Asoka Weerasinghe Ottawa

Kindly permit me to answer to Response 9 by Sunil Mahattaya recorded on May 26^th, 2016 @ 7:05 AM, to my response to Canada’s Prime Minister willing to assist Sri Lanka address serious violations of International law during the war”.   

1. You said:”stop picking on Canada’s PM in a tirade that seems to be blown out of proportion”.

Sunil, you amaze me. I don’t see it that way at all.  Here is Canada’s top politician who has no clue what Canada did to Sri Lanka during that island’s 27-long years of haemorrhaging due to the Tamil Tiger terrorist Eelam War.

Here’s what they did. His Liberal Party let the Tamil Diaspora collect 2 million dollars each month for 13 years to stuff the Tamil Tiger war chest to buy sophisticated war weapons to kill my innocent unarmed Sinhalese people – infants plucked from Mother’s breasts, pregnant mothers, novice Buddhist monks, farmers and fishers sleeping in their adobe huts after a hard day’s work, and kids who went to bed hoping to run out with a ball to play with their buddies on a dew-studded morning.  All snuffed out by these Tamil Tigers with guns and bullets bought out of Canadian dollars.  This is sickening and serious business Sunil, and I don’t think I had blown the issue out of proportion.

That bit of information, I hope Justine Trudeau packed into his memory archival bank to retrieve and digest it before he assumes such rubbish that we Canadians have a right to aid and abet serial killers to massacre other country citizens and then say to their Government, Hey! We can assist Sri Lanka to address serious violations of International law during the war notwithstanding that we were the ones who created the problem in the first place.”  If not for the war weapons bought with Canadians dollars, the Tamil Tigers wouldn’t have truck-bombed, shot, claymore mined and killed innocent unarmed civilians in the thousands.  Mind you, one-third of the annual operating funds of the Tamil Tigers came from Canada.   So what are you griping about, Sunil?

2. A tirade” you said. It indeed was.  It was, Lesson 101: Introduction to how Canada aided and abetted the Eelam War to separate that island sovereign nation into two in favour of the Tamils seeking their votes in the Greater Toronto Area.

 My knife cuts both ways and not one way, Sunil. My tirade” also told him that the other two of the Trio of  anti-Sri Lanka International culprits were India and Norway.  It was an educational learning curve for Justin Trudeau how foreign political parties seek votes from adopted refugee minority groups in their countries, and Canada was a classic text book example of this, for Justin Trudeau.  It was a cruel domestic policy of ‘You scratch my back and I will scratch your back so give me your vote!”  If political honesty is the way of thinking by Justin Trudeau, then he should have been willing to address Canada’s involvement in the serious violations of international law during Sri Lanka’s Eelam War when we decided to interfere in Sri Lanka’s internal affairs like a lily-white goodie-two-shoes.  The fact is that every one of the 34 million Canadians have a film of Sinhala blood rubbed on their palms on that day when Canada let the Tamils cut a cheque in a Bank in Vancouver in 1994 to buy explosives from a Ukraine Chemical Factory for their truck bomb which brought down the Central Bank Building in the Fort on 31 January 1996 killing 114 people and maiming for life another 1338.  And on 25^th January 1998 used the same Ukraine explosives to bomb the entrance of the Dalada Maligawa killing 12 Buddhist devotees. That is how despicable we Canadians were.  So Sunil don’t admonish me for my pointing out these facts as they ate into my heart and soul and you got my goat with you challenging me on my response to Prime Minister Justin Trudeau on his statement  of wanting to help Sri Lanka.  And that is how the cookie crumbles.

Sunil, since 24 July 1983, my Mission has been to see that No one, absolutely no Canadian, Prime Ministers and all  hurt my Motherland, Sri Lanka, unfairly and tarnish its good image…And that is the bottom line and they have heard my voice clearly as the ding-dong sound of a Buddhist village temple bell on a Poya Day, and there  will be no apologies from me to anyone for my wanting to Stand on guard for thee Mother Lanka!” and exposing the Truth on this Tamil Tiger terrorist Eelam War and the surreptitious support for the Tamil Tigers by the Canadian government and her parliamentarians from all three major parties..

3. ”Where were you when the likes of Paul Martin, Maria Minna and co openly supported the LTTE…” you asked.

Well Sunil, I was right here in Ottawa and working during the day, a stone’s throw away from Parliament’s Center Block.  I was in the thick of it, and I am no Johnny-Come-Lately-Sinhalese-Canadian.

You certainly would not have seen me running in my sneakers down Kent Street trying to get out of town on 9 June 1987, when the Tamil separatists threatened to bomb the 15 storey building because I was working for a Federal Government Department on the 14^th floor.  Not me. I don’t run away from issues that easily.  The Tamil separatists in Canada have found that one out too.

Did I react  when Paul Martin and Maria Minna and nine Liberal back benchers supported a Tamil Tiger fund raiser organized by FACT,  by devouring a $60 -a- plate of ooos…ooos-hot kukul-muss curry, dhal curry, coconut sambol and rice”, on 6 May 2000 in Toronto?  Of course, I did react.

When the Canadian Alliance Public Safety Shadow Cabinet Minister, Stockwell Day was shouted down as a Racist” by Paul Martin during Question Period for questioning him for patronizing a Tamil Tiger Fund Raiser,  Day’s Executive Assistant called me asking me to back Day.  And I did as we were on the same page on this Patronage of the Tamil Tigers by Justin Trudeau’s Liberals. When my letter about it appeared in The Ottawa Citizen, I had an early morning call from Day’s EA saying Asoka, your letter is in.”

Sunil you asked me. ‘Where were you when the likes of Paul Martin, Maria Minna….”  Now you know I was not hiding under a table nor was I hiding behind a door.  Nor did I turn my back on Sri Lanka.  I was in the thick of it.

Sunil, perhaps you may wish to read, the 28 July 2000’s The Island (Sri Lanka) the reply by Asoka Weerasinghe to Wanted A Canadian Pro-Lanka lobby sans parochialism”; The EMBASSY of August 29, 2006 – Grits have little right to preach to the Tories on Sri Lanka, and  Lankaweb of November 12, 2006: FACT FINDING in Sri Lanka, my letter to Ambassador Allan Rock,  and my presentation to Parliament’s Sub-Committee of the Departments of Justice and Public Safety on the Anti Terrorism Act (Bill C36).  All these exposed Paul Martin and Maria Minna as Tamil Tiger supporters and Prime Minister Justin Trudeau’s Liberal Party’s hypocrisy.

Sunil, I have never been a Johnny-Come-Lately character when it comes to going after the Canadian parliamentarians who have the gall and temerity to tell Sri Lanka, We are Holier than Thou”.  That’s a barrel of smelly Jardi.  I won’t believe them, nor will I fall for that calculated cunning.

4. ”… which you sound like a pack of hounds seeking blood over a petty issue that seem to have little relevance to the greater cause of respecting the Head of State,” you said.

My goodness, Sunil, this is heavy stuff.  There was nothing petty about Prime Minister Justin Trudeau’s statement for Sri Lanka.  It  was more hypocrisy than anything else, not being honest not recognizing Canada’s involvement in supporting Tamil Tiger terrorism  in Sri Lanka and their wanting them to establish their mono-ethnic, racist Tamil state  Eelam by dissecting Sri Lanka into two.  I don’t have to tell you how Canada was shivering in her boots when Quebec wanted to separate from the rest of Canada.  Surely what is good for the goose should be good for the gander.  All of Canada did not want Quebec to separate.

And you are telling me that I sounded like a member of a pack of hounds seeking blood over a petty issue…”

Sunil, if you think that Asoka Weerasinghe should have stood in a corner of his den sucking  on his thumb watching former and present Canadian  MPs, the likes of Paul Martin, Maria Minna, Derek Lee, Jim Karygiannis,  John Baird, Deepak Obhrai, Judy Sgro, Albina Guaneiri, Rathika Sitsabaiesan, Paul Dewar, Patrick Brown, Paul Calandra, Stephen Harper,  and several others circling around my ‘Mother Lanka’ clawing for a pound of her flesh over lies of ‘Tamil Genocide’ and ‘Human Rights violations’, I will certainly be willing to let out a pack of hounds to save my ‘Mother Lanka’.   And if they want me to lead the pack, you bet, I will be happy to do so. It is that simple.  Sri Lanka doesn’t need that hog-wash and you got that one wrong about Asoka Weerasinghe.

And if you are seeking immunity for the son of Canada’s former Prime Minister Pierre Trudeau for his empathy towards Sri Lanka, he certainly won’t get it from me with his questionable and disingenuous statements on Sri Lanka.  He will just have to earn it from me by being honest about Sri Lanka’s Eelam War and admit that Canada did wrong to Sri Lanka by supporting the separatist Tamils in Canada to break that island nation into two. I couldn’t care two prairie straws or two dead capelin on the shores of Middle Cove in Newfoundland if his honesty will lose the Tamil votes for the Liberals in the Greater Toronto Area.  It is the least of my concerns about Prime Minister Justine Trudeau and his Liberals. Let me tell you that my concern since 24 July 1983, has been to guard the good name of Sri Lanka and I will continue to do so any which way.

I hope you know by now where I am coming from on this Sri Lanka file and  that I am not a guy who would stand in the corner of a room in my home sucking on my thumb watching my ‘Mother Lanka’ being bashed, bludgeoned, spat at and squished under a foot of a  separatist Tamil.  I will jump in with both feet to guard her as I have done many times in Canada.  It is that simple.

Sunil Mahattaya, thanks for your comments and I am glad that you asked those questions.

Sincerely

Asoka Weerasinghe

Ottawa

වෛද්‍ය රුවන් එම්. ජයතුංග

මුල් වරට මට රතු ඉන්දියානුවෙකු මුණ ගැසෙන්නේ යූක්‍රයීනයේ වෛද්‍ය පීඨයේදීය​. ඔහු පැනමාවෙන් පැමිණි සිසුවෙකි. එහෙත් අනෙකුත් ලතින් ඇමරිකානු සිසු සිසුවියන් මෙන් ඔහුට ස්පාඤ්ඤ සංකලනයක් නොතිබුනු බව මම සිතමි. ඔහු පැනමාවේ ආදි වාසියෙකු විය හැක​. ඔහුගේ මුහුණ දකින විට මට මතක් වූයේ ප්‍රිස්නස් ඔෆ් ද සන් නම් ටින් ටින් පොතේ එන ඉන්කා රජුය​. ඔහු සමහර විට ඉන්කා ජාතිකයන් ගෙන් පැවතගෙන එන්නෙකු වන්නට පුළුවන​.

කුඩා කාලයේදී අප අසල්වැසි ළමුන් සමග  රතු ඉන්දියානුවන් සහ කව්බෝයි සෙල්ලම කෙරුවෙමු. කව්බෝයිස්ලා වීරයන් ය​. රතු ඉන්දියානුවන් ක්‍රෑරය​. එම නිසා නිතරම  කව්බෝයි කෙනෙකු වීමට මම උත්සුක වූයෙමි. තවද කුඩා කාලයේ මට  කුඩා ප්ලාස්ටික් සෙල්ලම් කව්බෝයිස් සහ රතු ඉන්දියානුවන්  තොගයක් තිබුනේය​. කව්බෝයිස්ලා නිල් පාටය​. රතු ඉන්දියානුවන් රතු පාටය​. ඔවුන් ගේ අශ්වයන් ද ඒ ඒ පාටින් විය​. මේ ප්ලාස්ටික් කව්බෝයිස් සහ රතු ඉන්දියානුවන් සටන් කර ගනිති. මා රතු ඉන්දියානුවන් එක පෙලට සිටුවා මාබල් එකක් විසි කරමි. මාබල්  එක වැදී රතු ඉන්දියානුවන් අසුන් සමග ඇද වැටෙති. මේ සටන් වලින් නිතරම දිනන්නේ මගේ ලෝකයේ වීරයන් වූ නිල් පැහැති කව්බෝයිස්ලාය​.

පසුකාලයක මට අවබෝධ වූයේ රතු ඉන්දියානුවන් ස්වභාව ධර්මය සමග ජීවත් උසස් ශිෂ්ටාචාරයක් තිබූ මිනිසුන් බවයි. ඔවුන්ව සුදු මිනිසුන් විසින් ජන ඝාතනයකට ලක් කරන ලදි. මුල් කාලයේදී ක්‍රෑර රතු ඉන්දියානුවන් පිලිබඳ ගොතන ලද කතා ඇතුලත් Mackenna’s Gold වැනි හොලිවුඩ් චිත්‍රපට ආශාවෙන් නැරඹූ මා පසු කාලයක කෙවින් කොස්නර් රඟපෑ Dances With Wolvesවැනි චිත්‍රපට වලට ආශක්තවී රතු ඉන්දියානුවන් පිලිබඳව අධ්‍යනය කලෙමි.

යෝක් විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්‍යවරියක වන ටාන්‍යා ශුල්ට්ස් හරහා මට හමුවූ මීරියම් ඇමරිකාවේ ආදිවාසී ජනතාව හෙවත් රතු ඉන්දියානුවන් ගෙන් පැවතගෙන එන කාන්තාවකි. ඇය මට ඇමරිකාවේ ආදිවාසී ජනතාව ගැන බොහෝ කතා කියා දුන්නාය​.රතු ඉන්දියානුවන් අතර බොහෝ ජන කතා තිබේ. එම කතා වල සතුන් සහ මිනිසුන් අතර වෙනසක් නැත​. සතුන් කතා කරති. එසේම පර්වත කඳු වලටද පණ තිබේ. ස්වභාව ධර්මයට ඔවුන් ගරු කරති. දඩයමකට සතෙකු මරා ගත් පසු එම සතාගේ ආත්මයට ඔවුන් යාඥා කරති. එම සතාගේ මස් ඔවුන් ගේ බඩගින්න නිවීමට දීම පිලිබඳව ස්තූති කරති.

ආචාර්‍ය මායන් කැනේඩියානු ආදී වාසීන් ගෙන් පැවතගෙන එන උගත් කාන්තාවකි. ඇය ඔවුන් ගේ මව් බසින් ගීත ගැයීමේ හැකියාවෙන් ද යුක්තය​. යුරොපියානුවන් විසින් ඇමරිකා මහද්වීපයේ ආදිවාසී ජනතාව ජන ඝාතන වලට ලක් කොට ළමුන් සංස්කෘතික වහලුන් කරගත් අන්දම වරක් ආචාර්‍ය මායන් අපට කීවාය​. මේ ළමුන් පල්ලියේ ආගමික නායකයකයන් නායිකාවන් අතින් බරපතල කායික මානසික ලිංගික අපයෝජනයන්ට ලක් වූහ​.

මේ ක්‍ෂිතිමය පරම්පරාවේ කිහිප දෙනෙකුට මා මනෝ ප්‍රතිකාර ලබා දී තිබේ. එක් පුද්ගලයෙකු එන්නේ වැන්කුවර් නගරයෙනි. ඔහු මත්ද්‍රව්‍ය වලට ඇබ්බැහි වූ අයෙකි. තවත් පුද්ගලයෙකු මධු ලෝලියෙකි. ඔහු කුඩා කාලයේ ලිංගික අපයෝජනයන්ට ලක්වී තිබේ. ඔහු කිසිම සුදු මිනිසෙකු විශ්වාස නොකරයි. ඔහු මාවද මුල් කාලයේ විශ්වාස කලේ අඩ වශයෙනි.

රතු ඉන්දියානු ජාතිකයෙකු සමග දුම්කොළ හුවමාරු කර ගන්නා ටුබැකෝ පැක්ට් නම් චාරිත්‍රයක් තිබේ. මේ චාරිත්‍රය ගැන මට කීවේ  ටාන්‍යා ශුල්ට්ස්‍ ය​. රතු ඉන්දියානු ජාතිකයන්ට දුම්කොළ ගස අපට බෝ ගස මෙන් ශුද්ධ පූජනීය ගසකි. රතු ඉන්දියානු ජාතිකයෙකු සමග දුම්කොළ හුවමාරු කර ගත් විට ඔහු හෝ ඇය සදාකාලික මිතුරෙක් බවට පත් වේ.

මම ෆර්ස්ට් නේෂන් නමින් හඳුන්වන රතු ඉන්දියානු ජාතික කෙන් සමග දුම්කොළ හුවමාරු කර ගත්තෙමි. දැන් අප දෙදෙනා සදාකාලික මිත්‍රයන් වෙති. ඔහු ඉනුඉට් ජාතිකයෙකි. උස මහතින් සහ දිගු කොණ්ඩයකින් යුක්තය. ​කෙන් වන් ෆ්ලිව් ඕවද කුකුස් නෙස්ට් චිත්‍රපටයේ ඉන්නා රතු ඉන්දියානු ජාතිකයා මෙනි. ඔහු එය වරදවා වටහාගනී කියා මා එය මෙතෙක් ඔහුට කීවේ නැත​.

කෙන් නැචුරල් හීලිං හෙවත් ආදීවාසීන් ගේ චාරිත්‍ර ක්‍රම මගින් මිනිසුන්ට ප්‍රතිකාර කරයි. වරක් ඔහු මට ඔහුගේ හීලිං සෙෂන් එකකට ආරාධනා කලේය​. ඔහු දුම්කොළ ධූමය සහ රාජාලි පිහාටුවක් ගෙන ප්‍රතිකාර වටය කලේය​. එසේම රබානක් වැනි බෙරයක් ද වැයුවේය​.මේ ප්‍රතිකාර ක්‍රමය වසර දහස් ගනනක් පැරණි ස්වභාව ධර්මය සමග මුසු  කල ශරීරයේ ස්වාභාවික  සුව කිරීමේ යාන්ත්‍රණය පණ ගන්වන ප්‍රතිකාර ක්‍රමයකි. මෙවැනි ප්‍රතිකාර ක්‍රම ලංකාවේද තිබෙන බව මම කෙන්ට කීවෙමි.

වෛද්‍ය රුවන් එම්. ජයතුංග

By Charles.S.Perera

After allowing India to build a Hanuman Bridge connecting Tamil Nadu to Sri Lanka, and promising to sign the ETCA with India to open the Sri Lanka’s employment opportunities to Indians, Maithripala Sirisena visiting India to meet Indian Prime Minister Modi has promised to give India land in Divurumpola , Nuwara Eliya to construct a Temple to Seetha of Hindu Mythology.

Every Sri Lankan worthy of  being a Sri Lankan should oppose with every force within oneself this abuse of power of  a man who was appointed President of Sri Lanka  thanks to a largely  Tamil and a Muslim vote, taking upon himself the right of ownership of Sri Lanka and promise to give its prime land to India to build a Hindu Temple to commemorate Seetha of Hindu Mythology.

Maithripala Sirisena has taken it on himself to please the Tamils and Muslims who voted for him while disregarding the Sinhala Buddhists.  In opposing Mahinda Rajapakse and the Joint Opposition Maithripal Sirisena shows his hostility towards the Sinhala Budhists who he knows had voted for Mahinda Rajapakse.

Sri Lanka has enough of  Hindu Temples and another to be built by India is one too much. Moreover, Buddhism was introduced to Sri Lanka by the Buddhist King Asoka of India sending his own son and daughter with Buddhist relics, when whole of India was Buddhist.

Buddhism disappeared in India around the 13^th Century, not because Hinduism was a better alternative or the people wanted it, but there were other reasons in a caste infested India, conquered by the Muslims during the 12 to  16^th centuries. Breaking up of India  was also due to the Muslim conquests. Muslims did not encourage caste system either and that attracted the conquered Indians, who were by then under pressure of the high caste Hindu priests to accept Hinduism and reject Buddhism.

The strong Hindu priests who survived the Asokan assault of the Hindu religion, were able after the death of King Asoka to gradually harness the  poor Indians back to its fold evoking frightful Hindu demons and fearful gods and goddesses like Kali Amman.  This was a reason that  helped re establishment of  Hinduism in Buddhist India.

The Hindu mythology with elephant headed Ganeshan, romantic Krishna, and powerful  Vishnus brought the Indians back to its cradle of myth, passion and fear..

The Hindu priests had  accepted Buddha as an avatar of Vishnu. They had adopted certain philosophical thoughts from Buddhism. The open debates by Hindu Sankhrachariyarya, also contributed to the acceptance of Hinduism by the Indian people, and the  disappearance of Buddhism by the 13^th Century.  The philosophy of Bhagawath Geetha or Upanishads had no impact on Buddhism the objective of which is completely different from Buddhism. India had 65 different philosophies when Prince Siddhartha the Buddha to be was born. India was not short of philosophies.

But it was under Buddhist King Asoka that India flourished . India was then  compassionate, peaceful and generous.

Hinduism was not accepted by the Indian people because it was a better alternative to Buddhism.

In Sri Lanka we have far too many Hindu Temples. Some of them practice animal sacrifice  which should not happen in a Buddhist country.  It is time that the Buddhist Clergy of the tri Nikayas establish a code of worship banishing ritual for Hindu or any god or deities in  Buddhists temples.

The Hindu pantheon consists of  gods of mythology, imagined  worshipped through fear or for hopes  of success in life , or as a safeguard against omens , ill health and protection from enemies.

In allowing a large decorated Hindu Temples built by India will damage the Buddhist Sri Lanka with the establishment of a  Hindu religious cult, against the practices of which Buddha made his sermons.

Theravada Buddhism is very much alive in Sri Lanka and Sri Lanka was first Buddhist, Hinduism came after through invaders and plunderers. The Buddhist India of King Asoka was made ugly , cruel and a cradle of violence against the low cast and under privileged.  We do not want that to happen to Sri Lanka nor should we encourage it,  by allowing India to build a temple to  Seetha of Hindu Mythology.

This is what our ignorant President Maithripala  Sirisena who readily bends back words to please the high and mighty’ India and the West is doing.

During the recent visit to see Modi in India, the President Sirisena had promised to give the necessary land in Divurumpola  to India to allow  Chief Minister Ram Madhav to build a Hindu Temple for Seetha.  It has also apparently been decided to hand over its maintenance after its construction to India Foundation of Ram Madhav.

Sri Lanka is not the property of Maithripala Sirisena .  He is only the President of Sri Lanka until another is elected after him.  Therefore Maithripala Sirisena has no right to promise any land –prime land at that, to be  given for the construction of a Hindu Temple.  Sri Lanka belongs to the people of Sri Lanka and therefore Maithripla Sirisena on his own   cannot promise to give any land for the construction of a Hindu Temple to India , without consulting the people.

All Buddhists and the Buddhist monks of the four Nikayas should get together  to protest against this high handed action of Maithripala Sirisena-the President, who seems to think he can do any thing with Sri Lanka without consulting the people.

The Buddhist Monks and the people should  take seriously into consideration the anti-Sri Lanka activities that is being  practiced by the Yahapalanaya Government,  and vehemently protest against the President, Prime Minister and the Yahapalanaya Government who  carrying on their planned activities to sell Sri Lanka to India and the West.

With the  construction of the overland Hanuman Bridge, an under sea tunnel to join Sri Lanka to India, the ETCA agreement to be signed in June,2016 despite continued protests against the signing of the agreement, setting up a hybrid court to prosecute our own Armed Forces to please the Tamil Diaspora, USA and the West, and now with the agreement to give  land to construct the Hindu Temple to Seetha of Indian Mythology, the Yahapalanaya government has sold our country without even the people knowing it.

It is time our people get together en mass to say no to Yahapalanaya Government and demand the President Maithripala Sirisena and his  Prime Minister Ranil Wickramasinghe to resign in the larger interest of  Sri Lanka, its culture, its religion and its people.

The worst in the Mythology of Rama and Seetha is that it Praises Rama a Prince of India, and condemns Ravana a King of Sri Lanka. It praises the war,  against Ravana the King of Sri Lanka, by the Indian prince Rama, with the king of Monkeys-Hanuman, the  rarely waking Kumbakarna and an Indian army. Do we want this comedy in Sri Lanka  in this Century ?

What makes it further  unacceptable  is that there is already a Hindu Temple where Seetha was said to have been kept hidden.  Why then  another temple ?  Why could not our dumb President Maithripala Sirisena have said so ?

by Prof. Suwanda H J Sugunasiri (writing from Canada) Courtesy The Island

May 29, 2016, 11:33 am

It was with a tinge of nostalgia that I read the Vesak greetings of President Barack Obama and Secretary of State John Kerry. It was 35 years ago, in 1981, that I had the pleasure and privilege of introducing the term Vesak to Canada, and organizing the first Vesak in Toronto, said to be the first in North America as well.

The year before, I had taken the initiative, with the help of Fujikawa Sensei of the Toronto Buddhist Church, to bring together the Buddhists of Toronto for the first time. It was to invite participation in an Interfaith Service organized by the Canadian Council of Churches, and sponsored by the World Conference on Religion for Peace, a Japanese outfit. Both Fujikawa Sensei and I were members. The meeting was in a room at the Ontario Institute of Studies in Education (now University of Toronto) where I had earned my doctorate two years earlier.

Invited to speak at the Interfaith Service, I cracked a joke in the course of my presentation. A requirement in Canada when applying for a job is to have a Social Insurance Number, or SIN for short. I said that when I was asked for my SIN, I said that I was a Buddhist and had no sin!

[On the stage, as I address the gathering, are Senseis Tsunoda and Fujikawa of the Toronto Buddhist Church and Bhantes Punnaji and Dhammika of the Toronto Mahavihara. At the far end is a representative of the Vietnamese community who put up the huge banner in the background.]

About 75 Buddhists participating in the service, it was decided that we continue to meet. There soon came to be formed the Toronto Buddhist Federation, later renamed, Buddhist Federation of Toronto. Elected the (Founding) Coordinator, a Constitution drafted by me was duly adopted following discussion. The Toronto Buddhist Church, at 918 Bathurst St, opened its doors to BFT, where meetings continued to be held.

Over the history of 2500 years, Buddhism had come to be divided into different schools, taking on the cultural trappings of the country it was introduced to as well. While just about all these groups had come to make up the small Canadian Buddhist mosaic, now for the first time anywhere in the world perhaps, Buddhists had come together, unified under the umbrella of the Buddhist Federation of Toronto. Happily by now were also white Canadians, Anglo-Saxon and Jewish but also other, who had come to be attracted to Tibetan Buddhism in particular and had formed their own groups.

This was not an opportunity to be lost. Looking for an event to keep the Buddhists united, Vesak appeared on my screen. It was already bringing together the Buddhists of Asia under the aegis of the World Buddhist Federation. So why not?

But I had some misgivings. First, Vesak was the pinnacle event in Sinhala Buddhism. I was afraid that it would be seen as an attempt to shape the newly formed BFT along the lines of Sri Lankan Buddhism. Second, and more troubling for an academic, was that while the event celebrated the triple event of Birth, Enlightenment and Parinibbana ‘Final Demise’, there is no textual evidence of the three events coalescing into the Full Moon Day of May. However, the Full Moon Day was significant for all Buddhists, and provided a common ground. Also, not finding an alternative, I introduced Vesak as our annual Buddhist celebration. It was to my pleasant surprise that it was adopted unanimously.

Proposal accepted, a poster was done up in Calligraphy by Sujata (Linda Klevnick), ordained in the Korean Zen Lotus temple. The Vietnamese community did a 40 ft banner of the Buddha as a background on the stage put up for the event. Everybody else pitched in to make a success of the event.

Our first Vesak was at the Nathan Phillips Square, at Toronto City Hall, in the heart of the City, in pouring rain. The phone was off the hook all morning, when I said that rain was a good omen! The event, as reported in the Toronto Sun, was attended by over a 1,000, including likely the curious non-Buddhist, simply intrigued by the novelty of the event. Buddhists of all traditions present in the city were there in their full complement – Burmese, Kampuchean, Chinese, Indian (Ambedkar Mission), Korean, Japanese, Lao, Sri Lankan, Thai, Vietnamese, Tibetan, Anglo-Saxon, Jewish, to list from memory.

Developing an inclusive Religious Program was another challenge. While what was finally accepted was based in the Sinhala Buddhapujava, much variety was built into it enabling the participation of any and every geo-cultural expression. Following the Homage to the Buddha and taking the Triple Refuge in Pali, we switched to English (if my memory serves me right) when it came to the five Training Principles (aka Precepts) (sikkhapada). Flowers, incense and candles were passed around along the rows of chairs, to be touched by everyone as in Sinhala Buddhist practice. Then there were the religious chanting by the various temples.

Concluding the spiritual dimension was a particularly novel ritual to me – the bathing of the Baby Buddha, practiced in Japanese, Korean, Tibetan and several other Mahayana traditions. If the flower offering allowed a quiet participation without moving from their positions, this allowed for everyone to come out and participate individually, standing in line for a long time.

The religious and the pious had come in large numbers for the event, along with their young ones. So how could we keep these young Buddhists interested in a ritual of which they had no understanding, On a wider scale, how could the young within Buddhism, now or in the future, growing up in a materialistic, capitalist and Christian culture be kept within the fold? How could we attract the non-Buddhist? So it was towards this that a cultural program was offered following the religious program.

And it is with a smile on my face, as I write this, that I recall how, prior to leaving for overseas, I had written an article in a Sinhala newspaper, under the title, ‘No Faith is heightened by a Vesak Torana.’ I had argued that the Vesak pandals, and the dansala ‘alms hallways’ offering free food for come one, come all, etc. were more festivity than spirituality. However, I was now in a different milieu, and entertainment seemed to serve the need of the hour.

Among the items presented was a dance by Torontonian Hema Perera, the well-known danseuse and student of Maestro Nittawela Gunaya, her Catholic faith notwithstanding. Adding colour were the Tibetan, Vietnamese and other cultural groups.

Capping it all was the ‘Unity Song’, composed by Bhante Punnaji of the Toronto Mahavihara, at my invitation. Entering the robes late in life, he would bring to it his piano playing skills, composing the tune on the piano at our home. Leading from the stage, with the participants joining in, reading the song sheet handed out, was Brent Titcombe, with his guitar. The first two lines went,

It was much later that I came to know that the event had been covered by at least one newspaper, now defunct Toronto Sun. (See picture). In later years (2001), David Turpie, a student of McGill University, Montreal, Canada, was to do a Master’s Thesis on Wesak and the Recreation of Buddhist Tradition.

Here, then, for your viewing pleasure, is that historic photo of first North American Vesak of 1981(https://www.google.ca/search?q=suwanda+sugunasiri&sa=N&biw=1271&bih=631&tbm=isch&tbo=u&source=univ&ved=0ahUKEwj_ksmGoLMAhXClYMKHUzHBHI4ChDsCQgo#imgrc=5hQVVgB2r0ldfM%3A).

If the 1981 event was local, in 1985, Vesak was to go national, the Canadian Broadcasting Corporation giving one full hour to telecast it across the country on Open House. To maintain a national presence, I spoke a few words in French, too, having learned it as a requirement for my Master’s Degree in Linguistics from the Univ. of Pennsylvania, when I originally came on my Fulbright Scholarship.

The year 2006 was when we celebrated 100 years of Buddhism in Canada. To mark the occasion, we arranged to hold a Vesak ceremony on the lawn of the Ontario Legislature, putting up the Buddhist flag. It, too, was said to be a first – Vesak on public grounds anywhere in Canada [pix]. In 2012, we were successful in getting the City of Toronto make a Vesak Proclamation.

This then is how Toronto, Canada, can be said to have set the ball rolling for Vesak in North America, now ending in the Oval Office in Washington DC. Hooray! Finally it has made its way after 35 years!

For those who missed the President’s words, here it is:

“Michelle and I extend our warmest wishes to Buddhists in the United States and around the world in their celebration of Vesak, a day honoring the birth, enlightenment, and passing of Buddha. During this season, we reflect on Buddha’s universal teachings of peace, service, and recognition of common humanity — shared values that also bind us all as Americans. This occasion gives us an opportunity to commemorate the many contributions of Buddhists to our progress and to recommit ourselves to building a brighter future for all communities, cultures, and religions. As we come together in hope for wisdom, courage, and compassion, our family sends our best wishes during this season.”

What pleased me in particular was that the Presidential Greeting was a personal one, “Michelle and I extend our warmest wishes…”, the greetings coming from “our family”. What I read into them is that the message was not merely politically motivated, but seemingly stems from a personal conviction as well of the quality of Buddhism, and the role and the contribution it can make to a healthier, happier human community.

This then is why I read the President’s Message with a tinge of nostalgia.

It must be my good kamma that I have lived to see the fruits of my labour, small as it may be. And it is in some humble pride that I share the good news by way of fulfilling the responsibility of recording history for posterity, as only I can do.

Wishing you the best in health and happiness!

Anjalika Silva USA.

 It takes a special kind of person to care about those who are in distant faraway lands and identify with common ties in good times and bad. Tad impressed anyone that he met as filling that persona of caring beyond boundaries.

Tad Fekade first came into contact with us as Sri Lankans during our dark days a few decades ago.  I still remember his first communication with me in writing even before we met, reassuring us that those dark days won’t last forever.  He became a source of strength to those of us who spent many days and nights worrying about our loved ones in war torn Sri Lanka.  He drew from his experience and offered support from a distance sensing that we needed it.

It was the written communications that led us to meet a very special person who cared about our country Sri Lanka and its people. Over the years our common bonds grew in our desire to give back.  Give back he did to his country of birth Ethiopia and to his land of opportunity America.  Sri Lanka stood in the middle of his interests and he grew to build special relationships with us and to give a special place in his life to Sri Lanka and Sri Lankans.  Tad was there for his friends through thick and thin when he walked with the powerful at the pinnacle and stood by them in their troubled times purely in terms of human values.

His contact with Sri Lanka as the Consul General for Sri Lanka in Ethiopia opened a whole new world to him and he was so animated in his hopes and dreams for doing the best for both countries with his expertise gained in America.  He was a true friend to Sri Lanka and the Sri Lankan people both in Ethiopia and Sri Lanka where he had plans for expanding employment for Sri Lankans in Ethiopia’s growing economy. Having retired from his position at the university, he gave all he had to the honorary service he seemed to enjoy very much.

It was very shocking to hear that he had passed away suddenly on May 22, 2016 when he called us only the week before and spoke at length about his plans for the future.  He was very proud of his children and shared their plans and was looking forward to visiting Washington D.C., more frequently.  It was with much sadness that we learned of his demise when we knew he had laid out so many unfinished plans, hopes and dreams for other people beyond his own.  He never failed to see if all was well with those who knew him whether from near or far. He extended himself beyond his strength when he was needed by anyone he could have helped.

People of such rare giving and compassion with a desire to see others do well, giving them opportunities to reach for success are so rare today.  Tad’s passing is an irreparable loss for those of us who knew him and for our friends he got to know on his visits to Sri Lanka that he held in high esteem.   His unfinished work and the people who he touched will be left with a profound void that only he could have filled.  The impact of his loss to Ethiopia and Sri Lanka is immeasurable and as a man of humility he may never have imagined the effect his loss would have on those he touched and left behind.

Our thoughts are shared with his grieving family in California.  May his soul rest in peace as he is buried in the land of his birth Ethiopia to which he gave so much with deep gratitude and love.

Anjalika Silva

USA.

By Rajiva Wijesinha Courtesy Ceylon Today

Concerted attacks, however, lay far in the future. In 2009 we were dealing rather with generalizations, and the threat then was not allegations of war crimes, but rather efforts to galvanize international opinion against us and stop the slow but steady progress of the forces in the North.

I had to travel to Geneva four times in the first six months of the year to help Dayan deal with the moves against us. Two of these were for the regular sessions of the Human Rights Council, in March and in June, though in both cases I had to stay for longer periods than previously. I should add that we did use these periods to strengthen cooperation with the ICRC as well as the Office of the High Commissioner for Human Rights, with meetings with not only Navanetham Pillay but also the Working Group on Disappearances, the Rapporteurs on Sanitation and on Women, and of course Walter Kalin.
Kalin also came again to Sri Lanka that April, to see what we were doing and also what was planned. This was before the large influx, which happened later that month, and the report he presented was not at all negative, as had been hoped by the various organizations which claimed we were ill-treating the displaced. I got on so well with Kalin that I invited him to my cottage for lunch, the first official guest I had there (I saw it as a treat, that was given only to those I particularly liked among the internationals we had to deal with, three Norwegian ambassadors in turn when they were leaving, and the Head of the ICRC who served between 2010 and 2013, one of the most conscientious workers I ever came across).

Significantly, the semi-official reports that came out against us later barely mentioned Kalin and the fact that we tried throughout this period to work in terms of the norms he enunciated.

Dayan organized a plethora of briefings during this time working breakfasts and lunches and dinners, meetings with individual delegations and groups. This was when a startlingly young, and beautiful, French Minister who seemed to know nothing (and whom Sarkozy had to get rid of soon after) wanted to know if we had stopped using child soldiers.
I also had to deal with a worrying news report that cited the ICRC, which then denied this through a statement on its website after I insisted (though I later gathered that an individual had indeed been indiscreet, contrary to the specific commitment of the ICRC Vice-President, Christine Bierli with whom I had had a very encouraging meeting.

Media interviews
Dayan also arranged several media interviews, something which I had also to deal with in Colombo. In general, despite the forces ranged against us, the very few of us who were able to deal on equal terms with the international media managed to maintain a balance, so that the one-sided reporting that had dominated world news before Dayan went to Geneva was at least contained.
His active engagement also with delegations that Sri Lanka had previously neglected, the South Americans and Africans and East Europeans, plus his warm personal relationships with leaders of the Non-Aligned and Islamic groups meant that the West, which tended to dominate opinion in Geneva, were held at bay.
In May when there were efforts to requisition a special session of the Council, to stop the final victory over the Tigers, those behind the move were unable to get the required number of signatures. Despite this I was summoned again to Geneva in mid-May and, though the danger passed, Dayan used the time well, involving me in the briefing that John Holmes gave on his recent visit to Sri Lanka.

Last assault
He had come twice by then, in February as well as in April. On that first visit, while Mahinda Samarasinghe was hosting him to dinner at the Galle Face, the LTTE launched its last assault on Colombo, having actually managed to send down two planes of its fledgling air force. Though the damage they caused was minimal, we had some tense moments. Sir John however remained cool, prompting me to liken him to Colonel Fazackerly, who was unfazed by a ghost in Hilaire Belloc’s poem of that name. I think Sir John was amused by the reference.

By now the unpleasantness that had been caused in 2007 by what he was to claim was a comment made out of context (at a media briefing Rory Mungoven had arranged contrary to the agreements we had) had all worn off. We found him generally helpful, and during his April visit he helped to clarify concerns about figures that it was claimed the UN had released. We had previously discussed these with Chris du Toit and found that they were based on not very reliable estimates, whereas the worst case possibilities were promptly leaked by those in the UN system who disliked what the government was doing.

Special pleading
At the end of the war, I wrote a piece that made clear the special pleading we had to put up with when figures about casualties were being bandied about foolishness or cunning – indiscriminate allegations about civilian deaths.
We are told that the UN claims that about 7,000 civilians have been killed in fighting between the Sri Lankan forces and the LTTE over the last few months. It is also claimed that 16,700 have been wounded, “according to a UN document given to the Associated Press by a senior diplomat.”

This leak is the third in a series which has led to a state of denial by the UN. They claim that they are not responsible for any leaks, though they have still not reported to us on an investigation that was promised into the reports. More pertinently they have gone on record as saying that they know their figures are not reliable.

Certainly, when this process first began, we sat down with the head of security in Colombo who had produced the figures and found that many of them were based on extrapolation that had no rational basis.
The process began with a figure in February of around 2,000 killed and over 4,000 wounded. Then, in March, when the High Commissioner for Human Rights got into the ring, it was 2,800 killed and more than 7,000 injured. By April it was nearly 6,500 civilians killed and 14,000 wounded.

The latest figure then suggests agreement on a ratio of just over two to one with regard to wounded and killed, which makes sense in such conflict situations even if the figures themselves are suspect.
Implicit in all this bandying about of figures is the assumption that the government is responsible for all these deaths and also the injuries.

Yet, obviously, there are three things that need to be verified before we can start the process of apportioning blame, blame that will stick given the small size of Sri Lanka, as opposed to blame that wafts away on a breezy apology, which we have seen in more brutal conflicts in recent days.
First, are the figures of dead and injured accurate?
Second, are they all attributable to the Sri Lankan forces, or might some of them at least have been inflicted by the LTTE?

Injured civilians
Third, are all those who died or were injured civilians?In dealing with these questions we see a remarkable lack of logic and of thought on the part of those determined to jump on a bandwagon to bash the Sri Lankan state. Let me try then to introduce some basic rationality into the discussion.

As we have seen, there were more than twice as many injured as died through this year. However, there seems to be no trace of the large figure now alleged for the last four months of 16,700. The ICRC brought off several shiploads of injured from the conflict zone from the beginning of February until the beginning of May, but of the 13,826 they conveyed only 5,499 were patients.
Obviously the ICRC would not have brought out over 8,000 bystanders if there were injured waiting to come out. This suggests that the total number of deaths would in fact have been about 2,500, possibly 3,000 at most.

Hard evidence
Second, we have hard evidence of the LTTE both firing deliberately on civilians, and also not caring much about collateral damage. It is now forgotten that, in the last seven months of 2008, when the forces swept through half the North, and took Kilinochchi too after bitter battles, the total of civilian deaths alleged even by Tamilnet was just 78. It was only after that, when the LTTE had achieved its aim of corralling civilians together, that wanton destruction of civilians began.

Before that, clearly, as had happened in the liberation of the East, the government had been able to ensure maintenance of its principle of minimal civilian casualties.
The first date on which massive numbers of civilian deaths was alleged was 26 January, just after the government declared the first safe zone. Though initially when firing into the zone started the UN thought government was responsible. UN Resident Coordinator Neil Buhne sent a text message at the end of the day to say that he believed most of the firing came from the LTTE.

Testimony
There is also the testimony of the Bishop of Jaffna who, while asking the government to extend the safe zone (which he would scarce have done if he believed the government were firing into it), said that he would also ask the LTTE to withdraw from the zone its own heavy weapons that were endangering the people.

TamilNet claims
Apart from such collateral damage there were many occasions on which the LTTE fired on civilians trying to get away, using heavy weapons too as was seen in the pictures of the tank being deployed desperately on 20 April when the first large exodus began. And of course there is the testimony of so many in the camps, mentioned so often to visitors, forgotten by the sensationalist media.
Finally, it must be clear to any thinking person that a great number of those who died would be LTTE fighters. After all, when TamilNet propagated claims of civilian deaths, they never gave numbers of cadres who had died. Nor did they give numbers of cadres who were wounded. Yet, obviously, many of those who engaged the forces for so long, especially in the area around Puthukudiyirippu, would have been hard core combatants.

And to the number of those we have to add combatants who had been recently recruited. UNICEF has reported on these. UNDP has complained that the children of its staff were recruited, but no one has extrapolated from this. The obvious fact that many civilians were forced to bear arms, and therefore were legitimate targets for the offensives of the armed forces.
Youngsters in civilian clothes
This had been made clear from early on, when the Army Commander explained why the LTTE still continued to fight ferociously even though it had lost so many people in battle in 2008 – youngsters in civilian clothes, obviously scarcely trained but carrying weapons, were found in profusion in bunkers along with regular cadres.

