Dr. Mareena Thaha Reffai, Dehiwela

There is this story of a king who had a minister who used to say for everything, that there must be something good in it. Once the king happened to cut his finger off by mistake while cutting a fruit and the minister said there must be something good coming out of it. The king got angry and put him in the prison and for that too the minister said  there must be something good coming out of it.

The king went on a hunting trip and got imprisoned by some primitive people  and when they were going to slaughter him to their god they found his finger missing and let him go.

The king came home and called the minister and told him that what the minister said was true, after all he escaped from sure death because his finger was cut. But then he asked the minister, you suffered in the prison and how can that be good?” to which the wise man replied If I was not put in the prison, I would have accompanied you and they would have slaughtered me!”

Imagine this child who was rejected due to a HIV scare could never have got into Trinity College on his own. The mother could never have even dreamt of moving to Kandy and looking after the child. Who knows, this child might do Trinity – even the country proud! So all in all, everything did happen for good!

However that does not absolve the parents of the school who – en bloc  put up a resistance for the admission of this child. Amazing how ignorant the people can be of such a vital matter in today’s context– infectiveness of HIV and transmission to children. Amazing how even one single parent did not resist this inhuman action, in spite of definite assurance by the medical experts.

Another curious fact is that, this whole drama happening in Kururnegala why the Kurunegala MP Mahinda Rajapakse did not take advantage of   this matter to make  political mileage. May be he has his own plate full with his own problems.

H. L. D. Mahindapala

In the  two preceding articles I traced the crisis faced by the Vellahla ruling elite of Jaffna in the sixties. The low-castes staged organised threats for the first  time challenging the supremacy of the Vellahlas. They not only threatened to enter the sacred domain of the Maviddipuram Temple – a domain reserved only for the upper-caste Vellahlas — but even stoned the statue of Arumuka Navalar, the demigod of the Vellahlas, which was taken in procession from Udippidy via Chavakachcheri to Jaffna. They could no longer r sustain their supremacy on the theology of antiquated Saivite casteism. In any case, their casteist ideology was no longer respectable nor valid in the middle of 20th century. Modernity creeping  into the peninsula had undermined the ancien regime  of Vellahlas though not comprehensively to deracinate Vellahlaism. However, the writing on the wall indicated that the old cadjan curtain thrown round Jaffna to keep the intrusive world out was crumbling. The Vellahlas had  either to adjust  or perish.  A part of their crisis was in finding an escape route from out-of-date casteism without losing their position as the overlords of the peninsula. Managing the transition was a delicate process.

The corrosive force that ruled Jaffna was Vellahlaism with its twin evils of casteism and racism. It was not easy for non-Vellahla others” to break through or  break  into Jaffna society managed and directed by the  Vellahlas exclusively. The Vellahlas had built cadjan curtains to prevent, if they could, the winds of modernity sweeping in to change the feudal casteist structures of the peninsula. Facing internal threat in the 50s and 60s they were putting up a rearguard  resistance to ward off invasions of modernity.

Neither Buddhism nor Marxism – the two  biggest ideologies of the south – could get even a toehold  in the north, even though attempts  were made sporadically. For one thing, the Vellahlas were in the majority (50% – 53% in 1960). For another, only the Vellahlas held the reins of power in the temples, land, public administration, professions, politics, social networks and in the strategic institutions that could push the buttons of power, influence and resources. Only the Vellahlas had the  potential to give  political leadership in the peninsular because  they were the English-educated elite who were holding commanding position in  every strategic sphere of influence-peddling and power-brokering. Nor could institutionalised Vellahlaism with its deep-rooted tentacles gripping every  nook and corner of the socio-economic  bases be  eradicated in a hurry. Nevertheless, Maviddipuram and the protest against Navalar exposed the  chinks in their armour. The problem facing the Vellahlas was  to find  an answer to their dying casteist culture without losing their hold  on Jaffna.

It was at  this  critical stage that the feudal Vellahla casteists realised like King  Canute that  they do not have  the power  to stop the rising waves of  modernity sweeping across the neck of  Jaffna. Despite rigid caste restrictions segments of a new Tamil class had risen, almost imperceptibly, from the  low-castes and were competing with  the Vellahlas as equals in the open market place where  there were no caste barriers. The low-caste Tamils, equipped  with the free education  provided by the Sinhala governments”, could now sit next  to  Vellahla upper caste in the  public service without fear of being burnt  by the Vellahla thugs. G.G. Ponnambalam, the caste-conscious  leader  of the All-Ceylon Tamil Congress, could not stand up in the courts of  the Sinhala  governments” and refuse to argue  his  case with a low-caste Tamil lawyer. Slowly but surely,  the creeping forces of modernity were pulling down the rigid caste barriers and the Vellahla had  to either swim or sink.The writing was on the wall for the Vellahlas. Class was inexorably rising from the feudal ashes to replace caste.

The Vellahlas had  no alternative but to accept the  new realities. They had  to  adjust to survive. It was time to take the inevitable step : they sloughed their casteist skins like snakes and morphed into a new class. This shift from  caste to class was a feature  highlighted by Prof. K. Sivathamby of Jaffna University.  Historian, Dr. G. C. Mendis too had said: The British by their reforms brought into existence a new class between these two groups, the  present middle class.” ( p.130 – Ceylon Today and Yesterday, Main Currents of Ceylon History, Associated Newspapers of Ceylon Ltd). He argued that communalism  that  raised  its ugly  head  in  the thirties was a contest between the two middle-classes of the  Sinhalese and Tamils for  limited jobs in the public  service – the only growth industry of  the time.

In contrast, the Sinhala south had transited from feudal casteism to a seminal market  economy, within a liberal/democratic framework, in the early 20th century. In the south the new class that emerged from the old castes were in command of politics. The transition from the old caste to the new class was gradual and smooth. This demonstrates that the ruling classes never die : they merely change  their appearance by wearing new clothes. The  new Sinhala class came from the plantocracy, plumbago mines, arrack renting, transport and other nascent  industries. This class rose from a range of castes. Though it was theorised that the socio-economic changes in the south elevated only one caste – i.e, the Karawa caste – what occurred in reality was the rise of the new Sinhala class drawn from a cross-section of castes, as stated by academic Kumari Jayawardena.

But there were no similar ground-breaking shifts either in the economy or the socio-political structures of Jaffna. All the key agencies for change remained in the hands of the ruling Vellahla elite. Jaffna was the  last to  change, most reluctantly, from  feudalism to modernity. The Vellahlas, in fact, moved to keep  Jaffna as a closed society preventing internal and external forces from invading their exclusive domain. The Vellahlas were jealously guarding their power, privileges, properties, positions, perks derived from feudal and colonial traditions.

The crisis in Jaffna was the crisis faced by the Vellahlas. They had to decide whether they were going  to remain in the dying  caste system or resurrect as a new  force with a new image, if they were to retain their  leadership with all the privileges that  go with it.  The evolving and intermeshing north-south forces too pushed the new Vellahla class to drop the oppressive characteristics of  feudal overlordism and  reluctantly accept the changes imposed on them by emerging socio-economic forces. Rather late in the day, they accepted the inevitable and yielded to the overwhelming forces pushing  them into the 20th century as a political  class. And  in the new class structure the rigid caste distinctions gave way to a rather frosty co-existence with the  new rich low-castes. It was a case of the Vellahlas kissing the hands they could  not cut. The upwardly mobile low-castes had reached their dream of being equal  with the Vellahlas thanks  to  the free education provided by the so-called discriminating Sinhala  governments”.

Driven by vicious Vellahlaism the Saivite Jaffna Tamil leadership wrote the darkest chapter in Sri Lankan  history dipped in the blood, sweat and tears of the oppressed Tamils. However, in the new phase they had to broaden their political agenda to make the Vellahlas look humane and acceptable as a class. They needed new clothes tailored to make them fit the part they were expected to play in the new times. The new verti-clad Tamil nationalists” had. out of sheer political necessity, to reinvent themselves as a force for all Tamils. They could no longer be the exclusive  Vellahlas standing up only for the Vellahlas as they were in feudal  and colonial periods. They had to make concessions and one of them was to to drop  their antiquated casteism.

However, in their agenda it  was only a temporary move adopted for political expediency. Latest research indicate  that the Vellahlas are  hoping to regroup, reclaim and reassert their traditional power. Both in the Tamil diaspora and in Jaffna the Vellahlas continue to dominate the political agenda. The unwritten clause in the Vadukoddai Resolution was for the Vellahlas to capture Eelam and reinforce the power they have been hankering for from feudal and colonial  times. Though they are acting as a class they have not given up their old caste loyalties. Those loyalties, eddying round dreams of Eelam, continue to bind them together. They need to stand together as a class because  it provides the overarching ideology to hold the fragmented groups together. Revised Saivism  of Arumuka  Navalar, which was viable in feudal times, was no longer valid to claim leadership of the new class rising in  the 20th century. Under casteism, authorised by Navalar, they had the power to exclude, and even eliminate the low-castes. In the class system  they were  forced to include the others”, whether  they liked  it  or  not.

The  problem facing the Vellahlas was not only to change  but also to  change without losing  their grip on power. Whether under the caste system or  in the new class system their  primary objective was  to retain their leadership. To retain its  leadership role the new class had to consolidate its  power  base with a non-casteist ideology that would include all layers  of society. For a brief while in the early thirties the Tamil youth of Jaffna openly rejected both casteism and communalism and campaigned for an overarching nationalism consisting of all communities. Moved by Gandhism they had unequivocally rejected communalism, including communal representation. In their day they were a  powerful movement and G. G. Ponnambalam had no  place in  Jaffna. But this proved to be a passing utopian phase. The over-powering Vellahlaism defeated the idealism of the English-educated Tamil youth.  Ponnambalam bounced back into the leadership by espousing the corrosive force of racism which was as destructive as Vellahla casteism. (See The Dance of the Turkey Cock – The Jaffna Boycott of 1931 – Jane Russell, pp.47 – 67, The Ceylon Journal of Historical and Social Studies, Vol 8, No 1, January – June 1978). The rise of Ponnambalam demonstrates  the inherent power of Vellahlalaism as an overdetermining political force.

Under Ponnambalam’s aggressive anti-Sinhala-Buddhist political agenda, racism replaced casteism as the new ideology to hold the fragmented Tamil groups together. It was also the time when the Vellahalas were transiting into a class. In this phase, the Vellahlas were forced to abandon their old casteists rigidities and turn  into flexible classists without giving up their traditional Vellahla status in the peninsular hierarchy. In fact, the  necessities of waging a battle against an  external enemy made them reconcile with the local enemy, only up to a politically expedient point. For instance, they were quite happy to go along with the  low-caste Tamil youth waging the Vadukoddai war launched  officially by the Vellahla elite. The Vellahla elite who stayed behind were hoping  to ride on the backs of the Tamil youth for them to come into power though their strategy misfired under the  first born child  of the Vadukoddai Resolution, Velupillai Prabhakaran. The Vellahla elite who went abroad sent their children to universities while financing the war waged by the low-caste Tamil youth in Jaffna. As in the feudal and colonial times, the Vellahala elite were making use of the low-castes to do their dirty work.

The concessions made to the low-castes were partly generated by the Vellahla needs to combat  the Sinhalese. The Vellahla leadership was reaching out in all direction, to the trousered Tamils” of Batticoloa and  to the estate workers in the hill country. The flexibility of the Vellahlas came  from the need to garner additional reinforcements to wage their racist war against  the Sinhala governments”. In particular, the Vellahlas could not operate their new front against  the Sinhala governments”  with a divided peninsula.

Besides, they realised that the enemy of their power derived from feudal and colonial times was not the internal low-castes but  the external Sinhala governments. S. W. R. D Bandaranaike had passed the critical Prevention of Social Disabilities Act (1957) which legally struck at the very foundations of Vellahla casteism. He was the very first political leader to take on the might of the Vellahlas by ramming the citadel of Vellahla casteism with his new Act. This  confirmed all the fears of the Vellahla casteists that the Sinhala governments” were a threat to their privileged status. They also realised that the Saivite casteist theology was not  going  to take them anywhere  in combating the new  national front opened up by the Vellahla decision-makers. Casteism worked only within the borders of the  peninsula. But to take on the new Sinhala governments” after their British patrons  had left,  they  needed a new ideology and  new reinforcements. Casteism had to go. It was too narrow and outdated.

Racism, on the other hand, resonated as a force not only to paper over the widening internal cracks but also to form a collective front against  the external enemy in the south. It was the glue  to hold the fragmented Jaffna together. And with some sophisticated theorising it was even recast into a respectable minority vs. majority issue and marketed world-wide. The new class that came out of the old oppressive Vellahla caste began to pose as liberal champions of minority rights. Simultaneously, the issue was packaged in fashionable theories and language that flowed with modern intellectual currents.

It was easy to market the idea of a minority battling a  majority as a righteous issue. The Tamil lobby packaged it neatly without revealing the  dark side of their history in which the Tamil Minority” – their euphemism for the low-castes – was oppressed by the Vellahla majority with an iron  fist. They never told the world that they had stripped every vestige of  human dignity, liberty and security of  their own people which reduced the low-castes to subhuman slaves. The Tesawalamai Code recognised four categories of slaves : Koviyars, Chandars, Pallas and Nallavars. (p. 76 – The Laws and Customs of the Tamils of Jaffna, Dr. H. W. Tambiah, Womens’ Education and Research Centre.)

Jane Rusell states that the pallas, landless labourers were, however, treated much like helots or serfs by the vellahlas who formed the powerful landowning class. Their position after the abolition of slavery (by the British in 1844) was not much improved. As (H.W.) Tambiah observed : Although slavery was abolished legally, many of the depressed classes remained as de facto slaves of their (vellahla) masters for economic reasons.”

Even by the mid-20th century the status of the pallas, for example, was hardly any better than a century before. Tambiah quotes from  the Manual of Madura District published in 1868 to describe the position of the pallas in 1951 : They are numerous but abject and despised race. Their principal occupation is ploughing the land  of the more fortunate Tamils, and though normally free, they are usually slaves in almost very sense of the word. The outcasts or parayas had a deplorable social status. Among this group there was a caste unique to Jaffna, the turumbas, or washermen to the parayas. They were not allowed to be seen in the daylight and could only travel by night.”

The Tamil churches, Hindu temples, schools, administrative and public  institutions treated these marginalised outcasts as subhumans unfit  for their exalted company. This is the dark side of Jaffna which the embarrassed Jaffna Tamils sweep under their mats. Jaffna Tamils have thrived essentially on the myths they have created to either to sanitise and glorify their own image or to demonise the other”, particularly the Sinhala-Buddhists. For instance, the new caste/class took to  virulent mono-ethnic extremism as a panacea to all Tamil problems without  acknowledging that  Tamil dignity, liberty and security were best  served when they co-existed peacefully with the other communities than under any of the Tamils leaders – from Sankili to Prabhakaran.

One  of the greatest achievements  of  the Sinhala  governments” has been  the rescue of the Tamils from Pol Potist tyranny of Prabhakaran and the restoration  of basic freedoms and democracy to the Tamils. What  dignity, liberty, security and respect did Sampanthan and Sumanthiram get from their dear leader” Prabhakaran?  The Sinhala governments” gave them not  only security when  they were threatened by the Pol Potist forces of Prabhakaran but also their right to criticise the Sinhala governments”. In contrast, what was their plight under their dear leader” Prabhakaran? What political rights did they enjoy under their Tamil liberator”? Did they even have the right to nominate a candidate of their choice without the consent of their dear leader”?  It is undoubtedly the incurable tendency of  the Tamils to believe  in their self-destructive mythology, denying the grim realities imposed on them by their oppressive leaders, that bedevil politics for all stake holders. Demonising the Sinhala-Buddhists is their way of white-washing  their dirty politics.

The overwhelming theme of their mythology has been to present the Sinhalese as the bogey man – the goni billa” coming to take their rights and their children away. This was their tactic to divert attention from the systemic failures of Vellahalism and its inhuman cruelties. Without revealing these dehumanising undercurrents the criminal oppressors of the Tamils cried out loud, claiming  to be the victims of discrimination” of the Sinhala governments”. The other popular myth is that Jaffna Tamils (read : Vellahlas) were not given their dues. This issue will be dealt later. Even Narendra Modi, the Indian Prime Minister, repeats the Tamil slogan that they must be given their dignity. Isn’t it Mangala Samaraweera’s duty to inform Modi that the dignity of the Tamils denied to the Tamils by the Tamil Pol Pot was restored on the banks of Nandikadal? Over 25,000 Sinhala soldiers sacrificed their lives to rescue the Tamils from the Pol Potist gulag. Tamils live in peace, knowing  that their children will come  home from school, because the Sinhala soldiers died to protect them too. The Tamils, no doubt, were among the main beneficiaries of the sacrifices made by Sinhala soldiers of the Sinhala governments” that is generally accused of genocide” and discrimination”.

Unfortunately, I do not know  of a single Tamil who had thanked the soldiers for delivering  them from the tyranny of Tamil Boko Harams. Instead they keep on chanting the same old litany of complaints of discrimination”, genocide”, etc., brushing aside  the  fact the no other party has yet to beat  the  oppression, persecution,humiliation and the killing  of Tamils by Tamils. Not surprisingly, this simplified anti-Sinhala-Buddhist message worked well to gain political mileage. Initially, the local Marxists and the Westernised locals too accepted  it in toto. The new Tamil class, dressed in the Emperor’s clothes of human rights, won the plaudits of being champions  of  the underclass. The  new class  was indeed  triumphant because they marketed their mythology with great  finesse.

When  the Jaffna leadership was forced to abandon  casteism  they fell back on concocted myths of the superiority of the Tamil culture in the heartland of the Tamils – namely, Jaffna. But as pointed out by Prof.S. Arasaratnam, the Tamil historian, Jaffna Tamils did not produce anything original of their own. They were merely basking in the reflected glory of their original and only homeland in Tamil Nadu.  It was inevitable that Jaffna Tamils had to rely on myths because historical and political realities did not substantiate their imagined greatness. They were sandwiched between two great cultures : 1. of S.. India in the north and 2. Sinhala-Buddhists of  the south. And not being able to match either one of them they created a mythology to make themselves feel great. Their myths filled the vacuum in their imagined lives because at the end of their journey in history they discovered, to their utter dismay, that they were left with hardly anything to be proud of as great contributors to the culture of humanity. According to their own hero-worshipping cult they have only two great icons : 1. Hindu Sankili, the killer  of 600 Tamil Catholics in 1544 and 2. Velupillai Prabhakaran, the Tamil killer who killed the most amount of Tamils than all the others put together! O, I forgot the third great factor : Vellahla theology which whipped their own people into total submission as slaves.

Any political movement working genuinely for the rights of the Tamils should have first taken a positive and aggressive action to eliminate the inhuman treatment of Tamils by the Tamils. But  the Jaffna leadership went along with the vicious status quo because (1) they came from the same caste and (2) they did not want to upset the apple cart fearing  the political repercussions at election time. Take, for instance, the myth that S. J. V. Chelvanayakam worked for the Tamils. If he was the Father  of the Tamils”, as propagated by his followers, then the first issue that he should have taken up was the plight of his own people suffering under the cruel Vellahlaism. But he didn’t. Instead he led a racist movement targeting  the Sinhala governments” saying that they were not fit to rule the Tamils (meaning the Vellahla upper caste). He never paused to consider whether the Tamils were fit to rule the Tamils considering the roles played by Sankili and Prabhakaran – the most competent killers of Tamils.

Chelvanayakam, at best, was espousing  the demands of the new class and not  the Tamil people at the grass roots. He was, of course, feebly paying lip service to the elimination of the caste system but never took any meaningful steps to dismantle the caste system. Resistance to Maviddipuram and the attempts to revive Navalarism are indicative of the reluctance of the dying caste to give in. The big  issues like the language etc., were raked up and highlighted mainly for the benefit of the English-educated Saivite Jaffna elite in the public services and  professions. It was not an issue with the Tamil masses and traders who transacted their daily business with their Sinhalese neighbours / consumers without any language difficulties. What is more, even after the Sinhala Only Act of 1956 the Sinhala masses continue to be disadvantaged as the Tamils who are not competent in English – the language of the elite that runs the legislature, judiciary and the executive to this day.

Not  having any progressive or liberal ideology the new Tamil class went into battle waving their racist flags. The Tamil leadership had to prove to their peninsular constituency that in the absence of the traditional casteist  theology they do have a valid  alternative that could make them look like worthy leaders. In this new game they were acting like the leeches : ready to suck the blood of the new racist veins having the sucked the sagging old casteist tits dry. Racism  had been gathering momentum ever since Ponnambalam raised it as his political cry. Furthermore, when he went before the Soulbury Commission and lectured to them for ten hours he was canvassing mainly on the demands of the new rising class of traders, professionals and public servants who were transiting from their old caste into the new class. For instance he opposed the cooperative  movement that served the people of all communities  saying  it was aimed at hitting the Tamil traders. His cry for 50 – 50” and the cry of  discrimination” in the public administration were to satisfy the expanding  demands of the new class looking around for more power and territory. The craze for clerkship and power in the administration was ingrained in the Vellahla politics. The origins  of this craze will be revealed in the next article with documentary evidence from the Dutch administration.  Clearly, Tamil racism and the Tamil new class went together like a horse and carriage, galloping all the way to Nandikadal.

After Maviddipuram the Vellahlas could no longer wage their internal war against the low-castes. Though the subcutaneous hostility remained in their consciousness and in the hidden layers of their social system they had to tone down their casteist aggressiveness fearing not  only the fragmentation of Jaffna but also the possibility of the leadership of Jaffna slipping into the hands of  the Leftists, or even the  Sinhala parties in the south. Besides, they had to mobilise  all their internal resources to fight the external enemy”. The new Tamil caste / class could not wage wars on two fronts simultaneously : 1. the internal  caste enemy and  2. the  external  communal  enemy. They had to unite the internal forces to fight  the  external enemy”. Since they could not unite the fragmented Jaffna society on casteist lines they switched to anti-Sinhala-Buddhist  racism as a common, unifying ideological force to hold the internal dynamics together.

Racism, of  course, created its own set of demands : mainly a greater share of power and territory. Extreme racism also  generated fanciful theoretical  concoctions, historical fictions and geographic distortions. It was, therefore, not surprising  to find Vellahlas increasing their demands for a greater  share  of political power and territory from 50 –50 to federalism and finally to a separate state. To justify this grab for power they changed their  political vocabulary too : overnight racism became nationalism”. However, their attempt to rope in the Tamil-speaking peoples in the Muslim and the estate communities failed. The grab for power remained exclusively as a demand of the Vellahla caste/class. A critical examination of all the Vellahla demands will reveal  that the demands for  power  and rights were designed to reinforce the privileges of the Vellahla elite and the not  the Tamil people in the layers beneath them. Mono-ethnic extremism, dressed up as human / minority / cultural / constitutional rights, became the badge of the new Vellahla class. They took to mono-ethnic extremism with the same kind of fanaticism with which they waged their war against the low-castes. As in the case of anti-low-caste politics their anti-Sinhala-Buddhist politics turned into a destructive force that dragged the nation – and the Tamils in particular — downhill for 33 years (from Vadukoddai in May 1976 – Nandikadal in May 2009).

The  Vellahla casteist  dug their own grave by passing the Vadukoddai Resolution  which officially declared war against the democratically elected state. The rise of Prabhakaran in the wake of the Vadukoddai Resolution gave the finishing touches to the decline and fall of Vellahla casteism in  its feudal  form. Nothing  less than an explosive force could uproot Vellahlaism which had dug deep roots into  the dominant Saivite caste culture of  Jaffna. It can be  argued that Prabhakaranism  was as much a revolt against the Sinhala south as it was against  the Vellahla north. The Jaffna ruling elite will remember that the Prabhakaran’s boys” first trained the guns on the Vellahla Fathers of the Vadukoddai Resolution before they ran berserk killing more Tamils than all the other forces put  together.

Conclusion : both as a caste and later as a class, the Vellahlas knew how  best to deport their own people to other countries or to eliminate those who remained within  their  domain. Of course, they didn’t do it themselves. They as usual kept  their purity” untouched by getting their low-caste agents, like Prabhakaran, to do their dirty work.

To be continued

Dr Sarath Obeysekera 

Democracy  is Good Governance  sans Electricity in whole of  in Sri Lanka   ??? !!!!!!!!

Do you remember what Lenin said in 1917 and after .He wanted the country to  have  interrupted electricity in whole of Soviet Union .

What is happening in Sri Lanka today is not a very good sign ………Opposition is blaming government for failures and mishandling economy ,Now they have more fuel to throw into fire .Several unprecedented power failure in the country has caused enormous difficulties to the people .One minister after the other openly talk about  a possible sabotage .

Then some say that the transformer which exploded is over 30 years old and CEB is officers are responsible for not replacing it ,

Then there were claims in the news that Norrochcholai power generation is sabotaged, One minister claimed that substandard workmanship of  the power plant is the cause of the problem  and we need find the perpetrators and punish them !

I suggest that President and Prime Minister impose strict rules to all the Ministers to keep mum until we know the cause  and a solution is found

Government should encourage sustainable energy programs for people to be self-sufficient .Otherwise we will have to suffer in the future if we depend on state for electricity and water.

Orange revolution may become a red revolution to prove that Communism is people’s power plus the electrification of the whole country!

Dr Sarath Obeysekera

By Garikai Chengu Countercurrents.org

http://www.countercurrents.org/chengu020713.htm

Contrary to the Westernized popular belief that Zimbabwe is synonymous with ‘Mugabe’s dictatorship’, it is one of Africa’s most democratic states.

If Robert Mugabe is indeed a dictator, he has a peculiar way of showing it: the President liberated Zimbabwe from white minority rule and established a thriving parliamentary democracy, which has held multi-party elections ever since Independence in 1980. In fact, this year at least twenty-eight political parties will contest Zimbabwe’s upcoming, general elections.

Few dictatorships in history have held an election like Zimbabwe did recently. Mugabe upheld the constitution in order to allow the opposition to win a majority in parliament and appoint their choice for a Prime Minister. Even fewer dictatorships have encouraged tens of thousands of people to take part in hundreds of open meetings, nationwide. This culminated in a truly people-driven constitution that entrenches democratic freedoms.

However, what sets Zimbabwe apart from other African nations is the fact that the ruling party firmly believes that democracy extends beyond merely political and civic rights and includes equal social and economic rights.

For African nations that have endured colonial dictatorships for centuries, democracy and decolonization are two and the same. The goal of colonialism was certainly not to teach natives English, table manners and double-entry book-keeping; nor was colonialism merely created to ensure that white settlers simply retained power for power’s sake.

Colonialism is an economic system designed to systematically exploit indigenous Africans for the betterment of Europeans. Thus, electing a black man into the State House does not constitute freedom or decolonization. The true form of post-colonial independence is defined by African economic policies that promote land democratization and economic indigenization.

During the 1970’s and 1980’s, the United Nations Committee on Decolonization recognized that freedom and decolonization cannot be attained through merely political processes. Both processes require economic democratization.

The most significant legacy of colonialism is that it robbed the Native of any meaningful inheritance and, thus, the platform from which to advance his economic freedom. Zimbabwe’s land democratization program is designed to restore that platform for many indigenous generations to come.

At face value, Zimbabwe’s agrarian revolution may appear to be simply about land. But it is about so much more. Land is not merely land.

Land is a place to be born, a place to grow up, a place to call home, and a place to be buried. Land is a source of food, a livelihood, and an asset to bequeath to our next generations. Above all else, land is a source of African pride. Land is never merely land.

Often, we see democracy, in its essence, as the freedom to vote, the intrinsic right of free will. But choice is nothing without the freedom from poverty. Economic prosperity stabilizes and empowers free will.

President Mugabe did not spark the land revolution, landless Zimbabweans did. The President only stepped in to provide leadership and a legal framework. By successfully transferring land from 4,000 white farmers and re-distributing it to half a million landless blacks, President Mugabe has shown the world that a truly democratic, political system inevitably leads to a truly democratic economy.

Economic democratization not only corresponds to political empowerment and stability, but also economic prosperity. Recent studies by British and Zimbabwean academics suggest that the new African Socialist, agricultural patterns are more economically productive than the previous white-led, Capitalist modes of agricultural ownership and production.

As it turns out, a few thousand white farmers who under-utilized their farms, which were the sizes of small nations, and stashed their profits in Swiss bank accounts did not benefit Zimbabwe’s economy; nor did it benefit the political system.

A half million new farmers are forming a formidable indigenous agrarian middle class. These farmers serve as the drive-chain of an agriculturally fueled, economic recovery. They symbolize a regional beacon for the attainability of agrarian, economic independence.

Brave men and women fought and died for Zimbabwean independence to establish a free democracy and to indigenize the economy. The Indigenisation and Economic Empowerment Act is not merely a moral initiative designed to redress the wrongs of the past. It is both a pragmatic growth strategy that is designed to realize the nation’s full economic potential and a means to strengthen the nation’s democracy.

In the past, the top ten percent of businesspeople in Zimbabwe – a great deal of whom were foreigners or whites – owned 40.3 percent of the nation’s wealth according to the World Bank. Indigenisation will strengthen Zimbabwe’s democracy by redistributing this wealth.

Equal wealth benefits democracy because, in any given economy, the first significant portion of a person’s income is allocated to fundamental necessities, such as food, clothing, and shelter. The second allocation, or the wealth segment”, provides access to higher activities”, such as leisure, educating oneself, saving, investment and democratic participation. An individual is ‘free’ in a democratic sense, if they have the means to participate in society beyond the boundaries of basic human survival.

When all is said and done, people cannot eat freedom, democracy, or human rights. They need social welfare and civic infrastructure. Over the next five years, President Mugabe’s Indigenisation policy has primed itself to redistribute US$3 billion from foreign investors to local community trusts, in order to ensure the development of clinics, roads, and schools. Indigenisation will also create over one million jobs. In short, Indigenisation will re-orient Zimbabwe’s democratic economy to empower and benefit the Native first and the foreign profiteer second.

President Mugabe’s Indigenisation and Land Democratization policies form the cornerstone of Mugabeism. This ideology is a new brand of African Democratic Socialism that is becoming increasingly resurgent in Sub-Saharan Africa. Recent Presidential elections in Kenya and Zambia have been won by candidates, espousing African Democratic Socialism; whereas the candidates that favored pro-Western, neo-liberal policies, lost their elections dismally.

Mugabeism is an ideology that believes in not only transferring political power from the minority elite to the masses, but also an unwavering commitment to the transfer of the means of production – land, minerals, and corporations – from the privileged white minority to the Zimbabwean majority.

Garikai Chengu is a Fellow of Harvard University’s Du Bois Institute for African Research. Garikai can be contacted at chengu@fas.harvard.edu

Courtesy:  Countercurrents

Garikai Chengu Courtesy  Herald.co.zw

THIS week marks the 90th birthday of one of Africa’s greatest leaders: Zimbabwe’s President, Robert Mugabe.
When Europeans came to Africa toward the turn of the 15th century, they found a prosperous civilisation of enormous wealth.
Agriculture and cattle rearing, pottery, iron-work, fisheries, salt-mining, gold refining and ornament making, weaving, hunting, and long-distance trading were all well advanced at a time when Europe was still relatively backward.

From the 15th century on, however, the fate of the two continents reversed. Africa stagnated for over three centuries as a direct result of slavery and colonial conquests.

This significant part of global history, for the sake of maintaining a correct historical perspective on Africa and Europe, must always be kept in mind when looking at the contemporary African situation.

Mugabeism is an ideology that appreciates that the only way to allow Africa to surpass its former glory, is to undergo the three stages of any true African revolution: political, agrarian and economic.

All African nations have achieved political independence from the West, but Zimbabwe, under Robert Mugabe, is one of the few to push for agrarian and economic freedom.

President Mugabe’s Land democratisation and economic Indigenisation policies form the cornerstone of Mugabeism. The goal of colonialism was certainly not to teach natives English, table manners and double-entry book-keeping; nor was colonialism merely created to ensure that white settlers simply retained power for power’s sake. Colonialism is an economic system designed to systematically exploit indigenous Africans for the betterment of Europeans. Thus, the election of a black president constitutes neither freedom nor decolonisation. The true form of post-colonial independence is defined by African economic policies that promote land democratisation and economic indigenisation. Land democratisation is the second stage of any true African revolution. Only 90 years ago, the British South Africa Company owned every square inch of Zimbabwe.

By robbing the Native of his or her right to any meaningful inheritance, Britain secured its most significant legacy of colonialism; consequently, Britain annihilated the platform from which to advance the Natives’ economic freedom. Zimbabwe’s land democratisation program is designed to restore that platform for many indigenous generations to come.

At independence, a staggering 42 percent of Zimbabwe’s land area was owned by only 4 000 white farmers. Today that land has been divided up among 413 000 black households. The effects of land democratisation benefits over one million people, who have been part of the largest demographic movement in southern Africa in the past decade. The World Bank estimates that a staggering 65 percent of Sub-Saharan Africa’s best arable land is still controlled by white settlers or multinational corporations.

Recent studies by British and Zimbabwean academics suggest that Zimbabwe’s new form of Socialist democratic agriculture is more economically productive than the previous white-led, Capitalist modes of agricultural ownership and production.

Last year, Zimbabwe raked in over half a billion dollars from tobacco sales. Before Land Indigenisation, a handful of rich, white farmers would have greedily divided these profits, moving the money away from African pockets and into Western bank accounts.

Land reform is now possible in all African countries after Zimbabwe’s successful example.
At face value, Zimbabwe’s agrarian revolution may appear to be simply about land. But it is about so much more. Land is not merely land.

Land is a place to be born, a place to grow up, a place to call home, and a place to be buried. Land is a source of food, a livelihood, and an asset to bequeath to our next generations. Above all else, land is a source of African pride. Land is never merely land.

The final phase of any true African revolution is economic democratisation. In the past, the top 10 percent of businesspeople in Zimbabwe — a great deal of whom were foreigners or whites — owned 40.3 percent of the nation’s wealth, according to the World Bank.

Over the next five years, President Mugabe’s Indigenisation policy has primed itself to redistribute $3 billion from foreign investors to local community trusts, in order to ensure the development of clinics, roads, and schools. Indigenisation will also create over one million jobs. In short, Indigenisation will re-orient Zimbabwe’s democratic economy to empower and benefit the Native first and the foreign profiteer second.

The World Bank estimates that as much as 70 percent of the net wealth in Sub-Saharan Africa is owned by non-indigenous Africans or foreigners. In fact, the World Bank estimated that, nearly 40 percent of Africa’s aggregate wealth has fled to foreign bank accounts.” Indigenisation will combat this outflow of wealth by creating more African corporate owners. These local shareholders are more likely to save their rent in local banks, spend their dividends on domestic goods, and invest their profits in local businesses.

Indigenisation is the much needed bridge between poverty and industrialisation, and therefore, transforming Africa into a first world power.

Mugabeism is a new brand of African Democratic Socialism that is becoming increasingly resurgent in Sub-Saharan Africa. Candidates who espouse African Democratic Socialism won recent Presidential elections in Kenya and Zambia. Their opponents, who favored pro-Western, neo-liberal policies, dismally lost their elections.

Mugabeism is an ideology that believes in not only the transference of political power, but also an unwavering commitment to shift the means of production—land, minerals, and corporations—from the privileged white minority to the Zimbabwean majority.

• Garikai Chengu is a scholar at Harvard University. He writes in his personal capacity

Dr Sarath Obeyskera

I think all Sri Lankan should try to be self-sufficient and not to depend on any supplied and provided infrastructure and social benefits .This is the lesson we should learn by looking at what happened yesterday with power and water supply.

