Gamini Sarath Godakanda

The Pathfinder Foundation (PF) joined the Quad-Plus forum; comprising Australia, India, Japan and the United States of America, which held its third, round in Jaipur, India, the capital of Rajasthan.

In 2013, the Australian Strategic Policy Institute (Australia), the Heritage Foundation (USA), the Tokyo Foundation (Japan) and the Vivekananda International Foundation (India) met in Canberra, Australia to develop an agenda to address security related issues involving the Indian and the Pacific Oceans. The group extended partnership to the Yuchengco Center at De La Salle University in Manila and renamed the resulting dialogue the ‘Quad Plus’.

Since its inception, the QPD has attracted several other institutions to its membership. They include the Habibie Center (Indonesia), which provided Bali as the venue for the second meeting of the QPD, the Institute of Strategic and International Studies (Malaysia) and now the Pathfinder Foundation (Sri Lanka).

The Jaipur round of the dialogue held from 25 to 16 February deliberated on a number of important security related issues that the Indo-Pacific regions have to deal with. Evaluating and addressing common threats in cyber space that would destabilize not only security, but also the international finance system was one such subject that was taken up for discussion. Maritime Governance: Indian Ocean vs. the Pacific Ocean, China’s Role in the region, Enabling tools of Cooperation and Countering Terrorism & Extremism were the other subjects that were discussed during the two-day gathering.

Admiral Dr. Jayanath Colombage, former Commander of the Sri Lanka Navy, and a Distinguished Fellow of the Pathfinder Foundation (PF) presented a paper on the subject of terrorism focusing on the lessons learned from the Sri Lanka’s experience in countering terrorism, which was received with enthusiasm. He emphasized the need for the international community to be united in tackling the menace of terrorism and highlighted the fact that countries should not adopt double standard in dealing with terrorism. Bernard Goonetilleke, Chairperson of PF discussed China’s rise as a maritime power, its role as a permanent member of the United Nations Security Council and emerging global political and economic power and the need to involve that country in the dialogue relating to Indian Ocean security. He proposed that the major maritime users of the Indian Ocean and the states in the region should work to evolve a ‘Code of Conduct’ relating to their maritime operations in the Indian Ocean.

Quad-Plus forum has arranged to publish its work for dissemination by the public. The deliberations of the first session held in Canberra has already been publish with title The Quad Plus: Towards a Shared Strategic Vision for the Indo-Pacific’. The Jaipur round of discussion is will also be published in a similar manner, which would provide an opportunity for the public to study the multifaceted security related issues the world at large will have to grapple with in the 21st century.

Editorial Courtesy The Island

February 16, 2016, 7:14 pm
The riot police yesterday liberally used water cannon and tear gas to disperse a protest by thousands of unemployed graduates who took to the streets in Colombo, demanding jobs. Their protests are not of recent origin. Successive governments have attempted ad hoc remedies without addressing the root causes of the problem.

The problem of graduate unemployment cannot be wished away. Nor can it be solved with tear gas, water cannon, road blocks and the appointment of various committees. There does not seem to be an alternative to recruiting graduates to the state service as a short-term solution if the present situation is to be defused. A long-term solution requires a well-thought out national strategy.

It is being argued in some quarters that thousands of graduates remain unemployed because they are simply unemployable. This assertion is not without some merit, but the question is what successive governments have done, all these years, to make them employable. There is a school of thought that university education needs to be geared towards employment if graduates are to secure employment without staging street protests. While there is a pressing need for enabling graduates to acquire what the job market requires, politicians and policymakers should not lose sight of the fact that universities are no job training centres. The role of seats of higher learning should not be limited to churning out workers for the job market while the need for a radical overhaul of the university system cannot be overemphasised.

The unemployed graduates’ protests serve as an eloquent argument against the proposed Economic and Technology Cooperation Agreement (ETCA) which, if implemented, will facilitate an influx of foreign workers here at the expense of educated Sri Lankan youth. A country with jobless, frustrated youth brimming with antipathy towards society is a simmering volcano.

Meanwhile, if ECTA is inked at India’s behest, it will certainly make an already bad situation worse. The Portuguese got the King of Kotte to agree to let them secure a toehold and went on to build a massive fort. This has been our experience with all the pacts with foreign powers throughout history.

India cannot be so keen to sign ETCA out of any love for Sri Lanka. It was only the other day that we published an article which revealed that 250 persons with PhDs had been among hundreds of thousands of candidates for a peon’s job in that country. Why Sri Lankan professionals including doctors are opposing ETCA is not difficult to understand. Old dogs, it is said, bark not for nothing. (We hope government pundits won’t accuse us of denigrating professionals by calling them canines!)

The Government Medical Officers’ Association (GMOA) has been a pillar of strength for the opponents of ETCA. It is only natural that not-so-surreptitious attempts are being made to debilitate and silence the GMOA and its leaders are being harassed. If the powerful doctors’ union is silenced the resistance campaign against ETCA is bound to fizzle out. This, we believe, is the battle plan of the proponents of ETCA all out to bulldoze their way through.

The signing of ill-conceived pacts like ETCA will only swell the ranks of educated youth staging street protests demanding jobs.

By A. Abdul Aziz.

In Pakistan organisations like Khatme Nubuwwat have been allowed to grow and flourish and they now yield considerable power and influence over the government.  Their religious ideology is now intrinsically woven into the political structure leading to extremism that has now spiralled out of control.

…..it is now beyond the power of [the Pakistan] government to reverse the situation for Ahmadis. Over time the religious political parties have gained in strength, sensitising the population to the status of Ahmadis to the point where ‘the common man can be incited and brought to the street’ against Ahmadis.’ (Views of a senior government adviser in Pakistan, noted in the 2007 report of the UK Parliamentary Human Rights Group mission to Pakistan into internal flight for Ahmadis, entitled Rabwah: A Place For Martyrs?

It notes that the instigators behind the persecution of Ahmadis in Pakistan and other countries are connected with the Khatme Nubuwwat (‘finality of prophethood’) movement  meaning that there can be no prophets after the Prophet Muhammad (peace be upon him, and that the same movement is also active in Sri Lanka.

Khatme Nabuwwat is an international religious organisation founded in Pakistan which exerts considerable political and civic influence. Its main aim is to refute the beliefs of the Ahmadiyya Muslim Community (see its website www.khatm-e-nubuwwat.org). In Pakistan Khatme Nabuwwat openly promotes anti-Ahmadiyya sentiment through conferences, television programmes and leaflet distribution.

This vocal and active minority of Muslims are now exporting this ideology to Sri Lanka and spreading hatred against the Ahmadiyya Muslim Community.

The worrying development of such threats now being made against the Ahmadiyya Muslim Community in Sri Lanka

According to reports, the instigators behind the persecution of Ahmadis in Pakistan and other countries are connected with the “Khatme Nubuwwat” (finality of Prophethood) movement or defenders of finality of prophethood and they are the one, as being a challenge to the Government of Pakistan.

The worrying fact is, the same movement is activated in Sri Lanka. Recently (17 January 2016) in Negombo, a public meeting had been organized by All Ceylon Jammiyathul Ulema (ACJU), in the name of defending the finality of prophethood, in which representative from Government Ministers, Muslim MPs, other Parliamentarians, representatives of other faiths, representatives of legal body and Police Officers were present.

In his address, ACJU President Rizvi Mufthi publicly announced that an office for the defending of finality of prophethood should be opened in Negombo and he himself is prepared to offer his own land for this purpose.

In his most anti-Ahmadi provocative address, ACJU President went on to say that this sort of gatherings will be organized in Colombo and other places in the future.

According to reports, a Muslim Minister also addressed in the event. The Tamil Newspaper NAVAMANI DAILY” widely covered the event.

The media reports also confirm the link of “Khatme Nubuwwat” (finality of Prophethood) movement or defenders of finality of prophethood in Pakistan with their Sri Lankan counterpart.

It is our concern that unless this hatred and in some cases incitement to violence is stopped now it will escalate further and affect not just Ahmadi Muslims but other Muslims as well as wider society. We believe therefore that this is a serious and real threat to community cohesion in Sri Lanka.

The Ahmadi Muslim Community is a non-violent community and will remain so, but we urge the authorities to take note of the issues raised and take whatever action is necessary to prevent extremists from preaching hatred and violence against Ahmadi Muslims in Sri Lanka and to preserve the social harmony and peace for all its citizens.