This indeed heightens the guilt of those international agencies who refused, almost till the end of 2008, to condemn the LTTE for holding people hostage – they knew, as they had known for years, about forced conscription, but there was no public criticism of this, as the UN Resident Coordinator admitted, when he acknowledged that UN awareness that the LTTE was recruiting one person per family was not expressed publicly in 2007 (and when it was raised to 2 in 2008, there was an even more deafening silence).

So, it is obvious that a number of those who died in the last few months were combatants, bearing arms, having been forced into this by LTTE brutality and the ostensibly benign silence of the international agencies who had known what was happening, but said nothing. And, more pertinently, a number of those injured too would have been combatants.

LTTE combatants
And yet, there are no LTTE combatants amongst the injured, not at least in any of the reports that are filed, the accusations that are made. All those injured, the more than 5,000 who were brought out by the ICRC, the rest who surrendered, are described as civilians.
This is not acceptable since, in the process of rehabilitation that the government plans, it is important not to hold their enforced recruitment against many of the youngsters. But at the same time it must be recognized that, when they were bearing arms against us, they were legitimate objects of attack.

Preposterous
When we see that in theory then there are no LTTE wounded among those we are now caring for, we can understand how preposterous it is to assume that there were no LTTE dead either. Except at the very end, when after we had managed to rescue almost all the civilians the hard core cadres fought and died, there were no accounts of LTTE dead in the propaganda that was churned out between January and April.
But to believe that propaganda would be as ridiculous as to believe that all those injured, whom we are now treating in government hospitals all around the country, were civilians who were victims of government assaults.
But people believe what they want to believe. Sensible extrapolation from the casualties who are now with us suggests that some of them must be combatants, that many were wounded by LTTE action, and the number of dead must be less than the now oft tossed about figure that will soon become gospel.
Civilian deaths
Certainly the number of civilian deaths must be very much less, and among them those killed by collateral damage as opposed to the deliberate targeting of them by the LTTE as they tried to escape must be minimal.
We have rescued 290,000, more than the figure of 250,000 that was being bandied about most often. We avoided the bloodbath that was predicted, that the LTTE tried to precipitate, especially on 10 May. We have confounded the world in dealing firmly with terrorism while preserving the lives of most of the civilians who were the most oppressed victims of terror.

For this evidently we must suffer. But this is a small price to pay for what we have achieved. And we can but hope that, in time, those who with more power inflict greater suffering for the sake of what they see as the greater good will learn to try to emulate our actions. They must learn in the end to deal with terrorism while remembering that the people they are rescuing from terror are not to be bothered, but to be treated as fellow human beings and thus fellow citizens in our common humanity.

The U.S. Department of State’s – highly impartial and non-partisan watchdog – Office of Inspector General found fault on May 25 with Hillary Clinton for the use of a private e-mail server which contained sensitive and classified material during the time she was secretary of state.Hillary Clinton

The OIG found that Clinton did not comply with the agency’s policies on records in her use of private email while US secretary of state.

Thousands of emails that Clinton sent from the private account during her tenure as Secretary of State from 2009 to 2012 have been made public last year as a result of Freedom of Information Act lawsuit filed by an investigative journalist.

Most were found highly sensitive and classified one of which was connected to the then ongoing battle between Sri Lanka’s military forces and the Tamil Tiger fighting cadre.

The OIG report, which was provided on May 25 to the U.S. Congress for the lawmakers to study and take action, states, “At a minimum, Secretary Clinton should have surrendered all emails dealing with Department business before leaving government service and, because she did not do so, she did not comply with the Department’s policies that were implemented in accordance with the Federal Records Act.”

The e-mail scandal has plagued her campaign for this year’s presidential election.

In one of the e-mails – undoubtedly a sensitive one – disclosed because of the Freedom of Information Act law suit granted by a federal judge – Secretary of State intervened in early May 2009 to bring obstacles to the Government of Sri Lanka when it was clear to her that the Tamil Tigers were being defeated at the battle field.

She wanted the IMF to immediately suspend funds to Sri Lanka. An email sent on May 4, 2009 seemed to suggest that the International Monetary Fund was unhappy with Secretary of State Clinton “ordering/telling” the IMF to suspend the funding of the government of Sri Lanka.

As a result of Secretary Clinton’s “ordering/telling”, the IMF held a meeting with the then US Secretary of Treasury, President Obama’s cabinet officer handling the nation’s finances, the e-mail passed through Clinton’s server notes that Treasury Secretary Timothy Geithner expressed that she was “intruding into his domain”.

Burns Strider, a political consultant and former senior advisor to the then-secretary of state, said in the e-mail -that went through Clinton’s private server she was illegally maintaining at her New York resident – that he felt “people on the ground”, from both the World Bank and the IMF, believed that the Liberation Tigers of Tamil Eelam needed to be “completely defeated” and that “collateral damage inflicted on private people” by the actions of the Sri Lankan government were “ok”, in their eyes.

Here’s that E-Mail:

On Mon, May 4, 2009 at 9:39 AM, H

wrote:

Do you know anything about this–from any angle?

Original Message

From: Bums Strider

To: H

Sent: Mon May 04 09:36:17 2009

Subject: Some intel for you…

This is about Sri Lankan Govt and the Tigers…

I have a good source.

This was shared to me at my and Karen’s Derby Party yesterday (can you
believe the 50 to 1 odds winner?).

There was a meeting held with Geitner asked for and led by IMF… They
told him you were intruding into his domain by ordering/telling IMF to
suspend funding to Sri Lakan Govt.

My take is that the people on the ground both with World Bank and IMF
believe the Tigers need to be completely defeated and any collateral
damage inflicted on private people by SL govt in process is ok… They
also believe Tigers are better at propaganda than SL govt…

I have no idea what reality is… I know all about the conflict because
there’s been so much written over time but no idea of reality on ground.

My point is that IMF/World Bank is hoping to get Geitner to intervene
and they recently played to his sense of who is US point person on
IMF… So, that’s what I know. I’ll keep my ears open. (End Text)

TO: H means to Hillary

The e-mail written by Secretary Hillary Clinton’s political consultant and senior advisor Burns Strider that went through her classified server gives a serious narration. Obama administration’s foreign minister Hillary Clinton was using her official position to bring obstacles for the Government of Sri Lanka to defeat the secessionist Tamil Tigers. That she was attempting to use U.S. representatives in the IMF and World Bank to bring ‘economic blockade’ to Sri Lanka to avenge the failure of the State Department’s overall policy to prevent a total annihilation of the LTTE. She was using her stature in the Obama administration to influence Secretary of Treasury Geithner to work with the IMF and IBRD to impose the ‘economic blockade’. The officials of the IMF and IBRD strongly felt that the Tigers needed to be defeated even at the cost of ‘collateral damage’.

This then is connected to what the deputy assistant secretary of the U.S. State Department expressed at the special media event in Washington on May 6 (2009).

United States Maneuvers

On 6 May 2009, twelve days before the war ended with the total defeat of the LTTE with all the leaders killed, the State Department convened a special media event in Washington presenting its deputy assistant secretary of State for South Asia to make significant announcements about the crucial developments in Sri Lanka. While announcing the measures taken by the USG toward the surrender of LTTE cadre and the protection of the unarmed civilians within the battle zone, the deputy assistant secretary Mike Owens made the following significant pronouncements for the GSL to hear loud and clear:

(a) We, of course, have designated the LTTE as a terrorist organization, and we certainly have no sympathy for some of the things that they’ve carried out, but I think you do have to ask a very legitimate question: Why did they have a following in the beginning? And I think it’s because some in the Tamil community do have legitimate grievances, and we need to find — I think it’s imperative for Sri Lankans to find a way to give everyone in the community, all Sri Lankans a legitimate voice in their government.

(b) If the government of Sri Lanka does attack the safe zone and large numbers of civilians are killed: Certainly, there would be consequences, and we’ve made it very clear to the leadership of the government of Sri Lanka there would be strong consequences if that occurred. I would not want to sort of tie our hands in terms of specifying exactly what those consequences would be, but we would certainly hold the government of Sri Lanka responsible for the death of a lot of civilians, and we’ve made that very clear to the leadership.

(c) I would emphasize that we believe the Diaspora, the Sri Lankan Diaspora, and particularly the Tamil Diaspora in North America, in Europe, elsewhere, has a very important role to play in this. They should, I hope, be speaking out in terms of what they envisioned for Sri Lanka in a post-conflict scenario. They have an important voice in that process.

What Mike Owens spelled-out were clear policy planks, that the LTTE clearly represented the grievances of the 11% minority Tamil community in Sri Lanka, and that the USG clearly believed that those grievances gave birth to the movement, and despite the USG designated it a terrorist movement it is unable to allow such an organization which represents the Tamil voice be totally removed, and the GSL was warned not to use its fire power to harm the unarmed civilians which would obstruct Washington’s effort to find out “what to do about the leadership of the Tigers”.

If the sole endeavor was to protect the unarmed civilians and facilitate them to move out of the battle zone, Mike Owens wouldn’t have used the following language. This sounded like simultaneous efforts to protect the civilians – threatening the GSL to take two steps back – and remove the top LTTE cadre from the battle zone.

Looks like Secretary Clinton and her assistant secretary Mike Owens were on the same page with single policy target.

We are trying quietly — and I can’t talk too much about this– but we are trying quietly behind the scene to find a way to bring an end to the fighting. It’s very difficult to see exactly how that’s going to happen, but we think there are a couple of elements that need to be involved, and we need to find a way for the LTTE to surrender arms possibly to a third party in the context of a pause in the fighting, to surrender their arms in exchange for some sort of limited amnesty to at least some members of the LTTE and the beginning of a political process”

Mr. Owens had earlier served in Sri Lanka as a Foreign Service Officer, and immediately prior to the assistant secretary position he was Director of the State Department’s Office for India, Nepal, Sri Lanka, the Maldives and Bhutan.

“So what we would like to see is a package, in which there is a pause, and then during that pause, not only do the civilians leave but we also make some arrangements between the government and the LTTE that would involve trading off surrender of arms for a limited amnesty. The government of Sri Lanka has previously offered a limited amnesty. This would be for the lower level LTTE cadre, not the leadership”.

Following is the most catchy phrase:

“And so I think one of the big questions is what to do about the leadership, and that’s certainly not easy to answer. This is a very complex and very difficult sort of thing to orchestrate. There are many problems, and we are running out of time. We really, literally, have a matter of a couple of days maybe in which we can try to get this finalized.

“So we are working on it, but I don’t want to raise expectations that we’re close to a comprehensive agreement,” declared Mike Owens.

Why was a United States government official instead of talking about the protection of civilians underscore the safety of the leaders of an organization it designated a foreign terrorist organization (FTO)? This was more to an evacuation of unarmed civilians from the battle zone.

Elaborating further on the same issue the State Department’s acting Deputy Assistant Secretary Owens said: “I just want to emphasize this is what we would like to see happen, but we don’t have any illusions that this is easy to engineer. It’s something that we’ve been working on very hard and quietly behind the scene, because we see — the only potential we see to bring this to an end is to have a package in which we have a pause, and the civilians were allowed to leave. ”

Clinton’s disclosed e-mail and Mike Owens’ pronouncement, both in the first week of May 2009, clearly project the mindset and perspective of the Obama White House – in which Dr. Samantha Power worked to make the Rajapaksa administration looked like a genocidal regime – toward the LTTE, Tamil issues and Sri Lanka’s national calamity.

– Asian Tribune –

Sarath Wijesinghe former Ambassador to UAE and Israel-Solicitor, Attorney-at-law

Education

Education is a process by which society deliberately transmits its accumulated knowledge, skills and values to the other generation. Education is a fundamental Right expected to be enjoyed by every citizen guaranteed in the Sri Lankan Constitution and many parts of the world. Absolute freedom of education is not found anywhere in the world including Sri Lanka.

Parents give preference and priority to educate their children as an investment and for the future of their children, family, and the country. Education process in Sri Lanka is aimed and geared at the University education which is a process inherited from the colonial past, replacing the traditional Pirivana” Education with a history of 2300 years.” University Education in many countries has transformed to be the Centre of Excellence in the Nation linking education, employment generation, and development in all sectors. Privinana” education was linked to culture with international links with the Buddhist world, primarily around the village. There were world renewed Universities in India and Sri Lanka thousands of years ago with links with Educational Institutions in Far East and West.

Current Education system consists of primary, secondary, tertiary, University, Private, and Fee Levying, education channels including private universities. Unfortunately the Education system is not given due place in Si Lanka, despite our nation being a country of Agriculture   and Technology requires technology and technical education for the prosperity and development. World has changed and fast changing in the education sector except Sri Lanka, still holding on to the colonial traditions and practices.

Underemployment and unemployment is rising drastically – especially among the young and the village expecting white collar jobs in the public sector in any capacity to work less and seek more privileges with future/job security, While 10% of the population consist of lazy and inefficient government servants demanding more and more perks and enhanced salaries. Graduate youth including monks demand teaching appointments or any other jobs in the government sector.

Arts graduates are in a miserable situation without competency of a foreign language/English and Information Technology which is a passport for employment in the private sector. Sri Lankan Gradates in universities are of the view that it is the duty of the Government to provide them with employment, which never happens anywhere in the world. Students are given free education from the kindergarten and it is their responsibility to find employment or transforms to be independent entrepreneurs, innovators or engaged in business and trade.

Recent trend of parents with some means is to educate children in mushroom private schools spared countrywide with no standards and supervision from the Ministry of Education. Rate of literacy in Sri Lanka is around 94%, and English is spoken could be around 4% with lot of potential and demand from all sectors to learn and practice out of sheer necessity to keep pace with the modern trends in business and trade.

General IT literacy is improving with 30% population with the basic knowledge with of mobile phone users exceeding the population increasing the use rapidly despite vat and increases of prices by multimillion mobile companies thriving. A substantial portion of the income of an average family is spent on the mobile phone and tuition despite the increase of prices of food and other general expenditure giving priority mobile/tuition protesting vehemently on the increase of the price of bread by five rupees and keeping Mum on increase of mobile and tuition. International schools though only few are of some standing, helping young to improve English skills helps to find employment in the private sector.

Young is not trained and geared to Innovations, novel thinking, and individual and collective planning which a necessity is for a start-up nation. Sri Lanka is the only country in the world providing free education from the kindergarten to the University though not properly utilized by the citizen due to Tuition Culture and lack of confidence on the free education system. India education is not absolutely free. In the United Kingdom from where the Education and social benefit system was inherited, the University Education is funded by Loans to be recovered on employment. In Sri Lanka University students agitate on the street for employment which is not happening anywhere in the world. It is the duty of the graduates to be innovative and find employment for their future and that of their country.

Education- Unemployment- Universities – and Technology in the development process

World University system is connected to productivity, employment, technology, and economy as those in the forward front line with a vision to the nation giving guidance and direction in all aspects. State and the Private sector always looks forward and upon towards the Universities for research and assistance in productivity and development as a practice. Government and the Private sector are directly linked with the universities and educational institutions and the SMEs which is the cradle of economy. USA, USSR, UK, Israel and any other Country University is in the forefront on all aspects of development process.

How many Universities in Sri Lanka have links with the State Private sector on technology, experiments, research work and in the development process is a moot issue to be found out? It is to the credit to the Moratuwa” University  to have attempted to initiate  links with public, private and international sector in a limited way in research and development, Whilst the Arts Graduates go on procession for government jobs of any capacity, – mainly  teaching appointments when  Moratuwa” science graduates are headhunted by the private sector.

Arts Gradates should learn English and Information Technology as a life line and skill for their   good. Unemployment and underemployment is high in Sri Lanka with less or no productivity in industry, plantation and agriculture. 51% of the population in on Samurdi” and 1.8 million of the population are in Middle East on unproductive work consisting of large number of ladies needed to look after children families and the villages. Other workforce on trishaw drivers, Security Services, helpers, retired and that in security forces and engaged in unproductive work. University students are the most unproductive and misdirected to fight for any government job.

Training centres are not properly organized and interconnected to make use of them for the country. IT and Technology training and teaching is neglected and abandoned. They are not bothered to learn the language and IT skills freely offered by Universities and other groups and organizations. They ridicule Kaduwa” English Language as unwanted as it is not needed in the government service. There should be complete regeneration of the attitude of the student and working population. It is a sad state of affairs in Sri Lanka when Universities worldwide are considered to be centres of excellence for research, development programs, utilized by the state and private sector.

Tuition culture

Tuition is the fashion encouraged by class teachers in schools is busy with conducting private tuition classes during weekends and evenings. Sometimes tuition classes are conducted by 3.00 early in the morning where students are expected to attend school after the tuition classes. Charges are exorbitant and tuition masters lead a comfortable luxury life with brand new cars and mansions to live at the cost of students. We are told some teachers having worked weekends take a rest and sleep at classrooms on following Monday.  Televisions and walls on the road are full of advertisements on tuition. Poor parents compete to find better masters for better results for the child by spending savings and the salary at the cost of other expenses of the family budget. Government is expected to provide mid-day meal, clothes, and education up to the University level and beyond. In the circumstances it is doubtful whether there is infect true free education system available in Sri Lanka. It is high time to control tuition culture which is fast spreading and damaging the discipline and confidence of the student depending on tuition masters on the street.

Medical /Technical/ Technology/ and English Education

These are the areas of priority in the field of education for the development and prosperity. Our Medical practitioners are/ able competent and recognized worldwide. In the United Kingdom many hospitals and public sector is manned by Sri Lankan doctors. We need more and more medical schools and students to serve in Sri Lanka and outside. It is sad that some students and Doctors challenge the private medical College established to cater the needs of the country led by a competent and dedicated doctors and a group of lecturers.

Parents spend millions of rupees for medical education in underdeveloped countries such as Bangladesh, Nepal and even in the East European countries and easily get official recognition to practice back in Sri Lanka while the medical council is blocking the recognition of Malabe Medical faculty. Recognition of Kotalawela Medical Faculty is a correct decision, but we do not understand why different treatment to Malabe medical faculty maintaining world standards.

It is unfair and strange that the Sri Lankan Medical Council is blocking the registration of our students seeking permission to practice in Sri Lanka with the potential for overseas employment. Technical and Technology education is another area that needs complete overhaul. Hardy/German School of technology and Agricultural Schools produced engineering and agriculture experts during a different era but not anymore, despite modern developments on technology and modern equipment.

English is taught in the most primitive colonial methods, by teaching grammar instead of English as a life skill with spoken English. Students from International Schools are able to get jobs in Banks and Private sector with English when Arts Graduates in Universities are on the street demanding government jobs –especially teaching appointments and office work.

Way forward

Whether we enjoy free education is a moot issue despite enormous amounts spent on children for tuition and extracurricular activates and education in private institutions in Sri Lanka with branches of many Universities worldwide thriving in Sri Lanka. We need a full transformation and overhaul on the system of education in line with the developments and needs of the country and world trends. Development and prosperity of a country depends on education and how the young generation is taking part in the development process.

Unfortunately in Sri Lanka there is no innovative culture or encouragement of directions to new ideas and products for self-development and the development of the country. Israel is what it is today as a result of direct participation of the Human resource with no natural resources including water in short supply. On the contrary what haven’t we got on the earth compared to other countries?.

We have not exploited the strategic situation of the country on a main sea route, as an aviation and port hub, beauty of the country with favourable climatic conditions, for tourism, Water in abundance for agriculture, extreme developed infrastructure, and Ancient History and Archaeological monuments, in addition to untapped human resources which is most powerful of all. Our development and prosperity depends on taking education on the correct tract as has been taken by other countries exploiting the most valuable human and other resources available in abundance but untapped resources linked and using education and technology as the roadway to prosperity and development.

Writer could be reached on Sarathdw28@gmail.com.

By :  A.A.M.Nizam – MATARA

On Wednesday, May 18th, Tiger terrorists across the world marked the 7th year anniversary of the end of the armed conflict, which they claimed saw tens of thousands of Tamils massacred as Sri Lankan state forces drew in.

These events have taken place amidst Eunuch Sirisena in gratitude to Tamils who overwhelmingly voted for him in the Presidential election, Western puppet Ranil Wickremasinghe who is more friendly with Tamils than his own Sinhala polity, the Foreign Minister Mamgala Samaraweera who is alleged to be a relation of Prabhakaran  through his uncle Anandan who created a record by swimming across the Palk Straight, the Defense Karunasena Hettiarachchi describing the terrorists as his own brethren and hence should not be antagonized and Reginald Cooray referring to the terrorists as LTTE War Heroes belittling the importance of the Victory Day and allowing the terrorists and their sympathizers to commemorate May 19^th as what the terrorists call Mullaiwaikal Genocide Anniversary after 7 years of vanquishing terrorism from the soil of this country.

It is also shame to find the backboneless effeminate SLFP group of MPs who cling to the government for Ministerial portfolios and for perks and privileges contrary to the mandate given to the SLFP by the masses to oppose the UNP remain totally mute to these malicious events without uttering a word against the government’s patronage to the terrorists.  We hope that at least the two female MPs in this group, whose husbands were highly patriotic personalities and who were victims to terrorists, one killed by the JVP hooligans and the other killed by the tiger terrorists, would express their protestations to the government for allowing the terrorists to hold the so-called remembrance day globally in this manner bringing a horrendous picture to the image of Sri Lanka.

The government should understand the truth that this kind of publicity being carried out through TV channels and media greatly helps to change the attitude of countries and it could immensely work against our nation of Sri Lanka giving the terrorist the advantage of their revival with international support. For instance that it is this kind of false publicity and propaganda that helped for the American invasion of Iraq.

Will the government at least demand the governments of these countries in the west, which they boast are its friendly nations, not to allow holding of demonstrations of this nature in the future as these demonstrations have been held against the country of Sri Lanka.

Find below a photographic coverage of events held under the name of Mullivaikal genocide Remembrance Day on 19^th May 2009 across the world in addition to the events held in the North and East.

These countries included U.K, Canada. Germany, France, Denmark, Italy, Switzerland, Sweden, Netherlands, Belgium, Norway, Australia – Melbourne and Sydney, Mauritius and Equadore.

Canada

Germany

KAMALIKA PIERIS

Ranasinghe Premadasa succeeded J.R. Jayewardene as the second President of Sri Lanka, 1989-1993.He was assassinated by the LTTE   on May Day, 1993.  His period of rule was an eventful one. He was  described as a ‘mad president’. (Sunday Island. 27.1.2013p 5) .He unleashed a reign of terror, regarding which the UN and USA said nothing. His much praised housing programme was unsatisfactory. Instead of low rise housing schemes, he built free standing houses.

President Premadasa had initially refused to take over the Defence portfolio, saying he disliked getting involved in wars. It was pointed out to him that he had to take it. He was the Commander in Chief of the armed forces.   So he reluctantly did so   but   did not chair meetings of the National Security Council. Prime Minister D.B. Wijetunge chaired them.

Premadasa’s handling of the Eelam issue was atrocious. He did not know how to deal with the LTTE and was completely out of his depth. He thought the LTTE was invincible and that the only course of action was to appease them. He believed whatever the LTTE told him, including their false assurances, and he did exactly as they asked. His chief negotiator A.C.S. Hameed  also     supported the LTTE.  Premadasa’s blunders caused irreparable losses. Critics note that this mishandling would have been grounds for impeachment.

Let us look at some of the   things Premadasa did. To start with, he released a large group of LTTE terrorists, from prison, including a known bomber. This affected counter insurgency operations. The military top brass realized the stupidity of this move but did not dare protest. He gave LTTE   money from the Treasury. He facilitated the return of Prabhakaran’s wife and children from Europe   and arranged for LTTE leader Kittu to go to UK for medical treatment. Sri Lanka air force picked Kittu up in Vanni and took him to Katunayake airport.  Sri Lanka High commission in London was instructed to give Kittu anything he wanted.

Premadasa’s contribution to the ongoing war was to declare a unilateral ceasefire. The LTTE used this to consolidate their position. They built bunkers within firing range of security establishments. They continuously provoked and humiliated the army knowing that the army could not retaliate. Premadasa had instructed the army not to do anything that could be considered hostile.

At the request of the LTTE, President Premadasa asked the Indian Peace Keeping Force, which was giving the LTTE a beating, to withdraw. This gave the LTTE, who were reeling under the IPKF, a new lease of life.  As soon as the IPKF pulled out the LTTE started fighting.  The state forces were unable to control them. The largest number of amputees were from the 1991 Akunu Pahara.  In 1990 the LTTE took control of the overland Kandy- Jaffna route used by the military.  This was a great blow to the armed forces. With this route blocked, the government had to send supplies to the army by sea and air. This placed a great burden on the Navy and added to the costs of the war. For instance, when the north east monsoon was on, supplies for the army in the east had to be brought to Comar, and then moved overland to Nagathevanthurai and ferried to the east in boats. The Kandy-Jaffna route stayed under LTTE control for the next 17 years.

Premadasa issued some prize instructions, which boggle the imagination. He actually ordered the Sri Lanka army to give a large stock of arms, ammunition and equipment to LTTE, ignoring the pleadings of the military. These   weapons were thereafter used against the Sri Lanka army.  Gotabhaya Rajapakse, Tassie Seneviratne and Cyril Ranatunge independently confirm that this weapons transfer took place. Most of it took place in the sensitive Weli oya region located close to Mullativu jungles. Senior officers at Weli Oya handed over weapons, while soldiers watched with deep resentment.  The LTTE acquired   arms and ammunition supplied by the Premadasa government, while the state military had none. Premadasa also lifted restrictions on a range of materials, including cement, and LTTE use this to fortify their bases.

Premadasa allowed the LTTE to execute 600 police officers. This is how it happened. While ‘peace talks’ were going on in Colombo in 1990 and the LTTE  delegation  was housed in five star hotels under the protection of the STF, LTTE cadres had surrounded the police stations at  Batticaloa, Kalmunai, Vellaveli, Valachenai, Kalavanchikudi, Eravur, Samanthurai, Akkaraipattu  and ordered the police to surrender. LTTE had assured Premadasa that the policemen would not be harmed, they would be taken to Ampara and released.  Premadasa ordered IGP Earnest Pereira to direct the policemen to surrender. The policemen surrendered.  LTTE took them to Tirukkovil jungle and killed them. They were made to lie face down, blindfolded with hands tied, then bullets were sprayed into them.  A farmer who had been ordered to bury the bodies had seen this. Seneviratne called this a live sacrifice offered on a plate.

At Kalmunai Ivan Botejue, ASP refused to follow the Presidential directive. Botejue had by then, completed his compulsory spell in the operational area but had volunteered to carry on as no one was willing to take his place.  His unit had already successfully fought off the LTTE in November 1989. He and his men opted to face that LTTE, saying that if they surrendered they would be tortured and killed. Botejue ordered his men to take up positions and requested air and military support. The LTTE attacked Kalmunai police station and policeman returned fire in defense. Volleys of fire and defiant words were exchanged. There were more causalities on the LTTE  side even though the LTTE had more sophisticated weapons, gifted them by President Premadasa. When the police were ordered to surrender, Botejue walked out of the police station with his men, sobbing and obeying. Tassie Seneviratne suggests that Ivan Botejue be honored posthumously.   He would have risen to be DIG, because if he had left the area, he would have got his promotion.

Seneviratne   observed that there is no official record of this event. If an inquiry had been launched immediately after President Premadasa died, then the story would have come out, he said, but successive governments had not inquired into this matter.. It was unlawful to issue an order to surrender when death was imminent. These police officers should be considered war heroes and their families duly compensated   and their names publicized. The families have so far not received the compensation due to them. Seneviratne points out that it is it is not too late even now to conduct an inquiry. Seneviratne also said that Vinayagamurthi Muralitharan (Karuna) had been directly involved in the massacre of these 600 police men. Karuna had denied this. Seneviratne alleged that there was evidence to show that Karuna was involved.  Presidential commission to investigate missing persons has been asked in 2014, to look into this matter. Particularly whether compensation, salaries, pensions were paid to the families and whether these policemen have been honored posthumously.

Dr Sarath Obeysekera /Ex Chairman  SLLRDC

Right for an opinion …………………………

I noted that The Island finally came up  today in the editorial with the root course of the problem of flooding . Publication and feature articles by so called eminent Irrigation Engineers blaming  the flooding problem on few  bridges  and some good work done by  SLLRDC under all the  regime along the canal  is all hum bug .

Editorial today has nailed the root course of the issues and also confirmed by the Prime Minister in the Parliament ( I am sure that when  PM mentioned this some MP’s would have hidden under tables ( like Ostriches  Hide Their Heads in the Sand )

Main cause of the flooding  is the encroachments and unauthorised filling of low   lying areas in Kotte ,Heen Ela ( near Lake Drive) and the vicinity of canals  passing Kirimandala Mawaatha  and Madiwela marshes  by many scrupulous business men  and politicians.

Let me start with Kotte .I reiterated earlier that main cause of the flooding of Kotte is the building of parliament which destroyed the serene natural beauty and few historical places of Kottte.

Near the parliament roundabout   there was a historically significant place called Kottagamtota which is mentioned in Selalihini Sandeshaya ( please correct ,me if  I am wrong ).All the marshes surrounding Kotte Ramparts were destroyed ..Water reaching the sea via Kotte and Madiwela marshes has to flow partly via Kollonawa and partly thru Heen Ela Marsh .

Cooray Mawatha marsh where canal crosses Nawala Road  has been  filled by  a building contractor who filled by force using political patronage .Famous Eagle Palace given to ex-president by the leader of the Labour party was in the marsh .Filling and building despite protest by SLLRDC ,and also  Cooray Mawath filling has been one of the causes of obstruction of free flow from Kotte March  to Heen Ela

Let me tell you about Heen Ela .SLLRDC is also a culprit (despite my involvement at a later stage ) filled the Victory Gardens in Heen Ela and gave lands not only to their officers  ,but to some eminent judges .

I had to even sign the deed of the land from Heen Ela land given to an ex chief justice at 15000 Rs per perch  and immediately sold at an exorbitant price !This area is behind the Oasis hospital  and along the right bank of the Heen Ela .

SLLRDC shifted the equipment yard which was burnt by JVP after signing of the Indian peace accord , from Kotte to Heen Ela left bank where current Redeco factory and the offices are located ( they should shift the filled land to may be to  Muthurajawela?)

Along the Kirimandala Mawatha which crosses this Marsh is also filled by Ceylinco to build a hospital, and right side also now used for stocking of sea sand .
To add to this misery of filling over 200 acres of land ,a  hitherto retention area was filled to build a playground instigated  by an important politician during last few years.SLLRDC filled the right side of Lake drive behind the Golf Course which has taken another 10  acres .

Another area was filled further to build a row of houses for a Politician. Left side of the Lake drive was filled by another businessman who even threatened me for warning him and for stopping to build a bridge across Lake drive Canal which restricts water flow .( I was told by the President to withdraw the police complain as he was one of the supporters at that time !)

The canal of Heen Ela crossing the Nawala Narahenpia Road is severely restricted by some new houses which came up during last few years ,and I never allowed that canal bank to be filled .On the left side of the crossing ,Lanka Wall tile has filled and severely blocking flow of water which joins the  canal coming from Nawala marshes .Further down Open university built a bridge to cross Nawala  Narahenpita Road .

If you drive along all the lanes to left and right of Nawala Rajagiriya Road you will see what a destruction has been done to all the marshes which were reserved for flood retention .

Finally the canal and river outfalls.

Installing mammoth pumps at canal outlets to pump water out is a stupid idea and it can never help the flow of flood waters .What the authorities can do is find a way to quickly remove the band banks forming at outlets ,my manually or by using a dredging mechanism.

Finally extended delay of Kelani water subsiding is not only due to formation of sand bank at Kelani outfall ,and also blocking few outlets from Hamilton Canal for building roads.  Kelani water trying to escape to sea from the blocked river outlet through Hamiton Canal flooded the area along Elakanda Road ..

Formation of sand banks of Kelani outfall is severely aggravated by building of the Break water of South Harbour ( you can check with Lanka Hydraulic Institute and verify)

This break water has directly has an effect of Marine Hydrology ,which causes change of wave pattern and diveting towards  Kelani Outfall and forms a very high sand bank .

ONLY WAY TO PREVENT  KELANI RIVER  FLOODING OTHER THAN CONTROLLING THE REMAINING RETENTION LANDS ALONG THE VALLEY IS TO MOVE ALL THE INSUSTRIAL  YARDS OUT OF THAT AREA  AND TO DEVICE A METHOD TO DREDGE THE SEA OUTLET BY MECHANICAL OR HUDRAUILC MECHANISM .SURELY NOT BY INSTALLING MAMATH PUMPS

 I may have to also hide my head for being part of this mess like an Ostriches  Hide Their Heads in the Sand !!!!!!!!!!!!!

Dr Sarath Obeysekera /Ex Chairman  SLLRDC

By Afshain Afzal

On the orders of Supreme Court of India, a special court was constituted to exclusively hear the case of twelve persons including Lieutenant Colonel Prasad Shrikant Purohit, Dyanand Pandey alias Swami Amritanand Dev, Rakesh Dhawade, Major (Retired) Ramesh Upadhyay and Sadhvi Pragya Singh Thakur, who are in judicial custody since October 2008. In the recent development, the National Investigation Agency (NIA) filed fresh charge sheet against 10 accused, letting off Pragya Singh and five others, due to lack of evidence. NIA also revealed that it had submitted in its charge sheet that the prosecution against them was not maintainable. Last year, the NIA also dropped charges under the Maharashtra Control of Organised Crime Act (MCOCA) against all the accused, including Colonel Purohit. One wonders the case does not appear to be as straight as it appears and has put a question mark on the credibility of NIA and Indian judiciary. Interestingly, NIA has totally backed out from its earlier investigations that Indian Military Intelligence and Army are involvement in terrorism. The new version claims Colonel Purohit was not involved in the Samjhauta blast case but investigation against him is underway in connection with the Malegaon blast case.

It hardly matters weather the charge against Pragya Singh is correct that she provided a motorcycle that was used in an explosion or her claim bears weight that she sold off the motorcycle two years before the attack. Many analysts are of the view that with the change in political government in India terrorist were changed into heroes overnight. The Congress government is being accused for having hatched the Hindu terror plot whereas, the Congress in counter accusation blames Prime Minister’s office of interfering in the 2008 Malegaon blast case to give clean chits to those linked with RSS-BJP. What these analysts are missing is an open secret that the investigations carried out by Indian Chief of Maharashtra’s Anti Terrorist Squad (ATS), Hemant Karkare (Ashoka Chakra) were correct beyond any doubt. However, one of the aims of Mumbai attacks of 26 November was to eliminate Karkare, who had provided incriminating evidences against India state actors for their involvement in terrorism across India and neighbouring Pakistan. No doubt, the conversations that took place between the members of the terrorist network involved in Malegaon blasts clearly indicated about a chemical powder which could kill a person in two to three days if applied to his footwear. In between the conversation, there were highly provokable, abusive and derogatory remarks about RSS General Secretary Mohan Bhagwat. Presently, the tapes containing conversations are held by Maharastra Police. Interestingly, Nationalist Congress Party leader, Jitendra Awhad also disclosed in the assembly that the Malegaon blast culprits had conspired to kill RSS General Secretary Bhagwat in order to pass on the blame to Inter Services Intelligence.

After the new changes in previous investigations and court proceedings, Sadhvi Pragya Singh Thakur would face trial under Unlawful Activities (Prevention) Act, Colonel Purohit and nine others will be tried for charges including murder and conspiracy under the provisions of anti-terror law UAPA, IPC, Arms Act and Explosives Substance Act. In a recent statement, Director General of NIA Sharad Kumar again tried a fail attempt to dispel the common perception that NIA changed its stance on the direction from new BJP government. The RSS-BJP alliance is being blamed for putting pressure on NIA for sparing the saffron terror. But aren’t we forgetting that Sadhvi Pragya Singh is being used mere as escape goat but the main beneficiaries are Colonel Purohit and others military officers, against whom incriminating evidences were produced before MCOCA court by Hemant Karkare.  After the arrest of Colonel Purohit links of real terrorists with Indian Military Intelligence have been confirmed, therefore now Indian Military Intelligence is trying level best to brush aside the portions of the report that highlights Indian state sponsored terrorism.

The role of Indian Military Intelligence in violence and terrorism has become an open secret and is also linked with corruption. Obviously officers, who have been convicted by court or still under trial like Colonel Purhiot, Major General (Retired) Premnath Hoon, Colonel Jayant Chitale and Major (Retired) Ramesh Upadhyaya and others, who also served in Indian Intelligence agencies on different appointments, did not carry out explosions including  Malegaon, Nanded, Ajmer and Shamjhoata Express for fun sake. Indeed, there is Indian state sponsored machinery involved. Nevertheless, despite the fact that over one and a half dozen officers belonging to Indian Army were involved in Malegaon, Nanded and Samjoutha Express terrorism but we cannot brand whole of Indian Army and intelligence as terrorist organizations. Similarly, elements from Abhinav Bharat, Sanatan Sanstha and RSS might be involved in terrorist activities but these groups as a whole cannot be declared terrorist organizations. afshain@hotmail.com

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

වසර 51ක ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ(ජවිපෙ) ගමන්මඟ වැටී තිබුණේ මල් ඇතිරූ මාවතක නොවේ. දුෂ්කර අභියෝග, දෝහිකම්, කල්ලි සහ කණ්ඩායම්වාදයන්, අර්බුද සහ කුමන්ත්‍රණ, පාවාදීම්, අවලාද නැගීම්, මර්ධනයන් සහ ඝාතනයන් මැදආ එම ගමන අතිශය දුෂ්කර බව අවිවාදිතය. එම ගමන් මාවතේදී සාධනීය මෙන්ම නිශේධනීය ලක්ෂණද විය. හොදදේ මෙන්ම බොහෝ අඩුලුහුඬුකම්ද විය. ජයග්‍රහණය මෙන්ම පරාජයන්ද විය.

හැත්තෑ එකේ අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී මෙන්ම ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 – 1990දීද දිවි පිදූ අරගලකරුවන් දහස් ගණනකි. එම කැරළි දෙකේ අරගල විසින් වීරයන්ද බිහිකල අතර සටන්වැදී දිවිපිදූ බොහෝ දෙනා විශ්වාස කලනොහැකි සටන්කාමීත්වයක්, නිර්භීතබවක් සහ වීරත්වයක් විදහා පෑය. ඒ සඳහා ඔවුනට උපකාරි වූයේ එම කැරළිකරුවන්ගේ අධ්‍යත්මය තුළ තිබූ අචල විශ්වාසය වේ. එසේ 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ අරගල සම්ප්‍රදාය යළි ජීවමාන කිරීමේ වගකීම සිය උරමත  තබාගෙන කටයුතු කල නියමුවෙකුවූ දයා වන්නිආරච්චි ඉකුත් මැයි 21වැනිදා ජීවන මගෙන් සමුගත්තේය. ඔහුගේ අවසන් කටයුතු මැයි 25වැනිදා වීරකැටියේ හීන්බුන්නේ පවුලේ සුසානභූමියේදී සිදුකෙරිණි.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

ජවිපෙ වැඩබලන ලේකම් වශයෙන් 1976 මාර්තු 18වැනිදා පත්වූ උපතිස්ස ගමනායකට පසුව සාමාජික අනුමැතියෙන් පත්වූ ප්‍රථම ප්‍රධාන ලේකම් වශයෙන් 1978 සිට 1982 දක්වා කටයුතු කළේ දයා වන්නිආරච්චිය. ඔහුට පසුව 1983 පක්ෂ තහනම දක්වා ජවිපෙ ලේකම් වූයේ ලයනල් බෝපගේය. ජවිපෙට අනුව දයා වන්නිආරච්චි සොදුරුතම මිනිස්කම දෝතට ගත් අයෙකි. උදාවන හිරුගේ අරුණ දුටු අයෙකි. එමෙන්ම ඝනදුරු රැයක මඟ කියූ තරුවකි.

ජවිපෙ 71 කැරැල්ලේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු, සාමාජික අනුමැතියෙන් පත්වූ ප්‍රථම ප්‍රධාන ලේකම් සහ ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ සන්නද්ධ නායක සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දුගේ න්‍යායචාරවරයෙකුව සිටි දයා වන්නිආරච්චිගේ විවිධ අවස්ථාවන් කිහිපයක්.

වීරකැටියේ 1948 පෙබරවාරි 22 උපන් දයා වන්නිආරච්චි 11 දෙනෙකු යුත් පවුලක වැඩිමලාය. වෘත්තියෙන් ගොවියෙකුවූ පියා වන්නිආරච්චිගේ නිකලස් 1924 උපන් අතර දයාගේ මව වූයේ 1932 උපන් වන්නිආරච්චිලාගේ ලොකුහාමි බස්නායකය. එම දෙපලට ගැහැණු දරුවන් 5ක් සහ පිරිමි දරුවන් 6ක් විය. වැඩිමලා දයාවූ අතර දෙවැන්නා ඩේවිඩ්ය. තෙවැන්නා ගැහැණු දරුවෙකුවූ අතර කුඩා කාලේදීම ඇය මිය ගියාය. සෙසු අය වූයේ පිළිවෙලින් ප්‍රේමදාස, සුමනා, සිරිපාල, කරුණාශීලි, කරුණා, හසන්ත, ඉන්ද්‍රාණි සහ සමන් බන්දුලය. ඉන් 5 දෙනෙකු ජවිපෙට සම්බන්ධය. දයාගේ ලොකු මල්ලීවූ 1949 උපන් ඩේවිඩ් 1971 අප්‍රේල් කැරළි සමයේදී නිවසට පැමිණි පොලිසිය පැහැරගෙන ගිය අතර විවිධ වධබන්ධන වලට ලක්විය. පසුව නිදහස් කළද ඉන් ඇතිවූ රෝග තත්ත්වයන් මත වසර ගණනාවක් වෙද හෙදකම් කලද සුවපත් නොවීමෙන් 1976දී ජීවිතයෙන් සමුගත්තේය. පවුලේ බාලයාවූ 1971 උපන් සමන් බන්දුල(18) දෙවැනි කැරැල්ලේදී ආරක්ෂක අංශ මගින් 1989 දෙසැම්බර් 27වැනිදා නුගේගොඩ නිවසක සිටියදී ආරක්ෂක හමුදා මගින් අත්අඩංගුවට ගැනිීමෙන් පසුව ඝාතනයට ලක්විය.

