ය. අගමැති පත්කෙරෙන්නේ ඔහුට අවශ්‍ය අන්දමට ය. එපමණක් නො වේ. ඔහු ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ සභාපති ද වෙයි. 

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාගේ ප්‍රධාන ගිවිසුම රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අගමැති කිරීමට ය. එය බටහිරයන් සමග ඇති ගිවිසුමකි. පාර්ලිමේන්තුව තෝරා පත්කර ගැනීමෙන් පසු ඔහුට පසුගිය වතාවේ මෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා සුළුතර ආණ්ඩුවක අගමැති ලෙස පත් කළ හැකි ය. ගියවර මෙන් ම ශ්‍රී ල නි ප මන්ත්‍රීන්ට තර්ජන, ගර්ජන බලපෑම් ආදියෙන් රනිල්ට සහාය දෙන තැනකට ගෙන ගිය  හැකි ය. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට ඉතා වැඩි බලයක් නොලැබුනහොත්  කිසි දිනෙක මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා අගමැති ලෙස පත් නොකරනු ඇත. 

ඔහු මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා අගමැති කරන බවට පොරෙනදුවක් දුන්නත් ඒ ඉටු කරාවි යැයි විශ්වාස කළ හැකි නො වේ.  මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා උදේ කියන දෙයට විරුද්ධ දෙයක් දවල් කියයි. හවසට කියන්නේ වෙනත් ම දෙයකි. රෑට ඒ සියල්ල ප්‍රතික්‍ෂෙප කරයි. කිසිවකු මෛත්‍රිපාල සිරදසේන මහතාට නොරැවටිය යුතු ය. රෑ වැටුණු වළේ දවල් නොවැටිය යුතු ය. 

මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට නොරැවටී වෙනම සංධානයකින් තරග කිරීමට තීරණය කර ඇත. මැදමූලන දී බදාදා ඒ අනාවරණය කෙරිණි. එය යහපත් ය. අද බලය ඇත්තේ මහින් රාජපක්‍ෂ මහතාට ය. ඒ බලය මැතිවරණයෙන් පසුව ද රැක ගත යුතු ය. නැතහොත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට සිදුවන්නේ අවුරුදු පහක් පසු පෙළ මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස කල්ගත කිරීම ය. එවිට වයස ගොස් ය.

ඒ තරග කරන සංධානය කුමක් දැයි තවමත් අනාවරණය වී නැත. සමහරවිට ඒ එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානය ම විය හැකි ය. එසේත් නැත්නම් දැනට ලියා පදිංචි කර ඇති වෙනත් දේශපාලන පක්‍ෂයක් විය හැකි ය. අද නැවතත් පනස්හයක් නිර්මාණය කර ගත යුතු ව ඇත. ඒ අර්ථයෙන් ගතහොත් වඩාත් ම සුදුසු පක්‍ෂය මහජන එක්සත් පෙරමුණ වෙයි. එහෙත් රට ලෙස නොව තම දේශපාලන පක්‍ෂයේ අභිවෘද්ධිය ගැන පමණක් සිතන පනස්හයේ අවජාතක දරුවන් වූ ඇතැම්හු එයට අකමැති වෙති. ඔවුන්ට පනස්හය ගැන නිසි අවබෝධයක් නැත. ඊනියා ගැමි උගත් තරුණයෝ ද අවසාන වශයෙන් ගත්කල බටහිර අධ්‍යාපනයෙහි ම ප්‍රතිඵල වෙති.

තවමත් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ඉතාමත් සුළුතරයක් (10%ක් පමණ)  මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා සමග එකතු විය යුතු යැයි කියති. ඔවුන් එසේ කියන්නේ එකතු නොවුනහොත් එ ජා ප ජයග්‍රහණය කරාවිය යන සැකයක් ඔවුන් තුළ ඇති බැවිනි. සමහරු රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අගමැති වුවහොත් තමන්ට ජීවිත තර්ජන එල්ල වේ යැයි සිතන බැවින් ද මහින්ද මෛත්‍රිපාල එකතුවක් අපේක්‍ෂා කරති. එහෙත් ඔවුන් නොසිතන පැත්ත නම් මෛත්‍රිපාල මහතා ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ සභාපතිත්වය දරමින් ම ජනාධිපති ධුරයේ කටයුතු කිරීම රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට වාසි සහගත බව ය.  

අප කලින් ද කියා ඇති පරිදි මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාගේ ප්‍රධාන ගිවිසුම ඇත්තේව එංගලන්තය ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල් සමග මිස ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය සමගමවත් රට සමගවත් නොවන බව ය. ඔහු ජනාධිපතිවරණයේ දී ඊනියා පොදු අපේක්‍ෂකයා ලෙස බටහිරයන් හා ඉන්දීයයන් විසින් තොරාගනු ලැබුයේ ම ඔහු විධායක බලතල අගමැති ධුරයට පැවරීමත් ඔහු ජනාධිපති ලෙස සිටන තුරු රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති බවට පත්කිරීමටත් පොරොන්දු වීම නිසා ය.

ඔහු ස්වේච්ඡාවෙන් විධායක බලතල නැති කර ගත්තෙක් නො වේ. අගමැති කමට කෑදර වී පක්‍ෂයත් නායකයාත් පාවා දුන්නකුට ජනාධිපති වීම සඳහා ඉහත සඳහන් පොරෙන්දු දීම කජ්ජක් නො වේ. ඔහු විශ්වාස නොකළ යුතු ය. තම ජීවිතය බේරා ගැනීම සඳහා විවිධ ව්‍යාජ හේතු දක්වමින් මහින්ද මෛත්‍රිපාල එකතුවකට ආවඩන අයට අවසානයේ දී සිදුවනු ඇත්තේ රනිල් වික්‍රමසිංහට ම මුහුණ දීමට ය. 

එයට හේතුව එවැනි එකතුවකින් පසු මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට ලැබෙන මන්ත්‍රි ආසන වෙනස් කිරීමට මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට ජනාධිපති හා ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂ සභාපති ලෙස අවස්ථාව ලැබෙන බැවිනි.  රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අගමැති ලෙස දිගට ම කටයුතු කරනු ඇත. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා පරාජය කිරීමට මහින්ද මෛත්‍රිපාල එකතුවක් ගැන කතාකරන්නන්ට අවසානයේ දී රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ ම බෙහෙත් කෑමට සිදුවනු ඇත. 

එහෙත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා වෙන ම සංධානයකින් තරග කර ජයගැනීමෙන් පසු මෛත්‍රිපාල සිරදසේන මහතාට මන්ත්‍රීවරුන්ට බලපෑම් කිරීමේ අවස්ථාව අඩුවනු ඇත. මන්ත්‍රීවරු වෙනත් පක්‍ෂයකට අයත් වෙති. කළ හැකි උපරිම කාර්යය වනුයේ දහනවවැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ද පිටින් ගොස් මන්ත්‍රීවරුන්ට ඇමතිකම් ලබා දීම ය. එහෙත් අධිකරණයක දී එවැනි පත්වීම් අභියෝගයට ලක් කළ හැකි වෙයි.