H. L. D. Mahindapala

The Tamils have a great culture. One of the best. But that is not found in Jaffna – the so-called heartland of the indigenous Tamils. Though they crow about their culture loudly and interminably, there is no significant evidence of great cultural achievements in Jaffna because they have been, at all times, merely mediocre imitators of S. Indian culture. To find the great Tamil culture one has to go across the Palk Straits to Tamil Nadu – the one and only homeland of all Tamils. The original and rich treasures of Tamil history and culture were forged in the creative anvil of Tamil Nadu. The Jaffna Tamils lacked the innovative genius to make their history shine with the splendour of any remarkable cultural icons to get anywhere near the magnificent achievements of Tamil Nadu in the north, or the Sinhala-Buddhist culture in the south. Unable to produce anything great, they were quite content to bask in the reflected glory of S. Indian culture. Focusing on the failure of the Sri Lankan Tamils to establish a cultural identity of their own, Prof. Sinnappah Arasaratnam, the Tamil historian, wrote: No original artistic tradition grew in Tamil Ceylon. Culturally, the Tamils looked upon their arts as part of the Dravidian tradition of south India. When any major work was to be undertaken, craftsmen would be brought from Tamil Nadu. Geographic proximity and political relations made this possible.” (p.115 – CEYLON, S. Arasaratnam, Prenctice Hall Inc., New Jersey, USA).

As the nearest outpost of Tamil Nadu – the motherland of all Tamils wherever they may be — the Sri Lankan Tamils continued to use Tamil Nadu as their spiritual, geographical and historical homeland. That is one advantages that the other Tamils spread out in far-flung domains do not have. To be next door to the motherland instilled in the Sri Lankans an affinity which was missing in, for instance, the Tamils of Malaysia, S. Africa or the Caribbean. Their nearness made accessibility so easy that they did not even feel the need to establish a permanent settlement in Sri Lanka. After all, in the pre-TV era, it was the common practice among the Velvettiturai Tamils, to dash across to the other shore, see a post-prandial Tamil film and come back to have a good night’s rest. There was no necessity for them to establish another homeland in Sri Lanka when they had the genuine and only homeland just next door. How many homelands do the Tamils need to prove that they are Tamils? Or that they are somebodies and not nobodies?

The northern coastal belt of Sri Lanka was only a temporary base for their fishing or trading expeditions, mainly. Though they claim to have been inhabiting the island before anyone else they evinced no interest in making Sri Lanka their permanent home. It was nothing more than a transit point in the Indian Ocean. It took a long time for them to settle down in Sri Lanka as their new home. It is true that they came as brides, priests, traders, mercenaries, craftsmen, fishermen, invaders and marauders but not as permanent settlers initially. It took a long while for them to settle down as permanent stake holders in Sri Lanka. What we can say with certainty is that by 1325 the Tamil kingdom had come onto the historical scene,” says Prof. Sinnappah Arasaratnam, (p.104 – Ibid).

Unlike the Sinhalese they neither acquired nor developed a sense of belonging to the land. The Sinhalese severed their connections with India and went their own way to develop a new identity of their own. The Jaffna Tamils, on the contrary, never cut off their umbilical cord. They remained tied to S. India with the primordial urge to go back into the womb. Their comfort zone was S. India and not an alien patch which was divorced from their motherland. With Tamil Nadu near at hand, there was no necessity either for them to uproot themselves from their homeland and transplant themselves in some alien land. Without sending their roots deep into Sri Lankan soil, they opted to live on the surface, as it were, as they derived their cultural/spiritual sustenance from the rich sources in S. India. This is natural. They were justifiably proud of their Tamil culture and it was there for them to claim without having to work for it.

There is no evidence of the Tamil culture rising to great heights outside Tamil Nadu either. Besides, being overwhelmed by the greatness of the S. Indian Tamil culture anything that the Jaffna Tamil could produce would have a been nothing more than a third-rate imitation. So Jaffna, which was held aloft as the heartland of the Tamils, remained as a pale imitation of the S. Indian culture without any notable achievements. But with the typical Jaffna Tamil predisposition to pose as being superior to everyone else, they had the brass to claim that their culture was of a higher grade, and therefore, superior to that of even Tamil Nadu simply because (S)ome archaic forms that are lost on the mainland have been retained in Jaffna.” (p. 115 – Ibid). Example : Om” (yes) is used in Jaffna for Aaam” (yes) in Tamil Nadu. And they take great pride in this speech pattern to claim superiority over the Tamil Nadu Tamil. Their pride reached the peak when the purists of Jaffna pleaded with Mrs. Sirimavo Bandaranaike, when she was Prime Minister, to ban the import of Tamil pop culture from Tamil Nadu, particularly its cheap magazines, to save the superior quality / purity of the Tamil language in Jaffna.

Undoubtedly, one way of judging a culture is by the calibre of its icons. For instance, Shakespeare stands out as the unchallenged icon of the English culture/ language. He had the genius to borrow heavily from other sources and enrich his own culture. All cultures achieve their greatness by interacting with each other. It is the openness of the Sinhala culture that let other cultures come in and mingle freely to make it great. The Jaffna Tamil culture was more like a billabong – a stagnant water hole where no new waters flowed in. It was a closed society that was not open to fertilising forces from outside. Like the Aborigines of Australia, for instance, a closed society stagnates while an open society flourishes with the new and invigorating input of outsiders.

Consider, for instance, the great cultural icons of Jaffna. There are only two noteworthy figures recognised by the Tamils : Arumuka Navalar and C. W. Thamotherampillai. They are elevated to the highest rank because they are considered to be revivalists” of the Tamil language. Note the word revivalist”. It does not mean creative innovators. Both are known not for producing any original or classical works of art of their own but only for digging up the buried Tamil literature in S. India and reviving them. Thamotherampillai is known for going round houses in Madras, as it was known then, and virtually begging to get hold of the old texts buried in boxes. Arumuka Navalar brought the first printing press and introduced the text unknown to the wider Tamil public. This then is the extent of the great Tamil revivalist movement of Jaffna. None produced any original or outstanding works that could add to the glory of Tamil culture. The narrow field in which they worked too reveal the failure of the Jaffna to produce a worthy culture of their own.

The history of the Sinhalese and the Tamil began to diverge from the time the original settlers began to discover Sri Lanka. The critical point in the Sinhala settlers came when they severed the links to their land of origin. The tyranny of distance made sure that there was no going back to their homeland. Historical and geographical circumstances did not give the Sinhalese any option. They had either to make it in their new homeland or perish. Severing of the umbilical cord made all the difference. They had no fall back position like the Tamil settlers. Their was no neighbouring motherland to run to for cover. This made all the difference to the two settlers. The Sinhalese were forced to toil on every grain of sand and channel every drop of water not only to survive but to turn it into a glorious civilisation. Above all, they fertilised the soil with their blood. This is why the bonds of the Sinhala people to the land are far more stronger than the latter-day claims to a homeland of the Tamils.

With or without the Mahavamsa the Sinhala-Buddhists had a rightful and historical claim to the land because it was they who made both the history and the land. History and the land belongs to those who make it and not to those who come to destroy it. The Mahavamsa is the literary embodiment of the spirit and the soul of the people who created the monumental history recorded in it. It has been a bonding agent, no doubt. It affirms that the destiny of the land and history is inextricably intertwined with that of the Sinhala-Buddhists who are its traditional and anointed caretakers. Eminent scholars read/study it with respect it deserves. Frustrated female canines who have no other way of letting off their pent up Freudian steam – and their male counterpart — bark at it like the way they bark at the moon that sheds benign light on all living beings. It records how the Sinhalese, driven by their creative energy, gave the world a new culture and a new civilisation.

On the contrary, the Tamils who migrated to the north were floating in an out of the island without a fixed permanent abode. The irony is that the Tamils whose claim to the land is based on the questionable assertion that they came here first never bothered to make it their home. If they came here first and if they were committed to make this their homeland why did they allow the Sinhalese to take over the island? They could have done it then quite easily without Chelvanayakam leading the Tamils to their death in Nandikadal! The tragedy is that each time they tried to take over it was not only late but beaten by the superior forces of the Sinhalese. This is not a triumphalist proclamation but only a simple clarification of known history.