උඩයාල විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලත් දයා, පහේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් දකුණු පළාතේ ප්‍රථමයා බවට පත්විය. පසුව වීරකැටිය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුල්වූ ඔහු අපොස උසස් පෙළට විද්‍යා අංශයෙන් පෙනීසිට සමත් විය. පාසැලේදී ඉගෙනිමේ දක්ෂතාවය නිසා ගුරුවරු විසින් දයා හදුන්වනු ලැබූවේ මාස්ටර් කියාය. උසස් පෙළ විභාගයෙන් පසු මැලේරියා මර්දන ව්‍යාපාරයේ ස්වෙච්ඡා නිලධාරියෙකු වශයෙන් තෙමසක් කටයුතු කරමින් සිටියදී පුර්ණකාලීනව ජවිපෙට එක්විය. දයාගේ සමකාලීනයින් අතර නීතිඥ විජේදාස ලියනාරච්චි, විජේදාසගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය වූ සෝමා, පියදාස රණසිංහ, දහනායක, ඇතුළු පිරිසක් විය. 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලේදි අත්අඩංගුවට ගත් සෝමා පසුව අප්‍රේල් කැරැල්ලටද සම්බන්ධවූ හුංගම සැම්සන් රණවීර සමඟ විවාහ වූ අතර පසුව සැම්සන් ජවිපෙන් ඉවත්වි ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය සමඟ සම්බන්ධවූ පසු ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී ඔහු ඝාතනය කරන ලදී. ජවිපෙ 71 දෙවැනි කැරල්ලේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු සහ 2වැනි කැරැල්ලේ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකුවූ වරාපිටියේ උපන් පියදාස රණසිංහ 1989 නොවැම්බර් 12 ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්ව 1989 නොවැම්බර් 15 ඝාතනය විය. විජේදාස ලියනාරච්චිද ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්ව 1988 සැපැතැම්බර් 3වැනිදා ඝාතනයට පත්විය.

දයා වන්නිආරච්චිගේ පියා නිකලස් සහ මවවූ බී. ඩබ්ලිව් ලොකුහාමි.

දයා ජවිපෙට යොමුවූයේ 1968දීය. එයට පෙර ඔහු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ හම්බන්තොට දිසාවේ තරුණ සමිතියේ උප ලේකම්වරයෙකු විය. එම වකවානුවේ මන්දෝත්සාහීව අනාගත බලාපොරොත්තුවක් නොමැතිව සිටි ඇතැම් තරුණයන්ට දැවැන්ත පිබිදීමක් ඇතිකරමින් අක්‍රීයව සිටි ගැමි තරුණ පරපුර එකල විජේවීරගේ චේගුවෙරා ව්‍යාපාරයට එක්වෙමින් සිටි කාලයකි. දයා ජවිපෙ සොයාගෙන ගියේය. එහිදී දයාට කොක්ක ගැසුවේ ෆැන්සිස් නොහොත් පැන්ටිස් අබේවර්ධනය. විජේවීර විසින් බෙනට් විරසිංහගේද සහාය ඇතිව 1965දී කිරින්දේ අරඹන ලද ගොවිපොල කලක් භාරව සිටියේ මේ පැන්ටිස්ය. පසුව පැන්ටිස් 71 කැරළි සමයේදී මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකු වශයෙන් හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික් සංවිධානය නියෝජනය කළේය. ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවු කතරගම ගාමිණී බාස් වීරකැටියේදී හමුවීමෙන් පසු  දයා ව්‍යාපාරයේ සෙසු තරුණයින් සමඟ කඩියන් මෙන් ක්‍රියාශීලි විය. හම්බන්තොට පියසේන රාමනායක, විජිත රණවීර සමගද පසුකාලයේ ඔහු සමීපව කටයුුතු කළේය. ජවිපෙ දේශපාලන පන්තිවලට මුල්වරට දයා දෙටගමුව කොලණියේදී සහභාගිවූ අතර මිද්දෙණිය, ගෝනදෙණිය, වලස්මුල්ල ප්‍රදේශයේ ජවිපෙ ක්‍රියාකාරකම්වලටද එක්විය. දිස්ත්‍රික්කයේ ජනයාට දැනුමදීම සහ එම දැනුම හරහා ජනයා සංවිධානගත කිරීම සිදුකරන ලදී.

හැත්තෑ එකේ අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී දයා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ 1971 අප්‍රේල් 6වැනිදාය. කැරැල්ලේ චෝදනාවලට වැරදිකරුවෙකුවූ ඔහු යළි නිදහස්වූයේ 1977 නොවැම්බර් මස අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසම් සභාව අහෝසි කිරීමත් සමඟ රෝහණ විජේවීර ඇතුළු සෙසු සැකකරුවන් සමඟය. දක්ෂ සංවිධායකයෙකුවූ දයා පොතපත ගැඹුරින් හැදෑරු අයෙකි. පළල් දාර්ශනික සහ න්‍යායාත්මක අවබෝධයකින් හෙබිය. විශ්වාසවත්තය. ආරක්ෂණවාදියෙකි. එහෙත් පරිපාලනයේදී යම් දුර්වලතා ඉස්මතු විය. සාහිත්‍ය සහ මාක්ස්වාදය ගැඹුරින් කියවු කෙනෙකුවූ ඔහු ජවිපෙ අධ්‍යාපන පන්තිවල දර්ශනය පිළිබඳව මුල් පෙළේ දේශකයෙකි.

ජවිපෙ නිර්මාතෘ රෝහණ විජේවීර, දයාට 1968දී ජවිපෙ කොක්ක ගැසූ ෆැන්සිස් නොහොත් පැන්ටිස් අබේවර්ධන, 71 කැරැල්ලේදී දයා සමීපව වැඩකල කතරගම ගාමිණී බාස්, පාසැල් මිතුරෙකුවු නීතිඥ විජේදාස ලියනාරච්චි, දයාගේ සමීපතමයෙකුවූ ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ සන්නද්ධ නායක සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු, හම්බන්තොටදී සමිපව වැඩකල පියසේන රාමනායක සහ විජිත රණවීර, විජේවීරට එරෙහි කණ්ඩායම්වාදයේ තවත් පුරුකක්ව සිට 1978 දයා ඇතුළු පිරිස විසින් පරාජයට පත්කිරීමෙන් පසු ඉවතට විසිවූ කපිතාන් එම්.ජී. කුලරත්න, 2වැනි කැරැල්ල පරාජයට පත්වීමෙන් පසු දයාගේ රැකවරණය 1990 මැයි සිට මාස 7ක් භාරව සිටි 2වැනි කැරැල්ලේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ සිසිර යාපා සහ ජවිපෙ යළි 1994දී ගොඩනැගීමේදී සෝමවංශගේ උපදෙස් පරිදි දයාව ‘වාෂ්ප’කල ජිනදාස කිතුලේගොඩ(ඉහළ වමේ සිට)

ජවිපෙ පක්ෂ තහනම 1983 ජුලි මස සිදුවිමෙන් අනතුරුව පක්ෂය මගින් යම් වගකීම් පැවරුවද ඒවා අතපසුවීම් සිදුවු හෙයින් පූර්ණකාලීන දේශපාලනයෙන් දුරස් විය. හෙතෙම අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් වැලකීම සඳහා විවිධ ස්ථානයන්හි විවිධ නම්වලින් හිතවතුන්ගේ ආධාර මත සැඟවී සිටි අතර යළිත් 1984 අවසානයේ පානදුරේ පැවැත්වූ ජවිපෙ අධ්‍යාපන පන්තිවලට සිය දායකත්වය දක්වනු ලැබූ අතර ජවිපෙ ඉහළ පෙළේ නායකයින් කිහිප දෙනෙකු සමඟ සම්බන්ධකම්ද අරබනු ලැබීය. ජවිපෙ 1983 තහනමට පෙර සහ පසු, ජවිපෙන් ඉවත්වූ සහ ඉවත්කල දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින් පක්ෂයේ ද්‍රෝහීන් බවට පත්වී එජාප ආණ්ඩුවේ සහ විදේශ ආධාර මත යැපෙන එන්.ජී.ඕ ක්‍රියාකාරිකයින් බවට පත්වූවද දයා වන්නිආරච්චි මියයන තෙක්ම ජවිපෙට එරෙහි නොවී සිය විප්ලවීය දර්ශනය මත සිය පෞද්ගලික ජීවිතය පවත්වාගෙන ගියේය.

සිංහල, දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි භාෂා පිළිබඳ නිපුනත්වයක් ඇති ඔහුට ස්පාඤ්ඤ සහ ජර්මන් භාෂාව පිළිබඳ අවබෝධයක් තිබිණි. පසුව 1984 සිට දයා මියයන තෙක්ම අර්ධකාලීනව සහ පූර්ණකාලීනව ඔහු ඉතා දක්ෂ සහ ජනප්‍රිය පෞද්ගලික ඉංග්‍රීසි භාෂා ගුරුවරයෙකු වශයෙන් කටයුතු කළේය. මෙම ඉංග්‍රීසි පන්ති, රාජගිරිය, මහරගම, කුරුණෑගල, නාරම්මල ඇතුළු ප්‍රදේශ කිහිපයකම පැවැත්විණි. එකල ඔහු බණ්ඩාර, තිලකරත්න, ගුණපාල, මනතුංග ඇතුළු නම් කිහිපයකින්ම හැදින්විණි. ආරක්ෂක හමුදා වරෙක ඔහු අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ ගල්කිස්සේ ඇනෙක්සියකදීය. ගාලුපාර අසළ සිල්වාගේ මහගෙදර එකල ඉංග්‍රීසි පන්තියක්ද විය. ඉංග්‍රීසි උච්ඡාරනය පැහැදිලි කිරීම සහ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය ඉගෙන්වීමේලා ඔහු වඩාත් ජනප්‍රියය. රාජගිරියේදී ඔහු නීති ප්‍රවේශය සිදුකරන අයට විශේෂ ඉංග්‍රීසි පන්තියක්ද පැවැත්වීය.

විජේවීර 1977 නොවැම්බර් නිදහස් වී‍මෙන් පසු පැවැත්වූ රැස්වීමකදී ජනතාව අමතන අයුරු. ඒ අසළින් සිටින්නේ දයාය(ඉහළ වම), නායක විජේවීර සමඟ ජවිපෙ පෙළපාලියක ගමන් කරන දයා(ඉහළ දකුණ), 1981 මැයි දිනයේදී දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයන් සමඟ දයා ගමන්ගන්නා අයුරු. ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින්වන උපතිස්ස ගමනායක, බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, රෝහණ විජේවීර, සෝමරත්න කළුආරච්චි, වාස් තිලකරත්න, ලයනල් බෝපගේ සහ දයා වන්නිආරච්චි මෙහි වේ. රවුම්කර ඇත්තේ දයාය. 

ඔහුගේ බිරිඳ වූයේ කලක් ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිනියක්ව සිටි කඹුරුපිටියේ ඉන්ද්‍රා සෙනෙවිරත්නය. මියයන විට දයා තිදරු පියෙකුවු අතර ඔහුගේ දියණියන් දෙදෙනෙකු පේරාදෙණි සරසවියේ කෘෂි පීඨයේ සහ කොළඹ සරසවියේ වානිජ පීඨයේ උපාධිධාරිනියන් විය. තෙවැන්නාවූ කණිටු දියණියද වර්තමානයේ මොරටු සරසවියේ උපාධි අපේක්ෂිකාවකි. දයා සිටින තැන පිළිබඳව තොරතුරක් ලබා ගැනීමට බිරිඳ ඉන්ද්‍රා 89/90 අවස්ථා ගණනකදී පොලිස් ප්‍රශ්නකිරීම් වලටද ලක්වූවාය.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ සන්නද්ධ නායකයාවූ දේශපාලන මණ්ඩල සභික සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු විවාහ වූයේ දයාගේ ලාබලතම සොහොයුරියවන ඉන්ද්‍රාණි සමඟය. පොලිස් පරික්ෂණවල හෙළිවුයේ සමන් සහ ඉන්ද්‍රාණි එකල ඔවුන් භාවිතාකල ව්‍යාජ නම් උපයෝගිකරගෙන විවාහවී ඇති බවය. එහෙත් දයාගේ පවුලේ අය ප්‍රකාශ කරන්නේ උපක්‍රමයක් වශයෙන් පොලිස් පරික්ෂණ හමුවේ එසේ කීවද නීත්‍යානුකූලව එවැනි දෙයක් සිදුනොවු බවය. සමන් පියසිරිගේ සන්නද්ධ කටයුතු පිළිබදව න්‍යායාචාර්යවරයෙකු වූයේ දයාය. යුධ කටයුතු පිළිබඳව සහ ගරිල්ලා කටයුතු පිළිබඳව පොත්පත් පරිශීලනය කිරීමෙන් සහ සෙසු දැනුම සමාජයෙන් උකහාගෙන සමන් පියසිරි වෙත ලබාදුන් බව ආරක්ෂක හමුදා විසින් සොයාගනු ලැබීය. විජේවීර සහ ගමනායක 1989 නොවැම්බර් 13 ඝාතනයෙන් පසු ජවිපෙ නායකයා වශයෙන් 1989 නොවැම්බර් 28වැනිදා පත්වූ සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු විසින් ජවිපෙ තාවකාලික අභ්‍යන්තර ලේකම්වරයා වශයෙන් පත්කර ගනුයේද දයා වන්නිආරච්චිය.

ජවිපෙ දෙවන නායක සහ 2වැනි කැරැල්ලේ සන්නද්ධ නායක සමන් පියසිරි ජේෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි ලයනල් ගුණසේකරගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමක් විසින් 1989 දෙසැම්බර් 27 රාත්‍රියේ නුගේගොඩ නාවල කොස්වත්තේ නිවසේදී අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. එම නිවස ගුවන්විදුලියේ මාර්ක් ඇන්තනි ප්‍රනාන්දුගෙන් කුලියට ගත් නිවසක් වන අතර එම නිවස සොයාදීමට මුල්වූයේ ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදී රිචඩ් ද සොයිසාය. අත්අඩංගුවට ගත් සමන් පියසිරිගේ රියදුරෙකුවූ රාගම බන්දුගේ   තොරතුරක් මත සමන් පියසිරිගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදුවූ අතර එම නිවසේ නේවාසිකව සිටි සමන් පියසිරිගේ මව සහ නැගණියවන රංජිනී(සුදු නංගී)ද, දයා වන්නිආරච්චිගේ නැගණියවු ඉන්ද්‍රානි සහ දයාගේ ලාබාලතම සොහොයුරාවු සමන් බන්දුල(18) අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. සමන් බන්දුල දෙදිනකට පසු ආරක්ෂක හමුදා මගින් ඝාතනයට ලක්වූ අතර සමන්ගේ මව, නැගණිය සහ දයාගේ නැගණිය අපරාධ විමර්ශන මූලස්ථානයේ 6වැනි තට්ටුව ඇතුළු ස්ථාන ගණනාවක විවිධ ප්‍රශ්න කිරීම් වලට ලක්ව අවසානයේ රන්මුතුගල  නිවාසයේ වසර 2ක් පුනුරුත්ථාපනයට ලක්විය. මව මාස කිහිපයකින් නිදහස් කළේය. පසුව නිදහස්වු රංජිනි හැටන් ලක්ෂපානයේද  වර්තමානයේ කොළඹ පාසැලකද ගුරුවරියක වශයෙන් සේවය කරන්නීය. ඉන්ද්‍රාණි වර්තමානයේ දෙදරු මවක් වන අතර වීරකැටියේ සිය මහගෙදර ජිවත්වන්නීය.

දයාගේ නිසල දේහයට අවසන් ගෞරවය දක්වන සොයුරු සොයුරියන් වන සුමනා, ප්‍රේමදාස සහ කරුණාශීලි(ඉහළ), වීරකැටියේ හීන්බුන්නේ දයා ජීවත්වු නිවස(පහළ)

අත්අඩංගුවට ගත් සමන් පියසිරි කිසිදු තොරතුරක් හෙළි නොකල අතර පසුව 1989 දෙසැම්බර් 29වැනිදා ඝාතනයට ලක්විය. ජවිපෙ මධ්‍යම කාරක සභික රාගම උපන් සමරප්පුලිගේ සෝමසිරි සහ කොළඹ සන්නද්ධ නායකයෙකුව සිටි වැලිසර යූස්ටස් දිලිප් චන්ද්‍රපුනාන්දු නොහොත් පතීද ඒ සමඟම එකට ඝාතනය විය. සමන් පියසිරිගේ සමීපතමයන් වශයෙන් විවිධ කටයුතුවලද දායකවූ කිහිප දෙනා අතර දයා වන්නිආරච්චිගේ 4වැනි සොහොයුරාවූ හසන්තද විය. හසන්තද 1989 නොවැම්බර් 30 වැනිදා නුගේගොඩදී ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්විය. සමන් පියසිරි ඝාතනයෙන් පසුවද 1990 කොළඹ දිස්ත්‍රික් සන්නද්ධ නායකයෙකුවූ දිවුලපිටියේ උපන් කිර්ති ගුණතිලක නොහොත් රොෂාන් සමඟ දයා වන්නිආරච්චි දිගටම සබදතා පවත්වාගෙන ගියේය. රොෂාන් අත්අඩංගුවට පත්වී ඝාතනයට පත්වීමෙන් පසු එම සබඳතාද ඇණහිටිනි.

පසුව 1990 දෙසැම්බර් 10වැනිදා අපරාධ විමර්ශන ඒකකය මගින් දයා වන්නිආරච්චි අත්අඩංගුවට ගනු ලැබු අතර ඒ සඳහා ආරක්ෂක නිලධාරින් සමඟ මඟපෙන්වීමට පැමිණියේ ජවිපෙ යළි 1977 ගොඩනැගීමෙන් පසු පක්ෂයෙන් ඉවත්කල හිටපු දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකි. නොයෙකුත් වධබන්ධනවලට ලක්වුවද දයා කිසිවක් හෙළි නොකල අතර මාස 11ක් කොළඹ 7 රේස්කෝස් කඳවුර, බූස්ස ඇතුළු ස්ථාන කිහිපයක රදවාගන්නා ලදි. එහෙත් ඔහුට එරෙහිව කිසිදු චෝදනාවක් ගොනුකිරීමට නොහැකි වූයෙන් නිදහස් කෙරිණි. ඝාතනයෙන් ඔහු බේරුණේ ජාත්‍යන්තර රතුකුරුස සංවිධානයේ දේශපාලන සිරකරුවන් පිළිබඳව මැදිහත්වීමේ ක්‍රියාවලියේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර 1990 මැයි සිට නොවැම්බර් දක්වා දයාගේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් කැලණිය, හලාවත, පුත්තලම, රාජගිරිය සහ රත්නපුර විවිධ ස්ථාන හදුන්වාදීම සහ රැකබලාගැනීම සිදුකළේ ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවන සිසිර යාපාය. ඔහුද 1990 නොවැම්බර් 13වැනිදා අත්අඩංගුවට පත්වූවද කිසිදු තොරතුරක් හෙළිනොකර තිබිණි.

සමන් පියසිරිගේ ඝාතනයෙන් පසුව ජවිපෙ තෙවැනි නායකයා වශයෙන් පත්වූ ලලිත් විජේරත්නද ඝාතනය විය. ජවිපෙ යළි ගොඩනැගීමට මුල්වූ ජිනදාස කිතුලේගොඩ සමඟද දයා සම්බන්ධකම් පැවැත්වීමට උත්සාහ කලද යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නොවීය. කිතුලේගොඩද 1990 නොවැම්බර් මස අත්අඩංගුවට පත්විය. දයා 1990 දෙසැම්බර් අත්අඩංගුවට පත්ව නිදහස් වීමෙන් අනතරුව 1992දී ජවිපෙ යළි ගොඩනැගීමේදී එයට මැදිහත්වීමට අපේක්ෂා කලද එතෙර සිටි පක්ෂ නායක සෝමවංශ අමරසිංහගේ උපදෙස් මත එම ක්‍රියාව සිදුකල පිරිස විසින් එම මැදිහත්විම සඳහා දැක්වූ ප්‍රතිචාරය යහපත් නොවීය. පසුකාලීනව දයා කැපකලේ ඉංග්‍රීසි සහ පරිගණක දැනුම තංගල්ල, වීරකැටිය සහ ඒ අවට ප්‍රදේශවාසීන්ට බෙදා දෙමිණි. අසූව දශකයේ මුල්භාගයේ සිට යම් යම් රෝග ලක්ෂණ පෙන්නුම් කල දයා ඒ වෙනුවෙන් ප්‍රතිකාරද ගනු ලැබීය. අවසාන කාලයේ තංගල්ල රෝහලේදී සතියක පමණ නේවාසික ප්‍රතිකාර ලැබීය.

වර්තමාන විප්ලවවාදී දේශපාලනයේ අලුත් පරම්පරාවේ බොහෝ දෙනා පැරැන්නන්ගේ අදහස් උකහා ගැනීමට උනන්දුවක් දක්වන්නේ නැති තරම්ය. පැරන්නන් කරදරයක් සේ සිතන අතර සිදුකරනුයේ ඔවුන් වැඩ සදහා පරිහරණය කිරීමකි. ඇතැම් නායකයින්ගේ අදහස් වනුයේ පැරැන්නෝ වැඩ කිරීමේදී විවිධ දේ විමසීමෙන් ඇණයක් වන බැවින් නවකයින් බඳවා ගැනීමෙන් වැඩකිරීම වේගවත් බවය. එහෙත් ඉතිහාසයක් එසේ අවසන් වන්නේ නැත. එය අතීතයට අත්දැකීම් එකතු කරමින් නොනැවතී ගමන් කරයි. ඒ නිසාම ඉතිහාසය ලියා අවසන් කිරීමටද නොහැකිය. ජවිපෙ ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන්ද සත්‍ය එය වේ.

(ඡායාරූප : හම්බන්තොට රාහුල් සමන්ත හෙට්ටිආරච්චි ගෙනි. )

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

කතන්දරය මෙච්චරයි. මෙන්න ඈත්ත සෑලසුම..,, තිස්ස අත්තනායක මාහතා එදා කියපු කාතාව සම්පුර්නයෙන්ම තිත්ත ඈත්ත.

අද කිසිම රටකින් මුදල් සතයක් එවන්නේ නෑතිබව ඉස්තිරයි. මෙන්න හෙතුව.,,,, උතුරේ ෆෙඩ්‍රල් පාලනය එක අකුරක් නෑර ඉටු කරනකම්, අපෙ රටට එවන සියලුම මුදල් සෑම රටකින්ම නතර කරන සේ, ඈමෙරිකාව සහ මාහා බ්‍රිතාන්‍ය මෑදිහත් විමෙන් සමපුර්නයෙන්ම ඈන හිට ඈත.. බටහිර දෙමල ඩයස්පොරව සම්බන්දන් සහ විග්නෙශ්වරන් වෑනි කෘට දෙමල නායකයින් පෙන්නා ඈත්තේ මෙතෙක් කල් ලංකාවට දිපු ආදාර නිසා ඔවුන් බෑට කා ඈති බවත්, කිසිම සල්ලියක් උතුරට ඈවිත් නෑති බවත්, එම මුදල් වලින් ආයුද ගෙන අපි “දෙමල සටන් කාමි රනවිරුවන්” මාරා දෑමු වගයි. එදා ටොනි බ්ලෙයාර් ලංකවට ගොඩ බෑස, කෙලින්ම යාපානය බාලා ගොස් සති දෙකක කාලයක් ගත කර දෙමල නායකින් සමග සකාච්චා පවත්වා ඔවුන් අතර ඈති මෙම සිංහල දෙමල ආරවුල නෑති කරන බවට අත්සන් මගින් සානාත කොට, ඩෙවිඩ් කෑමරන්, හිලරි ක්ලින්ටන්, ජොන් කෑඊ, ගේ අනුසාසනා ඈතිව, මෙම ඉලම් රජය්‍ය පලමුව ෆෙඩ්‍රල් ක්‍රමයට පටන් ගෙන ඉට පසු, වෙනම රජය්‍යකට පත් කර ගන්නා ලෙසත්, , ඉලම් රාජ්‍යය ලොවම පිලිගන්නා ආකරයට පිහිටවිමට ඔවුන් සියලුම ක්‍රියා මාර්ග රෑගෙන අවසන්ය. පහුගිය මාස කිපයකට උඩදි, රනිල් දෙමල ඩයස්පොරවේ, ලොකුම නිලාදාරින් යුරොපයේ සමුවුනේ, ඔවුන් ගේ සෑම ඉල්ලිමක්ම ඒ ආකාරයටම ඉටුකර දෙන බව කියමිනි. රනිල්, ඔවුන් චන්දයට පෙරද මහා බ්‍රිතාන්‍යෙදි සමු විය. දෑන් රනිල්ට පසු බෑසිමක් නෑත. ෆ්‍රෙඩ්‍රල් සහ ඉලම දිමට මොහු මහත් විශාල වශයෙන් බෑඳි ඈත. සම්බන්දන් අපේ යුද කඳවුරු වලට ගොස් හෑසිරෙන විදිහත්, නෑගෙනහිර ආන්ඩුකාරවරු අපෙ නිලදාරින්ට බනින විදිහත්, විජයකාලා ගෑහෑනිය, සිංහල ධජය ඈල්ලිමෙන් වෑලකිමත්, මුලතිවු නගර සිමාවට සිංහල මිනිසුන්ට යෑම සම්පුර්නයෙන්ම නෑවත් විමත්, නාගදිප යන අයට ගල් වලින් ප්‍රහාරය දිමත්, මෙම සියලුම ක්‍රියාවලට රටේ නායකයන් නිශ්ශබ්දව සිටිමත්, මේ ඉදිරිකාලය තුල ඉශ්ට කරන්ඩ යන ඉලාම් වෑඩ පිලිවෙලේ පලමු අදියරවල්ය. මෙය විශ්වාස කිරිම ඉතා ආමරුදෙයක් උනත්, මෙ තමයි ඈත්ත.

ලංකා ආන්ඩුවට රුපියල් සියයක් වෑනි මුදලක් ෆෙඩ්‍රල් ක්‍රමය පටන් ගන්නා තෙක් එවිමට අනිත් බලගතු රටවල් පොරොන්දුවි නෑත. ෆෙඩ්‍රල් ක්‍රමය පටන් ගත් පසු, එවන සියලුම මුදල් ලංකාවට එවනු ඈත්තේ, 60/40 යන අනුපතය උඩයි. වෙනත් ආකරයකින් කිවහොත්, රුපියල් 100 ක් ලෑබුනොත් එයින් සිංහල මිනිසුන් ඉන්න පලාත්වල වියදම් කල හෑක්කේ රුපියල් 60 ක් පමනයි. අනිත් මුදල වන රුපියල් 40 උතුරට වියදම් කල යුතුමයි. ඉට අවුරුදු 5 කට පසු ඉලාම් කියා රාජ්ය්‍ය පිහිටවනු ඈත. එයද කරනු ඈත්තේ සිංහල මොඩ මිනිසුන්ගේ ඈස් බන්දවා පමනයි. එයද ඉතාමත් සුක්ශම ලෙස සෑලසුම් කරගෙන යති. පසුගිය නායාකයන්ගෙ ආරක්ශාව ඉවත් කිරිම මේ සුක්ශම සෑලසුමේ පලමු අදියරයි. අද කිසිම බයක් සෑකයක් නෑතුව ඉන්දියාවේ ජයලාලිතා ඊලම් රාජ්ය්‍ය කෙසෙ හො පවත්වන බව කිය ඈයගෙ චන්ද සෑලෑස්මේ ලොකු අකුරින් ලියවා ඈත. ඉන්දියාවෙන් මිනිසුන් ගෙන්ඩ මෙතරම් ඉක්මනින් සෑලසුම් කරන්නෙද, බලගතු රටවල් සෑනසිමටය. අද අපෙ රට මහත් විනාශයකට පත් වෙන්ඩ තිබෙන වෙලාවේ, රටෙ ගංවතුර නිසා මෙවා යටපත් වි ඈත. අද සම්බාන්දන් විරුද්ද පක්ශයේ නායකයා ලෙස කටයුතු කරන්නේ දෙමල ඩයස්පොරවෙන් මාහා බ්‍රිතාන්යේ අගමෑති ඩේවිඩ් කෑමරන් ගේ බාල පෑම සහ දුන් අන කිරිමක් මත බවයි. මෙ සියලු දෙම රඳා පවතින්නේ ලන්කාවට ලෑබෙන මුදල් මතයි. එවෑනි විශාල මුදල් ගානනවක් ලංකාවට ලෑබෙනු ඈතයි කියමින් සමහර UNP දෙශ පාලුවන් චන්දයට පෙර කෑ ගසමින් රට වටේ ගියේ මෙන්න මේ බටහිර රටවල් දුන් පොරොන්දු නිසයි. හෑබයි මේ දෙශපාලුවන්ට ඔවුන්ගේ නායකයා නොකිවු දෙවල් ද ඈත. එකක් තමයි, රට ෆෙඩ්‍රල් ක්‍රමයට ගෙනවිත් පලමුව රට බෙදාදි, ඉට පසු පමනයි මෙ සල්ලි ලෑබෙන්නේ යන වග. දෑන් මොවුන්ට අපාසු ගමට යෑමට ඔනෑනම් ෆෙඩ්‍රල් ක්‍රමයට අත උස්සා නෑවත අවුරුදු 5 කින් ඉලාම් වලටද අත ඉසවිය යුතුයිමයි. ලොකයම පිලිගත් චෑනල් 4 නාලිකාවෙ ආමුලික බොරු විඩියො පටියත් ලාන්කාවෙ සිටින පොන්න විදෙශ ඈමති මෙය ඈත්තක් යයි මාහා බ්‍රිතාන්‍ය යෙදි පවසා ඈත්තේ ඩයස්පොරව සන්තොස කිරිම බවත්, කිසිම චන්දයක් නොලෑබුනු සරත් ෆොන්සෙකව පර්ලිමෙන්තුව තුලට ගෙන රජපක්ශ වරුන්ගෙ ජිවිත වලට හානි කිරිමට සෑලසුම් කිරිමත්, ගොටබය සහ මහින්ද රාජපක්ශගෙ ආරක්ශාව සම්පුර්නයෙන්ම ඉවතට ඩෑමිමත්, ඩයස්පොරාවෙ අනුමෑතිය උඩ කර ඈති බවට ඉතාමත් රහසිගත අරන්ච්චි මගින් ලෑබි ඈත. අපෙ යුද සෙබලුන්ට සලකන ආකාරය දෑන් අපි සෑම දෙනාටම හොඳයාකාරවම තෙරුම්කර ගත හෑක. සෙබලුන් හිරබාරයට ගෙන සියලුම ත්‍රස්තවාදින් නිදහස් කිරිම මාහාබ්‍රිතාන්‍ය අගමෑතිගේ අන කිරිම් මත සිදුවන බවද දෑන ගෑනිමට හෑකිවි ඈත. කොතරම් අපෙ ජානාදිපති බ්‍රිතාන්‍ය රෑජින හො අගමෑති සමු වුනත්, ඔවුන් අසන්නේ කොපමන කල් ෆෙඩ්‍රල් පාලනය සානාත කිරිමට ගත වෙද යන්නයි. අපි එක්සත් ජාතික පක්ශය, ස්‍රි ලංකා පක්ශය, ජනතා විමුක්ති පක්ශය, සහ තවත් ඔනෑම පක්ශයකින් පෙනිසිටියත්, අපෙ රට අනතුරේ සහ එයින් පලුවක් දිමට සෑම කටයුතු අවසන් කරමින් පවති. ජානපති මහින්දට නෑවත රට පාලනය කිරිමට නොහෑකිවනසෙ, සියලුම ක්‍රියාමාර්ග අද පවතින ආන්ඩුව මගින් සෑලසුම් කර හාමාරය. තවද දෑනට ස්‍රි ලන්කා ගුවන් සෙවාව මහා බ්‍රිතාන්යේ දෙමල ඩයස්පොරව මගින් වෙනත් සෑලසුමක් මත සල්ලි වලට ගෑනිමටද අනුමෑතිය, එයට පත් කර ඈති නවක, රාජකිය විද්‍යාලයට ගිය නියොජ්‍ය ඈමති කෙනෙක් විශාල අන්දමින් සෑලසුම් කර ඈති බවද අරන්චි මාර්ග වලින් දෑන ගෑනිමට හෑකිවි ඈත. යුද්දය ඈති කල මෙම නියොජ්‍ය අමෑති එවකට පුද්ගලික ආයත්නයක සබාපති වි සිටි කල, ඔහුගේ පල්ලිය මගින්, උතුරෙ සහ නෑගෙනහිර ප්‍රදෙශවලට සෙලින්කො ආයතනයත් සම්බන්ද කරමින්, ත්‍රස්තවස්දින් හට කොම්පුටර් බෙදා දි ඈත. අද රටෙ පවතින සියලුම සෑලසුම් කර ඈත්තේ, රනිල් සහ චන්ඩ්‍රිකා ගෙ බලපෑම් උඩත්, වෙඩි නොවදින වහන දෙක රනිල්ටයි, චන්ද්‍රිකට බවත් අරන්චි මාර්ග වලින් ලෑබි අත. ෆෙඩ්‍රල් පාලනය නොදුනොත් අපිට කිසිම සල්ලියක් මෙ රටට නොලෑබෙනු ඈත. මය ඉස්තිරයි ඉර හඳ පයාන ආකරයෙන්ම. ලාංකවට මුදල් දුන්නේ චිනේ සහ පකිස්තානය පමනයි. චිනය සහ පකිස්තානය ඔවුන් ගේ දොරටු වාසා හාමාරය. සෑම චන්ද පචයකටම චිනය හවුල් කර ඔව්න්ට බෑන වෑදි, ඔවුන් හොරුයයි පෑවසු අපෙ දෙශ පාලු නායකයන්, චිනයෙන් මුදල් ගෑනිමට එම රටට යාමට පාවා මොවුන් පහත් වුයේ, වෙන කිසිම රටකින් මොවුන්ට ආදාර කිරිම නවතා ඈති බෑවුනුයි. ඉබ්බා නසින්නේත් කට නිසායි යන නිගමනය හරියාකාරව මේ අවස්තාවේ ලංකා ආන්ඩුවටද වි ඈත..,,… දෑනට අනිත් රටවල් වලින් අදාර ලෑබුනත් මුදලින් ලෑබි නෑත. චිනය සහ පකිස්තානය පමනක් අපිට මුදල් සහ යුද්ද කිරිමට අවශ්‍ය්ය උප්කරන ලාබාදි ඈත. ඒ ඔවුන් බටහිර රටවල්වල බලපෑම් කිසි විටක ගනන් නොගන්නා නිසයි. අද අපිට අමේරිකාව, ප්‍රාන්ශය, නොර්වේ, මහා බ්‍රිතාන්‍යය, වෑනි රටවල් කොකා පෙන්නා ඈත්තෙ ඔවුන් එවිට යුද්දය නතර කිරිමට ගත් උත්සහයන් එවකට සිටි කොන්ද පන ඈති නායකයින් මුලු මනින්ම ප්‍රතික්ශෙප කරපු නිසායි. යුද්දය ඉවර කිරිම, ඔවුන්ගේ කන හරහා ගෑසු පහරක් වෑන්නයි. එවකට සිටි ආරක්ශක ලෙකම් සෑම විටම කියා සිටියේ, යුද්දය නතර කිරිම පමනක් නොව ඉට පසු මුන දිමට ඈති අති විශාල ගෑටලු කිසිම බයක් නෑතිව මුන දෙන බවයි. නමුත් දෑන් අපේ රටට බලා පා ඈති මේ විශාල ප්‍රශ්නය, අද සිටින නායකයන් ඔවුන්ගේ ඕනෑ එපාකම් වලට සිටුවෙන එක ඉතාමත් කානගාටුදායකයි. මහා රාජානො කියා යටිගිරියෙන් කෑගෑසු අයද අද ඩොලර් වලට යටවි ඈත. මෙය මෙ රටෙ ආබාවයයි. රටෙ කිසිම කලබල කාරි තත්වයක් ඈති උනොතින්, මේ සියලුම නායකයන්ට රට අත් හෑර බටහිර සහ අමෙරිකවේ ජිවත් විමට අවශ්‍ය්ය සියලුම සලසුම් දෑනටමත් හාමර වි ඈත. මෙවෑනි සෑලසුම් අපෙ සිංහල ජානතාවට දාරනය කිරිම ඉතාමත් ආමරුදෙයක් බව බටහිර නායකයන්ට තෙරි හාමාරය. බත් පතක් දුන් කල ඔනෑම දෙයකට හිස නාමා කර ගත හෑකි බවත් මුලු ලොවම දනිති. පොල් ගෑසිම්, සාස්තර බෑලිම්, වෙලාවල් බෑලීම් අපේ රටේ ඈති බොලඳ ක්‍රියාමාර්ග වෙන අතර, රටට ඉදිරියට දියුනුව ගෑන කිසිම වෑටහිමක් සහ දාරන ශක්තියක් අපේ මිනිසුන් හට නෑති බව දෙමල සහ මුස්ලිම් සක්කිලියන් දනිති. එදා යුද්දෙන් කරපු දෙය අද මොවුන් පෑනෙන් ලබාගෑනිමට තව ඈත්තේ ඉතාමත් සුලු කාලයකි.

තව ටිකදවසකින් අපිට වවුනියාවෙන් උඩට යෑමට ඔවුන්ගෙන් අවසර ගෑනිමටද වෙනු ඈත. මෙය අපේ මොඩ සිංහල මිනිසුන්ට නොතෙරෙන්නෙය. එදා ඈත්ත කිවු, තිස්ස අත්තනායක මාහාතා හිරබාරයට ගත්තේ ඈත්ත කිවිමට පෙලඹු නිසාය. රනිල් සහ චන්ද්‍රිකා සම්පුර්නයෙන්ම අපෙ රට බෙදිමේ වෑඩ පිලිවෙලට ප්‍රමුක පලේ සිට වෑඩ කරති. චන්ද්‍රිකාට මාහා බ්‍රිතාන්‍යයේ පුරවෑසි බවද ලෑබි ඈත. ඔවුන්ට අපේ රට ගෑන කිසිම කෑක්කුමක් නෑති බවත් අපිට පෙනියන්නෙය. … , දෙමල සිංහල ප්‍රශ්නය තොරාබෙරා දුන් අය වශයෙන් මුන්ගෙ නම් ඉතිහාස ගත වෙනබවත්, ඉදිරි අනාගතයේ, දෙමල ඉලම් වෙන්කර, ප්‍රශ්නය අහවර වනබත්, චන්ද්‍රිකාගේ පුත් ඔවුන්ට්ගේ මිතුරන්ට පවසා ඈති බවත්, දෑන ගෑනිමට ලෑබි ඈත. එදා කිසිම දෙයක් නොතෙරෙන, මාහා රාජානො කියා බෙරිහන් දුන් පුද්ගලයෙකු මහා පුටුවේ වාඩි කර, පත්තරේ පමනක් බලා තිරන ගන්නා ලෙස කියා අහින්සක මිනිසුකු පඹයෙකු සේ පත් කර, සාදු සාදු කියා කියා පොන්නයන් ලවා කෑ ගෑස්සුවෙය. අද මේ පඹ පාලනය නිසා, ත්‍රිවිද හාමුදාවෙ, රනවිරුවන්ටද බාලහාත් කාර කම් කිරිමට උරු පෑටවු පෙලෙඹි සිටති. මොවුන් අපේ විරොදාර නායකින් මාරා දෑමුවෙ නෑත්නම්, ඔවුන්ට මේ හොර රහසේ ගෙනයන සෑලසුම ක්‍රියාමත් කිරිමට නොහෑකි වෙනු ඈත. ඔවුන් ගේ රෑකවරනය සම්පුර්නයෙන්ම ඉවතට ගෑනිම හොඳම නිදසුන වෙයි. වෙල් විදානේ මේ දවස්ව්ල බටහිර රටවල්වල සිටින රහස් හාමුදාවන් සමග සාකාච්චා කරමින් සිටින බවද ආරන්චි මාර්ගවලින් දෑන ගෑනිමට හෑකිවි ඈත. අද අපෙ දිවයින පුර ඉන්දියන් RAW නම් රහස් ඔත්තු සෙවාව ඉතා විශාල වශයෙන් පෑතිර තීබෙන්නෙය.

මෙතරම් මුදල් හිඟ කාලයක, ලහි ලහියේ වෙඩි නොවදින කාර් දෙකක් ගෙන්විමට ඉතා ඉක්මනින් කටයුතු කරන්නේ, ලංකාව තුල විශාල ලෙ වෑගරිමක් විමට ඉදිරි කාලය තුර ඈති ඉඩකඩ අති විශාල නිසාය. අපෙ හිටපු නායකයන් මාරා දෑමිම මොවුන්ගෙ ඈති ලොකුම සෑලස්මයි. එය නිශ්ශබ්ද්ව ක්‍රියා කිරිමට වෙල් විදානේට බාර කර ඈත. අද ලංකාව ඉදිරියට යන්නේ ලොක දෙමල ඩයස්පොරාව ඔනෑ එපාකම් මතය. ඔවුන් අද ලොක බෑන්කුවත්, යුරොපකරයේ බෑන්කුත් එකසේ පාලනය කරමින් පවති. හිලරි ක්ලින්ටන් දිනවිමට විශාල වශයෙන් මෙම දෙමල ඩයස්පොරාව දිවා රෑ නොබලා වෑඩ කරති. ඔවුන්ගේ නියම වෙලාව එනතුරු බාලාගෙන සිටින්නේ ඉතාමත් ඉවසිමකින්ය. අදත් අපෙ නාගදිප විහාරයට ආරක්ශවක් දි නොමෑත. එය ඉතාමත් කානගටු සිද්දියකි. විගෙන්ශ්වරන් සහ විජයකාලා මෙම ආරක්ශාව දිම නතර කර ඈත.

බටලන්දෙ ලමුන් අමු අමුවේ මාරාදෑමු පොන්න අගමෑතිට මුලු ලංකාවෙම ලේ වෑගිරිමක් උනත්, ඔහුට එය විශාල නොවන්නෙය. මෙවෑනි සියලු දෙවල්, ඩොලර් මිලියන 5 ක් ලෑබුනු අගමෑතිට අමතක කිරිමට එපමන කලක් නොයයි. 29 වාතාවක් පෑරදුනු මොහුගේ එකම ඉලක්කය, දෙමල් ෆෙඩ්‍රල් පාලනයකට සකස්සා, ඉලම් වෙන් කර දිමයි. මේ සියලු දෙ රනිල් කරනුයේ, ප්‍රාබාකරන් නම් පරයා ජිවතුන් අතර සිටින කල ගත් මුදල් ප්‍රමානය අති විශාල නිසායි. මෙය බොරු කියා ඔහුට කිව නොහෑකියි. අද ඈමෙරිකාවේ සිටින දෙමල වියාපාරික ටික කලක් ඈමෙරිකාවේ හිරගතවි සිටි, රාජ් රාජරත්නම් දුන් ඩොලර් මිලියන් 5 ද මොහු සුනාමිය නාමයෙන් ප්‍රාබාකරන් නම් පරයා සහ රනිල් බෙදා ගත්තෙය. මෙය එදා MOU එක අත්සන් කිරිම නිසා රනිල්ට ලෑබුනු තෑග්ගය. සිංහල රට නෑති කිරිමට ගන්නා මෙහෙයුම ඉතාමත් දෑඩි සහ සුක්ශම ක්‍රමයට ඉදිරියට ගෙන යෑමට පොන්න රනිල්, සියලුම උපක්ක්‍රම යොදා ඈත. ඔහුට විරුද්දවන සියලුම මන්තිරිවරුන්ට සිදුවන ඉරනම මෙම දෙශපාලුවන් ම නොදානි. බටලන්දෙ අසරන ලමුන් අමු අමුවේ මාරාදෑමු මොහු, රට ලේ විලක් බවට පත් උනත් කිසිම තෑකිමක් මොහුට නෑත.