ඒ කුමක් වුවත් මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට අද එළිපිට ඉතිරි වී ඇත්තේ රාජිත සේනාරත්න, එස් බී දිසානායක, සරත් අමුණුගම, දුමින්ද දිසානායක, නන්දිමිත්‍ර ඒකනායක වැනි මන්ත්‍රීවරුන් කිහිප දෙනකුත් හිරුනිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර මෙනෙවියත් පමණකි. ඔවුන්ට ඇති ඡන්ද පදනමක් නැත. එස් බී දිසානායක මහතාටවත් නැත. දිස්ත්‍රික්කයකින් පක්‍ෂයක් ජයගැනීමට, අඩුම තරමින් එක් මන්ත්‍රීවරයකු තෝරා ගැනීමට, විශාල ඡන්ද සංඛ්‍යාවක් අවශ්‍ය වේ. එහෙත් ඉහත සඳහන් පුද්ගලයන්ට පෞද්ගලික ව ඡන්ද දහදාහක් ඉක්මවා ලබාගත නො හැකි ය. ඔවුන්ට තනිව ම තරග කළහොත් ආසන පහකට අඩු සංඛ්‍යාවක් ලැබෙනු ඇත.

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට ලැබුණු ඡන්ද හැට දෙලක්‍ෂය ඔහගේ ඡන්ද නො වේ. ඒ එ ජා ප, දෙමළ ජාතික සංධානය, මුස්ලිම් කොංග්‍රසය, ජ වි පෙ ආදී පක්‍ෂ අතර බෙදී යයි. එහි මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාගේ ඡන්ද දෙලක්‍ෂයක්වත් නැත. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාගේ කණ්ඩායම  ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ලෙස තනිව ම තරග කිරීම සිය දිවි නසා ගැනීමකි. එබැවින් ඔවුන්ට විවිධ මහින්ද විරෝධී, එනම් ජාතිකත්ව විරෝධී පක්‍ෂ සමග සංධානයකට ඇතුල් වීමට සිදු වෙයි. එවිට මනාප මගින් පාර්ලිමේන්තුවට ඒමට හැකි වුවත් වැඩි කල් නොගොස් එවැනි ආණ්ඩුවක් ගෙදර යැවීමේ හැකියාව ජනතාව සතුවෙයි. 

කලක සිට ලංකාවේ මැතිවරණ පැවැත්වෙන්නේ විජාතිකත්වය ජාතිකත්වය අතර සටනක් ලෙස ය. අගෝස්තු මැතිවරණය ද එසේ ම ය. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ජාතිකත්වය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියි. රනිල් මෛත්‍රිපාල හවුල විජාතිකත්වයේ ගැති හවුලකි. තම ජීවීිත බේරා ගැනීම සඳහා මෛත්‍රිපාල මහින්ද එකතුවක් ගැන කතාකිරීම රනිල් මෛත්‍රිපාල හවුලට බලය අත්කර දීමකි.

නලින් ද  සිල්වා

2015 ජූලි 05

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

යාපනයේ මිරුසිවිල්හිදී දරුවන් දෙදෙනෙකු ඇතුළු ද්‍රවිඩ ජාතික  සිවිල් පුරවැසියන් අටදෙනකු අමානුෂික ලෙස ගෙල කපා ඝාතනය කිරීම ඇතුළු චෝදනා 17කට වරදකරු වූ යුද හමුදා මාණ්ඩලික සැරයන්  රත්නායක මුදියන්සේලාගේ සුනිල් රත්නායකට මරණ දඬුවම නියමවී තිබේ. යුද හමුදා ගජබා රෙජිමේන්තුවේ විශේෂ විමර්ශන අනුඛණ්ඩයක සේවයේ යෙදී සිටි මෙම සෙබළා බොහෝ ක්‍රියාන්විත වලට සහභාගි වී ක්‍රියාන්විතයේදී තුවාලද ලබා සිටි යුද අත්දැකීම් බහුල  පුද්ගලයෙකි. මොහු මෙම ඝාතන කරන ලද්දේ ක්‍ෂිතිමය යුද ආතතියට ලක්වී සිටීම නිසා බවට උපකල්පනය කිරීමේ සාධක තිබේ. එසේ නැතහොත් විශේෂිත දුර විහිදුම් ක්‍රියාන්විත වල යෙදුනු දක්‍ෂ සොල්දාදුවෙකු අමු අමුවේ ළමුන්ගේ බෙලි කපන්නේ නැත​.

තිස් අවුරුදු යුද්දය නිසා මෙවැනි යුද ආතතියට ලක්වී සිටින සොල්දාදුවෝ බොහෝ දෙනෙක් සමාජයේ සැරිසරති. යුද ආතතියට පත් වූ සොල්දාදුවන්ට ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා   විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් මා ඇතුළු වෛද්‍යවරු කිහිප දෙනෙක් යුද හමුදා රෝහලේ ඒකකයක් ස්ථාපිත කලෙමු. මෙම ඒකකයට වෛද්‍ය සමන්ත වාකීෂ්ට , වෛද්‍ය මනෝජ් ප්‍රනාන්දු වැනි වෛද්‍යවරුද පූර්ණ සහාය ලබා දුන්හ​. මෙම ඒකකය සාර්ථල ලෙස ක්‍ෂිතිමය යුද අත්දැකීම් වලට ලක් වූ  පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමතාවට (PTSD)  ගොදුරු වූ සොල්දාදුවන් රැසකට ප්‍රතිකාර ලබා දෙන ලදි. 

දිනෙන් දින ජනප්‍රිය වන මෙම ඒකකයේ සාර්ථකතාව නොඉවසූ ඉරිසියාව , කුහකකම සහ මෝඩකම ඉහට ගැසූ යුද හමුදා රෝහලේ එක්තරා අණ දෙන නිලධාරියෙකු විසින් මෙකී ප්‍රතිකාර ඒකකයට බොහෝ බාධා පමුණුවා අවසානයේදී එය වසා දමන ලදි. ඔහු සිතුවේ එම පියවර මගින් මෙම ඒකකයේ සේවය කරන ලද වෛද්‍යවරුන්ට කෙළවනු ඇතැයි සිතාය​. ඔහුගේ අනුමානය වැරදී ගියේය​. එම ඒකකයේ සේවය කරන ලද වෛද්‍යවරු අද දින ලෝකයේ ප්‍රධාන පෙලේ ප්‍රතිකාර මධ්‍යස්ථාන වල සේවය කරති. ඔහුගේ ක්‍රියාව නිසා  කෙළ වූයේ යුද්දයේ බර ඇද්දාවූ රත්නායක මුදියන්සේලාගේ සුනිල් රත්නායක වැනි ගම් වලින් පැමිණි  යුද ආතතියට ලක්වූ සොල්දාදුවන්ටය​,  යුද ආතතිය නිසා ඝාතන සිදු කොට පසුව බෝගම්බර බන්ධනාගාරයේදී  දිවි නසාගත් මේජර් අනුරුද්ධ විජයබාහු වැනි නිලධාරීන්ටය​. 