What will happen if fuel supply to the whole country is interrupted due to a ship load of fuel shipped to Sri Lanka as sunk and our storage tanks catches fire? Your mobility will be compromised

What happens if all doctors and pharmacists go on strike? We will be living sans medicines for our illnesses and np hospital to go

What happens if the sewage plans stop working due to loaner power failures? We will be suffering from stinking atmosphere

So be ready all Sri Lankans

I grow some food stuff in my small plot, I have a well where I can get water from I have solar power and a generator in case power fails

I keep some local medicines if we have no western medicines

All above can only be done by people who can afford, What about the poorer lot

Electrical Engineers Union talk about future power requirements and that their proposals are not considered. And they sometimes contemplate to go on strike

A recent proposal by a Malaysian company who wanted to install a solar power plant in the North was shelved by CEB unions

Do they have a hidden agenda?

They are unable to maintain existing power supply and fail to have pre diagnostic program to detect possible failures in advance

Some time back CEB was advertising a SCADA system (Supervisory Control and Data Acquisition), where they can carry out a condition monitoring system to detect of such failures in advance

What happened to that plan?

We have Hydro power, Coal Power, Solar and Wind Power, power units/turbines run with engines which uses fuel,

Why are they connected to a common network without having facilities to isolate failed system and provide partial power with other power generating systems?

We cannot depend on the state run systems, Citizens should have right to sue the organization who fails to provide such essential commodity

In England, there is system where people are paid compensation, sometimes to recover cost incurred due to spoiling of food stuffs during failure of power and refrigerators do not run

Disruption of Gas supply distribution resulting failure of heaters to keep the house warm Gas Board provides electrical heaters >

This is how democratic country should work, State has an obligation

If they fail we need to rethink how country should run

In Russia if a failure happens ( during my long years I have never come across Gas ,Electricity or water cuts in  pre –Perestroika Times)

There is joke which says that everyone in that unit where failure took place are  sacked and punish ( by sending to Siberia)  everyone including the poor Russian woman who cleans and mops the flow in that unit!!

What about sending the officers in Sri Lanka who fail to areas where CKD ( Chronic Kidney Decease ) is rampant .

We need a Authoritarian regime to run this country to create awareness that failure can result in harsh punishment

Not only CEB chairman but GM and DGM distribution should resign with the cleaner in their respective offices and show the country that they have an honour and admit that they failed

( FAILED TO MENTION ABOUT THE MINISTER IN CHARGE OF POWER SUPPLY !!)

Dr Sarath Obeyskera

Lt Col (Retd.) A.S.Amarasekera 2^nd March 2016.

A country is governed by convention or by adhering to a Constitution. When our colonial masters namely the British granted independence to Ceylon they introduced a Constitution better known as the Soulbury Constitution to govern independent Ceylon. Though a Constitution was formulated and introduced by the British to govern independent Ceylon their own country is governed by convention and not through a Constitution. Before the Kandyan kingdom then known as Sinhale was ceded to the British through the Kandyan Convention on 2^nd of March 1815, King Sri VikramaRajasimha governed the Kandyan kingdom by convention and not through a Constitution.

When independent Ceylon was declared as the Republic of Sri Lanka by the then United Front government of Mrs. Sirimavo Bandaranaike in 1972 a new Republican Constitution was promulgated. With the need to establish an Executive Presidential system the United National Party government of Mr. J.R Jayawardena in 1978 promulgated a new Constitution better known as the Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka which is in use even today to govern the country with nineteen amendments approved by the National State Assembly over the passage of time. The Maithripala Sirisena Ranil Wickramasinghe government intends to replace this present Constitution with a new Constitution and is seeking the views of the people. In the Republic of Sri Lanka sovereignty is in the people and therefore soliciting the views of the people for such a purpose by the government is commendable provided there is no hidden agenda in this proposed new Constitution to change the unitary status to a federal status.

Fear of a hidden agenda arises because the government can make the present Constitution more democratic and acceptable to the people through the needed amendments for this purpose instead of promulgating an entirely new Constitution. Is this exercise to promulgate a new Constitution the result of pressure exerted by western nations to govern this country in line with their requirements such as the inclusion of provisions to accommodate Hybrid courts that have been recommended in the UNHRC Resolution?  If so this exercise to promulgate a new Constitution amounts to a surreptitious effort by western nations to establish neo-colonialism in our country.

The Westminster form of government in practice in our country since independence has divided the people based on party politics. The two major parties namely the United National Party (UNP) and the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) has formed governments since independence mostly with the support of other political parties. Some of these political parties representing ethnic minorities do not agree to support either the SLFP or the UNP sans a surreptitious agreement to gain some privilege for their ethnic minority. Such privileges over the passage of time has eroded the just rights of the majority. Therefore to eradicate this anomaly the proposed new Constitution if it is to uphold true democracy and good governance should make all political parties based on ethnicity illegal.

The proposed new Constitution should also ensure that each and every electorate is represented by a Member of Parliament. Those nominated by the election secretariat to contest at a presidential or general election should have at least a graduate level educational qualification. A person contesting for the post of President should not belong to any particular political party. Any politician from a political party wishing to contest for the post of President will have to resign from his political party before submitting his nomination as an independent candidate for the presidential election. However it should be left to the candidates who wish to contest at a general election to select the political party from which they intend to contest based on the manifestos of the different political parties. The people in every electorate must be given the opportunity to elect a representative of their choice to the National State Assembly. The present method of political parties submitting nomination lists for districts restricts the people’s choice to only those selected by political parties. Therefore the present system of political parties submitting electoral lists needs to be abolished. Provision must be made for those who do not agree with any of the political party manifestoes to contest the general election as independent candidates.

The national list has enabled those who have been rejected by voters at a general election to enter the National State Assembly through the back door. Therefore the proposed new Constitution must ensure that a person rejected by the people at a general election is not given any opportunity whatsoever to become a Member of Parliament and the national list must be made use only to give the minorities a balance representation in the National State Assembly.  When a vote is taken in the National State Assembly on any newly proposed legislation the Members of Parliament need to express the view of the people in their respective electorates and not the view of the political party to which they belong.

There have been instances where the constitutional amendments were enacted in the National State Assembly against the will of the majority. Such legislation should be abolished when promulgating the proposed new Constitution.  A good example in this regard is the 13^th amendment to the Constitution that was forced upon our nation sans the approval of the people due to pressure from neighboring India. The 13^th amendment was responsible for creating Provincial Councils that have been white elephants from their very inception which have failed to provide any useful purpose except to create further divisions detrimental to the unity and territorial integrity of our island nation.

The proposed new Constitution should not permit those in political power to enact amendments to further consolidate their power or to extend the term of office beyond their mandate. A good example in this regard from the past is the enactment of the 18^th amendment that removed the restriction of two terms in office for the President and enabled him to contest for another term in office. That the will of the people was not reflected through this futile 18^th amendment was proven when Mahinda Rajapakse was defeated at the presidential election held on 8^th January 2015. The proposed new constitution must restrict the number of Cabinet Ministers to twenty five with twenty five deputy Ministers. There is no need for State Ministers.

Since sovereignty is in the people any amendments subsequently introduced to the proposed new Constitution by the legislature must be made available for public scrutiny for at least two weeks and accepted as new statute only if it remains unchallenged. However if a new amendment is challenged in the Supreme Court by any person because it infringes upon that persons fundamental rights or upon  the sovereignty in the people the Supreme Court should determine if such an amendment is ultravires  and if so request for its repeal or suggest any corrections to make this particular amendment acceptable.

Efforts have been made and still continue to be made by separatists and vested interests to alter certain entrenched articles in the present Constitution such as the second article which states that the Republic of Sri Lanka is a Unitary State. It is to protect this Unitary State and to usher in peace and tranquility for posterity that the Security Forces fought a three decade war to convincingly defeat LTTE terrorism and separatism through the sacrifice of so much sweat, blood, tears and toil and sometimes even their very life and limb. Thirty thousand Security Forces personnel sacrificed their lives and an equal amount were disabled to provide a better tomorrow for the people of this country. Therefore any effort to introduce federalism through a new Constitution will be totally and unreservedly rejected by the people of Sri Lanka.

The 9^th Article in the constitution states that the Republic of Sri Lanka shall give to Buddhism the foremost place and accordingly it shall be the duty of the State to protect and foster the Buddha Sasana, while assuring to all religions the rights granted by Articles 10 and 14(1)(e).  Given the fact that Article 9 is linked to Article 10 and 14 (1) (e) there is no contentious issue for the repeal of this article. Article 10 states that every person is entitled to freedom of thought, conscience and religion, including the freedom to have or to adopt a religion or belief of his choice, while Article 14(1) (e) states that every citizen is entitled to the freedom, either by himself or in association with others, and either in public or in private, to manifest his religion or belief in worship, observance, practice and teaching. Those who want Article 9 repealed must realize that Buddhism has been the state religion of this island since the advent of Arahant Mahinda over 2300 years ago. Even the British ensured the due place to Buddhism when the island was ceded to them through the Kandyan Convention in 1815. Besides the majority of the inhabitants of this nation are Buddhists and they will never allow Article 9 to be altered or repealed.

Finally the other contentious issue is the executive presidency. It must be emphasized that sans an executive presidency it would never have been possible to defeat LTTE terrorism. Therefore an executive President voted to office by the people of this island nation must remain the Commander in Chief of the Armed Forces. While any presidential powers deemed undemocratic need to be repealed the Executive President should continue to remain the head of the Cabinet of Ministers that will form the Executive which will direct and control the government of Sri Lanka and will be collectively responsible and answerable to parliament.

Lt Col (Retd.) A.S.Amarasekera 2^nd March 2016.

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

Thou dost conspire against thy friend, Iago,

If thou but think’st him wronged and mak’st his ear

A stranger to thy thoughts. – Othello , the eponymous hero of the Shakespeare play of the same name

The political stability that Sri Lanka enjoyed for a brief five years after the conclusion of the civil conflict in 2009 accelerated economic development and social progress in a nationally secure, peaceful environment. Of the tangible economic development achieved there was statistical proof; Sri Lanka reached middle income country status. To anyone who looked on the social scene with an unprejudiced mind it was obvious that the general lot of the masses was steadily improving; fast infrastructure development was taking place, with new roads, bridges, schools and hospitals being built across the country and  rural electrification projects being extended to cover the entirety of remote regions until recently devoid of a power supply; major housing schemes and mega construction programmes building  seaports and airports and fisheries harbours were launched  and completed with assistance from friendly nations. National unity that had been seriously threatened by many decades of  divisive politics indulged in by a few communalist minority politicians in contemptuous disregard of the innocent wishes of the sensible majority of ordinary masses was gradually being restored and reinforced. But  what is the status of the country’s economic prospects today? With the recent downgrading of Sri Lanka’s Long Term Foreign and Local Currency Issuer Default Ratings (IDRs) by the international credit rating agency known as Fitch Ratings  a Negative Outlook has been assigned to the IDRs, which is likely to adversely affect investor sentiment, not a happy augury for our economic future as a nation. The government is blaming the previous Rajapaksa administration for accumulating enormous debts while completely ignoring the remarkable development that was achieved using those debts.

The humble but dignified leadership of the non-communalist, independent-spirited  Mahinda Rajapaksa was the single most important factor behind the impressive achievements that Sri Lanka made earlier. However, a little more than a year ago, the internal and external anti-Rajapaksa (i.e., anti-Sri Lanka) forces managed to derail and destroy his visionary nation building plans, and put paid to his dreams of turning Sri Lanka into the Wonder of Asia. They did this mainly through a relentless propaganda campaign against Mahinda in which exaggerated allegations of corruption and misgovernment with little or no basis in truth was the principal mode of attack. This is a strategy routinely used by the US to bring about ‘regime change’ in countries that follow independent policies that don’t serve its geopolitical agenda in a particular region, something we have on the authority of senior American social critic and political activist Noam Chomsky.

Strangely,  Mahinda’s own success as president contributed to his unexpected ouster, at least in part. This was because, first, it attracted the malicious attention of international interventionists, and second, his unique popularity, once he was ensconced in power, led him to be lulled by a false sense of security, and left some simple things undone which the public expected him to do as a matter of course like reining in the confirmed wrong-doers in his ranks who are now barking at him from the other side (I mean those unscrupulous persons among people’s representatives that the inherent weakness of the election process in a democracy seems powerless to eliminate). He wanted to perpetuate his rule, thinking that the masses shared in his belief that his rule was what the country needed for a few years more (which was not wrong, but the decision should have been left for the people to take at the proper time). He managed to strategically confirm this public trust in his policies through staggered elections which his alliance won. There was near unanimous agreement among the ordinary people that his leadership was indispensable for the country to emerge as a peaceful undivided nation after three decades of calamitous civil strife that severely obstructed economic growth. But the chinks in his armour were  discovered. These made him vulnerable to the calculated attacks of  foreign elements with vested interests who,  working in cahoots with their local acolytes, engineered his premature exit from power. (How circumstances conspired to deny Mahinda the victory that pre-poll opinion polls assured him will probably be an interesting subject for future investigators.)

Mahinda is currently being charged with attempting to divide the SLFP. His accusers are those who shamelessly betrayed the party in the past. But the common people are well enough informed not to waste time debating about the subject. With the defection of Maithripala Sirisena the powerful SLFP which Mahinda had built up and which he led suffered a severe blow. Maithripala’s victory as the ‘common’ candidate was considerably facilitated by his reputation as the close colleague and the eleventh hour challenger of his erstwhile boss the popular Mahinda. From a realistic point of view, there is now no question about the SLFP being divided, because the party is already divided and its vital components taken apart. Its vibrant engine has been forcibly removed and is waiting to be installed into a new vehicle, in which the authentic SLFP will eventually reincarnate in due course (unless there is some magical change of heart among the leaders that really matter). For the time being, the best scenario that may be imagined for that new vehicle, if circumstances allow it to be assembled, is one where it will be able to assume the role of a strong parliamentary opposition. Confronted by a brazenly authoritarian regime, the common people of democratic Sri Lanka are eagerly waiting for a credible opposition to emerge quickly.

It will be in the fitness of things if a strong SLFP-led opposition emerges under the leadership of Mahinda as soon as possible. In default of this, a Mahinda-led new party, alliance, front, or whatever it is called, must be launched. Current indications are that concerted  efforts are being made to reunite the already split party through a reconciliation of Mahinda and Maithri. The time for such a liaison is now long gone, and given the characters involved a reliable détente will be hard to achieve, if at all, but the attempt is not without some merit to it, if it returns the SLFP with its allies to the place that the people assigned them at the last parliamentary election. The UPFA won only 95 seats and were not in a position to muster enough numbers to form a government; it would have pleased everyone if they unanimously decided to lead the opposition, leaving the UNP to form its government with those parties that helped it win. The SLFP need not be in the government to save itself and serve the country. A powerful opposition led by the SLFP and its allies will be able to restrain a UNP-led government if and when it resorts to misrule. With their 95 seats they can deny the governing alliance its two thirds majority in parliament.

Mahinda has come to a pons asinorum that he must cross. This is obviously a tall order, but it is worth trying to meet it. I think it will bring justice to all who have been denied it under the prevailing circumstances, including especially UNP MPs who have been made to abandon their own dreams of power in the government as a result of having to accommodate defeated SLFP representatives, which thus will have the added advantage of kicking those unelected, only nominally SLFP, Iagos out of positions of power that they are usurping thanks to an initially desperate Maithri.

Shenali D Waduge

We are watching a miscarriage of justice unfold if we remain silent to the irregularities, illegalities, irreversible and irreparable damage likely to take place. Sri Lanka must not agree to any Tribunal that only covers 3 months or the last phase and ignores the whole period of the conflict. This is an affront to justice and a violation of Article 12 of Sri Lanka’s constitution granting equal rights to all citizens. No Tribunal can be implemented if it denies justice to victims of the same war. No Tribunal can pick a period and hold a trial covering that period to incriminate ex parte those they wish to slap as war criminals. Such partiality becomes a mockery of justice. No justice can come by excluding one party and going after the other ad hominem. Why has the entire global attention been focused only on victims of Sri Lanka’s military completely ignoring the victims of LTTE and Indian crimes in Sri Lanka? Until such time the UN/OHCHR commit to covering the entire period of the conflict including LTTE & Indian crimes as well as all players (individuals, organizations, countries & LTTE fronts culpable indirectly/directly) for 30 years of crime Sri Lanka’s public should refuse to accept any type of Tribunal.

Equality is granted to all citizens of Sri Lanka by its constitution

Right to equality.

12. (1) All persons are equal before the law and are entitled to the equal protection of the law.

Audi alteram partem – the World is bound to hear the story of the other side. All this while the world has only listened to LTTE propaganda – the voices of the victims of LTTE/India crimes have gone ignored.

Sri Lanka’s conflict is rooted in history. LTTE was created abroad by neighbour India. To fight against caste oppression was the initial reason Tamil low caste youth were enticed to take up arms. This part of the story never gets media attention but should. Thereafter, the movement for separatism via the Vaddukoddai Resolution was hijacked from high caste Tamil politicians who agreed thinking that militarily their objectives could be reached quicker. This is why Eelam & separatism are two sides of the same coin. To this is combined political opportunism both local and foreign. All these make up Sri Lanka’s story and for any TRUTH to emerge all these parts need to be taken out into the open. The victims are not just Tamils.

A tribunal cannot omit covering below factors.

Factor 1: Armed Militancy created by India

No Tribunal and no Truth can omit this single fact which needs to be brought out into the open. The Council of Foreign Relations clearly indicates that armed militancy was created by India in the 1970s. This means India was a state sponsor of terrorism. India enticed jobless low caste Tamil youth, brought them clandestinely to India, trained them clandestinely in armed war fare, funded and supplied them arms and instructed them to destabalize Sri Lanka. Details of these training camps, numbers of Tamil youth trained, who trained them are all available in the Justice Jain Commission report. The same country that created militants and kickstarted terrorism was also instrumental in saving the tiger leader they created and flying him to safety in India obstructing the Sri Lankan forces from capturing LTTE leader Prabakaran. Had the forces captured Prabakaran in 1987 the loss of thousands of military/civilian & foreign lives would have been saved. India must accept culpability for the act of creating terrorist movements to destabalize a sovereign nation and prolonging the end of a conflict India created. India must be held accountable for every death since sending armed militants from India to Sri Lanka to carry out terror. A tribunal cannot omit this all important and key fact.

Factor 2: Separatism

That Tamil Nadu’s separatism from India and Ceylon Tamil separatism from Sri Lanka are intertwined and part of the same plot needs to be categorically pointed out. It was Tamil Nadu that first began demand to separate from India and thereafter continued via Sri Lanka. Take all the Tamil political parties and leaders of these parties, do a content analysis of their speeches, party manifestos and you will find evidence that they do not propose to live in unity or harmony with other ethnic groups. They are eternally seeking mono-ethnic enclaves whilst holding the right to buy land, living, working and educating their children in Sinhala majority areas while selling the song that they are discriminated. This is with the future intention of amalgamating Tamil Nadu with Sri Lanka and annihilating the Sinhalese from Sri Lanka through land purchase and increasing illegal immigrants from Tamil Nadu. Statistics of these lies need to be brought out into the open.

Factor 3: Tamil Homeland

Anyone seeking TRUTH need to first deal with the question of the homeland notion. Therefore, both Sinhalese & Tamils will need to produce evidence. Tamils must answer why they had been previously referred to as Malabar Tamils because they came from India and reference to Ceylon Tamils came in only 1911. Malabar Tamils have no right to claim any homeland in Sri Lanka as the country was at no time under Indian rule.  Moreover, if Sinhalese had been living in the North & East far before Malabar Tamils arrived the whole argument of quoting ad hoc periods and using that to demand self-determination becomes a futile exercise. Tributaries/kinglets came under the Kandyan King who was the emperor that the colonials referred to as sole leader of the island. Quoting these non-independent kinglets has no argument for self-determination or self-rule. When Don Juan Dharmapala ceded the Kingdom of Ceylon that included Jaffnapatuna. If it was an independent kingdom as Tamils claim Don Juan Dharmapala would not have included it! Simple logic.

https://www.lankaweb.com/news/items/2016/02/20/demolishing-the-tamil-homeland-myth/

Factor 4: Caste issue

This aspect never gets highlighted but needs to because it was against caste oppression that LTTE & other Tamil youth first took up arms. It is why they started killing Tamils first (Alfred Duraiappah & Tamil police officers on duty and thereafter stealing from state banks) It was after getting armed training from India that they elevated themselves to killing Sri Lankan soldiers. Were these on orders from India! A question never answered but should be answered. While much pain is taken to project the notion of discrimination by the Sinhalese the caste divide among Tamils gets conveniently shoved under the carpet. How many are aware that Tamil high castes do not donate blood because they do not want low caste Tamils to have their blood? How many knew that it was the Sinhala soldiers who were providing blood to the Jaffna blood bank? How many knew that when SWRD Bandaranaike introduced the social disabilities act in 1957 enabling low castes to educate themselves, high caste Tamil politicians wrote to the British objecting and demanding that this Act be annulled! These are the very Tamil leaders seeking a mono-ethnic enclave to rule and ‘look after’ their own. The truth is that they want to return to feudal times and turn low castes into slaves again. This aspect definitely needs to come out into the open especially because if inspite of a mono-ethnic enclave established what will invariably happen is Tamils will start flowing into Sinhala majority areas causing another issue thereafter.

Factor 5 : No discrimination – No ethnic conflict

Anyone claiming that Sinhalese are discriminating Tamils must showcase where legislatively, legally & constitutionally Tamils are denied that which legally, legislatively and constitutionally is given only to Sinhalese. It is time a list of all privileges that minorities (Tamils, Muslims, Christians, Hindus, Islam) enjoy in Sri Lanka statistically as well as show economic levels of the majority & minority is produced.

Sri Lanka’s leaders are bound to correct the misconception that Sri Lanka suffered an ethnic conflict. All ethnicities live in harmony. It is the politicians, political groups, rebel movements and foreign funded mischief makers who create disharmony by planting false flag events whilst past incidents have all been with political patronage to advance a parties political agendas and have nothing to do with any disharmony. If there was discrimination how is it that the Opposition Leader is not only Tamil but the very same person whose party has been linked with the LTTE since its inception. Today, the Chief Justice is Tamil, the Central Bank Head is Tamil, the PM’s financial advisor is Tamil, the captain of the national cricket team is Tamil and Tamils have held state and private sector lead roles too.

Factor 6: Who funded LTTE / Who supported LTTE ?

From the time LTTE owned its first gun, held its first gun, fired its first shot a tribunal must come out with every person, organization, politician, foreign envoy, foreign nation, UN, Church and any other who played a direct or indirect role in supporting LTTE terrorism either materially, through passing technical or expert knowledge, financial support, campaign support, gave safe haven, provided medical assistance, appearing on LTTE stages, canvassing for LTTE etc. This list would obviously be a long one but the public has every right to know who and how many played a role funding and supporting LTTE terror.

Factor 7: Indian crimes in Sri Lanka

With the key accusation being the creation of armed militancy which makes India guilty of being a state sponsor of terrorism, India is next answerable for threatening a sovereign nation and forcing that nation to sign an accord (Indo-Lanka Accord) as well as change the country’s constitution to enforce the 13^th amendment and the provincial council system which was drafted by India for India’s benefit. India’s next crime includes the crimes committed by the Indian Peace Keeping Force crimes of which covers rape of 3000 Tamil women, training civilians to start an India-friendly counter force, arming other Tamil groups, killing civilians (Jaffna hospital massacre and indiscriminate shooting of civilians in various towns across North), chasing & killing Sinhalese & Muslims out of the North, setting up a pro-India culture among North by funding and placing pro-India Tamils in lead roles. Every crime must be brought out with these victims/their families given a voice.

Factor 8: LTTE crimes & who in LTTE should be held accountable.

The UNHRC/UNSG and numerous other foreign government funded groups are complaining about the killing of terrorist Prabakaran’s son, a terrorist cadre newsreader, supposed killing of the surrendered and white flags when not one of them speaks about LTTE’s inhumane killings of border villagers, farmers, children, civilians, public servants, politicians, Tamils, Sinhalese, Muslims, foreigners, bombing of public places, public transport, vehicles, banks etc or even the LTTE cadres, injured cadres, LTTE children who were killed mercilessly by the LTTE. The LTTE is made up of not only Prabakaran and the men who died in the final conflict but many others who were part of and had been associated with the LTTE. Therefore, notwithstanding the removal of some LTTE fronts from the UNSC 1373 resolution list of LTTE fronts and individuals, that these organizations & individuals were banned incorporating legal means suffices that they be held accountable for LTTE’s crimes since inception including all others who spoke on LTTE stages (in Sri Lanka & abroad), who attended LTTE meetings (in Sri Lanka & abroad) who wrote for and campaigned for LTTE in Sri Lanka & abroad must all be listed and held accountable once every murder committed by LTTE is brought into the open. Therefore no Tribunal can omit to investigate the start of LTTE terror to its end. It becomes a joke and a mockery of justice if we agree to UNHRC’s insidious plan to only cover 3 months of a 30 year conflict which is legally questionable as well. International judges would be insane to appear for a tribunal that covers a selected few months and take up case material that is produced only to declare one party as criminals. Such a hybrid court would end up in the world’s hall of shame in international law & legal justice.

Factor 9: Name & shame individuals / organizations / countries / envoys linked to LTTE terror

It is well & fine to pin point officers of the military if they had been functioning outside of the laws governing an armed conflict with non-state actors, however the Tribunal cannot omit from investigation every individual, organization, countries, envoys and even UN officials as well as Church hierarchy who had been associated with LTTE separatism and killings since inception. Justice must not only be done, but must be seen to be done (Nemo iudex in causa sua)

Factor 10: Equality / All guilty to be named and punished including foreign players involved

• UNHRC/UNSG or any other entity cannot call for accountability for alleged war crimes to cover only a selected period while ignoring the entirety of the conflict. The entirety of the conflict has to be covered
• UNHRC/UNSG or any others cannot give victim status to one party and deny that status to the other party’s whose sufferings are similar. Article 12 (Chapter 3 of Sri Lanka’s Constitution) grants equal rights to all before the law and equal protection. Please read Mr. Senaka Weeraratna’s article which clearly outlines this argument. http://www.asiantribune.com/news/2012/03/27/unhcr-vote-geneva-india-opens-can-worms
• Every individual/organization/ entity involved in terror must be named and investigated and the victims of these must be given relief through punishment of alleged perpetrators or reparations or both.
• There cannot be arbitrary selection of personnel for investigation & prosecution and indictment.
• Justice cannot be compartmentalized focusing on only one group while excluding the other.
• No retrospective justice can be accepted against a defined group of people with prejudiced agendas
• Arma in armatos sumere jura sinunt – Sri Lanka had every right to take up arms against the armed. Military solution came after 30 years of suffering, failure of peace talks, negotiations and failure by the UN and IC to offer any viable solution to stop killing and separatism of a sovereign country.
• Unfortunately all those who sit in judgement have some link or the other to the LTTE & those responsible for 30 years of Sri Lanka’s suffering and none of these have right to steer a tribunal against Sri Lanka – Nemo debet esse judix in propria causa (nobody can be the judge of his own cause)

We cannot agree to any kangaroo court that seeks to qui parcit nocentibus innocentes punit  – who spares the guilty and punishes the innocent.

Most importantly, there are allegations and even court cases challenging the legality of the UNSG Panel of Expert report, the Resolutions against Sri Lanka and the biased nature of the OHCHR/UNHRC. Until such time these allegations are investigated and cleared Sri Lanka should not agree to accept any type of Tribunal against Sri Lanka in particular if they propose to put a time bar and conveniently omits LTTE & Indian crimes that cover over 30 years.

Shenali D Waduge

By : A.A.M.Nizam – MATARA

When in the opposition the ruffians who self-proclaimed as great economists of the UNP cabal and the western puppet Ranil Wickremasinghe blamed that the former President Mahinda Rjapakse’s government was ruining the economy of the country, pawning the country to China and found China as a ghost devouring every development project.  On the behest of anti Chinese elements they implied that that it is only the western imperialists and the hegemonic India that could save our country from Chinese domination.

They encouraged the western imperialists and the hegemonic India to launch a conspiracy with the tiger terrorist diaspora, Dollar voracious NGO vultures, the Norway sponsored Bodu Bala Sena outfit and the bandit queen Chandrika with a commode face to topple the populist government adorned by the majority community of the country.

They blamed the previous government of gross malpractices and misappropriation of funds.  Immediately after coming to power they launched a series of enquiries against the leaders of the former government and up to now this is being carried out (for almost one and half years), and said 18 Billion U.S.Dollars are hidden in foreign banks, dug a swimming pool and bulldozed a land in Medamulana saying that gold belonging to Rajapaksa family had been hidden in those premises and failed to prove any of these baseless allegations.  The biggest joker of this country Ranil Wickremasinghe who is the most unfit person to be a Prime Minister of a country due to his clownish, stupid and shameless behavior in Parliament said responding to a questionin the Parliament two days ago that the truth of hidden funds will be revealed within the next three months.  What a buffoon this stupid guy is?

In order to please their western puppeteers the government of Eunuch Sirisena and Buffoon Ranil stalled all development projects being carried out with Chinese assistance such as the Port City Project, Lotus Tower Project, Matara Hambantota Expressway Project, Southern Railway Expansion Project to name a few despite the fact that it is China that has assisted Sri Lanka since 1950s without any strings attached and it is thanks to China that there are several national monuments in Sri Lanka.

What they got for genuflecting before the western imperialists was just verbal appreciations for returning to the western fold and the Eunuch Sirisena recently visiting Germany claimed to have achieved a great success by getting an offer of US$ 20 Million assistance from that country.  This disgraceful stupid Eunuch seems to be suffering from a chronic amnesia and has forgotten that during President Mahinda Rajapaksa’s government Sri Lanka gave our neighbor Maldives US$ 10 Million as development assistance, US$ 10 Million assistance for educational development in Palestine and further assistance to several other African countries. At that time Sri Lanka was a donor nation and not a begging nation, and Sri Lankans were able to be proud of this achievement as they used to be proud of militarily vanquishing the world’s ruthless terrorist gang from the soil of this country.

It has now become a quandary for all Sri Lankans to find out who is the Finance Minister of this country and whether there is such a one.  The nominal finance Minister Ravi Karunanayake presented the budget for the year 2016 promising everything under the heaven but the people have received nothing so far.  Four months have passed without the promised salary increase.  Prices of essential items are skyrocketing, unemployment remaining at unprecedented levels, and people are incapable of having at least two meals a day, let alone the traditional three meals a day, but the crime rate increasing,

The budget presented with much fanfare and publicity was amended by the President and the Prime Minister several times and no one knows now what still remains intact from the original budget proposals.  Despite this fact the Prime Minister boasting to be an economic expert presented on 5^th November an economic plan saying that by which plan Sri Lanka is going to be one of the strongest Asian Economies by 2023 when it celebrates the 75th anniversary of independence. No one knows now what happened to this so-called plan. Presenting this so-called plan he said that the generation of one million jobs, increasing the income, improving the rural economy, giving property rights to rural people, estate workers and public servants were among the mid-term goals of the government. These promises seem to be similar to his earlier promises of gold chains and bracelets to youth and attiring denim trousers to farmers.

After the so-called economic plan he held several Economic Forums and even went with much pride to Davos and failed to achieve any concrete results. The French News Agency reported recently that although Sri Lanka achieved an economic growth of 8% in 2009  (during Mahinda Rajapaksa regime) it has drastically fallen to 4.8% in the 3^rd Quarter of 2015 due to the economic mismanagement of the government, and in order to overcome this situation Sri Lanka has requested a bailout loan of One Billion US$ from the International Monetary Fund and the Fund is reported to have laid down stringent conditions to grant this facility.

Ministers of the government make contradictory statements about the economy of the country.  The nominal Finance Minister (the shameless guy who should resign if he has any self respect and dignity) told the Parliament recently that the country has adequate funds and blamed the opposition for spreading false propaganda.  Meanwhile, Minister Dr. Sarath Amunugama claims that the economy of the country has fallen down and no one is coming forward to give loans to Sri Lanka.  He told the Parliament this week that due to increased economic deficit no country is willing to provide loans to Sri Lanka (What happened to the so-called western supporters?)

Meanwhile, Prime Minister Ranil Wickremesinghe making a special statement in the Parliament this week announced changes to the government’s first budget proposals increasing the Value Added Tax (VAT) and removing tax relief given to several sectors. Such action. he said, was essential to ‘maintain GDP at 5.4 per cent and the economic growth rate at 6 per cent in 2016.’

He also proposed to withhold proposals with regard to corporate taxes and non-corporate taxes for one year and to continue the rates proposed in the budget 2015 for those two taxes. He perhaps reluctantly admitted that there has been a growth in private capital in the country during the last decade (during Mahinda Rajapaksa government) He said that as a result the prices of lands and shares in the stock market increased because there was no levying of the Capital Gain Taxes and proposed to impose the capital gain tax again, to amend the two rates of Value Added Taxes as 8 percent and 12.5 percent proposed in the 2016 budget and maintain a single rate of 15 percent.  These are conditions that have been stipulated by the IMF.

Economic experts point out that the country is in the throes of a severe (BoP) crisis as the current foreign exchange reserves are inadequate to meet the impending debt servicing costs. They point out .that the BoP difficulties are due to several factors including the large trade deficit of about Eight Billion US$ caused by the large fiscal deficits that increased imports, the fall in exports owing to global conditions, and a flight in capital owing to domestic and international reasons. They also state that the growth in workers’ remittances has also slowed down owing to the falling international oil prices.

The shameless nominal Finance Minister failed to be present in Parliament when the Prime Minister announced these tax increases and withdrawal of tax concessions granted by his 2016 Budget. All these acts and the current unrest in the agriculture sector points out that the people of Sri Lanka will have a bleak and a dark New Year this April and many will not be able to celebrate the New Year gaily on a national scale. The time has dawned now for all the people to get together and send this inept weda beri” government home soon before it further burdens the populace.

While concluding this article it was announced that the price of a kilo of wheat flour has been increased by Rs. 7.20.  Immediately it reminded me a well admired caption published by the then famous newspaper Aththa” when the price of flour was increased by the then J.R.Jayawardene government saying Than ithin Dot. Dot. Kaa Paan” meaning Than ithin H U Kaa Paan”.  At this going rate will the people of Sri Lanka will have the strength and peace of mind even to do that?

By Gandara John

When reputed and responsible main stream media started flailing the Government for its shameless betrayal of the country on 01 Oct 15, not many realised that the modern day Pharisees had driven a hard bargain with Sri Lanka’s Judas; the ‘30 pieces of Silver’ did not change hands for nothing and the transaction, unlike the Last Supper, was quite a while before the Last Hopper.

Sri Lanka now bleeds, turned into Asia’s Potters field by a licentious acolyte of the White Western Community; the family hotel chain profits selling meats and hard liquor (in contrast to the acolyte’s trite platitudes on the subject); the acolyte does not froth from the sides of his mouth when the swimming pools commandeered from government hotels by the family have women flaunting themselves without their bra straps.

The family’s new mega hospital is coming up in the mountains alongside the family’s new mega hotel, the construction of which also began after 08 Jan 15. India’s Modi inexplicably gifted his Trojan horse to Sri Lanka, an initial fleet of 88 ambulances.

One question on the lips of many is ‘Does the future portend a long IPKF type deployment in the hill country’, what with the tell tale signs of a mega hotel, hospital, ambulances, the proposed Indo – Sri Lankan bridge and the Plantation Tamils asking for a new Federal unit for itself under the guise of a New Constitution.

The Constitution is already being prepared by Wickramasinghe’s diabolic ‘Mont Pelerin Society’, meeting under cover in Scotland with representatives of the TNA, CPA (Centre for Policy Alternatives), the Muslim groups, the plantation Tamil groups and many others.