අද සියලුම දෙමවුපියො, තම දරුවන් ලාංකාව තුල ඈති ජාතිය්‍යාන්තර විදුහල් වලට තම ලමයින් යෑවිමට පොරකති. මෙතන තමයි අපෙ සිංහල රටේ ආභවය. මේ පසෑල් වල සිංහල භශාව, බුද්දධර්මය, අපේ රටේ ඉතිහාසය උගන්වන්නේ නෑත. මෙන්න අපේ ආනගතය. ඒ නිසා තමයි, මෙම ලමුන් අපෙ බුදුපිලිමවල් වල කකුල් තාබාගෙන, එවා මත බුදියගෙන කිසිම ගරු කිරිමක් නෑතිව පින්තුර රෑගෙන ඈත්තේ.. මෙන්න අපගේ අනාගත පරපුර. රනිල් ගේ සහ ජයලාලිතා ගේ ඔනෑ කමකින් ඉතාමත් ඉක්මන්ට ETCA අත්සන් කිරිමට සෑරසෙති. මෙය අපේ වෑඩ කරන පුරවෑසියාගේ අභාවයයි. මෙය ජයලාලිතාගෙ සුක්ශම උපායක් වන අතර, යාපනය තුල, ජයලාලිතාගෙ කන්තොරුවක්ද ඈරිමට ජානපතිගේ පෙම්වතිය වන විජයකාලා සෑලසුම් කර හාමරය. හසලක ගාමිනි, ස්මාරකය, තව දින කිපයකින් ගෑලවිමට ඉහලම රාජ්‍යය අනුමෑතිය ලෑබි ඈති බවත් අපිට දෑන ගෑනිමට ලෑබි ඈත. සියලුම දේ හරියාකාරව අද මාද්‍යය ප්‍රාකශ කරොත්, අගමෑති නියොගයක් මගින්, බලපත්‍රය කිසිම කාතාවක් නෑතිව වාහා ක්‍රියමත්මක වන පරිදි අහොසි කරන බවට සියලුම් නාලිකා සහ මාද්‍ය කරුවන්ට දන්වා ඈත. අපේ සිංහල දෙශයට සමන් දෙවිඳුගේ සහ අනෙක් සියලු දෙවි දෙවතාවන්ගේ පිහිටයි.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

ලෙයින්, යකඩින් සහ ගින්දරින් මර්දනය කළ 1986-90 භීෂණ යුගයේ සත්‍ය කථා – 99 කොටස

මෙතෙක් කථාව : ලාංකීය දේශපාලන ඉතිහාසයේ සම්ප්‍රදායික ගමන්මග වෙනස්කල සන්ධිස්ථානයක් ලෙස අසූව දශකය අවසානයේදී ඇතිවූ ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල හැදින්විය හැකිය. එය 1986දී ඇරඹුණු අතර 1990 සැප්තැම්බර් මස නිමාවට පත්විය.  එම කාලය තුළ ඝාතනයට ලක්වූ සහ අතුරුදහන් වූ සංඛ්‍යාව 41,813 වේ. නිල නොවන වාර්තා කියන්නේ එය 60,000කට ආසන්න බවය. ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමයට පාදකවූ මෙම ලිපි මාලාව ඉදිරිපත් කරන ධර්මන් වික්‍රමරත්න එම බොහෝ සිද්ධීන් සියසින් දුටු,  අදාළ කථා නායකයින් සමීපව ඇසුරුකල සහ වාර්තාකල කර්තෘ මාණ්ඩලික පුවත්පත් කලාවේදියෙකි. මෙම ලිපි මාලාව ඉදිරිපත් කරනුයේ ඉතිහාසය කිසිවෙකුට වැලලිය නොහැකි බවට පසක් කරමින් පමණක් නොව දත්ත සහ  ඓතිහාසික කරුණු රැසකින්ද එය පොහොසත් බැවිනි. එමෙන්ම වර්තමානයේ වයස 40 අඩු සියළු පුරවැසියන්ට කිසිදා නොදුටු එහෙත් අසන්නට ලැබුණු අසම්පුර්ණ ඒ අතීත සිදුවීම් මාලාව පිළිබදව පැහැදිලි චිත්‍රයක් මවාගැනීම සඳහාය.

රජ කාලයේ සහ යටත් විජිත සමයේද දඬුවම් පැමිණවුවද බන්ධනාගාර ඉතිහාසය නිල වශයෙන් ඇරඹෙන්නේ 1802 සිටය. බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුව මගින් 1818 කැරැල්ලෙන් අනතුරුව ඇහැලේපොල අධිකාරම් ඇතුළු 53දෙනෙකු ඔහුගේ නිවසේ රඳවා තැබුණු ලැබීමෙන් අනතුරුව මහනුවර රක්ෂිත බන්ධනාගාරයේ ආරම්භය සිදුවිය. මැගසින් බන්ධනාගාරයේ ආරම්භය සිදුවූයේ 1841දීය. මහර බන්ධනාගාරය 1875දීද, බෝගම්බර බන්ධනාගාරය 1876දීද පිහිටුවන ලදී(බෝගම්බර බන්ධනාගාරය 2014 ජුනි 05 පල්ලේකැලේ දුම්බර ප්‍රදේශයට ගෙන යන ලදී). ආසියාවේ පළමු එළිමහන් සිර කඳවුර වූයේ 1950 පිහිටවූ පල්ලේකැලේ සිරකඳවුරය.

බන්ධනාගාර කටයුතු අනපේක්ෂිත ලෙස පුළුල්වූයේ 1971 අප්‍රේල් ජවිපෙ පළමු කැරැල්ලට සම්බන්ධව අත්අඩංගුවට ගත් සහ භාරවූ 17,000කට අධික පිරිස හේතුකොටගෙනය. ඒ සඳහා ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සහ කැලණි විශ්ව විද්‍යාලයන් රැඳවුම් කඳවුරු බවට පත්විය. වීරවිල එළිමහන් කඳවුර 1978දී පිහිටවූ අතර කෑගල්ල සහ ත්‍රිකුණාමලයේ සිරමැදිරි 1982 ජනවාරි 22වැනිදා සිට රක්ෂිත බන්ධනාගාර තත්ත්වයට උසස් කෙරිණි. වසර 1983 ජුලි කලබල හේතුවෙන් ජුලි 25වැනිදා බන්ධනාගාරයේ ඇතිවූ කැරැල්ලෙන් දෙමළ රැඳවුම්කරුවන් 53 දෙනෙකු මරුමුවට පත්විය. එයට පිළිතුරක් ලෙසින් දෙමළ බෙදුම්වාදී කොටි සංවිධානය විසින් රජය නිදහස් කරන ලද සිරකරුවන් උදෙසා ස්ථාපිත කරන ලද පදවියේ පිහිටි නව ජීවනගමට 1984 නොවැම්බර් 30වැනිදා පහරදී පුනරුත්ථාපනය වූ සිංහල සිරකරුවන් 56 දෙනෙකු සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් මරාදමන ලදී.

කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුර බන්ධනාගාර දෙපාර්තමේන්තුව විසින් 1985දී ආරම්භ කරන ලද්දේ සංක්‍රමණ කඳවුරක් වශයෙනි. ඒ ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ ඇතැම් සැකකරුවන් රඳවා තබා ගැනීම සඳහාය. ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල ආරම්භ කිරීමත් සමඟම සාමාන්‍ය සිරකරුවන් සඳහා වූ මැගසින් රක්ෂිත බන්ධනාගාරය 1987 මැයි 7 පටන් ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීම් පනත සහ හදිසි අවස්ථා රෙගුලාසි යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් රැඳවුම්කරුවන් සඳහා වෙන් කෙරිණි. පැලවත්ත කඳවුරට ගෙනආ දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධානවල සාමාජිකයින්ට වෘත්තීය පුහුණවක්ද එකල ලබාදෙන ලදී. එහි කොටසක් 1989 අවසාන භාගයේදි වධ කඳවුරක් ලෙසද ක්‍රියාත්මක විය. පසුව පැලවත්ත කඳවුර 1988 සිට 1994 අගෝස්තු දක්වා  ජවිපෙ රැඳවුම් කඳවුරක් විය. එහි මාරාන්තික උපවාසයක යෙදුණු අවසාන රැඳවින් 54දෙනා බුස්ස කඳවුරට 1994 අගෝස්තු 16 යොමුකරන ලදී. එදා පැලවත්ත සංක්‍රමික රැඳවුම් කඳවුර තිබූ ස්ථානයේ වර්තමානයේ පිහිටා ඇත්තේ හමුදා බුද්ධි අංශ පුහුණු කරන පුරෝගාමි බලකායේ කඳවුරකි. එමෙන්ම එහි ඇති ගොඩනැගිලි කිහිපයක කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ කාර්යාලයක්ද, පොහොර ගබඩාවක්ද ඇති අතර ඉඩම් ප්‍රමාණයක් අනවසරයෙන් දේශපාලන ආශිර්වාද මත කිහිප දෙනෙක් අත්පත් කරගෙන ඇත.

ජවිපෙ කැරළිකරුවන් උමගකින් පලාගිය පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුර පිහිටා තිබු ස්ථානය මෙහි රතු පාටින් දැක්වේ. පලාගිය ජවිපෙ කැරළිකරුවන් ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් මුලින්ම සැඟවුනේ දකුණු පස පිහිටි සිංහරාජ රක්ෂිතයේ සහ වම් පස ඇති පැතියාවල වැසි වනාන්තරයේය

පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුර තිබූ භූමිභාගය අක්කර 400කින් පමණ අතීතයේ සමන්විතවූ අතර එහි මානසික රෝගීන් සදහා රෝහලක් විය. පසුව එය අභාවයට යන ලදී. අගලවත්ත මන්ත්‍රීවරයා වශයෙන් 1970දී පත්වූ ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ ආචාර්ය කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා විසින් සමගි පෙරමුණ ආණ්ඩුවේ මෙහෙයවීමෙන් එම ස්ථානයේ පේෂකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ මල්බරෙි ව්‍යාපාරයක් සහිත අත්කම් පේෂකර්ම ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කරන ලදී.

පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුර පිහිටිි ස්ථානයේ වර්තමානයේ ඇති යුධ හමුදා කඳවුර ගුවනට දිස්වන අයුරු

පැලවත්තේ පිහිටි එම අක්කර 400 අඩක් පමණ ඉඩම් නොමැති ජනතාව අතර බෙදා දුන් අතර රජයේ කාර්යාල කිහිපයක්ද ඉදිකරන ලදී. එමෙන්ම එළකිරි බලා ගැනිම සඳහා කිරිහරක් ඇතිකල අතර තෘණ වගාවක්ද ස්ථාපිත කරන ලදී. විවාත ආර්ථිකය 1977 ජුලි සිට ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟම සියල්ල අභාවයට ගොස් ගොඩනැගිලි පාළුවි ගියහ. පැලවත්ත සංක්‍රමණික කඳවුර 1985 ආරම්භ කරන ලද්දේ ඉතිරි භූමිභාගයේය.

රාජ්‍ය නැමති උපකරණය බිහිවූයේ කෙදිනකද එහි අතවශ්‍ය අංගයක් ලෙස සිරගෙවල් පැතිරී තිබේ. අන් සිරකරුවන් මෙන් නොව දේශපාලන හේතුමත සිරගතවූවන් හැදින්වෙන්නේ දේශපාලන සිරකරුවන් නමිනි.  ඔවුන්ද අත්අඩංගුවට ගෙන අධිකරණයෙන් වැරදිකරුවන් වන තෙක් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරවල රඳවනු ලබයි. එහෙත් පවතින් ආණ්ඩුවට එරෙහිව අරගල ඇතිවන අවස්ථාවන්හි අත්අඩංගුවට ගත් දේශපාලන සිරකරුවන් රඳවා තබාගැනීමට ඉඩ මදි හෙයින් විශේෂ කඳවුරු පිහිටුවනු ලැබේ. ඒවා රැඳවුම් කඳවුරු ලෙස හදුන්වනු ලබයි. රැඳවුම් කඳවුරු සිටින චෝදනා සහිත අය අධිකරණය මගින් සිරගෙටද සුළු චෝදනා ඇති අය පුනුරුත්තාපනය සඳහා යොමුකරන අතර චෝදනා ගොනු කිරිමට ප්‍රමානවත් සාක්ෂි නොමැති අය නිදහස් කරනු ලබයි. රැඳවුම් කඳවුරු වල ජවිපෙ දේශපාලන සිරකරුවෝ තමන් බැඳ ඇති යදම් දුටූහ. ඒ සක්‍රීය දේශපාලනයේ තවදුරටත් චලනයවීමට ඔවුන් තුළවූ කැමැත්ත හේතුවෙනි.

ජවිපෙ කැරළිකරුවන් පිරිසක් 1988 අවසානයේදී ඝාතනය වී තිබූ අන්දම.

වසර 1988 අගභාගය වන විට ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල උත්සන්නව පැවති හෙයින් එය සහභාගි වූයේයැයි සැකකල පුද්ගලයින් වැලිකඩ, බෝගම්බර, මැගසින් රක්ෂිත බන්ධනාගාරවලද කළුතර පැලවත්ත සංක්‍රමණික කඳවුරේද පෙර නොවූ විරූ තදබදයක් සහ වාතාවරණයක් උද්ගත විය. මෙම කාලයේ සියළුම බන්ධනාගාරවලට ආරක්ෂාව සැපයීම සිදුකලේ ආරක්ෂක හමුදාව මගිනි.  වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ සිටි ජවිපෙ රැඳවුම් කරුවන් 1988 නොවැම්බර් මස එහි මාරාන්තික උපවාසයක් සහ උද්ඝෝෂණයක් ආරම්භ කල අතර කැරැල්ලක්ද දියත් කලහ. ඉන් වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ කාර්යාල ගොඩනැගිලි ඇතුළු බඩු භාහිරාදියට හානියක්ද සිදුවිය. පසුව 1988 දෙසැම්බර් 13 රාත්‍රී 7ට මැගසින් බන්ධනාගාරයේ පිටත සහ ඇතුළත එකවර මෙහෙයුම් දෙකක් ක්‍රියාත්මක කරමින් බන්ධනාගාරයේ එක් කොටසක් කඩා බිඳ දමමින් ප්‍රහාරයක් එල්ල කල ජවිපෙ සිය සාමාජිකයින් 221 දෙනෙකු නිදහස් කර ගැනීමට සමත් විය. කළුතර පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුරෙන් පලාගිය පිරිස 141කි. එයට අමතරව ජවිපෙ 2වැනි කැරැලි සමයේදී රටපුරා පොලිසි සහ බන්ධනාගාර 15කට කඩා වැදී ජවිපෙ සැකකරුවන් 155ක්ද නිදහස් කරගෙන තිබිණි.

රැඳවුම් කඳවුවල රඳවා සිටි ජවිපෙ කැරළිකරුවන් මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම්වල නායකයාවූ ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශයේ නායක සහ දේශපාලන මණ්ඩල සභික සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු(ඉහළ වම), පැලවත්ත කඳවුරේ සිට රෝහලට ගෙන යෑමෙන් පසු රෝහලින් පැනගිය බලංගොඩ ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවු වීරවත්ත අළුත්වත්ත නොහොත් සමන්(ඉහළ දකුණ), පැලවත්ත කඳවුරේ රඳවාගෙන සිටි පතාල නායකයෙකුවූ නාවල නිහාල්(පහළ වම), පැලවත්ත කඳවුරද පිහිටි කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ ජවිපෙ භීෂණයට එරෙහිව අවි අමෝරාගෙන සටන්කල එජාප කළුතර දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සරත් රණවක(පහළ දකුණ) ඔහු 2009 ජුලි 25වැනිදා අසනීපව සිට මියයන විට 62 හැවිරිදිය.

බන්ධනාගාර දෙපාර්තමේන්තු ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට වැලිකඩ, මහර සහ වෙනත් බන්ධනාගාරවල නිලධාරිහු ඉහළ වැටුප් පරිමාණ, වැඩපුර නිල ඇදුම් කට්ටල සහ සුභසාධන පහසුකම් ඉල්ලා රාජකාරි කටයුතු වලින් බැහැරව වැඩ වර්ජනයක් 1989 දියත් කළහ. මෙම වර්ජනයද පසුපසින් සිට මෙහෙයවූයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ජාතික කම්කරු සටන් මධ්‍යස්ථානය මගිනි. ඒ සඳහා මඟ පෙන්වුයේ ජවිපෙ මගින් 1989 ජුනි 12 වැනිදා සිට ජුලි 13 දක්වා බදුල්ලෙන් ආරම්භ වී රටපුරාම බලහත්කාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කරවූ ජයග්‍රාහි බස් වැඩ වර්ජනය වේ. බන්ධනාගාර නිලධාරින්ගේ වර්ජනය නිමාවූයේ පැය 24 තුළ වැටුප් වැඩිකිරීම ඇතුළු ඉල්ලීම් රැසක් ලබාදීමට රජය එකඟවීම මගිනි.

මෙහිදී බන්ධනාගාර ඉතිහාසය විශ්මයට සහ තැති ගැනීමට ලක් කරමින් කළුතර පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුරෙන් ජවිපෙ සැකකරුවන් 131 දෙනෙකු 1988 නොවැම්බර් 28 පොළොව යටින් මීටර් 37 උමඟක් කපමින් නිරුපද්‍රිතව පළායෑමට සමත් විය. මෙය වෙල ප්‍රදේශයට ආසන්නයේ පිහිටි නිසා දුර ප්‍රමාණය අඩුවිය. මෙම උමඟ කැපීමට දින 41ක් ගතවිය. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ බන්ධනාගාරයකින් හෝ රැඳවුම් කඳවුරකින් උමඟක් තුළින් දේශපාලන සිරකරුවන් පළාගිය ප්‍රථම අවස්ථාව වේ. ඈත ඉතිහාසයේ විදිය බණ්ඩාර බේරා ගැනීම සදහා උමඟවල් කපා තිබුණේ එලියේ සිට ඇතුළතටය. ජවිපෙ රැඳවුම්කරුවන් යළිත් දෙවනවරටත් 1992 සැප්තැම්බර් 19වැනිදා කළුතර පැලවත්ත කඳවුරෙන් උමඟක් තුළින් පලාගියේය. එවර 64 දෙනෙකු මීටර් 59 උමඟින් පලා යෑමට සූදානම්ව සිටියද 11 වැනිදා හසුවීම නිසා පැන යාමට හැකිවූයේ 10 දෙනෙකුට පමණි. දේශපාලන සිරකරුවන් බන්ධනාගාරවලින් පලායෑම මෙයට පෙර සිදුවී ඇත්තේ ඔවුන් රෝහලට ඇතුළත් කල විට පලායෑම, විවිධ වැඩකටයුතු සඳහා එළිමහනට රැගෙන ගියවිට පලායෑම, තාප්පයෙන් හෝ කානුවලින් පළායෑම වැනිදෑය. පැලවත්ත කඳවුරේද සමන් ඇතුළු රැඳවියන් කිහිප දෙනෙක් නාගොඩ සහ මීගහතැන්න රෝහල් වල ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදී අත්අඩංගුවෙන් මිදී පලා ගියහ.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී අත්අඩංගුවට ගත් තරුණයින් පිරිසක් සිර මැදිරියකදී.

ජවිපෙ 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලෙන් අත්අඩංගුවට පත්ව අනුරාධපුර බන්ධනාගාර ගතව සිටියදී නන්දසිංහ විජේනායක නොහොත් සුමිත් අතුකෝරාල(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයේදී දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකි) ඇතුළු පිරිසක් 1974දී බංගෙයක් කපා පළායෑමට සැලසුම් කලද එය මුළුමනින් සාර්ථක නොවීය. තවත් වරෙක නන්දන මාරසිංහ ඇතුළු ජවිපෙ කණ්ඩායමක් විසින් අනුරාධපුර සිරගෙදරට 1972 ජුනි 13වැනිදා ප්‍රහාරයක් එල්ල කර පියදාස රණසිංහ(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයේදී දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකි), හීන් බණ්ඩා වනසිංහ ඇතුළු ජවිපෙ සාමාජිකයන් 34ක් මුදවා ගන්නා ලදී. එම ප්‍රහාරවලට මුවාවී මරුසිරා ඇතුළු නමගිය අපරාධකරුවන් 4දෙනෙකුද පලා ගියහ.

බොරැල්ලේ මැගසින් බන්ධනාගාරය 1988 දෙසැම්බර් 13වැනිදා බිඳදමා ජවිපෙ සාමාජිකයින් 227 පැනගිය පසු දෙසැම්බර් 14 උදෑසන බන්ධනාගාරය දිස්වූයේ මෙසේය.

වසර 1988 ආරම්භය වන විට කළුතර දිස්ත්‍රික්කයද ගිණියම්වි තිබිණි. තැන තැන ටයර් මත පිලිස්සි තිබූ මළසිරුරු කළුතර, මතුගම, අගලවත්ත, බදුරළිය, පැලවත්ත ඇතුළු ස්ථාන ගණනාවක එම දිනයන්හි සුලභ දසුනක් විය. ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා සහ අත්අඩංගුවට ගැනිමේ සිදුවීම් බහුල වශයෙන් සිදුවූයේ කළුතර දිස්ත්‍රික්කය කඳු ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයක් නිසා කැරළිකරුවන්ගේ තෝතැන්නක් වූ බැවිනි. ජවිපෙට එරෙහිව කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ එජාපය වෙනුවෙන් අවි අමෝරාගෙන සටන් කළේ බුලත්සිංහල එජාප සංවිධායක සහ කළුතර දිස්ත්‍රික් එජාප පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සරත් රණවකය. කළුතර දිස්ත්‍රික්කයෙන් 1983 පාර්ලිමේන්තුවට පත්වූ ඔහු කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ බොහෝ පොලිස් සහ හමුදා කඳවුරුවල නිල නොවන මෙහෙයුම් සම්බන්ධීකාරකවරයාද විය. අගලවත්ත එජාප මන්ත්‍රී මෙරිල් කාරියවසම්ද  කැරළිකරුවන් විසින් 1989 සැප්තැම්බර් වෙඩිතබා මරාදමන ලදී.

අත්අඩංගුවට ගත් ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ කැරළිකරුවන් පිරිසක් 1989 ආරක්ෂක හමුදා රැඳවුම් කඳවුරකදී. මෙම රැදවියන්ගේ අත් සහ පා බිත්තියකට සවිකර ඇති දම්වැලකින් ගැටගසා ඇති අයුරු දැක්වේ.

පැලවත්ත කඳවුරට බොහෝ විට යොමුකළේ නවගමුව, අතුරුගිරිය, ඉංගිරිය, මිරිහාන, පෑලියගොඩ,  තිනායාවල, වැලිපැන්න, මීගහතැන්න ඇතුළු පොලිසි සහ කළුතර, රත්නපුර, ගම්පහ, කොළඹ ඇතුළු දිස්ත්‍රික්කවල ආරක්ෂක අංශ සහ අධිකරණ මගිනි. භික්ෂූන් වහන්සේලා 40කට ආසන්න ප්‍රමාණයක්ද එම කාලයේ වරින් වර පැලවත්ත කඳවුරේ රඳවාගෙන සිටියහ. එම භික්ෂූන් අතර හබරකඩ සුමණරත්න හිමි, නාගොඩ සීලරත්න හිමි, උඩුගොඩ සෝරත හිමි, යුදගනාවේ ආරියරත්න හිමි, තලල්ලේ නාගිත හිමි, ධම්මානන්ද හිමි, සාගර හිමි, හඳපාන්ගොඩ විජිත හිමි ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම විය. පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුරේ සිටි භික්ෂූන්ට සංවෝදය සංවිධානය මගින් මාසිකව නෙස්ටමෝල්, සීනි, ප්‍රථමාධාර බෙහෙත් මාසික සලාකයක් වශයෙන් පූජා කරන ලදී.

පැලවත්ත කඳවුරේ සිටි රැඳවියන් ප්‍රවාහයන් තුනකට අයත් විය. ප්‍රධානතම බලවේගයවු සියයට 70ක් පමණ වූ අතිබහුතරය ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලට කොන්දේසි විරහිතව එක්ව සිටියහ. තවත් සියයට 20ක් පමණ ජවිපෙට සම්බන්ධවීමේ හේතුමත හෝ සැකපිට රැඳවියන් බවට පත්වී සිටි අතර ඔවුන් බන්ධනාගාර ජීවිතය තිත්ත වී හෝ ජවිපෙ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් කලකිරී ඉන් ඉවත්ව නිහඬව සිටියහ. එහෙත් කඳවුරේ බලය ගත් අති බහුතරයවූ ජවිපෙට පක්ෂ පිරිසට එරෙහිව කටයුතු නොකලේ එසේ වුවහොත් විවිධ තාඩන පීඩනවලට ගොදුරුවන හෙයිනි. තෙවැනි ප්‍රවාහය වූ සුළුතරය සියයට 10 සැදී තිබුනේ සමාජයේ ලුම්පන් කොටස්වලිනි. ඔවුන්ට නිශ්චිත දර්ශනයක් නොවූ අතර විවිධ හොරකම්, මැරකම් සහ නීති විරෝධී ක්‍රියාවන් නිසා එසේ එක්වී තිබිණි. ඉන්ද බහුතරයක සහාය ජවිපෙ රැඳවියන්ට හිමිවුයේ රිමාන්ඩ් ජීවිතයේ සාමුහික අත්දැකීම් ඔවුන් දන්නා බැවිනි.

ඝාතනයට ලක්වූ කැරළිකරුවෙකුට විප්ලවීය ආචාරය පුද කරමින්.

ශ්‍රී ලංකාවේ රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර යනු අරුම පුදුම තැනකි. පොකට් ගසා ඇතුලට යන අය නිදහස් වී එන්නේ බැංකුවක් කොල්ලකන්න තරම් දැනුමක් හා සබදතා ඇති කරගෙනය. රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර යනු අපරාධකරුවන් බිහිකරන සරසවියකි. පතාල නායකයෙකුවු නාවල නිහාල්ද කලක් පැලවත්ත කඳවුරේ රඳවා සිටි අතර බොහෝ දිනවල බාහිර පිරිස්වලට සංතෝසම් දී විවිධ සම්බන්ධකම් හරහා නිරතුරව අරක්කු පානය කිරීම ඔහුගේ සිරිතක් විය. ජවිපෙ එය තහනම් කල අතර එයට යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නොදැක්වූ නාවල නිහාල්ට එක් රාත්‍රියකදි ඇද ඇතිරිල්ලකින් ඔහුගේ මුහුණ වසා තුවාල ලබන තෙක්  පහරදී තිබිණි. නාවල නිහාල් වෙනත් වාට්ටුවකට මාරුකල අතර පසුව ඔහුගේ නිතිඥයා කල ඉල්ලීමක් අනුව වෙනත් බන්ධනාගාරයකටද යොමුවිය.

මෙම ජවිපෙ සැකකරුවන්ගෙන් ඇතැමෙකුට පැලවත්ත රැඳවුම් කඳවුරට ගෙනඒමට පෙර  විවිධ අමානුෂික වධ බන්ධනවලට ලක්වී තිබිණි. ජවිපෙ විසින් තල්ගස්වල හමුදා කඳවුරට 1987 සැප්තැම්බර් 28වැනිදා කඩාවැදී අවි ලබාගැනීමේ ප්‍රහාරයක් මෙහෙයවු අතර ඒ සම්බන්ධව අත්අඩංගුවට ගත් අය මේ අතර ප්‍රධාන විය. එම වධහිංසන අතර සැකකරුවන්ගේ යටිපතුල්වලට පොලුවලින් හා වයර්වලින් පහර දීම, භූමිතෙල් දැමූ සිලි සිලි බෑග් මුහුණට දමා හුස්ම හිර කිරීම, මාංචු දමා පැය ගණන් දෙපයින් එල්ලා තැබීම,  ඇතැම් අවස්ථාවල දී ඔවුන්ගේ ඇස්වලට හා මුහුණට මිරිස්කුඩු ගැසීම, ලිංගික අපහරණය සිදුවී ඇති බවත්, ජනනේද්‍රය ඡේදනය කිරීම හා ලූණු ඇතිල්ලීමද විය.

වසර 1989දී ප්‍රධාන නගරයක කැරළිකරුවන් සෙවීමේ මෙහෙයුමක්.

රැඳවියන්ගේ ඉල්ලීම් සහ බලපෑම් මත ඔවුනට නිසි ප්‍රමාණයක් ජලය ලබාගැනීම, එළිමහනේ සිටීම, මුළුතැන්ගෙය සහ ආහාර බෙදා දීමේ පාලනය භාරදීම, රාත්‍රී කාලයේදී කිකරුවේ මැදිරිවලට පරිපාලන හමුදා භටයින් නොපැමිණවීම වැනි දෑ සිදුවිය. නිවෙස් වලින් ලැබුණු ඇදුම් සහ ආහාරපාන එක ස්ථානයක ගබඩා කොට ක්‍රමානුකූලව බෙදා හැරි අතර නිවෙස්වල අය සමඟ විනාඩි 10ක පමණ කාලයක්  සතියකට වරක් පමණ කථා කිරීමට අවස්ථාව ලැබිණි. කඳවුරට යාබද නිවසක ජීවත්වූ නිවෙස් හිමියෙකුවූ ජයසිංහ විසින් රැඳවියන්ගේ ඥාතීන්ට බීමට ජලය සහ සනීපාරක්ෂක පහසුකම් ස්වෙච්ඡාවෙන් ලබාදී තිබිණි. නිවෙස්වලින් රැඳවියන් මසකට වරක් පමණ බැලීමට පැමිණි පිරිස සියයට 60ක් පමණ වූ අතර සතියකට වරක් බලන පිරිස සියයට 20ක් පමණ විය. රැඳවියන්ගෙන් සියයට 5ක් පමණ බැලීමට කිසිවෙකු කිසිම දිනක නොපැමිණි. බොහෝ රැඳවියන්ගේ ජීවත්වූ ප්‍රදේශ අනුරාධපුර, අම්පාර වැනි දුෂ්කර ස්ථානවල තිබීමද අත්අඩංගුවට ගැනීම නිසා එම ජීවන මංපෙත් ඇහිරීමද එයට හේතුවේ. පාලකයෝ සිය යුතුකම් හා ජනතා අයිතිවාසිකම් ඉබිලා යතුරු දැමූ සමයක එයට එරෙහිව සටන් වැදුනු කැරළිකරුවන් මෙම රැඳවුම් කඳවුරේ ගාල්කර සිටියහ. පරාජයකදී මිනිසුන් පරිභව, අපහස, උපහාස කලද ජයග්‍රහනයක් නම් එහිදී එම මිනිසුන්ම ලැබූ දේ භුක්ති විදින බව රැඳවියන්ගේ ආකල්පය විය.

පැලවත්ත කඳවුරේ බොහෝ දෙනෙකු සිටියේ ජීවිතය පිළිබඳව අවිනිශ්චිත හැගීමකිනි. ඔවුන් නිදහස් කරගැනීමට නෛතික ක්‍රියාමාර්ගද නොගත් අතර කඳවුරෙන් නිදහස් කලද අතරමඟදි පැහැරගෙන ඝාතනය කර තිබිණි.  එසේත් නොමැතිනම් ප්‍රශ්ණ කිරිමේ මුවාවෙන් පිටතට ගෙනගොස් කුමන හෝ හේතුවක් දමා ඝාතනය කිරීමට අවස්ථාව තිබිණි. එබැවින් කඳවුරෙන් උමඟක් හාරා පළායෑමට නිශ්චිත වැඩසටහනක් ජවිපෙ මගින් සකස් කර තිබිණි. කඳවුර ඒ. බී. සී යනුවෙන් වාට්ටු 3කට වෙන්කර තිබූ අතර විරු සමරුවට ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්වීම සඳහා රැඳවියන් කඳවුර භාර සුභසාධක නිලධාරිවරයා ගෙන් අවසර ගෙන තිබිණි. එයට ප්‍රථම එක් වාට්ටුවක් ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකම පිරිස රඳවා තබා ගන්නා ලද්දේ එහි සිටි ‘අපතයන්’ වෙනත් වාට්ටුවකට මාරු කරමිනි. අත්කම් භාණ්ඩ නිමාකිරිම සඳහා දක්ෂයින් අවශ්‍යබව කියමින් පරිපාලනයේ අවසරය මත ක්‍රියාකාරිකයින් එක් වාට්ටුවකට දමාගන්නා ලදී.  ප්‍රදර්ශනය වෙනුවෙන් භාණ්ඩ සකස් කිරීමට අවශ්‍ය කටයතු කරන අතරතුර උමඟේ කටයුතු ඉදිරියට නොකඩවා සිදුකරන ලදී.

පැලවත්ත කඳවුරේ උමඟ හැරීමේදී එහි නායකත්වය ගත් පිරිස 7කි. ඔවුනට ක්‍රියාශ්‍රීලීව එක්ව පිරිස 25කට ආසන්නය. ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී කුලභේදය ඉස්මතු නොවූවද උමඟ සැදීමට පෙරමුණ ගත් අය අතර දේව හෙවත් වහුම්පුර කුලයට අයත්  අය නිර්භීත කමින් ඉහළින්ම සිටියහ. කුඹල් සහ නවන්දන්න කුලයට අයත් අය සිය පාරම්පරික දක්ෂතා තුළින් මෙහිදී අනගි සහායක් ලබාදී තිබිණි. ඓතිහාසික සාධක අනුව ලංකාවේ උමඟවල් කැපීමට පාරම්පරික දක්ෂ අය සිටින්නේ කෑගල්ලේ පල්වරු ආශ්‍රිත ප්‍රදේශයේ වන අතර එහි උපන් රැඳවියෙකු මෙහිදී උමඟ කැපීමට සක්‍රීයව දායකවී තිබේ.

ලෝකය වඩාත් යහපත් තැනක් වී ඇත්තේ සියල්ල සිදුවෙමින් තිබියදී නිහඬව බලා සිටියවුන් නිසා නොවන යහපත් සමාජයක් උදෙසා අරගල කලවුන්ගේ ධෛර්යයෙන් බව උමඟ හැරූ නායකයින් එහි ආරම්භයේදී වාට්ටුවේ සියල්ලෝටම කියා සිටියහ. පැලවත්ත කඳවුරින් පළායෑමේ නායකත්වය ගත්තේ කළුතර දිස්ත්‍රික් ජවිපෙ 1987/88 සන්නද්ධ නායකයාවූ කරුණාරත්න නොහොත් බණ්ඩාරය. කලක් හමුදාවේ සේවයකර ඉන් පලාආ සිටි බණ්ඩාර කළුතර දෙදියවල පදිංචිකරුවෙකි. ඔහු අවිවාහකයෙකි. පියා මියගොස්ය. දක්ෂ කැරළිකරුවෙකුවූ ඔහු 1987 අප්‍රේල් 12වැනිදා හොරණ පොලිසිය මගින් වරෙක අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. කටුනායක ගුවන් කඳවුරෙන් අවි ආයුධ ලබාගැනීම, තල්ගස්වල හමුදා කඳවුරට ප්‍රහාර එල්ල කිරීම ඇතුළු ප්‍රමුඛ වැඩ ගණනාවක් කල ඔහු 1989 පයාගලදී අත්වැරදීමකින් සිදුවූ වෙඩි වැදීමකින් මිය ගියේය. ඔහුට ගෞරවයක් වශයෙන් කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ සන්නද්ධ මෙහෙයුම් කරුණාරත්න බලකාය ලෙසින් ජවිපෙ විසින් නම්කල අතර ඒ පිළිබඳව ජවිපෙ දේශප්‍රේමි ජනතා සන්නද්ධ බලකායන්ගේ ඒකාබද්ධ අණදෙන මූලස්ථානය මගින් නිවේදනයක්ද නිකුත් කර තිබිණි.

කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ ජවිපෙ දේශපාලන නායකයා ලෙස කලක් කටයුතු කළේ කැළණි සරසවියේ උපාධිධාරියෙකුවූ පැලවත්තේ චන්ද්‍රසිරි නොහොත් අසේලය. කළු උස මහත ප්‍රියමනාප පුද්ගලයෙකුවූ ඔහු බෙහෙවින් ජනප්‍රියය. පැලවත්ත කඳවුරේ ජවිපෙ න්‍යායචාර්ය වරයා වශයෙන් කටයුතු කළේ නුවර රංජිත් වටවලය. පැලවත්ත කඳවුර අවට ප්‍රදේශයේ ජවිපෙ සන්නද්ධ නායකයා වූයේ පහළ හේවැස්සේ කරුණාදාසය. මතුගම ප්‍රදේශයේ සන්නද්ධ නායකයා වූයේ කොළඹ කාර්මික විද්‍යාලයේ ආදි සිසුවෙකුවූ තොටගම ලියනගේ ප්‍රියන්ත කුමාරය.

පැලවත්ත උමඟින් පලායෑමේ ප්‍රථම සැලසුම 1988දී දියත් වූයේ බාහිරව පිටතින් ජවිපෙ මැදිහත්වීමෙනි. එහෙත් දෙවැනි පලායෑමේ සැලසුම 1992 සැප්තැම්බර් ක්‍රියාත්මක වූයේ පිටත කිසිදු ජවිපෙ බාහිර සහායක් ලබාගැනීමකින් තොරවය. ඒ වන විට ජවිපෙ කැරැල්ල පැරදී පක්ෂ යාන්ත්‍රණය මුළුමනින්ම වාගේ බිඳවැටී තිබූ බැවිණි. ප්‍රථම පළායෑමේදී රැඳවියන් හමුවීමට එන අමුත්තන් මගින්ද ලිපි සහ පණිවිඩ පිටතට රහසිගතව යැවූ අතර කඳවුරේ සිටි එක් ඇසක් අහිමිවූ පරවියෙකුගේ සහාය පණිවිඩ හුවමාරුවට යොදා ගෙන තිබේ. රැඳවුම්කරුවෝ පරිප්පු දී පරවියා හීලෑකරගත් අතර පසුව එය අසුවිමෙන් පසු ආරක්ෂක අංශ විසින් පරවියා විනාශ කරන ලදී. රහසිගතව රැඳවියන් විසින් වෝකිටෝකි යන්ත්‍රයක්ද රේඩියෝ උපකරණ යොදාගෙන බැටරි බලයෙන් ක්‍රියාත්මක කල අතර එයට ආරක්ෂක අංශ මගින් අවට සිදුකරන රේඩියෝ පණිවිඩද ඇතැම් අවස්ථාවේ ශ්‍රවණයට හැකිවිය.

කඳවුරේ රැඳවියන් 912 දෙනෙකු  1988 මුල්භාගයේදී සිටි අතර වසර අවසානයේ සිටි රැඳවියන් සංඛ්‍යාව 1,218කි. පැලවත්ත කඳවුරේ පරිපාලනය සිදුකළේ යුධ හමුදාවේ පළමුවැනි ගජබා රෙජිමේන්තුව සහ පළමුවැනි සිංහ රෙජිමේන්තුව මගිනි. කඳවුරෙන් පිටත ආරක්ෂාව භාරව සිටියේ පොලිසියයි. මෙම පලායෑම් සිද්ධීන් පිළිබඳව  කොළඹ දිසාව භාර නියෝජ්‍ය පොලිස්පති මෙරිල් ගුණරත්නගේ උපදෙස් පරිදි පරික්ෂණ පවත්වන ලද්දේ කළුතර පොලිස් අධිකාරි ජගත් ජයවර්ධන, මතුගම පොලිස් අධිකාරි ආර්.එම්.ජී කැමිලස් සහ ජයශ්‍රී උඩවත්ත, මීගස්තැන්න පොලිස් ස්ථානාධිපති ඩබ්ලිව් උමගලිය ඇතුළු කණ්ඩායමක් විසිනි. එයට පැලවත්ත හමුදා කඳවුරේ ස්ථානාධිපති රද්දොළුවගම පදිංචි එන් වීරසිංහ ඇතුළු යුධ හමුදා ජේෂ්ඨ නිලධාරින් පිරිසක් එයට සහාය විය.

කඳවුරේ සියල්ලෝම උමඟ හාරන අතරතුර හොදම දේ බලාපොරොත්තු විය. ඒ එළියට පැන ගැනීමය. එමෙන්ම නරකම දේ ගැන සූදානම්ව සිටියහ. ඒ පළායන විට හසුවුවහොත් ප්‍රතිඵලය මරණය බවය.  මෙහි එකක් හෝ අනෙක ක්‍රියාත්මකව පවතින බවද සියල්ලෝම පසක් කරගෙන සිටියහ. රැඳවියන්ගේ ඉරණම තවමත් ලියවී නැත. දැන් එය ලියමින් සිටින බව උමඟ හැරීමේදී ඔවුනට නිරතුරුව සිහිපත් විය. කඳවුරෙන් 131 දෙනා පලාගියේ කණ්ඩායම් 4ක් වශයෙන් වෙන් වෙන්මය. උමඟකින් පළායෑම යනු මරණය අතේ අරන් යෑමකි. උමඟේ මදදුරක් යන විට හුස්ම ගැනිමේ අපහසුවක් මතුවේ. කඳවුරේ ගොඩනැගිලිවලට කොන්ක්‍රීට් තුළ තිබූ බට කොන්ක්‍රීට්  කඩා ඉවත්කර  එම බට යොදා මයිනහම් ක්‍රමයට වාතය ලබාගැනීමේ ක්‍රමයක් නිර්මාණයකර තිබිණි. මයිනහම ලෙස සකස්කර තිබුණේ කඳවුරේ රැඳවියන්ට රතුකුරුසයෙන් පරිත්‍යාග කර තිබු රූපවාහිනීයක් බහා තිබූ පෙට්ටියකට ගම් බෝතලයක හිස් බටයක් ආධාරයෙනි. උමගේ සමහර තැන්වල ජලයද කාන්දු වන බැවින් ගමනට බධා රැසකි. කඳවුරේ ප්‍රධාන හමුදා නිලධාරියාගේ කාර්යාලය යටින්ද උමඟ ගොස් තිබිණි. දෙවන වරට පැනගිය උමඟ වෙනත් අන්තයකින් කඳවුරට වතුර බවුසර් ගෙන එන පාරට අඩි 8ක් පවා යටින්ද ගොස් තිබිණි.