Besides, what were their Mahalingams, Panchalingams, Pothalingams and all the others endowed with lingams doing to overcome the demographic dominance of the Sinhalese? Since they claim to have come first they had all the opportunities to flood the island with Tamils. But when the time came to go to bed they ran to S. India. It was quite late by the time they woke up to the fact that there was a land called Sri Lanka. By the sixteenth century, the Tamils were established as a people of the island,” says Prof. Arasaratnam. They had ceased looking to the original homeland except for cultural inspiration,” he added. (p.115 – Ibid). Clearly, they found it superfluous to create anything new of their own because everything that had to be made was already there in S. India. They were quite content to be second-rate imitators wearing the borrowed clothes handmade in S. India.

At one point Prof. Arasaratnam argues that the Tamils could not create a grand civilisation on the scale of the Sinhala-Buddhists because they lacked the natural resources gifted to the Sinhalese. But this is puerile argument for an historian. Had he not heard of the great Pharaohnic civilisation built on the burning sands of arid Sahara desert?

Influenced by third-rate imitators Jaffna bred a shallow Tamil psyche that took pride in illusions of grandeur and superiority. The Tamil Tiger flag is a typical product of the imitative and debased culture of Jaffna. Running parallel to the illusions of grandeur that haunt the Jaffna psyche (example: Radhika Coomaraswamy talks of Sir Muthu Coomaraswamy, one of her ancestors, parading as a prince of Ceylon in St. James Court in colonial London) is a more grim aspect to the Jaffna culture. It is a beastly culture that made Jaffna the darkest and bloodiest chapter in Sri Lankan history. Details can be read in the next article.

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න 

කිශානි ඔපෙරා වේ සොප්‍රාණෝ ක්‍රමයට දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය ගැයීම  ගැන හරි අල කලන්චියකි . රනිල් වික්‍රමසිංහ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජනය ගෙන දෙරණට තර්ජය කරය් . අප්පුඩි ගගහ  ”බුධ්ධන්  සරනං ‘ කියන රනිල් ට ඔනා බුදුදහමක් නැත  කිශානි පැටලුනේ අනවශ්‍ය කරදරයකය ඇ  ය තම දක්ෂතාවන් පෙන්නීමට  නිදහස් උත්සවය තෝරා ගැනීමත්   බෞද්ධ ගීතයක් යය හංවඩු ගැහුන ගීතයක් ගයීමත් අවුලට මුලය .විශාකාවේ ඉගෙන ගත්තත් ඉගෙන ගන්නේ ”අපේ උරුමය නොවේ .නාලන්දාවෙන්   සරත් වී රසේකරලා  බිහිවුනේ එක්කෙනෙක් පමණය ඒ , පාසල නිසා නොවේ ඔහුගේ සංසාර පුරුද්ද නිසාය . වත්මන් අධ්ධ්යාපන  ක්‍රමය විසින්  බෝ කරන්නේ  අපේ උරුමයය  වටහා ගත නොහැකි පිරිසකි ඉන් ගැලවෙන්නේ අතලොස්සකි
1920 දී හියුබට් රාජපක්ෂ ගැයූ  ”ධර්මා බුදුන්ගේ ”’ ගීතයේදී  ඔහු”’ රහතුන්ගේ ”යන වචනය ශබ්ද කරන්නේ ””ර් රහතුන්ගේ ”යනුවෙන් බරදමාය ඒ ගායනය ඔපෙරා විදිහටය . රුක්මනී  ”’සීලේනී බන්දා ” යන්න ”’  භන්ධා ” යනුවෙන් කියය් . බෙග්   ට එහි වචන ශබ්ද කිරීමට බැරිය අමරදේව හා නන්දා මාලිනි   නම් අපට හුරු  විදිහටගායනා කර ඇත .එහෙත් ඒවා එදා විවේචනය වුයේ නැත .  රනිල් බලයේ සිටින විට  රට ගෙන යන්නේ කොහිදය් දන්නා පිරිස  කලබල වුයේ නිදහස් උත්සවයේදී  තම ප්‍රියතම බොදු ගීයක් මෙසේ විදේශීය ක්‍රමයට ගැයුණු නිසාය .””.අපි ආසියාතික මානසිකත්වයෙන්  මිදිය යුතුය”’ කියන එකෙක් සිංහල රටේ නායකයා වූ විට කලබල නොවන්නේ කවුද .. රනිල් ගේ පැටිකිරිය නොදන්නේ කවුද අපි . බටහිර ගැ ති විය යුතු යය් ඔහු නොකියා කියය් සිරිසේන උන්නැහේ මඩු වල්ගය අතට ගතයුත්තේ  රනිල්ටය
අමු අමුවේ හින්දි ගීත කොපිකර ගයමින් ජෝත්හිපාලලා  ලතාලා ජී එස් බී  ලා එදා ”’අසහාය ගායිකා  , ගායක”” පට්ටම් ලැබුවේ මාධ්‍යවේදී අබේසේකරලාගෙනි .බෙග් ට සිංහල සින්දු කිව්වායය් කියා පුරවසිකමද  දුන්නේයමේ එහෙව් රටකි
කෙසේ හෝ  වේවා  සංඛ ටත් ටිකක් වැරදුණේය ..පෙබරවාරි 4  නිදහස් උත්සවය යනු අර්ධ නිදහස් දිනයය් ඉංග්‍රීසි රැජිනට අඩක් බලය ඇති නිදහස් දින උත්සවයේදී  ඉංග්‍රීසි ක්‍රමයට  බුදුගුණ ගයුවාම මොකෝ සංඛ ,

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

නලින් ද සිල්වා 

සංඛ අමර්ජිත්ගේ වැඩ තහනම් කිරීමට දෙරණ ආයතනය තීරණය කර ඇත්තේ කිෂානි ජයසිංහගේ දන්නෝ බුදුන් ගීතය ගැයීම ගැන කරන ලද අදහස් දැක්වීමක් සම්බන්ධයෙනි. එය බලපෑමක් යටතේ සිදුවිණි ද නැද්ද යන්න ගැන මම නො දනිමි. එහෙත් එය රනිල් වික්‍රමසිංහ බදුල්ලේ දී කරන ලද තවත් විශේෂ ප්‍රකාශයකට පසුව සිදු වී ඇත. දෙරණ මාධ්‍යවේදීන්ගෙන් මා තරමක් දන්නේ චතුර අල්විස් පමණ ය. සංඛ ඇතුලු අනෙක් ඇතැමුන් සමග මා වචන කිහිපයක් හුවමාරු කරගෙන ඇති මුත් දැන ඇඳුනුම් කමක් නැත. මේ වචන හුවමාරු ඇතැම් විට බහින් බස් වීම් බවට ද පත් වී ඇත. දෙරණ ආයතනය මට වඩා වැදගත්කමක් ජාතික ව්‍යාපාරයේ අනෙක් අයට ලබා දෙයි. මා සහ දෙරණ අතර විශේෂ සම්බන්ධයක් නැත. දෙරණ ද මා ප්‍රතික්‍ෂෙප කරයි!

එහෙත් සංඛගේ වැඩ තහනම ගැන මට ඇත්තේ විරෝධයකි. එය සදාචාරාත්මක කඩතුරාවකින් වසා දැමීමට බොහෝ ජනමාධ්‍යවේදීන් කටයුතු කිරීම මෙරට ඇති ඊනියා මාධ්‍ය නිදහස පිළිබිඹු කිරීමක් ද? රනිල් වික්‍රමසිංහ පාර්ලිමේන්තුවේදී මාධ්‍යවේදීන්ට ගෙම්බා රීරියකා ආදී නම්බු නාම පටබඳීයි. ඔහු බදුල්ලේ දී මාධ්‍යවේදීන්ට බලු ගෞරවය පිදී ය. කලකට පෙර ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ඩේලි මිරර් පුවත්පතේ කතෘවරිය වූ චම්පිකා ලියනාඅරච්චිට දුන් දුරකතන ඇමතුමක් සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍යවේදීහු සටනට වැදුනහ. එහෙත් සංඛ වෙනුවෙන් කතාකිරීමට මාධ්‍යවේදීන් ඉදිරිපත් නොවන්නේ ඔවුන් තමන්ට දී ඇති ගෞරව නාම පිළිගන්නා බැවින් ද?