In the very likely scenario of a hill country Federal unit for the Indian Plantation Tamils being carved out, the Kandyan peasants who were made landless by the British would soon be made homeless too; the situation is pregnant with the dangers of a full blown conflict. The Indian plantation workers would then have the comfort of Indian troops permanently based in the hill country.

In this background, the Indians have total control of Sri Lanka’s vital communication nerve centre located in Pidurutalagala and can crash all electronic communication in the island at will, including the International airports and ports.

The ‘Google’ balloon flying over the island against the advice of the Sri Lankan military will ensure that communication to the enemy is available at all times even when ‘Pidurutalagala’ is down .

The Indians would also then have total control of all of the island’s water resources that originate in the mountains and the life blood of the country’s economy, the tea plantations.

All this spells doom to the National Security of Sri Lanka!

Is an ambulance service such a priority for Sri Lanka? Have the Indian ambulance operators and trainers been security vetted for RAW connections and security cleared by Sri Lanka? Will the Sri Lanka military have monitoring control of these ambulances, which will be crawling the length and breadth of the island fitted with Delhi controlled GPS sets? Is operating an ambulance a rocket science that requires trainers from  Delhi to come to Sri Lanka? Does Delhi select the ambulance operators who are to be trained, like they picked those who were to be trained for airport immigration/emigration duties in Palaly when Modi was in Jaffna?

The events are ominous in the light of reports that the government is proposing to give the printing of our electronic NICs to an Indian company with all the accompanying sensitive information therein; with the scope for the Indian company to counterfeit NICs, the availability of sensitive information pertaining to Sri Lankan citizens and dual citizens in the hands of the Indians, the danger to National Security is acute.

A question that goes a begging is ‘from where did the family acquire funds to construct the mega hospital and the mega hotel’?

Riled by the attacks on his treachery, sirisena lashed out at the media to not misuse media freedom.

The feudal R-s junta habours a queer notion, that allowing media freedom is an act of benevolence on the part of the junta and not a sovereign right of the people. The junta interpretation of sovereignty on this and many other issues has the distinct stamp l’état, c’est moi – ‘I am the State. I am sovereign; and not you the people’.

Talking with a glazed bovine demeanour, sirisena droned that he had read the entire text of the Geneva Resolution carefully – in English presumably – and that those who criticize the junta have not understood correctly, the Resolution!.

In a recent interview with the BBC a rambling sirisena had the knickers of the White Western Community in a twist when he said that foreign judges and prosecutors should not be involved in an investigation into allegations of war crimes. He said that we need not import specialists; we have more than enough specialists, experts and knowledgeable people in our country to solve our internal issues.

This interview was followed by another, this time to Al Jazeera’s Hoda abdel Hamid. At the UNHRC in Geneva there were no war crimes allegations against us in the proposals presented in September. The ‘international’ community need not worry about matters of State interest” warbled sirisena.

Had sirisena taken leave of his senses? Some local wags quipped that ‘aappa sira had been turned into a biththara aapaya realising that his treachery had been exposed and that he was standing naked, bra strap and all?

Was this also one of the reasons for postponing the Provincial Council elections indefinitely? The treacherous conduct of the R-s junta would indeed be a hot issue if those elections were to ever take place.

Whatever those reasons may have been, sirisena’s comments attracted swift and sharp responses from the US and from the UN.

Keith Harper, US ambassador to the UN, tweeted, For # Sri Lanka – credibility of any accountability mechanism requires the involvement of foreign judges etc. That has and will not change.”

Dilrook Kannangara

Sri Lanka has become the new money laundering capital. Hackers around the world deposit money in Sri Lanka, launder it and transfer it as good money. Recently $20 million was laundered in Sri Lanka. Today Sri Lanka is truly the Plunder of Asia!
Sri Lanka also welcomes well known financial crooks, unnamed dubious depositors and Swiss bank account holders. These are sure invites for money launderers.

http://businessnews-bd.com/bangladesh-recovers-20m-stolen-money-from-sri-lanka/

Bangladesh recovers $20m stolen money from Sri Lanka

8:07 am March 8, 2016/ Last Modified: 1:35 pm March 8, 2016

Dhaka, Bangladesh (BBN)– Bangladesh Bank (BB) has able to recover around US$20 million out of $100 million taken away by cyber hackers from its foreign exchange reserve with the Federal Reserve Bank of New York recently, officials said.

Suspected Chinese-origin cybercriminals hacked in the forex reserves in the BB’s account with the US Federal Reserve Bank in New York on February 05.

Around $20 million has been deposited by the central bank of Sri Lanka in our foreign exchange reserve account recently after hacking the fund from Federal Reserve Bank of New York,” a BB senior official told BBN in Dhaka.

He also said Bangladesh Financial Intelligence Unit (BFIU) is now working with its counterpart –the Anti-Money Laundering Council (AMLC) of the Philippines – actively to recover the rest of stolen fund.

Both persons and institutions have already been identified. So that rest of the stolen money is expected to recover after complaining rules and regulations properly,” the central banker explained.

The BB official did not disclose any specification information in this regard as the issue is still under investigation.

The AMLC has already been able to receive account- freezing orders for respective bank accounts from their court after the filing of case in this connection, according to a press statement, issued by the central bank of Bangladesh on Monday.

Besides, a vastly experienced consultant of the World Bank and his forensic investigation team are now working with the central bank over this issue, it added.

Legal process of bringing back the stolen money will be started soon after completing investigation by the AMLC of the Philippines, the statement said.

And the BB will follow stolen asset-recovery process of the World Bank, if necessary.
The BFIU has already signed a memorandum of understanding (MoU) with the AMLC for sharing information on money laundering issue.

The central banker also said Bangladesh, as a member of Egmont Group, a forum of the financial intelligence units (FIUs) of different countries, is now empowered to exchange information on money laundering and terror financing among its member-countries.
The Group now has 151 members across the world to promote and enhance international cooperation in anti-money laundering and counter-terrorist financing as well as to foster implementation of domestic programmes in this field.

Sarath Wijesinghe Former Chairman Consumer Affairs Authority, Former Ambassador to Israel and United Arab Emeritus

World population heading for a disaster

World population is heading for a disaster due to excessive use of antibiotics. Unless preventive measures – though difficult – steps are taken immediately to contain the worldwide man made epidemic world is facing the danger of reaching a post antibiotic era soon . 50% of the antibiotics manufactured globally is mainly used in agritcultire, and human food chain entering the human body in some way via food giants in the food chain threatening to develop resistance for antibiotics even for a minor ailment as in the case of HIV. There is a possibility this proportion is likely to reach 75% in the year 2050.Antibiotics are substances used to kill microorganisms or to stop them from growing most which are necessary for the natural growth of agritcultire l products. Death attributed to antibiotic resistance by 2050 is shown by researchers are alarmingly high as follows. (Asia 4,730000 Europe, 390000 North America, 317000 Latin America, 392000 Africa 4150000 and Oceanid 22000.) World Consumer Federation has chosen this topic as the theme of the year 2016, considering the impending danger of the process to avoid a post antibiotic era for the modern world. Due to the greed and the selfishness of the human being, the situation appears to be worsening with no signs of checks and balances. Destruction of the environment, preparation of adulterated food, manufacture of drugs of inferred quality, sheer disregard of the side effects of inferior drugs in the world -especially in the developing world market, spread of drug menace worldwide, use of poisonous fertilizer and contamination of water sale of junk food in large scale are some of the main factors catalysing the destruction process of the human race. Sri Lanka is an easy pray for the rough wave of the menace reaching us at a terrific speed. Drug is a mafia which is considered the most lucrative business in the globe. It is difficult to seek justice from a mafia until and unless the states and organizations work together against these powerful groups. It is time for a UN convention on this arena.

Food Giants

Will the food giants cooperate with a programme to prevent disaster is a moot issue – very likely they will not-  unless pressurized by groups and governments with international organizations. Main food giants such as Mc Donald’s, KFC, Subway, have over 100, 000 restaurants worldwide ever growing with a systemic scientific production of food chains with antibiotics as an ingredient to catalyse and improve the quality and quantity of the end products in the food chain. These are only major players among many small food chains, food outlets, markets, and food outlets in abundance worldwide. They have been accused of providing unhygienic Junk Food by Governments and Health sectors private and public. Will they voluntarily reduce or control the antibiotic intake, or what measure are to be taken by governments of campaigners are matters to be discussed. Enormity of the production, and the great demand despite the dangers food giants will not take drastic steps to contain the situation over expected losses in income. Culprits are many in additions to the main food giants in the process of the slow death of the human race due to greed of some human beings. Unfortunately, Sri Lankans have become a prisoner of fast food giant’s modern economic trends depending on hand to mouth borrowed economy based on credit cards. Beckley’s Chairman do not possess a credit card knowing well the adverse effects. They target children as easy prey to attract junk food and drinks with 8 spoons of sugar and cola in drinks which are grossly unhealthy. Diabetes and obesity is common in children in Sri Lanka and of course in the west too. West live on mortgages, borrowed money credit cards and junk food and a good social security models! Food giants are a main and unregulated eating outlets and a  threat to the health of the world population. In Sri Lanka food outlets are unregulated though CAA I bound to pave the way for the citizen items which are not hazardous to the life of consumer ( 7a) of the Act. We are heading to be a sick nation with 10% population affected by CKD and 100,000 kidney related patients added another 5000 yearly requiring more 1000 dialysis centres and spread of cancer if the agritcultire mafia continues. Ajino Moto earns 12 billion dollars annually and the richest multinational companies in Sri Lanka and worldwide are drug and agricultural dealers  which shows the enormity of the issue and the strength of the world players using us as pawns..

Consumer International

Consumer International and organizations worldwide are calling for Global commitments urging food companies for long-term and constructive steps in production of the food chain and from restaurants stop serving such food to take such food off the menu. It is doubtful whether restaurants will oblige when they already keep serving unhealthy and adulterated food with dangerous foreign bodies such and Ajino Moto – monosodium Glutamate” freely and frequently used in Sri Lanka and worldwide. It is a weed killer in Sri Lanka and used in restaurants, hotels and evening houses as a cooking ingredient for taste. With the development of the Hi Tec, IT, and the Technology in all sectors world has become a small village where news and products pass across boarders easily and quickly with a click of a button in seconds.  While the entire world suffers due to excessive production of meat and related food Sri Lanka will not be in isolation due to dependency to the outside world for food. Sri Lankan food chains are less regulated and pruned to provide adulterated and unhygienic food except for few concerned restaurants and hotels. in Sri Lanka water in infested due to pollution with fertilizer which Has resulted to produce 100,000 kidney related patients growing by 5000 every year which is a disturbing scenario. Vegetables, fruits, cooked and uncooked food is adulterated and poisonous in the absence of a proper monitoring system by the CAA and the Bureau of Standards. We recognize the services rendered by the consumer international in leading the worldwide campaign for the consumer who are in need of assistance for healthy consumer items at a reasonable price.

Threat of Post Antibiotic Era

Invasion to Sri Lanka of the danger of post antibiotic era, is inevitable and what are the possible remedies available under the Sri Lankan legislature is important to consider to activate action/s in line with the theme and the programme of the Consumer International to work out an international plan of action. With the open economy and the expectations of the consumers in Sri Lanka it is difficult to expect self-regulatory procedure as precautionary measures and alternative steps for the consumers to be provided with locally processed food and imported food free from antibiotics which is a complicated and cumbersome procedure. In Sri Lanka the main regulator is the Consumer Affairs Authority (Act No 9 of 2003) which is a new model on promoting competition and regulation of trade replaced by Consumer Protecting Act (1/79, Fair trading Act (1/87) and Control of Prices act (Chapter 173) based on price control of consumer items and services in par with free economy instead of the price control based on strict price controls in a closed economy under the previous legislation. Current legislation lacks teeth, yet implementable with the help of the state and a strong consumer movement which is in a paralyzed state today even though it is the duty of the CAA to promote assist and encourage the establishment of consumer organizations (8/f) of the act) We are informed that the Authority is maintaining some files and the information is that the associations are non-extent an inactive. Nothing is heard in the media or the presence is not felt. It is time to bring about changes to the CAA act as a matter of urgency.

Consumers Act No 9 of 2003

The act deals with regulation of trade giving the Authority powers to undertake studies, issue directions to manufacturers and traders, Enter into agreements on price and maximum price of goods, punishment of offences of refusal to sell, denial of possession of consumer items, investigations, advisory references, authority to review questions relating to price of goods, publication of reports, traders to display prices, registration of traders, directions to radars to issue receipts, direction on notice boards, warranties in relation to the supply y of goods, promotion of competition and consumer interest, power to issue notices to witness, lead evidence and conduct investigations are some powers vested in the CAA which is a model of Canadian and European model with Western concepts on competition and open economy. Whether the powers vested are made use of for the consumer who is actual or potential user of any goods or services made available for a consideration by any trader or manufacturer (S/75 of the Act) is a matter for the citizen who is a consumer to decide. Consumer is a king and a king maker in the other parts of the world using the organisational strength. How powerful the Sri Lankan consumer is known to the consumer not properly recognized by the state, CAA or the Media. Do people feel the presence of the CAA authority set up with many hopes to protect consumers against marketing of goods or services hazardous(7a), protect consumer against unfair trade practices(7b) to ensure consumer has adequate access and (7d) seek redress against unfair trade practices. CAA act is designed to provide for the better protection of consumers through the regulation of trade and prices of goods and services and to protest traders and manufacturers against unfair trade and restrictive trade practices. People are the best judges to adjudicate their positioning the society and it is time they start flexing muscles through consumer organizations.

In addition to the Act there are other institutions and bodies providing the consumer redress he is entitled to under the UN system and the Constitution. Health Ministry, Ministry of Finance, Local Authorities, Public health Inspectors, Bureau of Standards, Institutions and bodies set up under the drug ordinances, food safety and food health and many bodies and institutions set up under various ministries such as Ministry of food safety and Ministry of Cooperatives. It is doubtful whether these bodies already inactive will be in a position to resist the grave danger nearing us with leads of genetically prepared food chains with antibiotics fast reaching our dishes.

Consumer Organizations

They say the consumer is always right and a King and a King maker who is in a position to topple governments unable to look after the citizen who is a consumer or a potential consumer at some stage in the living process in the modern world. Though John f Kennedy once said that consumers are the most neglected group in the, society the organizational power of the consumer today has priced it otherwise in the west. When Cola company used water from Thames, it is the consumer movement and the press that brought them to kneels through litigation. The consumerism and the consumer is powerful worldwide mostly in the west and other parts of the globe. In our country Cola and many companies still in the process of contamination of water in a large scale in Kelani River contaminating drinking water of citizens in and around Colombo, when the NGO’s and social active sector has turned a blind eye due to reasons we can understand It is big Money to politicians! What is required in Sri Lanka is independent consumer movement devoid of political interferences led by a committed and knowledgeable consumer leader. It is the mandate and duty of the CAA to facilitate and encourage the movement. Unfortunately, it is concentrating on collecting funds by way of fines from the trader and manufacturer expected to be encouraged based on fair competition. Nothing is too late. It is time for the line Minister to give some life and strength to the CAA to activate a network of powerful and committed consumer organisations. We thank IPS having organized this event as an annual event for the benefit of the consumer with great commitment and vision.

Way forward

Way forward is difficult but it has to be achieved in the interest of the future generation and the existence of the mankind. It has to be a continuous consorted effects by the UN and International Organs/organizations, Non-government organisations, States, Consumer organizations professional bodies and social active groups worldwide. We must realize that if we do not have a proper control on resisting the food chain and if we do not succeed we should be prepared to perish and buried. World is full of poisons food fast as well as normal food dry and cooked. West has awareness programs and steps are taken in educating and organizing the world citizen. We Sri Lankans digging our own grave by destruction and destroying our environment and practicing wrong eating habits with excessive consumption of liquor as a country famous and leading for excessive consumption of alcohol.  We are an Island with no physical boundaries thereby we can be safe in isolation without being infested with foreign intervention if we manage ourselves carefully maintaining our own food and agriculture system unique to ourselves we are used to for generations. We were self-sufficient historically and it is easy to regain it as has been done in paddy cultivation. It is easy to regain past glory with some efforts to avoid import of potentially poisonous food chains. We could grow our own food with carbonic fertilizer. USA is in trouble in this area. She has 2 Trillian waste to be got rid of which is continuing tied to the tigers tail with no escape. We can avoid or limit eating poisonous flesh of the animal kingdom. Though we are carnivores still we can limit eating flesh of others for our own good. CAA act should be amended and given sufficient teeth and a proper leadership is required to implement the strategy and the concepts with the social actors and the consumer organisations. Trader manufacturer and the consumer should be educated and should have a close rapport with the CAA and the State on planar action. Consumer organisation should be given recognition and facilities and country wide network I to be established. It is the duty of the professionals and professional bodies to educate the citizen of the impending danger to the mankind- Sri Lankans as will soon. If proper steps are not taken Sri lank will be a country of cancer, Diabetic and Kidney diseases. We should be a party to the international consumer organisations and the activism on consumerism. Media has an important role to play in this issue by giving balanced and important news instead of giving sensational news to sell the products. It is sorry to note that media is at times irresponsible and do not consider priorities. We must keep politics apart in this most polarized society fighting with each other for petty mattes and petty differences.  Young and students, professionals, NGOs, and the ordinary citizen must speak and discuss with one word in this crucial issue concerns every citizen equally. Clergy too should play a main role in directing and educating followers giving correct signals. There is no time to waste – the plan of action and the strategy should commence forthwith.

By Afshain Afzal

 Gulf Cooperation Council (GCC) decided to include Hezbollah on the GCC’s list of terrorist organizations on 3 March 2016. This was followed by Foreign Ministers’ meeting of the Arab League at Cairo, which on 11 March 2016, formally declared Hezbollah group a terrorist organization. In addition, during the meeting, Saudi Arabia also took some punitive measures against Lebanon, including cutting $4 billion in aid to Lebanese security forces. The twenty two nations attended the meeting, which supported the resolution and there was a consensus on the decision with abstention from Lebanon and Iraq and a reservation from Algeria.

An important aspect of the meeting that cannot be overlooked is that the Arab League, while criticizing Israeli occupation on Palestine, welcomed a French initiative calling for a global conference for peace and called for effective global measures to end the Israeli occupation of Palestine. It is pertinent to mention here that European Parliament, on 17 December 2014, adopted a redrafted resolution referring to its strong support for the two-state solution on the basis of the 1967 borders, with Jerusalem as the capital of both states, with the secure State of Israel and an independent, democratic, contiguous and viable Palestinian State living side by side in peace and security on the basis of the right of self-determination and full respect of international law. The very same day, the European Union Tribunal annulled, on procedural grounds, the European Council measures maintaining Hamas on the European list of terrorist organisations.

The United States of America has long declared Hezbollah to be a terrorist organization while the European Union only lists the military wing of Hezbollah on its terrorist blacklist. Saudi Arabia cut diplomatic relations with Iran in February this year after Iranian protesters reacted over the execution of Shia religious leader, Nimr al-Nimr and set Saudi Embassy in Tehran on fire. Reciprocal, successful conclusion of a three-week counter-terrorism exercise, Northern Thunder” in Saudi Arabia, in which 20 countries participated, sent a strong message to enemies and adversaries. An important feature of the exercise was Pakistan Air Force’s JF-17 Thunder, which presented a spectacular aerial display in Saudi Arabia for the first time.

Reacting on the decision of Arab League, Lebanon’s Foreign Ministry Gibran Bassil said that labeling Hezbollah as a terrorist organization goes against the Arab treaty for combating terrorism, which distinguishes between terrorism and resistance. He added that Hezbollah is a Lebanese party that enjoys broad representation in the parliament and Cabinet so the word terrorist” be struck from the records of the meeting. Hadash and Balad parties issued separate statements criticizing decision by the Gulf Cooperation Council and Arab League to include Hezbollah on list of terrorist organizations. Hezbollah leader Hassan Nasrallah, in a televised speech, criticized Saudi Arabia for its punitive measures against Lebanon. He also accused Saudi Arabia of seeking to cause strife between Sunnis and Shiites everywhere in the world. Iraqi official spokesman said that Hashd Shaabi and Hezbollah had preserved the dignity of the Arabs and those who call them terrorists are the terrorists.

In another development, Iranian President, Hassan Rouhani will visit Pakistan later this month. In a non-official resolve it was highlighted that both countries would solve various misunderstandings between the two countries. Iran intends to expand economic cooperation with Pakistan including Iran-Pakistan Gas Pipeline, along with increasing regional cooperation and carrying out joint efforts in the fight against extremism and terrorism. Pakistan and Iran intends to carry out joint efforts in the fight against extremism and terrorism. It is important to mention here that Gulf Arab and African states, Pakistan, Turkey, Malaysia etc. are part of 34-state Islamic military coalition to combat terrorism.

The fact cannot be denied that Muslim unity should be the prime objective of the Muslim states but expansionist designs has encouraged only the centrifugal forces. It is an open secret that Western nations have installed unpopular weak leadership in different Muslim countries to widen Muslim divide on sectarian grounds. The uprising in Syria, Iraq, Bahrain, Yemen and elsewhere are few on ground realities those cannot be denied. The Arab League decision has been taken after due consultations but fears of consequential weakening of Lebanon and its army cannot be ruled out. The Muslims nations should understand that their legitimate resistance movements should confine to their prime goals and militants should be barred for participating in political struggle in other countries like Syria, Iraq, Yemen, Saudi Arabia, Pakistan, Afghanistan and elsewhere.  afshain@hotmail.com

 නලින්ද සිල්වා 

ඩී එස් සී උපාධිධාරී සේවාර්ජිත (සම්මානිත) මහාචාර්ය අශෝක අමරතුංග මහතා පසුගිය මාර්තු 03 වැනි දා ලිපියෙන් කාල නීර්ණය ගැන කතාවකට ද මග පාදා ගෙන ඇත. අප ඒ මහතාගේ සුදුසුකම් සෑම ලිපියක ම මුල සඳහන් කරන්නේ ඒ මහතා ඇගයීම සඳහා ය. ඒ මහතා තම ලිපි අවසානයේ දී තම සුදුසුකම් අපට නිතර නිතර මතක්කර දෙන්නේ ඒ මහතා තම සුදුසුකම් පිළිබඳ ඇගයීමක් කරන බැවින් යැයි සිතමි. අමරතුංග මහතා තමා ගැන ඇගයීමක් කරන්නේ නම් අප ද ඒ මහතාට ඒ ඇගයීම ලබාදීම නුසුදුසු යැයි මම නො සිතමි.

කෙසේ වෙතත් අමරතුංග මහතාගේ ලිපි මට සිහිගන්වන්නේ මැක්කාගේ කතාව ය. පාසල් ශිෂ්‍යයකු රචනය සඳහා තමාට ගුරු මහතා කිනම් මාතෘකාවක් දුන්න ද සෑම විට ම මැක්කා ගැන ලිවී යැයි සඳහන් වෙයි. උදාහරණයක් ලෙස එළදෙන ගැන රචනයක් ලිවීමට කී විට සිසුවා එළදෙනගේ ඇඟේ මැක්කකු සිටී යැයි සඳහන් කර මැක්කා ගැන ලියයි. අමරතුංග මහතා කළ යුතුව තිබුණේ මා විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු බවට ගෙනෙන තර්ක හා කරුණු සාවද්‍ය බව පෙන්වීම ය. එහෙත් ඒ වෙනුවට ඒ මහතා බටහිර විද්‍යාව පිළිබඳ තමා කියවා ඇති ජනප්‍රිය පොත්වල ඇති කරුණු තමාට තේරෙන ආකාරයට විදුසරට ලියයි. ඔහුගේ ඊනියා ජීවිතයේ අරුත ගැන ඔහු කියන්නේත් බටහිර පොත්පත්වල තිබෙන බටහිර කතා ම ය.

අපේ ප්‍රවාදය ඉතා සරල ය. අප ඒ නැවතත් කියන්නේ අමරතුංග මහතාගේ බටහිර විද්‍යා පාඩම් නිසා ඒ බව සමහරකුට අමතක වී ඇත යන පදනමින් ය. අප එකිනෙකා විසින් සකස් කෙරී ඇති ලෝක සියල්ල මුසා ය. සුත්තනිපාතයෙහි ද්වයතානුපස්සනා සූත්‍රයෙහි පෘථග්ජනයන්ගේ දැනුම මුසා බව පැහැදිලි ව කියැවෙයි. එසේත් නැත්නම් පටිච්චසමුප්පදායට අනුව ත්‍රිලක්‍ෂණ පිළිබඳ අපේ අනවබෝධය හේතුවෙන් අපි ලෝක සංස්කරණය කර අසාර වූ සංසාරයේ ගමනක යෙදී සිටිමු. අපේ ප්‍රවාදයේ මුල ඇත්තේ එතැන ය. අපේ ප්‍රත්‍යක්‍ෂ යැයි කියන දැනුම සංකල්ප ආදිය ද මුසා ය. මා යන සංකල්පය ද මුසාවකි. ප්‍රත්‍යක්‍ෂ දැනුම මනස හා සම්බන්ධ පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර හා මනසට පමණක් ගෝචර දැනුම යනුවෙන් වර්ග කළ හැකි ය. බටහිර විද්‍යාවෙහි දී පටන් ගැනෙන්නේ මනස හා සම්බන්ධ පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර දැනුමෙන් යැයි පැවසෙයි. මේ පරීක්‍ෂණ, සම්පරීක්‍ෂණවලින් හෝ පරීක්‍ෂණ නැතිව ම කෙරෙන නිරීක්‍ෂණ පිළිබඳ දැනුම ය. ඒ දැනුම සංයුක්ත  දැනුමකි. 

 බටහිර විද්‍යාවෙහි දී මේ නිරීක්‍ෂණ සාධාරණීකරණයට ලක් කෙරෙයි. සාධාරණීකරණයට ලක් වූ පසු ඒ වියුක්ත දැනුමක් වෙයි. බල්ලකු හෝ අසවල් බල්ලා හෝ නොවන සාධාරණ බල්ලා වියුක්ත සංකල්පයකි.  ඒ සඳහා ඉංගිරිසි භාෂාවෙහි a dog, the dog සංකල්පවලට අමතර ව dog යන වියුක්ත සංකල්පය වෙයි.  එහෙත් සිංහල භාෂාවෙහි එවැනි වියුක්ත බල්ලකු නැත. වියුක්ත බල්ලකු තබා වියුක්ත මිනිසකු ද සිංහලයෙහි නැත. අද සිංහලයෙහි ඇතැම් අවස්ථාවල ඉංගිරිසි අනුකරණයෙන් වියුක්ත මිනිසා යන්න යොදා ගැනෙයි. උදාහරණයක් වශයෙන් මිනිසාගේ පරිණාමය ගැන අපි අද කතා කරමු. එහෙත් මේ ඒක වචන වියුක්තය වෙනුවට සිංහලයෙහි එදා යෙදුනේ සංයුක්ත බහුවචන රූපය ය. සිංහල සම්ප්‍රදායෙහි මිනිසාගේ පරිණාමය යන කතාව එදා සටහන් කෙරුණේ මිනිසුන්ගේ පරිණාමය යනුවෙනි. සිංහල බෞද්ධයන්ට වියුක්තය නුහුරු ය. සිංහල බෞද්ධයනට බටහිර විද්‍යාඥයන් වීමට නම් පළමුව ඔවුන් සිංහල බෞද්ධ චින්තනයෙන් මිදී  ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයට හුරු විය යුතු ය. අමරතුංග මහතා එසේ මිදී ඇතැයි මම නො සිතමි. 

බටහිර විද්‍යවෙහි සාධාරණීකරණය  වූ වියුක්ත නිරීක්‍ෂණ තේරුම් කර දීම සඳහා වියුක්ත ප්‍රවාද ගොතනු ලැබෙයි. අප පට්ටපල් බොරු යයි කියන්නේ මේ වියුක්ත ප්‍රවාද සහිත බටහිර විද්‍යාවට ය. නිරීක්‍ෂණ සංයුක්ත වුවත් වියුක්ත වුවත් මුසා ය, එනම් බොරු ය. ඒ මුසා තේරුම් කිරීමට ගොතන වියුක්ත ප්‍රවාද පට්ටපල් බොරු ය. බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු ය යන්නෙන් අප කියා සිටින්නේ  ඒ බව ය. අමරතුංග මහතා කළ යුත්තේ මේ කරුණු සාවද්‍ය බව පෙන්වා දීම ය. එහෙත් ඔහු කරන්නේ බටහිර විද්‍යාව ගැන ඔහුට තේරෙන අයුරින් පාඩම් කියා දීමකි. පසුගිය මාර්තු 02 වැනි දා ලිපියෙහි ඒ මහතා මෙසේ ද සඳහන් කර ඇත.

ඉහත සඳහන් E වල අනුපාතික අගය 0.007 වීම ඉතා වැදගත් ය. මූලද්රව්ය  සෑදෙන්නේ රැල්ලක්‌ (cascade) ලෙස බව Fred Hoyle පවසා ඇත. එම ක්රියයාදාමය හෝ රැල්ල කෙතරම් දුර යනවා ද යන්න නිගමනය කෙරෙන්නේ එම සංඛ්යාලව විසිනි. එය 0.006 වූයේ නම් හයිඩ්ර්ජන්වලට එහා යන්නේ නැත. එය 0.008 වූයේ නම් මුළු හයිඩ්රනජන් ප්රඑමාණය බර ලෝහවලට පත්වන්නේ ය. එවැනි අවස්‌ථා දෙකේ ම ජීවීන්ට අවශ්යන දේවල් සෑදෙන්නේ නැත. හයිඩ්රජන් න්යෂ්ටියේ ස්‌කන්ධයෙන් ශක්‌තිය බවට පත් වන අනුපාතය ගැන පැහැදිලි කිරීමක්‌ කළ Martin Rees නමැති විද්යාිඥයා එවැනි සංඛ්යාක හයක්‌ පිළිබඳව අදහස්‌ දක්‌වා ඇත. එම සංඛ්යාය සැම එකක්‌ ම අප ගේ පෘථිවිය ජීවීන්ට සුදුසු ග්ර්හලෝකයක්‌ බවට පත් කිරීම සඳහා වැදගත් වන්නේ ය. එම සංඛ්යාම හය පිළිබඳ විස්‌තරයක්‌ ප්රිථම වරට මාර්ටින් රීස්‌ විසින් සිදු කරන ලද්දේ Just Six Numbers (1999) නමැති ඔහු ගේ කෘතිය මගිනි. මේ සංඛ්යා  හය Dimentionless Physical Constant නමැති මානයක්‌ නොමැති භෞතික නියතයන් වන්නේ ය. එවැනි නියත දැනට  26ක්‌ නිර්මාණය වී ඇත. මේවා ගැන පසුව සාකච්ඡා කරමු. ඒවා මේ ලිපියේ සඳහන් කොට ඇත්තේ එම නියත හය පිළිබඳ සඳහනක්‌ තබා E නමැති අනුපාතික සංඛ්යා ව විස්‌තර කොට ජීවීන්ට සුදුසු තත්ත්වයට පත් වීම සඳහා පෘථිවිය මුළු විශ්වයට සම්බන්ධ වී ඇති ආකාරය පෙන්වා දීමට ය.” 

අමරතුංග මහතා මෙහි දී E අගයක් ගැන සඳහන් කරයි. මේ අගය 0.007 ක් ම වූයේ ඇයි? බටහිරයන්ට  මානවකේන්ද්‍රවාදී නොවී සිටීමට නො හැකි ය. බටහිර විද්‍යාවට අනුව E සඳහා වෙනත් අගයක් තිබිණි නම් ලෝකය ද මිනිසුන් (ඊනියා මිනිසා) ද නැත. වෙනත් වචනවලින් කියන්නේ නම් විශ්වය මවා හෝ මැවී හෝ ඇත්තේ මිනිසුන් සඳහා ය. බටහිරයන්ට සූර්යකේන්ද්‍රවාදය ලැබුණේ වෛදික ගණිතඥයන්ගෙනි. එතෙක් බටහිරයන්ට කේන්ද්‍රය වූයේ පෘථිවිය හා ඊනියා මිනිසා ය. වෛදිකයෝ සූර්යකේන්ද්‍රවාදය දැන සිටි මුත් ඒ නිරපේක්‍ෂයක් බවට පත් නොකළහ. ඔවුහු ජ්‍යොතිෂයෙහි දී පෘථිවියට සාපේක්‍ෂව ග්‍රහයන්ගේ (ග්‍රහ වස්තු නො වේ) චලිතය සාකච්ඡා කළහ. එහෙත් බටහිරයෝ සූර්යකේන්ද්‍රවාදය නිරපේක්‍ෂයක් බවට පත්කළහ. ඔවුහු පසුව ක්‍ෂිරපථ මන්දාකිණිය ද, ඉන්පසු ස්ථානීය මන්දාකිණි ද කේන්ද්‍ර බවට ගත්හ. එහෙත් විශ්වවේදයෙහි දී ඔවුන්ට ඒ කළ නොහැකි විය. එසේ නමුත් දැන් ඔවුන් කියන්නට සූදානම් වන්නේ විශ්වය නිර්මාණය කෙරී හෝ නිර්මාණය වී ඇත්තේ හෝ මිනිසුන් වෙනුවෙන් බව ය. ඔවුන්ට මානව කේන්ද්‍රවාදයෙන් ඉවත්විය නො හැකි ය. කේම්බ්‍රිජ විශ්වවිද්‍යාලයෙහි විශ්වවේදියකු වන ජෝන් බැරෝ ආදීහු කලක සිට මානවත්වාරෝපණයක් (Anthropomorphism) ගැන කතාකරති. බටහිර විශ්වවේදීන් ු හි අගය තේරුම් කරන්නේ කෙසේ ද? ඔවුන්ට ඒ සඳහා මානවකේන්ද්‍රීය නොවන පට්ටපල් බොරුවක් ගෙතිය හැකි ද? 

අමරතුංග මහතා බටහිරයන් අනුව යමින් මානවකේන්ද්‍රවාදී (ජෛවීයකේන්ද්‍රවාදී) වෙයි. අමරතුංග මහතා සඳහන් කරන මේ වාක්‍ය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්න. මින් පෙනී යන්නේ දුකින් ජීවත් වී මරණයට පත් වන ජීවීන් තම සේවයට බඳවාගැනීම සඳහා විශ්වය කෙතරම් සංකීර්ණ වූ වෙහෙසක්‌ දරා ඇත් ද යන්න ය. E නමැති 0.007 යන අගය මුළු විශ්වයට ම අදාළ (යෙදිය හැකි)  අගයක්‌ වන්නේ ය. මෙතරම් සංකීර්ණ වූ විශ්වයේ මෙතරම් සංකීර්ණ වූ පෘථිවියක්‌ මෙතරම් සංකීර්ණ වූ ජීවින් සඳහා සකසා ඇත. එවැනි දෙයක්‌ කළ හැකි විශ්වය මිනිසා ගේ දුක නැති කොට හැම දා ජීවත් වන ජීවීන් නිර්මාණය නො කළේ ඇයි? එසේ නො කර තෘෂ්ණාවෙන් පොලඹවා දුකින් ජීවත් වෙමින් නොයෙකුත් දේ නිර්මාණය කොට මරණයට පත් වන ජීවීන් නිර්මාණය වී ඇත්තේ ඇයි?” 