උමඟ අඩි 2යි දෙකේ ප්‍රමාණයෙන් පළල් වූ අතර එය මැද මිදුලෙන් ඇරඹිණි. පොළව යටට අඩි 4ක් බැසීමෙන් පසු මිදුල යටින් උමඟ ගමන් කරයි. කලින් තට්ටු බිල්ඩිමක් අසළින් සැලසුම් කලද එය අත්හැර දමන ලදී. උමඟ හෑරිමේදී 25ක පමණ පිරිසක් එළියේ සිට සහාය දුන් අතර උමඟ තුළ ඉවත් කරන පස් බෑගයක ගැට ගසා ලනුවකින් ඇද ඉවතට ගන්නා ලදී. රාත්‍රී 8ට උමඟ හෑරිම සිදුවන අතර එය උදෑසන 4ට අවසන් වේ. රාත්‍රී 6ට ආහාර ලබාදීමෙන් පසුව රැඳවියන් පමණක් සිටින බැවින් කිසිම නිලධාරියෙකු නොපැමිණෙන අතර උමඟ හෑරීමට අදාල ශබ්ද පිටතට නොඇසීම සඳහා රැඳවියන් පස්වරු 7 සිට පැය කිහිපයක් විමුක්ති ගී සහ පැදුරු සාජ්ජ කුටි තුල පැවැත්වීය. උමඟ හාරනු ලබන්නේ පනිට්ටුවලින් ගලවාගත් කම්බි කොකු මගිනි. ඉවත් කරන පස්වලින් කොටසක් විරු සමරුව ප්‍රදර්ශනය සඳහා සකස් කරන නිර්මාණ සෑදිමට කඳවුරු පාලකයින් විසින් ගෙනත් දුන් මැටි ගොඩට එක්කර තිබේ. ඉන් විශාල ප්‍රමාණයේ ලංකාවේ රූපයක් සහ විජේවීර පලකයක් ඇතුළු බොහෝ නිර්මාණාත්මක මැටි ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ දිවාකාලයේ ප්‍රදර්ශනය සඳහා සකස්කර මවාපෑම් සිදුකරන ලදී. ඉතිරි පස් වැසිකිලි වලට දමා යැවූ අතර දින කිහිපයකට වරක් එසේ අවහිර වන ගලි කටවල් ගලවා චොපින් බෑග් අතට දමාගෙන අසූචි සමඟ එකතුවූ පස්, බාල්දි මගින් ඉවත්කර වලවල්වලට දමා තිබේ.

ඉවත්කරන ලද බොරළු සහිත වැලි පස් උදෑසන 4ට පමණ වාට්ටුව ඉදිරිපිට මුදුලේ අතුරන අතර රැඳවියන් 50ක් පමණ උදෑසන 5ට ඒ උඩින් පැයක පමණ කාලයක් ව්‍යායාම කිරීම තුලින් කිසිවෙකුට අමුත්තක් නොපෙනේ. උමඟ ඇතුළුවන කටද විශාල කැරම් ලෑල්ලකින් වැනි දෙයකින් වසා දමා එයට උඩින් පස් දමා කුණුබක්කි තබනු ලබයි. ගොඩනැගිල්ලේ වඩිම්බු ලී ගලවා ඒවා අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට කපා උමඟේ උඩට පස් කඩා වැටීම වැලැක්වීම සඳහා ගසනු ලැබේ. ලී මුක්කුද ලෑලිවලට යටින් ගසා එය ශක්තිමත් කර තිබිණි. ලී මුක්කු මුළුතැන්ගෙයි සේවයේ නිරතවන රැඳවියන් අදාළ ප්‍රමාණයට ලිපට දමන දරලී කපා ඒවා බත් ලිප තබන කල්දේරම්වල යටට දමා එහි උඩින් බත් දමාගෙන වාට්ටුවට ගෙනවිත් ඒවා වෙන්කර ගනිති. අවශ්‍ය ප්‍රමාණය දක්වා එසේ ලී මුක්කු ගෙන එන ලදී. වාට්ටුවේ 435ක්වූ රැඳවියෝම උමඟ කැපීම දන්නා නමුදු කිසිදු තොරතුරක් කිසිවෙකුට කියාපෑමට ගියේ නැත. එකක් එය සාමූහික වැඩක් බැවිනි. අනෙක පාවාදීමක් සිදුකරන අයට රැඳවියන්ගෙන් එල්ල විය හැකි මාරාන්තික ප්‍රහාරයන්ය.

උමඟ තුළින් රැඳවියන් පළායෑමට ප්‍රථම ඔවුනට ප්‍රථමයෙන් කණ්ඩායම් වශයෙන් වෙන්ව යන අන්දම පිළිබඳව නායකයින් විසින් සිතියම් ඇසුරින් විස්තර කරන ලදී. සෑම අයෙකුම එළියට උමඟින් පලායෑමේදී ඇදගෙන යන ඇදුමට අමතරව සිලි සිලි බෑගයක ඔතා ගත් කමිසයක් සහ සරමක්ද රතුකුරුස හැදුනුම්පතක්ද රුපියල් 500ක පමණ මුදලක්ද සූදානම් කර ගන්නා ලදී. උමඟින් පළාගිය රැඳවියන් ප්‍රථමයෙන් එක්වූයේ තුඩුගල්ල යකුපිටිය කැලෑවටය. පසුව සිංහරාජ රක්ෂිතය, රෑන කන්ද, මෝල්කාවේ කහඹිලියා කන්ද, තපස්වල කන්ද, පාහියන්ගල කන්ද, කළුකන්දාව කඳු ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවලට ගොස් විසිර තිබිණි. පසුව ඔවුහු තමනට මඟ පෙන්වූ එළියේ සිටි ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයින් සමඟ යළි පක්ෂයට එක්වී විවිධ දිස්ත්‍රික්ක වලට යොමුවිය.

ඥාතීන් රැඳවියන් බැලීමට පැමිණීමේදී 131 දෙනෙකු 1988 නොවැම්බර් පැනගොස් තිබියදී ඉතිරි රැඳවියන් එම ඥාතීන් පැමිණ විට කියා සිටියේ ඔවුන් රෝහලට හෝ උසාවි වලට ගෙන ගොස් සිටි බවය. නිලධාරින් රැඳවියන් ගණන් කරනා විට බොරු ගණන් හිලව් හදා ඒවා ආවරණය කිරීමට සෙසු අය සමත් විය. පළාගිය 131කගේ ආහාර විශාල ප්‍රමාණයක් දිනපතා ඉතිරිවූ බැවින් වැඩිපුර ආහාර පරිපාලනයට හසු නොවන සේ විනාශ කරන ලදී. රැඳවියන් 131ක් පළාගොස් ඇති බව පරිපාලනය ප්‍රථම වරට දැන ගත්තේ මසකට පමණ පසුවය. ඒ ගාල්ල පාතාලයේ නමගිය අපරාධකරුවෙකුවු දඩැල්ලේ සමනලයා නොහොත් ඌරගහ චන්ද්‍රසිරි මීටියාගොඩ පොලිසියේ ස්ථානාධිපති ජගත් ගුණවර්ධනට හදිසියේ හමුවීමෙනි. තමාට ඇපදුන් බව එහිදි සමනලයා කියා සිටියේය. එහෙත් පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා ගාල්ල මුලස්ථාන පොලිසියෙන් සොයා බැලු විට ඔහුට ඇප දී නොතිබුණි. පොලිස් තාඩන පීඩන හමුවේ සමනලයා කියාසිටියේ ජවිපෙ සිරකරුවන් සමඟ පැලවත්ත කඳවුරින් උමඟකින් පලාආ බවය. රහස හෙළිවූයේ එහිදීය. පසුව ආරක්ෂක අංශ විසින් උමඟ නැවත පරිහරණයට ගත නොහැකි වන සේ වසා දමන ලදී. පසු කලෙක බලපිටියේ සංගීත සංදර්ශනයකදී පිහි ඇනුමකින් මිය යන විට සමනලයා 42හැවිරිදිය. ඔහුගේ ජීවිතයේ වසර 30ක්ම ගතකළේ සිරගෙදර වූ අතර දුම්පානයෙන් හෝ මත්පැනෙන් වැලකී සිටි ඔහුද ජවිපෙ රැඳවියන් සමඟ ඉතා ලෙන්ගතුව පැලවත්තේ ගතකළ අයෙකි.

දෙවනවර උමඟින් පලාගියේ 1992 සැත්තැම්බර් 19වැනිදාය. 64 දෙනෙකු පලායෑමට එක්වි සිටි අතර ඔවුනට මහාධිකරණයේ පමණක් නඩු 19ක් විය. එහෙත් 64 දෙනාගෙන් පළායෑමට හැකිවූයේ 10 දෙනෙකුට පමණි. දසවැන්නා වූයේ පොළොන්නරුවේ පියසේන වූ අතර 11වැන්නාවූ උපුල් උමඟින් එළියට පැමිණ එක්වරම පහතට පෙරළී නොයා පැන්න බැවින් විශාල ශබ්දයක් ඇතිවිය. එවිට රාත්‍රී 12 පමණ වු අතර රැකවලේ සිටි ආරක්ෂක නිලධාරියෙක් විදුලි පන්දම් එළියෙන් ඔහුව දැකගන්නට ලැබි මුරකාවල් තරවි උපුල් අත්අඩංගුවට පත්විය. ඉතිිරි අයට පළායෑමට නොහැකි විය. එම උමඟ මීටර් 59ක් දිගය. මෙම උමඟ කැපීමට දින 47ක් ගතවිය.

ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ ජවිපෙ ඉදිරි පෙළ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවු පිටිගල පියල්ද පැලවත්ත කඳවුරෙන් දෙවරක් පලායෑමට සමත්වූවෙකි. ‘හොද වැඩකාරයෙකු’ වූ පියල් පැලවත්ත උමගින් 131 පළායෑමට දෙදිනකට ප්‍රථම තවත් 5 දෙනෙකු සමඟ රාත්‍රී 2කට කඳවුරේ වහලෙන් පැන එළියට යෑමට සමත් විය. පිටත සිට පළායෑම සංවිධානය කරන්නන්ට ඔවුහු සහාය වූහ. පිටිගල පියල් සමඟ එසේ පැන ගිය අය වූයේ කුරුණෑගල සංජීව, වාරියපොල නිමල්, මෙන්ඩිස් සහ කම්පියුටර් නමින් හැදින්වූ අයෙකු වේ. ඔවුන්ගේ පලායෑමද බැරවූයේ උමඟින් පලාගිය පිරිසටය. පසුව පිටිගල පියල් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් 1991දී යළි අත්අඩංගුවට ගත්විට පැලවත්තෙන් පලායෑම පිළිබඳව මතුගම මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයෙන් නඩු පැවරූ අතර එම නඩුවෙන් 1995 මාර්තු 2වැනිදා ඔහු නිදහස් විය. එයට හේතුව වූයේ පොලිසිය නඩුව පවරා තිබුණේ පැලවත්ත බන්ධනාගාරයෙන් පලායෑමේ සිද්ධියකට වන අතර චූදිතයාගේ නීතිඥයාගේ තර්කය වූයේ පැලවත්ත යනු සංක්‍රමණික රැඳවුම් කඳවුරක් මිස බන්ධනාගාරයක් නොවන බවය. එහෙත් පැලවත්තේ සිටි පොළොන්නරුවේ ජයසේන ඇතුළු රැඳවියන් 7 දෙනෙක්ද පලායෑමට තැත්කිරීමේදී හසුවී 1988 සිට 1992 කාලයේදී වෙඩිතැබීමෙන් මියගොස් තිබුණි. කඳවුරෙන් නිදහස් කල බව කියමින් එළියට දැමූ අකුරැස්සේ ජයරත්න ඇතුළු 15 දෙනෙකු පමණ නිදහස ලබා යන විට මහමඟදී පැහැරගෙන ඝාතනය කර තිබිණි. ජයරත්නගේ සිරුර යක්කලමුල්ල මාගෙදර ලයිට් කණුවක එල්ලා තිබිණි.

උමඟ දෙකක් කැපීමෙන් 1988 නොවැම්බර් සහ 1992 සැප්තැම්බර් මස රැඳවියන් 141ක් පැලවත්ත කඳවුරෙන් පළා ගියද එම පලායෑම් වලට සක්‍රීය උදව් දී පළායෑමට හැකියාව තිබියදී පලානොගිය පිරිසක්ද ඒ අතර විය. ඒ අතර පසුකළෙක තිස්සමහාරාම ජවිපෙ ආසන සංවිධායකවරයාවූ විජේසිරි වේහැල්ල ඇතුළු පිරිසක් විය. එයට හේතුව වූයේ ඔවුනට නඩු නිමිති නොමැතිවීම සහ නිදහස් වීමට දින ආසන්නව තිබු හෙයිනි.

අයුක්තිය, අසාධාරණය, සමාජ විෂමතාවය උදෙසා උපදින උද්වේගතර හැඟීම්වලින් පැලවත්ත ජවිපෙ රැඳවියන්  උද්දීපනයවී තිබිණි. මෙසේ පළමු සහ දෙවැනිවර උමඟින් පලාගිය 141දෙනා අතර සරත්, සුනිල් රණසිංහ, සමන්, බණ්ඩාර, උපුල්, නීල් ජයසේකර, ඒ.කේ සිල්වා, වන්නිආරච්චි, ගම්පහ ආර්.ජී. උපාලි වීරසිංහ, ජාඇල ඩග්ලස් ඇන්තනි, නානායක්කාර, මතුගම රංජිත්, කෙනෙත් සිල්වා, මාතලේ ආර්.ඒ. සංජය චමින්ද(ඔහුගේ සොහොයුරාවූ රංජිත්ද බම්බලපිටිය පොලිස් බලකා මූලස්ථානයට කඩාවැදීමේ සිද්ධියටද සම්බන්ධ අයෙකි. පසුව ප්‍රහාරයකදී ඝාතනයට ලක්විය), යූ.කේ කොස්වත්තගොඩ, නෙළුවේ සුනිල්, උපාලි අරුණශාන්ත, දයානන්ද, නේවි රාජු, පාදුක්කේ ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව් වීරසිරි ජයමාන්න, හොරණ අරුණ, කේ.සී විජේමාන්න( අවිස්සාවේල්ලේ එජාප පළාත් සභා මන්ත්‍රී  වික්‍රමරත්න රැස්වීමක් අමතමින් සිටියදී පැහැරගත් ලොරියකින් ගොස් වෙඩි තබා ඝාතනය කළේ ඔහු විසිනි. පසුකලෙක පාදුක්කේ වතු ගැටුමකදී මරුමුවට පත්විය), වීරසිරි ජයරත්න, බස්නායක, ඇඹිලිපිටියේ ජයතිස්ස, අලුත්ගම රොෂාන්, කුරුණෑගල ප්‍රීති, බදුල්ලේ සුගුණ කහවිට, ඒ ලක්ෂ්මන් ගම්පහ චානක වීරකොඩි, පොලොන්නරුවේ ඩබ්ලිව්. පියසේන සහ ජයන්ත මහානාම ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් ඉදිරියෙන්ම විය.

අවස්ථා දෙකේදී මෙසේ පලාගිය 141දෙනාගෙන් 50කට ආසන්න පිරිසක් ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශයේ මුල්පෙළේ කේඩර්වරුන් වුහ. ප්‍රථමයෙන් පලාගිය 131 සියයට 90ක් පමණ යළි ජවිපෙට සම්බන්ධ වී ජවිපෙට එක්වූ අතර සියයට 10ක් පමණ කැරැල්ල අතහැර සැඟවුණු ජීවිතයක් ගත කලහ. එසේ යළි කැරැල්ලට එක්වූ සියයට 90න් සියයට 75ක් පමණ ජීවිත් වීමට වාසනාව ලැබීය. ඉන් 20ක් පමණ විදේශ රටවලට සංක්‍රමණය වු අතර අන් අය රැකියා සහ ස්වයංරැකියා කේෂේත්‍රයේ නිරත වේ. පක්ෂයක් ලෙස සාමූහිකව කැරැල්ලේදී මුහුණ දුන්නද අත්අඩංගුවට ගැනීම පසු නිදහස්වීම, නිතිය ඉදිරියට යෑම, දඬුවම් විදීම සහ නිදහසින් පසු ඉදිරි ජීවන ගමනට  ඉහත කැරළිකරුවන්ට මුහුණදීමට සිදුවූයේ තනි තනිවය.

වසර 1971 අප්‍රේල් ඇතිවූ කැරැල්ල සමඟ සසඳන කල  ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල 71 කැරැල්ලට වඩා සියදහස් ගුණයකින් යෝධ කැපකිරීමකි. කැරළිකරුවන් අරගලයේ නොපසුබස්නා වීර්යය 1989 මැදභාගය දක්වාම තබාගෙන තිබිණි. එදා 1971 පරම්පරාවට වඩා බොහෝ ආදර්ශයන් ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ පරම්පරාව අත්පත් කරගෙන සිටියද පොදුවේ ජනතාව සංවිධානය කිරීමට සහ අරගලය ජනතාව අතරින් මතුකර ගැනීමට අදාළ වැදගත්ම කොන්දේසිය සම්පූර්ණ කරගත හැකිවූයේ නැත. එහිදී සියල්ල සිදුකිරීමට තැත් කළේ නායකත්වයේ උපදෙස් පරිදි තුවක්කු කටිනි. එම නිසා 2වැනි කැරැල්ල අවසානයේදී සමාජයේ පුළුල් සහයකින් තොරව හුදකලා කැරළිගැසීමක් බවට පත්විය. එය ජාතික විමුක්ති අරගලයක් නොව ආශ්වාදනීය හැඟීම් සහ අනුරාගය ඇතිකරගත් අරගලයක් බවට අවසානයේදී පත්විය.(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 සිට 1990 දක්වා පළවන මෙම ලිපි මාලාව ලබාගැනීම පිළිබද විස්තර පහත ලිපිනයට ඔබගේ ලිපිනය යොමු කිරීමෙන් ලබාගත හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

මයිත්‍රී රනිල් ”’බඩ් ”’ කර යහපාලන රජයක් පරදෙශීන් විසින් බිහි කල දා සිට  මේ රටේ උරුමක්කාරයන් වන සිංහලයන්ට සිදුවූ නින්දා අපහාස කෙළවරක් නැත .

රටේ ජාතිකගීය දැන් දෙමලෙන්  ගැයෙ න්නේ රට සිංහලයන්ගේ  නොවන බව රජය පිළිගන්න නිසාය  මහින්ද ගෙදර යැවු වහාම උතුරේ දෙමල  ” මහයා” ගේ ඉල්ලීම්වල කෙළවරක් නැත .උන් දෙමල ත්‍රස්තයන්  සමරති රජය රණවිරුවෝ මරති රනිල් මයිත්‍රී බෑනාගේ පමණක් නොව උන්ගේ සනුහරේ  පමණක් නොව මුළු රටේම හැම  සුළු වාර්ගිකයෙකු ඇතුළු හැම දෙනාගේම ජීවිත බේරා දුන් රණ විරුවෝ දැන් සිපිරිගෙවල්වල ලගිති  දේවානන්දලාත්  මහින්ද නැති නිසා  උතුරත් නැගෙනහිරත් එකතු කරන්නට වලිකති  හැම දෙමල නායකයෙකුටම දැන් අවශ්‍ය වෙනම පුර්ණ බලතල සහිත  පළාතකි . 

මුන් මහින්ද ගේ කාලයේ නොඉල්ලූ දේ වල දැන් ඉල්ලන්නේ  රජයත් සමග  හොර රහසේ කතාබස් කරගත්  දේවල්ය  දිගට ඉල්ලන විට  ඔන්න ඔහේ දීල දාමු  යන  ආකල්පය සිංහලයන් තුල ඇතිකිරීමට රනිල් ට අවශ්ශ්‍යය . ඉස්සර රනිල්  දිගටම කිව්වේ සිංහලයන්ට යුද්ධයෙන් දිනන්නට බරිබවය සිංහලයෝ බොහොමයක් එදා ඒ ලනු කෑවෝය  නාලක හිමි ඕමාරේ හිමි  නලින් ද සිල්වා අමරසේකර  සහ තවත්k  ජාතික වාදීන්  නොහිටින්නට වැඩිදෙනෙක් ඒ මර උගුලට අසුවෙන්නට තිබුනේය . මානුෂික මෙහෙයුමට  අපහාස උපහාස කලේ  අන්තිම මොහොතේ හෝ සටන වලක් වන්නටය  .එහෙත් මහින්ද ප්‍රභාට වත් බටහිරට වත් ඉන්දියාවටවත් බය නොවී රට බේරා අපට ජීවිතයද ලබා දුන්නේය .

දැන් නැගෙන හිර තම්බිලාත් හමුදා නිලධාරීන්ටද තර්ජන කරති ප්‍රභාට බයේ වලිග පුකේ ගහගෙන සිටි හැම බල්ලෙක්ම දැන් දැන් සාමාන්‍ය සිංහලයන්ට  පමණක් නොව හමුදා නිලධාරීන්ටද කඩා පනින හැටි දකින විට තවත් මොන මගුලකට සිංහලයෝ බලා ඉන්නවාද යන ප්‍රශ්නය නැගේ  දෙකට නැමී අලුගොදවල් වල  සාගින්නේ  නිදා සිටි මේ  සුනඛයෝ දැන් අලුගසා දමා හොඳට කාබී  ලොකුමහත්වී  දුව පන ඇවිදින්නේ මහින්දට පින්සිදුවෙන්නටය  ඉස්සර නම් බැල්ලියක් දැක්කත්  පස්සෙන් යන්නටවත් උන්ට පන තිබුනේ නැත  . දැන් බැල්ලියක් ඈත  දැක්කත්  ”’උහ්  උහ් ” කියා කියා මෑත   සිටම කෙලපෙරමින් කකුලක් උස්සා දකින හැම ගහකටම චු  කරමින් මුන් අවලමේ යන්නට පටන්ගෙන ඇත ..

මුන් බේරන්නට රනිල් මදිවට දැන් ගොන් සේකත් ඇත  මේ ගොන් වෙල්විදානේ  තම්බිටත් අසාධාරණයක් නොවිය යුතුයය් කියය් මේකා රනිල්ගේ ගොම්පස් අල්ලන්නේ ඇමතිකමක් දුන් නිසාය  නැගෙන හිර නම්  කමක් නහය් කියමුකෝ දැන් මහනුවරත් අපේ අන්තිම සිංහල රාජධානිය  තුලත් හම්බයෝ සිංහලයන්ට කුණු බිත්තර ගසති එලවති 1916  සිංහලයන්ට මතක් වෙ ය් ද.එදා සිංහලයන්ට උන් පහර දුන්නේ ඉංග්‍රීසින්ගේ සහයෙනි  අද තම්බි මුදියන්සේගේ බෑනාගේ  සහයෙනි . බොදු බල සේනාවට  බැ න්න උන්ට දැන් දැන් මොනවා හිතෙනවා ඇද්ද . සිංහලේ හෙට දින ඉරණම කුමක් වේද

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

අපේ මහාවිහාර මතවාදයෙන් කියැවෙන යක්‍ෂ කතාව” එච්චර පැහැදිළි නෑ. හැබැයි තියෙන කරුණු මත පදනම්වෙලා සාධනීය විදිහට ඒක පැහැදිළි කරගන්න බැරිකමකුත් නෑ. මේ ලිපියෙන් කරන්නේ ඊට අදාළ මූලික අදහස් කිහිපයක් ඉදිරිපත්කරන එක. පෙර ලිපියෙන් කියපු විදිහට මහියංගනයේ දී කළා කියන යකුන් දමනය තේරුම්ගන්න පුළුවන් ආගමික විශ්වාසවල කියැවෙන අර්ථයෙන්. ඒ සඳහනේ එයට වැඩි යමක් තියෙනවා කියලා මේ ලේඛකයා විශ්වාසකරන්නේ නෑ. මේ ශ්‍රීලඞ්කාද්වීපය නම් අබුද්ධෝත්පාදකාලයෙහි යක්ෂයන්ට ම නිවාස වෙයි. බුද්ධෝත්පාදකාලයෙහි මනුෂ්‍යයන්ට ම වාස වෙයි” කියලා පූජාවලිය කියන්නේ මේ ආගමික විශ්වාසය. ඒත් කුවේණි ගේ පිරිස සහ ඊට පස්සේ හිටිය කියන යක්කු කවුද?

මේ අය මනුස්ස කොට්ඨාශයක් කියන අදහසේ වැරැද්දක් නෑ. ඒත් බෞද්ධ මූලාශ්‍රවල ඒ අය ව යක්කු විදිහට හඳුන්වලා තියෙන්නේ ඇයි? පැහැදිළි ව ම ඒ අයත් එක්ක තිබුණු අරියාදුවක් හින්දා ඒක කළා වෙන්න ඕන. ඒ එක්ක ම අපි තේරුම්ගන්න ඕන විජයාගමන කාලයේ දී මේ රටේ මහ නගර, සුවිසල් ගොඩනැගිලි ආදිය ඉදිකර තිබුණු බවට ප්‍රමාණවත් සාධක ලැබිලා නැති බව. අතරින් පතර ඉබ්බන්කටුවෙන් හොයාගෙන තියෙන ඉපැරැණි සොහොන් වගේ දේ ඉස්මතු කරගෙන තියෙන බව ඇත්ත. ඒත් මේ රටේ බොහොම සාරවත් විදිහට පැලපදියම්වුනු සමාජයක් තිබුණා නම් ඊට වඩා දෙයක් ඉතිරිවෙන්න ඕන. ඉන්දු නිම්න, මිසර, මෙසපොතේමියානු බිම්වලින් ලැබිලා තියෙන විදිහේ දෙයක් හරි, එයින් සුළු ප්‍රමාණයක් එක්ක සසදන්න පුළුවන් දෙයක් හරි අපේ රටෙන් ලැබිලා නෑ. දැන් දැන් රාවණා මතවාදය ගැන කියන අය ගේ කතන්දරවල හැටියට නම් ඉන්දු නිම්න, මිසර, මෙසපොතේමියානු බිම්වල තියෙනවාටත් වඩා දේවල් මේ රටෙන් තිබිලා තියෙන්න ඕන. ඒත් තාමත් ඒ වගේ දේවල් හොයාගන්න පුළුවන් ඒ අය ලියන ලිපිවල, පොත්වල විතරයි. ඒ හින්දා යක්කු කියලා අපේ මහාවිහාර මතවාදය විසින් නම්කරලා තියෙන පිරිස මේ රටේ පැළපදියම් වෙලා හිටපු පිරිසක් විදිහට සැළකිය යුතු නෑ.

එහෙම නම් ඒ අය කවුද? ඒ අයත් විජය ගේ ගමනට ආසන්න කාලයක දී මේ රටට සංක්‍රමණය වූ පිරිසක් වෙන්න ඕන. කොහොමත් ඒ අය විජයට පෙර මෙහි පැමිණි බව පැහැදිළියි. ඒ විතරක් නෙවෙයි. ඒ අය දැදුරු ඔය සහ මල්වතු ඔය අතර ප්‍රදේශයේ බලවත් ව හිටිය බවත් පැහැදිළියි. දැදුරු ඔයට දකුණෙන් – ඒ කියන්නේ පැරැණි මායා රටට අයත් ප්‍රදේශවල සහ මල්වතු ඔයට උතුරින් තියෙන ප්‍රදේශවල පදිංචිවෙලා ඉඳලා තියෙන්නේ නාගයෝ. ඒ අයටයි, දේව කියලා හඳුන්වපු පිරිස්වලටයි තමයි බුදුහාමුදුරුවෝ ධර්මය දේශනාකරලා තියෙන්නේ. මේ ගැන මහාවංශාදී ග්‍රන්ථවල තියෙන කරුණු අපි හැමෝ ම වගේ අහලා තියෙනවා. හැබැයි කිසි ම තැනක යක්කුන්ට බණ කියපු බවක් සඳහන්කරලා නෑ. ඒ හින්දා විජයාගමනයට පෙර හරි, මහින්දාගමනයට පෙර හරි හිටිය බෞද්ධයෝ ගැන හිතනවා නම් අපි සළකාබලන්න ඕන ඒ නාග සහ දේව වංශික පිරිස් ගැන. එහෙම නැතිව යක්කු බෞද්ධයන් වෙලා හිටිය බවක් තහවුරුකරන්න බෑ. අතරින් පතර එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් ඉන්න ඇති. බමුණන් අතරිනුත් හොඳ බෞද්ධයෝ බිහිවුනානේ. පිණ්ඩෝල භාරද්වාජ මහ රහතන්වහන්සේ ශාසනයට එකතුවුනේ මහ බලවත් බමුණු පවුලකින්.  අපි උන්වහන්සේ ව අසූ මහා ශ්‍රාවකයින්ගෙන් කෙනකු විදිහටත් සළකනවා. ඉතින් යක්කු අතර හිටිය යම් යම් අය බෞද්ධ වුනා නම් ඒක අමුතු දෙයක් කියලා හිතන්න බෑ. කොහොම වුනත් සමස්තයක් විදිහට සැළකුවා ම යක්කු බෞද්ධ නොවුනු බවක් තමයි පැහැදිළිවෙන්නේ. බොහොම පස්සේ කාලෙක ඒ අයගෙන් පැවැත එන අය නම් බෞද්ධ වෙන්න ඇති. කල් යන්න යන්න ඒ වගේ වෙනස්කම් සිද්දවෙනවානේ.

මේ කියන කාලයේ දී අපේ රටට විවිධාකාර මිනිස් සංක්‍රමණ සිද්දවෙලා තියෙනවා. උදාහරණයක් විදිහට, නාග ගෝත්‍රිකයන් ගේ සංක්‍රමණය පෙන්නලා දෙන්න පුළුවන්. වෙනත් උගතුන් ගේ අදහස් උපුටාදක්වමින් බද්දේගම විමලවංශ හාමුදුරුවෝ කියන්නේ ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ නාගයන් පැතිරුනේ ආර්යයන්ටත් කලින් කියලා. ඒ විතරක් නෙවෙයි. නාගයෝ කියන්නේ ටිබැට් බුරුම මිශ්‍රණයකින්” බෝවෙච්ච අය කියලාත් කියනවා. දැනටත් නාගලන්තයේ ඉන්න පිරිස තද මොන්ගෝලියන් මිශ්‍රණයකින් යුක්ත බව” උන්වහන්සේ පෙන්වලාදෙනවා. මුල් යුගයේ ම ලංකාවට පැමිණි නාගයෝ උතුරුකරයේත් කැලණියේත්” පදිංචිවුනා කියලාත් උන්වහන්සේ පැහැදිළිකරනවා. මේ විදිහට අපේ රටට ආපු නාගයෝ බෞද්ධ වෙච්ච විදිහ මණි අක්ඛිත නා රජු, චුලෝදර – මහෝදර වැනි අය ගැන කියන කරුණුවලින් වංශකතා විස්තරකරනවා. ඒ වගේ ම නාගයෝ කරපු පුද පූජා ගැන සඳහන් අභිලේඛන විශාල ප්‍රමාණයකුත් හොයාගෙන තියෙනවා.

ඊට අමතර ව – ඇත්තෙන් ම බුද්ධ පරිනිර්වාණයට පස්සේ, ශාක්‍යයෝ අපේ රටට ඇවිල්ලා රුහුණු රටේ පදිංචිවෙලා තියෙනවා. විඩූඪභ රජ්ජුරුවෝ ශාක්‍යයන් වනසද්දී බේරුණු අය විවිධ ප්‍රදේශවලට පැනලා ගිහිල්ලා. ඒ විදිහට බේරුණු අයගෙන් පිරිසක් අපේ රටටත් ඇවිල්ලා. රාම නම් ශාක්‍යයන් විසූ තැන් රාමගෝන නම් විය. රෝහණ නම් ශාක්‍යයන් විසූ තැන් රෝහණ නම් විය. දිගා නම් ශාක්‍යයන් විසූ තැන් දිගාමඬුලු නම් විය. උරුවේල නම් ශාක්‍යයන් විසූ තැන් මහවැලිගම් නම් විය. අනුරාධ නම් ශාක්‍යයන් විසූ තැන් අනුරාධපුර නම් විය. විජිත නම් ශාක්‍යයන් විසූ තැන් විජිතපුර නම් විය” කියලා පූජාවලිය මේ ශාක්‍ය සංක්‍රමණය ගැන විස්තරකරනවා. කලින් ලිපියකින් කියපු විදිහට ශාක්‍යයන්ටත් මොංගොලොයිඩ් සම්බන්ධයක් තිබුණු බව පැහැදිළියි. මේ ගැනත් බද්දේගම විමලවංශ හාමුදුරුවෝ කරුණු කියලා තියෙනවා.

යක්‍ෂයන් ව තේරුම්ගත යුත්තේත් මේ විදිහට සංක්‍රමණය වෙච්ච තවත් පිරිසක් විදිහට. ඒ අය විජයට පෙර අපේ රටට ඇවිල්ලා, දැදුරුඔයට උතුරින් මල්වතුඔයට දකුණින් ප්‍රදේශයේ පදිංචිවෙලා හිටපු බව පැහැදිළියි. මේ අයට පර්සියානු සම්බන්ධයක් තිබුණු බව බොහෝ විද්වතුන් විසින් හඳුනාගෙන තියෙනවා. යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ගැන කියද්දී නිතර අශ්වයන් ගැන සඳහන්කිරීමත් මේ හඳුනාගැනීම තහවුරුකරන්න යොදාගන්න පුළුවන්. උදාහරණයක් විදිහට, රාජාවලිය කියනවා ලග්ගල යකෙකුට ලොග්ගල යකින්නියක් කැන්දාගෙන ආපු වෙලාවේ කුවේණිය තමන් ගේ නෑයන් මැරීමට උදව්වුනේ වෙළඹක ගේ වේෂයෙන් කියලා. මහාවංශය කියන විදිහට තමන් ගේ මාමාලා එක්ක සටන්කරන වෙලාවේ පණ්ඩුකාභය කුමාරයාට උදව්වෙලා තියෙන්නේ දුම්රක්ගල වෙළඹ රුවින් සිටි චේතියා කියන යකින්න. පස්සේ කාලෙක සූරතිස්ස බලයෙන් නෙරපලා අනුරාධපුරයේ රජවුනු සේන ගුත්තික දෙන්නා ඇවිල්ලා තියෙන්නේ අශ්ව වෙළෙඳාමේ. මේ රටට අශ්වයන් ගෙනාවේ පර්සියාවෙන් වෙන්න ඕන. අදටත් අරාබි අශ්වයන්ට තියෙන්නේ ඉතා ඉහළ ඇගැයීමක්.

එළාර පවා පර්සියානුවෙක් බවට මතයක් තියෙනවා. ඩී ජී බී ද සිල්වා, මහාචාර්ය නලින් ද සිලවා යන අය ගේ නිරීක්‍ෂණ මේ සම්බන්ධයෙන් දක්වන්න පුළුවන්. පර්සියාවේ රජකළ ධාර්මික අනුශීරුවන් රජතුමා තමන් ගේ සයනය ළඟ සීනුවක් එල්ලාගෙන හිටියාලු මිනිස්සුන් ගේ අවනඩු ගැන දැනගන්න. එළාරත් ඒ විදිහට ම කටයුතු කළ කෙනෙක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි. එළාර ගේ අවමගුල් කටයුතු පවා පර්සියානු චාරිත්‍ර අනුව සිදුකළ බවක් හඳුනාගෙන තිබෙනවා. ගැමුණු කුමාරයා මාගම ඉඳලා උතුරට එන මග දී වනසපු බලකොටු තිස් දෙක යක්‍ෂ බලකොටු කියලාත් මතයක් තියෙනවා. ඒ කියන්නේ, මාගේ මේ ව්‍යායාමය රජ සැප පිණිස නො ව, බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය සඳහා ය” කියන පුළුල් සටන් පාඨය එක්ක එකතුවෙන්නවත් යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ කැමැතිවෙලා නෑ. ඒ අය වඩාත් කැමැතිවෙලා තියෙන්නේ එළාර ගේ පැත්ත ගන්න. සේන ගුත්තික දෙන්නටත්, එළාරටත් පර්සියානු උරුමයක් තිබුණු යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ උදව්කරන්න ඇති. ඒ ආක්‍රමණ තේරුම්ගන්න පුළුවන් පර්සියානු සංක්‍රමණයේ අවසන් අවස්ථා විදිහට.

මේ යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ගේ භාෂාව බොහෝ දුරට සංස්කෘත ඌරුවක් ගත්ත බවක් පූජ්‍ය පණ්‌ඩිත මානෑවේ විමලරතන හිමියන් ලියපු  යක්ෂ ගෝත්‍රික භාෂාව හා රවි ශෛලාෂ වංශ කථාව” පොතේ එන කරුණුවලින් පැහැදිළිවෙනවා. අපි සිංහලෙන් ඉරුගල්” කියලා කියන තනි නම යක්‍ෂ භාෂාවෙන් කියලා තියෙන්නේ රවි ශෛලාෂ” කියන වචන දෙකෙන්. ඒ හින්දා යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් සබ, වසබ, සරබ” වගේ නම් භාවිතාකරන්න ඇති කියලා බද්දේගම විමලවංශ නාහිමියන් කියන අදහස ප්‍රතික්‍ෂේපකරන්න වෙනවා. ඔවුන් භාවිතා කරලා තියෙන්නේ උපේන්ද්‍රමිණි, රවි ශෛලාෂ මණ්ඨක, කේවේසත්ථාන මණ්ඨක” වගේ සිංහලයට නුහුරු, බොහොම බරසාර නම්. යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයොත් එක්ක බමුණොත් සම්බන්ධකම් පැවැත්තුවා කියලා හිතන්න පුළුවන්. මහාවංශය කියන විදිහට සොළොස් හැවිරිදි වූ පණ්ඩුකාභය කුමාරයා වෙදපාරගතවු බොහෝ සම්පත් ඇති පණ්ඩුල නම් බ්‍රාහ්මණයෙක්” මුණගැහෙනවා. ඒ මුණගැසීම සිදුවෙන්නේ එතුමා යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් අතර ආරක්‍ෂාවෙමින් ඉන්න කාලයේ දී. පර්සියාවෙන් සංක්‍රමණය වුනු යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ව සළකන්න ඕන ආර්ය පිරිසක් විදිහට. ඒ ආර්යයන් එක්ක බමුණන් සම්බන්ධකම් පැවැත්වීම පුදුමයට කාරණයක් නෙවෙයි. යක්‍ෂ භාෂාව පවා මේ සම්බන්ධය තහවරුකරනවා.

යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ අපේ රටේ වැව් හදන්න මුල්වුනා කියන කතාව පිළිගන්න අමාරුයි. වැව් ළඟ අදට පවා දකින්න පුළුවන් නාග රූප. පර්සියානු උරුමයක් ඇති පිරිසක් වැව් හදන්න හේතුවකුත් නෑ. ඒ, අපි වගේ කුඹුරු කොටන මිනිස්සු හිටපු, ඉන්න රටක් නෙවෙයිනේ. හුඟක් උතුරට වෙන්න – ඒ කියන්නේ කැෂ්පියන් මුහුද කිට්ටුව නම් වී වගාකරනවා. වැව් හදන්න යක්කුන්ගෙන් වැඩගත්ත බව නම් බොහෝ කතන්දරවලින් කියැවෙනවා. ඒක ඇත්ත වෙන්න පුළුවන්. ඒ කියන්නේ අපේ රටේ වැව් හදන වැඩේ දී යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ නාගයන් යටතේ වැඩකරන්න ඇති.

ශාක්‍යයන් මේ රටට ඇතුළුවුනේ ගෝකණ්ණයෙන් – ඒ කියන්නේ ත්‍රීකුණාමලයෙන්, කියලා අපේ වංශකතා කියනවා. ඒ අය පැළපදියම් වුනේ රුහුණු රටේ. මායා රටෙත්, උතුරෙත් නාගයෝ පදිංචිවෙලා හිටියා. මේ දෙපාර්ශ්වයත් එක්ක විජයට, ඊට පස්සේ මේ රටට ආපු ඔහු ගේ උරුමක්කාරයන්ට කිසිම ආරවුලක් තිබිලා නෑ. ඇත්තෙන් ම ශාක්‍ය පරපුර ඒ අයත් එක්ක එකතුවුනු බව අපේ වංශකතාවල තියෙන පඬුවස් – භද්දකච්චායනා ප්‍රවෘත්තියෙන් පැහැදිළිවෙනවා. ඊට අමතර ව, පාණ්ඩ්‍යයන් එක්ක සම්බන්ධකම් පවත්වන්නත් විජය කටයුතුකරලා තියෙනවා. ඒත්, විජයට පෑහෙන්න බැරිවුනු එක ම පිරිස තමයි යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ.

විජය මේ රටට ඇතුළුවුනේ තම්මැන්නාවෙන්. එහෙම රටට ඇතුළුවුනු විජයට මුණගැහුණේ පර්සියානු උරුමයක් තියෙන යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ. අද විජය ආවා නම් මුණගැහෙන්නේ මේ දවස්වල විල්පත්තුවේ පදිංචිකරවනවා කියලා කියන පාකිස්ථාන ජාතිකයන් වෙන්න පුළුවන්. යවන පාලනයට යටත්වෙලා තියෙන කාලයේ දී මධ්‍යම ආසියාවේ සමහර ප්‍රදේශවලට බුදුදහම ව්‍යාප්ත වුනත් පර්සියානුවෝ ඒ ගැන තැකීමක් කළා කියලා හිතන්න අමාරුයි. දැන් ටර්ක්මෙනිස්ථානයේ තියෙන මර්ව් කියන ස්ථානය තමයි බෞද්ධ නටබුන් හොයාගෙන තියෙන බටහිර ම අන්තය. ඒක තියෙන්නේ ඇෆ්ගනිස්ථානයේ වයඹ දේශ සීමාවට කිලෝ මීටර් 250 ක් විතර දුරින්. පර්සියානු මනසට බුදුදහමින් කියන දේ වැටහිලා නෑ. ඒ අයට තියෙන්නේ ඒක දේවවාදී අදහස් පිළිගන්න, වියුක්ත විදිහට හිතන්න පුළුවන් වෙනත් ආකාරයේ මනසක්. ඒ හින්දා තමයි යවන, කුෂාන් පාලන කාලවල දී ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ වයඹදිගට පැතිරුනු බුදුදහම මහා පර්වතයක හැප්පුනා වගේ ආපස්සට හැරිලා ඉතාමත් දුෂ්කර මාර්ගයක් ඔස්සේ චීනයට පැතිරුණේ. බුදුදහම පැතිරෙන්න භූමියේ පහසුවත්, අපහසුවත් සාධක වෙලා නෑ.

එහෙම නම්, ඒ විදිහේ මනසක් උරුම කරගත්ත පිරිසක් බුදුදහම පිළිගන්න කැමැති වෙයි ද? ඒ විදිහේ පිරිසක් යකුන් විදිහට නම්කරන්න මහාවිහාර මතවාදය කටයුතුකිරීම පුදුමයක් ද?