2009 යුද්දය අවසානයත් සමග  මේ වන විට සොල්දාදුවෝ 400 අධික ප්‍රමාණයක් දිවි නසාගෙන තිබේ. බොහෝ සොල්දාදුවෝ මිනීමැරුම් ස්ත්‍රී දූෂණ වල යෙදී දඞුවම් විඳිති. යුද ආතතියට ලක්වී සිටින සොල්දාදුවෝ බොහෝ දෙනෙකු නිසි ප්‍රතිකාර රහිතව සමාජ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ යෙදෙති. ඉදිරි කාලයේ තව තවත් රත්නායක මුදියන්සේලාගේ සුනිල් රත්නායක මේජර් අනුරුද්ධ විජයබාහු වැන්නවුන් මතු වනු ඇත​. 

මේ සමාජ ව්‍යසන වල​ට වග කියන්නේ කවුද ? 

සායනික අත්දැකීම් බහුල අන්තර්ජාතික අවධානයට ලක්වූ විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු  ඇතුළු අනෙකුත් වෛද්‍යවරුන්ගේ සේවය යුද හමුදාවට සහ යුද්දයේ බර ඇදි සොල්දාදුවන්ට අහිමි කළ ඉරිසියාව , කුහකකම සහ මෝඩකම යන තුන් දොසින් පිරි නිලධාරියා මේ සමාජ ව්‍යසන හමුවේ කියන්නේ කුමක්ද ? 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

මෙතෙක් කථාව : ලාංකීය දේශපාලන ඉතිහාසයේ සම්ප්‍රදායික ගමන්මග වෙනස්කල සන්ධිස්ථානයක් ලෙස අසූව දශකය අවසානයේදී ඇතිවූ ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල හැදින්විය හැකිය. එය 1986දී ඇරඹුණු අතර 1990 සැප්තැම්බර් මස නිමාවට පත්විය.  එම කාලය තුළ ඝාතනයට ලක්වූ සහ අතුරුදහන් වූ සංඛ්‍යාව 41,813 පමණ වේ. ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමයට පාදකවූ මෙම ලිපි මාලාව ඉදිරිපත් කරන ලියුම්කරු එම බොහෝ සිද්ධීන් සියසින් දුටු  අදාළ කථා නායකයින් සමීපව ඇසුරුකල සහ වාර්තාකල කර්තෘ මාණ්ඩලික පුවත්පත් කලාවේදියෙකි. මෙම ලිපි මාලාව ඉදිරිපත් කරනුයේ ඉතිහාසය කිසිවෙකුට වැලලිය නොහැකි බවට පසක් කරමින් පමණක් නොව දත්ත සහ  ඓතිහාසික කරුණු රැසකින්ද එය පොහොසත් බැවිනි. එමෙන්ම වර්තමානයේ වයස 30 අඩු සියළු පුරවැසියන්ට කිසිදා නොදුටු එහෙත් අසන්නට ලැබුණු අසම්පුර්ණ ඒ අතීත සිදුවීම් මාලාව පිළිබදව පැහැදිලි චිත්‍රයක් මවාගැනීම සඳහාය

ජවිපෙ දෙවන කැරැල‍්ලේ මුල් අවධියට වඩා 1988 මුල් භාගය වනවිට වඩාත් වේගවත්ව සහ සාර්ථක ක්‍රියාමාර්ග ගණනාවක් ගැනීමට හැකිවිය. ඒ ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශයවූ දේශප්‍රේමි ජනතා ව්‍යාපාරයට අලුතින් එක්වූ නව ‍බලවේගයන්හි ක්‍රියාකාරිත්වයයි. ඔවුන් හැකියාවන් සහ දක්ෂතාවයන් අතර ඉහළම තැනක් ගත්තද දේශපාලන දැක්ම අතින් අතිශය දුර්වල පුද්ගලයින් පිරිසක් විය. අත්දැකීම් සහ දේශපාලන පරිණත බව පැරණි සාමාජිකයින්ගෙන්  දැකගත හැකි වූවද නව සාමාජිකයින්ගේ  දේශපාලන දෘෂ්ඨියේ නොමේරු බව නිසා ජවිපෙ පිරිහීමේ ලක්ෂණ ඇරඹිණි. එහෙත් එය ජවිපෙ විසින් නොසලකා හරින ලදී. අවසානයේ එය ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ල විප්ලවීය අවසානයක් දක්වා ගෙන යෑම වෙනුවට බරපතල ව්‍යවසනයකින් කෙරවල වීමට හේතු විය.

ජවිපෙ මගින් වෙඩිතබා මරා දැමූ කොළඹ සරසවියේ උප කුලපති මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර සහ ඔහු විවාහ වූ දිනයේදී.

එජාප ආණ්ඩුව 1988 ආරම්භය දක්වා ප්‍රයත්න ගනු ලැබුවේ ජවිපෙට එරෙහිව ආරක්ෂාකාරි පියවරයක් අනුගමනය කර එය හසුරුවා ගැනීමටය. ඒ සදහා සාර්ථක වැඩපිලිවෙලක් නිර්මාණය කලද එය සාර්ථක නොවීය. ජවිපෙ විසින් ආරක්ෂක භටයින් සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වලට එරෙහිව 1989 ප්‍රහාර එල්ල කරන තෙක් ජවිපෙට එරෙහිව සැබෑ ලෙසම සටන් කළේ පුද්ගලයින් ‍දෙදෙනෙකි. ඒ කර්නල් ලකී අල්ගම සහ ජේෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි ප්‍රේමදාස උඩුගම්පල පමණි. කර්නල් ලකී අල්ගම ජවිපෙ භීෂණයට වඩා දැඩි ප්‍රති භීෂණයක් මුදා හරිමින් ප්‍රථමයෙන් ඇඹිලිපිටිය ප්‍රදේශයේද පසුව දකුණු පලාතේද ජවිපෙ දැඩිව මර්ධනය කළහ.

ඝාතනයට ලක්වූ ‍කොළඹ සරසවි උපකුලපති ස්ටැන්ලි විජේසුන්දරගේ දේහය රැගෙන යන ඔහුගේ පුත් ශාලිත ඇතුළු ඥාතීන්.