මෙයින් කියැවෙන්නේ කුමක් ද? දුකින් ජීවත්වන ජීවීන් තම සේවයට පත්කර ගැනීම සඳහා විශ්වය මහත් වෙහෙසක් දරා ඇති බව ය. විශ්වය ඇතිවූයේ කුමක් සඳහා ද? ජීවීන් සේවයට ගැනීම සඳහා ද? මේ දැනුම කාගේ ද? පැහැදිලිව ම ඒ ජීවීන්ගේ පොදු දැනුමක් නො වේ. ඒ ඊනියා මිනිසාගේ දැනුමකි. මිනිසුන්, බටහිර මිනිසුන්, නොවන්නට මෙවැනි දැනුමක් නැත. විශ්වය මැවී ඇත්තේ ම මිනිසුන්ට ඒ දැනුම ලබාගැනීමට හැකි වන අයුරින් ය යන්න බැරෝ ආදීන්ගේ ප්‍රවාදය ය. වෙනත් අයුරකින් කියන්නේ නම් විශ්වය මවා හෝ මැවී හෝ ඇත්තේ මිනිසාට දැනුම ලබා දීමට ය, නැතහොත් දැනුම ලබාගැනීමට හැකිවන අයුරින් ය. අපට කීමට ඇත්තේ විශ්වය ඇත්තේ මිනිසුන්ට පට්ටපල් බොරු ගෙතීමට බව ද? 

අමරතුංග මහතාගේ බුදුදහම අඩුම තරමෙන් සම්මත ථෙරවාදයවත් නො වේ. ඔහුගේ පඹගාලෙහි සංකීර්ණ දේ කළ හැකි විශ්වය මිනිසාගේ දුක නැතිකර හැම දා ජීවත්වන ජීවීන් නිර්මාණය කර නැත.  ඔහු කියන්නේ සදාකාලික ව ජීවත්වීම සැපතක් කියා ද, පැහැදිලි නැත. ඒ කෙසේ වෙතත් විශ්වය ජීවීන් නිර්මාණය කර ඇත්තේ ඔවුන් තෘෂ්ණාවෙන් පොළඹවා දුකින් ජීවත්කර විවිධ දේ නිර්මාණය කර මරණයට පත්වන අන්දමට ය. මෙය තෘෂ්ණාව ඇතිවීම පිළිබඳ කතාවක් ද? ඒ පටිච්චසමුප්පදායටවත් සම්මත ථෙරවාදයටවත් එකඟ නො වේ. අමරතුංග මහතාට අනුව විශ්වය මිනිසුන් ඇතුළු ජීවීන් නිර්මාණය කර ඇත්තේ ම තෘෂ්ණාවෙන් පෙළඹවීමට ය. 

මෙය දෙවියන් වහන්සේගේ නිර්මාණය නොවුවත් නිර්මාණයකි. එය ඩාවින්ගේ පරිණාමවාදයට එකඟ වන්නේ ද? විශ්වය විසින් ජීවය නිර්මාණය කෙරී ඇත, ඒ විශ්වයට සේවය කිරීම සඳහා ය. අමරතුංග මහතා තවදුරටත් මෙසේ කියයි. ජීවීන් ගේ මරණයට පසු ඪණං, ූණං, ප්රොසටීන් ඉතිරි වන ලෙස සැකසී ඇත්තේ ඇයි? එසේ නම් ජීවීන් ගේ ජීවිතයේ අරුත ඪණං, ූණං, ප්රොිටීන් නිර්මාණය කිරීම විය යුතු ය.” ජීවීන්ගේ මරණයට පසු ඔවුන් නිර්මාණය කළ RNA, DNA, ප්‍රෝටීන් ඉතිරි වෙයි. අමරතුංග මහතා ඉන් නිගමනය කරන්නේ ජීවීන්ගේ ජීවිතයේ අරුත  RNA, DNA, ප්‍රෝටීන් නිර්මාණය කිරීම විය යුතු බව ය. අමරතුංග මහතා ඒ නිගමනය එළඹෙන්නේ කිනම් තර්කයකින් ද? ජීවීන් යම් යම් දේ ඉතිරිකර මිය යන්නේ ය යන්නෙන් ගම්‍ය වන්නේ ජීවීන්ගේ ජීවිතයේ අරුත එ ඒ දේ නිර්මාණය කිරීම බව ද?

අනෙක් අතට ජීවීන් ඇතිවූයේ කෙසේ ද යන ප්‍රශ්නයට අමරතුංග මහතා දෙන පිළිතුර කුමක් ද? RNA පිළිබඳ නව ප්‍රවාද (නව පට්ටපල් බොරු) බටහිර විද්‍යාවේ දැන් දැන් ගෙතෙයි. අපි ඒ පැත්තකින් තබමු. ජීවීන් ඇතිවීමට පෙර ප්‍රොටීන් තිබිණි ද? එසේ නම් ජීවීන් ඇතිකර ප්‍රොටීන් නිපදවා ගන්නේ ඇයි? විශ්වයට ජීවීන් නැතිව ම  RNA, DNA, ප්‍රෝටීන් නිර්මාණය කර ගැනීමට නො හැකි ද?  ජීවීන් ඇතිකර ඉන්පසු ජීවීන් ලවා ද ඒ දේ නිර්මාණය කිරීම විශ්වයට වඩා වාසිදායක ද? ලාභ ද? අමරතුංග මහතා අප වැනි හුදී ජනයාගේ පහන් සංවේගය සඳහා ඒ සියල්ල පැහැදිලි කරන්නේ ද?

අමරතුංග මහතාගේ තර්ක බටහිර විද්‍යාවට ම ගැලපෙයි. පසුගිය දා බටහිර විද්‍යාව වෙනුවෙන් මෙරට පෙනී සිටින උගතකු අමරතුංග මහතාගේ බුද්ධිමය වීරයකුට පහර ගසමින් කියා සිටියේ p ප්‍රස්තුතයෙන් q ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වේ නම් එයින් q ප්‍රස්තුතයෙන් p ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වන්නේ යැයි කිව නොහැකි බව ය. බටහිර ගණිතයෙහි දී ඒ එසේ යැයි සැලකෙයි. එහෙත් බටහිර ගණිතයෙහි හෝ බටහිර දර්ශනයෙහි හෝ ගම්‍යවන්නේ ය යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක් දැයි පැහැදිලි නො කෙරෙයි. ප ප්‍රස්තුතයෙන් ද ප්‍රස්තුතය ගම්‍යවන්නේය යනු කුමක් ද? ඇරිස්ටෝටලීය න්‍යායෙහි ගම්‍ය වීම යනු කුමක් ද? අප කලින් ද සඳහන් කර ඇති පරිදි a=b, b=c නම් a=c බව නිගමනය කරන්නේ කිනම් න්‍යායකට, තර්කයකට අනුව ද?  a=b නම්  a+c=b+c  බව නිගමනය කරන්නේ කිනම් න්‍යායකට, තරකයකට අනුව ද?  

අපි එය ද පැත්තකින් තබමු. අමරතුංග මහතාටවත් ඉහත සඳහන් බටහිර විද්‍යාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින උගතාටවත් එයට පිළිතුරු නොමැති බව අපි දනිමු. අපි ප ප්‍රස්තුතයෙන් ද ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වේ නම් එයින්  ද ප්‍රස්තුතයෙන් ප ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වන්නේ යැයි කිව නොහැකි බවට ඇති ප්‍රකාශය සලකමු. එහෙත් අර උගතා තේරුම් නොගත්තාට බටහිර විද්‍යාවේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ ප ප්‍රස්තුතයෙන් ද ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වේ නම් එයින්  ද ප්‍රස්තුතයෙන් ප ප්‍රස්තුතය නිගමනය වන බව ය. 

අපට වියුක්තය එතරම් හුරු නැති බැවින් ප්‍රසිද්ධ උදාහරණයක් ගනිමු. පොළොවට පොල් වැටෙන්නේ ඇයි යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් ලෙස, එසේත් නැත්නම් පොළොවට පොල් වැටීම තේරුම් ගැනීම සඳහා බටහිර විද්‍යාවේ ඇති ප්‍රවාදයක් නම් ගුරුත්වාකර්ෂණය ය. තවත් ප්‍රවාදයක් වන්නේ අවකාශ – කාලයෙහි වක්‍රතාවය ය. මේ කුමක් සැලකුව ද අපේ කතාවට එයින් බාධාවක් නො වේ. අපි බොහෝ දෙනාට පුරුදු ගුරුත්වාකර්ෂණ ප්‍රවාදය (පට්ටපල් බොරුව) ගනිමු. බටහිර විද්‍යාවේ ගුරුත්වාකර්ෂණ ප්‍රවාදය වියුක්ත ප්‍රවාදයකි. එයින් වියුක්ත නිගමන ගම්‍යකර ගත හැකි යැයි සිතමු. එය කිසිම පදනමක් නැතිව සංයුක්ත නිගමනයක් බවට පත්කර ගුරුත්වාකර්ෂණය ප්‍රවාදය වේ නම් යම් ත්වරණයකින් පොල් පොළොවට වැටෙන්නේ යැයි ගම්‍ය වන්නේ යැයි සිතමු. මෙහි ප ප්‍රස්තුතය වන්නේ ගුරුත්වාකර්ෂණ ප්‍රවාදය ය. පදනමක් තර්කයක් නැතිව වුව ද ගම්‍ය කෙරෙන ද ප්‍රස්තුතය යම් ත්වරණයකින් පොළොවට පොල් වැටේය යන්න ය. දැන් බටහිර විද්‍යාවේ ඊනියා විද්‍යාත්මක විධි ක්‍රමයෙන් (හෝ ඉන් කොටසකින් හෝ)  කෙරෙන්නේ පොළොවට යම් ත්වරණයකින් පොල් වැටේය යන්නෙන් ගුරුත්වාකර්ෂණයක් ඇතැයි (ගුරුත්වාකර්ෂණ ප්‍රවාදය) නිගමනය කිරීම ය. 

වෙනත් වචනවලින් කිවහොත් මෙහි දී කෙරෙන්නේ ද ප්‍රස්තුතයෙන් ප ප්‍රස්තුතය නිගමනය කිරීම ය.  මෙය අර උගතා රසල්ගෙන් හෝ වෙන කාගෙන් හෝ ඉගෙන පුනරුච්චාරණය කරන p ප්‍රස්තුතයෙන්q ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වේ නම් එයින්  q ප්‍රස්තුතයෙන් p ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වන්නේ යැයි කිව නොහැකි බවට ඇති ප්‍රකාශයට විරුද්ධ ය. බටහිර විද්‍යාවේ මුළුමනින් ම ඇත්තේ p ප්‍රස්තුතයෙන් q ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වේ නම් එයින්  q ප්‍රස්තුතයෙන් p ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වන්නේය යන ආකාරයේ ප්‍රකාශ ය. ඒ අනුව ඊනියා විද්‍යාත්මක විධික්‍රමය අර උගතාට අනුව බංකොළොත් විධික්‍රමයකි. එය ඒ උගතාට අනුව තර්ක විරෝධී ය. මෙයින් කියැවෙන්නේ එකී බටහිර විද්‍යාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින උගතාට අනුව බටහිර විද්‍යාවේ අනුගමනය කෙරෙන විධික්‍රමය තර්ක විරෝධී බව ය. බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු බවට අප කරන ප්‍රකාශයට එයින් තවත් තල්ලුවක් ලැබෙයි.

අපේ 2016 මාර්තු 09 වැනි දීන ලිපිය මෙතැනින් කෙළවර වෙයි. එහෙත් එහි අගට විදුසර කතෘ පහත සඳහන් කොටස එක්කර තිබිණි.

කර්තෘ සටහන-අමරතුංග මහතා නලින් ද සිල්වා මහතාට පිළිතුරු ලිපි පෙළක්‌ නො ලියන්නේ අප විසින් කරන ලද ඉල්ලීමකට අනුව ය. ඒ ඉල්ලීම කළේ මෙය කෙළවරක්‌ නො දකින විවාදයක්‌ බව හැඟී යන බැවිනි. විවාදය නැවැත්වීම සඳහා අපට එකඟ කරවාගත හැකි වූයේ අමරතුංග මහතා පමණ ය. ඒ මහතා වෙන ම ලිපි පෙළක්‌ ලියන්නේ ද (මාතෘකාව අපෙන් නො වුණත්) අප කළ ඇරයුමකට අනුව ය.”

 අමරතුංග මහතා මේ විවාදය ඇරඹුයේ මා ලියූ ලිපිවලට 2013 ඔක්තෝම්බර් 09 වැනි දා  පිළිතුරක් පළකිරීමෙනි. එතැන් සිට බෝධි ධනපාල, කීර්ති තෙන්නකෝන් හා චන්ද්‍රසිරි ධර්මවර්ධන යන මතකත්වරු ද මේ විවාදයට සහභාගි වූහ. බොහෝ සිංහල බෞද්ධ උගත්තු මා බටහිර විද්‍යාව හා ථෙරවාදය පිළිබඳ පළකරන අදහස්වලට විරුද්ධ වෙති. ඔවුන්ගෙන් ඉතා වැඩි දෙනකු දෙමළ ජාතිවාදයට විරුද්ධ බවත් ථෙරවාදී බුදුදහම හා එකී සංස්කෘතිය අගයන බවත් පැහැදිලි ය. ඇතැමකු මා දෙමළ ජාතිවාදයට විරුද්ධ ව ලියන ලිපිවලට යම් කැමැත්තක් දැක්වූවත් මා බටහිර විද්‍යාව හා දර්ශනය ගැන ලියන ලිපිවලට විරුද්ධ බව බොහෝ කලක සිට පැහැදිලි කරුණක් විය. 

මේ විරුද්ධතාව ඉහළ ම තලයකට ගෙනෙනු ලැබුයේ රජරට වකුගඩු රෝගය නමින් හඳුන්වනු ලැබූ රෝගයට හේතුව සෙවීමට මා මනුෂ්‍ය නොවන ප්‍රාණියකුගේ ආධාර පැතූ විට ය. මා කෙළේ සිංහල බෞද්ධයන් දැනුම සංස්කරණය කිරීමේ දී වසර දෙදහසකට වැඩි කලක් යොදාගත් ක්‍රමයක් නැවතත් යොදා ගැනීම ය. ආධ්‍යාත්මික ශක්තියෙන් දැනුම සංස්කරණය කිරීම ආසියාවේ බොහෝ කලක සිට පැවති ක්‍රමයකි. එය නැති වී ගියේ බටහිර විද්‍යාව ඇතුළු බටහිර දැනුමේ ආධිපත්‍යය විසින් අප යටපත් කිරීමෙන් පසුව ය. අප සතුව තිබූ දැනුම මිථ්‍යා ලෙස හඳුන්වනු ලැබිණි. බටහිර විද්‍යාව දැනුම ලබාගැනීමේ ඒකායන මාර්ගය ලෙසත් කවදත් ලෝකයේ ඊනියා විද්‍යාත්මක විධික්‍රමයක් තිබූ බවත් ඇතැමුන්ගෙන් කියැවිණි. බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු බව මා පැවසීමෙන් පසුව බොහෝ සිංහල බෞද්ධ උගත්තු දණ්ඩෙන් පහර ලත් සර්පයන් මෙන් හැසුරුණහ.  

මා විදුසරට අපේ ප්‍රවාද ලිවීමට පටන් ගෙන බොහෝ කලක් ගත වී ඇත. මා විදුසරට ලීවේ එයටත් පෙර සිට ය. විදුසර වර්තමාන කතෘ රාජේන්ද්‍ර කුලසිංහ මහතා විදුසරට පැමිණීමට පෙර ද මම එහි නිත්‍ය ලේඛකයෙක් වීමි. අපේ ප්‍රවාද ලිපි පෙළ අරඹනු ලැබුයේ ප්‍රධාන වශයෙන් ම බටහිර විද්‍යාවේ ප්‍රවාද හා දැනුම් ආධිපත්‍යයෙන් මිදීමට ය. ඒ කුලසිංහ මහතා කතෘ ධුරයට පත්වීමෙන් පසුව ය. එකී ලිපි පෙළ පළකිරීම පිළිබඳ මම ඒ මහතාට කෘතඥ වෙමි.  

අපේ දැනුම ආධ්‍යාත්මික ව සංස්කරණය කෙරෙන්නකි. එහෙත් අවුරුදු පන්සියයකට වැඩි යටත්විජිත අධ්‍යාපනයක හා සංස්කෘතික ආධිපත්‍යයක (දේශපාලන හා ආර්ථික ආධිපත්‍යවලට අමතර ව) ප්‍රතිඵල ලෙස අප අතර එලෙස දැනුම සංස්කරණය කළ හැකි අය සිටින්නේ ස්වල්ප දෙනකු පමණ ය. නැවතත් ඒ ක්‍රමයෙන් දැනුම සංස්කරණය කිරීමට අඩුම තරමෙන් තවත් අවුරුදු පනහකට වැඩි කලක් ගතවනු ඇත. එතෙක් මා සිතුවේ බටහිරයන් මෙන් ප්‍රවාද සංස්කරණය කිරීමට ය. එහෙත් එසේ කළ යුත්තේ සිංහල බෞද්ධ චින්තනයක් පදනම් කරගනිමින් මිස ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි පදනම් වීමෙන් බැහැර වීමෙන් බව මට හැඟී ගියේ ය. අපේ ප්‍රවාද මූලික වශයෙන් ඒ සඳහා විය. 

එහෙත් සිංහල බෞද්ධයන් එලෙස ප්‍රවාද සංස්කරණය කිරීමට යොමු කිරීමට මට නොහැකි විය. සිංහලයන්ට දෙමළ ජාතිවාදය පරාජය කිරීමට නොහැකි වී ඇත්තේ අප දෙමළ ජාතිවාදය පිළිබඳ අපේ දැනුමක් සංස්කරණය නොකරන බැවිනි. අපි දෙමළ ජාතිවාදය පිළිබඳ වූ අපේ දැනුමක් මගින් දෙමළ ජතිවාදය න්‍යායාත්මක ව පැරදවීමු. එමෙන් ම සිංහලයන්ට දෙමළ ජාතිවාදයේ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමට හැකිවිය. ඒ සඳහා දේශපාලන නායකත්වයක් ද ඇති කෙරිණි. එහෙත් දෙමළ ජාතිවාදය දේශපාලනික ව පරාජය කිරීම ඒ සියල්ලට වඩා දුෂ්කර ය. අපට අපේ ම වූ සංකල්ප, ප්‍රවාද ආදිය නොමැතිව ඒ කළ නො හැකි ය. අප දෙමළ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව යුද්ධයක් කෙළේ ය හා දෙමළ ජනයාට සිංහලයන්ගෙන් අසාධාරණයක් වී ඇත යන බටහිර මතවාදයෙහි එල්බ ගෙන සිටිනතාක් අපට දෙමළ ජාතිවාදය දේශපාලනික ව පරාජය කළ නො හැකි ය. අප අමතක නොකළ යුතු කරුණක් නම් දෙමළ ජාතිවාදය පිටුපස බටහිර හා ඉන්දීය මතවාද මෙන් ම ඔත්තු සේවා ඇති බව ය. අපි දෙමළ ත්‍රස්තවාදය ඊනියා යුද්ධයකින් පරාජය නො කෙළෙමු. ඒ බව ද දෙමළ ජනයාට දෙමළ වීම නිසා ම අසාධාරණයක් සිදු වී නැති බව සිංහල ඊනියා උගතුන්ට හා ජනතාවට ඒත්තු ගැන්විය යුතු ය. 

සිංහලයන් කරන්නේ දෙමළ ජාතිවාදයේ ඒ ඒ ක්‍රියාවන්ට ප්‍රතිචාර දැක්වීම පමණකි. දෙමළ ජාතිවාදය සමස්තයක් ලෙස දැකීමට ඔවුන්ට නො හැකි ය. අප දෙමළ ජාතිවාදය පිළිබඳ අපේ ප්‍රවාද ඇඟට ජීර්ණය කරගන්නා තෙක් අපට දෙමළ ජාතිවාදය පරාජය කිරීම ඉතාමත් අපහසු කාර්යයක් වනු ඇත. සිංහලයන් තමන් මහත් සේ අගයන රාමනාදන්ලා ප්‍රභාකරන්ගේ සීයලා බව දෙමළ ජාතිවාදයේ සමස්තය මගින් දැකිය යුතු ය. එහෙත් පඬි සිංහලයෝ එසේ නො කරති.   

අපේ ප්‍රවාදවලට රුචි නොවූ සිංහල බෞද්ධ වෛද්‍යවරු, වෘත්තීයකයෝ සහ වෙනත් පඬියෝ මා බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු යැයි කීමත් සමග මට විරුද්ධව අවි අමෝරා සටන් වැදුණහ. ඔවුහු විදුසරට බලපෑම් කළහ. එහෙත් ඒ බලපෑම් මැද ද කුලසිංහ මහතා අපේ ප්‍රවාදවලට ඉඩ දුන්නේ ය. එයට නැවතත් මගේ ස්තුතිය ඒ මහතාට හිමිවෙයි. ඩී එස් සී උපාධිධාරී සේවාර්ජිත (සම්මානිත) මහාචාර්ය අශෝක අමරතුංග, චන්ද්‍රසිරි ධර්මවර්ධන , බෝධි ධනපාල මහත්වරුන්ට මගේ ඊනියා මිථ්‍යා පරාජය කිරීම අවශ්‍ය විය. කුලසිංහ මහතා ඔවුන්ට ද විදුසර විවෘත කෙළේ ය.

ප්‍රධාන වශයෙන් ම මා සඳහන් කෙළේ දැනුම යනු ඊනියා සොයාගනීමක් නොව සංස්කරණයක් බවත් ඒ සංස්කරණය කිරීම යම් චින්තනයක් මත පදනම් ව යම් සංස්කෘතියකට සාපේක්‍ෂව කෙරෙන්නක් බවත් ය. ඒ හේතුවෙන් මනසෙන් තොරව කිසිවක් නො පවතී. සියල්ල මනසෙහි සංස්කරණ වෙයි. එහි තේරුම සියළු දැනුම් මනසෙන් සංස්කරණ කරන බව ය. රබර් කොළ වැටීම මනසෙහි සංස්කරණයක් වන්නේ රබර්, කොළ, වැටීම, ආදී සංකල්ප මිනිසුන්ගේ සංස්කරණ වන බැවිනි. රබර් ආදී ඒ සියල්ල මුසා ය, බොරු ය. රබර් කොළ වැටීමට හේතුව ගුරුත්වාකර්ෂණය බව පැවසීම පට්ටපල් බොරුවකි. මනසෙන් තොරව ඊනියා යථාර්ථයක් නැත. ඊනියා යථාර්ථය පමණක් නොව මනස ද මනසෙහි සංස්කරණ වෙයි. මනසෙන් සංස්කරණය කෙරෙන්නේ ය යන්න බටහිර විද්‍යාවෙන් හා බටහිර දර්ශනයෙන් මනස් කුරුවළු කරගත් අයට නො තේරෙයි. ඒ දෙවියන් වහන්සේ ලෝකය මැවී ය යන්නෙන් කියැවෙන ආකාරයට මනස සියල්ල මවන්නේ ය යනුවෙන් කීමක් නො වේ. මනස සංස්කරණය කරන්නේ සංකල්ප හා ප්‍රවාද ය. සංකල්පවලින් තොරව සංජානන නැත. හැකිනම් මනසින් තොරව කෙරෙන සංජානන ඇතැයි පෙන්වන මෙන් ඕනෑම අයකුට අභියෝග කරමි. ගල යන සංකල්පය නොමැතිව ගලක් වේ ද? සමහර විට පඬියකු කීමට ඇත්තේ ගල යන සංකල්පය නොමැති වුවත් යම් වස්තුවක් ඇති බව ය. එහෙත් ප්‍රශ්නය වනුයේ වස්තුව යන සංකල්පය නොමැතිව වස්තුවක් නො වීම ය. ගලක් පමණක් නොව මනසක් ඇතැයි යන්න ද බොරුවකි. මනස ද මනසෙහි සංස්කරණයකි. මම විඤ්ඤාණවාදියෙක් හෝ භෞතිකවාදයෙක් හෝ නො වෙමි. එහෙත් බොහෝ සිංහල බෞද්ධ පඬියන් සිතන්නේ මනසෙන් තොරව ඊනියා යථාර්ථයක් නැතැයි කී පමණින් මා විඤ්ඤාණවාදියකු බව ය. 

බුදුන් වහන්සේ බටහිර විද්‍යාඥයන් මෙන් පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර සංකල්පවල හිර නොවූ සේක. උන්වහන්සේගේ ආර්ය පර්යේෂණය කසිකබල් බටහිර විද්‍යාඥයන්ගේ පර්යේෂණ වැන්නක් නො වී ය. ඒ ආධ්‍යාත්මික වූවකි. උන්වහන්සේ තුට්ටු දෙකේ අනුභූතිවාදියෙක් නො වූහ. පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර සංකල්ප සියල්ල මුසා බව උන්වහන්සේ වදාළ සේක.  බටහිර විද්‍යාඥයෝ පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර අත්දැකීම්වල හිර වෙති. එහෙත් ඔවුහු කිසි ලජ්ජාවක් නොමැතිව ඒ අත්දැකීම් තේරුම් ගැනීමට යැයි කියමින් ගුරුත්වාකර්ෂණය වැනි ඉන්ද්‍රිය ගෝචර නොවන සංකල්ප යොදා ගනිති. අප බුදුන්වහන්සේ මේ කසිකබල් විද්‍යාඥයන්ගේ ගොඩට ඇද දැමිය යුතු නො වේ.   

සියල්ලට මුල ත්‍රිලක්‍ෂණ පිළිබඳ අපේ අනවබෝධ ය. අනිත්‍ය යනු වෙනස්වීම නොවන බව සිංහල බෞද්ධයෝ තේරුම් නො ගනිති. ථෙරවාදී අර්ථකථනවල ධර්මවාදය ක්‍ෂණවාදය ඉගැන්වෙයි. එහෙත් ධර්මයක ්ක්‍ෂණයකටවත් පවතින්නේ ද? ක්‍ෂණයක් යනු කුමක් ද? ධර්මයක් යනු කුමක් ද? ධර්මයක් ක්‍ෂණයකට වුවත් පවතින්නේ යැයි ගැනීම ආත්මවාදී ය. සිංහල බෞද්ධයෝ ත්‍රිලක්‍ෂණයෙහි දුක්ඛ යනු කුමක් දැයි නො දනිති. ඒ දුක්ඛ සත්‍යය සමග පටලවා ගන්නා ඔවුහු ත්‍රිලක්‍ෂණයෙහි දුක්ඛ යනු තමන්ට දැනෙන දෙයක් ලෙස සලකති. එහෙත් අනිත්‍ය අනාත්ම ගැන එසේ නො සිතති. ත්‍රිලක්‍ෂණය එසේ දෙයාකාරයකට සලකන්නේ ඇයි දැයි ඔවුහු අවුරුදු දෙදහසක් පමණ නො ඇසූහ! එහෙත් එක් භික්‍ෂූන් වහන්සේ නමක් දැන් ඒ ප්‍රශ්නය අසා පිළිතුරක් දෙති.

අමරතුංග මහතා පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කෙළේ මගේ මතවලට ය. ඊනියා විද්‍යාව කවදත් කොතැනත් තිබුණේ යැයි ඔහු කීවේ ය. එහෙත් අප පෙන්වා දී ඇති අන්දමට ම ඔහුට ඒ එසේ නොවේ යැයි පිළිගැනීමට සිදුවිය. එමෙන් ම බටහිර මතවාද බටහිර දර්ශනය මත පදනම්වන බව ඔහු අවුල් සහගත ව නමුත් ප්‍රකාශ කෙළේ ය. බටහිර මතවාද වැරදි බව ඔහුට පිළිගැනීමට  සිදු වූයේ ඊනියා ජීවිතයේ අරුත ගැන කීමේ දී ය. ඉහත සඳහන් මගේ ලිපියෙන් ද මා ඒ බව පැහැදිලි කර ඇත. ඔහුට දැන්  බටහිර විද්‍යාව සත්‍ය බව හෝ සත්‍යයට ළඟාවන බව හෝ කීමට නො හැකි ය. එහෙත් ඔහු බටහිර විද්‍යාවේ මතවාද ඉංගිරිසි පොතපත ඇසුරෙන් විදුසර පාඨකයනට කියයි. විදුසර පූවත්පත පමණක් නොව මෙරට පාසල් හා විශ්වවිද්‍යාල ද කරන්නේ ඉංගිරිසියෙන් හෝ වෙනත් බටහිර බසකින් ඇති කරුණු සිංහලෙන් හෝ ඉංගිරිසියෙන් හෝ කියා දීම ය. 

අමරතුංග මහතා විවාදයෙන් ඇත්වූ බව කුලසිංහ මහතා කියයි. එහෙත් අමරතුංග මහතා එසේ කර නැත. ඔහු මගේ ලිපිවලට මගේ නම නොකියා පිළිතුරු දීමට අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදෙයි. පහත සඳහන් ඡෙද කිහිපයෙන් වුව ද ඒ බව පැහැදිලි වෙයි. 

2016 ජනවාරි 27 වැනි දා ඔහු මෙසේ කීවේ ය. මේ මතවාදය බටහිර මතවාදවලට කිසිසේත් ම සමාන නො වන්නේ ය. එය මා විසින් නිර්මාණය කෙරෙන මතවාදයකි. බටහිර මතවාද යුදෙව් ක්රිනස්‌තියානි ධර්මය මත පදනම් වූ මතවාද වන්නේ ය. විශ්වය දෙවියන් විසින් නිර්මාණය කෙරී ඇත්තේ මිනිසා සඳහා බව එම ධර්මය පවසයි. මා ඉදිරිපත් කරන මතවාදය ඊට හාත්පසින් විරුද්ධ ය. මා පවසන්නේ මිනිසා නිර්මාණය වී ඇත්තේ විශ්වය සඳහා බව ය. මා ගේ මතවාදය බුදු දහමට පටහැනි නැත.”  

2015 සැප්තැම්බර් 09 වැනි දා අමරතුංග මහතා මෙසේ කීවේ ය. මනසින් ස්‌වායත්ත වූ ලෝකයක්‌ නැතැයි බුදුදහම පවසනවා ද? එසේ පවසනවා නම් ඇත්තේ මනස විසින් නිර්මිත ලෝකයක්‌ බව එම දහම පවසනවා ද? ඉන්ද්රි ය සංජානනය ගැන විද්යාරත්මකව ඉතා ම විශිෂ්ට වූ මතවාදයක්‌ බුදුන් දේශනා කොට ඇත. ඇසින් දැකීම පිළිබඳව බුදුන් පැවසුවේ වස්‌තුව සහ ඇස ගැටීම හේතු කොටගෙන චක්‌ඛු විඤ්ණය හටගන්නා බව ය. එසේ නම් චක්‌ඛු විඤ්ණය හටගන්නට පෙර වස්‌තුව පැවැතුණු බව පැහැදිලි ය.

මේ නයින් බලන කල පෙනී යන්නේ බුදුන් අනුභුතිවාදියකු වූ (Empiricist) බවයි. විද්යාහඥයන් ද අනුභූතිවාදී විය යුතු ය. ඔවුනට වෙන මාර්ගයක්‌ නැත. කොතැනත් කවදත් එය එසේ ම ය. අපට ඇත්තේ එක ම ඉන්ද්රිදය පද්ධතියකි. අප අවට ඇත්තේ එක ම ස්‌වභාවධර්මයේ පද්ධතියකි. …….අනුභුතිවාදය යන්නෙන් අදහස්‌ වන්නේ කුමක්‌ ද? දැනුම ලබාගත හැක්‌කේ ඓන්ද්රිදය අත්දැකීමෙන් පමණකි යන විශ්වාසය අනුභූතිවාදය ලෙස සැලකේ. දැනුම ලබා ගැනීමේ දී අත්දැකිම් සහ සාක්‌ෂි මත පදනම් වීම අනුභූතිවාදයේ ප්රනධාන වගකීම ය.”

කුලසිංහ මහතා කුමක් කීවත් ඔහු අමරතුංග මහතාට මට පිළිතුරු දීම සඳහා විදුසර විවෘත කෙළේ ය. ඔහුට පමණක් නොව බෝධි ධනපාල මහතාට ද මගේ මතයට විරුද්ධව කරුණු කීමට කුලසිංහ මහතා ඉඩ සලසා දුන්නේ ය. විවාදය කෙළවර වී නැත. ධනපාල මහතා 2016 ජනවාරි 20 වැනි දා තරම් මැතක දී ද විවාදයට එක්විය. ඔහුට තේරෙන බටහිර විද්‍යාවක් නැත.  පැහැදිලිව ම අමරතුංග මහතා ද කොටු වී ඇත. ඔහුට දැන් මේ විවාදයෙන් ද පැන යෑමට අවශ්‍ය වෙයි. කුලසිංහ මහතා ඔහුට පැන යෑමට ආධාර කරයි. බෝධි ධනපාල මහතාට මා සමග විවාද කිරීමට ලංකාවට පැමිණෙන ලෙස කරන ලද ආරාධනය පළමුව පිළිගෙන පසුව මගහැරියේ ය. අමරතුංග මහතා වාචික විවාද කලින් ප්‍රතික්‍ෂෙප කර (ඔහු නුවර පැවැත් වූ සම්මන්ත්‍රණයට සහභාගි වීම ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙළේ ය) දැන් කුලසිංහ මහතාගේ උපකාරයෙන් ලිඛිත විවාදයෙන් ද පැන ගොස් ඇත. කුලසිංහ මහතා කියන්නේ මා විවාදය අත්හැරීමට එකඟ නොවූ බව ය. මා දිනා ඇති විවාදයකින් මා පැන යන්නේ අහවල් දෙයකට ද? අනෙක් අතට විවාදයෙන් පැර දී ඇති අමරසිංහ මහතා විවාදයෙන් නිල වශයෙන් පැන ගොස් ඉතා සටකපට ආකාරයකින් මගේ නම නොකියා මට පිළිතුරු දීමට උත්සාහ කෙළේ ය. ඔහු දැන් තමාට එය ද කළ නොහැකි බව අවබෝධ කරගෙන ඇත. කුලසිංහ මහතා ඔහුට ද බෝධි ධනපාල මහතාට ආධාර කර දැන් මා පමණක් විවාදය අත්හැරීමට එකඟ නොවන බව කියයි. අමරතුංග මහතා විවිධ මාතෘකා යටතේ දැන් කරන්නේ බටහිර විද්‍යාව ගැන කරුණු දැක්වීම ය. එහෙත් බටහිර විද්‍යාවෙන් වැඩගත හැකි ය යන්නෙන් බටහිර විද්‍යාව සත්‍ය බව නො කියැවෙයි. කාලෝ ෆොන්සේකා මහතා කෙතරම් තර්කය ගැන කතාකළත් ඔහුට තර්කය නො තේරෙයි. අප ඉහත සඳහන් ලිපියෙහි පෙන්වා දී ඇති ආකාරයට p ප්‍රස්තුතයෙන් q ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වන්නේ ය යන්නෙන් q ප්‍රස්තුතයෙන් p ප්‍රස්තුතය ගම්‍ය වන්නේ යැයි නොකියැවුණ ද පට්ටපල් බොරු බටහිර විද්‍යාවේ කෙරෙන්නේ එය ම මිස වෙනත් දෙයක් නො වේ.  

බටහිර විද්‍යා සඟරාවක කතුවරයා ලෙස කුලසිංහ මහතාට බටහිර විද්‍යාවේ ආරක්‍ෂකයකු ලෙස කටයුතු කිරීමට සිදුවෙයි. අපට ඒ බව තේරුම් ගත හැකි ය. එහෙත් ඒ මහතා අපට පදනම් විරහිත චෝදනා  නොකළ යුතු ය.ඔහු මට පල නොකියා පළා බෙදයි.  තවදුරටත් කුලසිංහ මහතා වැන්නන් සමග ගනුදෙනු කළ නො හැකි ය. මම මින් පසු විදුසරට නො ලියමි. මගේ අදාළ ලිපි කාලය වෙබ් අඩවියෙහි පමණක් පළ කෙරෙනු ඇත.   