කෙසේ වෙතත් සංඛ චම්පිකා මෙන් ජනමාධ්‍යයේ සොප්‍රානෝ තලයේ නැත. ඔහු ඇත්තේ ජන ගී තලයේ විය හැකි ය. මාධ්‍යවේදීහු ද විවිධ තලවල වෙති. සොප්‍රානෝ යන්න සිංහල උගතුන් අතර වඩාත් භාවිතාවන්නේ සැමරීමට නිදහසක් නැති දිනයේ කිෂානි දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය ගැයීමෙන් පසුව ය. ඒ දිනයට නම් අපේ යටත්විජිතබව ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා ඒ උචිත ගායනයක් විය.  සොප්‍රානෝ යනු ඉතාම තීව්‍ර ස්වරයේ සම්භාව්‍ය ගායිකා කටහඬකි. එය බටහිර සංගීතයට අනුව මිඩ්ල් සී හා හයි ඒ අතර හෝ සොප්‍රානෝ සී හි හෝ පිහිටන්නේ යැයි කියැවෙයි. ඉහළ තලවලට සොප්‍රානෝ තල යැයි කීම උචිත යැයි සිතමි. කිෂානි සොප්ර්නෝ කටහඬකින් ඔපෙරා ශෛලියේ ගායනා ඉදිරිපත් කරයි. ඇය පසුගිය දා දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය එසේ ඉදිරිපත් කර ඇත. අනුරූප ගායකයෝ සොප්‍රානිස්ට් ලෙස හැඳින්වෙති. එහෙත් අපි අදාළ තලය සොප්‍රානෝ නමින් ම හඳුන්වමු.

මම සංගීතඥයෙක් නො වෙමි. කිසිම ක්‍ෂෙත්‍රයක සොප්‍රානෝ තලයකට ද අයත් නො වෙමි. එහෙත් මම විවිධ සොප්‍රානෝවරුන් ඇසුරු කර ඇත්තෙමි. ඒ මා කුඩා කල සිට ලැබූ භාග්‍යයක් විය හැකි ය. ඔවුන්ගේ දුර්වලකම් දනිමි. මගේ තලය ජන ගී තලය ද නො වේ. මා කියන්නේ බයිලා යැයි ඇතැම්හු කියති. ඒ කුමක් වුවත් පසුගිය දා මා රනිල්, කිෂාන් හා සංඛ ගැන ලියු ලිපියකින් කොටසක් උපුටා දක්වමි. සංඛගේ නික්ම යෑමට හේතුව නිදහසක් නැති දිනයක කිශානි ජයසිංහ නම් ගායිකාවක දන්නෝ  බුදුන්ගේ  ගීතය ගැයීම පිළිබඳ ව සංඛ කළ විචාරයක් බව පැහැදිලි ය. මම එදින ද සුපුරුදු පරිදි දෙරණ අරුණ නැරඹීමි. සංඛ කියා සිටියේ දන්නෝ බුදුන්ගේ එකී ගායනය ඇසුණු ගැමියකු බැළලියක් කෑ ගසන්නේ යැයි සිතා ගඩොල් බාගයකින් දමා ගැසිය හැකි  බව ය. වචන කෙසේ වෙතත් ඔහුගේ ප්‍රකාශයේ අරුත වූයේ එය ය.” ඉන්පසු ඒ ලිපියෙහි මා සඳහන් කළ තවත් කොටසක් මෙසේ ය. සීයාගේ (ජෝන් ද සිල්වා) ගීතය ද ඔපෙරා ශෛලියෙන් ගැයූ බව කියැවෙයි. එහෙත් සීියාට ඔපෙරා ශෛලිය සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර ගැනීමේ හැකියාව තිබී ඇත. සිංහල සංස්කෘතියට ඉතා තීව්‍ර ව ස්වර ගැයීමක් නො ගැලපෙයි. එවැනි ගැයුම් බැළලියන්ගේ කෑගැසීම් ලෙස සිංහල ගැමියන්ට  හැඟී යන්නේ නම් එහි වරද සංඛ අත නො වේ. ඔහු කර ඇත්තේ සිංහල සංස්කෘතියේ සිදුවිය හැකි යමක් ප්‍රකාශ කිරීම පමණ ය. අප බාහිර සංස්කෘතියකින් යමක් අවශෝෂණය කරගෙන ඒ අපේ දෙයක් බවට පත්කර ගැනීමේ වරදක් නැත. සීයා කර ඇත්තේ එයයි. මිණිබිරිය හුදු අනුකරණයක යෙදී ඇත. සිංහල සංස්කෘතිය විසින් ඇගේ ගායනය බැළලියකගේ කෑගැසීමකට සම කෙරෙයි. මිණිබිරිය සිංහල සංස්කෘතියේ ප්‍රතික්‍ෂෙප වෙයි. මිණිබිරිය දැනුවත් ව හෝ නොදැනුවත් ව හෝ බටහිර සංස්කෘතික ආධිපත්‍යය අප වෙත පැටවීමට උත්සාහ දරා ඇත.”

ඇතැමුනට සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කෙරෙයි යන්න තේරී නැත. ඇතැම් සොප්‍රානෝලාට ජන ගී නො තේරේ. ඇතැමුනට සිංහල සංස්කෘතිය විසින් ඇගේ ගායනය බැළලියකගේ කෑ ගැසීමට සම කෙරෙයි යැයි මා කී දේ දිරවා ගත නොහැකි වී ඇත. එහෙත් මේ කිසිවකු රනිල්ගේ ගෞරවනීය වචන ගැන කතාකර නැත. සංඛ කිෂාණිට බැළලියක් යැයි කීවේ නැත. එහෙත් රනිල් නම් ඇතැම් ජනමාධ්‍යවේදීන් සුනඛ වර්ගයට ඇද දැමී ය. රනිල්ට ඒ නිදහස තිබිය යුතු යැයි ජනමාධ්‍යවේදීහු සිතත් ද? සුදු වෑන් නැති මෙකල ජනමාධ්‍යවේදීන් එසේ සිතනවා විය හැකි ය. මාර්තු මාසයෙන් පසු ඉන්දියාව සමග අත්සන් කිරීමට යන ගිවිසුම ආදියට විරෝධය පාන්නවුන්ට විරුද්ධව ජනතාව පාරට බසිනු ඇතැයි අගමැති කියයි. (මේ වචන කෙසේ වෙතත්  එහි අර්ථය එය යැයි සිතමි). රනිල් වික්‍රමසිංහ එයින් අදහස් කරන්නේ කුමක් ද?

අපි සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කිරීම ගැන තරමක් දීර්ඝ ව කතා කරමු. ඔපෙරා ඉතාලියේ පිරෙන්ට්සි නගරයේ දහසය වැනි සියවස අග බිහි වී යැයි කියනු ලැබේ. මේ නගරයට සුද්දන් කියන්නේ ෆ්ලොරන්ස් කියා ය. ඒ අපේ කෑගල්ලට ඔවුන් තම සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර කේගෝල් යැයි කියන්නාක් මෙනි. මෙහි එන ඕ ශබ්දය සිංහල භාෂාවේ නැත. එය ජන ගී තලයේ නොව සොප්‍රානෝ තලයේ ශබ්දයකි. සාමාන්‍ය සිංහලයන්ට කේගෝල්, බෝයි (පිරිමි ළමයා) ආදී වචන සුද්දන් කියන ආකාරයට ම උච්චාරණය කළ නො හැකි ය. ඇතැම් සිංහලයෝ කෝළම යන්න කියන්නාක් මෙන් බෝයි යන්නෙහි ඕ ශබ්දය ජන ගී තලයේ හසුරවතිි. එවිට සොප්‍රානෝ තලයේ ඇත්තෝ සිනහසෙති.

පිරෙන්ට්සි නගරය යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි නිජබිම යැයි මම සිතමි. එහි ඇති ඩේවිඩ්ගේ (දාවිද්?) පිළිමය යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි දාවිත් කතෝලික චින්තනයේ ගෝලියාත් පරදවා ලැබූ ජයග්‍රහණය සිහිගන්වයි. එසේ වුවත් ඉතාලියෙහි කතෝලික චින්තනය මුළුමනින් අවසන් නොවී ය. කතෝලික චින්තනය මුළුමනින් ම පරාජය කෙරුණේ එංගලන්තයෙහි ය. ඔපෙරා බිහි වී ඇත්තේ කතෝලික චින්තනයෙහි ය. එහෙත් ඒ මට ය. වෙනත් අයට සමහරවිට ඒ නූතනත්වයේ සංකේතය විය හැකි ය. එක් එක් අය ලෝකය බලන්නේ (සංස්කරණය කරන්නේ) එක් එක් ආකාරයට ය.