          සරසවි පිවිසුමට 1987 සුදුසුකම් ලැබුවේ 31,079කි. ඉන් සරසවියට ඇතුල්කර ගත්තේ 6,143කි. එය 1986 ඇතුලත් කර ගත් ගණනටද වඩා 65ක අඩුවීමකි. එමෙන්ම 1988 සරසවි පිවිසුමට සුදුසුකම් ලැබුවෝ 34,490ක් සිටියද ඉන් සරසවියට ඇතුලක් කර ගත්තේ 4,636කි. මෙය තවත් විශාල වශයෙන් අඩුවීමක් වූ අතර වැඩියෙන්ම අසාධාරණය ලක්වූයේ ග්‍රාමීය පවුල්වල දූ දරුවන්ය. මෙය 1982 පස්ස දොරෙන් ක්‍රියාවට නැගූ අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාව අනුව වක්‍රවාකාරව සිදුවූවකි.

වසර 2015 වන විට පාසැල් කේෂේත්‍රයේ සිසුන් 4,004,091 සහ ගුරුවරු 223,347  සිටි අතර අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාවේ හකුලාගත් කොටස් යළි ක්‍රියාත්මක කරමින් 2015 ජනවාරි 29වැනිදා අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රයක් මගින් පාසැල් නඩත්තුව සඳහා දෙමාපියන්ගෙන් මුදල් අයකිරීම නීතිගත කරමින් චක්‍රලේඛනයක්ද නිකුත් කළේය. අධ්‍යාපනය අයිතියක් නොව වෙළෙඳ භාණ්ඩයක් බව තහවුරු කරමින් මාලඹේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයට ඉංජිනේරු උපාධි පාඨමාලා පිරිනැමීමේ බලයද 2015දී නීතිගත කර ති‍බේ.

මොරටු උපකුලපති මහාචාරය චන්ද්‍රරත්න පටුවතවිතාන ජවිපෙ මගින් සිදුකල ඝාතනය ආණ්ඩුවේ දිනමිණ පුවත්පතේ ප්‍රධාන ශීර්ෂය ලෙසින් වාර්තා කල අයුරු.

          දෙවන කැරැල්ලේදී සිදුවූ බරපතල වැරදි කිහිපයක් අතර පුද්ගල ඝාතන ත්‍රස්තවාදය, රාජ්‍ය දේපල විනාශ කිරීම විය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 ජුලි මස ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟම ජවිපෙ වටා රොක්වූ බොහෝ දෙනෙකු කටයුතු කළේ දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරය සමඟය. අවශ්‍ය පුද්ගල ඝාතන සඳහා යොදා ගැනීමට ඔවුන් ඉතා ලෙහෙසි පහසු විය. ජවිපෙ මගින් මරාදැමූ සංඛ්‍යාව 6,577කි. ඔවුන් අතර එක්සත් ජාතික පක්ෂ සමාජිකයින් සහ හිතවතුන් 2,645, සාමාන්‍ය සිවිල් පුරවැසියන්  1,663, ඔත්තුකරුවන් සහ ඔත්තුකරුවන් යැයි සැකකල 702, රජයේ සේවකයින් 487, පොලිස් භටයින් සහ නිළධාරින් 342, හමුදා භටයින් නිළධාරින් 15 සහ හමුදා භටයින් 202, සරසවි සහ පාසල් සිසුන් 187, ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂයේ සාමාජිකයින් 117, පොලිස් පවුල් සාමාජිකයින් 93, විදුහල්පතිවරුන් 52, භික්ෂූන් 30, වෛද්‍යවරුන් 16, නීතිඥයින් 14,  කලාකරුවන් 8, උප කුලපතිවරුන් 2,   කතෝලික පූජකවරුන් 2 අයත් විය.

උපකුලපති මහාචාර්ය විජේසුන්දර වෙඩි තබා ඝාතනය කල ලයනල් රණසිංහ නොහොත් ගාමිණී නොහොත් මහින්ද.

කොළඹ සරසවියේ උප කුලපති මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර සහ මොරටු සරසවියේ උප කුලපති මහාචාර්ය චන්ද්‍රරත්න පටුවතවිතානද ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කරන ලදී. එයට හේතුව වූයේ සරසවිවල සිසුන් අත්අඩංගුවට ගැනීම් පිළිබදව නිසි පියවරක් ඔවුන් නොගත් හෙයින් බව දන්වා තිබිණි. ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය වඩාත්ම බලවත්ව තිබුණේ පේරාදෙණිය, ජයවර්ධනපුර සහ රුහුණු සරසවියන්හි විය. පේරාදෙණිය සරසවියේ ජවිපෙ රහසිගත කටයුතු කටයුතු වෙනුවෙන් පෙරමුණ ගත්තේ හිල්ඩා, අක්බාර් නෙල්, මාර්සා, යන පිරිමි නේවාසිකාගාරයන්ද භික්ෂු නේවාසිකාගාරය වන ඒ4ය. පේරාදෙණිය සරසවියේ ජවිපෙ අධ්‍යාපන කඳවුරු පැවති අතර ජයවර්ධනපුර සරසවියේ සටන් සරඹ පුහුණුවීම්ද පැවැත්විණි.

ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය තුළ රටේ ප්‍රබල ජාතික ප්‍රශ්න පිලිබදව සාමාන්‍යයෙන් කථාකල ශිෂ්‍ය සංගමයක් විය. මහජන මුදලින් ‍ඉගෙන ගන්නා සරසවි සිසුන් මහජන ප්‍රශ්න වෙනුවෙන්ද අරගල කල යුතු බව අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය තුළද අවධාරණය කළේ එම සංගමයයි. කොළඹ සහ මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයන්හි බොහෝ පක්ෂ සහ කණ්ඩායම්වල සෙසු නියෝජිතයන් බොහෝ විට පෙනී සිටියේ අධ්‍යාපන කේෂේත්‍රයේ සහ ශිෂ්‍ය සුභසාධනයට අදාල ගැටළු සඳහා පමණි.

අත්අඩංගුවට ගත් සරසවි සිසු පිරිසක් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ සිට උසාවියට රැගෙන එන අයුරු.

මෙම කාලය තුළ සරසවි ශිෂ්‍ය මර්ධනය ඇරඹී තිබිණි. ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ එජාප ආණ්ඩුව සියළු විශ්ව විද්‍යාල විසුරුවා හැර ඒවා විවෘත විශ්ව විද්‍යාල බවට පත්කරන බවට ප්‍රකාශ කර තිබිණි. 1986 මහාචාර්ය බාලසූරියගේ වාර්තාව මගින් නිර්දේශ කළේ වෛද්‍ය උපාධිය හැර අනෙක් සෙසු උපාධි දිස්ත්‍රික්කයේ පාසැල් තුළ ලබාගැනීමට අවස්ථාව සැකසීමය. හමීඩි වාර්තාව 1987දී සරසවියේ පළමු වසරේදී සහතිකයක් ලබා ඉවත්වීමට හැකි යෝජනාවක් ගෙන ආවේය. කිංස්ලි සිල්වා 1987 ඉදිරිපත්කල වාර්තාව මගින් යෝජනා කළේ උසස් පෙල සරසවිවලට බදවා ගැනීමේ ලකුණු ඉහළ දැමූ අතර දිස්ත්‍රික් පදනම අහෝසි කිරීමටය. එහෙත් මේ කිසිවක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය ඉඩ ලබා නොදුන්නේය.