නලින් ද සිල්වා 

Guwahati: The 45th National Safety Week, observed at Nagaon Paper Mill (NPM), Kagajnagar  on 4-11 March witnessed a series of activities including administering of safety pledges, wearing of safety badges by the employees, safety essay writing competitions, display of safety banner & posters with discussions over various industrial safety related issues.

The celebration kicked off with the hoisting of safety-day flag by Paban Kumar Bhuyan, chief executive/consultant (technical) of the NPM, a unit of Hindustan Paper Corporation Limited on 4 March 2016. It was followed by the pledge taking ceremony administered in Hindi, Assamese and English by Ashok Kr Roy, acting general manager (works) in presence of employees representatives Ananda Bordoloi and Atul Mahanta.

The winners of various competitions were honoured by the high level NPM officials including  GK Choudhury, inspector of factories, Nagaon.

Karan Konwar, a contract worker for Das electrical working under the electrical department was appreciated for his recent brave works to protect human life in a critical situation.

The concluding meeting was addressed Rajesh Kr Jha, Dhiren Borah, Lalit Raj,  Nilakshi Konwar, JN Gogoi with others where NPM safety manager Dwijen Thakuria welcomed the guests and explained the importance of the safety related observations in the industrial avenues.

By Dr. Chandana Jayalath

Professionalism, like so many other leader traits, is one that we can easily learn by being aware of our actions and how they make impacts and influences others. What differentiates a true professional from the rest of the pack? Professionals help us learn how to improve for our customers, how to understand our leader’s thought process. Also, professionals are worthy of being imitated. Are your actions worth following? Does your talk match your walk? Professionals handle challenges…professionally. It’s not a matter of if we’ll face challenges at work… it’s how we’ll handle them. On the other hand, professionals take responsibility for their actions and face negative news with a level head. They don’t make excuses for mistakes or poor decisions, and they never throw their teammates under the bus, instead they look after their subordinates. Today, I have to write about a person who possessed of the foregoing characteristics and who actually acted as an example to others.

Our beloved Bernard Gunaratne, who was till very recently with us, passed away on 20 February 2016. Everyone deeply mourned his sudden death. Bernard died in, ostensibly due to a massive heart attack resulting in sudden cardiac arrest. Bernard is a graduate chartered quantity surveyor who passed out from the University of Moratuwa after earning his bachelor’s degree in quantity surveying.

Bernard stayed in Dubai for brief period and left Dubai in 2006 for a position at UN Office in Colombo. Bernard later started his own professional practice inter-alia with the intention to raise standards of QS profession in Sri Lanka. Also, he was a visiting resource personnel at the College of Quantity Surveying and University of Vocational Technology.

Barnard has been instrumental in setting up the QSAA for the benefit of the entire QS graduates who have been passing out from the year 1991. Being a determined social worker, Bernard involved in many benevolent social activities including his capacity as the past president of Quantity Surveying Alumni Association (QSAA) of the University of Moratuwa. We missed such gentleman whom anybody could always rely whenever needed a help whether in professional or personal capacity.

Professionals carry moral responsibilities to society because professionals are supposed to make and act on informed decisions in situations that the public cannot. They are trained to produce certain outcomes which take moral precedence over other functions of society. Along with this aphorism, Bernard stood against the white-collar mafia that is being spearheaded by few leading professionals. While emphasizing on the importance of harmonious cohabitation amongst the allied professionals, he openly contested that mafia is a menace that should not be overlooked any longer. He blew the whistle when there is great imminent danger of harm to his own profession. He engaged in a great deal of introspection without fear.

He had a distinguished career in quantity surveying and even more importantly he inspired a culture of professional harmony in a whole army of young members who joined the Alumina after him. He was also a fantastic teacher, much involved in the teaching of construction contracts and a whole array of electives pertaining to the core subjects. These subjects are indeed indispensable for a proper commercial and contractual acumen expected of a quantity surveyor. He earned heaps of praise from the students he taught.

Bernard has also been a serving the Construction Industry Development Authority (CIDA) as a panelist of its National Awards for Construction Excellence program. This program is aiming to recognize outstanding performance in Construction Management and organization, high degree of professionalism in technical expertise and quality, participation in the promotion and training of craftsmen and introduction of innovative and appropriate technology in achieving excellence in construction projects.

The details of his contributions, the students he guided, the projects he worked on, the universities where he visited and the academic and professional honors that came his way are none other than his own accolades he earned through hard work, dedication and perseverance. Many would wonder whether his hard work ultimately led to ignore his own health. He deserved much more but his gentle nature and a strong sense of modesty did not allow him to chase rewards.

Bernard had many ideas on professional community development and promoted continuing professional development sharing individual experiences and demystifying gray areas peer members come across in day today practice. The ultimate outcome of well planned CPD is that it safeguards the public, the employer and the individual, Bernard stressed. The contribution he made in continuing professional development is indeed priceless. Reflection is what he believed an important human activity in which people recapture their experience, think about it, mull it over and evaluate it. Centered on the idea of lifelong learning, he engaged in a self regulated process allowing him to continually update skills and knowledge while promoting reflective management such as coaching, feedback, anecdotal notes and group discussions. He thought so comprehensively and then he followed it up with the passion and zeal that such dreams deserve. His input at assessment of professional competence is precious.

Bernard Gunaratne was one of the finest human beings we ever had the privilege of having amidst us. He was a friend, collaborator, gentle mentor, all rolled into one, for many of us and we missed him sorely. Many of the adjectives that have been used to describe him can be seen in the tributes; unassuming, role model, helpful, accommodative, friendly and compassionate.

I quote Aristophanes, the Greek playwright who said, your lost friends are not dead, but gone before; advanced a stage or two upon that road which you must travel in the steps they trod.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

අසූව දශකයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ(ජවිපෙ) වර්ධනය වූයේ පවතින සමාජ ක්‍රමය විසින් බිහිකරන සහ උත්සන්න කරන ලද සමාජ අසාධාරණයට එරෙහිව වේගවත් ප්‍රකාශනයක් ලෙස එය මතුවූ නිසාය. සාම්ප්‍රදායික වම අ‍භාවයට යද්දී සහ ජවිපෙ ශක්තිමත් වෙමින්  ජාතික ගැටළුව පිළිබඳව පක්ෂය තුළවූ අපැහැදිලි මතවාදයන් අහෝසි කරමින් මතවාදී හා න්‍යායික ඒකමතියක් ස්ථාපිත කරමින් සිටියදී ජනතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් සඳහා වන විප්ලවීය අරගලය ජාතික අයිතීන් පතා දෙමළ ජනයා ගෙනයන අරගලය සමඟ එක් ප්‍රවාහයකට මුසුකල යුතු බවට තීරණය කල වාම කණ්ඩායම් කිහිපයක්ද 80 දශකය ආරම්භයේදී ඉස්මතු විය. 

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

එම වාම කණ්ඩායම් අතර සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය සහ විකල්ප කණ්ඩායමද විය. මෙම කණ්ඩායම් දෙකම දෙමළ බෙදුම්වාදය ‘ජාතික අරගලයක්’ ලෙස මුළුමනින්ම ව්‍යුක්ත ලෙස පිළිගනිමින් ඒ සමඟ සම්බන්ධවීමටත් දකුණේ අරගලයෙහි වර්ධනයේ මට්ටම නොසලකා ‘දෙමළ ජාතික අරගලය’ නොහොත් දෙමළ බෙදුම්වාදයට සමාන්තර මට්ටමකින් දකුණේ අරගලය වර්ධනය කිරීමටත් අපේක්ෂා කළහ. එහෙත් එහිදී විකල්ප කණ්ඩායමට වඩා දේශපාලනය යථාර්ථය ගැඹුරින් වටහාගත් කණ්ඩායමක් ලෙස සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය හැදින්විය හැකිය.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය ආරම්භ කල පුරෝගාමී දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින් අතර සිටි කොමියුනිස්ට් තරුණ සම්මේලනයේ වසර 11ක් හිටපු ප්‍රධාන ලේකම් සහ සභාපති ජයතිලක ද සිල්වා, ලංකාවේ මාක්ස්වාදයේ පියා ලෙස සැලකෙන පිලිප් ගුණවර්ධනගේ පුත්‍රයාවන ඉන්දික ගුණවර්ධන, ශ්‍රී ලංකා ජාතික ගුරු සංගමයේ නායක පෝලියර් ගුණවර්ධන, ලංකා බැංකු‍ සේවක සංගමයේ සභාපති පී. බණ්ඩාර, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මාතර හිටපු දිසා සංවිධායක තිහගොඩ සරත් රත්නායක ‍නොහොත් මොස්කව් සරත්, වයඹ පළාත් සභාවේ හිටපු සභාපති ඩී.එම් චන්ද්‍රතිලක(චන්ද්‍රතිලකගේ ඡායාරූපය අනුග්‍රහය සුනිල් පොරමඩල ගෙනි), පේරාදෙණිය සරසවියේ මහාචාර්ය නවරත්න බණ්ඩාර සහ 44දෙනාගේ කණ්ඩායමට අයත්වූ ජවිපෙ හිටපු දේශපාලන මණ්ඩල සභික වාස් තිලකරත්න.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය ආරම්භ වූයේ සමස්ථ ලංකා රජයේ ලිපිකරු සංගමයේ සභාපතිවරයාව සිටි නිවාස අමාත්‍යාංශයේ සහකාර ලේකම්ද වශයෙන් කටයුතුකල සිවිල් සේවකයෙකුවූ අකුරැටියේ මා ජයසේනගේ නුගේගොඩ නිවසේදී  1981 පෙබරවාරි 8වැනිදාය. එහි පුරෝගාමීන් අතර  ජයතිලක ද සිල්වා, ඉන්දික ගුණවර්ධන, පී බණ්ඩාර, ඩී.එම් චන්ද්‍රතිලක, පෝලියර් ගුණවර්ධන, සරත් රත්නායක, ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්ෂක පාලේන්ද්‍ර රත්නවීර, පේරාදෙණිය සරසවියේ එවකට කථිකාචාර්යවරයෙකු සහ වර්තමානයේ කලා පීඨාධිපතිවරයාවන දේශපාලන විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්ය ඒ.එම්. නවරත්න බණ්ඩාර, මා ජයසේන ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු විය.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ නායකයෙකු වන ජයතිලක ද සිල්වා මහජන පුස්තකාලයේ 1984දී පැවති සම්මන්ත්‍රණයකදී සභාව අමතන අයුරු. මුලසුනේ සිටින්නේ මහාචාර්ය ඔස්මන් ජයරත්නය(ඉහළ) සහ තවත් නායකයෙකුවූ ලංකා බැංකු සේවක සංගමයේ සභාපති බී. බණ්ඩාර වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයින් වසර 1983දී දැනුවත් කරමින්(පහළ)

එහි නායකයා සහ න්‍යායචාර්යවරයා වූයේ කාරියවසම් කැල්ලපොත විතාරණගේ ජයතිලක ද සිල්වා අම්බලන්ගොඩ බටපොලදී 1938 ජුනි 14වැනිදා උපන්නෙකි. හික්කඩුව මධ්‍ය විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකු වූ ඔහු ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයේ(1957 සිට 1961) උපාධිධාරියෙකි. තිදරු පියෙකුවූ ජයතිලකගේ පියා ඩේවිඩ් වෘත්තීයෙන් වඩු කාර්මිකයෙකි. දෙණියාය මධ්‍ය විද්‍යාලයේ උප ගුරුවරයෙකු වශයෙන් 1962දී සේවයට බැදුණු ජයතිලක 1964 දේශපාලන පළිගැනීම්වලට ලක්වීමෙන් පසු කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ තරුණ අංශයේ පූර්ණකාලීනයෙකු වශයෙන් 1965දී බැදුණේය. කොමියුනිස්ට් තරුණ සම්මේලනයේ ප්‍රධාන‍ ‍ලේකම් වශයෙන් වසර 10ක්ද සභාපති වශයෙන් වසරක්ද කටයුතු කල ජයතිලක කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකුද විය. වසර තුනකට ආසන්න කාලයක් බන්ධනාගාරගතවී 1988 අප්‍රේල්  නිදහස් වීමෙන් පසු ප්‍රවීණ පරිවර්තකයෙකු සහ ගත්කතුවරයෙකු බවට පත්වූ ඔහු පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ රජය 1994 බලයට පත්වීමෙන් පසු ලේක්හවුස් ආයතනයේ ඩේලිනිවුස් සහ සන්ඩේ ඔබ්සවර් පුවත්පත්වල ප්‍රධාන කතුවරයා වශයෙන් කටයුතු කළේය. තිදරු පියෙකුවූ ජයතිලකගේ බිරිඳ සුනිලාද රුසියානු සංස්කෘතික කේන්ද්‍රයේ සේවය කල අතර පසුව දේශපාලන පළිගැනීමකට ලක්විය.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය මගින් ජාතික ප්‍රශ්නයට විසදුම් සෙවීමේදී අනුගමනය කල යුතු විධික්‍රමය පිළිබඳව 1983 මාර්තු මස නිකුත් කරන ලද පිටු 40කට ආසන්න ග්‍රන්ථය.

නව දේශපාලන ව්‍යාපාරය ආරම්භ වූයේ හදිසියේ නොව දිගු කාලයක් කොමියුනිස්ට් පක්ෂ අභ්‍යන්තර අරගලයක් නිෂ්ඵලවීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. මෙය 1960 ගණන් අවසානයේ සිට මෝරමින් වැඩුනක් වන අතර 1970දී සමගි පෙරමුණ ආණ්ඩුවට කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සම්බන්ධ වීම හේතුවෙන් වඩාත් තීව්‍ර සහ ව්‍යාප්ත වූවකි. සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය ආරම්භ වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් 300ක් පමණ ක්‍රියාධරයින් පිරිසක් ඉවත්ව සිටි අතර දේශපාලන මණ්ඩල සහ මධ්‍යම කාරක සභිකයෝ, වෘත්තීය සමිති, තරුණ, ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාර නායකයින් රැසක්ම ඒ අතර වූහ. එම පිරිසෙන් බහුතරයක සහාය සහ දිරිගැන්වීම සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට හිමිවිය.

එජාප ආණ්ඩුව හයෙන් පහක බලයක් 1977 දිනා මර්ධනකාරි පාලනයක් ගෙන යමින් සිටි අතර දෙමළ ජනයාගේ බෙදුම්වාදී අරගලයද 1981වන විට තියුණුව වැඩෙමින් පැවතිනි. ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත වැනි භයානක අණ පනත් ජනතාව මර්ධනයට යොදා ගත් අතර 80 ජුලි කම්කරු වර්ජනය බිහිසුනු ලෙස මර්ධනය කරන ලදී. සමාජවාදී සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමේ අරමුණෙන් බැහැරව කොමියුනිස්ට් පක්ෂය කටයුතු කරන හෙයින් පක්ෂයෙන් ඉවත්වන බව සාමාජිකයින් වෙන් වෙන්ව දැනුම් දුන්නහ. මාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරයක් ඒ සඳහා නොදීමට ගත් තීරණය අනුව පක්ෂ බෙදෙන විට ඇතිවන සාම්ප්‍රදායික ඝෝෂාවක්ද ඇති නොවීය.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය දිරිමත් කල පිරිසෙන් කිහිප දෙනෙක්. වමේ සිට ජවිපෙ හිටපු ප්‍රධාන ලේකම් ලයනල් බෝපගේ, ලංකා ගුරු සංගමයේ ප්‍රධාන ‍ලේකම් එච්.ඒ. ප්‍රනාන්දු සහ දේශ විමුක්ති කණ්ඩායමේ ලේකම් නිහාල් පෙරේරා.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය දේශපාලන පක්ෂයක් නොවූවද එය නිර්ධන පන්ති දේශපාලන පක්ෂයක් ගොඩනැගීම සදහා පූර්ණ අවශ්‍යතා සපුරාලීමට බිහිකල සංවිධානයක් බවට ප්‍රකාශ විය. ව්‍යාපාරයේ සිටි පූර්ණකාලීනයින් වූයේ ජයතිලක, ඉන්දික, මොස්කව් සරත් ඇතුළු 5 දෙනෙකි. සාමාජිකයින් සංඛ්‍යාව 325ක් පමණ විය. හිතවතුන් සංඛ්‍යාව 200කට ආසන්නය. එම හිතවතුන් අතර ව්‍යාපාරික විල්ෆඩ් වික්‍රමසිංහ, පසුකාලයේ ලේක්හවුස් තිනකරන් කර්තෘවූ යාපනයේ සිවසුබ්‍රමනියම්, සූරියා වික්‍රමසිංහ, චාල්ස් අබේසේකර, නීතිඥවරුන්වන චරිත නානායක්කාර, විමල් පටබැදිගේ, ඩබ්ලිව් ඒ අබේකෝන්, කුමාර් පොන්නම්බලම්, සුරංජිත් හේවාමාන්න, මනෝරි මුත්තෙට්ටුගම, ඒන්ස්ලි සමරජීව ඇතුළු පිරිසක් විය. දේශපාලන මණ්ඩලය සතිපතා රැස්වූ අතර එම රැස්වීම් පැවැත්වූයේ නාරාහේන්පිට ඉන්දික ගුණවර්ධනගේ නිවස, බාන්ස් පෙදෙසේ ඉන්දිකගේ බිරිඳවූ නැවතී සිටි වෛද්‍ය නිල නිවස, නාවල ජයතිලක ද සිල්වාගේ නිවස, ගුරු මැදුර ඇතුළු ස්ථානයන්ය. ව්‍යාපාරය කම්කරු විමුක්ති නමින් පුවත්පතක්ද කලාප 5ක් ප්‍රකාශයට පත්කල අතර එක් කලාපයකින් පිටපත් 2000ක් මුද්‍රණය කළේය.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ 44 කණ්ඩායමට අයත්වූ වාස් තිලකරත්න ජවිපෙ මුල්පෙළේ නායකයෙකු වශයෙන් සිටියදී 1981 මැයි දිනයේදී පක්ෂ නායකයින් සමඟ ගමන් ගන්නා අයුරු. වමේ සිට ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින් වන උපතිස්ස ගමනායක, බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, රෝහණ විජේවීර, සෝමරත්න කළුආරච්චි, වාස් තිලකරත්න, ලයනල් බෝපගේ සහ දයා වන්නිආරච්චි. මෙහි රවුම් කර ඇත්තේ වාස්ය.

නව දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ ක්‍රියාකාරි දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින් කිහිප දෙනෙකු පිළිබඳව සැකවින් මෙසේය. ලංකාවේ මාක්ස්වාදයේ පියා ලෙස සැලකෙන පිලිප් ගුණවර්ධනගේ ජේෂ්ඨ පුත්‍රයාවූ අමාර් ඉන්දික රූපසිංහ ගුණවර්ධන ඉන්දියාවේදී 1943 පෙබරවාරි 8 උපන් අතර කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට 1976 එක්වූ ඉන්දික ජර්මනියේ ලයිෆ්සිග් සරසවියේ කෘෂි විද්‍යා උපාධිධාරියෙකි. ජවිපෙ අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන් 1982 ගාලු අතුරු මැතිවරණයට උදව් කිරීමේ හේතුවෙන් ඔහුගේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ සාමාජිකත්වයද කෙටි කලකට තහනම් විය. සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය 1990 වාෂ්පවීමෙන් පසු යළිත් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට එක්වූ ඉන්දික, ‍පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ යටතේ 1993දී බස්නාහිර පළාත් සභා අමාත්‍යවරයෙක් වශයෙන් පත්විය. පසුව 1994දී පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ ආණ්ඩුවේ ධීවර හා ජලජ සම්පත්, නිවාස ඉදිකිරීම් සහ මහජන උපයෝගිතා, තැපැල් විදුලි සංදේශ සහ උසස් අධ්‍යාපන යන ඇමතිකම්ද දැරූ ඉන්දික 2005 මහ මැතිවරණයේදී පරාජයට පත්විය. විශේෂඥ වෛද්‍ය පද්මිණී සමඟ විවාහවී සිටි දෙදරු පියෙකුවූ ඉන්දික 2015 සැප්තැම්බර් 14දා මිය ගියේය.

මොරටු සරසවියේ 1979 පැවති ඓතිහාසික මාරාන්තික උපවාසයේ අවස්ථාවක්. මෙය මෙහෙයවන ලද්දේ ජනතා සංගමයට හිතවත් සී.ජේ අමරතුංග සහ ජේ. වී වන්නිආරච්චි ඇතුළු පිරිසකි. පසුව මොරටු සරසවිය 1979 සිට 1983 කාලයේදී ජවිපෙ වෙත මුළුමනින් දිනා දුන්නේ බී. ලක්ෂ්මන් පෙරේරා විසිනි.

අකුරැස්ස තලහගමදී 1945 ජුලි 19වැනිදා උපන් පෝලියර් ගුණවර්ධන දරුවන් 9 දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක බාලයාය. ඉඩම් හිමි වැවිලිකරුවෙකුවූ ඔහුගේ පියාවන සියදෝරිස් මලආරච්චි 1900 සිට 1940 දක්වා ගම්මුලාදෑනියෙකි. ගොඩපිටිය විද්‍යාලයෙන් සහ කොළඹ ස්ටැෆඩ් විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ පෝලියර් සිසු ගුරුවරයෙකු වශයෙන් කළුතර කටුකුරුන්දේ ගුරු අභ්‍යාස ආයතයෙන් සමත්ව 1972දී අම්පාර කාවන්තිස්ස විදුහලේදී උප ගුරුවරයෙකු වශයෙන් සේවයට බැදිණි. වසර 1962 ආරම්භවූ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට හිතවත් ශ්‍රී ලංකා ජාතික ගුරු සංගමයේ ලේකම්වරයා වශයෙන් 1979දී පත්වූ පෝලියර් වර්තමානයේද එහි ලේකම්වරයා වේ. අසූවේ ජුලි වැඩවර්ජනය වන විට ශ්‍රී ලංකා ජාතික ගුරු සංගමය ශාඛා 91කින් සමන්විතවූ අතර එහි සාමාජිකත්වය 23,214ක් විය. එකල ජවිපෙට හිතවත් එච්.එන්. ප්‍රනාන්දුගේ නායකත්වයෙන් යුත් ලංකා ගරු සංගමයේ සාමාජිකත්වයද 27,208ක් විය. ශ්‍රී ලංකාවේ ගුරුවරුන්ගෙන් 80 ජුලි වර්ජනයට 5,000කට ආසන්න පිරිසක් සහභාගිවූ අතර ඉන් 2,120ක්  ශ්‍රී ලංකා ජාතික ගුරු සංගමයේ සාමාජිකයන් විය. ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි කීර්තිධර ගුරු සංගම් නායකයින් අතර දේ.පි සිල්වා, එල්. ආරියවංශ, එච්.එන් ප්‍රනාන්දු, ඒ.බී.සී ද සිල්වා, පෝලියර් ගුණවර්ධන වැනි අය මුල්තැනක් ගනී. ජවිපෙ මගින් 1989 නාරහේන්පිට සද්ධර්මෝදය විදුහල අසළදී පෝලියර්ට වෙඩි තැබූවද ජිවිතය බේරාගැනීමට ඔහු සමත් විය.

අම්පාර දෙහිඅත්තකණ්ඩියේදී 1943දී උපන් පුස්සැල්ලාවේ බණ්ඩාර නොහොත් පී. බණ්ඩාර පේරාදෙණිය සරසවියේ උපාධිධාරියෙකි. මහජන බැංකුවේ මැදවච්චිය ශාඛාවේ ලිපිකරුවෙකු වශයෙන් සිය වෘත්තීය ආරම්භ කල බණ්ඩාර මහජන බැංකු‍ ශාඛා සංගමයේ ප්‍රගති පෙරමු‍ණේ නායකයෙකු වශයෙන් මව් සංගමයවු ලංකා බැංකු සේවක සංගමයේ 1981 සිට 2001 කාලය තුළදී වසර 6කට ආසන්න කාලයක් සභාපතිවරයා වශයෙන් කටයුතු කළේය. බැංකු සේවකයින් 21,000ක් නියෝජනය කරන ලංකා බැංකු සේවක සංගමයේ සභාපතිවරයා වශයෙන් ජාතික සම්පත්වූ එප්පාවල පොස්පේට් නිධිය සහ ‍කොළඹ වරාය රැකගැනිමට 1996දී ඔහු නායකත්වය දුන්නේය. මහජන බැංකුවේ පාලකයින්ගේ ජුන්ටා ක්‍රියාදාමයන්, ඇමති සිරිල් මැතිව්ගේ මැර බලය සහ කළමණාකාරිත්වයේ නිවට පක්ෂපාතිත්වයට එරෙහිව අසූව දශකය මුල්භාගයේදී ඔහු නොබියව නායකත්වය දුන්නෙකි. දෙදරු පියෙකුවූ ඔහුගේ බිරිඳ ගම්පොල විද්‍යාලයක හිටපු විදුහල්පතිනියක් සහ ලේඛිකාවකද වූවාය. ‍සිය වෛද්‍ය දියණියගේ දරු පවුල සමඟ වර්තමානයේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවත් වේ.

ජවිපෙ විසින් 1988 අගොස්තු 30වැනිදා ඝාතනය කරන ලද මාතර කඹුරුපිටියේ කොමියුනිස්ට් තරුණ නායකයෙකුවූ ගාමිණී රණවීරගේ දේහය අසල හඬා වැලපෙන ඔහුගේ සයමස් ගැබිණි බිරිඳ ශ්‍රියා සහ දරුවන්වූ ගයත්‍රි, අභිමාන් සහ ප්‍රසාදි.

කුරුණෑගලදී 1943 ජුලි 21 උපන් ඩී.එම්. චන්ද්‍රතිලක දේශපාලනය සමසමාජ පක්ෂයෙන් ආරම්භ කල අතර පසුව ජවිපෙටද සම්බන්ධ විය. අනතුරුව කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට සම්බන්ධවූ චන්ද්‍රතිලක 1966 හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් ආණ්ඩු‍ව පෙරළීමේ සිද්ධිය යටතේ දොඩම්පේ මුදලාලිද ඇතුළුව අත්අඩංගුවට ගත් පිරිසේ 13වැනි සැකකරුවී පසුව නිදොස් විය. කොමියුනිස්ට් තරුණ සම්මේලනයේ උපසභාපති වශයෙන් සිට සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සමාරම්භයෙකුවූ චන්ද්‍රතිලක යළිත් 1986දී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට එක්වී පළාත් සභා ක්‍රමය ආරම්භ කරමින් 1988 පැවති පළාත් සභා මැතිවරණයෙන් කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කටය එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණ යටතේ තරඟකර ජය ලැබ අඛණ්ඩව වසර 15ක් වයඹ පළාත් සභාව නියෝජනය කළේය. රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ තරුණ පාසැලේ එක් වසරක ඩි‍ප්ලෝමාධාරි සිව්දරු පියෙකුවූ ඔහුගේ බිරිඳ කේ. එච්. සීලවතීය. වයඹ පළාත් සභාවේ 1997 සිට 2002 දක්වාද මන්ත්‍රීවරයෙකුවූ ඔහු කෙටි කලක් එජාපයට එක්වී සභාපතිවරයාද විය. ඉකුත් 2014 දෙසැම්බර් 9 චන්ද්‍රතිලක මියගිය අතර ඔහුගේ පුතෙකුවූ තුසිත චන්ද්‍රතිලක පන්නල ප්‍රාදේශීය සභාවේ ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රීවරයෙකි. ‍

මාතර තිහගොඩ පදිංචි කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දිසා ‍සංවිධායකවරයෙකුවූ 1954 නොවැම්බර් 4වැනිදා උපන් රත්නායක පතිරණගේ සරත් නොහොත් මොස්කව් සරත් රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ පක්ෂ තරුණ පාසැලේ එක් වසරක ඩිප්ලෝමාධාරියෙකි. දෙදරු පියෙකුවූ ඔහුගේ පියා ගොවියෙකි. එකල කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ පූර්ණකාලීනයින් 61දෙනා අතර සිටි සරත් සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සම්බන්ධීකාරකවරයා ලෙස කටයුතු කල අතර එහි මූල කඳවුරක් ලෙස මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ ස්ථාන ගණනාවක් ක්‍රියාත්මක කිරීමටද ඔහු සමත් විය. වර්තමානයේ ව්‍යාපෘති නිලධාරියෙකු ලෙස කටයුතු කරන සරත් දෙදරු පියෙකි.

මාතර තිහගොඩ ප්‍රදේශයේදී ආරක්ෂක අංශ මගින් ඝාතනයට පත්කරන ලද ජවිපෙ කැරළිකරුවන් දෙදෙනෙකුගේ සිරුරු අසළ වැලපෙන මවක් සහ ප්‍රදේශවාසීන් පිරිසක්.

ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වූ 1982දී සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය ඉල්ලා සිටියේ පිළිවෙලින් රෝහණ විජේවීර, කොල්වින් ආර් ද සිල්වා සහ වාසුදේව නානායක්කාරට ප්‍රමුඛතා මත ඡන්දය දෙන මෙන්ය. පාර්ලිමේන්තුවේ නිල කාලය දීර්ඝ කිරීමට 1982දී එජාප ආණ්ඩුව පැවැත්වූ ජනමත විචාරණයට එරෙහිව ඔවුහු කටයුතු කලහ. වාමාංශික පක්ෂ සහ කණ්ඩායම් සමඟද ප්‍රගතිශීලි බහුජන සංවිධාන සමඟද පොදු සතුරාට එරෙහිව දේශපාලන කටයුතු ගෙන යෑම පිළිබඳ සාකච්ඡාවන්ටද ඔවුන් එක්විය. රෝහණ විජේවීර සහ උපතිස්ස ගමනායක 1980 අගභාගයේදී ජයතිලක ද සිල්වා සහ ඉන්දික හමුවී කියාසිටියේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ‍යෙන් ඉවත්නොවී පක්ෂය තුළ සිටමින් එම අරගලය කරගෙන යන ලෙසය.

මර්ධනකාරී නව යටත්විජිතවාදී පරාධීන ධනපති ක්‍රමය පෙරළා දමා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනතා පාලනයක් බිහිකිරීම සදහාවූ සටනේදි ජාතික පීඩනයට එරෙහිවූ අරගලය වැදගත් තැනක් ගන්නා බැවින් ජාතීන්ගේ ප්‍රශ්නයට ප්‍රජාතාන්ත්‍රික විසදුමක් සැපයීමෙන් තොරව සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් දිනා ගත නොහැකි බව සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය 1983 මාර්තු මස නිකුත් කරන ලද ප්‍රකාශනයකින් අවධාරණය කළේය. ජවිපෙ පක්ෂ තහනම 1983 ජුලි 30 මස ක්‍රියාත්මකවීමත් සමඟම ඇතිවූ රික්තය තුළ නව දේශපාලන ව්‍යාපාරයන්ටද යම් ඉඩකඩක්ද ඇතිවිය.

මේ කාලය වනවිට සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය මොරටුව සහ රුහුණු සරසවිවල යම් බලවේගයක් ගොඩනැගීමට සමත්වු අතර කොළඹ සරසවියේ දයා පතිරණගේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය සමඟ මිත්‍රශීලි සබදතාවයකට මුල පිරුවේය. නව දේශපාලන රිද්මයක් යුද්ධය සහ අසූ තුනේ කළු ජූලියෙන් පසු බිහිව ඇති බවත් බාහිර ශක්තිමත් දේශපාලන ව්‍යාපාරයක මතුවීමකින් තොරව ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙන යෑමට නොහැකිබවත් සියළුම ශිෂ්‍ය ප්‍රවණතාවයන් හදුනා ගත්හ. මොරටු සරසවිය මූලික කරගනිමින් මතුවූ ජවිපෙන් වෙන්වූ ස්වයං නිර්ණ අයිතිය සහ සන්නද්ධ අරගලය පිළිගත් කැමිලස් සිල්වාගේ බලවේගය ජවිපෙන් ඉවත්වූ අසේල හරහා දිනාගැනීමට සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය සමත් විය. මොරටු සරසවියේ දේශපාලන බලය 1977 සිට 1980 වකවානුව තුළ 1979 පැවති ඓතිහාසික මාරාන්තික උපවාසය හරහා හිමිකරගනු ලැබුවේ ජනතා සංගමයට හිතවත් සී.ජේ. අමරතුංග සහ ජේ.පී වන්නිආරච්චි වැනි නායකයින් විසිනි. මෙය ජවිපෙ වෙත මුළුමනින්ම 1980 සිට 1983 කාලයේ දිනා දුන්නේ බී. ලක්ෂ්මන් පෙරේරාය. ජවි‍පෙ තහනමත් සමඟම ලක්ෂ්මන් පෙ‍රේරා අත්අඩංගුවට පත්වන විට ජවිපෙ සඳහා අතිශය ශක්තිමත් පදනමක් මොරටු සරසවිය තුළ සැකසී තිබිණි.

හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශයක ආරක්ෂක අංශ මගින් ඝාතනය කල කැරළිකරුවන් යැයි සැකකරන තිදෙනෙකුගේ මළසිරුරු මහමග දමා ගොස් තිබූ අන්දම.

තිලකසිරි ගාල්ලගේ, අමරලාල් ඉන්ද්‍රදේව, ප්‍රියන්ත රත්නායක, ජේ. ඩබ්ලිව් ඇඩම්ස් සහ කැමිලස් සිල්වා තීරක බලවේගයන් විය. ඇඩම්ස් හැර සෙසු අය ජවිපෙන් තීරකව වෙන්වූ අතර කැමිලස් සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය සරසවි සිසුන් අතර ප්‍රචලිත කිරීමට නායකත්වය ගත්තේය. කැමිලස් විසින් චිරත්ත වීරවර්ධන දිනාගත් අතර පොදුවේ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරි කමිටු මෙහෙයවන්නට විය. චිරත්ත වීරවර්ධනද නව දේශපාලන ව්‍යාපාරයට ඉන්දික ගුණවර්ධන හරහා කැමිලස් විසින් බඳවාගත් අතර 1984 අවසානයේදී ඇඩම්ස්ද ඒ සඳහා දිනා ගැනීමට සමත් විය. මොරටු සරසවිය සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ අදිසි බලකොටුවක්වූ අතර රුහුණු සරසවියේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක ප්‍රියංකර ගුණවික්‍රම ඇතුළු කණ්ඩායම දිනාගැනීමෙන් එහි බලයද යම් මට්ටමක විය. අනතුරුව පුරෝගාමී ශිෂ්‍යයෝ නමින් සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය සිය ශිෂ්‍ය අංශය බිහිකල අතර එයට කොළඹ සරසවියේ නීති පීඨයේ සෞම්‍යද කොස්තා, උපාලි උපවංශ ඇතුළු පිරිසකගේද නොමසුරු සහාය හිමිවිය. එහි ශිෂ්‍ය අංශයේ දකුණු පළාත් නායකයෙකු වූයේ මාස 5ක් අත්අඩංගුවේ පසුවූ රෝහණ දේශප්‍රිය නොහොත් ගාල්ලේ කල්‍යාණ ප්‍රිය රාමනායකය. ගාල්ලේ ප්‍රියන්ජිත් සහ අනිල් හීනැටිගල, මාතර ලාල් විමලසිංහ සහ වෛද්‍යරත්න ඇතුළු ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරින් රැසක් එයට එක්වී සිටියහ.