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති෴

කීර්ති වර්ණකුලසූරිය උපුටා ගැන්ම දිවයින

සාම්පූර් නාවික හමුදා කඳවුරේ ප්‍රධානි කපිතන් ප්‍රේමතිලකට සැරපරුෂ ලෙස බැන වැදුණු අවස්‌ථාව

සාම්පුර් විදුහලේ රසායනාගාරය විවෘත කිරීම සහ පාසල් පොත් බෙදාදීමේ උත්සවයක්‌ පසුගිය සිකුරාදා පැවැත්වුණි.

මේ උත්සවයට ආරාධනාවක්‌ නොලැබ මහ ඇමැති අහ්මද් නෂීර් හදිසියේම පැමිණියේය. ඒ වනවිට උත්සව වේදිකාවේ මෙරට ඇමරිකානු තානාපති අතුල් කෙශාප් සහ නැගෙනහිර ආණ්‌ඩුකාර ඔස්‌ටින් ප්‍රනාන්දු ද විය.

මෙම අවස්‌ථාවේ පාසල් සිසුන්ට වේදිකාව අසලට ඒම සඳහා මාර්ගය ඉඩ දෙන ලෙස ඉල්ලීමක්‌ කෙරුණි. මහ ඇමැති නෂීර් අහ්මද් ද වේදිකාවට ගොඩ විය.

ඔහු මෝඩයා එළියට පලයන් යෑයි සාම්පූර් නාවික හමුදා කඳවුරේ ප්‍රධානි කපිතන් ප්‍රේමතිලකට සැරපරුෂ ලෙස බැන වැදුණේය.

මෙහිදී නැගෙන ප්‍රශ්නය නම් නාවික හමුදා නිලධාරියාට සැර පරුෂ ලෙස බැන වැදීමට නසිර් අහ්ම්ද් කවුද යන්නයි. නාවික හමුදාව ක්‍රියාත්මක වන්නේ මහ ඇමැති යටතේ නොවේ. අසංවර ලෙස හැසිරුණු නෂිද් අහ්aමද් කළ ගෝරනාඩුව නිසා ඇමරිකානු තානාපති අතුල් කෙශාප්ද බරපතළ අපහසුතාවකට පත්වී ඇත. මේ අවමන් සහගත සිද්ධිය ගැන ආරක්‍ෂක ලේකම් පැවසුවේ පැමිණිල්ලක්‌ ලැබී නැති බවයි.

නැගෙනහිර නාවික කඳවුරක්‌ බාර ප්‍රධානියකුට මහ ඇමැති නෂීර් අහ්මද් බැණවදින අයුරු වීඩියෝ පටයක දිස්‌වෙද්දී ඒ ගැන විමර්ශනය කිරීමට පැමිණිල්ලක්‌ අවශ්‍ය ද ?

මේ සම්බන්දයෙන් නෂීර් අහ්මද් පැවසුවේ ආණ්‌ඩුකාරයා කෙනහිලිකම් කරන නිසා ආවේගයක්‌ මත එම සිද්ධිය ඇතිවූ බවයි.

ආණ්‌ඩුකාරයා සමග මතභේදයක්‌ ඇති නම් ඒ වෙනුවට නාවික හමුදා නිලධාරියාට බැනවැදුණේ ඇයි? මොහු ළඟ ශීලාචාර කමක්‌ නොතිබූ බව පැහැදිලිය.

නෂීර් අහ්මද්ට නාවික හමුදා නිලධාරියකුට බැන වැදීමට කිසිම අයිතියක්‌ නැත. එලෙසම ඔහු සංධාන කටයුතු ගැන ද පවසා ඇත. සාම්පූර් උත්සවයට ඇරයුමක්‌ නොලැබ පැමිණීම තවත් ප්‍රශ්නයකි.

ඇතැම් දේශපාලනඥයන් උතුරු නැගෙනහිරට පොලිස්‌ බලතල ඉල්ලන්නේ මේ පසුබිම මැදය. උතුරු නැගෙනහිර මහ ඇමැතිව සිටි වර්ධරාජා පෙරුමාල් ද හැසිරුණේ නෂීර් අහ්මද් මෙනි. ආරක්‍ෂක හමුදා නිලධාරීන් සිටින්නේ තමන් යටතේ යෑයි වර්ධරාජා සිතුවේය. නුඹලා මම කොළඹ සිට චීන වරායට ගුවන් මගින් පැමිණියාම සැලියට්‌ කරන්න ඕනෑ යෑයි ඔහු ගුවන් හමුදා නිලධාරීන්ට කියා සිටියේය.

එහෙත් කිසිම ගුවන් හමුදා නිලධාරියකු වර්ධරාජා පෙරුමාල්ට සැලියුට්‌ කළේ නැත. මෙවන් තොරතුරු මැද මහ ඇමැති නෂීර් අහ්මද් මෝඩයා එළියට පලයන් යෑයි කපිතන් ප්‍රේමතිලකට බැනවැදී නියෝග කළත් ඔහු වේදිකාවෙන් බැස ගියේ නැත. ඒ ගැන අපගේ ප්‍රසාදය හිමි වේ.

නෂීර් අහ්මද්ගේ මෙම අසංවර හැසිරීම ගැන ඔහු නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්‍ෂය පවා මෙතෙක්‌ කිසිදු ප්‍රකාශයක්‌ කර නැත.

එහෙත් සාම්පූර් කොටි ත්‍රස්‌තයන්ගෙන් බේරා ගැනීමට මහගු සේවයක්‌ කළ නාවික හමුදාවට අවමන් ලෙසින් පරිභව කිරීමට නැගෙනහිර මහ ඇමැතිවරයා ක්‍රියා කිරීම ලැඡ්ජා සහගතය. නසිර් අහ්මද් ටයිකෝට්‌ දමාගෙන සාම්පූර්වලට පැමිණියේ නාවික හමුදාව ප්‍රමුඛ ආරක්‍ෂක හමුදාව සාම්පුර් ප්‍රදේශය කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන්ගෙන් බේරා ගැනීම නිසාය.

කොටි සාම්පුර් පාලනය කරද්දී ඔහුට සාම්පූර් වෙත පැමිණීමට හැකියාවක්‌ තිබුණේද?

නෂීර් අහ්මද්ට පමණක්‌ නොව හිටපු නැගෙනහිර මහ ඇමැති පිල්ලෙයාන්ට ද මේ උද්දච්ඡ රෝගය වැළදී තිබුණි. ඔහු මඩකලපුව මන්ත්‍රීවරයකු ව සිටි සෑම් තම්බිමුත්තුගේ පෞරාණික නිවස පවා බලහත්කාරයෙන් අල්ලාගෙන තිබුණි. එහෙත් රජයේ යාන්ත්‍රණයට ඔහුට එරෙහිව පියවරක්‌ ගත්තේ නැත.

මෙම පසුබිම මැද නාවික හමුදාපතිවරයා සාම්පූර් සිද්ධිය ගැන ආරක්‍ෂක ලේකම්ට රහසිගත වාර්තාවක්‌ යවා ඇත.

එහෙත් නෂීර් අහ්මද්ට එරෙහිව මෙතෙක්‌ දේශපාලන ක්‍රියාමාර්ගයක්‌ ගෙන නැත. ඔහු අවමන් කළේ කොටි ත්‍රස්‌තයන්ගෙන් රට බේරාගත් රණවිරුවකුටය.

ප්‍රභාකරන් ඝාතන සිදු කරන සමයේ (කාතන්කුඩි මුස්‌ලිම් පල්ලියේ ඝාතනය) මහ ඇමැති නෂීර් අහ්මද් කොහේ සිටියේද? කෙසේ වෙතත් ආරක්‍ෂක හමුදා ප්‍රධානීන් දැඩි පියවරක්‌ ගෙන ඇත. එනම් මහ ඇමැතිට නැගෙනහිර කිසිදු ආරක්‍ෂක කඳවුරකට ඇතුළු වීම තහනම් කිරීමයි.

දිවයින කතුවැකිය උපුටා ගැන්ම දිවයින

නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමැතිවරයා නාවික හමුදා නිලධාරියකුට නින්දිත ආකාරයට බැණ වැදුණු පුවතක්‌ ඊයේ පෙරේදා වාර්තා වී තිබිණි. අද වන විට ප්‍රාදේශීය දේශපාලනයේ පමණක්‌ නොව ජාතික තලයේ දේශපාලනයේ ද මහත්වරු සොයා ගැනීම තරමක්‌ අසීරු කාරණයක්‌ නිසා මෙවැනි බාල වර්ගයේ හැසිරීම් ගැන අපට ඒ තරම්ම පුදුමයක්‌ නැත. එහෙත් අපට තිබෙන පුදුමය වන්නේ නාවික හමුදා නිලධාරියකුට නො එසේ නම් රාජ්‍ය නිලධාරියකුට මේ සිදුවීමට මුහුණ පාන්නට සිදුවන්නේ ඇමරිකානු තානාපති වැනි රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයකු මෙන්ම තවත් බොහෝ සම්භාවනීය පිරිසක්‌ සහභාගි වී සිටි උත්සවයකදී වීම ය. මහ ඇමැතිවරයා ඒ ආකාරයෙන් නාවික හමුදා නිලධාරියකුට සද්ද දමා ඇත්තේ ‘මහත්තයා’ වර්ගයේ ඇඳුමකින් සැරසී ගෙනය. හරියටම කිවුවොත් ටයි කෝට්‌ හැඳ පැළඳගෙන ය. එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ ටයිකෝට්‌ හැඳ කරන ඕනෑම තුට්‌ටු දෙකේ වැඩක්‌ මහත්වරුන්ගේ වැඩ යෑයි ඕනෑම දේශපාලනඥයකු කල්පනා කරන බව ය.

මේ රටේ කුරිරු ත්‍රස්‌තවාදය මුලිනුපුටා දැමීමට දිවි හිමියෙන් කටයුතු කළ ත්‍රිවිධ හමුදාවේ නිලධාරීන් අවමානයට ලක්‌ කරනු ලැබීමේ ෙ€දවාචකයේ කූටප්‍රාප්තිය මහ ඇමැතිවරයා ඉතා හොඳින් ප්‍රදර්ශනය කර තිබේ. ඔහුට මේ ආකාරයට නැඟෙනහිර පළාතේදී පවා සිය චණ්‌ඩිකම මුදා හරින්නට හැකිව ඇත්තේ ද ත්‍රිවිධ හමුදා නිලධාරීන්ට පින් සිදු වන්නට බව ඔහු මහ ඇමැති පුටුවට පත්කළ අය මතක්‌ කර ගත යුතුය. මහ ඇමැති තනතුරේ විනය හෝ රැක ගැනීමට බැරි මෙවැනි අඳබාල දේශපාලනඥයන් සිය ගමන මොන්ටිසෝරියේ සිට ආරම්භ කළ යුතු බව අපේ විශ්වාසයයි.

වාර්තා වන ආකාරයට මේ පුද්ගලයාට මින්පසු කිසිදු ත්‍රිවිධ හමුදා කඳවුරකට ඇතුළුවීම සඳහා අවසර නොදීමට තීරණයක්‌ ගෙන තිබේ. රජය විසින් ගත් මේ තීරණය අපේ නොමඳ ප්‍රශංසාවට හේතු වන බව කිව යුතුයි.

සාම්පූර් මහා විද්‍යාලයේ පැවැති උත්සවයට සහභාගි වීම සඳහා මේ මහ ඇමැතිවරයාට සහ පළාත් අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයාට ආරාධනාවක්‌ තිබී නැත. මේ දෙදෙනාම උත්සවයට සහභාගි වන්නේ අනාරාධිතව ය. උත්සව සභාවට පැමිණි ඒ දෙදෙනාටම කිසිදු පිළිගැනීමක්‌ තිබී නැත. (අප ස්‌ථිර වශයෙන් ම කියන්නේ එවැනි පිළිගැනීමක්‌ දේශපාලනඥයකුට කිසිසේත් අවශ්‍ය වන්නේ ද නැති බවය.) නැගෙනහිර පළාත් ආණ්‌ඩුකාරවරයාම කියන පරිදි පාසල් විද්‍යාගාරයක්‌ විවෘත කිරීමේ උත්සවය සංවිධානය කර ඇත්තේ නාවික හමුදාව හා පෞද්ගලික ආයතනයකි. මහ ඇමැතිවරයා අසික්‌ෂිත ලෙස බැණවැදුණු නාවික හමුදා නිලධාරියා පාසලේ සංවර්ධන වැඩ කටයුතු වෙනුවෙන් විශාල වශයෙන් වෙහෙස වූ නිලධාරියෙකි. එහෙත් අපේ රටේ අවතැන් දේශපාලනඥයන් කුමක්‌ හෝ ‘ඇමැති අංතට්‌ටුවක්‌’ පැළැඳි විට අනුන්ගේ මඟුල්වලට කඩා පැන පටලවා ගැනීම අතිශය සාමාන්‍ය සිදුවීමක්‌ නිසා ඒ ගැන පුදුම වන්නට දෙයක්‌ ද නැත. තමන්ට ‘ගරු’ කිරීමක්‌ නොලැබෙන තැන ඒ කේන්තියට හමුදා නිලධාරින් ‘බයිට්‌’ එකට ගැනීමේ නින්දිත සහ අවමන් සහගත ක්‍රියාවලිය අපි සහමුලින් ම ප්‍රතික්‍ෂේප කරන්නෙමු.

පළාතේ ප්‍රධාන පුරවැසියා මේ ආකාරයේ ‘සුනඛ’ වෙස්‌ ගැනීම ගැන පළාත් සභාවද, මධ්‍යම ආණ්‌ඩුව ද වහා පරීක්‍ෂණයක්‌ ආරම්භ කළ යුතු බව අපි ඉඳුරාම කියමු. ඔහුට අයත් පක්‍ෂය කවරක්‌ වුවත් ඔවුන් මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිදුÊවිනය පියවරකට නො යන බව ද අපි විශ්වාස කරමු. මේ රටේ කිසිදු දේශපාලන පක්‍ෂයක්‌ එවැනි ‘ලස්‌සන’ වැඩ කරන්නේ යෑයි කොහෙත්ම බලාපොරොත්තු තබා ගැනීමට හැකියාවක්‌ නැත. එහෙත් අපට ඒකාන්තයෙන්ම කිව හැකි යමක්‌ තිබේ. ඒ මේ අමන වැඩ උතුර – නැඟෙනහිර සියලු දේශපාලනඥයන් පූර්වාදර්ශ කර ගැනීම කොහෙත්ම හොඳ නැති බව ය.

රට බේරාගත් රණවිරුවන්ට දේශපාලනඥයන් විසින් අවමන් කිරීම නතර විය යුතුයි
– සාම්පූර් සිද්ධිය ගැන හිටපු ජනපතිගෙන් නිවේදනයක්‌

නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමැතිවරයා නාවික හමුදා නිලධාරියකුට අවමන් කිරීමත් පසුගිය වසරේ ජනවාරියේ සිට ආරම්භ වූ රණවිරුවන්ගේ ජීවගුණය බිඳ දැමිමේ වැඩපිළිවෙළේ තවත් අදියරක්‌ දැයි සාධාරණ සැකයක්‌ ඇතිවන බව හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා නිවේදනයක්‌ නිකුත් කරමින් කියා සිටී. ත්‍රස්‌තවාදයෙන් රට බේරාගත් ආරක්‌ෂක හමුදා සාමාජිකයනට මේ ආකාරයට දේශපාලන බලධාරීන් සිතා මත අවමන් කිරීම නතර විය යුතු බවත් මෙයද කලින් උතුරේ ඇතිවූ සිද්ධියක්‌ සුළුකොට පෙන්වා යට ගැසූ ආකාරයට යට නොගසන ලෙස හිටපු ජනාධිපතිවරයා ආණ්‌ඩුවෙන්a ඉල්ලා සිටී.

හිටපු ජනාධිපතිවරයා නිකුත් කළ නිවේදනයේ වැඩිදුරටත් මෙසේද සඳහන් වේ.

සාම්පූර් ප්‍රදේශයේ පැවැත්වූ ප්‍රසිද්ධ රැස්‌වීමකදී නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමැතිවරයා විසින් නාවික හමුදාවේ උසස්‌ නිලධාරියකුට ඉතා පහත් ආකාරයට බැණවදින වීඩියෝ පටයක්‌ අද මුළු රටේම අවධානයට ලක්‌වී ඇත. මේ වීඩියෝපටය ප්‍රසිද්ධ ජනමාධ්‍යවල මෙන්ම සමාජ ජාල ඔස්‌සේද ප්‍රචාරය වී ඇත. මේ අශෝභන සිද්ධිය ඇමෙරිකානු තානාපතිවරයා ඉදිරියේ සිදුවීමෙන් මෙහි බරපතළ බව තවත් තීව්‍ර වේ. වේදිකාව මත තමන්ට හිමි තැන ගැන ආරවුලක්‌ ඇතිකරගන්නා මහඇමැතිවරයා, එවැනි කාරණා ගැන වගකිවයුතු නැති නාවුක හමුදා නිලධාරියාට ඉතා පහත් ලෙස “යනව යන්න මෙතනින්” ” මුග්ධයා” “කට වහගන්නවා” යනාදී වශයෙන් ඉංග්‍රීසි බසින් නැවත නැවත බැණවදින ආකාරය වීsඩියෝ පටයේ සටහන්ව ඇත.

මීට කලින් අවස්‌ථාවකදී දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ දේශපාලනඥයන් පිරිසක්‌ හමුදා කඳවුරකට බලහත්කාරයෙන් ඇතුළුවීමේ සිද්ධිය ගැන ආන්දෝලනයක්‌ ඇතිවූ විට ආණ්‌ඩුව එය සුළු සිද්ධියක්‌ ලෙස හුවා දක්‌වා ඒ ගැන කිසිදු පියවරක්‌ නොගෙන සිටියේය. මේ ඊට සමාන දෙවන සිද්ධියයි. උතුරේ සිදු වීමත්, සාම්පූර්වල සිදුවීමත් යන දෙකම ලංකාවේ මොන පළාතකවත් සිදු නොවිය යුතු සිදුවීම්ය. මොන පළාතකවත් දේශපාලනඥයන් පූර්ව අවසරයක්‌ හෝ දැනුම්දීමක්‌ නොමැතිව හමුදා කඳවුරකට ඇතුළු නොවිය යුතුය. මොන පළාතකවත් දේශපාලනඥයන් ආරක්‌ෂක හමුදා නිලධාරියකුට නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමැතිවරයා ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවේදී කථා කළ ආකාරයට කතා නොකළ යුතුය.

මේ රට ත්‍රස්‌තවාදයෙන් බේරාගත් ආරක්‌ෂක හමුදා සාමාජිකයන්ට මේ ආකාරයට දේශපාලන බලධාරීන් විසින් සිතා මතා අවමන් කිරීම නතර විය යුතුය. මේ නවතම සිද්ධිය පසුගිය වසරේ ජනවාරියේ සිට ආරම්භ වූ රණවිරුවන්ගේ ජීවගුණයද බිඳ දැමීමේ වැඩපිළිවෙළේ තවත් අදියරක්‌ දැයි සාධාරණ සැකයක්‌ අප තුළ ඇති වී තිබේ. කලින් උතුරේ ඇති වූ සිද්ධියක්‌ සුළුකොට පෙන්වා යට ගැසූ ආකාරයට සාම්පූර් සිද්ධියත් යට නොගසන මෙන් මම ආණ්‌ඩුවෙන් ඉල්ලා සිටිමි. නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමැතිවරයාගේ ක්‍රියා කලාපය ගැන විධිමත් ලෙස සොයා බලා මෙවැනි සිද්ධීන් නැවත ලංකාවේ මොන පළාතකවත් ඇති නොවන තැනට වග බලා ගැනීම ආණ්‌ඩුවේ යුතුකම වේ.

සමන් ගමගේ  උපුටා ගැන්ම දිවයින

තාජුඩීන්ගේ පසුම්බිය වැටිලා තිබීම
මගේ හිතේ දැඩි සැකයක්‌ ඇති කළා..

බස්‌නාහිර පළාත භාරව හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා වූ අනුර සේනානායක මහතා දැන් සිටිනුයේ බන්ධනාගාරගතවය. ඒ පසුගිය කාලයේ මැතිවරණ වේදිකාවලද අතිශය ජනප්‍රිය මාතෘකාවක්‌ බවට පත්ව තිබූ රගර් ක්‍රීඩක වසීම් තාජුඩීන් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් රහස්‌ පොලිසිය සිදු කරනු ලබන විමර්ශනවලට අනුව තවත් එක්‌ සැකකරුවකු ලෙසිනි.

ඉකුත් කාලයේ රිය අනතුරක්‌ බවට අධිකරණය ඉදිරියේ පවා තීරණය වී තිබූ වසීම් තාජුඩීන්ගේa මරණය ඝාතනයක්‌ බව ඇතැම්හු කියන්නට වූහ. ඒ අතරේ ඉකුත් 2015 ජනවාරි අටවැනිදා සිදුවූ දේශපාලන පෙරළියත් සමඟ රහස්‌ පොලිසිය හෙවත් සීඅයිඩීයද විශේෂ පරීක්‍ෂණයක්‌ අරඹමින් තාජුඩීන් සිද්ධිය ඝාතනයක්‌ බව රටට කීවේය.

තාජුඩීන්ගේ ඝාතනයේදී එවකට බස්‌නාහිර පළාත භාරව සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා වූ අනුර සේනානායක මහතා පරීක්‍ෂණ නොමඟ යවා ඇති බවද මීට සති කිහිපයකට ඉහත සිට රහස්‌ පොලිසිය කී කතාව විය. ඒ බව ප්‍රසිද්ධියේම කියන්නට වූයේ තාජුඩීන් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් පරීක්‍ෂණ සිදු කළ නාරාහේන්පිට පොලිසියේ අපරාධ අංශයේ ස්‌ථානාධිපතිවරයා රහස්‌ පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගැනීමත් සමගිනි.

රහස්‌ පොලිසියේ එකී කතාවත් සමඟ පසුගිය දිනවල හිටපු ඩීඅයිජී අනුර සේනානායක මුණ ගැසී ඒ කියන කතාව පිළිබඳ ඔහුගේ හෘද සාක්‍ෂිය විමසීමට අපි දැඩි උත්සාහයක්‌ ගතිමු. ඉකුත් 18 වැනිදා පළමු වරට අනුර සේනානායක මහතා රහස්‌ පොලිසියට කැඳවා තාජුඩීන් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කිරීමත් අපි ඔහු මුණ ගැසීමේ අපේ වේගය තවත් වැඩි කළෙමු.

එහි ප්‍රතිඵලයක්‌ ලෙස තාජුඩීන් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා තුන්වන වරට රහස්‌ පොලිසියට කැඳවූ අනුර සේනානායක මහතා අත්අඩංගුවට ගෙන මුල්වරට අධිකරණයට ඉදිරිපත් කර රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කළ ඉකුත් 23 වැනිදා ඔහු මුණගැසී ඒ කතාව ඔහුගෙන්ම අසා දැන ගන්නට අපට හැකිවිය.

එහිදී හේ කියා සිටියේ කුමක්‌ විය හැකිද? ඔහු ඒ කතාව ආරම්භ කළේ මෙසේය.

“අද සීඅයිඩී එක මට චෝදනා එල්ල කරන්නේ තාජුඩීන්ගේ මරණය ඝාතනයක්‌ බව දැන දැනම එය වසන් කර රිය අනතුරක්‌ ලෙස පෙන්වීමට කටයුතු කළා කියලා..

“මට මුලින්ම කියන්න තියෙන්නේ මේක අමූලික බොරුවක්‌.. විකාරයක්‌.. සීඅයිඩී එක මගෙන් ප්‍රශ්න කරනකොට මතු කරපු තවත් චෝදනාවක්‌ තමයි තාජුඩීන්ගේ මරණය සිද්ධවුණු 2012 මැයි මාසේ 16 වැනිදා අලුයම මම කොට කලිසමක්‌ ඇඳගෙන සිද්ධිය වුණු නාරාහේන්පිට පාර්ක්‌ පාරට ඇවිත් පරීක්‍ෂණ කරපු පොලිස්‌ නිලධාරින්ට උපදෙස්‌ දෙමින් බලපෑම් කළා කියන එක..

“ඒකත් රහස්‌ පොලිසිය හිතාමතාම ගොතන කතාවක්‌.. සමහරවිට මෙතනදී ඔවුන්ගේ යම් යටි අරමුණක්‌ තිබෙනවා වෙන්න පුළුවන්.. ඔවුන් හිතනවා ඇති අනුර සේනානායකව හිර කරලා තමන්ගේ අරමුණට යන්න.. ඒත් මට කියන්න තියෙන්නේ මමත් හොඳට තෙම්පරාදු වෙච්ච පොලිස්‌කාරයෙක්‌ කියන එක විතරයි..

“මම විශ්‍රාම යනකොට බස්‌නාහිර පළාත භාරව හිටිය ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා.. එහෙමත් නැත්නම් බස්‌නාහිර පළාතට හිටිය පොලිස්‌පතිවරයාගේ නියෝජිතයා.. යම් අනතුරක්‌ වෙලා වාහනයක්‌ ගිනි ගන්නවා වගේ සිද්ධියකදී ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරු, නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරු මහ පාන්දර සිද්ධිය වෙච්ච තැනට ඇවිත් පරීක්‍ෂණ කරන විදිහ පොලිස්‌ නිලධාරින්ට උගන්වන ක්‍රමයක්‌ පොලිසියේ නැහැ.

“එහෙම ගිහින් වැඩ උගන්වන්න පොලිසියේ ඉන්නේ බබාලා නෙමෙයිනේ.. පුහුණු වුණු නිලධාරින්.. තාජුඩීන් මියගිය තැනට මම ගියයි කියලා චෝදනා කරනකොට මම රහස්‌ පොලිසියේ විමර්ශන නිලධාරින්ට කිව්වා එදා දවස තුළ මම ගිය ගමන් බිමන් පිළිබඳ මගේ පෞද්ගලික සහකාර වශයෙන් සිටින නිලධාරියා තබා ඇති සටහන් පරීක්‍ෂා කර බලන්න කියලා.

“ඒත් ඔවුන් ඒක කළේ නැහැ.. විමර්ශන නිලධාරින්ට ඕන වුණේ ඔවුන් කියනදේ අනුර සේනානායක පිළිගන්නවා දකින්න.. මම ඔය සිද්ධිය වුණු දවසේ උදේ මුලින්ම ආවේ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පති කාර්යාලයට.. පසුව දේශනයක්‌ සඳහා පිටව ගියා.. ඉන් අනතුරුව ගියේ පොලිස්‌ මූලස්‌ථානයේ තිබෙන ජ්‍යෙAෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පති කාර්යාලයට.. එදින සවස නැවතත් මම නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පති කාර්යාලයට ආවා.. ඉන්පසුව ගියේ නුගේගොඩ පිහිටි කාර්යාලයටත් එතනින් රාත්‍රියේ නිවසටත් ගියා..

“මගේ පෞද්ගලික සහකාර නිලධාරියා ඒවා ඒ විදිහටම සටහන් කරලා තිබෙනවා.. එතනදී යම් දෙයක්‌ සඟවා තිබෙනවා කියලා කවුරුහරි කියනවා නම් මට ඔවුන්ගෙන් අහන්න තියෙන්නේ අනාගතයේ අනුර සේනානායකට ප්‍රශ්නයක්‌ වෙයි කියලා මීට අවුරුදු හතරකට පෙර දැනෙන්න මගේ පෞද්ගලිsක සහකාරවරයාට දිවැස්‌ තිබුණද කියන එක විතරයි..”

අද තමන්ට එරෙහිව සීඅයිඩීය නඟන චෝදනාවට අප ඉදිරියේ සිටි ඩීඅයිජී අනුර සේනානායක එක එල්ලේ පිළිතුරු දුන්නේ එසේය. ඔහු කියන්නේ සීඅයිඩීය තමන්ට නගන චෝදනා අමූලික බොරු යෑයි කියාය. එසේ නම් රහස්‌ පොලිසිය එකී චෝදනා ඔහුට එල්ල කරනුයේ කුමන පදනමක්‌ මත සිටද? අනුර සේනානායක මහතා අප හමුවේ සීඅයිඩීයේ ඒ පදනම මෙසේ හෙළි කරන්නට විය.

“දැන් ඔවුන් චෝදනා කරන්නේ මම තාජුඩීන් සිද්ධිය වුණු තැනට මහ පාන්දර ගියා කියලනේ.. නමුත් එහෙම දෙයක්‌ සිද්ධ වුණේ නැහැ කියලා එදා කොළඹ ප්‍රදේශය භාරව සිටි නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා වගේම කොළඹ අපරාධ කොට්‌ඨාසය භාරව සිටි අධ්‍යක්‍ෂවරයා, නාරාහේන්පිට සහකාර පොලිස්‌ අධිකාරිවරයා, නාරාහේන්පිට පොලිස්‌ ස්‌ථානාධිපතිවරයා ඇතුළු උසස්‌ නිලධාරින් ගණනාවක්‌ ප්‍රකාශ කරද්දියි ඔවුන් අනුර සේනානායකට මේ චෝදනාව එල්ල කරන්නේ.

“තාජුඩීන් පරීක්‍ෂණවලට කිසිසේත්ම සම්බන්ධ නොවුණු නාරාහේන්පිටපොලිසියේ රථවාහන අංශයේ ස්‌ථානාධිපතිවරයා කරන ප්‍රකාශයක්‌ පදනම් කරගෙනයි එසේ කරන්නේ.. නාරාහේන්පිට රථවාහන ඕඅයිසී විමර්ශනවල නොසිටියේ ඇයි කියන එක මම පස්‌සේ කියන්නම්.. මමත් පොලිසියේ හිටපු නිලධාරියෙක්‌.. ඒත් මට තේරුම් ගන්න බැහැ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරින් ගණනාවක්‌ කියන කතාව පිළි නොගෙන රහස්‌ පොලිසිය ඇයි මේ රථවාහන ඕඅයිසීගේ කතාවට අනුර සේනානායකට චෝදනා කරන්නේ කියලා.. ඒක තුළ තිබෙන සාධාරණය මොකක්‌ද කියන එකත් ප්‍රශ්නයක්‌..

කවුරු මොන චෝදනාව කළත් මේ රටේ ජනතාවට මට කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි. තාජුඩීන්ගේ මරණය සිද්ධවුණු තැනට අනුර සේනානායක ගියෙත් නැහැ.. ඒ විමර්ශන නොමඟ යවන්න කොතනකදීවත් කටයුතු කළෙත් නැහැ..”

අනුර සේනානායක මහතා මෙසේ කුමක්‌ කියා සිටියද අද ඔහුට එරෙහිව සීඅයිඩීය නඟන තවත් චෝදනාවක්‌ වන්නේ තාජුඩීන්ගේ මරණයෙන් පසු තාජුඩීන්ගේa පියා සහ විමර්ශන නිලධාරින් සිය කාර්යාලයට ගෙන්වා එය රිය අනතුරක්‌ ලෙසින් තාජුඩීන්ගේ පියාට පවසන අතරේ ඒ අනුව ඉදිරි විමර්ශන සිදු කරන ලෙස පොලිස්‌ නිලධාරින්ට උපදෙස්‌ දී ඇතැයි යන්නය.

ඒ චෝදනාව හමුවේ අනුර සේනානායක මහතා කුමක්‌ කියා සිටින්නේද?

“මම මොකටද තාජුඩීන්ගේ තාත්තව මගේ කාර්යාලයට ගෙන්නලා ඒ වගේ දෙයක්‌ කියන්නේ.. පොලිස්‌ නිලධාරින්ට යමක්‌ කියන්න ඕනේ නම් එතන්ට තාජුඩීන්ගේ තාත්තා අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැනේ.. මට කාවවත් ගෙන්නලා ඒ විදිහට එක එක උපදෙස්‌ දෙන්න කිසිම අවශ්‍යතාවයක්‌ තිබුණේ නැහැ.

“හැබැයි තාජුඩීන්ගේ මරණෙන් පස්‌සේ මම එක උපදෙසක්‌ පොලිසියට දුන්නා.. අන්න ඒ නිසා තමයි නාරාහේන්පිට රථවාහන ඕඅයිසී මේ විමර්ශනයේ කොටස්‌කාරයෙක්‌ නොවුණේ.. මම ඒක කළේ පළපුරුදු පොලිස්‌ නිලධාරියෙක්‌ විදිහට ඇතිවුණු බරපතළ සැකයක්‌ නිසා..

“එදා තාජුඩීන්ගේ මරණය සිද්ධ වෙලා පැය ගණනාවකට පස්‌සේ සිද්ධිය වුණු තැනට හුඟාක්‌ දුරින් පිහිටි කිරුළපන රොබට්‌ ගුණවර්ධන මාවතේ තිබිලා වසීම් තාජුඩීන්ගේ මුදල් පසුම්බිය පොලිසිය සොයාගෙන තිබුණා.. පසුව ඒ බව මට වාර්තා වුණා.. ඒ වෙලාවේ මට දැඩි සැකයක්‌ මතුවුණා තාජුඩීන්ගේ සිද්ධිය ඝාතනයක්‌ද කියලා.. ඒ නිසා මම විමර්ශන නිලධාරින්ට උපදෙස්‌ දුන්නා ඒ පිළිබඳ ඉතා සූක්‍ෂමව විමර්ශනයක්‌ කරන්න කියලා..

“එහෙම උපදෙස්‌ දුන්නේ ඒක බරපතල සැකයක්‌ මතු කළ කාරණයක්‌ වුණ නිසා.. සිද්ධිය වුණු දවසේ රාත්‍රියේ සාදයකට සහභාග වුණු වසීම් තාජුඩීන් ඔහු සමඟ සිටි මිතුරන් දෙතුන් දෙනකු නිවෙස්‌වලටද ඇරලවා එන අතරතුරයි මේ මරණය සිදුවී තිබුණේ.. එනිසා මම විමර්ශන නිලධාරින්ට කිව්වා ගිහින් ඒ මිතුරන් හමුවී තාජුඩීන් අවසන්වරට ගමන් කළ මාර්ග ඔස්‌සේ යමින් පුළුල් ලෙස විමර්ශනයක්‌ කරන්න කියලා..

“ඒක මම පළපුරුදු ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ නිලධාරියෙක්‌ විදිහට ගත්ත තීරණයක්‌.. තාජුඩීන්ගේ සිද්ධිය වසන් කරන්න හැදුවනම් මම ඒ වගේ උපදෙසක්‌ පොලිසියට දෙන්නේ මොකටද? එදා ඒ කටයුතු භාර දුන්නේ නාරාහේන්පිට පොලිසියේ අපරාධ අංශයේ ස්‌ථානාධිපතිවරයාට.. ඒ නිසයි රථවාහන අංශයේ ස්‌ථානාධිපතිවරයා තාජුඩීන් සිද්ධිය පිළිබඳ විමර්ශනවලට සම්බන්ධ නොවුණේ.. සිද්ධිය අනතුරක්‌ ලෙස පෙනුනත් ඝාතනයක්‌ බවට සැක මතුවුණු නිසා එදා මම ඒ විමර්ශන අපරාධ අංශයට භාර කළා..”

“එදා බස්‌නාහිර පළාත භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පතිවරයා වූ අනුර සේනානායක මහතාටත් තාජුඩීන්ගේ මරණය පිළිබඳ ඒ අන්දමින් බරපතළ සැකයක්‌ මතු වූයේ නම් අද මීනිමැරුමක්‌ යෑයි රහස්‌ පොලිසිය කියන තාජුඩීන්ගේ මරණය රිය අනතුරක්‌ ලෙස තහවුරු වූයේ කෙසේද? එයට දෙන්නට පිළිතුරක්‌ද අනුර සේනානායක මහතා ළඟ විය. ඒ මෙසේය.

“තාජුඩීන්ගේ මුදල් පසුම්බිය වෙන තැනක වැටී තිබීම නිසාම ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ නිලධාරියෙක්‌ විදිහට මට ඒ වගේ සැකයක්‌ මතුවුණු එක ඇත්ත. නමුත් යම්කිසි අභිරහස්‌ මරණයකදී මොනතරම් සැක මතුවුණත් ඇසින් දුටු සාක්‍ෂියක්‌ වැනි දෙයක්‌ නොමැති වුණොත් අවසන් නිගමනයකට පැමිණීමේ හැකියාවක්‌ පොලිසියට නැහැ.. ඇසින් දුටු සාක්‍ෂියක්‌ තිබුණත් පොලිසියට බැහැ අවසන් නිගමනයකට එන්න..

“නමුත් එතනදී පොලිසියට පුළුවන් යම් සැකකරුවකු හෝ පිරිසක්‌ සිටිනවා නම් ඔවුන් අත්අඩංගුවට ගෙන සාක්‍ෂි රැස්‌ කරමින් මූලික විමර්ශන කටයුතු සිදු කරගෙන යන්න.. යම් අභිරහස්‌ මරණයකදී සිදුව ඇත්තේ මිනී මැරුමක්‌ද එහෙමත් නැතිනම් රිය අනතුරක්‌ද එසේත් නැතිනම් සිය දිවි නසා ගැනීමක්‌ද යන්න නිශ්චිතව තීරණය කරන්නේ මළ සිරුර පිළිබඳ පශ්චාත් මරණ පරීක්‍ෂණය සිදුකරන විශේෂඥවරයා.. ඒ විශේෂඥ සාක්‍ෂිය තමයි අධිකරණයේදී වැදගත්ම සාක්‍ෂිය වෙන්නෙත්..

තාජුඩීන්ගේ මරණය පිළිබඳ එදා පශ්චාත් මරණ පරීක්‍ෂණය සිදු කළේ මේ රටේ ප්‍රවීණතම අධිකරණ වෛද්‍ය විශේෂඥවරයකු වන මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර මහතා.. මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර කියන්නේ එක්‌සත් ජාතීන්ගේ විමර්ශනවලදී අධිකරණ වෛද්‍ය විශේෂඥවරයකු ලෙස පරීක්‍ෂණවලට සම්බන්ධ වී ජාත්‍යන්තර අධිකරණයන්හිදී පවා සාක්‍ෂි ලබා දුන් ප්‍රවීණයෙක්‌..

එතුමා තමයි එදා තාජුඩීන්ගේ මළ සිරුර පිළිබඳ පරීක්‍ෂණ පවත්වා වසරකට පමණ පසුව එය රිය අනතුරකින් සිදුවූ මරණයක්‌ බවට අධිකරණයට තහවුරු කළේ.. එතනින් එහාට “නැහැ එහෙම වෙන්න බැහැ.. ඒ මරණය සැකයි” කියලා කියන්න පොලිසියට හැකියාවක්‌ නැහැ.. පොලිසිය කොහොමද විශේෂඥ සාක්‍ෂියට අභියෝග කරන්නේ.. එහෙම කරන්න පොලිසියට බැහැ..

“වසර හතරකට පසු මියගිය තාජුඩීන්ගේ අස්‌ථී කොටස්‌ ගොඩගෙන නැවත සිදු කළ වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණයකින් පසු අද පොලිසිය අධිකරණයට කියනවා මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර තාජුඩීන්ගේ සිරුර පිළිබඳ සිදුකළ පශ්චාත් වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණය නිවැරදි නැහැ.. එය ඝාතනයක්‌ කියලා..

“මෙතනදී මට මතුවෙන ගැටලුව තමයි මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර ඒ පරීක්‍ෂණය නිවැරදිව සිදු කර නැති නම් ඩීඅයිජී අනුර සේනානායකට ඉස්‌සර වෙලා සීඅයිඩී එක මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර මහතා අත්අඩංගුවට නොගන්නේ ඇයි කියන එකයි.

“තාජුඩීන්ගේ මරණය රිය අනතුරක්‌ කියලා අධිකරණයට තහවුරු කළේ අනුර සේනානායකවත් පොලිසියවත් නෙමෙයි.. මහචාර්ය ආනන්ද සමරසේකරගේ පශ්චාත් මරණ පරීක්‍ෂණ වාර්තාව මගින් එය සිදු කළේ.. තාජුඩීන්ගේ මරණය අභිරහස්‌ මරණයක්‌..

“ඒ නිසා ඒක මිනී මැරුමක්‌ද, අනතුරක්‌ද නැතිනම් දිවි නසා ගැනීමක්‌ද කියලා මටවත් පොලිසියටවත් කියන්න බැහැ.. පොලිසිය කළේ විමර්ශන සිදු කරන එක විතරයි.. එහෙම නම් මම මොකක්‌ද දැන් සීඅයිඩී එක කියන විදිහට තාජුඩීන්ගේ මරුණය ගැන වසන් කරලා තියෙන්නේ..

“මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර මහතාගේ වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණයත් අනුර සේනානායක නොමඟ යෑව්වා කියලද පොලිsසිය මේ කියන්නේ.. රහස්‌ පොලිසිය කියන විදිහට අනුර සේනානායකට එදා තැන් තැන්වල වෙන අනතුරු බලන්න ගිහින් පරීක්‍ෂණ කරන පොලිස්‌ නිලධාරින්ට උපදෙස්‌ දෙන්න වෙලාවක්‌ තිබුණේ නැහැ.. මම ගත කළේ බොහෝම කාර්ය බහුල රාජකාරි ජීවිතයක්‌..

“මෙතනදී මට කියන්න තවත් වැදගත් දෙයක්‌ තිබෙනවා.. මොන විදිහකින් හරි අද අසත්‍යයක්‌ වෙලා තිබෙන්නේ මේ රටේ ප්‍රවීණ අධිකරණ වෛද්‍ය විශේෂඥයකු වන මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර මහතා තාජුඩීන්ගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ විශේෂඥ සාක්‍ෂිය.. ඒ අනුව මහාචාර්ය සමරසේකර මහතා මෙතෙක්‌ ලබා දුන් විශේෂඥ සාක්‍ෂි පිළිබඳ රටේ ජනතාව තුළ යම් සැකයක්‌ මතුවීමේ තත්ත්වයක්‌ නිර්මාණය වෙනවා..

“ඒ අනුව දැන් මේ රටේ නීතියටවත් සීඅයිඩී එකටවත් පුළුවන්ද තාජුඩීන්ගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් මහාචාර්ය ආනන්ද සමරසේකර මහතා ලබා දුන් වාර්තාව වැරදියි කියලා අනුර සේනානායක හිර කරන්න සැරසෙනවා වගේම මීට පෙර මහාචාර්යවරයාගේ පශ්චාත් මරණ පරීක්‍ෂණ වාර්තා අනුව හිරේ ගිය කෙනෙක්‌ ඉන්නවා නම් එළියට දාන්න..?

මේ සටහන ආරම්භයේදීම ඩීඅයිජී අනුර සේනානායක මහතා අද තාජුඩීන් මරණය පිළිබඳ විමර්ශන සිදු කරන රහස්‌ පොලිසිය ඒ තුළින් වෙනත් අරමුණක්‌ වෙත ගමන් කරන්නට සැරසෙන බවක්‌ ද කීවේය. එය කුමක්‌ විය හැකිද? අනුර සේනානායක මහතා ළඟ එයටද පිළිතුරක්‌ තිබිණ. ඔහු එය මෙසේ සඳහන් කරන්නට විය.