ඝාතනයට ලක්වූ කොළඹ වෛ‍ද්‍ය පීඨයේ සරසවි සිසු ත්‍රීමාගේ දේහය සුසාන භූමිය කරා රැගෙන යමින්. වෛද්‍ය පීඨාධිපති මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩද මෙහි වේ.

කොළඹ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය සහ මොරටුව සරසවියන්හි එජාප ආණ්ඩු හිතවාදී සහ ජවිපෙ විරෝධී ශිෂ්‍ය සංගම් වෙත උපකුලපතිවරුන්ගේ නිල නොවන සහාය ලැබුණු බවට ජවිපෙ චෝදනා කළේය. ජවිපෙ සහ ජවිපෙ හිතවාදී සරසවි සිසුන් බොහෝ දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ එහි පරිපාලන අංශ විසින් ලබාදෙන ලද තොරතුරු මත බව ජවිපෙ කියා සිටියහ. ශිෂ්‍ය මර්ධනයට සහාය දීම සම්බන්ධයෙන් කොළඹ සහ මොරටුව සරසවි පාලකයින්ට ඔවුන්ගෙන් චෝදනා එල්ල විණි.

 මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර රසායන විද්‍යාව පිළිබදව ප්‍රථම පශ්චාත් උපාධි සමර්ථයෙක් විය. කොළඹ සරසවියේ වෛද්‍ය පීඨයේ කථිකාචාරයෙකු වශයෙන් 1947දී සේවට බැදුනු ඔහු එහි අංශ ප්‍රධාන තනතුරට 1978දී පත්විය. ඉන් වසර 5කට පසු ජීව රසායන විද්‍යාව පිළිබදව මහාචාර්ය ධූරයට පත්වූ අතර ‍කොළඹ සරසවියේ උපකුලපතිවරයා වශයෙන් 1979දී පත්විය.  පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය සරසවි සංගමයේ සභාපති තනතුරට 1983දී පත්වූ මහාචාර්ය විජේසුන්දර කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ උපකුලපති වශයෙන් කොලේජ් හවුස්හි සිය කාර්යාලය තුළ සිටියදී  1989 මාර්තු 8වැනිදා පෙරවරු 10.10ට ඝාතනයට ලක්විය.

එජාප ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ හක්මන බෙංගමුවේ ඉඩම් හිමි වැවිලිකරුවෙකුවු  බී.ආර්. ජයසේකර  1988 අප්‍රේල් 26වැනිදා ජවිපෙ විසින් ඝාතනය කර ගසක බැද පුළුස්සා දමා තිබූ අන්දම. ඔහුගේ ඡායාරූපයක් කොටුව තුළ දිස්වේ.

ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙකු වශයෙන් සිටියදී සිය පෞද්ගලික ගුවන්යානයත් සමඟ උඩුගුවනේදී 1983දී අතුරුදහන් වූ උපාලි විජේවර්ධනගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය වූ අනෝජා ‍විජේසුන්දර සමඟ අවාහ වූ මහාචාර්ය විජේසුන්දර වෙඩිතබා ඝාතනය කළේ  ලයනල් රණසිංහ නොහොත් ගාමිණී නොහොත් මහින්දය. පොලිස් අධිකාරි ටෙරන්ස් පෙරේරා, මහජන පක්ෂයේ නායක විජය කුමාරතුංග, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ මහාලේකම් නන්දලාල් ප්‍රනාන්දු ඇතුළු 41 දෙනෙකු මරා දැමූ බවට පො‍ලිසිය ඔහුට චෝදනා කළේය. හොරණ ජීවත්වූ පහළ මධ්‍යම පාන්තික දූගී පවුලක ඉපදුන ලයනල් රණසිංහ ජවිපෙට එක්වූයේ 1978දීය.

ජවිපෙ පූර්ණ කාලීනයෙකු වශයෙන් 1981දී එක්වූ ලයනල් පසුව කැකිරාවේ සිය මවගේ සහෝදරියට අයත් හේනේ ගොවියෙකු වශයෙන් ජවිපෙ 1983 තහනමින් පසු කටයුතු කළේය. සංවර්ධන සභා ඡන්දය පැවති 1981දී ඔහු ජවිපෙ අපේක්ෂක අබේසිංහගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයට ක්‍රියාකාරි දායක විය. යළි සිය නිවසට 1984දී එන ඔහු බ්‍රහස්පතින්දා සහ ඉරිදා පො‍ලේ එලවළු වෙළෙන්දෙක් බවට පත්විය. අනතුරුව 1986 දක්වා ඊගල් පෞද්ගලික ආරක්ෂක සමාගමක සිකියුරිටි ගාඩ්වරයෙකු ලෙස මාස තුනක් සහ හොරණ නගරයේ රටකජු වෙළෙන්දෙකු ලෙස සිය ජීවිකාව කරගෙන ගි‍යේය. ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ බටගොඩ ගමගේ ජයවර්ධන හමුවීමෙන් පසු 1986 මැද භාගයේදි ජවිපෙ දේශපාලනයට යළි එක්වූ ලයනල් දේශප්‍රේමි ජනතා ව්‍යාපාරය යටතේ 1986 දෙසැම්බර් මසදී බඹරකන්දේදී දින 5ක් සහ සමනල කන්දේදී 1987 අප්‍රේල් 1වැනිදාද වැඩිදුර යුධ පුහුණුව ලැබීය. එමෙන්ම පසු කාලයේදී හුන්නස්ගිරිය කන්දේ සහ නුවරඑළිය සීතාවක ප්‍රදේශයේ ජවිපෙ යුධ පුහුණු කඳවුරුවලදී දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයින්ට යුධ පුහුණුවද ලබාදුන්නේය.

මාතර ඌරුගමුවේ මුරුතගස්පිටියේ පදිංචි ස්කාගාර සංස්ථාවේ සේවයකල තිදරු පියෙකු වූ සුගත් සමරසේකර(45) දෙවිනුවර වලස්ගල හීන්දැලිය වැව අසළදී 1988 දෙසැම්බර් 9වැනිදා ජවිපෙ මගින් ගසක ගැටගසා ඝාතනය කර තිබූ අන්දම.