මොරටු සරසවියේ ෆ්‍රැන්සිස්කු හෙට්ටිගේ කැමිලස් සිල්වා ජවිපෙ ඝාතන තර්ජන හේතුවෙන් 1986 අවසානයේදී උතුරට ගොස් සැඟවුණු අතර පසුව බෙදුම්වාදී සංවිධාන සමඟ එක්ව කටයුතු කල බව කියති. උතුරු නැගෙනහිර යුද්ධයේ අවසාන කාලය වන 2009දී සරණාගතයින් ලෙස ද්‍රවිඩ ජාතික බිරිඳ සහ දරුවන් සමඟ දකුණට ඔහු පළා ආවේය. මොරටු සරසවියේ උපාධිය නිමකිරීමට නොහැකිවු කැමිලස් වර්තමානයේ මධ්‍යම පළාතේ ජීවත්වන බවට සහ විදේශගතව සිටින බවට මත දෙකකි. රත්ගම උපන් මොරටු සරසවියේ සිසු නායකයෙකුවූ චිරන්ත ඉන්ද්‍රජිත් වීරවර්ධන ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනත යටතේ 1986 අගෝස්තු 18වැනිදා අත්අඩංගුවට ගත් අතර නිදහසින් පසු මොරටු සරසවියෙන් උපාධිය ලබා කහටගහ මිනිරන් පතලේ ඉංජිනේරුවෙකු විය. වර්තමානයේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ පදිංචි දෙදරු පියෙකි. සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ 44 දෙනෙකුට එරෙහිව පැවරූ නඩුවේදී කැමිලස් සහ චිරත්නද චූදිතයන් විය. සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය රාජ්‍ය මර්ධනය සමඟ ඇනහිටි අවස්ථාවේදී ඔවුන් සමඟ සිටි සරසවි ශිෂ්‍ය කොටස් අවිශිබම නොහොත් අන්තරේ තුළට යළි අනුගත විය.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ ඇඩම්ස්ද ජවිපෙ තර්ජන හේතුවෙන් උපාධිය අතහැර 1988 අවසාන භාගයේදී ඔස්ට්‍රේලියාවට සංක්‍රමණය වූ අතර ඕස්ට්‍රේලියාවේදී ලියුම්කරුට 2000 අගෝස්තු මසදී හමුවිය. වර්තමානයේදී ඔහු ඕස්ට්‍රේලියාවේ සිඩ්නි නුවර වෙස්ට්රයිට්හි ජීවත්වන දෙදරු පියෙකි. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක දයා පතිරණ 1986 දෙසැම්බර් 15වැනිදා ජවිපෙන් ඝාතනය වීමෙන් පසු ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මූලිකත්වයෙන් නව අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයක්(අන්තරේ) 1987 ජනවාරි 2වැනිදා ප්‍රකාශයට පත්කල අතර එහි කැඳවුම්කරු වූයේ ඇඩම්ස්ය. එම නව අන්තරය දෙසතියක නාමමාත්‍ර සංගමයක් පමණක් බවට පත්විය.

රාජ්‍ය මර්ධනයට සහ ජවිපෙ තර්ජනයට සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය ගොදුරු වූයේ ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය සමඟ එය අත්වැල් බැදගැනීමත් සමඟය. ජවිපෙ නව ප්‍රවණතා සාමාජිකයින් පැමිණීම සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට ආකර්ශනයක් සහ උත්තේජනයක් සපයනු ඇතැයි එම ව්‍යාපාරය උපකල්පනය කලද එය නිවැරදි නොවීය. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකු පැමිණියේ එම ආවරණයට මුවාවී සිය පූර්ණකාලීන දිවි පැවැත්ම රැක ගැනීම සඳහාය. ඉන් බොහෝ දෙනෙකු ජවිපෙන් ඉවත්වීමෙන් පසු ප්ලොට් සංවිධානය යටතේ අවි පුහුණුවද ලබා තිබිණි. ජවිපෙ විසින් එම ව්‍යාපාරය තුළට ඔත්තුකරුවන් රඳවා සිටි අතර ඔවුන් මගින් ඇතැම් තොරතුරු ලබාගැනීමට සමත්විය. රෝහණ විජේවීර දෙමළ ඊළාම් අරගලයට විසදුම කුමක්ද යැයි ග්‍රන්ථයේ 241 පිටුවේ සඳහන් කළේද කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් කැඩී ගිය ජයතිලක ද සිල්වාගේ කණ්ඩායම සහ ජනතා සංගමයත් එකතුවී ජවිපෙ නැතිකල යුතු බවට විකල්ප කණ්ඩායම ලිපි මගින් ප්‍රකාශ කරන බවය. සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකත්වය ලබාගත් වාස් තිලකරත්න වැනි අය පවා අවසානයේ නඩත්තු කිරීමට සහ රැකවරණය සිදුකිරීමට සිදුවූයේ සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ තිහගොඩ සිරිසේනගේ නිවසේදීය.

මාතර තිහගොඩ සිරිසේනගේ නිවසේ 1985 අප්‍රේල් මස පැවති සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සමුළුවේදී ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ සාමාජික කණ්ඩායම ඇතුල් කරගන්නා ලද අතර එහිදී ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ඒකාධිපති පාලනය යටතේ ජනතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක් නිර්මාණය කර ගැනීමට සන්නද්ධ මාවත හැර අන් මගක් නැතැයි ඒකමතිකව තීරණය කළෝහ. එම සන්නද්ධ අරගලය ආරම්භයේදී නාගරික ගරිල්ලා සටනක ස්වරූපය ගනු ඇතැයිද තිහගොඩ සමුළුව තවදුරටත් නිගමනය කළහ. ජනතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් සඳහා වන විප්ලවීය අරගලය ජාතික අයිතීන් පතා දෙමළ ජනයා ගෙන යන ජාතික අරගලය සමඟ එක් ප්‍රවාහයකට මුසුකළයුතු බවද එහිදී සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය වැඩිදුරටත් තීරණය කළේය. රජය එය ආණ්ඩුවට එරෙහි යුධ ප්‍රකාශ කිරීමක් සේ පිළිගත් අතර ජවිපෙ විසින් එය පක්ෂය පාවාදුන් දෝහීන් සමඟ එක්වී දෙමළ බෙදුම්වාදීන් සමඟ අවි අමෝරාගෙන ජවිපෙ විනාශ කිරීමට කල කුමන්ත්‍රණයක් බවට යුධ ප්‍රකාශ කළේය. සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය ළඳරු අවස්ථාවේ පසුවූ හෙයින් රාජ්‍ය මර්ධනයට සහ ජවිපෙ ප්‍රතිප්‍රහාර වලින් ආරක්ෂාවීම අසීරු විය.

ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ අදිසි නායකයා වූයේ ගීගන‍ගේ චන්ද්‍ර නොහොත් අසේල නොහොත් සමන්ත නොහොත් සමරසිංහය. ගම්පහ පදිංචිකරුවෙකුවූ ඔහු ජවිපෙ හිටපු ‍ලේකම් ලයනල් බෝපගේ දැරූ මතවාදයට පක්ෂව ජවිපෙන් ඉවත්වූ ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිකයෙකි. වැලිගම උපන් අසේල කලක් තුල්හිරියේ සේවය කල අතර කෙලී සේනානායකගේද සමීපතමයෙකි.  ජවිපෙන් ඉවත්වූ කණ්ඩායම් සහ පුද්ගලයින් පිළිබඳව හොද අවබෝධයකින් පසුවූ ඔවුන් සම්බන්ධීකරණය කලහැකි සැලසුම්කරුවෙකි. ජවිපෙන් ඉවත්වූ වාස් ඇතුළු 30ක පමණ පිරිසක් වෙන්වෙන්ව ඉන්දිකට සහ ජයතිලකට හදුන්වාදී ව්‍යාපාරයට බඳවා දුන්නේ අසේලය. ඉන් 19 දෙනෙකු රාජ්‍ය විරෝධී නඩුවේ චූදිතයින් 44 දෙනා අතර විය. අසේල සමඟ කිට්ටුවෙන් වැඩකල කැළණියේ 8ක පමණ පිරිසක්ද විය. ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය සමඟ එක්වූ නුවර නිශ්ශංක හේරත් යළි ජවිපෙට එක්වූ අතර පසුව ආරක්ෂක හමුදා මගින් ඝාතනයට ලක්විය. ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ බොහෝ දෙනා 1983 අගෝස්තු මස සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට බැදුණු අතර  වාස් බැදුණේ 1983 ඔක්තෝබර් මසදීය. අසේල වර්තමා‍නයේ  වසන්ත දිසානායක ඇතුළු වෙනස කණ්ඩායම සමඟ එක්වී සිටින බව කියති.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය සාමාජිකයෙකු ලෙසින් අසේල විසින් හඳුන්වාදුන්  අර්ඩ්ලි ප්‍රැන්සිස් ද වාස් තිලකරත්න හැටේ දශකයේ අවසාන භාගයේදී පේරාදෙණිය සරසවියේ උපාධිය හදාරමින් සිටියදී පූර්ණකාලීනව ජවිපෙට එක්වි 71 අප්‍රේල් සිදුවිම සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන දිගුකාලීනව සිරදඬුවම් විදි අයෙකි. සමාජවාදී තරුණ සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් වශයෙන් සහ 1981දී ගම්පහ සංවර්ධන සභාවට තරඟකර ජවිපෙ කණ්ඩායම මෙහෙයවා එහි සභිකයෙකු වශයෙන්ද කටයුතු කරන ලදී. ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකු ලෙස සිටියදී ජවිපෙන් 1982 ඉවත්කල පසු ජවිපෙට එරෙහිව කටයුතු කල වාස් තිලකරත්න බදුල්ලේ සහ රත්නපුරයේදී  ජවිපෙ ඝාතන වලින් බේරී බරපතල තුවාල ලැබූ අයෙකි. තිහගොඩ සිරිසේනගේ නිවසේ සිටියදී අත්අඩංගුවට පත්විය. ජවිපෙ මුළුනුපුටා දැමීමේ ක්‍රියාමාර්ගයකට 1988 අප්‍රේල් 22වැනිදා නිදහස් වීමෙන් පසු කෑගල්ලේ විල්ෆඩ් රංජිත් පීරිස්ගේද සහාය ඇතිව ආරක්ෂක හමුදා සමඟ පසු කලෙක එක්විය. පසුව වාස් අවසානයේ මියගියේ හෘදයාබාධයකිනි.

ජවිපෙන් ඉවත්කල සහ ඉවත්වූ ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවටය අයත් මෙම කණ්ඩායමේ ඇතැම් සාමාජිකයින් ජවිපෙ තුළ සිටියේ එහි මතුපිටින් පෙනෙන දේශපාලන අංශය නොව මුදල් රැස්කිරීමේ අංශයේය. එබැවින් වැටුප් මංකොල්ලකෑම්, සිගරට් වෑන් රථවලින් මුදල් පැහැරගැනීම්, ඉන්ධන පිරවුම්හල් මුදල් මංකොල්ලකෑම්, වාහන පැහැරගෙන ගොස් කොටස්වලට ගලවා(මස් කිරීම) විකුණන ස්ථානයන්ට භාරදී මුදල් ලබාගැනීම් ඇතුළු මංකොල්ලකෑම් සඳහාද දක්ෂතා ඇති පිරිසක් වූහ. නුවර තැන්නෙකුඹුර, පිලියන්දල ඉන්ධන පිරවුම්හල් වලින් මුදල් කොල්ලකෑම් පිළිබඳව පොලිසිය ඔවුන් පසුපස ලුහුබැන්දේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මංකොල්ලකෑම් පිළිබඳව පරික්ෂණ පවත්වද්දී සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සියළු කටයුතු ‍පොලිසියට හෙළිදරව් වූයේ කැළණියේ මහින්ද වික්‍රමසිංහ 1985 අගෝස්තු 11වැනිදා අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසුව නිවසේ තිබී සොයාගත් තිහගොඩ සමුළුවේ ලේඛන ඔස්සේය.

ඉන් පසු තෙමසක් ඇතුළත සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ 58 දෙනෙකුගේ තොරතුරු නිශ්චිතව තහවුරු කරගත් අතර ඉන් නඩු පැවරීමට සාක්ෂි තිබු‍ණේ 44 දෙනෙකුට පමණි. නඩු පැවරූ 44 දෙනාගෙන් 25 දෙනෙකු අවසානය දක්වාම අත්අඩංගුවට ගැනීමට නොහැකිවූයේ ඔවුන් සැඟව සිටි නිසාය. නඩු පැවරූ 44 දෙනාගෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන සිටි 19 දෙනෙකු වසර තුනකට ආසන්න කාලයක් පොලිස් සිර මැදිරි සහ බන්ධනාගාරයේ රඳවා තිබිණි.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය තුළ ගොනුවී සිටි 44 දෙනෙකුට රජයට එරෙහිව යුධ ප්‍රකාශ කිරීමක් සේ පිළිගෙන අධිචෝදනා භාරදීම 1987 ජුලි 15වැනිදා කොළඹ මහාධිකරණ විනිසුරු විමල් වික්‍රමසූරිය ඉදිරියේදී සිදුවිය. මෙම කණ්ඩායම 44 කණ්ඩායම ලෙසද හැදින්වූ අතර එම 44 දෙනාට කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් ඉවත්වූ 25ක් සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් ඉවත්ව ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය ලෙස හැදින්වූ කණ්ඩායමේ 19 දෙනෙක්ද ඇතුළත් විය. මෙම 44 කණ්ඩායමෙන් පොලිස් අත්අඩංගුවට ගැනීමට හැකිවූයේ 19 පමණක් අතර සෙසු 25දෙනා සැඟවී සිටි නිසා අත්අඩංගුවට ගැනීමට නොහැකි විය. මෙසේ අත්අඩංගුවට ගැනීමට හැකිවූ 19දෙනා ගෙන් 11ක් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ හිටපු සාමාජිකයින්වූ ජයතිලක ද සිල්වා, ඉන්දික ගුණවර්ධන, තිහගොඩ සිරිසේන, ගුණසේන ඩයස්, පියදාස, හේමසිරි අබේවර්ධන, සෝමරත්න, ඥාණසිරි, නිමල් සමරසිංහ, කරුණාදාස, පියදාස ජයලත්ද ඉතිරි 08දෙනා ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ සාමාජිකයන් වන වාස් තිලකරත්න, කුමාරසිංහ, චිරන්ත, ජයරත්න, වික්‍රමසිංහ, උදයකුමාර, රම්බණ්ඩා, ආනන්ද ජයසිංහද වේ. 

විත්තිකරුවෝ තිදෙනෙක් නඩු විභාගයේදී සියළු චෝදනාවට වරද පිළිගෙන සියලු චෝදනාවලට එකවර ගෙවී යන පරිදිවූ තෙමසක සිරදඬුවමකට ලක්විය. වරද පිළිගත් එම තිදෙනා නම් හේවාමාස්මුල්ලගේ හේමසිරි අබේවර්ධන(මාතර දෙවුන්දර උපන් රාජගිරියේ පදිංචිකරුවෙකි. මහජන බැංකු කළමණාකාරුවෙකුවූ ඔහු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ හිටපු ක්‍රියාකාරිකයෙකි), දොන් මහින්ද වික්‍රමසිංහ(කිරිබත්ගොඩ පදිංචිකරුවෙකි. ජවිපෙ සිට කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට සම්බන්ධවී ව්‍යාපාරයට බැදුනේය. ගොඩනැගිලි සංස්ථාවේ හිටපු වෘත්තීය සමිති නායකයෙකි.) අත්තායක මුදියන්සෙලාගේ ජයරත්න බණ්ඩා( කුරුණෑගල පදිංචි ගුරුවරයෙකි.) අත්අඩංගුවට පත් තවත් චූදිතයන් දෙදෙනෙක්වූ හේරත් සහ රුවන් රජයේ සාක්කිකාරයෝ වූහ. පොලිස් අධිකාරිවරුන් 4 දෙනෙක් සහ සහකාර පොලිස් අධිකාරිවරුන් 9 දෙනක් ඇතුළු 49 දෙනෙක් පැමිණිලි පාර්ශවයෙන් ඉදිරිපත් කරන ලදී.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 ජුලි 29 ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන සහ ඉන්දිය අගමැති රජිව් ගාන්ධි අතර කොළඹදී අත්සන් තැබූ අතර එය ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟම එහි කොන්දේසියක් වශයෙන් මෙම සියළු චූදිතයින් 44 දෙනා 1988 අප්‍රේල් 22වැනිදා නිදොස් කොට නිදහස් කරන ලදී. සැඟවී වරෙන්තු පිට සිටි චූදිතයින් 25දෙනාද පසුව අධිකරණයට ඉදිරිපත් කර නිදහස් කර ගන්නා ලදී. නීතිඥ ජේ.ඒ.කේ. කොතලාවල, ආචාර්ය කුමාරි ජයවර්ධන ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු ගෙන්ම මෙහිදී සහාය හිමිවිය. 

කොළඹ මහාධිකරණයේදී 1987 ජුලි 15වැනිදා අධි චෝදනා භාරදී ‍නඩුවාර 5ක් විභාගයට ගැනීමෙන් පසු ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමේ කොන්දේසියක් යට‍තේ 1988 අප්‍රේල් 20වැනිදා නිදොස් කොට නිදහස් කරන ලද සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ 44 කණ්ඩායමේ චූදිතයන් මෙසේය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට එක්වූ ජයතිලක ද සිල්වා, අමාර් ඉන්දික රූපසිංහ ගුණවර්ධන නොහොත් අමාර් ඉන්දික ගුරුසාමි, පෝලියර් ගුණවර්ධන, පී බණ්ඩාර, රත්නායක පතිරණගේ සරත් නොහොත් මොස්කව් සරත්, හත්මුන කට්ටුගේ සිරිසේන(හක්මන තිහගොඩ උපාධිධාරි ගුරුවරයෙකි. ව්‍යාපාරයේ කටයුතු සඳහා ඔහු‍ගේ අනුග්‍රහයන් නොමසුරුව ලැබිණි. වාස් තිලකරත්න ඔහු‍ගේ කුඹුරු වැඩට උදව් වෙමින් සැගවී සිටියදී 1986 අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ සිරිසේනගේ නිවසේදීය. සිරිසේන 1986 බන්ධනාගාරගතවු අතර 1988 අප්‍රේල්වලින් නිදහස් වීමෙන් පසුව ජවිපෙ මගින් සිය නිවසේදී ඝාතනය කරන ලදී), ගුණසේන ඩයස් දහනායක(පළමු ශ්‍රේණියේ විදුහල්පතිවරයෙකු වශයෙන් කැළණිය වරාගොඩ විදුහලේ සේවය කළේය), මිදිපොලවත්ත කංකාණම්ගේ පියදාස(ගාල්ලේ පදිංචි ඔහු පළමු පන්තියේ ලිපිකරුවෙකි), හේවාමාස්මුල්ලගේ හේමසිරි අබේවර්ධන(මාතර දෙවුන්දර පදිංචිකරුවෙකි. මහජන බැංකු කළමණාකාරුවෙකි), විදානපතිරගේ සෝමරත්න පතිරණ(මොරවක පදිංචි තැපැල් සේවකයෙකි), මෙන්මැන්ද ආරච්චිගේ ඥාණසිරි(මාතර සුල්තානාගොඩ පදිංචි ලිපිකරුවෙකි. රුහුණු සරසවියේ අන්‍යධන කාර්ය මණ්ඩලයේ සේවය කළේය) වේ.

එමෙන්ම කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට එක්වූ පහත අයද එම 44 කණ්ඩායමට අයත් විය. දොන් මහින්ද වික්‍රමසිංහ(කිරිබත්ගොඩ පදිංචි ගොඩනැගිලි සංස්ථාවේ හිටපු වෘත්තීය සමිති නායකයෙකි), පියදාස ජයලත්(මාතර සුල්තාන්ගොඩ පදිංචි පළමු ශ්‍රේණියේ විදුහල්පතිවරයෙකි. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ හිටපු මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකි), නිමල් සමරසිංහ( ගාල්ලේ කනංකේ පදිංචිකරුවෙකි. ව්‍යාපාරයේ ශිෂ්‍ය අංශයවූ පුරෝගාමි ශිෂ්‍යයෝ සංවිධානයේ නායකයෙකි. නිදහසින් පසු ලංකාදිප පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස සේවය කරමින් සිටියදි රෝගාතුරව මියගියේය), සිරිපාල(අක්මීමන පදිංචි පළමු ශ්‍රේණියේ උපාධිධාරි ගුරුවරයෙකි), පී. එස් ප්‍රනාන්දු(කිරුළපන පදිංචි පළමු ශ්‍රේණියේ විදුහල්පතිවරයෙකි),පී රූබසිංහ(ගොතටුව පදිංචි ආර්ථික විද්‍යා උපාධිධාරියෙකි. රූපවාහිනී සංස්ථාවේ පර්යේෂණ නිලධාරියෙකු ලෙස කලක් සේවය කළේය), චානක වෛද්‍යරත්න(මාතර තල්පාවිල පදිංචි සැලසුම් ශිල්පියෙකි. මොරටු සරසවියේ චිරන්තගේ ඥාතියෙකි. ව්‍යාපාරය වාෂ්ප වූ පසු නැවත කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට එක්වී පොදු පෙරමුණෙන් ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු විය. පැලවත්තේ උස් ගොඩනැගිල්ලකින් ඇදවැටී මරමුවට පත්විය), වී.පී කරුණාදාස(මොරවක තැපැල් සේවකයෙකි), සෙදිල්ලගේ දොන් බන්දුල විමලසිංහ(මාතර පඹුරණ පදිංචි රාහුල විදුහලෙන් 1982 උසස් පෙළ සඳහා පෙනී සිටි ශිෂ්‍යයෙකි. දරුවන් 6 දෙනෙකු සිටින ඔහුගේ පියා ප්‍රකට කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ක්‍රියාකාරිකයෙකි. මොරටුවේ ජර්මන් ටෙක් ආයතනයේ සිසුවෙකුව සිටියදී කොමියුනිස්ට් ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් ඉවත්ව ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ විය. නිදහසින් පසුව ලේක්හවුස් ඉංජි‍නේරු අංශයේ සේවය කල අතර වර්තමානයේ ධීවර අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරියෙකි), කල්යානන්ද(කලක් ගොඩනැගිලි සංස්ථාවේ සේවයකල අතර පසු කාලයේදී එක්ස් කණ්ඩායමටද එක්වී සිටියෙකි), කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ යාපනයේ හිටපු ප්‍රාදේශීය නායකයින්වු  රාජරත්නම් ශ්‍රී ස්කන්ධරාජා, සිවඥානම් නොහොත් සිවා, ගවුරි කාන්තන් නොහොත් සුප්පයියා, සෙත්තිල්, රාමයියා යන අයද වේ.

සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයට එක්වූ චූදිතයින් 44දෙනා අතර සිටි ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරිකයින් මෙසේය. ගීගන‍ගේ චන්ද්‍ර නොහොත් අසේල නොහොත් සමන්ත නොහොත් සමරසිංහ, ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල හිටපු සභික අර්ඩ්ලි ප්‍රැන්සිස් ද වාස් තිලකරත්න, මොරටු සරසවියේ සිසු නායකයින්වූ ෆ්‍රැන්සිස්කු හෙට්ටිගේ කැමිලස් සිල්වා සහ චිරන්ත ඉන්ද්‍රජිත් වීරවර්ධන, චතුදුර යසරත්න ද සිල්වා(අම්බලන්ගොඩ උපන් සිල්වා රත්මලානේ පදිංචිකරුවෙකි. ජවිපෙ සංවර්ධන සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු වශයෙන් කලක් කටයුතු කළේය), සුබසිංහ මුදියන්සෙලාගේ කුමාරසිංහ නොහොත් කිරිමහත්තයා(වව්නියාවේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ අතර සිංහල තරුණයින් ගණනාවකට අධ්‍යාපන පන්තිද සංවිධානය කළේය), මාලිගරත්නගේ අබේකෝන් හෙවත් රුවන්( රත්මලානේ පදිංචි විශේෂ දක්ෂතාවලින් හෙබි අයෙකි), වඩුමෙස්තිගේ තිස්ස උදයකුමාර නොහොත් තිස්ස(ගම්පහ පදිංචිය. විසිතුරු මල් ‍අපනයනය කල සුළු ව්‍යාපාරිකයෙකි.වර්තමානයේ පොළොන්නරුවේ සමූහ ගොවිපොලක හවුල්කරුවෙකි), අත්තායක මුදියන්සෙලාගේ ජයරත්න බණ්ඩා(කුරුණෑගල පදිංචි ගුරුවරයෙකි), කැළණියේ වල්ගම්පොලගේ යවීන්ද්‍ර පද්මසිරි පෙරේරා, ගම්පහ ප්‍රේමසිංහ ආනන්ද ජයසිංහ නොහෙත් ආනන්ද, කුරුණෑගල ඉනුහාමි මුදියන්සෙලාගේ රම්බණ්ඩා, තන්ත්‍රි අච්චි පින්නවලතේ සුසිල් කරුණාරත්න, ලන්සුවාහැන්දි සැම්සන් ද සිල්වා ගුණසේකර නොහොත් ගුනේ, කොන්ගානිගේ සුසිල් ගාමිණී, හෙන්ද්‍රාදුරගේ චන්ද්‍රසිරි, හීනටිගල පතිරණගේ ගාමිණී නොහොත් කළුමල්ලි, විජේසිංහ ආරච්චිගේ රැල්ෆ් නොහොත් සරත් වේ. ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ සාමාජිකයින් වශයෙන් මෙම 19 දෙනාට අමතරව එහි නිශ්ශංක හේරත්, කැළණියේ නෙවිල් ජයසේකර ඇතුළු 10 දෙනෙකුගෙන් පමණවූ  පිරිසක්ද සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය තුළ ක්‍රියාකාරී වූහ.

ජවිපෙට එරෙහිව බිහිවූ සැම කණ්ඩායමක්ම බහුජන ක්‍රියාකාරිත්වය නොසලකා හැරි අතර දෙමළ බෙදුම්වාදී සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වල ක්‍රියාකාරිත්වය කෙරෙහි ඉහළ බලාපොරොත්තු තැබූහ. ජවිපෙ සමඟ එක පෙළට දිවීමට තැත්කිරීම ඔවුන්ට කිසිසේත් පහසු කටයුත්තක් නොවන බව තේරුම් නොගත්හ. අවසාන ප්‍රතිඵලය වූයේ 1981 පෙබරවාරි 8වැනිදා බිහිවූ සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය වසර 4කට පසු මුළුමනින් බිඳ වැටී 1988 අප්‍රේල් වනවිට වාෂ්පවීමය. වමේ ව්‍යාපාරයෙහි කිසියම් ක්‍රියාශීලිත්වයක් විදහාපාමින් එහි සටන්කාමි සම්ප්‍රදායන්ට අනාගතයේදී පණපෙවීමට ප්‍රයත්න දරන පක්ෂ, කණ්ඩායම් සහ ‍පුද්ගලයින්ට ඉතිහාසයෙන් ගතහැකි පාඩම් බොහෝය.(සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය, එහි සාමාජිකයින් සහ 1981 සිට 1990 දක්වා ව්‍යාපාරයේ ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව ඔබ දන්නා ඡායාරූප සහ තොරතුරු පහත ආකාරයට යොමුකල හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com) The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384. 

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

උසස් අධ්‍යාපන සහ මහාමාර්ග ඇමති ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල මාර්තු 3වැනිදා කියා සිටියේ සරසවියේ කථිකාචාර්ය තනතුරක් එජාපයට වැඩකල අයෙක් වෙනුවෙන් ලබාදෙන  ලෙසට කරන ලද ඉල්ලීම ‘යහපාලනය’ කඩාකප්පල් කිරීමක් නොවන බවය. අධ්‍යාපන ඇමති අකිල කාරියවසම් මාර්තු 5වැනිදා කියා සිටියේ මවට ඒඩ්ස් වෛරසය ශරීර ගතවී ඇත්නම් දරුවා නිදාගන්නේ මවගේ ඇකයේ නිසා දරුවා පරිවාසයට ගතයුතු බවය. විදේශ කටයුතු නියෝජ්‍ය ඇමති හර්ෂ ද සිල්වා මාර්තු 6 ආරක්ෂක නිලධාරින්ට කියාසිටියේ, කරට අතදාගෙන නිදහස් චතුරඝ්‍රයේ ඉන්න එක අවිනීතකමක් නොවන බවය. එවිට නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ව්‍යායෑම කිරීම තහනම් බව ආරක්ෂක නිලධාරින් පැවසූ පසු හර්ෂ ඇමතිවරයා කියාසිටියේ ඒ සඳහා ජනාධිපතිවරයාද මෙහි පැමිණෙන බවය. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා ව්‍යායාම් කරනුයේ නිදහස් චතුරශ්‍රයේ නොව ඒ අවට භූමි භාගයේ බව ඇමතිවරයා දැනගත යුතුය. ඉහත සිද්ධි තුනෙන් සිද්ධි දෙකක ප්‍රතිඵලයක් නැත. තෙවන සිද්ධියවූ නිදහස් චතුරශ්‍රයේ අර්බුදයෙන් එහි යහමින් පෙම් කෙලීමට අවසරයද සිකුරිටි සමාගමේ කොන්ත්‍රාත්තුව අවලංගු කොට නව සමාගමකට දීමටද, අදාල සික්කන්ගේ රැකියාවට කණකොකා හැඩීමද සිදුවිය. යහපාලනය යනු නිරපේක්ෂ දෙයක් නොව පුද්ගලයාගේ තරාතිරම මත රඳා පවතින්නක් බව ඉන් පසක් විය. මේ ගෙජ්ජි සද්දෙට කිව හැක්කේ  අන්තෝ ජඨා බහී ජඨා කියාය.

චම්පික රණවක ඇමතිවරයාටද චම්පිකගේ රථයට හැප්පුණු තරුණයාගේ මිතුරන් ගෙන් චෝදනා රැසකි. බුකියේ ඇත්තෝ පවසන්නේ දකුණ බලා වම බැලිය යුතු බවය. නැවතත් දකුණම බලා පාරේ චම්පික නැත්නම් ඉක්මනින් මාරුවිය යුතු බවය. දේශපාලන මති මතාන්තරවලට වඩා රෝගියාගේ ජීවිතය අගනේය. එබැවින් මහත්මා දේශපාලනයට අනුව දැන් කල යුත්තේ ඔහුගේ සුවදුක් සොයා බලා ප්‍රතිකර්ම යෙදීමය. නසසප නායක ආචාර්ය වික්‍රමබාහු කරුණාරත්න එදා මහින්ද රාජපක්ෂගේ  පාද යාත්‍රාවට සහභාගිවීමට ගොස් කොළඹ බලා පැමිණීමේදී ඔහුගේ රියට යටවූ අයෙකු මිය ගියේය. බාහු වෙනුවට රිය පැදවීමේ වගකීම ගත්තේ වෙනත් අයෙකි. එජාප ආණ්ඩු කාලයේ සිදුවූ මෙය දිනමිණ පුවත්පත වාර්තාකළේ පාද යාත්‍රාවට ගිය බාහුගේ රෝද යාත්‍රාවට යටවී අයෙක් මරුට ලෙසිනි. රූං පෙත්ත කැරකෙනවාය. අහිංසකයෝ හැප්පෙනවාය. සුරංගනා කතා කියා රෝගියාට වැඩක් නැත. චම්පිකගේ සිද්ධියේදී දැන් සිදුවන්නේ දෙපිරිසම ගොරකා දඩමස් කිරීමකි.

ඝාතන කල්ලි රට පුරාය. පාතාලය නැගිටලාය. ඉකුත් මාසයට මිනීමැරුම් 50කට ආසන්නය. සුදු වෑන් තිබුනායැයි කියූ කාලයේ පාතාලය මෙතරම් මිනී මැරුවේ නැත. බන්ධනාගාරයේ බස් රථයේ ගියද කෙලිනවාය. උසාවි යන්නත් බයය. බයික් එකක ගියද හප්පගෙන යනවාය. තුන් බියක් හටගැනීමේ නිමිති පහලෙවෙමින් පවතී.

රටපුරා ගොවීහු පොහොර සහනාධාරය ඉල්ලා මහපාරේය. එක්ටා එපා කියා වෘත්තිකයින් දස දහස් ගණනක් උද්ඝෝෂණයකි. නිදහස් අධ්‍යාපනයේ මළගම උදා කරන පෞද්ගලික වෛද්‍ය විදුහල ජනසතු කරන්නැයි ඉල්ලා යාපනය ඇතුළු වෛද්‍ය පීඨ සිසුන් ස්ථාන 7ක උපවාසය දින 50ද ඉක්මවා ඇත. මාර්තු 15වැනිදා ඔවුන්ගේ දැවැන්ත පාගමනකි.  විල්පත්තු කැලේ කපපු කැලෑ පාලුවන් එලියේ සිටියදී මසක් ඇතුළත සිරගෙදරට ගිය 12වැනි හිමි නම ලෙස උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමි වැඩම කළහ. පන්සල් ඇත. හිමිවරු නැත. සිරගෙවල් ඇත. හිමිවරු එහි ඇත. බුද්ධං සරණං ගච්ඡාමි කියා කිසිවෙකු අත්පුඩි තැලුවාට වැඩක් නැත. එහෙත් අනුරාධපුරයේ සිරගෙදරට ගොස් අධිකරණයේ හෝ විත්තියේ නීතිඥයාගේ කිසිම අනුදැනුමකින් තොරව නීතිපති අංශයද හවුල් කරගෙන කොටි ත්‍රස්තවාදී සැකකරුවන් වරද පිළිගන්නා බවට ලේඛන කිහිපයකට අත්සන් ගැනීමට නම් අධිකරණ ඇමතිවරයා සහ අධිකරණ අමාත්‍යාංශයේ යටතේ ඇති නීති ආධාර කොමිසම් සභාවට ඇත්තේ තදියමකි. මෙය අධිකරණයට බරපතල ලෙස කල අපහාසයක් බව කියන්නේ අනුරාධපුර විශේෂ මහාධිකරණ විනිසුරුවරිය විසිනි.

මේ අල්ල පනල්ල අස්සේ විදේශ කටයුතු නියෝජ්‍ය ඇමති හර්ෂ ද සිල්වා පාරට බැස ඇත්තේ නිදහස් චතුරඝ්‍රයේ ලව් කිරීමට ඉඩදෙන ලෙසටය. සියළු වැඩ එල හරකා සහ මී හරකාගේ වැඩ වගේය. පළමුව රටය. දේශපාලනය කල යුත්තේ දෙවනුවය. ෆොක්ස්වැගන් කම්හල කුලියාපිටියේ ආරම්භ කලාක් මෙන් සැමදා මිනිසුන් රැවටිය නොහැක. මේ ඇමතිවරුන්ට කරන්නට වැඩ නැත. ලව් කේස් සම්බන්ධ කටයුතු වලට මැදිහත් වන්නේ අරුම පුදුම අන්දමිනි. අනේ අනිච්චං ආර්ථික විශේෂඥයෙකුට යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ ගිය කල දවසක මහිමය.

නිදහස් චතුරඝ්‍රයේ ලව් කිරීමට අවශ්‍යයැයි සිකියුරිටි මහත්වරුන් සමඟ කොක්ක දා ගත්තේ එන්.ජී.ඕ. කෙක්කකි. ඇය දළදා මාලිඟයට ඒ ඇදුමෙන් ගියේනම් උඩුකය වහගන්නට සාළුවක් පැළඳ ගත යුතුය. සිකියුරිටි මහත්වරු ඇයට කථා කළේද ගරු සරු ඇතුළුව මිස් කියමින් තමාට කියා ඇති නීතිය පහදමිනි. ඔවුන් වැරදිනම් ඇයට තිබුණේ කුරුදුවත්ත පොලිසියට ගොස් පැමිණිල්ලක් කරන්නටය. නැතිනම් 119 කථා කරන්නටය. ඇයට ලව් කිරීමට අවශ්‍යනම් අක්කර 42ක්වූ වික්ටෝරියා පාර්ක් එකට තිබුණේ මීටර් 200ක පමණ දුරකි. එසේත් නැත්නම් අත් පටලවාගෙන යෑමට අවශ්‍ය නම් මීටර් 25ක් දුරින් පිහිටි ආර්කෙඩ් සංකීර්ණයට යා හැකිය.