ඔපෙරා යන ඉතාලි වචනයෙන් වැඩකට වැය වන ශ්‍රමය මෙන් ම වැඩය නිමවීමෙන් පසු ලැබෙන කෘතිය ද හැඳින්වේ යැයි කියැවෙයි. එය ලතින් ඔපෙරා යන්නෙන් බිඳී ඇත. අවුරුදු හැටකට පමණ පෙර ඉගෙන ගත් ලතින් බොහෝමයක් මට අමතක ය. නාම හා ක්‍රියා වරනැගීම, බහුවචන ආදිය පිළිබඳ ඉතාමත් මූලික දැනුමක් පමණක් තවමත් ඉතිරි වී ඇත. කොහොමටත් ලංකාවේ දී ලතින් සොප්‍රානෝ තලයට අයත් වෙයි. (පාලි අයත්වන්නේ ජන ගී තලයට ය. පාසලේ දී මම පාලි ද හැදෑරුවෙමි.) ඔපෙරා යන්න ඒකවචනයෙහි මෙන් ම ඔපුස් යන්නෙහි බහුවචනයෙහි ද යෙදෙන්නේ යැයි කියැවෙයි. යමකුගේ විශිෂ්ට කෘතිය හැඳින්වීමේ දී මග්නුම් ඔපුස් යන්න යොදා ගැනෙන බව ඇතැම්හු දනිති. සුද්දෝ එය තම සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර වෙනත් අයුරකින් උච්චාරණය කරති. මග්නුම් ඔපුස් යන්න බහුවචනයෙහි මග්නා ඔපෙරා වෙයි.  ඔපෙරා යන්න පසුව ඉතාලි බසින් කාව්‍යය, නෘත්‍යය, සංගීතය ආදිය එකතු කර ලැබෙන කලාකෘතිවලට යොදා ගෙන ඇත.

අද ලංකාවේ සිංහල උගතුන් ද අසන ප්‍රශ්නයක් වී ඇත්තේ ඔබ පොතක් කරන්නේ ද යන්න ය. මම දැන් පොත් කිරීමක් තබා ලිවීමක්වත් නොකරමි. ඒ මගේ පොත් නොවිකෙණෙන බැවිනි. එහෙත් පොතක් කරනවා යන්නෙහි තේරුම කුමක් ද? ගැමියකු පොතක් කරනවා යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක් ද? ඒ කෘතියක් (ඔපුස්) කිරීම ද? ඒ ශරීර කෘතියෙන් වෙනස්වන්නේ ද? මෙවැනි දේ ලිවීම ගැන සොප්‍රානෝලා මා සමග උදහස් වෙති.  එහෙත් මට එයින් ප්‍රශ්නයක් නැත. ඇතැම් සිංහල උගතුන්ගේ අනුකාරකත්වය පමණක් එයින් හෙළිවෙයි. මට ඔවුන්ගෙන් තර්ජනයක් හෝ අභියෝගයක් හෝ නැත. ඔවුහු පුස්සෝ වෙති. අධ්‍යාපනය නොලබා ඒ හදාරන වත්මන් උගතුන්ට පොත් කිරීම ප්‍රශ්නයක් නොවේ යැයි සිතමි. අධ්‍යාපනය හැදෑරීම යනු කුමක් දැයි මට නම් නො තේරෙයි.

දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය සිරිසඟබෝ නූර්තියෙහි ගැයීමට පෙර ඇතැම් වචන වෙනසක් සහිත ව ගායනා කර ඇතැයි කියැවෙයි. ඒ මුල් ම ගීතයෙහි ඇතැම් වචන වෙනස්කර දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය රචනා කෙරී ඇත. ඒ ගීතයට සංගිතය නිර්මාණය කෙරී ඇත්තේ විශ්වනාත් ලෞජි නම් ඉන්දීය සංගීතඥයකු බවත් ඔහු සුප්‍රසිද්ධ ජර්මන් ඔපෙරා සංගීතඥයකු වූ වැග්නර්ගේ නිර්මාණයක් ආභාසය කර ගත් බවත් දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීත පුරාණයෙහි සඳහන් ය. ඉතාලි හා ජර්මන් ඔපෙරා සංගීතඥයෝ කතෝලික චින්තනයෙන් මුලුමනින් කැඩුණු ඉංගිරිසින්ට වඩා ද’ක්‍ෂයෝ වෙතැයි කියැවේ. ඉතාලියේ හා ජර්මනියේ තවමත් කතෝලික චින්තනයේ නෂ්ටාවශේ’ෂ වෙයි. අද තරුණයන් ද’’ක්‍ෂයන්ට වැඩ්ඩන් යැයි කියනු මා අසා ඇත. ඔවුන් ඇතැම් විට ජෝන් ද සිල්වා වැඩ්ඩකු යැයි කියනු ඇත. කිෂානි ද දක්‍ෂ බව පැහැදිලි ය. ඇය එලිසබෙත් ඉදිරියේ ලන්ඩනයේ හදවතේ පිහිටි රෝයල් ඔපෙරා හවුස් හි ගායනය කර ඇත. මට සංගිතය ගැන දැනුමක් නැතත් ඇය එසේ ගී ගැයීම ඇගේ දක්‍ෂකමට සාක්‍ෂියක් යැයි කිව හැකි ය. ඇය එලිසබෙත්ට අත්වැසුම් නොමැතිව අතට අත දුන්නේ දැයි සඳහන් වී නැත.

කිෂානි  ඔපෙරා ගායනයෙහි යම් මට්ටමකට පැමිණ ඇත. ඇය ඔපෙරා සංගිත නිර්මාණ කර ඇත්දැයි මම නො දනිමි. එසේ කළත් ඇය විග්නර්ගේ හෝ වර්ඩිගේ හෝ මට්ටමට පැමිණ ඇතැයි නො සිතමි. ඇය අවුරුදු ගණනාවක් විදේශගතව සිට (එංගලන්තයේ?) ආපසු ලංකාවට පැමිණ ඇත. එ සම්බන්ධයෙන් (ආපසු පැමිණීම) අප ඇයට ගරු කළ යුතු ය. එහෙත් අවාසනාවකට ඇයට නිර්මාණ ශක්තියක් ඇතැයි කිව නො හැකි ය. ඇය ඉංගිරිසි ඔපෙරාව අනුකරණය කරයි. මම දන්නෝ බුදුන්ගේ හා දොයි දොයි දොයි ඇතුලු ඇය ගායනා කර ඇති ගීත කිහිපයක් යූ ටියුබ් මගින් ශ්‍රවණය කෙළෙමි. ඒ ඇගේ ගීත බව මම දැන සිටියෙමි. එහෙත් ඇගේ දෘශ්‍ය පටය නොමැතිව ශ්‍රව්‍ය පටයට පමණක් සවන් දුන්නේ නම් සංඛ කී ගඩොල් බාගය මා අතට නාවත් මට එය කන්දොස්කිරියාවක් වීමට ඉඩ තිබිණි. ඇගේ ගීතය ඇසීමෙන් මට අනුරාධ නගරය නො පෙනිණි.

මට බටහිර සම්භාව්‍ය සංගීතය ගැන දැනුමක් නැත. එහෙත් බටහිර සම්භාව්‍ය සංගීතය රස විඳින්නේ යැයි කියන ඇතැම් සිංහලයන් ඒ සංගීත ප්‍රසංගවලට ගොස් සංගිතය අවසන් නොවන තැන්වලදීත් සංගීතය අවසන් යැයි සිතා අත්පොළොසන් දෙනු මා අසා ඇත. සංගීතය රස විඳීම සඳහා හොඳ කණක් මෙන් ම අධ්‍යාපනයක් ද ලබා තිබිය යුතු ය. කණ  සංසාරයෙන් ලැබෙන්නක් විය හැකි ය. එහෙත් අධ්‍යාපනය සංස්කෘතියෙන් ලැබෙන්නකි.