මහාචාර්ය විජේසුන්දර ඝාතනය කිරීමට ලයනල්ට සහාය වූයේ බෙනට් සහ ජයන්ත විසිනි. එකල පුංචි බොරැල්ලේ නවාතැනක සිටි ලයනල් 1988 මැයි 8 වැනිදා උදෑසන 7ට දෙල්කදදී බෙනට් හමුවූ අතර කොළඹ සරසවි උපකුලපතිවරයා අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාව හැදීමට සහ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය විවෘත කිරීමට මුල්වී ක්‍රියාකල අයෙකු බැවින් ඔහුව ඉවත් කිරීමට තීරණය කර ඇති බව දැනුම් දුන්නේය. විජේරාම හන්දියේදි හමුවු තවත් තරුණයෙකු යතුරු පැදියකින් පැමිණියේ බවුන් පේපර් කොලයක ඔතා තිබූ ආයුධ දෙකක් සමඟය. එක් ආයුධයක් වූයේ 9 මි.මීටර් පිස්තෝලයක් සහ රිවෝල්වර‍යකි. පිස්තෝලයට පතුරම් 8ක්ද රිවෝල්වරයට පතුරොම් 6ක්ද විය. විජේරාම වෙල අසලට ගොස් පිස්තෝලය අහසට අල්ලා ඔහු වෙඩිල්ලක් තබා එය පරික්ෂා කළේය.

මව් පෙ‍රමුණේ මංගල මහා සමුළුව  1991 පෙබරවාරි 19 කොළඹ නව නගර ශාලාවේදී  පැවති අවස්ථාවේ පැමිණි සිව්දරු මවක් වූ හම්බන්තොට දුරුවගේ කුසුමාවතී 1989 දෙසැම්බර් 1 එජාප ආණ්ඩුව මගින් පැහැරගෙන අතුරුදහන් කල සිය සැමියා වූ බණ්ඩාරගේ පියදාස(36) ගේ සිද්ධිය පැහැදිලි කරමින්. 

පසුව විජේරාම හෝටලයකින් තේ බී පිස්තෝලය ලයනල් ඉනේ ගසාගත් අතර අනෙක් තරුණයා රිවෝල්වරය ඉනේ ගසා ගත්තේය. පසුව ලිපිගොනු කවරයක්ද අතැතිව කොළඹ සරසවියේ කොලේජ් හවුසියට ඇතුල්වූ ලයනල් සහ අනෙක් තරුණයා තරප්පුව දිගේ උඩට ගොස් උඩුමහ‍ලේ කාමරයට එක් අයෙකු එබී බැලුවේය. පසුව කාමරයේ සිටි අයෙකු ඉවතට යන තුරු සිට කාමරයට ඇතුල්වී මහාචාර්ය විජේසුන්දරගේ හිසට වෙඩි පහරවල් කිහිපයක් තැබීය. කිසිදු ශබ්දයක් පිටතට ඇසු‍නේ නැත. ඇසිල්ලකින් උඩු මහලෙන් බිමට බැසගත් දෙදෙනා අනතුරුව යතුරු පැදියෙන් පලා ගියේය. හදිසියේ කාමරයට ආ අයෙකු උපකුලපතිවරයා වෙඩි වැදී ඝාතනයට ලක්වී ඇති අයුරු දුටු අතර වහාම ඔහු, මහාචාර්ය විජේසුන්දරව රෝහලට යැවූ අතර පොලිසිය සරසවිය වටකර සෝදිසි කළේය. වෙඩි තැබූ ලයනල් උදෑසන 10.30වන විට සිය තාවකාලික නවාතැන වූ පුංචි බොරැල්ලේ කපිලගේ නිවසට පැමිණ තිබිණි.

කොළඹ 7 බෞද්ධාලෝක මාවතේදී බිල්ලෙකු බවට පත්වූ කැරළිකරුවෙකුගේ මඟ පෙන්වීම අනුව ලයනල් රණසිංහ 1989 මාර්තු 14වැනිදා පොලිස් අපරාධ විමර්ශන අංශය මගින් අත්අඩංගුවට ගත්තේය. හංවැල්ලේදී ඔහු 1989 ඔක්තෝබර් 4 වැනිදා ඝාතනයට පත්වන විට 27 හැවිරිදිය.

මොරටු සරසවියේ උපකුලපතිවරයා වූයේ මහාචාර්ය චන්ද්‍රරත්න පටුවතවිතානය. යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු විද්‍යා මහාචාර්ය පටුවතවිතාන ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කළේ 1989 සැප්තැම්බර් 14වැනිදා උදෑසනය.  මොරටු සරසවියේ උපකුලපති මහාචාර්ය විලී මෙන්ඩිස් 1988 සැප්තැම්බර් 15වැනිදා ඉල්ලා අස්වූ අතර එම පුරප්පාඩුවට මහාචාර්ය පටුවතවිතාන මහතා පත්වූයේ 1988 දෙසැම්බර් 5වැනිදාය.

කොළඹ සරසවි උපකුලපතිවරයා ඝාතනය ක‍ළේ සරසවියේ මෙම කොලෙජ් හවුස් ගොඩනැගිල්ලේ උඩුමහලේදීය.

මොරටු සරසවි උපකුලපතිවරයාද වෙඩිතබා ඝාතනය කළේ සිය කාර්යාලය තුළදීය. එහිදී සරසවි ආරක්ෂක නිළධාරි ආර්.පී.කේ. රණවීරද වෙඩි වැදීමෙන් මරුමුවට පත්විය. වෙඩි තැබූ පුද්ගලයින් ආපසු පලායන ගමනේදී එතනට එ‍මින් සිටියදී ආරක්ෂක නිළධාරියාට එම තත්වයට මුහුණ පෑමට සිදුවිය. යතුරු පැදියකින් පැමිණ මෙය සිදුකල අතර එම යතුරුපැදියේම නැගී ඔවුන් පලා ගි‍යෝය. ආදී ආනන්දයෙකු වූ මහාචාර්ය පටුවතවිතානගේ බිරිඳ ඩොරති වූ අතර දරුවන් දෙදෙන දිල්රුක්ෂි සහ චතුර විය.

ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ලේදි ඝාතනය වූයේ මහාචාර්යවරුන් වන ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර සහ පටුවතවිතාන පමණක් නොවේ. තවත් බොහෝ ග්‍රාමීය බුද්ධිමතුන් සහ උගතුන් ඝාතනය වු පිරිස අතර විය. කැරැල්ල වර්ධනය වන විට දේශපාලනයේ තැන තුවක්කුවට හිමිවූ අතර තුවක්කුවට අණ දීමට දේශපාලනයට නොහැකි විය. අරගලයේ වර්ධනය සහ සතුරාගේ ශක්තියද ජනතා ප්‍රතිචාරයද අදියරෙන් අදියර වි‍ශ්‍‍ලේෂණය කිරීමට සැලැස්මක් නොවීය. දේශපාලන විරුද්ධවාදින් නොවන උගතුන් සහ බුද්ධිමතුන් ඝාතනය කිරීමේ සම්ප්‍රදාය ක්‍රමානුකූලව තහවුරුවූ බැවින් එය පැති කිහිපයකින් දෙවන කැරැල්ලට ප්‍රබල අවාසිදායක තත්ත්වයන් ගෙන ආවේය.  