පසුදා නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ලව් කිරීමට නිදහස දෙන මෙන් ඉල්ලමින් පැමිණියේ එන්.ජී.ඕ. නඩවල පිරිසකි. දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය නිදහස් දින ජාතික උත්සවයේදී ඔපෙරාවක් ලෙස අනුචිත අන්දමින් ගැයීමෙන්ද, දළඳා මාලිගය ඉදිරිපිට පාර විවෘත කිරීමට අවසර ලබා දෙන මෙන් ඉල්ලමින් විරෝධතා දැක්වූ ඇමරිකානු එන්.ජී.ඕ ව්‍යාපෘතියේ තවත් අදියර වශයෙනි. දුටුගැමුණු දුෂ්ඨයෙක් බවද රුවන්වැලිසෑය පාප කර්මයක් බවද කියූ ‘පිස්සු පුසාද’ එහි විය. එම ගොමගොඩට අතගසා ප්‍රසිද්ධියක් ලබාගැනීමට පැමිණියේ ආර්ථික විද්‍යා විශේෂඥයෙකු බව කියන හර්ෂ ද සිල්වා නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයයා. රටේ අලුත්ම ජාති(ක) වීරයින් ලෙස පෙනී සිටින මොවූහු සටන්කර රටට නිදහස අරන් දුන්බවටද පම්පෝරි ගසති.

ඔබේ ආදරයට සික්කෝ දැන් අකුල් හෙළයි නම් හමුවිය යුත්තේ ආර්ථික විශේෂඥයෙකි. එඩිතර සිකියුරිටිලා එහිදී වාද විවාද කල හැටි අපූරුය. නිදහස් ස්මාරකයේ අභිමානය ඔවුහු දැඩිව පහදා දුන්හ. එතැනට විශේෂ සැලකිල්ලක් කරන්නැයි රටට පසක් කලහ. ආචාර්ය ඇමති කැපී පෙනෙන්නට ගොස් කැපිලාම ගියේය. සිදුවුයේ ලව් අතීසාරෙට අමුඩ ගැසීමකි.  හැම පබ්ලික් ප්ලේස් එකකම ආගමික, සංස්කෘතික සහ ඉතිහාසගත වටිනාකම අනුව තමන්ට ඕනෑ විදිහට හැසිරීමට බැරිය. සමහරු කට්ට කාගෙන ඒවායේ වෙඩින් පොටෝස් ගන්නට යන්නේ එම ගාම්භීර බව තවත් වැඩිකරමිනි. එසේ කියා කවුරුන් හෝ ආතල් ගැනීමට ෆොටෝ ෂූට් එකක් කලහොත් එය අගෞරවයකි. තැන්වලට යන විට එම ස්ථානයන් අනුව සදාචාර සම්පන්න බව සහ ස්වයං විනයක් ඇතිකරගත යුතුය.

එහි විරෝධතා දැක්වූ 17දෙනා පැමිණියේ කලින් සූදානම් කරගත් පිකට් බෝඩ් සමඟය. ඇතැම් කතුන් ගෙන් ප්‍රදර්ශනයවූ කිරිපල්ල වසා ගත්තේද බෝඩ් වලිනි. සෝමසිරි චන්ද්‍රසිරි කිවියා එදා මේවාට කීවේ ලොකු අක්කා හෙරළි කපන විට පොඩි නංගී අව්ව තපිත බවය. හර්ෂ ද සිල්වා ඇමතිවරයාද එය වාර්තා කිරීමට පැමිණි කාන්තා මාධ්‍යවේදිනියකගේ කරට කිසිදු අවසරයකින් තොරව අතදමා සිකියුරිටි මහත්වරුන්ට ලව්එක ප්‍රතිනිර්මාණය කර පෙන්වීය. එය හිරි ඔතප් බිදීමක්ද? මෙය කිසිසේත් ශිෂ්ඨ සම්පන්න මිනිසෙකුට ඔබින දෙයක් නොවේ. මාධ්‍යවේදිනියකගේ  ගෞරවය කෙලසීමකි. මන්ත්‍රී හර්ෂ ද සිල්වා කලකට පෙර එදා භික්ෂුවකගේ කරටද අත දමා පසුව සමාවද ඉල්ලීය. මාධ්‍යවේදිනියගේ කැමැත්ත මත කරට අත දමා ගත්තේනම් ගැටළුවක් නැත. එහෙත් ඒ බවක් ඇය මෙතෙක් කියා නැත. දඹුළු ගිහින් තලගොයිද මරනවා කියන්නේ මේවාටය.

නිදහස් චතුරශ්‍රය යනු ඓතිහාසික ස්මාරකයක් මිස අලුත් පරපුරේ කෙල්ලන්ට කොල්ලන්ට කල්ලතෝනින් මෙන් හැසිරෙන තැනක් නොවේ. සංස්කෘතිය, සදාචාරය සහ ඉතිහාසයෙන් ඔවුනට වැඩක් නැත. ප්‍රථමයෙන්ම ‘ගේමක්’ ඉල්ලූ තරුණිය ආරක්ෂක නිලධාරින්ගෙන් එදා ඇසුවේ ‘ගේ කපල්ස්’ ආවොත් කරන්නේ කුමක්ද කියාය. මොවුන් ඉල්ලන්නේ ඒ හිපි සංස්කෘතියයි.  ඒ අස්සේ මෙවැනි සීනිබෝල ලව් කේස් එකකට සික්කෝ දෙදෙනෙක් සමඟ හැප්පීමට ආර්ථික විශේෂඥයෙකු ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරයෙක් පැමිණීම හාස්‍යජනකය. විදේශ ආයෝජන සියයට 35ක් බැහැලාය. කොටස් වෙළෙඳපොළේ විදේශ ආයෝජන සියයට 97ක් බැහැලාය. අනිච්චං දුක්ඛං, ආණ්ඩුවේ විදේශ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයෙකුට ගියකල.!

නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ගෝරිය වූයේ ‘ආදරයට’ය. කුලියාපිටියේ ගෝරිය වූයේ ‘අනාදරය’ටය. අධ්‍යාපන ඇමති චූටි බබා කියන පරිදි මවගේ ඇකයේ සිටියත් ඒඩ්ස් බෝවේ. මේවා අධ්‍යාපන ඇමතිවරයෙක් මෙතෙක් කියූ හොදම විහිලු කාතාවය. ඉකුත් දශක 4 තුළ රිචඩ් පතිරණ වැනි හොඳ අධ්‍යාපන ඇමතිවරයෙක් ලංකාවට සිටියේ නැත. ඒඩ්ස් ගැන ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථමවරට රජය මගින් දැනුවත් කිරීම ඇරඹුණේ 1985දී සෞඛ්‍ය ඇමති වෛද්‍ය රංජිත් අතපත්තුගේ නායකත්වයෙන් වෛද්‍ය විශේෂඥ ගාමිණී ජයකුරුගේ මෙහෙයවීමෙනි. අකිල විරාජ් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා ඒඩ්ස් සම්බන්ධයෙන් දැරූ මතය අනුව පාලකයින්ටද ඒ පිළිබඳව ඇති දැනුම අල්පය. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයෙන් වැයකල කෝටි ගණන් මුදල් ගඟට කැපූ ඉනි මෙනි.

ඒඩ්ස් රෝගය වැලදුණු ලමයින්ව වඩා ගෙන මවකගේ සෙනෙහස දුන් ඩයනා කුමාරිගේ කතා වස්තුව කුලියාපිටියේ වාහේලාට හොද පාඩම්ය. සිසුවා සමඟ සෙල්ලම් කලහොත් සුලඟින් එය බෝවෙනු ඇතැයි සිතූ කුලියාපිටියේ ඡන්ද දායකයින්ගේ විරෝධය නිසා අධ්‍යාපන ඇමති අනුගමනය කල ක්‍රියාකලාපයට කිසිවෙකු එකඟවිය හැකි නොවේ. දේශපාලන වැඩසටහන්වලදීනම් ඇමතිලා දෙන ටෝක්ස් නම් මරුය. දරුවා තමන්ගේ ගමේ බෝ හන්දියේ සම්බෝධි විදුහලට ඇතුළත් කිරීමට නොහැකිවූවද මහනුවර ත්‍රිත්ව විද්‍යාලයට පිංසිදුවන්නට ඇමති අකිල කට වරද්දාගත් චෝදනා වලින් මිදී ඇත.

වී කිලෝවක් රුපියල් 18කි. බුලත් විටක් කන්නටද වී කිලෝ දෙකක් විකිණිය යුතුය. රටට මුදල් නැති නිසා ගොවින්ගේ පොහොර සහනාධාරයට වැට බැද ඇත. එහෙත් කෘෂිකර්ම අමාත්‍යාංශයට ප්‍රකට සිනමා නිළියකගේ සැමියාට අයත් රාජගිරියේ ගොඩනැගිල්ල මසකට රුපියල් ලක්ෂ 210 බැගින් කුලියට ගැනීමට මුදල් ඇත. ඉන් මසකට රුපියල් 350 ගානේ පොහොර මිටි 60,000ක් ගොවියන්ට ලබාදිය හැක. යහපාලන අරුණළු ගොවියන්ට නැත. නිළියන්ට ඇත.  ලොකුම විහිළුව මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව දීපු විදියට රුපියල් 350ට පොහොර යළි ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණද උද්ඝෝෂණය කිරීමය. සල්ලි එපා පොහොර දියව් ගොවිහු එක හඬින් පවසති. ජවිපෙ එදා කියා සිටියේ ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂගේ දිනක වියදම රුපියල් ලක්ෂ 253ක් බවය. යහපාලන ආණ්ඩුව පත්වී අදට දින 450ක් පමණ වන හෙයින් එසේ ඉතිරි වන මුදල කෝටි 1138කි. ජනාධිපති කාර්යාලයේ වැය ශීර්ෂයට මෙවර අයවැයෙන් මේ මුදල් වෙන් නොවුනේනම් ඒවා බැරවූයේ කුමන අමාත්‍යාංශයකටද? කෝ මේ මුදල්? උනුත් එකයි මුනුත් එකයි කියා වරක් දෙවරක් බොරු කීවද  සැමදා බොරුවෙන් රට මුලාකල නොහැක.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග්ධනය වර්ධනය ඉපැයීම මත බදු 1987 සිට අය කිරීම සිදු කළේ නැත. දැන් එයට අළුත් බද්දකි. එදා කීවේ මහින්ද රෙජිමය හොරා කාපු දේ නවතා ජනතාවට සහන දෙන බවකි. අද අයවැය පරතරයද පියවා ගැනීමට නොහැකිව වැට් බදු වැඩි කිරීමකි. මේ අනුව බොහෝ භාණ්ඩවල මිල ඉදිරියේදී සියයට 4ක පමණ වැඩිවනු ඇත. නටන්න බැරි මිනිසාද කීවේ පොළොව ඇදයි කියාය. ගම්පහ රතුපස්වලට මහින්ද එනවාට විරෝධය පළ කිරීමට මහා ජන ගංගාවක් පැමිණෙන බව කීවද සිටියේ පදමට කෑ ගසන කතක් සමඟ 9 දෙනෙකි. මහින්ද රාජපක්ෂ පිළිගැනීමට රතුපස්වලට පැමිණි සිටි පිරිස දහස් ගණනකි. එදා හතුරෙකු ලෙස පෙනුණු අයට පවා මෙදා පෙනුණේ මිතුරෙකු ලෙසටය.

වසරක් පුරා පේක්ෂකයින් නොමැතිව සිනමාශාලා තුළ තිරගත වුණ ඇවන්ඩ් ගාඩ් සිනමාපටය නිමවිය. බඩුත් නැත. නඩුත් නැත. අසරණවූ වෙල් විදානේට පමණක් ප්‍රමෝෂන් එකක සරණ ලැබුණේය. ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ මොරාල් එක අප් කිරීමට දුන් ලෙක්චර් එක අසා පළමු වටයෙන්ම කණ්ඩායම හාන්සිය. ‘යහපාලන’ ක්‍රියේෂන්හි නව නිෂ්පාදනය වූ සී.එස්.එන් නාටකයේ පිටපත දුර්වලය. ඇමති සජිත් ප්‍රේමදාසගේ ප්‍රකාශයන්ට අනුව මුළු ලංකාවේම සල්ලි දුන්නත් ඔහුට වැඩකරන්න මදි වාගේය.  නිවාස අමාත්‍යාංශයට ඉකුත් වසරේ දුන් 48ක් අහුමුල්ලක බව ප්‍රකාශයකි. නාගරික නිවාස අමාත්‍යාංශයෙන් ඉවතටය. කයිවාරු ඇත. වැඩකිඩ නැත.

රූපවාහිනිය ස්වාධීනලු. හසලක උද්ඝෝෂණය කල ගොවීන් විසිර ගියේ එජාප සංවිධායකගේ කරුණු පැහැදිලි කිරීම් වලින් පසුවලු. ඒ නිවුස් එක අනෙක් හැම චැනල් එකකම ගියේ ගොවීන්ගෙන් එල්ලවූ දැඩි විරෝධය නිසා එජාප සංවිධායක එම ස්ථානයෙන් ඉවත්ව ගිය බවකි. ඉකුත් ආණ්ඩුවේ ප්‍රවෘත්තිවල ඇසුනේ රට දිනවන ප්‍රවෘත්තිය. දැන් ඇසෙන්නේ හද සසලවන ප්‍රවෘත්තිය. ශ්‍රිලනිපයේ මහ ලේකම් දුමින්ද දිසානායකය. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ නව මහලේකම් මහින්ද අමරවීරය. ඊයේ පෙරේදා ඇමති පුතෙක් බිග් මැච් අතරවාරයේ බාලිකා විදුහලකට මිතුරන් සමඟ තාප්පෙන් පැන අසුවූ විට ඔහු නිදහස්ය. ඔහු සමඟ සිටි අන් අය හබක්ය. හැංගි හැංගි කොටු පැන්නට නටන්න වෙන්නේ එළිපිටමය.

චෞර රැජින සම්මානයෙන් පුද ලද අය කියන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ ව්‍යාපෘති වලින් වැඩක් නැති බවත් නෙලුම් කුලුණත් කක්කුස්සි පෝච්චියක් සේ දිස්වන බවත්ය. කලින් පෝට් සිටියට සහ අධිවේගී මාර්ග වලටද කුණු කථා කීවේද එම කානු කටිනි. අවසානයේ සියළු කක්කුස්සි පෝච්චි ඉඹලා පිළිගත්තේ ආදාළ සමාගම් වලට වන්දිද ලබා දෙමිනි. සැටලයිට් නෝනාගේ නවතම ප්‍රභසනය අනුව ජාතික සංහිදියාව සඳහා ඉතිහාසය අළුතින් ලියවිය යුතුය. ඉකුත් කාලයේ ආසියාවේ ලස්සනම නගරය බවට පත්වී අන්තර්ජාතික ගෞරවයට පත් කොළඹ දැන් අවලස්සනය. අනාරක්ෂිතය.

කාන්තා දිනය නිමිත්තෙන් පණිවිඩ පමණක් නිකුත් කලාට වැඩක් නැත. ඔහුන්ගේ ආරක්ෂාව සැලසිය යුතුය. කැපවිය යුතුය. එහෙත් සිදුවන්නේ එය නොවේ. ඇඹිලිපිටියේ ගැබිණි මවගේ සැමියා ඝාතනය කල බවට චෝදනා ලත් අයගෙන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට නියෝග කර තිබුණද තවමත් අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත්තේ එහි පොලිස් ලොක්කා පමණි. මහදවල් පාතාලය විසින් වැලිකඩදී වෙඩි තැබුවේ තවත් ගැබිණි මවකටය. පොතේ නීති ගොඩක් ඇතද ‘යහපාලනයට’ ඒවා වැඩක් නැත.

එදා කිවේ නළුවෙක් නොවෙයි මොළයක් කියාය. දැන් ඒ මොළය අලයක් තරම්වත් වටින්නේ නැති බව ඔප්පුවී හමාරය. මිනිසුන් හිනස්සවීම ලේසිය. එහෙත් රට ගොඩනැගීම අමාරුය. එදා රජයේ ක්‍රියාකාරිත්වය තරම් වර්තමාන රජය සමකල නොහැක. එදා මුළු යුරෝපයම කඩාගෙන වැටෙද්දී මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව යුද්ධය දින්නේය. රැකියා දුන්නේය. කෘෂිකර්මය දියුණු කළේය. රට සංවර්ධනය කරා ගෙන ගියේය. මෙය එහෙම දුවපු රටක්ය. ඉන්දියාවට, ඇමරිකාවට සහ බ්‍රිතාන්‍යයට ඕනෑ කළේ කෙලින් ගිය රට නැති කිරීමය. දුන්න ලණුව අපේ වාහෙලා කෑවේය. රට දිනෙන් දින වලපල්ලට යමින් පවතී. දුක යනු විජයග්‍රහණයේ එළිපත්තට ගෙනආ මව්බිම වසරක් ඇතුළත ආපස්සට හැරවීම ගැනය. සැබෑ ශ්‍රිලනිප කොතැනද ජනතාව එතැනය. ඒ බඩගින්නට, මර්ධනයට, පලිගැනීමට, භීෂණයට, දූෂණයට සහ බෙදුම්වාදයට එරෙහිව යන අළුත් ගමනකටය. රට නඟන නැවුම් බලාපොරොත්තුවද එයයි. චිංගීස් අයිත්මාතව්ගේ ගුරු ගීතයේ සඳහන් පරිදි “ශීත කාළය පැමිණේවි. තද ශීත කුණාටු හමාවී. හිමි කැට සහිත මහ නපුරු සුළි සුළං හමාවී. එහෙත්… වසන්තය එනවා සත්තකයි..”

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

 -තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි-

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස පත්වීම් ලැබූ සරත් ෆොන්සේකා 2016 මාර්තු 10 වන දින පාර්ලිමේන්තුවේ සිය මංගල කතාව පැවැත්වීය.

එහිදී කියැවුනු ප්‍රධාන කරුණු අතරට, ජාත්‍යන්තර විනිශ්චයකරුවන් සහිත මානව හිමිකම් කඩවීම් පිලිබඳ විමර්ශනයක් කිරීමට තමා සහය දෙන බවද, 2005 දී මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරණය දිනා ගන්නට රු. මිලියන 200 ක් ප්‍රභාකරන්ට දුන් බවද, ඒ ගැන බැසිල් රාජපක්ෂ කිසිවකු හා කතා කලේ තමා ඉදිරිපිටදී බවද සඳහන් වුනි.

ඔහුගේ ප්‍රකාශය අනිත් සෑම දිනකම මෙන්ම අසා සිටීමට පිලිකුල් වනුයේ කයිවාරු ගැසීම නිසාය. ‘ ‘මම’ යුද්ධය දිනුවා’, ‘ ‘මම’ යුද්ධය මෙහෙයවනකොට’ ආදී වශයෙන් පවසයි. ඒ අතරම යුද්ධය නිම වන්නට දින කිහිපයක් තිබියදී මහින්ද රාජපක්ෂ තමාට උසස් වීමක් දුන් බවත්, පසුව අවසාන දින දෙක තුන තුල තමා ශ්‍රී ලංකාවේ රැඳී නොසිටීම පිලිබඳ චෝදනා කල බවත් ඒ කතාව තුල කියැවුනි. ඒ අවසන් දින 2-3 තුල ජෙනරල් කෙනෙකුට කරන්නට දෙයක් නොතිබූ බව හා 2010 ජනපතිවරණයේදීද සඳහන් කල සුදුකොඩි සිද්ධිය සිදුවුනේ ඒ කාලයේදී බවද පැවසීය.

මෙහිදී සරත් ෆොන්සේකාට අමතක වූ හෝ අමතක වූ සේ රඟපාන කරුණු රැසක් ගැන කීමට තිබේ. ප්‍රථමයෙන්ම ‘මම  යුද්ධය දිනුවා, මම යුද්ධය සැලසුම් කලා’ යන ප්‍රකාශය ප්‍රශ්ණ සහගතය. යුද කලේ ඔහු පමණක්ද? එම යුද ජයග්‍රහණයට නාවික හමුදාව , ගුවන් හමුදාව සහ පොලීසිය කෙතරම් සක්‍රීයව සම්බන්ධ වුනිද?  නාවික හමුදාව මගින් ත්‍රස්තවාදීන්ගේ ආයුධ ප්‍රවාහණය කල මුහුදු යාත්‍රා විනාශකර නොදැම්මේ නම්, ගුවන් හමුදාව මගින් හඳුනාගත් ඉලක්ක වලට නිවැරදිව ප්‍රහාර එල්ල නොකලේ සහ පොලීසිය තම බුද්ධි අංශ මගින් තම කාර්යය නොකලේ නම් සරත් ෆොන්සේකාට පමණක් තනිව යුද්ධය නිම කල නොහැකි වනු ඇත. ප්‍රභාකරන්ගේ අවසාන දින කිහිපය තුල පවා ඔහු ජාත්‍යන්තර සබඳතා හරහා රටින් පැන ගැනීමට උදව් පැතූ බව හෙලිවිය. ඉතින් ඔහු රටින් පැන්නා නම් එසේ යනු ඇත්තේ පයින් නොවේ. ගුවනින් හෝ මුහුදෙනි. මේ සඳහා ඉඩක් නොතබා ගුවන් හමුදාව සහ නාවික හමුදාව ඉටුකල මෙහෙයුම් ෆොන්සේකාගේ ආත්මාර්ථකාමී ඇසට කිසිදා පෙනුනේ නැත.

1987 ජුලි 29 වනදා ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවේ එවකට පැවති රජය සමග බලහත්කාරයෙන් එලැඹුනු ඊනියා සාම ගිවිසුමට මග පෑදුවේ, ඊට දින කිහිපයකට පෙර ශ්‍රී ලංකා ගුවන් සීමාව ආක්‍රමණය කරමින් යාපනයට ආහාර පාර්සල් දැමූ ඉන්දීය ගුවන් හමුදාවේ අත්තනෝමතික ක්‍රියාවයි. සරත් ෆොන්සේකා එදා වඩමරච්චි සටන් පෙරමුණේ සිටියේ සැබෑ ජාත්‍යාලයෙන් නම් එදා ඒ සිදුවූ ක්‍රියාවලිය සම්බන්ධව සිත් වේදනාවක් නැතිවී යයි සිතිය නොහැක. මෙවර ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදාව නියම යුද මානසිකත්වයේ සිටි බැවින්ද, කුමක් හෝ හේතුවකට ජයලලිතලා, වයිකෝලා කෙතරම් උඩ පැන්නත් ඉන්දියාව අවසන් සටනට හොට දමන්නට නොපැමිණි නිසා ඒ යුද්ධය ජය්‍රහණයෙන් අවසන් කරන්නට හැකි වූ බව පැහැදිලිය. වඩා වැදගත් වන්නේ අන්න ඒ හේතුවයි.

අද ඔහුට පාර්ලිමේන්තුවේ අසුනක් පිරිනමා, ඔහුව හුරතල් කරන එජාපය 2003 දී එල්ටීටීඊ සංවිධානය සමග අත්සන් කල අවබෝධතා ගිවිසුමේදී කලේ කුමක්ද? එදා රනිල්ට අගමැති ලෙස යන්තම් ඉඩකඩ ලත් වහාම ඔහු එම ගිවිසුමට එලැඹියේය.   ඊලඟට යුද හමුදාවේ බුද්ධි අංශයට අයත් අතුරුගිරියේ මිලේනියම් සිටිහි නිවස වටලා, ඒ තොරතුරු සමාජයට නිරාවරණය කර ශ්‍රී ලංකාව සතුව සිටි අති දක්ෂ  බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් එල්ටීටීඊ පිස්තෝල කල්ලියේ ගොදුරු බවට පත් කරමින්  සිදුකල නින්දිත පාවාදීම අමතක කල හැකි නොවේ. ඉන් පසු රජයේ පාලන ප්‍රදේශ හා එල්ටීටීඊ පාලන ප්‍රදේශ වෙන් කරමින් කල ක්‍රියාවලියේදී රජයේ හමුදාවනට ඇඳිවත ඔසවා පෙන්වමින් අපහාස කල එල්ටීටීඊ පිරිස් ඉදිරිපිට හමුදා භටයින්ගේ මානසිකත්වය කෙසේ පහල වැටුනිද? 2004 සුනාමියෙන් පසු, වරක් 2005 දී රාජකාරි කටයුත්තක් සඳහා මුලතිව් කිලිනොච්චි යන්නට සිදුවූ විට අපේ හැඳිනුම් පතේ සහතික කල පිටපත් එල්ටීටීඊ සංවිධානය වෙත යවා සංචාරක අවසරපතක් කාල නිර්ණයක්ද ඇතිව නිකුත් කලේ අප පිටරටකට යාමට අදාල තානාපති කාර්යාල සමග කටයුතු කරන පියවරයන් ඔස්සේය.

මේ සිංහල දෙමල ප්‍රශ්ණය මෙතරම් අසාධ්‍ය වන්නට, ඔඩු දුවන්නට 1977 දී පත්වූ ජේ ආර් ගේ එජාප රෙජිමය කටයුතු කල ආකාරය ඒ කාලය ගැන මතක තිබෙන අයෙකුගේ සිතින් ගිලිහෙන්නේ නැත. මොවුන් ජාත්‍යන්තරය ඉදිරියේ නිවට නියාලු වන අන්දමද එදා සිටම පැහැදිලිය. අද වෙෙරයෙන් පිපිරමෙින් සංහිඳියාව ගැන කතා කරන චන්ද්‍රිකා මේ යුද්ධය සම්බන්ධව කල කෙංගෙඩිය කුමක්ද? සාමය යන නම විකුණා, මිනී වලවල් හාරමින් බලයට පැමිණි ඇයට යුද්ධය නිමකර සාමය උදා කරන්නට තබා, තමා සහභාගි වන රැස්වීමකටවත් කිසිම දිනෙක අඩු තරමින් පැය 3 ක් වත්  පමා නොවී පැමිණීමට අවශ්‍යතාවක් තිබුනේ නැත. ඒ කාලයේ ජනතාව අතර තිබූ උපහාසාත්මක කියමනක් වූයේ විජය කුමාරතුංග ගැයූ ‘ඈ ආවේ නෑ….මං බලාන හිටියා හිරු ගිලෙනා තුරු ආකාසේ…’ නම් ගීය ඇගේ හැටි දැනගෙන ගයා ඇති බවයි.

මේ කරුණු කාරණා රැගෙන බැලූවිට එදා ප්‍රභාකරන්ට රු. මිලියන 200 ක් දී හෝ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති වූ නිසා යුද්ධය කෙළවර කරගත හැකි විය. සරත් ෆොන්සේකා නම් අයෙකු යුද හමුදාවේ සිටි බව අප දැන ගත්තේ මහින්ද ඔහුව හමුදාපති තනතුරට පත්කල නිසාය. ‘මම දිනුවා ‘ යි ඔහු පාරම්බාන මේ යුද ජයග්‍රහණය ජේ ආර්, චන්ද්‍රිකා හෝ රනිල් ජනාධිපති අසුනේ තබාගෙන කල හැකි වීද? 1991 දී ආර්. පේ‍ර්මදාස එල්ටීටීඊ සංවිධානයට සැපයූ ආයුධ, සිමෙන්ති තොග පිලිබඳව ෆොන්සේකාට අමතකය. ඒ කාලය තුල ක්‍රියාකාරීව සිටි අනෙකුත් ද්‍රවිඪ සංවිධාන වල සාමාජිකයින් ඝාතනය කරමින් පණ බේරා ගනු වස් කොළඹ රැඳී සිටියවුන් පැහැරගෙන, උතුරට ගෙන යන්නට එල්ටීටීඊයට ආධාර සපයමින් එදා ප්‍රේමදාස නැටූ හෙයියම්මාරුව  එකල කිසිවෙකුට රහසක් නොවීය.

ඊලඟට ඔහු පවසන විකාර කතාව වන්නේ යුද්ධයේ අවසාන දින කිහිපය තුල සිය පවුල සමග චීනයේ විනෝද සුවයෙන් ගත කල කාලය පිලිබඳව පවසන හේතුවයි. ඒ කාලය වන විට ජෙනරල් කෙනෙකුට කරන්න වැඩක් තිබුනේ නැතිලු ! යුද හමුදාපති කෙනෙකුගේ වගකීම නම්, යුද්ධය අවසන් වන තීරණාත්මක මොහොතේ තම හමුදාව සමග රට තුල රැඳී සිටීම නොවේද? වරක් රනිල් කීවා සේ මෙය ක්‍රිකට් මැච් එකක් නොවේ. ක්‍රීඩාගාරයට ගොස් විවේක ගන්නට ! ඉතින් ඔහු කියන, මේ දින 2-3 තුල සිදු වුනායයි කියන සුදු කොඩි සිද්ධියේදී මේ කරුණු කියා ඔහුට ගැලවිය හැකිද? අප යුද හමුදාව හරියට තාත්තා නැතිවිට දඟ කර, බඩු මුට්ටු කඩන පොඩි ළමයි බඳුය කියාද ෆොන්සේකා පවසන්නේ? තම හමුදාව අතින් වැරදි ක්‍රියා සිදු වී නම් හමුදාපති ලෙසට ඔහුට වගකීමෙන් නිදහස් විය නොහැක. ඔහු කල වරද ඒ තීරණාත්මක කාලය තුල  රටේ නොසිටීමයි. විශේෂයෙන් ඔහු අසාධ්‍ය අසනීපයකට ප්‍රතිකාර ගන්නට රටින් පිටවී සිටියා නොවේ.

බැසිල් රාජපක්ෂ, ප්‍රභාකරන්ට රු. මිලියන 200 ක් දෙන්නට සාකච්ඡා කරන විට ඔහු එතැන සිට ඇත. එසේනම් ඔහු එදා නිහඬව ඉන්නට ඇත්තේ තමාට ලැබෙන වාසි, තනතුරු ගැන සිතා එම ක්‍රියාව අනුමත කල නිසා නොවේද? නැතිනම් ඔහුට ඒ කාලයේම ඒ ගැන කියන්නට තිබිනි. මෙතැනිනුත් පැහැදිලිවම විද්‍යමාන වන්නේ සරත් ෆොන්සේකාගේ  ලැජ්ජා නැති, ආත්මාර්ථකාමී පිලිවෙතයි.

අද මේ ජාත්‍යන්තරය, ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි දක්වන කරුණාව, එදා එල්ටීටීඊය දකුණේ සිංහල සහ මුස්ලිම් ජනයාට එරෙහිව බෝම්බ පුපුරවත්දී, ඝාතන සිදු කරත්දී ඒවා සම්බන්ධව නොතිබුනි. ඔවුන්ට රිදී ඇත්තේ එල්ටීටීඊ ය යුදමය වශයෙන් පරාජය කල නිසාය. ඔවුන් මහින්ද රාජපක්ෂ සතුරෙකු ලෙස දකින්නේ එහෙයිනි.

සියල්ල අවසානයේ පාර්ලිමේන්තුවේදී ඔහු ගීයක්ද කීවේය. ‘දුක සැප නිති පෙරලේ – රිය සක ලෙස ලෝකේ ‘ ඉතින් මේ කියමන ගැන සිතා, ඔය රිය සක පෙරලීම නතර වී නැති බවත්, කවර මොහොතක යලි පෙරලෙන්නට පටන් ගනීද කිව නොහැකි බවත් සිතේ තබාගෙන කටයුතු කරන්නේ නම් මැනවි. මන්ද තමාගේ අතේ දුරින් හිඳගෙන, ඔය කතා වලට ආවඩන ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල එදා “ඕනැ ගොනෙකුට යුද්ධ කරන්න පුලුවන් ” බව කී අතර, රවි කරුණානායකගේ ‘අලිමංකඩ යනව කියල පාමංකඩ යනව’ යනුවෙන් කල කතාවන්ද අපට අමතකව නැති බැවිනි.

දේශපාලකයන් පත් කිරීමේ පරමාධිපත්‍ය තිබිය යුත්තේ ජනතාව අතය. එසේ නොමැතිව ජනතාව විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද, ජනතා මනාප නැති බංකොලොත් දේශපාලන රූකඩ ජාතික ලැයිස්තුවෙන් යලි පාර්ලිමේන්තුවට ගෙන ඇමතිකම් හා වරප්‍රසාද ලබාදෙන තුප්පහි දේශපාලන සංස්කෘතිය ඇත්තේ අපේ රටේ පමණක්ම වීමට පුලුවන. සරත් ෆොන්සේකා තනිව දේශපාලන සටනට බැස්ස විට ජනතාව ඔහුට කෘත ගුණ සැලකූ රඟ ගියවර පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන්  මුලු දිවයිනෙන් ඔහුගේ පක්ෂයට ලැබුනු  28626 ඡන්ද සහ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයෙන් ලැබුනු මනාප ඡන්ද 5238  තුලින් මනාව පිලිබිඹු විය.

එබැවින් රියසක ඊ ලඟ රවුම පෙරලෙන විට සිදු වන්නේ කුමක්දැයි කුතුහලයෙන් යුතුව බලා සිටිමු.

Dr Sudath Gunasekara

SCRAP THE 13TH AMENDMENT and the ProvinciAL COUNCILS AT LEAST NOW AND ARREST VIGNESVARAN AND COMMITTEE FOR VIOLATING THE PROVISIONS OF THE 6TH AMENDMENT AND CHARGE THEM FOR TREASON

I REQUEST A;LL PATRIOTIC CITIZENS OF THIS COUNTRY TO READ THE ARTICLE BY Dr. S. I. Keethaponcala attached.

I THANKS Dr. S. I. Keethaponcalan profusely for his brilliant analysis of this subject. I am also happy at least we have one such patriotic Tamil man of his calibre as against the mad Tamil devils like Vignesvaran

In the light of this analysis I propose

1 Immediate scrapping of the Provincial Council System at least now and relieve this country of the  30 year socio-political and economic disaster that has ruined Sri Lanka and WILL completely destroy it beyond any recovery if allowed to continue any longer.

2 Arrest of Vignesvaran and the Team who prepared this Report as it blatantly violates the 6th amendment to the Constitution ad deal with them under so that no Tamil Catholic-christian communal ghosts will hover over this Island in future

Dr Sudath Gunasekara

Is TPC Proposal A Re-Radicalization Scheme?

Dr S I Keethaponcalan

“This also raises the question whether these proposals are prepared to win political powers or formulated only for the consumption of the Tamil people and to win their sympathy and electoral support. If this is the case, then the report has been prepared with the next election in mind. Nevertheless, Vigneswaran, wittingly or unwittingly is giving leadership to a project that would potentially re-radicalize the Tamil community. The demand for a separate state and the radical or violent tendencies within the Tamil community, as proved in the last 30 years, would only bring destruction to the Tamil community. People who did not personally experience the war may not understand the horror”.

As proposed, the ruling party has taken steps to reform the constitution. The government presented a proposal in Parliament to transform the national legislature into a constitutional assembly. In addition, the government has appointed a group called the Public Representation Committee, which is going around the country collecting proposals and ideas.

These steps, despite the problems the government might encounter in garnering a two-thirds majority necessary for meaningful reform, have imparted the impression that reform is feasible. Consequently, some individuals and groups have formulated and presented their ideas for constitutional reform.