අප එකිනෙකාගේ සංස්කෘතීන් වෙනස් ය. ඇඳුම් පැලඳුම් ආහාර පාන ගෙවල් දොරවල් වාහන ආදිය පමණක් නොව ආකල්ප, රසාස්වාදනය, භාෂා උච්චාරණය, වියුක්තව සිතීම ආදී මානසිකාර ද පුද්ගලයකුගේ සංස්කෘතියට අයත් ය. ජනසමාජයක, ජනවර්ගයක, ජාතියක සංස්කෘතිය යනු එයට අයත් පුද්ගලයන්ගේ සංස්කෘතීවල මහා පොදු සාධකය වෙයි. එවැනි ජන සංගයක සංස්කෘතිය සමජාතීය නොවන බව පැහැදිලි ය. එකිනෙකාගේ සංස්කෘති වෙනස් ය. එහෙත් ජන සංගයට සංස්කෘතික මහා පොදු සාධකයක් ඇත. ඇතැම් සංස්කෘතිකාංග ජනසංගයක බොහෝ දෙනකු අතරට යයි. අද සිංහල සංස්කෘතියෙහි දෙරණෙහි පේෂලගේ වැඩ සටහන සිංහල ජනසංගය පුරා ම මෙන් විහි දී ඇත. එහෙත් කිෂානිගේ සංගීතය ගායනය එසේ පැතිර නො යයි. එය රස වින්දත් නැතත් සොප්‍රානෝලාට පමණක් සීමා වෙයි. ඇතැම් සොප්‍රානෝලා තමන්ට ඒ රස විඳිය නොහැකි වුවත් එසේ කිරීමට හැකි බව අඟවති!

සිංහල සමාජයෙහි සොප්‍රානෝලාගේ සංස්කෘතිය ජන ගී තලයේ අයගේ සංස්කෘතියෙන් වෙනස් ය. ඒ ඒ අයගේ සංස්කෘතිය දෙමව්පියන්ගෙන්, වැඩිහිටියන්ගෙන්, ගුරුවරුන්ගෙන්, පාසලෙන්, විශ්වවිද්‍යාලයෙන්, පංසලෙන් ආදියෙන් ලැබෙයි. මා සිංහල සංස්කෘතිය යැයි කියන්නේ සිංහල සමාජයෙහි සංස්කෘතික මහා පොදු සාධකයට ය. ඒ කුමක් දැයි දැනගැනීමට මා ඊනියා විද්‍යාත්මක සමීක්‍ෂණයක් කර නැත. එහෙත් මා කුඩා කල සිට විවිධ පුද්ගලයන් ඇසුරු කර ඇත. මා පාසල් ගියේ දුම්රියෙනි. එහි දී මට හමු වූයේ කම්කරුවන් හා ලිපිකරුවන් ආදීන් ය. පාසලේ දී සොප්‍රානෝ තලයේ සිසුන් ද ඇසුරු කිරීමට ලැබිණි. විශ්වවිද්‍යාලයේ දී නොයෙකුත් තලවල, දේශපාලන පක්‍ෂවල සිසුන් හැඳින ගත්තෙමි. මාක්ස්වාදී දේශපාලන ක්‍රියාකරුවකු ලෙස වනාතමුල්ලේ සිට කුරුඳුවත්ත දක්වාත් සරසවි ඇදුරකු ලෙස පේරාදෙණියේ සිටි කාලයේ වතුවලත් ඉන් ඔබ්බෙහිත් සැරිසැරුවෙමි. ජාතික ව්‍යාපාරයෙහි දී උතුරේ හා මඩකලපුවේ හැරෙන්නට රට වටේ ම සංචාරය කිරීමට මට හැකි විය. මගේ සිසුන්ගෙන් ද මම සංස්කෘතිය දැන ගැත්තෙමි.

සිංහල සංස්කෘතිය ගැන මට යම් වැටහීමක් ඇත. එමෙන් ම පොතපත ඇසුරෙන් ද ක්‍රියාකාරීවීමෙන් ද ඉංගිරිසි සංස්කෘතිය ගැන හැඟීමක් ඇත. පාසලේ මගේ වසරේ දී ඉංගිරිසි ඉතිහාසය පිළිබඳ ත්‍යාගය ලැබුණේ මට ය. මම එංගලන්තයේ සසෙක්ස් විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ලේබර් කණ්ඩායමෙහි සාමාජිකයෙක් වීමි. (එය මෙහෙයවනු ලැබුයේ ට්‍රොට්ස්කිවාදී ටෙඩ් ග්‍රාන්ට්ගේ අනුගාමිකයන් විසිනි. පසු කලෙක නව සමසමාජ පක්‍ෂය ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ටෙඩ් ග්‍රාන්ට්ගේ පක්‍ෂය සමග සම්බන්ධකම් පැවැත්වූ අතර වරක් නව සමසමාජ පක්‍ෂයේ සම්මේලනයකට ටෙඩ් ග්‍රාන්ට් පැමිණියේ ය. එවකට මා පක්‍ෂයෙන් අස් වී සිටි නමුත් ටෙඩ් ග්‍රාන්ට්ට වීසා ප්‍රශ්නයක් වූ බව මට අමතක නො වේ.) විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ලේබර් කණ්ඩායමෙහි අනෙක් සාමාජිකයන් සමග බ්‍රයිට්න් ඡන්ද කොට්ඨාශයෙහි කම්කරු පක්‍ෂ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයෙහි යෙදුණෙමි. මා නිසා දකුණු එංගලන්තයේ සුදු ඡන්දදායකයන් කම්කරු පක්‍ෂයට ඡන්දය නොදී සිටින්නට ද ඇත! රෝයල් ඔපෙරා හවුස් නැරඹීමට වඩා දෙයක් මා අතින් සිදු වී නැත. එහෙත් ලන්ඩනයේ රාජකීය සංගමය (රෝයල් සොසයිටි) නම් ප්‍රධාන විද්‍යා සංගමයේ සම්මන්ත්‍රණවලට පමණක් නොව මගේ ගුරුවරයාගේ ආරාධනයෙන් එහි රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයට ද සහභාගි වී ඇත්තෙමි. එදා එලිසබෙත් නම් පැමිණ නොසිටියා ය. මා මේ සියල්ල කියන්නේ ඉංගිරිසි සංස්කෘතිය ගැන මා ඉගෙන ගත් ආකාරය පැහැදිලි කිරීම සඳහා ය.

එහෙත් ඒ සියල්ලට ම වඩා ගණිතය හා භෞතික විද්‍යාව ඉගෙනීමෙන් ඉංගිරිසි සංස්කෘතිය මෙන් ම සිංහල සංස්කෘතිය ද දැනගැනීමට හැකි විය. වඩා වැදගත් ලෙස ඒ දෙකෙහි වෙනස එමගින් දැනගත්තෙමි. ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ගණිතය පිළිබඳ ප්‍රථම පංතියේ උපාධියක් ලබා  ගණිතය පිළිබඳ රජයේ ශිෂ්‍යත්වය ද දිනා තාරකාභෞතිකය හැදෑරීමට එංගලන්තයට යෑමෙන් පසු මට  භෞතික විද්‍යාඥයකු වීමට බැරි බව දැනගත්තෙමි. අවුරුදු ගණනාවකට පසු ඒ සංස්කෘතික වෙනසක ප්‍රතිඵලයක් බව මට අවබෝධ විය. සිංහල සංස්කෘතියෙහි කිනම් චින්තනයක් මත පදනම් ව වුවද කෙරෙන ප්‍රවාද ගෙතීම ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙරෙයි. අවුරුදු තිහක කාලයක් සිංහල බෞද්ධ චින්තනයෙහි සිංහල සංස්කෘතියට සාපේක්‍ෂව ප්‍රවාද ගොතා ඒ ප්‍රචලිත කිරීමට මට අවශ්‍ය විය. එහෙත් මා අසාර්ථක වී ඇත. එයට හේතුව මා කලින් ලිපියහි සඳහන් කළ පරිදි ම සිංහල සංස්කෘතියෙහි ප්‍රවාද ගෙතීමක් නොමැති වීම ය. පැරුන්නෝ පංඩිතායට ඒදණ්ඩේ යෑමට නොහැකි ය කියා ප්‍රවාද කරුවන් ප්‍රතික්‍ෂෙප  කළහ. වර්තමානයෙහි තියරි කාරයා යැයි කියා ප්‍රවාද ගෙතීමට තැත්කරන්නෝ ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙරෙති. චුල්ලහත්ථිපදොපම සූත්‍රයෙන් කියැවෙන්නේ ඊනියා පර්යේෂණ කිරීමක් නොව ප්‍රවාද ප්‍රතික්‍ෂෙප කිරීමක් ය. සිංහල සමාජයෙහි ප්‍රවාදවලට හා ප්‍රවාද ගොතන්නන්ට පිළිගැනීමක් නැත. මම ද සිංහල සමාජයෙන් ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙරී ඇත්තෙමි. සිංහලයන්ට දෙමළ ජාතිවාදය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වී ඇත්තේත් සිංහලයන් ජාතිවාදී යැයි කීමට අනෙක් අයට හැකි වී ඇත්තේත් ප්‍රවාද නොමැති කමින් ය.