වසර 1986/90 ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමයට අදාළ ඔබ දන්නා ඡායාරූප සහ තොරතුරු පහත ආකාරයට යොමුකල හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com තව කොටසක් ලබන සතියේ…

 By Hassina Leelarathna

How will Prime Minister Ranil Wickremasinghe defend the creation of the Financial Crimes Investigation Division (FCID), dubbed a Gestapo,” responsible for the sweeping arrests of a number of politicians of the Rajapaksa regime for alleged financial crimes?

We will find out next Tuesday, July 7,” said Attorney-at-Law Dharshan Weerasekera who last week filed a writ application on behalf of petitioner Athula Parathapa Kumarapperuma seeking the closure of the controversial police unit on the grounds that it contravenes the Constitution, the Criminal Procedure Code, the Penal Code, and the Police Ordinance.

Mr. Weerasekera said  Prime Minister Wickremasinghe is among six respondents named in  Kumarapperuma’s application, the third such case seeking the quashing of Gazette No. 1901/20 – 2015 under which the FCID was created.

The Prime Minister is made a respondent because he is specifically mentioned as the person under whose patronage a Sub Committee, the entity that submits complaints to the FCID, is to function.  We will know July 7 their arguments in defense of the FCID,” said Weerasekera adding that his application will be taken up along with two other cases that challenge the legality of the FCID.

The other respondents named are Inspector General of Police (IGP) N. K. Illangakoon, Minister of Public Order John Amaratunge, Secretary to the President P.B. Abeykoon, Secretary to the Cabinet Sumith Abeysinghe, and the Attorney General.

Mr. Weerasekera, explaining the basis for the application in an email to this writer, said that since the IGP invokes Article 55 of the Police Ordinance in order to establish the FCID  the question is whether Article 55 gives  the IGP power to invent offenses for which citizens can be investigated and punished, and also to circumvent the Criminal Procedure Code when pursuing such investigations.

Further, as stated in the writ application, a close look at Article 55 shows that it is only intended to give the IGP certain powers to facilitate the administration of the police force, such as transfers, place of residence of officers, as well as to prevent neglect and abuse within the force, he explained.

There is absolutely no power or authority given to invent offenses or investigative procedures that are to apply to members of the public.

The IGP has clearly exceeded his powers under Article 55 of the Police ordinance, that is,  he has acted ultra vires of his powers, and his act can be quashed by way of a writ of certiorari,”  Attorney Weerasekera said.

The “crimes” to be investigated by the FCID are:

• Grievous financial crimes, Corruption and massive unauthorized projects
• Crimes against public funds and property
• Grievous crimes against national security, public finance, health and environment
• Unlawful enrichment and misuse of official powers
• Money laundering funding of terrorists and illegal transactions

Petitioner Kumarapperuma states that the phrases  grievous financial crimes” and massive unauthorized projects” are intrinsically ambiguous, because the terms grievous” and massive” are not defined, and this allows the FCID and the Cabinet Sub Committee, the receiving body for such complaints, untrammeled discretion to decide which acts are to be investigated.”

The writ application also strikes at the FCID’s alarming violation of established legal procedures (Section 109(1) – (5) of the Criminal Procedure Code) by empowering ruling politicians, viz., the Prime Minister and his Cabinet Sub Committee, to receive complaints and transmit them directly to investigating officers.  This bypasses the law that requires that complaints be first being lodged at a police station and that, prior to making an arrest, a police investigation be conducted to determine if a crime has been committed.

…the creation, by Gazette 1901/20 – 2015, of a police unit with powers to investigate, including arrest, citizens by circumventing the basic protections (in regard to investigation and arrest) allowed citizens under the Constitution, the Criminal Procedure Code and the Penal Code, is a blatant abuse of power, and should be quashed by a Writ of Certiorari,” the Petitioner states.

By creating the FCID, the  First Respondent has created a division within the Police Department with the power to inconvenience and disrupt the lives of citizens, including arresting them, for acts which are not accepted as wrongful acts under the law, thereby circumventing the protection accorded citizens by relevant provisions of the Constitution, the Criminal Procedure Code, and the Penal Code.”

Mr. Weerasekera said petitioner Mr. Kumarapperuma is an ordinary citizen and is not someone being actively investigated or summoned by the FCID.

“He feels that the FCID sets a very dangerous precedent and wants to challenge it.  Since the FCID can be used to arrest any citizen, it is a threat to all citizens, and any such citizen can go before court and ask for a writ to stop the mechanism,” he added.

On July 7, the Appeals Court will also take up the writ application filed in May by Ven. Elle Gunawanse and Prof. Carlo Fonseka seeking the revocation of the  Gazette Order  1901/20 – 2015.

In addition to the writ applications filed in the Appeals Court, the FCID’s legality has been challenged via fundamental rights applications filed in the Supreme Court by several leading politicians of the Rajapaksa government, notably former Defense Secretary Gothabaya Rajapaksa and former ministers Basil Rajapaksa and Johnston Fernando.

Stanley Perera reporting from Colombo

Once upon a time ago there was an Arab who built a tent to protect himself from the weather condition and severe sand storms.  The Arab had a camel,  The camel was tied outside the tent.  The severe weather condition and the sand storm began to upset the camel but the Arab was quite comfortable inside the tent.  The camel first put his head inside the tent and gradually pushed the Arab out of the tent.  The camel after a while declared the ownership of the tent and forced the Arab to supply the camel with all the facilities at the expense of the Arab.  This is what has happened to the land owners the Sinhalese in the North and East.  The Tamils from Tamil Nadoo left India due to the uncongenial standard that existed some time back, illegally entered Sri Lanka as Kallathonis and invaders, occupied the North and East.

Then came the megalomaniac called Velupillai the Tamil Terrorist.

Until such time the land owners the native Sinhalese and the Muslims who migrated from India and those so called Jaffna Tamils co-existed in peace and harmony.  This Terrorist Megalomaniac began to ethnically cleanse the North by chasing out the Native Sinhalese and Muslims from North who became refugees in their own land and lived in refugee camps in the South.  Thereafter the GOSL got into a war situation with the Tamil Terrorists in the North and East of Sri Lanka.  The Megalomanic Velopillai took with him 250,000 Tamils to Nandicadal lagoon as human barrier.  The GOSAL was quick enough to annihilate the entire Terrorist gang including the Megalomaniac Velopillai leaving 250,000 homeless Tamils in refugee camps.  The GOSAL fed the entire Tamil refugees with 3 meals a day with free medicine and health care for two years.  The GOSAL resettled the entire 250,000 refugees and provided them with kerosene cookers, cooking utensils and bicycles and for some with sewing machines completely neglecting the displaced Native Sinhalese and migrant Muslims.  Stupid GOSAL up to date did absolutely nothing to resettle the Native Sinhalese who were subjected to ethnic cleansing by the Megalomaniac Tamil Terrorist while Muslim politician under the pretext of resettling the displaced Muslims settled down hundreds and thousands of Muslims from Pakistan in order to build up the vote bank for Muslims in Government owned crown land.  This mattaya also obtained large sums of money from Muslim Countries to build up their Muslim numbers.  If you take Colombo Municipality limits Muslims are no 1, Tamil population second and last comes the Native Sinhalese.  The writer believes in 100 years Native Sinhalese will become the third in their own land after Muslims and Tamils.  So is this not the tale of Arab and the camel?  Look what has happened in Fiji.The coolies brought by the British empire became 51% of the population.This is food for thought.