Vigneswaran’s Proposals?

The Tamil People’s Council (TPC) headed by Chief Minister Vigneswaran appointed an Expert Committee to prepare a draft proposal, which was handed over to Vigneswaran in February. Reports indicate that the draft has been translated into Tamil and being circulated. It is not clear if Vigneswaran would accept the proposal and present it to the government or would introduce his own changes. However, one cannot assume that the Exerts Committee operated independently without input from Vigneswaran and his allies. Given the recent ideological evolution of the Chief Minister and the company he keeps, one should not be surprised, if Vigneswaran is indeed the real architect of the proposals. The draft is problematic for several reasons.

Before turning to these issues, it would be useful to understand what the Committee has proposed to their leader. A quick look indicated that the Committee is proposing a federal state in Sri Lanka. Under system of governance (p.4), the Committee suggests that Sri Lanka shall be a Federal Republic.” A second chamber (Senate) has also been suggested. So, it is federalism that the Committee is talking about. The question however is, if it is federalism that the TPC is proposing, why should it prepare a proposal in the first place, because the Tamil National Alliance (TNA) has already adopted federalism as its political slogan. Therefore, there should be something else. This is where a closer look was needed.

Confederal State?

A careful reading revealed that the TPC’s Expert Committee has in fact, been proposing a loose confederal system. First, the proposal repeatedly insists that the Tamil people’s right to self-determination” should be recognized. For example, it states …this would mean recognizing the Tamil People’s uniqueness and their right to self-determination (p.1)… Tamils constitute a distinct people with the inalienable right to self-determination. The Tamil People pledge their commitment to a united and undivided Sri Lanka which respects and affirms the right to self-determination of the Tamils (p.4).

Second, it demands an extreme form of devolution. For example, in page 6, it says that the Tamil people should have maximum self-government.” Interestingly, the Committee claims that they recognize that unlike the North-East no other part of the country makes claims to maximum self-government (emphasis mine).” Another example for the demand for extreme devolution could be found in relation to foreign policy. Clause 12.1 states that Foreign policy shall be a subject on the Federal List. However, when a matter on the State List is the subject of a foreign policy decision the States shall participate in the preparation of decisions of foreign policy which concern their powers or their essential interests. The Federation shall inform the States in time and fully, and consult them. The position of the States shall have particular weight when their powers are concerned. In these cases, the States shall participate in international negotiations as appropriate.” The Committee also wants a separate unit with the embassies of Sri Lanka to promote its economic, education and cultural interest (p. 11).” In essence, many provisions of the report, for example, land and police power, education, and public service, seem to propose what could be called one state-two administrations; one for the North-East and other for the rest of the country.

These proposals, in my view, represent four major problems: (1) they are mostly rejected ideas, (2) they have the capacity to undermine possible rapprochement among ethnic communities, (3) they may damage security of the people in the North, and (4) they are unrealistic.

Rejected Ideas

The end of the war and the manner in which the war was ended proved that the Tamils can never have a separate state in Sri Lanka. This realization, forced the TNA, the main Tamil party to officially drop the demand for a separate state in its 2010 election manifesto. In addition, the TNA also denounced violence. The party declared that it will settle for a federal state. The Tamil people overwhelmingly voted for the TNA in 2010. In 2015, while the TNA reiterated its commitment to a federal solution, Vigneswaran supported parties that espoused self-determination. The Tamil people completely rejected the call Vigneswaran made and the parties ran on the platform of self-determination could not win a single seat. Therefore, Vigneswaran and the TPC have no authority to present the Experts Committee report as Tamil people’s proposals. One has to wait to see what Vigneswaran will do with these proposals.

Undermine Rapprochement

Second, one of the preconditions for ethnic rapprochement in Sri Lanka is that the communities should be able to live in a united country. The perception that the Tamils are still operating on the ideals of a separate state would prevent the Sinhala community from approving any form of devolution of power and taking steps to promote ethnic reconciliation. Without a reasonable project for devolution of power, the Tamil people will not be able to reconcile their differences with the Sinhala people. The perceived or real demand for a separate state will only help to perpetuate the conflict. Also, radical nationalist Sinhala groups will certainly use the TPC proposals to justify discrimination and actual or political assaults on the Tamil community. The point is the TPC proposal has the potential to delay or hamper ethnic conciliation.

Tamil Security

Three, even after the end of the war and decimation of the LTTE, the previous government retained tight military control over the people in the Northern Province. It is the new government that decided to relax some of the restrictions and allowed greater normalization, which was one of the major demands of the Tamil people until recently. Evidence to suggest that Tamils still are espousing separation would justify re-imposition of some of the restrictions including strict security measures by this government or a future one. This would only help undermine the freedom and security of the people, especially the Tamils in the Northern Province. A government might even delay such measures as releasing land acquired to create high security zones during the war.

Pre- May 2009 World

Finally, the report and the proposed measures demonstrate lack of understanding of the prevailing politico-military realities within the country. Sri Lankan government is currently under no pressure to devolve powers to the Northern Province. It is doubtful whether a reasonable scheme of devolution could be introduced in the new constitution given the resistance which would stem from the joint opposition and other Sinhala nationalist groups that are a part of the government. Therefore, the extreme devolution proposed by the TPC has no chance of being implemented. The question then is what the group proposes to do if the government says no? Would it undertake a campaign to apply pressure on the government? Or would it stir the pot and move on? As far as this author knows, Vigneswaran has no history of protesting.

An extremely interesting component of the report says that the government needs to sign what it calls a pre-constitutional agreement,” like the Dayton Agreement and/or the Good Friday Agreement, with the Tamil leadership, probably Vigneswaran. Both of these agreements were signed to end violence, while major belligerents still had the capacity to use military power.

In Sri Lanka, the LTTE is gone and the Tamils have no military capacity. So, the government does not have the need to sign agreements with Tamil groups and I don’t think it will. Therefore, Dayton and Good Friday agreements are wrong examples to use in the present context. One may argue that Sri Lankan governments have signed agreements (Banda-Chelva and Dudley-Chelva agreements) with Tamil leadership when they did not have military power. However, Chelvanayakam was leading a non-violent protest campaign, which disrupted governance in the North-East. These governments were under pressure to come to an agreement with Chelvanayakam.

Therefore, the TPC demand for a pre-constitutional agreement is unrealistic and it demonstrates lack of understanding of the international and domestic realities. The group perhaps is living in a pre-May 2009 reality.

Re-radicalizing?

This also raises the question whether these proposals are prepared to win political powers or formulated only for the consumption of the Tamil people and to win their sympathy and electoral support. If this is the case, then the report has been prepared with the next election in mind. Nevertheless, Vigneswaran, wittingly or unwittingly is giving leadership to a project that would potentially re-radicalize the Tamil community. The demand for a separate state and the radical or violent tendencies within the Tamil community, as proved in the last 30 years, would only bring destruction to the Tamil community. People who did not personally experience the war may not understand the horror.

Dr Sarath Obeysekera

Chinese are casino –addicts .

Port city to have an area to be given to Chinese for 99 year lease will be a famous haven for Chinese to build what they want

,I am quite sure they will be build mega entertainment centres at their  will as it is their land ,

Crown Casinos do not have have to invest in Sri Lanka as such facilities may be built by Chinese .

As I mentioned their next destination will be Maldives where they have already started to build a bridge to connect Airport .Male capital and newly built area called Hulu Male which is already developed like Singapore with Marinas.

Maldives is a Muslim country, but they allow investors to put up hotels with liquor which is prohibited as per Islam religion ,and yet they allow it because they need foreign currency survive

I will not be surprised if Malidivians allow Chinese to develop a whole Atol full of Casinos to attract Chinese

We should not let that chance slip away .We should allow Chinese to build Casinos in their land in the Port City and let it operate with a direct access to Airport via connection of an extension of Airport Highway

We should add another clause to the Port City Contract so that Chinese also build above highway connecting Kelaniya and Fort via SLPA boundary

Like in Singapore before they allow to build the first Casino near marina bay ,they allowed operation of short haul passenger boats operating from Singapore Marina out of the boarder where people can gamble in the boat after it leaves Singapore Maritime boarder .

They go only for 1-2 day trip towards Indonesian Islands and many Chinese use that facility to spend money.

We should encourage such facilities from Port City to Male- Northern Islands may be via Galle Port which will be converted to a marina where such Casino Boats can operate,

If the wizards in the government can think of such promising program and request Chinese to spend on Infrastructure, we can make that area out of bound for Sri Lankans  ( in case Ravan Balaya or BBS with JVP protests) unless they purchase tickets to travel in the boat and make 1-2 day trip to Male an return so that they can gamble .!!!!!!!

Indians will also love it as they have no place to go to have fun

Port City will also be a haven of Russians which is quite famous after perestroika for becoming a  country full of neo rich gambles !

They will spend millions in Sri Lanka providing that banking system operates via Sri Lanka’s central bank

I wish that I can see this happen during my life time

Dr Sarath Obeysekera

by Senaka Weeraratna

The moral stature of Sri Lanka’s Constitution would be greatly enhanced if it recognizes the claims of other living beings for compassion and appropriate consideration from human beings, and the protection of their legal rights. The philosophy underlying the Constitution must encompass the view that legal rights are not the exclusive preserve of human beings. This standpoint is consistent with the philosophy underlying the Dasa Rajadhamma which was a basis of governance in the pre-colonial era.

The next logical step in the continuum following the anticipated enactment of new animal welfare legislation ( Animal Welfare Bill initially drafted by the Law Commission has now been approved by the Cabinet of Ministers for introduction into Parliament ) would be to enshrine the values of compassion and the moral concern for the welfare of other living beings, in the country’s most important document i.e. the Constitution. The inclusion of these ideas would enable the Constitution to serve also as a basis for advocacy on behalf of the suffering and unrepresented interests namely non – human sentient beings.

The Committee engaged in reforming the Constitution must take into serious consideration the following trends in modern jurisprudence:

1)  The law’s fundamental approach to animals is historically outmoded and ethically unacceptable.

2) This fundamental approach views most animals as ‘chattel’ like other inanimate property of human beings, and in turn claims to protect animals through what are called “prevention of cruelty-to-animals” laws.

3) The classification of animals as chattel but protected to some extent by cruelty laws

(a) does not afford due regard to the basic interests of animals;

(b) does not confer on them legal “rights;” and

(c) in fact and in a true sense are not even intended to protect animals and their interests, but to serve only human interests.

4) Therefore given the rapid awakening in civilized societies following vigourous lobbying by pro-active animal rights campaigners revolutionary changes in the law’s conception of and approach to animals are required

World Animal Net (WAN), a well known animal protection organization in the world with over 1,500 affiliated societies, has launched a project to start an international movement to acknowledge the legal status of animals and recognize them in constitutions. Animals are sentient creatures with an intrinsic value. Therefore measures to take full and proper account of animal protection in international, national and regional constitutions are long overdue.

India 

There exists an international precedent closer to home. India, our neighbour being conscious of its unique role in conceiving the concept of ‘Ahimsa’ over two and a half millennia ago, has enshrined a high moral and ethical principle in its Constitution. The Constitution of India in its section on

‘ Fundamental Duties’ states that every Indian Citizen has a fundamental duty ‘ to protect and improve the environment including forests, lakes, rivers and wild life, and to have compassion for living creatures’  Article 51A (g).

Switzerland

Animal protection has been included in the Swiss Constitution (Article 80), providing the mandate for federal legislation on animal welfare. This specifically covers animal keeping and care; animal experimentation; the use of animals; the import of animals/animal products, animal trade and transport; and slaughter.

Germany

In 2002, Germany introduced a provision to its Constitution that is widely read as upholding the protection of animals as a major state objective, binding on all state actors. It reads: “Mindful also of its responsibility toward future generations, the state shall protect the natural foundations of life and animals by legislation…”

Brazil

Chapter VI, Article 225(1)(VII) of Brazil’s Constitution (1988) provides that the government must protect flora and fauna from all practices that subject animals to cruelty prohibited by law.

Serbia

Part 4 of the Serbian Constitution (2006) refers to the “protection and improvement of flora and fauna” as an area for government protection, although the term “fauna” here is generally considered as meant to applying only to wildlife, not animals used in food production.

Sri Lanka’s pre-colonial attitudes towards animals

Rock inscriptions and ancient chronicles e.g. Mahawamsa, reveal that extensive state protection was granted to animals and the slaughter of cows was strictly prohibited.

The ethic of Ahimsa (non-violence towards other sentient beings) a cardinal tenet in Buddhism and Hinduism, was a paradigm of public administration and justice in pre-colonial Sri Lanka.

The trusteeship power of the State was extended to protect animals, birds and other living creatures of the land pursuant to a moving plea made by Arahant Mahinda to King Devanampiyatissa in their very first encounter at Mihintale about 2300 years ago, in the following words:

“Oh! Great King, the birds of the air and the beasts have an equal right to live and move about in any part of this land as thou. The land belongs to the peoples and all other beings and thou art only the guardian of it.”

The inspiration for this noble pronouncement concerning the fundamental duties of a ruler in Sri Lanka can be attributed to two sources:

1. a) The Buddha’s discourse in the Cakkavatti Sihanada Sutta (Digha Nikaya of the Sutta Pitaka) where the Buddha in spelling out the duties of an ideal ruler declared:

” The Cakkavatti King (Righteous King) will give protection, shelter and ward both to the different classes of human beings, and also to birds and beasts”,

1. b) The policy of ‘Rule of Righteousness’ adopted by Arahant Mahinda’s father the Emperor Asoka of India (3rd Century BC) who accepted state responsibility for animals and granted them protection via edicts inscribed on rocks all over India (the Asokan Edicts). These edicts were legal pronouncements based on ethical teachings.

Arahant Mahinda’s declaration set the tone for the creation of an Asokan model of an animal friendly benevolent state in Sri Lanka.

Proposals

1)      A provision similar to Article 51A(g) in the Indian Constitution requires to be introduced into the Constitution of Sri Lanka, thereby imposing a Fundamental Duty on every Sri Lankan citizen to have ‘compassion for living creatures’, and

2)      The Chapter dealing with the Directives of State Policy in the Constitution of Sri Lanka should include among its objectives ‘the acceptance of State Responsibility for the protection, and the promotion of the welfare of other living creatures’.

Senaka Weeraratna

ALI SUKHANVER

A few days back someone posted a picture of Lahore on Face-book which showed a very horrible traffic-jam at some road but at the same time almost at the height of 40 feet or more a metro bus was preceding to its destination very peacefully. The caption under the picture was very interesting; ‘Hurdles for so many cars but ease for a single bus’. Someone commented upon the picture, ‘Cars are for the rich people, metro busses are for common men—means the government is trying to facilitate the common public on priority.’ Yes—the busses and trains are no doubt an easy and cheaper source of travelling for all those who cannot afford personal transport. Keeping in view the problems that a common man has to face in his everyday life, the government of Punjab signed a pact with the government of China regarding the Lahore Orange-Line Train project a few months back in the last year.

The work on this 27.2 Km long Orange-Line Metro Train project is already underway in the city and shall be completed in 2.5 years approximately. Out of the 27.2 kilometers long track of the Metro train almost 25 Km track comprises of fly-overs. Around 25 stations have been designed from the starting point near Raiwind to the ending point at Wahra Gujjran. The track would be 12meter wide and the Metro train would run at minimum speed of 80kms per hour. This Metro Train is expected to carry 2.5 lakh passengers daily and by 2025 the number of estimated passengers would reach 5 Lakh per day. Pakistan’s all weathers friend China is providing all funds, technical support and supervision for this project whereas civil works of the project are being carried out by Punjab government. Most of the analysts are of the opinion that after its completion, this project will lead to availability of respectable transport facilities of international standard to the common public. Experts say that this is a unique and unprecedented project in the history of Pakistan. Lahore Orange-Line Metro Train project could have never been materialized if Mr. Shehbaz Sharif, the Chief Minister of Punjab had not taken personal interest in it. Mr. Shehbaz Sharif visited China many times to discuss this project with the Chinese experts. All technical pros and cons of this project were carefully discussed and ultimately this project was finalized. Orange Line Metro Train Project in Lahore would give a new colour and strength to Pakistan-China friendship. China is already doing a lot of co-operation with Pakistan in almost every field of life including the field of defense, communication, science and technology, education and above all the China-Pakistan economic corridor (CPEC) which is a mega project of USD 45+ billion. Moreover China is providing technical training to the engineers of Pakistan Railways regarding new digital signaling system. In short Pakistan and China are going to pen down a new tale of companionship and co-ordination in shape of different development projects; the Lahore Orange-Line Metro Train is also one of such a projects.

Some of the political rivals of Mr. Shehbaz Sharif are criticizing that the Lahore Orange-Line Metro Train project will damage the cultural heritage of Lahore including historical buildings and places like Chauburji and Shalimar Bagh. Another objection on the project is that it is causing displacement of hundreds of families living along the route. Mr. Shehbaz Sharif has assured the critics of this project that each and every building having even the farthest historical reference shall be protected and promised that the project would harm no such heritage rather it would add to the beauty of the city and comfort of the people ultimately. Talking of the displacement of people living along the route he assured that the government of Punjab is very well aware of the problems which the displaced families are facing and all necessary actions are being taken for their easement.

The fact of the matter is that during every process of construction and development, particularly in the thickly populated areas, people have to face a lot of disturbance but for a short period of time. After the completion of such development projects, things automatically go back to normal. Development projects like motorways, fly-overs, by-passes, overhead bridges, metro bus services and metro trains simply enhance the standards of living in a modernized way. Under the command of Mr. Shehbaz Sharif, the government of Punjab is doing all its best to provide more and more facilities of life to the people in spite of having very limited resources. It is the responsibility of the people to realize and understand the situation and co-operate with the government in the process of completion of development projects like Lahore Orange-Line Metro Train.

Editorial Courtesy The Island

Nobody would have been surprised that the Colombo Port City project, on hold for the past several months, is now on the verge of resuming. Trade and Strategic Development Minister Malik Samarawickrema had a strategy for trickling out the information that it was taking off in the short term. Before his recent visit to China, the minister who wears a second hat as Chairman of the UNP, granted an interview to a Sunday newspaper when he revealed that the project will resume “in weeks.” In the course of that interview he released a nugget of information that the developer will not get any freehold land as agreed when the original deal was struck. He also indicated that talks were continuing about reducing the size of the reclamation but said that as the project design was linked to the actual extent of land being reclaimed, this may not be feasible. The unstated bottom line was that the developer was willing to convert the relatively small extent he was getting freehold in terms of the original agreement into a 99-year leasehold (as was the case of the bulk of the land he will get in return for picking up the USD 1.4 billion project tab), but there will be no downsizing of the reclamation.

Then Samarawickrema and his cabinet colleague, Sagala Ratnayake, who is the International Affairs Secretary of the UNP, took off for China. While they were there, information was released that the UNP and the Communist Party of China were “deepening” their relationship. Some lucky young UNPers will now get the opportunity of seeing China. No doubt Port City, the biggest ever single foreign investment ever attracted into this country, is important both for the developer as well as for us. As in any commercial deal, the project is profit driven and China Harbour Engineering Corporation (CHEC), a subsidiary of the Fortune 500 China Communication Construction Company (CCCC), will have a keen eye on the return. This will be largely dependent on whether Sri Lanka will take off economically as envisaged by the present government. If that happens, the prime land that is being reclaimed right next to the Colombo harbour will command a value that will be more than enough to recover the investment plus a tidy profit. If not, well the answer is obvious and need not be laboured here.

Why some UNP leaders threatened to scrap the Port City project “when” they came into power and not “if” they won the election is beyond understanding. Mahinda Rajapaksa and his UPFA coalition were not voted out of office because of this mega project. Whether it had an impact on the election result is debatable. Yet there was the threat of scrapping the development during the campaign and work was suspended for several months soon after the regime change. No doubt the project was hurried and most likely no proper Environment Impact Report was done. The then president was keen on the man-made island and it was all systems go by a compliant bureaucracy to have everything ready for launch when Chinese President Xi Jinping was here in September 2014. A project as big as Port City must have an environmental impact; and that is inevitable. Saying there is no environmental impact is similar to the empty claim of zero civilian casualties during the last phase of the war. We can already see a new beach forming in the Galle Face area in front of the old parliament as a result of the part completed breakwater and other project connected work. It can be credibly argued that this is all to the good. Such a massive reclamation must necessarily have an effect on ocean currents and marine life. Then there is the effect of the vast volume of boulders that will continue to be blasted in the hinterland for the landfill. But that does not mean that such projects must not be undertaken. Such an inflexible approach will mean that nothing can be done. What is necessary is the right cost-benefit balance.

It would be rank bad diplomacy to slight a country as big and as powerful as China. Quite apart from the fact that we are massively indebted to her, we can never forget that she was a steadfast friend during the war years when the Chinese and Russian vetoes in the UN Security Council did not permit the West to kick us around like a football. The mere fact that the last regime had a cozy relationship with this country or that must not mean that such countries should become enemies of a successor regime. The national interest must always be paramount and the present government deserves much credit for the fence-mending it has done with the Western powers with whom relations had been needlessly soured during the Rajapaksa dispensation. All this entails a price to the nation. While we must not subserviently cave into anybody’s agenda for unacceptable material or other reasons, we must not knowingly shoot ourselves in the foot. Unfortunately we have a talent for doing just that.

Prime Minister Ranil Wickremesinghe’s forthcoming visit to China early next month will enable the finishing touches to be applied not only to the revival/resumption of the Port City project but for also ensuring that some other Chinese projects here proceed as planned; and on the best possible terms. A recent newspaper headline ahead of the Samarawickrema visit to China referred to the “Return of the Dragon.” The dragon must be made welcome and the best possible investment deals must be won. China herself is sparing no effort to stamp down hard on the corruption that has been a part of its miraculous development story. There is no doubt that kickbacks have been very much a part of that culture and countries like ours do not lack takers. The present leaders must know that many functionaries among their own supporters are no better in this regard than their predecessors. The prime minister spoke of robbers of the previous regime in parliament on Friday. He must not forget that species abounds elsewhere too.

A source at the White House claims they were ‘f****ed over’ on Libya and Syria

Courtesy The  Independent

David Cameron’s actions over Libya have been condemned by a former Tory chairman as doing an Iraq” while his decisions on both Syria and Libya left the White House feeling f****ed over”, according to revelations made in a new book.

Former Tory chairman Michael Ancram made the comparison between Mr Cameron’s actions in Libya and Tony Blair’s in Iraq, in a new unofficial biography of the Prime Minister entitled ‘Call Me Dave’ and written by former Tory donor Lord Ashcroft. The book is being serialised in the Daily Mail, where the claims have been published.

Mr Ancram tells the authors – Lord Ashcroft and journalist Isabel Oakeshott – that Mr Cameron’s decisions over Libya have left the country ungovernable… with vast amounts of weapons from Gaddafi’s arsenal moved south of the border, arming Boko Haram.”

A senior American government insider allegedly said the White House felt f****ed over” by Mr Cameron on both Libya and Syria, while General Sir David Richards allegedly told the Prime Minister that being in the Combined Cadet Force at Eton did not make him qualified enough to make decisions over complex military operations and the tactics employed in them.

One White House insider is quoted as saying: “It was one of those astonishing displays of incompetence that sort of leaves you wondering about how, you know, have we all got this far?”

http://www.independent.co.uk/news/uk/politics/david-cameron-accused-of-doing-an-iraq-in-libya-as-general-and-white-house-official-condemn-10511891.html

The Prime Minister’s spokeswoman said: I’m not intending to dignify this book by offering any comment or any PM reaction to it,” while privately the Prime Minister is understood to have told friends the claims are utter nonsense”. The author has set out his reasons for writing it,” the spokeswoman added.

In an unauthorised biography of the Prime Minister entitled ‘Call Me Dave’ and serialised in the Daily Mail it is alleged that an anonymous MP knew of a photograph of the incident with the pig’s head, which is claimed to have taken place during a notoriousPiers Gaveston Society event although the anonymous MP adds that it could have been a case of mistaken identity and that he had not seen any evidence himself.

The book has been written by ex-Conservative party treasurer Lord Ashcroft, who has donated millions to the party in the past.

It is also alleged that Mr Cameron knew in 2009 of Lord Ashcroft’s non dom” status – a year earlier than the Prime Minister had previously said to have known. The revelation that Lord Ashcroft did not pay UK tax on his overseas earnings was made in March 2010. At the time the Prime Minister said he had only known of the situation for a month.

The Prime Minister and the Tory peer fell out after the general election when Lord Ashcroft failed to be given a top position in the Coalition government in 2010, though he claims the work is not about settling scores”.

The book has been co-written by journalist Isabel Oakeshott, who also denied the book was written out of revenge. She told BBC Radio 4’s The World at One: If this was just a revenge job, Lord Ashcroft and I could have published it ahead of the election.”

• More about:
• David Cameron
• Libya

The US president says the PM’s attention was not held by the conflict for long

Courtesy The  Independent 

Barack Obama has accused David Cameron of being distracted” in the aftermath of the invasion of Libya – contributing to the current deadly mess” in the north African country.

In a wide-ranging interview with The Atlantic magazine the US president partly blamed Britain and France’s leaders for the chaotic situation in the country.

US and British airpower helped oust dictator Muammar Gaddafi from power in 2011 – but an apparent lack of a workable post-conflict planning has seen the Isis militant group take hold in the country’s central costal areas.

David Cameron was accused of being distracted by other things

The internationally recognised Libyan government does not now control the capital Tripoli and various Islamist groups and local fighters control scattered regions and municipalities.

UN attempts last year to form a national unity government re-uniting the country have so far failed.

The so-called Islamic State controls the central port of Sirte, the birthplace of Muammar Gaddafi and a former hold-out of regime loyalists.

Fire rises from an oil tank in Ras Lanuf, Libya. Attacks against Libya’s biggest oil terminals in recent weeks have been lethal and sustained

Mr Obama told the magazine that Mr Cameron had stopped paying attention to the conflict after becoming distracted by a range of other things”.

In March 2011 coalition jets started started enforcing a no-fly zone above Libya.

The no-fly zone intervention came to an end in November 2011, months ahead of the London Olympics and after a summer of rioting in London.

The president also reportedly told the magazine that in private he referred to the conflict as a s*** show”

Violence and instability in Libya

He also recalled telling Mr Cameron that Britain had to pay its fair share” on defence spending and meet a 2 per cent Nato spending target.

Last year a book recounting the recolections of Tory chairman Michael Ancram said the White House had felt “f***ed over” by the PM’s approach to Libya.

In December 2015, years after the intervention, Mr Cameron told the Spectator magazine that Libya was better off without Gaddafi”.

What we were doing was preventing a mass genocide.  Then, as you say, the coalition helped those on the ground to get rid of the Gaddafi regime and it’s very disappointing that there hasn’t been an effective successor regime,” he said.

We did a lot to try and help it, I remember taking the Libyan Prime Minister—as then was—to the G8 meeting in Northern Ireland, getting lots of support but the Libyan political leadership up until now—although there have been some good developments overnight—haven’t been able to put together a comprehensive government.”

With regards to Mr Obama’s comments to the Atlantic, a Downing Street spokesperson said: I think we would share the President of the United States’ assessment that there are real challenges in Libya, that’s why we are continuing to work hard with our international partners to support a process in Libya that puts in place a government that can bring stability to that country and why we are talking about how we can support such a government in the future.”

President  –  Kadanndiah Neelakan

www.youtube.com/watch?v=3Oy9p3E8svk

බොදු බල සේනා, රාවණ බලය වැනි සිංහල බෞද්ධ සංවිධාන තහනම් නොකළොත් මෙරට යළිත් යුද්ධයක් ඇතිවිය හැකි බැවින් වහාම එම සංවිධාන තහනම් කළ යුතු බවට යාපනය කතෝලික පූජකවරුන්ගේ සංගමය” පසුගියදා කළ ප්‍රකාශය සමස්ථ ලංකා හින්දු සම්මේලනය හෙළා දැක තිබෙනවා.

Colombotoday සමග අදහස් දක්වමින් හින්දු සම්මේලනයේ සභාපති එන් අරුන්කාන්තන් මහතා සදහන් කළේ බෙදුම්වාදය නිර්මාණය කර ‍පෝෂණය කළේත්, අහිංසක දෙමළ ජනතාව ත්‍රස්තවාදයේ ගොදුරක් බවට පත්කළෙත් ක්‍රිස්තියානි කතෝලික මූලධර්මාවාදය විසින් බවයි. එබැවින් අදටත් මේ රට දෙකඩ කිරීම සදහා සෘජුවම පෙනී සිටින මෙම ක්‍රිස්තියානි, කතෝලික පූජකවරු මුල්කරගත් මූලධර්මවාදී සංවිධාන විසින් සිංහල බෞද්ධ සංවිධාන තහනම් කිරීමට ඉල්ලීම විහළුවක් වන බව අරුන් කාන්තන් මහතා පවසනවා.

උතුරේ අහිංසක හින්දු තරුණයන් දකුණේ සිංහල ජනතාවට එරෙහිව අවුලවා, ලක්ෂ ගණනාවක් හින්දු දමිළ සිංහල තරුණ ජීවිත විනාශ කිරීම සදහා මග පෑදූවේ සැමුවෙල් ජේම්ස් චෙල්වනායගම් වැනි ක්‍රිස්තියානි මූලධර්මවාදී දමිළ දේශපාලකයන් බවත් ඔහුගේ බෙදුම්වාදී දේශපාලනය ඇන්ටන් බාලසිංහම් වැනි පල්ලියේ අනුග්‍රහය ලැබූ න්‍යායාචාරීන් විසින් ත්‍රස්ථවාදයකට පරිවර්ථනය කළ බවත්, රාජයප්පු ජෝශප්, එම්මානුවෙල් ඇතුළු පූජකයන් සන්නද්ධ ත්‍රස්තවාදයට මතවාදීමය අනුග්‍රහය දක්වමින් අද දක්වා ක්‍රියාත්මකව සිටින බවත් හින්දු සම්මේලනය පෙන්වා දෙනවා.

බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදය හරහා හින්දු දමිළ සමාජයේ පදනම විනාශ කර දැමූ කතෝලික, ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරි මූලධර්මවාදීන් යුද්ධය හා සාමය” මුවාවෙන් උතුරු නැගෙනහිර හින්දු දමිළ සමාජය ක්‍රිස්තියානිකරණය කර ඇති බවද හින්දු සම්මේලනය දැඩි ලෙස චෝදනා කරනවා.

ක්‍රිස්තියානි, කතෝලික පල්ලියේ බෙදුම්වාදී ව්‍යාපෘතියට එකම බාධාව වන්නේ මෙරට ජාතික ව්‍යාපාරයවලට නායකත්වය දෙන භික්ෂූන් වහන්සේලා වන බැවින් උන්වහන්සේලාට එරෙහිව ඕනෑම ආකාරයකින් ක්‍රියාත්මක වීමට ඔවුන් කටයුතු කරන බවද හින්දු සම්මේලය වැඩිදුරටත් පෙන්වා දෙනවා.

තවද මෙරට බෞද්ධ සංස්කෘතික පදනම විනාශ කිරීම සදහා බ්‍රිතාන්‍ය, ඇමරිකාව ඇතුළු රටවල් කිහිපයක් ක්‍රියාත්මක සිටින බවත්, ඔවුන්ගේ මෙම අරමුණ ක්‍රියාත්මක කරන්නේ ඔවුන්ගේ අරමුදල් මත යැපෙන පූජකවරුන් ප්‍රමුඛ මූලධර්මවාදී සංවිධාන බවත් බෞද්ධයන් සහ හින්දුන් ක්‍රිස්තියානිකරණය කර ඔවුන්ගේ අක්මුල් සිද දමා මේරට බටහිරගැත්තන්ගේ කොළණියක් බවට පත් කිරීමේ අරමුණින් ඔවුන් ක්‍රියාත්මක වී සිටින බවත් හින්දු සම්මේලනය අවධාරණය කරනවා.

President  –  Kadanndiah Neelakan

By Rajeewa Jayaweera Courtesy Sinhalanet

According to recent news reports, the Indian High Commissioner to Sri Lanka addressing the workshop on ‘non-tariff measures increasing awareness on Indian standards and regulations under Indo – Sri Lanka Free Trade Agreement ISFTA’, has criticized the Joint Opposition for their opposition to the proposed ETCA.

He has also stated former External Affairs Minister Prof. GL Peiris should have stuck to law and not gone into politics” and criticized him for changing his stance on bi-lateral partnerships having previously supported such arrangements, while regularly seeking spiritual sustenance in India”.

Continuing his onslaught, the High Commissioner has stated he felt constrained to join the debate because I do not think we should let naysayers take all the public space on this issue without anyone else trying to put the facts”.

In a democracy, the Opposition has a crucial role to play. Democracy requires all voices to be heard. Similarly, it is the right of every citizen in a country to enter politics if he / she so desires. It is not the remit of foreign diplomats to criticize the Opposition in the country of accreditation or to comment on the suitability of any citizen to enter politics. Whereas the High Commissioner has every right to point out the positive elements of the ETCA or any such other joint venture, he has no business to decide if ‘naysayers’ should occupy public space or not on such issues. Combining Prof.Peiris’ opposition to ETCA with his need for spiritual sustenance in India, to say the least, is of extremely poor taste and poor statesmanship.

In this instance, the High Commissioner has discarded all diplomatic practices and niceties. He has exceeded his limits. His conduct is incompatible with the status of a Head of Mission accredited to a sovereign country. His conduct is what could be expected of an Imperial Viceroy, appointed to a colony. Sri Lanka had a similar experience with a former Indian envoy in the mid 1980s.

In March 2012, India took exception to comments by our then High Commissioner to India, alleging ties between some MPs of the AIADMK, DMK and MDMK and the LTTE and the need to investigate such ties, resulting in an apology by our then High Commissioner, despite the fact many Tamil Nadu MLAs, successive Chief Ministers and at least two Indian Prime Ministers at different times have had ties with the LTTE. In April 2013, MDMK leader Vaiko complained of an attempt by our then High Commissioner to instigate North Indians against the people of Tamil Nadu”. He had supposedly stated Sinhalese have their origins in most of the Northern states of India”. The then Union Minister of State in the PMO, V Narayanasamy, stated the High Commissioner of Sri Lankan has exceeded his limits” and he should confine himself to diplomatic work”. In August 2014, AIADMK members in the Rajya Sabha disrupted proceedings in both Houses in protest at a derogatory article mentioning Prime Minister Narendra Modi and Tamil Nadu Chief Minister J. Jayalalithaa on Sri Lanka’s defence ministry web site. Both Houses witnessed repeated adjournments over the issue, until Foreign Minister Sushma Swaraj told the House, the government has strongly condemned the development. We will certainly summon the High Commissioner of Sri Lanka and convey this to him”.

It is imperative that GoSL shed partisan politics and adopt a bi-partisan stand on this issue. Our Foreign Ministry should take a lesson on how to manage foreign envoys from the Indian External Affairs Ministry. The Indian High Commissioner need be summoned by our Foreign Ministry and requested to explain his statements, as done by the Indians in instances they did not approve of statements made by one of our former High Commissioners.

As for the new Viceroy, who holds a post-graduate degree in History and feels Prof. Peiris should have stuck to law and not gone into politics, he should have stuck to History and not gone into diplomacy!

Is Singapore so successful………………

Is Modi such a down-to-earth leader……………..

A no nonsense meritocracy with absence of flatulent pomposity!

Greatness of Singapore – Instead of a huge wastage in a State Dinner, S’Pore PM hosts PM Modi in Komala Vilas, a popular eatery in S’pore – a couple of ulundu vadays and chutney served on a banana leaf.

This shows how to build a great economy by avoiding unnecessary extravaganza and pomp. Hats off!

Spread the scene. The WORLD at large needs to see more of this kind of leadership.