සිංහල සංස්කෘතියෙහි වියුක්ත ව සිතීමට පුහුණු නො කෙරෙයි. බටහිර ගණිතය හා ෙසෙද්ධාන්තික (ප්‍රවාදාත්මක) භෞතික විද්‍යාව ඉතා වියුක්ත ය. එබැවින් මෙරට සිංහල සිසුන්ට ඒ විෂය හොඳින් නො තේරෙයි. උසස් පෙළ ඒ සාමාර්ථ ලබාගැනීම නිසා ඒ ඒ විෂය හොඳින් අවබෝධ කරගෙන ඇතැයි නොසිතිය යුතු ය. මට ද බටහිර විද්‍යාඥයකු වීමට නොහැකි  මගේ වියුක්ත චින්තනය එතරම් ප්‍රශස්ත මට්ටමක නොවූ නිසා බව මට පසුව අවබෝධ විය. මෙරටින් රාජකීය සංගමය විසින් පිළිගැනෙන ප්‍රවාදාත්මක විද්‍යාඥයකු මෙතෙක් බිහි වී නැත. ඒ මෙරට අවුරුදු එකසිය පනහක් පමණ බටහිර විද්‍යාව ඉගැන්වීමෙන් පසුව ය.

සිංහල සමාජයෙහි බටහිර විද්‍යාව උගන්නේ බොහෝ විට රැකියාවක් බලාපොරොත්තුවෙන් මිස බටහිර විද්‍යාත්මක යැයි කියන චින්තනයක් දැනගැනීමට නො වේ. බටහිර විද්‍යාව ඉගෙන ගත්තත්, කාලෝ ෆොන්සේකා ගිනි පෑගීම ගැන කුමක් කීවත් සිංහලයෝ ගිනි පාගති. පොල් ගසති. කේන්දර බලති. ගංගොඩවිල සෝම හාමුදූරුවන් දේව රූප විසිකරන ලෙස ඉල්ලා සිටියත් තවමත් පංසල්වල දේවරූප වෙයි. දේශපාලන වශයෙන් කුමක් කළත් සෝම හාමුදුරුවන්ට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය, සිංහල බුද්ධාගම අවබෝධ වී නැත. සුද්දන්ට තේරුණු සිංහල බුද්ධාගම ඇතැම් සිංහල පඬිවරුන්ට නො තේරෙයි. සුද්දෝ 1815 ගිවිසුමෙන් බුද්ධාගම හා දේවාගම, එනම් දෙවියන් සහිත බුද්ධාගම, එනම් සිංහල බුද්ධාගම රැකීමට පොරොන්දු වුහ. ඒ අතර එය විනාශ කරන්නේ කෙසේ දැයි සොයා බැලුහ!

ගැමුණු කුමරු එළාර සමග යුද්ධයට යැමට පෙර කතරගම මහසෙන් දේවාලයට ගියේ ය. මහාසෙන් හෙවත් මහාසේන දේවත්වයට පත් යක්‍ෂ ගෝත්‍රික නායකයෙකි. ගැමුණු රජු සිංහල බුද්ධාගමට නව අර්ථකථනයක් ලබාදුන්නේ ය. පසුව ඒ පිළිබඳ විස්තර කළ යුතු ය. එහෙත් ඒ ප්‍රවාදයක කොටසක් වනු ඇත. එබැවින් ඒ සිංහල සමාජයෙන් ප්‍රතික්‍ෂෙප වීමට බෙහෙවින් ඉඩ ඇත. කෙසේ වෙතත් අද කතරගමට ඉන්දියාවේ ප්‍රචාරයක් ලබා දීමට උත්සාහ කෙරෙනු පෙනෙයි. වැඩිකල් යෑමට පෙර සිංහලයන්ට කතරගම අහිමිවීමේ ලක්‍ෂණ පහළ වී ඇත.

ඊනියා සිංහල විද්‍යාඥයන් කරන පර්යේෂණ බළලුන්ගේ පහුරු ගෑමකට වඩා දෙයක් නො වේ. ඔවුන්ට වියුක්ත චින්තනය නුහුරු බැවින් ලන්ඩනයේ රාජකීය සංගමයේ අධිසාමාජිකත්වය නො ලැබෙයි. මේ කියමන ගැන විද්‍යා සොප්‍රානෝලා කිපෙනු ඇත. එහෙත් සිංහල සංස්කෘතියෙහි ඊනියා විද්‍යාත්මක චින්තනය නැත. එලෙස විද්‍යාත්මක චින්තනයක් නොවීම පේෂලගේ වැඩ සටහනටත් වඩා සිංහල සමාජයෙහි පැතිරී ගොස් ඇත. එහෙත් ඊනියා සිංහල බෞද්ධ විද්‍යාඥයන් කියන්නේ බටහිර විද්‍යාව හා බුදුදහම සමීප බව ය. එසේ නම් සිංහල බෞද්ධයන් අතරින් නොබෙල් ත්‍යාග ලාභීන් කෙසේ වෙතත් අඩුම තරමෙන් රාජකීය සංගමයේ අධිසාමාජිකයන්වත් බිහිවිය යුතු ය.

ඊනියා සිංහල විද්‍යාඥයන්ගේ පර්යේෂණ බළලුන්ගේ පහුරු ගෑමකට වැඩි දෙයක් නොවේ යැයි කියන්නේ මා ය. සිංහල ගැමියන්ට ඒ සම්බන්ධ මතයක් ප්‍රකාශ කිරීමට නොහැක්කේ ඔවුන්ට මේ ඊනියා පර්යේෂණ ගැන අවබෝධයක් නොමැතිකම නිසා ය. එහෙත් ගැමියන්ට කිෂානිගේ ගීතයක් ඇගේ රූපය නොමැතිව අසන්නට සැලැස්වුවහොත් ගැමියන් සංඛ කී ආකාරයට ගඩොල් බාගයක් ගැනීමට ඉඩ ඇත. ඔවුන්ට කිෂානිගේ ගායනය බැළලියකගේ කෑගැසීමට වැඩි දෙයක් නො වේ. එබැවින් මම සිංහල සංස්කෘතිය විසින් ඇගේ ගායනය බැළලියකගේ කෑගැසීමකට සම කෙරෙයි යනුවෙන් කීවෙමි. දැනුදු කියමි. මා මෙහි දී සිංහල සංස්කෘතිය ලෙස සලකන්නේ කලින් කී මහා පොදු සාධකය මිස බටහිර සම්භාව්‍ය සංගීතය ඇත්තට හෝ බොරුවට හෝ රස විඳින බව කියන සිංහල සොපර්නෝලාගෙ සංස්කෘතිය නො වේ. මගේ කියමනෙන් සිංහල සංස්කෘතියට අපහාසයක් වන්නේ යැයි කියන්නේ ව්‍යාජ විද්‍යාඥයකු හෝ වෙනත් එවැන්නකු ය. සිංහල සංස්කෘතියට ඉන් වන අපහාසයක් නැත. ක්‍රිස්තියානි ආධිපත්‍යයෙන් මුදා සිංහල සංස්කෘතියට හිමි තැන ලබාදීම මගේ ප්‍රධාන අරමුණ වෙයි. එහෙත් සිංහල සංස්කෘතිය විසින් මගේ ප්‍රවාද ගෙතීම ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙරී ඇත. ප්‍රවාද නොමැතිව සිංහලයන්ට දෙමළ ජාතිවාදයත් බටහිර දැනුම් ආධිපත්‍යයත් පරාජය කළ නො හැකි ය. එහි දී කිෂානි වැන්නන් හා පුහු විද්‍යාඥයන් නොදැනුවත් ව හෝ දැනුවත් ව හෝ ගෙන එන බටහිර ආධිපත්‍යය පරාජය කළ යුතු ය. ඒ පට්ටපල් බොරු වූ බටහිර විද්‍යා ආධිපත්‍යය පරාජය කරන අතර ය.