Courtesy The Sunday Times

The constituent partners of the Sri Lanka Press Institute (SLPI) yesterday condemned the Executive actions of President Maithripala Sirisena this week to re-activate the Sri Lanka Press Council. The SLPI said the President was re-introducing the dormant legislation that provided for wide ranging punitive powers including that of imprisoning media personnel.

A hard-hitting statement by newspaper publishers, national editors, media activists and working journalists accused President Sirisena of reversing an election promise of his to ensure the stoppage of direct and indirect threats and intimidation against print media personnel and their owners. They asked if this was the short-term and long-term programme he promised in his election manifesto to protect the freedom of all media personnel.

The SLPI which represents the Newspaper Society of Sri Lanka, the Editors’ Guild of Sri Lanka, the Free Media Movement and the Sri Lanka Working Journalists Association said the president’s action was illegal and that he did not have the basic courtesy” to consult stakeholders.

A President who has not only vowed to uphold media freedom, but also to regain lost freedoms and repeatedly said he is the only President who did away with Executive powers, has unilaterally exercised these very powers to re-introduce laws that allow his nominees to jail journalists and publishers,” the statement said.It added that constituent partners of the SLPI have demanded from successive political leaders, the repeal of the draconian Press Council Law and call upon President Sirisena to rescind his ill-advised Executive decision to reactivate the Press Council, with immediate effect without dragging this country back into the abyss of a repressive, un-democratic state”.

President Sirisena appointed new members to the Press Council on Thursday. The UNP Government had stopped the functioning of the Press Council in January this year after the victory of President Sirisena. Under the controversial 1973 Press Council Law, it is the President who appoints members to the Press Council, but two seats reserved for journalists and workers must be appointed after receiving names from media associations and trade unions.

BY M D P DISSANAYAKE

The decision of President Maithreepala Sirisena  to grant nomination from the SLFP and UPFA  to President Mahinda Rajapakse has further marginalised the Sinhala minor political parties in Sri Lanka, specifically the JHU.  The JHU strongman  Mr Patali Champaka Ranawaka has suddenly got a high voltage electrical shock.

The crisis within the JHU is continuing.  Originally formed as “Sinhala Urumaya” and contested as a single unit in 2005 general election, securing 5.97% of the votes or securing 9 seats out of 225 in the house of representatives. Subsequently it contested under UPFA.

At the initial stage of the formation of Sinhala Urumaya, there was a key factor for winning 5.97% at the election.  It was the sudden death of Gangodawila Soma Thero, one of most respected, religious Buddhist Monks in Sri Lanka in modern history.  Venerable Soma Thero made an emotional speech in Kandy few days before his untimely death.  He said “There is a conspiracy to murder me. If my murder can awake Sinhalaya, I am happy to die. After my death, there will be another team of monks to contest the elections. Please help them on my behalf“.

The death of Venerable  Soma Thero was a blessing in disguise for Sinhala Urumaya which had a team of colourful clergy in the island, viz. Kolonnawe Sumangala Thero, Uduwe Dhammaloka Thero, Ellawela Medhananda Thero, Dr. Omalpe Sobhitha Thero, and Athuraliye Ratana Thero.  Patali Champaka was an unknown quantity ( yet to complete requirements for the full professional  membership of the Institute of Electrical Engineers in Sri Lanka) was a potential future leader.  He started his career in politics with the JVP, and then formed Jathika Chinthana Foundation which created political uprising in the country to some extent.  Excited by the emergence of a new boy in the Town, the UNP government arrested Patali  and detained  him.   After the release he then formed Janatha Mithuro, before joining Sinhala Urumaya.

The JHU capitalised the death of Ven Soma Thero and emotional Buddhist masses to its advantage. The Sihala Urumaya was opportunistic and used the rumours surrounding the death of Soma Thero on an anti-Christian political platform.   Largely based on allegations of unethical conversions into Christianity, the Sinhala Urumaya carried out a massive poster campaign exploiting the death of Soma Thero, we publish one of the popular posters below:

Now there is no more Soma Thero factor.  President Mahinda Rajapakse removed Patali Champaka Ranawaka from the cabinet, mainly based on unfavourable reports received from the management and the  workers of the Ceylon Electricity Board against the Minster Patali.  It is alleged that he is a  big headed man with a big mouth unable to work with others and a very poor listener. During last Presidential Election he went behind the Cocktail Prime Minister Mr Ranil Wickremasinghe.  He did promise a new formula for Fuel Pricing within 30 days, now reduced to a level of a caretaker Minister his promised formula has still not been made public.

Mr Rauf Hakeen recently complained of a certain Minister of UPFA aspiring to be future President, constantly obstructing the minority views.  He was referring to none other than Patali.

JHU has lost one of potential leaders, viz. Mr Udaya Gammanpila.  JHU has now changed its name to United Governance National Front and had left the UPFA.  Ven. Athuraliya Rathna Thero is on the fence right at this moment.

We challenge the   JHU or the new UGNF to contest alone at the upcoming general election as they did in 2005.  Can they secure 5.97% of votes  now in 2015?

Dilrook Kannangara

The SLFP is on its last legs. Formed in 1951 from the consolidation of various political groups including the Sinhala Maha Sabha (formed in 1936), the SLFP ruled the country for 34 years sharing terms with the UNP (33 years). These were with the UNP until then. It faced two previous near death experiences in 1959 and 1979 with the assassination of its founder SWRD Bandaranaike and the civic disability imposed on his wife. However, the party survived as it quickly realigned with the masses. However, the threat it faces today is much worse as it comes from within.

Sirisena is doing the opposite of Bandaranaike. Sirisena is re-merging the SLFP with the UNP after a split of 64 years. That makes him the destroyer of the SLFP; the party that made a poor villager the president after a long political career.

However, masses need the UNP-SLFP split to continue so that they have a choice. This democratic nation cannot end up like Cuba, Soviet Union or North Korea of one party rule. Sadly Sri Lanka has fallen into the abyss of dictatorship since January 2015. Sirisena has let down the masses with his pro-UNP stand while holding the top position of the SLFP. On their part, the UNP in a masterstroke successfully plotted the demise of the SLFP. Ably supported by Chandrika, the end of the SLFP marks an end of an era not just in domestic politics but also in Sri Lanka’s foreign relations. By their westernised thinking, they have distanced the party from the people.

If Sirisena has any leadership skills, he should keep personal disagreements aside and join with Mahinda. To her credit, Chandrika agreed to coexist with Mahinda as the prime minister in 2004. Surely, Sirisena is a better leader than her. Or is he?