“ඔයා මාධ්‍යවේදියෙක්‌නේ.. මේ රටේ වෙන්නේ මොනවද.. කරන්නේ කවුද සහ යන්නේ කොහේටද කියන එක ඔයාට නොතේරෙන්න විදහක්‌ නැහැනේ..

තාජුඩීන්ගේ මරණය පිළිබඳ විමර්ශනය කරන අය අද මගෙන් නොකියා ඉල්ලන්නේ එක දෙයයි.. හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ.. හැබැයි මේ රටේ මිනිස්‌සුන්ට ඇහෙන්න මෙතනදී මම කෑගහලා එක දෙයක්‌ කියනවා.. මේ අමූලික බොරුව ඉදිරියේ මගේ ගැලවීම වෙනුවෙන් මම ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහත්තයා ගැන යමක්‌ කිව්වොත් එදාට මට හෙණ ගහයි..

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහත්තයා කවදාවත් අනුර සේනානායකට කියල නැහැ.. අරූව ඇතුළට දාපන්.. අරූව නිදහස්‌ කරපන්.. මේ කේස්‌ එක යට ගහපං කියලා.. හැබැයි ගෝඨාභය මහත්තයා මට එක දෙයක්‌ ගැන නම් නියෝග දීලා තියෙනවා.. ඒ පාතාලය ඉවර කිරපන් එල්ටීටීඊ එකට ගහපන් කියලා.. අනුර සේනානායක ඕනම තැනකට ගිහින් ගෝඨාභය මට එහෙම කිව්වා කියලා කියන්න සුදානම්. එහෙම නැතුව මේ වගේ තුට්‌ටු දෙකේ වැඩවලට බය වෙලා ගෝඨාභයගේ නම කියන්න තරම් වසලයෙක්‌ නෙමෙයි. මේ අනුර සේනානායක.

මම මේ රටට ලොකු සේවයක්‌ කරපු පොලිස්‌කාරයෙක්‌.. මගේ සහෝදරය කර්නල් සූරිය සේනානායක ජීවිතය පූජා කෙරුවෙත් මේ රට වෙනුවෙන් යද්දෙට ගිහිල්ලා.. එදා කොළඹට කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන් එනකොට අපි රට වෙනුවෙන් කරපු දේවල් අනන්තයි.. අප්‍රමාණයි.. මම මගේ ඉපදුනු රටට යුතුකම් ඉටුකරපු කෙනෙක්‌.. ඒ නිසා ඒ ගැන හිතලා මට ඕනම අභියෝගයකට මුහුණ දෙන්න පුළුවන්..

අනුර සේනානායක මහතාට මෙසේ චෝදනා එල්ල වෙද්දී අද ඔහුගේ පවුලේ තත්ත්වය කෙසේ වී තිබෙනු ඇතිද? ඔහු අවසන් වශයෙන් ඒ පිළිබඳ කතා කරන්නට වූයේ මෙසේය.

මට ඉන්නේ පුතෙකුයි දුවෙකුයි.. ඒ දෙන්නම දැන් ලොකු දරුවෝ.. පුතා හෝටල් ක්‍ෂෙත්‍රයේ උසස්‌ අධ්‍යාපනය හදාරලා අද තමන්ගේම ව්‍යාපාරයක්‌ කරගෙන යනවා.. දුව නීති විද්‍යාලයේ අවසන් කඩඉමේ ඉන්නේ..

සමහර විට මේ අසත්‍ය චෝදනා ඉදිරියේ අනුර සේනානායකට බන්ධනාගාරගත වෙන්න සිදු වුණොත් මගේ බිරිඳත් දරුවන් දෙන්නත් විශාලා කම්පනයකට පත් වෙයි.. අපේ තාත්තට එහෙම වුණාද කියලා ඔවුන්ට අදහා ගන්නට බැරුව යයි.. ඒත් කවදාවත් අනුර සේනානායකව මේ වගේ දේවල්වලින් වට්‌ටන්න කාටවත් බැහැ.. මොකද ආයෙත් කියනවා නම් මම හොඳට තෙම්පරාදු වෙච්ච පොලිස්‌ කාරයෙක්‌..

පැහැදිලිවම මේ සිද්ධවෙන්නේ කාගේ හරි වුවමනාවක්‌ ඉටු කිරීම. එතනදී අපෙන් අවශ්‍ය දේ ගන්න බැරිනම් හිරේ යවන එක තමයි ක්‍රමය.

Sudath Gunasekara 27.5.2016

The way we have experienced it since the establishment of the Provincial Councils in 1987 under the 13^th A there appears to be already two Governments in this country; one central and the other Provincial. This is more so in the North and the East where separatist communal politics is active although in other parts of the country such trends are not yet perceptible.

In these two Provinces the Central Government has already virtually ceased to exist. In the South on the other hand they are more than happy with the windfall  they are blessed with thanks to the system, for no work they have to do or nor qualification they need to have to enjoy such fabulous  benefits and perks, which they would have never dreamt of in this life if these piggeries called Provincial Councils were not there.  I do not propose to go in to details of the miseries of that system as you all know what they are and what a tragedy it had been over the past 30 years.

You just imagine as to what service people get from these Councils for the colossal amounts of public funds annually wasted and sent down the drain to maintain these white elephants  on salaries of over 700 politicians and an army of superficial officials, palatial red carpeted buildings and other facilities like luxury vehicles, fuel, office equipments  bla bla.

The 13^th A imposed by the Indian Government with powers exceeding even the Indian system was invented by India to destabilize the Sri Lankan State and with the ulterior motive of uniting the NP,  EP and the CP to carve out an independent Tamil State within Sri Lanka which they named as EELAM. That is a Tamil Kingdom within the Kingdom of the Sinhalese as 70 million Tamils in Tamilnadu in India failed to establish their Dravida Raj there.

Thanks God it has not happened so far in Sri Lanka as well. But the overlapping, duplication, District vs Provincial clashes and confusion that was brought about by the introduction of the Provincial Council system has resulted in no governance at all in the country.  There is a serious brake down in Governance which has very badly affected the delivery of services to the masses. As a result the purpose of the State and the Government is totally lost. Service to people is almost a dead notion in Sri Lanka now. Today the Government in this country has got transformed in to a veritable self-service by the politicians, for the politicians and of the politicians of course at the expense of the people. My question is as to why we maintain these people and institutions by spending so much just to maintain a heard of ruffians and thugs like the Chief Minister EP and  a traitor like Vignesvaran in the North who enjoy fabulous salaries and unlimited perks for doing nothing for the people.  Other than in the North and East where they only set fire to communal politics in other areas they are a bunch of parasites who draw royal pinpadi for pimping their masters in Colombo.

Just think for a moment in retrospect as to how much the country has lost for 30 years on these disastrous and useless piggeries, from 1987 to date with zero benefit to the country. How many super highways, how many houses for the poor, how many hospitals and schools and how many jobs could have been provided for the jobless and how many development projects we would have completed with that money.

On the other hand more than this Augean mess they have created in Governance and colossal and criminal wastage of national resources this system has already done, they have already brought the danger of disintegration of the country almost to our doorstep. Rome is on fire. Our political Neros are playing the fiddle. They are drinking, dancing and singing at five star hotels. None of these idiots seems to have realized the gravity of this imminent disaster. As I said at the outset the government at the moment is having serious problem only in the north and the East. Troubles in the South are yet to come. Had Mahinda not blundered by handing over the SLFP leadership to Sirisena by now the yahapalanaya perhaps would have ended? But we cannot be complacent taking for grant that things will last long as the political atmosphere in the country is changing very fast. No one can predict as to what will happen tomorrow.  THE DAY the prodigal sons come home due to frustration with the Yahapalanaya and the opposition capture power in the Provincial Councils, the Government will come to a standstill.

The clashes between the District Administration, which usually runs by the central Government in the periphery, and the Provincial Councils will increase by thousand fold in time to come. Though I concede the Kachcheri system had its weaknesses it did a wonderful job before the PCC came in to being. Even now in any emergency it is the District Administration that has to come to rescue the Government in all emergencies. Like an octopus it has the administrative hold over the entire country through the Divisions and Villages via Divisional Secretariats and Grama Niladharis. These are time tested age old institutions familiar and accessible to people. In my opinion as an officer with experience at all levels, that is Village, Divisional, District and National, the District Administration is far superior and effective in governance as well as in delivery of services to people than the superfluous and amorphous Provincial Council system which is only a recently introduced  unfamiliar appendix to our Administrative system

So why have two institutions when you can do a better job with one at a lesser cost. This is utter idiocy in good governance on the part of our political ticks and disregard and disrespect for public good that has disappeared for good from politics in this country long time ago.

This is why I call upon every patriotic citizen to force the Government to scrap the Provincial Councils along with the 13^th Amendment.

KAMALIKA PIERIS

The armed forces of Sri Lanka have received much praise for their victory in Eelam War IV. Army commander, Lieutenant General Ratnayake observed ‘Armed forces around the world are talking of our victory.’ Foreign military officers who attended the  seminar ‘Defeating terrorism, Sri Lanka experience’ in 2012,  said that Sri Lanka armed forces were among the best in the world considering the strategies they had used in Eelam war IV and the way they handled the humanitarian operation.  The Pakistan media (2013) spoke of ‘Lanka’s amazing low cost war’ noting that   Sri Lanka had only spent USD 5.5 billion between 2006 and 2009 to defeat the LTTE.

Requests came in from abroad for training in the strategies used against the LTTE, including small team operations. Manuals used by the army were translated from Sinhala into English and course material incorporating Eelam war tactics prepared.  Many countries have requested training from us, said the Army Commander.  ‘We have visited many countries and told them our methods of winning. Our officers regularly   take part in various military conferences in the world, and the Sri Lanka army had become a regular invitee for these conferences.  The army was also consulted by local and international civilian and business organizations.

The joint ‘War Gaming centre’ at the Defence Services Command and Staff College, Sapugaskanda provided training   for local and foreign personnel. The 2014 course had 101 middle grade officers from Sri Lanka and 16 from Bangladesh, China, Indonesia, Malaysia, Maldives, Nepal, Oman, Pakistan, Rwanda, Senegal and Vietnam. The newspapers carried a photo of this group examining a large map of Vanni west and Gulf of Mannar.  In 2015, there were   participants from Australia, India, Singapore, Sudan and Turkey as well.

There is also the Sri Lanka army field training exercise, ‘Cormorant strike’ from 2000. This is a mock field training exercise designed for joint special operations working as one team. It was conducted at Kokilai in 2015.  It was a mega exercise with commandos and Special Forces of the army, 245 sailors and 140 airmen. There were 53 foreign participants and observers from Bangladesh, China, India, Indonesia, Malaysia, Nepal, Pakistan and USA.

The Ministry of Defence has   held an annual Defence seminar from 2001. Participation has increased from 11 countries at the first seminar to 35 in 2013. The first         seminar was to share with the world our expertise what we did and how we succeeded, said the Ministry. The fifth Defence seminar, 2015 was to make the world understand that we are a professional military. It is a disciplined armed force. We discharge our duties professionally and our officers and men are as good as any professional army in the world. 

The military had developed specialized hardware for the war and this hardware was offered for sale to other countries.  The hardware includes modified weapons, bulletproof jackets, security items for bulletproof vehicles and a mini UAV that could be used for monitoring security at public events. The army engineering unit had also manufactured five armored personnel vehicles (buffels) similar to those obtained from abroad.  Nigeria came to Sri Lanka to explore the possibility of buying small fast attack craft from Sri Lanka Navy.

The Sri Lanka navy carried out a strenuous role throughout the thirty year war. It is the only navy that has managed to sustain a sea supply route through hostile territory for almost 20 years. It had somehow managed to keep a sea route from Trincomalee to Kankesanturai open from 1990 to 2009.  To protect a single Trincomalee – Kankesanturai run they had to send several offshore patrol vessels, one fast gun boat, 20 fast attack craft, 22 arrow boats, two inshore patrol craft, one Mi 24 helicopter gunship and one Beach craft. Artillery along the coast was placed on alert to provide gun fire support in case of an attack. The Navy also protected the port of Colombo. They set up navy camps from Panadura to Negombo. Small boat teams prevented LTTE from reopening the supply lines once the LTTE armament ships were sunk.

The navy built its own fast attack craft at Welisara, the ‘arrow’ and ‘wave rider’ boats. They also built their own   version of the Israeli Dvora at Colombo Dockyard. Four variants of the Dvora were produced, known today as the ‘Colombo Class’. Bushmaster guns were fitted to the Dvora by navy engineers, so the navy only had to pay for the guns. After the war, the navy built inshore patrol craft for Sri Lanka coast guards. The navy has also developed local Thalassaemia infusion pumps, costing much less than the imported version.

The navy had impressed the US Navy well before they won the war. In 2008, the US Navy delegation had visited Sri Lanka to see how the Sri Lanka Navy dealt with the LTTE navy, especially their high powered navy boats. The US invited two of Sri Lanka top navy officers, Travis Sinniah and Y.N.Jayaratna to address the US officers abroad.

Sri Lanka Navy is now internationally recognized.  Navy Commander was invited to speak at US Biennial sea power symposium and Langkawi International Maritime Conference, 2009. He said that Sri Lanka navy is the only navy today that has experienced the maritime terrorist threat in every form and learnt it the hard way at the expense of good men. The navy can now fight suicide craft, swarm attacks, semi submersible vessels, and low profile high speed explosives laden craft in fluid jet skis. It can deal with deceptive suicide fishing craft and the suicide underwater saboteur.

In 2010 Vice Admiral Thisara Samarasinghe said ‘Sri Lanka navy is today consulted on sea piracy,  harbor protection and coastal defense.  Personnel from 12 countries, including America, India, Pakistan and Australia were given training in 2012. Sri Lanka Navy stated in 2013 ‘we take credit for maintaining peace in our region. Even during the conflict we did not allow the terrorists to hold world shipping to ransom. We kept our ports safe for maritime trade. The Sri Lanka Navy has held, from 2010, an international maritime conference called ‘Galle dialogue’. It has become an important event in the international maritime conference circuit, with a tremendous increase in participation from foreign countries. Representatives from 39 countries attended in 2014.

Air Marshal Roshan Goonatileke said that the   Sri Lanka’s air force was also now recognized. It had achieved tremendous success by using its limited facilities well.   The Air Tigers were destroyed within two years.  Aircraft were used in ways not tried before.  MiGs were used for the first time in warfare at low level and high speed. The fighter squadron carried out thousand of sorties and executed target killings, notably Thamilchelvam. His hide out was in a built up area, and it was extremely difficult, but the pilots scored direct hits.  They also tried to get Prabhakaran.

There was opposition. The media heavily condemned the purchase of second-hand MiG-27 jet fighters from Ukraine. They said these fighters were not necessary and the authorities were getting a cut on it. Gotabhaya Rajapakse took legal action against the newspaper concerned and refused to settle the matter outside court. The MiG fighters performed precision bombings successfully. None of them failed or crashed under operational conditions unlike previous purchases.

Sri Lanka’s mine clearance programme is considered the most efficient in the world. It has taken the shortest period of time on record. Over 770,000 devices were recovered,  within two years,  from an estimated 6,215 square kilometer of mined land.  Vietnam and Cambodia are still at it. The Sri Lanka army is also   the only army in the world that has cleared landmines without causing any damages to the clearer. Marshal Legacy Institute, USA selected Sri Lanka army sapper D.K.N. Rohan and mine detection dog ‘Spartacus’ as the best mine detection team for 2012.   They said the two had excelled in all aspects of mine clearance.

The local court of inquiry that looked into the charges against the army (2013) said   that the humanitarian operation was conducted strictly in accordance with the policy of ‘zero civilian casualties.’  The army was a well disciplined military force.  It had observed international humanitarian law and the law of war at all stages of the operation. All precautions to avoid civilian casualties were followed and the ‘hostages’ were treated humanely. Sri Lanka College of Obstetricians and Gynecologists held a press briefing in 2012. ‘A special medical team was deployed in the war areas’ they said ‘and this team saw the real situation. We want to tell the world that no war crimes were committed and victims were cared for with utmost compassion by the government. We state that no human rights were violated, no war victim was abandoned during the humanitarian operation.’

‘We are being asked how we created a humane soldier’ said Army Commander Ratnayake. ’ It is not military training. It is our culture. In battle, you see the worst and best sides of a person.  Our soldiers are well balanced. They can fight battles of high intensity and then turn to gently helping the elderly or feeble.’ He concluded ‘I do not think this is possible for the western soldier, our soldiers are unique in that respect.’  This is rare praise for Sri Lanka’s   much maligned Buddhist culture. The soldiers were overwhelmingly Buddhist.

The armed forces did not forget the disabled soldiers. There are two progressive apparel factories, Ranaviru Apparels, run entirely by disabled soldiers at Yakkala and Alawwa. Half of the10 acre block of land at Yakkala was donated by owner Meric Peiris. Ranaviru apparels   provide 60% of the army uniforms and was preparing to enter the international export market. Factory is also producing folding mattresses for the army, and other item like track kits.

The army has also engaged fairly successfully, in rehabilitating LTTE ex-combatants. Their strategies are being used as a model in some other countries. 594 child soldiers aged 12-18 were among those who ran towards the army in 2009. All of them have been through rehabilitation programmes and reunited with their families.

Jay Deshabandu

There is a well-written e-book on the affairs and alleged corruptions of Rajapaksha’s family circulating on the Internet these days.

It is also an indication of how bad the present M and R duo government’s need  is for embedding the MR ‘s image as a criminal in the minds of Sri Lankan citizens.

Anyone can talk about corruptions and relate all that to MR’s family. They are only allegations until proven guilty in an unbiased court where the law is held supreme not politicians!

But, now people have put a new government in the same system where the laws of the land are only applied to suite the whims and fancies of the rulers.

Instead of getting busy with whatever is needed to get the country move forward, this government is only busy with compiling a list of persons related to Rajapaksha as financial criminals.

Why is it that there is no single allegation proven in court and brought at least one culprit to justice?

At least, alleged corrupt MR and his ex-government have shown some appreciable development despite the war!

But, the present duo M and R are showing their inability to properly manage our economy. The dollar is nearing Rs 150. The ten thousand rupees salary increase has already impacted on the government’s ability to sustain the economy; the inflation is on the rise.  Rice, Tea and all other agricultural industries are nearly on the collapse!

They are obviously hoodwinking the rights of Sinhala Buddhists to make the Tamil Diaspora happy.

The recent acts of Ministers in North East and North are two prime examples. One minister made news on entering an army camp with bad attitudes and the other showed his muscle on a Navy officer.

People in our country should be blamed for electing blue, green or red colored two-leg dogs to be their leaders. Some leaders use filthy language in the parliament, some practice nepotism, some engage in financial frauds and some practice pervert sexual acts.

Without a proper political system with proper policies and procedures in place, no constitution could make the Sri Lanka a better place to live.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජපානයේ පැවැත්වෙන ජී හතේ සමුළුවට සහභාගිවිමට ගියේය. නැගෙනහිර මහ ඇමති මුස්ලිම් කොංග්‍රසයේ නසීර් අහමඩ් ශ්‍රි ලංකාවේ රණවිරු පරපුරටම ‘චී’ හතෙන් සැලකුවේය. දෙමළ බෙදුම්වාදී කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් අත්පත් කරගෙන තිබූ නැගෙනහිර පළාතේ බහුතර ප්‍රදේශයන් මුළුමනින් මුදාගෙන නිදහසේ හුස්ම ගන්නට අවස්ථාව ලබාදුන් ආරක්ෂක හමුදාවන්ට නිග්‍රහ කරන මහ ඇමතිවරයෙක් සිටින නැගෙනහිර වැනි පළාත් සභාවකට පොලිස් බලතල ලැබුණහොත් සිදුවන්නේ මහා විනාශයක් බව දැන් පැහැදිලිය. ප්‍රොටොකොල්(ධුරාවලියේ අනුපිළිවෙල) නාටකය මාරය. සහජීවනය හමාරය.

නැගෙනහිර පළාතේ ප්‍රධාන ඇමති නසීර් අහමඩ් විසින් නැගෙනහිර පළාත් ආණ්ඩුකාර ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු සහ ඇමරිකන් තානාපති ඉදිරියේ නාවික හමුදාවේ සාම්පූර් කඳවුරේ අණදෙන නිලධාරි කපිතාන් රංජිත් ප්‍රේමරත්නට ප්‍රසිද්ධියේ නින්දා සහගත ලෙස බැන වැදිණි. මහ ඇමතිවරයා අතපය විසිකරමින් දඟලන විට එහි සිටි පාසැල් දැරියකගේද මුහුණේ අත වැදිණි.  තිස් වසරක ත්‍රස්තවාදීන්ගේ දරුණු යුද්ධය මුළුමනින්ම නිමාකල රණවිරුවන් ලෝකය ඉදිරියේ නිවට නින්දිත තත්ත්වයකට එමගින් ඇදදමන ලදී. නැගෙනහිර මහ ඇමතිවරයා බලයෙන් උමතුව හැසිරෙමින් නින්දා අපහාස කරන විට අදාළ නාවික උසස් නිලධාරියා ජනයා ඉදිරියේ රජයේ සහ හමුදාවේ ගෞරවය රැකගැනීම සඳහා නිහඬව හික්මීම විදහාපෑය. මව්බිමට අදරැති සැමට මෙන්ම සමස්ථ රණවිරුවන්ටද  මහ ඇමතිවරයාගේ නින්දිත හැසිරීම පිළිබදව ඇතිවුයේ දුකකි. එමෙන්ම කෝපයකි. ඒ පරිභව කළේ පෞද්ගලික ඔහුට නොව සමස්ථ රණවිරුවන්ට වීම හේතුවෙනි. සාමාන්‍ය නාවික සෙබළෙක් එම සිද්ධියට මුහුණ දුන්නානම් ඇතැම්විට  හොද හොද සෙල්ලම් බලාගත හැකිව තිබිණි. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම ‘ප්‍රොටොකොල්’ බලහත්කාරය යොදා ශ්‍රී ලංකාව සමඟ අත්සන් කිරීම හේතුවෙන් ඉන්දිය අගමැති රජිව් ගාන්ධිට නාවික හමුදාවේ බල නැවි(ගුවන් විදුලි කාර්මික ශිල්පි) රත්ගම පදිංචි විජිත රෝහණ විජේමුණි සිය රයිෆල් බඳෙන් 1987 ජුලි 30වැනිදා හොදින් සලකපු හැටි කිසිවෙකුට තවමත් අමතක නොවේ.

ඉවසීම නිවටකමක්යැ’යි කිසිවෙකු සිතිය යුතු නැත. ඉවසීම පසුව මහා අසිනි වරුසාවක් බවටද පත්වන අවස්ථා ඇත. එහි එක් ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථමවරට දේශපාලඥයෙකුට එරෙහිව ත්‍රිවිධ හමුදාව අසමසම තීරණයක් මැයි 26 ගනු ලැබීය. ඒ අනුව ත්‍රිවිධ හමුදාවට අයත් යුධ, නාවික සහ ගුවන් කඳවුරුවලට නැගෙනහිර මහඇමති මුස්ලීම් කොංග්‍රසයේ නසීර් අහමඩ්ට ඇතුළුවීම තහනම්ය. එමෙන්ම මහ ඇමති නසීර් සහභාගිවන සියළුම උත්සව නියෝජනය නොකිරීමටද ත්‍රිවිධ හමුදාව තිරණය කර තිබේ. විරෝධාර රණවිරුවන්ගේ අභිමානය වෙනුවෙන් එවන් එඩිතර තීරණයක් ගත් ත්‍රිවිධ හමුදාපතිවරුනටද ජාතියේ ප්‍රණාමය නිතැතින් හිමිවනු නිසැකය.

‘යහපාලනය’, සහජීවනය සහ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවායැයි කියන නසීර් අහමඩ් නැගෙනහිර මහඇමති තනතුරට පත්වූයේද ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව පත්වීමෙන් පසු හතර මහා නිධානයක් ‘පිනට’ ලැබීමෙනි. නැගෙනහිර පළාත් සභා මැතිවරණය පැවති 2012 සැප්තැම්බර් 8 වැනිදා එහි පළාත් සභා මන්ත්‍රී ආසන 37න් ආසන 22ක් දිනා ගත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ නායකත්වයෙන් යුත් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට අයත් ආණ්ඩුව තුළ ගොනුවූ හවුල්කාර පක්ෂය. ඒ අනුව ශ්‍රිලනිප ඇතුළු සන්ධානයේ සුළු පක්ෂවලට ආසන 14ක්ද මුස්ලීම් කොංග්‍රසයට ආසන 7ක්ද, විමල් වීරවංශගේ ජාතික නිදහස් පෙරමුණට ආසන 1ක්ද හිමිවිය. විපක්ෂයේ පක්ෂ වශයෙන් තරඟකල දෙමළ ජාතික සන්ධානයට ආසන 15ක් හිමිවූ අතර එහි විපක්ෂයේ ආසන 11 දෙමළ ජාතික සන්ධානයටද, ආසන 4ක් එජාපයටද හිමිවිය. මහ ඇමති ධූරය හිමිවූයේ ශ්‍රිලනිප සමන්තුරෙයි සංවිධායක අබ්දුල් මජීඩ්ටය.

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් 2015 ජනවාරි 8වැනිදා පත්වීමෙන් පසු නැගෙනහිර පළාත් සභාවේ බලතුලනය වෙනස් වූයේ මුස්ලීම් කොංග්‍රසය, එජාපය සහ ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ සහයෝගය ඇතිව පාලනය ලබාගැනීමෙනි. එම කණ්ඩායමට ශ්‍රිලනිප නෛතික සභාපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට සහයෝගය දුන් වසන්ත ඇතුළු පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් තිදෙනෙක්ද එක්විය. වර්තමාන මහඇමති මුස්ලීම් කොංග්‍රසයේ නසීර් අහමඩ් එම තනතුරට පත්වී ඇත්තේ එජාපය, දෙමළ සන්ධානය සහ ශ්‍රිලනිප නෛතික පිලේ(මෛත්‍රී පිල) සහාය ඇතිවය. කලින් 2012 සැප්තැම්බර් 8 සිට 2015 පෙබරවාරි 15 දක්වා මහ ඇමති වශයෙන් කටයුතු කල අබ්දුල් මජීඩ් මෙවැනි ගැටුම් ඇතිකර ගෙන රණවිරුවන්ට හෝ රාජ්‍ය නිලධාරින්ට කිසිදා කැනහැලිකම් කළේ නැත.

නැගෙනහිර ආණ්ඩුකාර ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දුද වේදිකාවේ සිටියදී ඇතිවූ මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුකාර ඔස්ටින්ගේ ක්‍රියාපිලිවෙත පිලිකුල් සහගතය. මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ නැගෙනහිර පළාත් ප්‍රධානියා වශයෙන් ආණ්ඩුකාරවරයා එහිදී මහඇමති නසීර්ගේ අත සහ පිට අතගා ඔහුට හූමිටි තැබුවා මිස ආණ්ඩුකාරයා ලෙස සිය පෞරුෂය විදහා මහත්තයෙකු ලෙස ප්‍රතිචාර දැක්වුයේ නැත. මෙයට පෙර නැගෙනහිර ආණ්ඩුකාරවරුන්වු ලෙෆ්ටිනන් ජනරාල් නලීන් සෙනෙවිරත්න, කීර්තිධර සිවිල් සේවක ලයනල් ප්‍රනාන්දු, ප්‍රවිණ නළු ගාමිණී ෆොන්සේකා, මේජර් ජනරාල් අශෝක ජයවර්ධන, හිටපු ඇමති ටිරෝන් ප්‍රනාන්දු සහ  රියාල් අද්මිරාල් මොහාන් ජයවික්‍රම වැනි අය දෙමළ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදය උණුසුම්ව පැවති අවස්ථාවන්හි පවා කටයුතු කලද මෙවැනි දුර්වල හැසිරිමක් කිසිදා පෙන්නුම් නොකලේය. ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ කලක් ලේකම්ව සිටි ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු 2001දී කොටි නායක ප්‍රභාකරන්ට තෑගි දීපු ආකාරය සහ කොටි දේශපාලන අංශ ප්‍රධානි පුලදේවන්ගේ කරට අතදාගෙන ඇපල් පාර්සලයක් දුන් අයුරු සිහිපත් කරන විට මෙවර හැසිරීම පිළිබඳව රටට එතරම් පුදුමයක්ද නැත. මෙදා ආරක්ෂක ලේකම් කරුණාසේන හෙට්ටිආරච්චි එදා සන්ධාන ආණ්ඩුවේද වතුර බෙදන ජල සම්පාදන මණ්ඩලයේ සභාපති විය. රණවිරුවන් වෙනුවෙන් ආරක්ෂක ලේකම් ජනාධිපතිවරයාට නිර්දේශ කරන්නේ කුමක්දැයි රටම බලා සිටී.

වරෙක ඇමති රිෂාඩ් බදුර්දීන්ගේ ආධාරකරුවෝ මන්නාරම අධිකරණයට ගල්ගසා හූ කියා ඉදිරිපිට ටයර් පුළුස්සා උද්ඝෝෂණයක් කලහ. ඇමතිවරයාද ඔහුගේ දුරකථනයෙන් විනිසුරුවරයෙකුට බලපෑම් කල බවටද චෝදනා එල්ල විය. මෙම අවනීති ක්‍රියාපටිපාටියට එරෙහිව මන්නාරම් අධිකරණය ඉදිරිපිටදී නීතිඥවරු විරෝධතා දක්වමින් පෙළපාලිද ගියහ. අවසානයේ ඇමති රිෂාඩ් කණගාටුව පළ කළේය. විල්පත්තුවේ අක්කර දහස් ගණනක් අනවසරයෙන් එළි පෙහෙලිකර මුස්ලීම් ජාතිකයින් පදිංචි කිරීමේ මහා පරිමාණ සැලසුමක්ද ඇස් පනාපිට රටේ ජනතාවට රූපවාහිනියෙන් දැක ගැනීමට හැකිවිය. ජවිපෙ ලාල් කාන්තලාද, සජීව චාමිකරලා ඉදිරියට දමාගෙන එයට විරෝධය පළකළහ. රජ ගෙදරද මේ පිළිබඳව පරිසරවේදීන්ගේ විරෝධය විමසීමේ සාකච්ඡාවක් පැවැත්විණි. නමුත් අවසානයේ ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුවෙන් විල්පත්තු විනාශය හැර සිදුවූ දෙයක් නැත.

ඇමති රිෂාඩ්ගේ සොයුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරයා මන්නාරමේ පිහිටි ලක්ෂ 240ක් පමණ වටිනා අක්කර 40ක් හොර ඔප්පු සාදා විකුණා ඇති බවට චෝදනාවක්ද විය. ඇමති රිෂාඩ් බදුර්දීන් සහ ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන්ට අයිතියැයි කියනු ලබන ඉඩම් අක්කර 3,000ක විස්තර මාධ්‍ය මගින් අනාවරණය කළේය. නීතිඥ සහ ප්‍රසිද්ධ නොතාරිස් එම ඉක්බාල් විසින් සහතික කරන ලද එම ගනුදෙනු වල සමස්ථ ප්‍රකාශිත අවම වටිනාකම රුපියල් කෝටි 24කි.

ලැජ්ජාකාරි ලෙස හැසිරුණු නැගෙනහිර මහඇමතිවරයා නියෝජනය කරන මුස්ලීම් කොංග්‍රසයේ පදනමේ දර්ශනය වනුයේ ඉන්දියාව දෙකඩකර පකිස්ථානය නමින් වෙනම මුස්ලීම් රාජ්‍යයක් බිහිකිරීමට මූලිකවූ ඉන්දිය මුස්ලීම් ලීගයේ ප්‍රධාන න්‍යායචාර්යව සිටි රහමන් අලි චෞද්රිගේ අන්තවාදී බෙදුම්වාදී දර්ශනය වේ. මුස්ලිම් කොංග්‍රසය මගින් 2003දී එළිදුටු ඔලුවිල් ප්‍රකාශනය හරහා කූටප්ප්‍රාප්ති වන්නේ ලංකාවේ නැගෙනහිර කලාපයේ වෙනම ඉස්ලාමිය රාජ්‍යයක් හෙවත් ‘නසරිස්ථානයක්’ දිනා ගැනීම සඳහා සංකල්පීය වශයෙන් මුස්ලීම් සමාජය පෙළගැස්සවීමය. මුස්ලිම් කොංග්‍රස් නිර්මාතෘ සහ වරාය ඇමති ඒ. එච්.එම්. අශ්රොෆ් විසින් චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩුවේම වියදමින් 1996දී ප්‍රකාශිත මුස්ලිම් උරුමය පොත් පෙල මගින් ගොඩනඟන ලද අතිශය සාවද්‍ය මුස්ලිම් ඉතිහාසය හරහා නිර්මාණය කරගත් නැගෙනහිර ඊනියා මුස්ලිම් නිජබිම් සංකල්පය ‘නසරිස්ථානය’ යථාර්ථයක් කර ගැනීමට ඔවුන් පාදක කරගනු ඇත. දෙමළ ඊළාම් නිජබිම් සංකල්පයටද පාදක වූයේ 1736දී ලන්දේසින්ගේ අනුග්‍රහයෙන් ලියවුණු ව්‍යාජ ඉතිහාස ග්‍රන්ථයකි. 

නැගෙනහිර මහ ඇමතිවරයා රටේ පිළිගත් පොදු නීති පවා අභියෝගයකට ලක්කරමින් ඔවුන්ගේම අන්තවාදි නිති ක්‍රියාත්මක කිරීමට වෙරදැරීම හුදකලා සිද්ධියක් ලෙස සැලකිය යුතු නොවේ. කල්මුනේ කේන්ද්‍රකරගනිමින් මුස්ලීම් පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයක් ලබාගැනිමේ ඉලක්කයද ‘නසරිස්ථානයට’ පාර කැපීමකි. රහමන් අලි චෞද්රිගේ ‘සෆිස්ථානයට’ අයත් වන්නේ බේරුවල සිට පුත්තලම, විල්පත්තුව හා මන්නාරම් වෙරළබඩ කලාපයයි. වෙනම කලාපයක් ගොඩ නැගීමටනම් නිශ්චිත භූමියක් සහ සංස්කෘතික අන්‍යතාවයක් සහිත ජනගහණයක් සිටිය යුතුය. විල්පත්තු රක්ෂිතය ආක්‍රමණය කර වයඹ දිග වෙරළ තීරය අත්පත් කරමින් සැලසුම් සහගතව ඉස්ලාමීය ජනපදකරණය බිහිකරමින් සිටින්නේ ඒ සඳහාය.

නැගෙනහිර පළාතේ පමණක් නොව මුළු රටේම සිංහලයින් සහ මුස්ලීම්වරුන් අතර චිරාත් කාලයක සිට හොද සම්බන්ධයක් තිබේ. යම් යම් අවස්ථාවල එය සංවිධානාත්මක පිරිස් විසින් කල ක්‍රියාකාරකම් නිසා බිඳ වැටුණද ඒවාට දෙපිරිසම වගකිව යුතුය. මුස්ලීම්වරු ශ්‍රී ලංකාව කිසි දිනක ආක්‍රමණය නොකල අතර ඔවුන් ගෙන් බහුතරයක් පැමිණියේ වෙළෙඳ  ගණුදෙනු සඳහාය. සිංහල රජවරුන් රටේ ආරක්ෂාව සඳහා උපක්‍රමික ස්ථානවල මුස්ලීම් ගම්මාන පිහිටුවීමටද අතහිත දුන්හ. මාවතගම සහ මාවනැල්ල වැනි ස්ථානද නැගෙනහිර මුදුතීරය අවට සිටින මුස්ලීම්වරුන්ගේ සංක්‍රමණයද සිදුවූයේ ඒ අයුරිනි. නැගෙනහිර මහ ඇමතිවරයාගේ මෙම ක්‍රියාපිළිවෙතින් සිංහල මුස්ලීම්  සමඟියටද එල්ලවන්නේ බලවත් පහරකි.

‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව පාසැල් සිසුන්ට වසර ගණනාවක් අඛණ්ඩව නොමිලේ දෙනු ලැබූ නිල ඇඳුමටද ගේමක් දුන්නේය. ඒ වෙනුවට නිල ඇඳුම් තිළිණපත් නමින් අලුත් උප්පරවැට්ටියක් හදුන්වා දුන්නේය. එහිදී සිසුන් වාර්ගිකව වෙන් කළේය. සෑම මුස්ලීම් ශිෂ්‍යාවකටම ෆර්දා(හිස ආවරණය) සමඟ නිල ඇදුම සඳහා රුපියල් 800ක් ලබාදුන්නේය. හිස ආවරණය නොමැතිව නම් මුස්ලීම් ශිෂ්‍යාවන්ට ලැබෙන තිලිණපත රුපියල් 600කි. මුස්ලිම් නොවන ශිෂ්‍යාවකට ගවුම් රෙදි සදහා ලැබුණේ රුපියල් 400කි. ළමා සාරි රෙදි සදහා නම් රුපියල් 800කි. ළාමා සාරි රෙදි අදින්නේ ලංකාවේ අනුරාධපුරයේ පාසලක් පමණි. සංහිදියාව දොරේ ගලාගෙන යන නිසා කිසිවෙකු මේවා ගැන නෝ කථාය.

මේ අල්ල පනල්ලේ ආර්ථික කළමනාකරණයේ බැරකම වහගන්න ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව කෝටි ගණන් වැයකර මාධ්‍යයන්හි වෙළෙඳ දැන්වීම් දමනු ලැබේ. මෙය ජාතික අපරාධයකි. ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව පාලනය කරන වසර එකාමාරක කාලය තුළ රටට සිදුකර ඇති ව්‍යසනය ළමයෙකුට වුවද තේරුම් ගත හැකිය. වර්තමානයේ රටේ ණය බර රුපියල් බිලියන 285කින් වැඩිවී ඇත්තේ 2015 වසරේ රුපියලේ අවපාතයන් ඉහළ යාමෙනි. එම මුදළ එසේ වැඩිවූයේ එදා මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව යටතේ 2015 ජනවාරි 8වැනිදා දක්වා තිබූ ඇමරිකන් ඩොලරයට සාපේක්ෂව තිබූ රුපියල් 133 වර්තමානයේ රුපියල් 150 දක්වා වැඩිවීමෙනි. ශ්‍රී ලංකාව ලබාගෙන ඇති විදේශ ණය ඇමරිකන් ඩොලරයට සාපේක්ෂව ගෙවිය යුතු බැවින් සිදුව ඇති මේ අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුවේ අදූරදර්ශී ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය වේ.

කොළඹ රෝයල් පාර්ක් සුපිරි නිවාස සංකීර්ණයේ පියගැටපෙළ මතදී 2005 ජුනි 1දා සුරූපි තරුණියක්වූ ඉවෝන් ජොන්සන් ඝාතන සිද්ධියට වැරදිකරුවී මරණ දඬුවම හිමිවූ ජුඩ් ෂර්මන්තට ජනාධිපති සමාව යටතේ ඔහුගේ දඬුවම ජීවිතාන්ත සිරදඬුවමක් දක්වා ලිහිල් කර තිබේ. ඒ අනුව ඒ සිරදඬුවම ලිහිල් වී තව වසර කිහිපයකින් ඔහු නිදහස් වනු ඇත. දංගෙඩියට යන රණවිරුවන්ට නැති සමාව ඔවුනට ලැබී ඇත. එජාප ආණ්ඩුව මගින් 70 දශකයේ අවසාන භාගයේදී වෛද්‍ය පෝල්ගේ දියණිය දූෂණයකර අභියාචනයෙන්ද වරදකරු බවට තහවුරුවූ ගෝනවල සුනිල්ට සමාව ලබාදී සති කිහිපයකින් නිදහස්කර සාම විනිසුරු පදවියකින්ද පුද දෙනු ලැබීය. ගෝනවල සුනිල්ට ජනාධිපති සමාව ලැබුණේ කවර හේතුන් මතදැයි අදටද අභිරහසකි.

ගංවතුරට ලක්ෂ 3ක පමණ පවුල්වල සාමාජිකයින්ට හානි සිදුවිය. විවිධ සහනදීමට ඇමරිකාව, ජපානය, ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය ඉදිරිපත් විය. ‘යහපාලනයේ’ මුරබල්ලා බවට පේවී සිටින ඇමරිකාව විපතට පත්වූ එක් අයෙකු වෙනුවෙන් දුන් මුදල සසඳන කල එය රුපියල් 17.50ක් විය. ගංවතුරෙන් විපතට පත්වූවන්ට රුපියල් 10,000ක සහනාධාර මුදලක් ලබාදෙන බව කීවද තවමත් එය ලැබී නැත. ගංවතුර බැසගිය පසු නිවෙස් සෝදා පවිත්‍ර කිරීමටද විශාල නල ජලය ප්‍රමාණයක් වැයවන අතර ආණ්ඩුවේ අලුත් වැට් බද්ද සමඟ එම ජලය සඳහා බිල්පත ගෙවූවිට සහනාධාරයෙන් අඩක් ඉවරය.

පාලකයින් වසර 6කට නොව දවස් 6කට පත්කර ගත්තද බුද්ධිමත්ව සිතා බලා පත්කර ගත යුතුය. ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුවේ මෙවැනි වැඩවලට වගකිව යුත්තේ ආණ්ඩුවේ ජනතා විරෝධී ‘කොකනට් සහ කිංකොකනට්’ වැඩවලට කොන්දේසි විරහිතව සහායදෙන පනික්කි කණ්ඩායම්ය. ඔවුන්ගේ ඇක්ටින් මාර්කටින් වැඩ නිසා ඕනෑම මඩක් ගාගෙන ඇග සෝදා ගැනීමට ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුවට ඉඩකඩ ලැබී ඇත. එහෙත් එයට කරුමය ගෙවිමට සිදුව ඇත්තේ රටේ ජනතාවටය. මෙය අසූව දශකයේ පරණ එජාප යුගයටම පිවිසීමට තැබෙන පියවරක් බව පැහැදිලිය. හත්වරක් දීග ගිය ගැහැණිය අටවන වතාවටද තවත් මිනිසෙකු සමඟ මධුසමය ගතකිරීම එතරම් කැලඹීමකට හේතුවක්ද නොවනු ඇත.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

වෛද්‍ය රුවන් එම්. ජයතුංග

පී.එම්.සී හෙවත් රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය ආරම්භ කරනු ලැබුවේ 1980 දශකයේ මැද භාගයේ පමණය​1985 වසරේ දී මා සමග උසස් පෙළ විභාගය ලියූ හිරාන් චන්ද්‍රසේකර , චන්දික ( බිංජූරා)  උසස් පෙළ ප්‍රතිඑල ඒමත් සමග රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ගියහ​. අපගේ පන්තියේ සිටි රවී විජේසේකර , හෙයියන්තුඩුව ,සම්පත් රණවීර , සුමුදු හේවාවසම් දේශීය වෛද්‍ය විද්‍යාලවලට තේරුණහ​. මා මෙන්ම මංජුල පතිරාජ වෛද්‍ය විද්‍යාව හැදෑරීම පිණිස විදේශ ගතවූහ​.

අප විදේශ ගතවී වසරක් පමණ යන විට රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට කොලඹ , පේරාදෙනිය , රුහුණ රජයේ වෛද්‍ය පීඨවල සිසුන් මෙන්ම අනෙකුත් රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල වල සිසුන්ද විරෝධතා දියත් කරන බව අපට ආරංචි විය​. අප පළවන වසර භාෂා අධ්‍යන පාඨමාලාව කරන විට අපගේ වෛද්‍ය පීඨයේ සිටි ජේෂ්ඨ සිසුවෙකු වූ ලක්සිරි ධනංජය වෛද්‍යරත්න රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව කරන සටනේදී අප රජයේ වෛද්‍ය පීඨවල සිසුන්ට සහාය දිය යුතු බව කියා විරෝධතා පෙත්සමකට අත්සන් ගත්තේය​. අපද රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව පෙත්සම අත්සන් කොට ලංකාවේ වෛද්‍ය පීඨවල සිසුන්ට අපගේ සහයෝගිතාව පෙන්වූයෙමු.

මේ අතර සටන දිගින් දිගටම ඇවිලී ගිය අතර වෛද්‍ය පීඨවල සිසුන් කිහිප දෙනෙකු මරු දැකීමෙන් සහ රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය රජයට පවරා ගැනීමෙන් සටන අවසන් වූ බව පසුව වාර්තා විය​. මේ විරෝධතා වලින් දශක කීපයකට පසුව මට රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ හිටපු සිසුන් මෙන්ම ඒ කාලයේ රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව සටන් කල අතීත සිසු නායකයන් හමුවී තිබේ. එදා මෙදා අතර කාලය තුල බොහෝ දේවල් වෙනස්වී තිබේ. නමුත් මම අපක්‍ෂපාතීව මගේ නීරීක්‍ෂණයන් සඳහන් කරමි.

රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව අපගේ විනිට්සා වෛද්‍ය පීඨයේ පළමු වෙඩි මුරය පත්තු කල ජේෂ්ඨ සිසුවෙකු වූ ලක්සිරි ධනංජය වෛද්‍යරත්න වර්තමානයේදී විශේසඥ අධිකරණ වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස සේවය කරයි. එකල රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව සටන් කල දේශීය වෛද්‍ය පීඨ වල ඉගෙන ගත් අතීත සිසු නායකයන් කීප දෙනෙකු මට ලංකාවේ විවිධ රෝහල් වල හමු වී තිබේ. පේරාදෙනිය වෛද්‍ය පීඨය නිම කල එක්  සිසු  නායකයෙකුගේ වෛද්‍ය වෘත්තික ක්‍රියා කලාපය මම මිනිපේ සෞඛ්‍යය වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙස සේවය කල කාලයේ දුටුවෙමි. දුප්පත් රෝගීන් ගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් මිනී පෙට්ටි ඔසවාගෙන උද්ඝෝෂණ වල ගිය ඔහු වෛද්‍යවරයෙකු වූ පසු  රාජකාරී වේලාවේ තම නිල නිවසේදී පුද්ගලිකව රෝගීන් මුදලට බැලීය​. එසේම තම පීපී එකට නාව දුප්පත් රෝගීන්ට රෝහලේදී ඇඳක් දුන්නේවත් ඔවුන්ව නිසියාකාරව බැලුවේත් නැත​. අසීමිත ලෙස පුද්ගලික සේවයේ යෙදෙමින් අනෙකුත් වෛද්‍යවරුන් ගේ ප්‍රතිකාර රෝගීන් ඉදිරියේ මෙන්ම කාර්‍ය මණ්ඩලය ඉදිරියේ විවේචනය කල ඔහු  රෝහලේ කම්කරුවන් දෙදෙනෙකු යොදා ගනිමින් අනෙකුත් වෛද්‍යවරුන්ට එරෙහිව මඩ ප්‍රචාර ගෙන ගියේ තම වියාපාරය තව තවත් දියුණු කර ගැනීමේ අභිලාශයෙනි.

අරණායක ප්‍රදේශයෙන් පැමිණි මොහු මේ සා පිස්සුවෙන් මෙන් මුදල් පසුපස ලුහුබැන්දේ අළුත් මෝටර් රථයක් ගැනීමටත් නව නිවසක් තනා ගැනීමේ මූලික අභිලාශයෙන් බව මට වැටහුණි. පුද්ගලික සේවය වෙනුවෙන් බොහෝ වෛද්‍ය ආචාර ධර්ම කඩ කල මේ අතීත සිසු නායකයා කරන ලද එක් අගතිගාමී ක්‍රියාවක් මම සඳහන් කරමි. ඒ කාලයේ මම පීපී නොකලෙමි. එම නිසා මෙම පුද්ගලයා සහ මා අතර කිසිදු ගැටුමක් නොවීය​. ඔහු මට කිසිදු වරදක් කොට නොමැත​. එහෙත් ඔහු නරුම මිනිසෙකි.

කොලොන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ සණස බැංකුවේ සේවය කල යසා නම් කාන්තාවගේ දියණියට ඩෙංගු රෝගය වැළඳුන විට ඇය දියණිය ගෙන යන්නේ මේ වෛද්‍යවරයා  සේවය කල හසලක රෝහලටය​. පීපී ගැටුම් ගැන කිසිවක් නොදත් යසා මුලින්ම යන්නේ හසලක රෝහලේ ආර් එම් ඕ හෙවත් සහකාර වෛද්‍ය නිලධාරියාගේ පුද්ගලික චැනල් මධ්‍යස්ථානයටය​. එහිදී සහකාර වෛද්‍ය නිලධාරියා රෝගී දැරිය ඩෙංගු රෝගයෙන් පෙලෙන බව අනුමාන කොට  හසලක රෝහලට ඇතුලත් කරයි. නමුත් තම පීපී එකට නාව මහා පාපකර්මය නිසා උක්ත වෛද්‍ය නිලධාරියා දැරියව තම වාට්ටුවේදී නොසලකා හරියි. ඇයට අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර නිසි ලෙස ලබා නොදේ. අවසානයේදී දැරිය ඩෙංගු රක්තපාත තත්වය නිසා අසාධ්‍යව මිය යන්නීය​.

මෙය ප්‍රබන්ධයක් නොව සත්‍ය කතාවකි. කොලොන්ගොඩ ග්‍රාමයේ යසා මහත්මියගේ දියණිය මිය යන්නේ මෙවැනි නරුම තත්වයකදීය​. දුගී බවත් නීතිය ගැන නොදැනීමත් නිසා ඔවුන් තම ආදරණීය දියණිය වළ දමා කර්මය වෙත ඇගේ මරණය බැර කරති. නිදහස් සෞඛ්‍යය සේවය වෙනුවෙන් පාරවල් දිගේ මරා ගැනීමට ගිය මේ වෛද්‍යවරයාටද දියණියක් සිටි නමුදු යසා ගේ දියණිය වෙනුවෙන් ඔහු සංවේදී වූයේ නැත​.

නිදහස් අධ්‍යාපනය රැක ගැනීම සඳහා උග්‍ර පී.එම්.සී විරෝධතාවක යෙදුනු මාතලේ රෝහලේ සිටි තවත් වෛද්‍යවරයෙකු මට සිහිපත් වේ. ඔහු රෝහලේ සේවය කරන විට බෙහෙත් ගැනීමට පැමිණි දුප්පත් නමුත් රූමත් තරුණියක් දපනේ දමා ගත්තේය​. ඇයව තම නිල නිවාසයට ගෙන්වා ගත් ඔහු ඇය සමග අඹු සැමියන් ලෙස හැසිරුනේ ඇයව විවහා කර ගන්නා බවට පොරොන්දු දීමෙනි අවසානයේදී තම අශාවන් ඉෂ්ඨ කර ගැනීමෙන් පසුව ඔහු ඇයව නිල නිවාසයෙන් පළවා හැරියේය​. අතරමං වූ තරුණිය වස පානය කොට දිවි නසාගත්තාය​. ඇයගේ දුගී දෙමාපියන් මෙය එකල මාතලේ ඩී.එම්.ඕ වූ වෛද්‍ය සිරිමල් ජයසිංහට පැමිණිලි කලද ඔහු මේ කේස් එක යට ගසා චූදිත වෛද්‍යවරයා බේරා ගත්තේය​. පසු කාලයක වෛද්‍ය සිරිමල් ජයසිංහද පුද්ගලික හේතුවක් මත පී.එච්.අයි වරයෙකු විසින් මිරිස් ගලකින් පහර දීම නිසා මිය යන ලදි.

පීඑම්සී විරෝධී මෙන්ම නිදහස් සෞඛ්‍යය සේවාව වෙනුවෙන් පෙලපාලි ගිය උද්ඝෝෂණය කල අංකුර වෛද්‍යවරුන් පසු කාලයක දුප්පත් මිනිසුන් බෙහෙත් ගැනීමට පැමිණි විට ඔවුන් ගේ මුහුණ දෙසවත් නොබලා බෙහෙත් තුංඩුව දෙන අන්දම මම දුටුවෙමි. එසේම ඔවුන් ශල්‍යකර්ම සඳහා බොහෝ මුදල් අය කොට දුගීන් ගේ රීරී මාංශය වූවද හූරා ගැනීමේ සමතුන් වූහ​. මෙසේ පරිනාමය වූ බොහෝ දෙනෙකු අතීතයේ සටන් කලේ පී එම් සී නම් යක්‍ෂයාගෙන් මෙරට ජනතාව බේරා ගැනීමටය​.

රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල විරෝධතාව වෙනුවෙන් ත්‍රීමා විතාණ , වෙනුර , කොල්ලූරේ යන සිසුන් අකාලයේ මිය ගියහ​. කොලඹ වෛද්‍ය පීඨයේ ත්‍රීමා විතාණ සමග එක කාමරයේ සිටි  පීඑම්සී විරෝධතා කල එකල වෛද්‍ය සිසුවෙකු වූ අයෙක් අද වෛද්‍ය කළු කඩ මුදලාලි කෙනෙකි.   තවද මෙසේ මිය ගිය සිසුවෙකුගේ ඥාතී වෛද්‍යවරයෙක් මට පසුකාලයක හමු විය. ඔහු මට පැවසුවේ තම ඥාතී වෛද්‍ය සිසුවාව කපටීන් විසින් ෆෝම්වා කර වෘකයන්ට ආහාර පිණිස විසි කල බවයි. මේ සටන් පසුපස සිටි අවස්ථාවාදී දේශපාලකයන්  පසු කාලයක මිලියන ගනන් ජනතා මුදල් හොරකම් කොට තම දරුවන් විදෙස් රට වල පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල වලට යවති.

රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය කෙරෙහි විවේචන තිබුණි. සමහර විට උසස් පෙල හෝම් සයන්ස් කල සිසුවියන් ද සිටි බවට කටකතා තිබුන බව මතකය​. නමුත් පොදුවේ බැලීමේදී රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය විසින් බිහි කරන ලද වෛද්‍යවරු බොහෝ දෙනෙකු අද විශේෂඥ වෛද්‍යවරු ලෙස ලංකාවේ සේවය කරති. එසේම තවත් බොහෝ දෙනෙකු සාර්ථකව විදෙස් රට වල සේවයේ යෙදේ. රාගම පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ගිය සිසු සිසුවියන් තුල ඉංග්‍රීසි භාෂා හැකියාවේ ප්‍රවීණත්වය නිසා ඔවුන්ට අපහසුවකින් තොරව පශ්චාත් උපාධි අධ්‍යනයේ යෙදීමට හැකිවූ බව මම අනුමාන කරමි. එසේම මට හමුවී ඇති පීඑම්සී වෛද්‍යවරු බොහෝ දෙනෙකු වෘත්තීය කුහකත්වයෙන් ,වෛද්‍ය ආචාර ධර්ම කඩ කිරීමෙන්,  හීනමානතා සංකීර්ණයෙන් තොරය​. ඔවුන් තුල ලෝකය පිලිබඳ පෘථුල අදහස් පවතින්නේ ඔවුන් ලෝකයේ බොහෝ රටවල සංචාරය කොට තිබීම නිසා බව මම සිතමි.

මේ ලියවිල්ල පීඑම්සී එකේ වෛද්‍යවරුන් ඉතා ඉස්තරම්  බව කියවෙන ලියවිල්ලක් නොවේ. මා මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නට අදහස් කලේ එදා අපගේ විරෝධතාවන් සාධනීයද කියාය​.  අප කල යුත්තේ කුමක්ද ? රාගම   පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය වැනි පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල විනාශ කොට යසාගේ දියණිය මිය යාමට ඉඩ දුන් නරුම වෛද්‍යවරු මේ ක්‍රමය යටතේ ඇතිකිරීමද නැතහොත් මේ ක්‍රමය වඩාත් මානුශිකවාදී කිරීමද ?

වෛද්‍ය රුවන් එම්. ජයතුංග

‘මුස්ලිම් නොවන ගුරුවරුන් පිටවෙනු’ – මහනුවර මදීනා විදුහලේ ගුරුවරුනට කුණු බිත්තර ගසා පන්නති..

මුස්ලිම් නොවන සියළු ගුරුවරු අස්වී යන්නැයි මහනුවර මදීනා ජාතික පාසලේ ගුරුවරුනට තර්ජන එල්ල වී ඇති බව වාර්තා වෙයි.

ඉන් පසු පැවති විදුහලේ ගුරු දෙගුරු රැස්වීමේදී සිංහල-දෙමළ ගුරුවරුනට කුණු බිත්තර ප‍්‍රහාරයක්ද එල් වී ඇතැයි වීඩියෝද සමාජ ජාලවල පලවෙයි.

Courtesy WWW.savethesinhalese.org

Dangerous Prospects expected arrival of Eelamists and ISIS

These same colonial powers bestowed great privileges on those that betrayed their own and served the colonial masters faithfully like the Jayawardenas and Bandaranayakes who acted against Sinhalese Buddhists.  They had also adopted the Christian faith of the colonial masters.   However these immoral, unjust and illegal practices were to cease with the birth of the new nation with a patriotic and righteous leadership.  It was a time for rejoicing for the dawning of a new age promoting a just and equitable life for all.

JPW UNP Killers of Young Buddhists” 1989 Insurgency

Shenali D Waduge

Rudeness is the weak man’s imitation of strength.”
― Edmund Burke

In less than 7 years people appear to have forgotten that they are today living in peace because of the sacrifices of the armed forces. Chief Ministers Wigneswaran and Nazeer can hold portfolios because of the Armed Forces. They would never have become Chief Ministers if LTTE prevailed. Wigneswaran, Nazeer and all of the TNA including sections of the SLMC who are throwing their weight at the armed forces were dead scared to even imaging doing the same to Prabakaran or the LTTE. Sambanthan would not have sited a LTTE camp, Wigneswaran was scared to visit the North and no one even heard of Nazeer until the Armed Forces annihilated LTTE and its ground force. Today, seven years after the freedom has been given to 20million people, those who feared the LTTE are coming out roaring like tigers at the Sri Lankan Armed Forces who provided them that freedom. This is when the public must stand up in disgust at all parties and individuals who jeered at the Armed Forces, laughed at them when victory was within reach, those who shied from calling LTTE as terrorists and ironically enough it is these very parties who have been propped to rule Sri Lanka and their silence at the cheap theatrics being displayed boldly in front of a foreign ambassador shows the despicable heights the quality of leadership as today stooped to. If all their supporters watch in silence it only goes to show their quality as well.

The Muslims have forgotten much. They wore the brunt of LTTE’s wrath. Their children were murdered and cut to pieces. LTTE stormed their mosques. LTTE cared not that people were in prayer. Hundreds of people were cut to pieces. Kattankudy mosque was washed in blood.

LTTE’s Kattankudi Muslim Mosque Massacre (03 August 1990) – 175 Muslims killed

http://www.slnewsonline.net/ltte_atrocities_genoside_of_muslims.asp

Even after making a fool of himself in public the CM has come out with a pool of lies as conveyed by the media. Anyone seeing the video can judge for themselves the manner of his behaviour. Whatever our opinion of the Ambassador he was a foreign guest and it brought the country to much disrespect. Moreover, he hit the child standing near him and didnt so much as pat the child to say sorry.

https://www.youtube.com/watch?v=Ad1vV_HksTA   

Quoting DBS Jeyraj on LTTE’s ethnic cleansing of Muslims http://dbsjeyaraj.com/dbsj/archives/43660

It was in October 1990 that the tiger organization (LTTE) forcibly expelled the Tamil speaking Muslim people from the Northern Province in an atrocious act amounting to ethnic cleansing. Within a few days the Muslims were chased out of their homeland where they had lived for many, many centuries. The mass expulsion of Muslims from the North in 1990 was a humanitarian catastrophe. Uprooting a people from their habitat at gun point and driving them away after depriving them of their cash and jewellery was despicable and unpardonable.”

More than 50,00 Muslims were expelled from the northern mainland by the LTTE. Together with those of the peninsula the Muslims driven out from the Northern Province numbered around 75,000 in 1990.”

The Sammanthurai and Kattankudi attacks on Mosques and killing of Muslims while praying and the massacres of civilians at the Saddham Hussein model village of Eravur being notorious examples. A delegation led by Karikalan the then LTTE eastern political chief came to the North to persuade tiger supremo Prabhakaran that stern” action should be taken against Muslims. Karikalan apparently wanted a lesson to be taught to the Muslims. Even as this pressure was being exerted on the tiger hierarchy an incident occurred at Chavakachcheri in the Thenmaraaatchi sector of the Jaffna peninsula.”

However all that the LTTE did to Muslims did not mean anything to the SLMC Leader Hakeem seen here shaking hands with the very man who ordered the massacres.

CM Nazeer’s apology is like Tony Blair saying sorry… it means nothing. The video is enough evidence of the venom inside the man, repeatedly humiliating a gentlemen in uniform who apologized politely. Anyone watching the video could see how CM dealt a blow to the little child watching in shock at the drama taking place. There is little that needs to be said of the Governor who’s appeasing character is known and nothing that should surprise us. The look of controlled shock on the ambassador was also clear as were other officials who did not know how to handle the situation. We really do not know what encompassed after the video ended but there is little doubt that this cheap minister would have continued his tirade. What was he expecting? That the ambassador would call him aside and tap him for his performance? Was he also aspiring to be the next Western stooge when West begins to eye the East? Are all these performances calculated and delivering a bigger message than the display of buffoonery we saw? We care less. What we do care about is that our Armed Forces have earned for themselves a special place in history. A hand on one is a hand on all the armed forces who have done their duty by us and the nation. The armed forces are one of the two forces that protect and preserve the identity of the nation. The other is the Buddhist priest as seen by the manner they came to assist the flood victims. The historical place they hold through history cannot be erased easily or forgotten.

It would be also good to read Izeth Husseins Tamils are the worst racists ever says a Sri Lankan Muslim” http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=142638 and a commentary on it https://www.lankaweb.com/news/items/2016/03/27/tamils-are-the-worst-racists-ever-says-a-sri-lankan-muslim/

Two incidents of shocking proportion have taken place of late. The Tamil representative Sambanthan and a coterie of NGOs stormed the Army Camp demanding deeds to the North. The yahapalana pooh-poohed the incident and took the side of the TNA. Taking confidence from this the Eastern Chief Minister thought of taking advantage of the presence of the American ambassador the key player in Sri Lanka’s regime change and began a verbal tirade against the naval officer. It is a relief that the Navy high command has taken a strong stand and yahapalana cannot brush the episode like it did to Sambanthan’s irate behavior. This is where we have to draw the line. If minorities want to live in peace they must learn to live in co-existence and harmony. Their representatives must stop hoisting the minority card and behaving like monkeys. Thankfully the Muslims themselves are disassociating themselves from the CM. It would have been nice if the Tamils had done the same when Sambanthan and Wigneswarans theatrics started. Only a few Tamils did come forward though. If the international community were not as biased and hypocrites they would by now have demanded an apology. Instead even the US embassy is stoic silent.

These incidents are not to be taken in isolation. The minorities are presently behaving as they are because they have got international nods of approval. The yahapalana’s undoing will be the same minorities that the yahapalana depends on for sustenance.

The condemnation of the armed forces are tied to the western objective as seen in the UNHRC resolutions. LTTE fronts are today calling the shots and the yahapalana for lack of spine are taking all lying down and has even agreed to fast forward constitutional changes much of which is being drafted by questionable characters and putting at stake all that the armed forces sacrificed to save. 30,000 men sacrificed and a similar number lie injured for life not to have a few power hungry politicians hand over a country on a platter to others or divide the country for it aligns to what was promised to bring them to power? Why have strategic entry points and land areas being specifically targeted to be removed? Why are intelligence personnel being locked up for no legal reason? It has been a shock to most the manner the government downgraded a military victory to a cultural show while allowing LTTE sympathizers to hold remembrance ceremonies when it was clearly to mourn dead LTTE cadres. The irony of it all was seen when these memorials supposed to be meant for civilians had eelam and LTTE flags including the eelam map. These are questions that the citizens of Sri Lanka must seriously wonder about. These power hungry politicians and minority leaders cannot be allowed to bring down a nation that has a history and identity that many are jealous of in particular the feat of annihilating an internationally banned terrorist movement.

We are yet to hear the Governments stand on the rowdy behaviour of Chief Minister Nazeer

Shenali D Waduge

• LTTE Killing of Muslims https://www.youtube.com/watch?v=v_8cE2ukES0
• ” Ethnic cleansing of the Muslims from the North by the LTTE.” https://www.lankaweb.com/news/items01/210801-2.html
• Time to address grievances of Sinhalese and Muslim victims http://www.sundayobserver.lk/2014/11/23/fea03.asp

Dr Sudath Gunasekara 26.5.2016

When one watches the behavior of the Chief Ministers of most PCC like EP and NP by what better name you can call these ‘Monkey cages’

Why don’t the whole nation rises up in one voice against these white elephants to scrap these 9 Pigsties called Provincial Councils packed with the worst scum on earth, infested with thugs, rogues, pimps and uneducated, uncivilized idiots who do nothing other than carrying firewood and water, providing props for their party leaders in Colombo and robbing and ruining the whole country. This is the curse and the atom bomb planted by India to destroy this country in 1987. Where are those politicians who demonstrated against it then in Petta. Unfortunately we didn’t have a single statesman for the past 30 years who could understand the imminent danger behind this conspiracy by India. We also don’t have patriotic legal luminaries like my good friends Raja Wanasundara and S.L. Gunasekara to take the leadership in the legal front to fight this battle.

The nine Provincial councils, an infested deadly appendix in our body politic is taking the nation down the gadarene slope for a no return situation. Of the nine Councils the NP C and the EPC are only fighting for two things. That is to consolidate the political power of its politicians and to brake away from the Sri Lankan State and establish their own communal territories. While the Tamils want both North and East Muslims want the East. But the Muslims lead by Hakeem and others strategically support the Tamils, on the pretext that they are one in Tamil speaking, with the tacit hope to get the East for themselves later. In all other 7 Provinces the incumbent politicians wants only to enjoy the luxuries of this windfall for which they have to serve their masters in Colombo. The only job they have to do in return is to attend weddings, pinkamas, funerals. Coming of age ceremonies, school prize givings, opening roads, culverts and buildings etc constructed with public funds, either by themselves or their commission agents as if they are done with their own money and above all collect votes for the party and take people for their party meetings in Colombo.  On the other hand they do nothing for the development of the country. Day to day administration in the Districts is still done through the Kachcheries, though not efficiently as it was in the olden days. The only thing the PC do in this area is disorganizing, duplicating and creating confusion in the districts for which the Government spent billions of tax payers money annually just to keep this corrupt and wasteful useless system going. You just take a list of Governors and Chief Ministers and look at their past records, background, education, character and behavior and what not. They symbolize the whole system.

The question I ask is as to why we maintain a corrupt and useless system like at the expense of tax payers when  we can run the country more efficiently, economically and honestly with better and lesser people by doing away with about 700  scum politicians who not only rape our girls but the whole nation leaving no room for any foreseeable redemption.

This  why I suggest that we scrap the very Provinces, created by the British to divide and rule, and the Provincial Councils the bane and curse of the nation and go back to the time tested indigenous and unique Tun Sinhale which formed the solid  corner stone of the political system of this country from 427 BC to 1815

The following article I had written long time ago shows the alternative to this disastrous Provincial curse. I am reproducing it for the benefit of those who may not have seen it in 2012 and who are looking for a better model to replace the deadly virus that is Provincial Councils.

Home grown Tun Sinhale in place of Externally imposed disastrous Provincial Councils?
https://www.lankaweb.com/news/items/2012/11/01/home-grown-tun-sinhale-in-place-of-externally-imposed-disastrous-provincial-councils/

Posted on November 1st, 2012

Dr. Sudath Gunasekara (SLAS) Former Permanent Secretary and President Senior Citizens Movement Mahanuwara.  24.10.2012.

3 Rata Sabhas (Ruhunu, Pihiti and Maya) with 3 Governors and 3 Chief Ministers and 150 Ratasabha members, Instead of 9 Governors and 9 Chief Ministers, and 638 parasitic Provincial Councilors ?

 And saving nearly Rs 600 Billion a year for the development of the country,

 Currently wasted just to upkeep Provincial Councilors, their kith and kin and this monstrous and wasteful system (absolutely no benefit to the country) that take the country and the nation down the Gadarene slope for total disaster?

Many readers of my articles on Tun-Sinhale proposal- have requested me to show the proposed Tun Rata” Divisions on a map and the details of the proposed machinery of governance I propose to replace the present 9 Provincial Councils.  I am herewith attaching a map showing the Tun Rata and the 27 Administrative Districts suggested along with other details.

           Tun-Sinhale- The world’s oldest and most appropriate Political Division

The moment I say Tun Sinhale, the Tamil and Muslim communal politicians will cry Sinhala chauvinism and Sinhala Buddhist extremism. But I must emphatically say that their assertion is absolutely baseless. Because there is evidence to prove that the word Sinhale had been used to designate this Island even long before the arrival of Vijaya and it has nothing to do with the Sinhala ethnicity as against Tamil or Muslim ethnicity. This country has been known by three names from very ancient times, namely Lanka, Sinhale and Tambapanni and the people who inhabited it were known as Lankans or Sinhalese.

From times immemorial it treated the whole country and its territorial waters as one State ruled by a King, with a strong government at the centre supported by three semi-independent regional political entities. Thereby simultaneously it preserved both the territorial integrity of the Island nation and the regional identities of each region of the Island. It took in to account regional variations in both physical and cultural factors. It is also important to note that the early rulers of this Island were obviously fully aware of the vertically arranged resource dependency, in addition to regional cultural variations, between the different altitudinal zones of the country and also the inseparable relationship between natural environment and development, which the present generation of politicians and administrators has miserably failed to comprehend. That is why the ancient people perhaps guaranteed that each Rata extends from the high hills up to the very sea thereby ensuring integrated and balanced development. Each of these Ratas also had its own physical and cultural individuality that warranted separate treatment. The boundaries between these Ratas were also natural and fixed on the ground and as such there was no room for boundary disputes either.

Tun Sinhale is the world’s oldest political division in the world. It had been permanently marked on ground in 427 BC by King Pandukabhaya with village boundaries laid all over the Island, though the divisions had been conventionally accepted for millennia even before. The 427 political division of the Island , consolidated in the latter part of Anuradhapura period, continued for 2242 years up to 1815 AD as the three political Divisions of this Island with minor changes in size and boundaries, with the latest political division, from 1505 to 1815, as the Kandyan Kingdom and the Maritime Provinces identified with the advent of the Europeans.

Ancient Snskrit writings and works such as Puranas have used the word Lanka and Sinhale to refer to this Island. Lanka denotes beauty or serendipity. It also connotes the meaning centre. Harhsadeva wrote…”raman teshyamiti Lanka.” Thus according to Harshadeva it was called Lanka owing to its beauty. Vahnipuranaya also compared it with the Amarawathi of Sakka full of all wealth and happiness. It also says Yakkas are the chief inhabitants of this Island. Terms like Serendib, Ojadeepa, Waradeepa (The noble Island) also mean more or less the same thing. On the other hand Lanka also means the centre. For example ancient Indian astrologers wrote Lankiyati Bhumadye ankiyatiti Lanka” which means it is so called as it is situated at the center of the earth.  Among other writings that support this notion are Garudapuranaya, Bhagawath Champu Ramayanaya and Magha Ramayanaya. Garudapuranaya and Jotistathvaya have used the word Sinhala. These sources referring to the people on the Island had said thath dviipavasin Sihalan”- those who live on that Island are Sihala. Terms like Zyilan, Ceilan, Ceilo Ceylon, Salike, Silan, Siladib, Silan, Singaldib and even Ilam (in Tamil) are all derived from this name. All this means the land of the Sinhala people.

This I think is irrefutable evidence to say that this country had been known both as Lanka and Sinhale long before the arrival of legendary Vijaya in 543 BC and also to prove that all the people who lived here were called Lankans or Sinhala. Thus from time immemorial this land had been known as the Land of the Sinhala people and Lankans. Lastly the term Taprobane in Ptolemy’s work owes its origin to Tambapanni. The word Tambapanni had been used in Garudapuranaya and also in Valahassa Jatakaya.

Tun Sinhale is therefore not a new concept or a new proposal either. In fact this political division goes far back in to antiquity to about 5000 BC. According to Utarakanda of Ramayanaya the first wave of immigrants who belonged to the Yaksha tribe came to Lanka from north-west India. They were supposed to be a group of people who left Mohenjodaro (5000 BC) due to Aryan invasions. Malyawantha, Sumali and Mali, the three sons of Sukesh a Yaksha tribal leader, were the first three rulers who consolidated their power in Lanka. Malyawantha the eldest ruled as the king over the Pihitirata with his capital at Lankanpura. Sumali ruled over Ruhunu Rata as a sub-king with his capital at Mahiyangana or Nagadeepa and Mali ruled as a sub king over Mayarata Rata with his capital at Tambapanni may be under different names. This geopolitical division of the Island got permanently established on ground from 427 BC with Pandukabhaya marking the village boundaries over the whole Island and it continued up to 1815 AD in one form or the other.

This is how Mahavamsa records this episode.

”Dasavassabhisitto so gamasiima nivesayi Lakadeepamhi sakale Lankindo Panukabhayo’ (MV.X.103). King Pandukabhaya attained the throne in 432 BC.

Therefore this could be considered as the oldest geopolitical division in the world. This idea also tallies with the notion that the first Democratically elected King” (Mahasammata) Manu was sworn in, in Lanka with his capital at present Mannarama. The Yaksha tribe was later joined by others like Raksha, Deva and Naga, together who formed the Sivhela which was subsequently became Sinhala. Heladiva appears to be older than both Lanka and Sinhale It comes from haleo-Sun. In this sense Heladiva means the Land of the Sun. Siv+Hela means the four tribes of the Sun Island. Probably after the arrival of Vijaya-a Prince of the Sinha clan from India they would have adopted the word Sivhela which later became Sinhale-meaning the land of the Sinhala people.

It is within this geopolitical framework (Tun Sinhale) we reached the zenith of civilization in the post 427 BC period with fame that spread in all corners of the orient as well as the occident. The destinies of this Island nation have been shaped during the twenty-four centuries prior to 1815 within this geopolitical framework. I do not think any other country in the world can boast of such unbroken political continuity or stability within one single political map. As such arguably it is a time tested geopolitical division and therefore today, under the present situation too, it presents the ideal model of geopolitical division for the country for effective, sustainable and just governance.

Under this system, even though persons belonging to different ethnic groups were resident in different parts of the Island throughout history, the whole country was treated as one Kingdom and one nation with three political Sub-Divisions, which were called Ratas. The country was known as The Sinhale” or Lanka. Those who came to the Island from time to time as traders (especially Arabs) and descendants of invaders and captives (South India) got permanently acclimatized and absorbed in to the local socio-cultural milieu as Lankans or Sinhalese.

This was the position up to the 2^nd March 1815. The Rajarata continued to be the main seat of power almost four 20 centuries until it was shifted to Gampola in the mid-14^th century. The King of Anuradhapura was usually acclaimed as the King of Lanka. While he directly ruled Rajarata, the viceroys or sometimes Regional Kings who swore allegiance to the King of Anuradhapura and paid their dues as well ruled over the other two. Under this system Sri Lanka was one Kingdom and one nation with maximum devolution of power to the Sub-Kingdoms, as they were known then. For those who cry for a federal system of government for this country this could be cited as one of the earliest examples of a federal state” known in the world. So why not adopt it now.

The Best Devolution Model for Sri Lanka

It is in this backdrop the following proposal is made with the best of intentions with a view to rescuing the country from this tragic situation by bringing all communities together as one nation. In order to achieve this noble goal, it is suggested that we go back to the re-establishment of the ancient Thri-Sinhale with boundaries as shown in this map. This division will ensure equitable distribution of resources among the three units (land, water, coast line and even people), restore ethnic  integration and firmly establish a permanent geopolitical framework that will once and for all put an end to the present political crisis and lay the foundation for re-building a strong and vibrant nation state.

This, I am confident will provide the golden key to the portals of a prosperous and peaceful future Sri Lanka.

Tun-Sinhale

Under this proposal the Island will be divided in to three regions called Rata, namely, Ruhunu, Pihiti and Maya. Each Rata will have nine districts. There will be a Rata Sabha for each Rata headed by a Governor appointed by the President of the country. The Administrative Capital of the country could be located in Mahanuwara on a ground carved out from the three Ratas with the present Mahanuwara city as the nucleus. Mahanuwara Division could be taken as the 28^th District. But it will be independent from the other 3 Ratas. However this District will also have its representation in the National Assembly. The number of representatives assigned to this district will be 6. It will also have one senator. Three members will represent this district in the 3 Rata Sabha. This arrangement will strengthen the inter-state relationships. Each Rata Sabha will have a council of Ministers headed by a Chief Minister and it will have bout 50 MPP elected by the people to represent the districts. (This can vary).

The Executive Presidential system could be abolished under this system, if the people wish to do so. An Elected Prime Minister shall be the head of the Cabinet and a Cabinet of Ministers not exceeding 15-will advise and assist him. It is proposed that the three Chief Ministers of the three Rata Sabhas should also be included in the national Cabinet as Ministers without portfolios of the central government to ensure better coordination between the center and the Rata Sabhas. The Parliament shall not have more than 125 MPP to represent the 28 districts. Provision could be made within this system to accommodate representation in respect of minor ethnic groups. The Commissioner of Elections to determine the allocation of seats for different districts based on population and area.  The Parliament of Sri Lanka should be vested with the supreme power of governing the whole country. Devolution of power to Rata Sabha should be confined only to running their local affairs.

No one should be immune under the law of the country. Everybody should be equal before the law like any other citizen.

In addition to the House of Representatives and the three Rata Sabhas there shall also be a Senate of 31 members, 28 representing the 28 Districts and 3 to be nominated by the Head of the State represent the 3 Rata Sabha in order to enlist the services of the best talented men in the country to run the affairs of State. This will make the total number of politicians 310 for the whole country instead of nearly 900 at present. This 310 will include The President, The Prime Minister, and 14 Cabinet Ministers, including the 3 Chief Ministers, Rata Sabha Ministers, MPP of Parliament, Rata Sabha Members, three Governors and the 31 Senators. Drastic reduction of politicians and superfluous political and administrative institutions in this country is a crying need to reduce waste and cost of governance. It is important to note here that even the United Kingdom has decided to reduce the strength of its Parliament by 100 members.

At present there are 225 Members of Parliament, 109 Ministers of the Central Government (as at today), 638 Provincial councilors, 9 Governors, 9 Chief Ministers, 882 politicians.(Add Pradesiya Sabha members here ).Under the new proposal this will be brought down to 310 as stated before, and as such there will be a reduction of 572 politicians. These 572 parasitic politicians thereafter could engage in some productive work that will benefit the country. This will reduce the maintenance cost of politicians at least by 65 %. One can just imagine the amount of money that could be saved as a result. Pradesiya Sabha Members and Members of other local bodies like Municipal councils and urban councils who will be retained in any case, even under the new system are not counted in this context.

This of cause is only an outline proposal. Details of the demarcation of boundaries and the modus operandi of the system have to be worked out in the event of this proposal being accepted by the authorities. The most important thing here is the acceptance of the concept of the Tun Rata Division in principle in place of the existing disastrous Provincial system as the best solution to unite all Sri Lankans as one nation. It also entails a new Constitution that should be based on the indigenous traditions, customs, values and governing patterns where rulers, statesmen and public servants of the Dharmasokian tradition will be enthroned in the seats of power.

The proposed model will benefit the country in the following manner.

The proposal will,

1. Firmly establish a sound geopolitical framework that will consolidate the political map of the Island that conforms to regional physical and cultural differences and lay the foundation for re-building a strong and vibrant nation state.
2. Provide a framework for maximum devolution of political power to the periphery that will bring about better democracy to the people and ensure balanced development.
3. Stop ethnic segregation and promote ethnic and regional harmony that leads to national integration. It will also put an end to all agitations for separate and independent Tamil and Muslim political entities and induce them to think and behave as full citizens of this country without allegiance to India, Arab or any other country.
4. Do away with the Provincial Council white elephant and reduce the number of politicians and superficial politico-administrative institutions and so-called public servants to a workable and economic minimum that suits the country, thereby saving billions wasted at present to maintain a ceremonial, corrupt and wasteful system.
5. Drastically cut down the Government expenditure and make available more funds for national development that will improve the standards of living of the common people.
6. Put an end to colonial administrative and political legacies that nurtured ethnic polarization and a divide and rule policy that seriously hampered the forward march of the post-independent Sri Lanka and open up new vistas for a united and prosperous new Lanka.
7. Ensure fair and equitable distribution of resources among the regions and promote maximum regional development.
8. Provides a political framework where all people will begin to think firstly, as members of a Rata (either Ruhunu, Pihiti or Maya), and secondly, as one nation instead of the present tendency of thinking as Sinhalese (Low country and Kandyans), Tamils or Muslims etc.
9. Restore the lost core historical, political, cultural and economic heritage of the people of this Island nation and lay the foundation for future political stability and socio-economic prosperity.

10   Put an end to the curse of provinces that were designed by the British to divide this country on ethnic grounds and the Provincial Councils forced on us by India to achieve its sinister   objective of creating a Tamilnadu within this country.

By P.K.Balachandran Courtesy The New Indian Express

COLOMBO: The on-going conflict between Eastern Province Governor Austin Fernando and Chief Minister Naseer Ahamed, which has led to the Sri  Lankan armed forces declaring an indefinite boycott of the Chief Minister, is rooted in the way Centre-Province relations have developed in Lanka and the nature of Muslim politics in the island nation.

According to sources in the East, last Friday’s spat in which CM Naseer Ahamed publicly accused Governor Austin Fernando of insulting him and the entire province”, in cahoots with the Lankan navy, could not be seen as an isolated incident.

They say that it is a part of a larger problem, rooted in the nature of Muslim politics in Lanka and the way power is shared between the Sinhalese-dominated Central government in Colombo and the elected governments in the Northern and Eastern Provinces where the minority Muslims and Tamils are strong.

The Incident

The Colombo-based private company Richard Peiris, in collaboration with the Lankan navy, had organized a function at Sampoor last Friday, to gift a science and computer lab to the Sampoor Mahavidyalaya, and had invited the Governor to be the Chief Guest.

Thinking that it will be good to have the CM and the visiting US envoy Atul Keshap also at the function, the Governor, on his own, invited them. But when  CM Naseer Ahamed asked the Governor if he could go with him in the helicopter provided by the organizers, Fernando said that there was no space and asked him to go by road. The slighted CM felt further insulted when a naval officer prevented him from mounting the stage at the function as he was not billed to be there. In a fit of anger, the CM called the naval officer an idiot” and asked him to get out”. The CM suspected that the Governor had instigated the naval officer and launched a tirade against him saying that he has been unnecessarily interfering in the functioning of an elected provincial government.

When the video of the spat went viral, the vast pro-war heroes” segment in the majority Sinhalese community sought stern action against the CM for insulting a member of the heroic armed forces. The Defense Secretary felt compelled to order a Security Forces boycott of all meetings and functions of the CM and declare that the CM will not be allowed to enter any Security Forces camp. For further action, a detailed report is to be presented to President Maithripala Sirisena on  his return from Japan.

The Governor denied the charges made by the CM. But he has been telling his confidantes privately that Naseer Ahamed is trying to run the administration as he pleases and that he has been telling him that he cannot do so. Sources in the East confirmed  that the chemistry between Fernando and Ahamed has been bad for some time.

Power Rivalry

Under the 13 th.Amendment of the Lankan constitution, elected provincial governments have very little power. For example, the provincial public service is in the hands of the Governor. The elected Provincial administration has to get the sanction of the Governor before tabling a statute in the Provincial Council. Over the years, Provincial Governors, as representatives of the all-powerful Centre, have had their way vis-à-vis elected CMs.

While this has not been an issue in the Sinhalese-majority provinces, because there has been no thirst for autonomy in these provinces, it has been an issue in the Northern and Eastern Provinces, where the Tamils and Muslims are in a majority. The minorities have been demanding autonomy or asking for rights enshrined in the 13 th Constitutional Amendment. Naseer Ahamed, for example, has been asking for rights over land which is still vested with the Centre.

In the Tamil-majority Northern Province, Chief Minister C.V.Wigneswaran has been having a running battle with successive Governors. In the East , there was no problem to begin with because the first two CMs belonged to the party which was ruling the Center also. But problems began to crop up when a coalition comprising the  Sri Lanka Muslim Congress (SLMC) and the Tamil National Alliance (TMC) came to power in the East.

Though, unlike the Wigneswaran’s regime in the North, the SLMC-TNA alliance regime in the East is not asking for self-determination” it is demanding freedom to act as an elected administration.

Muslim Politics

Further, the Muslims in Lanka have traditionally striven to make use of state  power for the benefit of their community, and this has led to confrontations with the powers-that-be. In the East, Governor Fernando has stalled some of Naseer Ahamed’s schemes, including some which in his view needlessly discriminated against other communities. The Eastern Tamils charge that Muslim-led administrations have not been giving them their due and praise Governor Fernando for standing up for them.

Reluctance To Devolve Power

On their part, Lankan Central governments and their agents, the Provincial Governors, have been  wary about yielding to the demands of the elected provincial administrations especially if they are in areas dominated by ethnic minorities.

Certain personal attributes of the main actors are also relevant for understanding the current scenario in the East. Governor Austin Fernando is an influential person enjoying the patronage of the Lankan President and Prime Minister. His challenger, CM Naseer Ahamed, is an ambitious go-getter, who will brook no interference.