බටහිර සංගීත ක්‍ෂෙත්‍රයෙහි කිෂානිට හිමි තැන මම නො දනිමි. ඇය ලන්ඩනයේ රාජකීය සංගමයට අනුරූප සංගමයක අධිසාමාජිකාවක් ද? ඇයට උපාධි කීයක් තිබේ ද යන්න අධිසාමාජිකාවක් වීමේ දී නිර්ණායකයක් වන්නේ නො වේ.  ඒ කෙසේ වෙතත් ඇයට ඔපෙරාව සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කිරීමට නොහැකි වී ඇත. සිංහල සමාජයෙහි ගීත ඇතුලු සංගිතය පැතිර යන්නේ ඒ සිංහල නාද රටාවලට කෙතරම් සමීප ද යන්න පදනම් කරගනිමිනි. ජෝන් ද සිල්වාගේ දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය කවුරු ගායනය කළත් ඒ ඔපෙරා ශෛලියෙන් නිර්මාණය වුවත් ඒ සොප්‍රානෝ තලයට නො ගියේ ය. එය සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර ගැනීමට ගැමියෝ සමත් වුහ. ගැමියන්ගේ ගීතයෙහි වැග්නර නො වී ය. පසු කලෙක අමරදේව හා නන්දා මාලිනී ගායනා කෙළේ ගැමියන් (ගැමි උගතුන් – බටහිර අධ්‍යාපනයෙන් බිහි වූ උගතුන් නො වේ) අතින් සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කෙරුණු ගීතය ය.

සිංහලයන් දෙමළ ගීත ද සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර ඇත. නූර්ති පමණක් නොව පසුව නාඩගම් ද අපට ලැබුනේ ඉන්දියාවෙන් ය. අම්බලන්ගොඩ දී නාඩගම් සිංහල විය. ප්‍රේමයෙන් මන රංජිත වේ ගීතයේ තනුව අනුව දෙමළෙන් ගැයෙන ගීයක් මා අසා ඇත.  එය අවුරුදු එකසිය පනහකට පමණ පෙර කතෝලික පල්ලිවල ගායනය කරන ලද්දක් යැයි කියැවෙයි. එහෙත් එය සිංහල නාද රටාවලට සමීප ව ගායනය වෙයි. විවිධ ශෛලිවලින් ගායනා කළ ආනන්ද සමරකෝන්, සුනිල් ශාන්ත, අමරදේව ආදීන්ගේ පමණක් නොව කේමදාසගේ ද සංගිතය සිංහල ජනසමාජය (අඩු තරමෙන් මධ්‍යම පංතිකයන්) විසින් වැළඳ ගනු ලැබුයේ ඒ සිංහල නාද රටා සමග සමීප වූ විට ය. අනෙක් අවස්ථාවල ඒ සමාජයෙන් ප්‍රතික්‍ෂෙප විය. සරචචන්ද්‍රගේ ද මනමේ සිංහබාහු ජනප්‍රිය වූ නමුත් අමරදේච සංගීතය සැපයූ ශෛලිගත නාට්‍යය ප්‍රතික්‍ෂෙප විය. කේමදාසගේ මානසවිල බොහෝ කලකට පෙර ම ඉතිහාසයට එක් විය. මානසවිල ගැන කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙහි පැවති මා ද කතාකළ සම්මන්ත්‍රණයක් අතර කේමදාස බැණ බැණ පිට වී ගියේ ය. අප සංගීතය හදාරා නැත. එහෙත් සිංහල සංස්කෘතියෙහි ප්‍රතික්‍ෂෙප වන්නේ කුමක් දැයි අපට කිව හැකි ය. මෙයින් කියන්නේ අප සිංහල සංස්කෘතියෙහි භාරකරුවන් හෝ උරුමක්කාරයන් හෝ බව නො වේ. එහෙත් සොපර්නෝලාට වඩා අප සිංහල සංස්කෘතියට සමීප ය. සිංහල සංස්කෘතියෙන් අප ප්‍රතික්‍ෂෙප වන්නේ ප්‍රවද ගෙතීම සම්බන්ධයෙනි.

කිෂානි ට හැකිනම් ඔපෙරා  අනුකරණය නොකර සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කළ යුතු ය. එ කෙතෙක් දුරට කළ හැකි දැයි මම නො දනිමි. ඇය එසේ කරන්නේ නම් මම ඇයට සුබ පතමි. නැතහොත් ඇයගේ ගායනය සිංහල සංස්කෘතියෙහි (මහා පොදු සාධකයෙහි) බැළළියකගේ කෑ ගැසීමට සමවෙයි. ඊනියා බටහිර විද්‍යාඥයන්ගේ බළල් පහුරුගෑම් ගැමියන්ට නොතේරීම එකී විද්‍යාඥයන්ගේ වාසනාවකි.

නලින් ද සිල්වා

2016 පෙබරවාරි 17

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

එස් ඩබ් ආර් ඩී බන්ඩාරනායකයන් 1951 දී එජාපයෙන් ඉවත්ව ශ්‍රීලනිපය පිහිටවූයේ රටේ අති මහත් පීඩිත ජනයාගේ දැවෙන ප්‍රශ්න වලට එජාපයෙන් පිටිවහලක් නොලැබෙන බව ඉඳුරා අවබෝධ කරගත් බැවිනි. 1948 දී නිදහස ලබා එජාපය රටේ පාලනය ලබා ගත්තත් අධිරාජ්‍යවාදයේ අඳුරු සෙවනැලි වලින් ගැලවීමට නම් තවත් බොහෝ යායුතු යැයි තීරනය කල එතුමා එදා නිර්භය ලෙස ගත් තීරනය නොවන්නට අද රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවගේ තත්වය බොහෝ අසුබවාදී වන්නට තිබිනි.

Dr. Chula Rajapakse MNZM Spokesperson, United Sri Lanka Association

Hon John Key
Prime Minister of New Zealand.

Dear Mr. Key,

The Sri Lankan community in Wellington and New Zealand are delighted to read that you would be making your second official visit to Sri Lanka from the 24th to 26th of February, We trust your visit  along with the accompanying business delegation would help to bolster the considerable trade between the two countries that already exists at around $325 million dollars .Investment in Sri Lanka with agricultural and industrial investments in the many investment promotion zones  through out  Sri lanka is the highest priority requirement of Sri Lanka today.

We would also hope that you will witness first hand the considerable efforts that has been made by the new administration at achieving ethnic reconciliation.

Permit me to draw attention to a few significant achievements  in this regard in the last few months.Viz. the appointment  of the Chief justice, Governor of the Central Bank, the High Commissioner to Australia and New Zealand all drawn from the Tamil community. The return of large areas of the Northern province to it’s Tamil owners as the Security Services reduce considerably the high security zones in this region , even though they are mindful that the international  diaspora that funded three decades of terrorism  based in some parts of the west still remain largely intact with their war chest of billions of dollars.

Last but not the least was the singing of the Sri Lankan national anthem in both Sinhalese and Tamil at the SL independence day celebrations on the 4th of February in Colombo. This example was followed when the community welcomed it’s new HC to their midst on Friday the 12th of Feb in Wellington.

Given these substantive initiatives we would hope that NZ would support the President & Prime Minister as they negotiate the tricky path to reconciliation further with the legal inquiries into allegations of war crimes in the last weeks of the liberation war from three decades of terrorism, as required by the UNHCR resolution of September 2014. As the High Commissioner of the UNHCR on his visit to SL last week conceded the preference of the GOSL is that the judiciary involved should be drawn from the ranks of the Sri Lankan judiciary now headed by an ethnic Tamil himself. He further went onto state  that though this is not their preference , the  UNHCR would be prepared to support the GOSL on what ever they decide on in the end.

As far as the Sri Lankan community in New Zealand and Australia are concerned one of their prime priorities is improved access from these regions to Sri Lanka and indeed to all of South Asia including , India,Pakistan and Bangladesh. These countries together account for nearly two billion people with large numbers from these countries being resident in Aus/NZ so accounting for the large traffic from here to south Asia not while there is also  the ever increasing outflow of tourist traffic from South Asia to Aus/NZ with it’s attended income to Aus/NZ.You may realise from your own journey to Colombo how you had to go to east Asia  before accessing Colombo in south Asia, an avoidable expense and time , had there been a direct access to Colombo. In fact there is a glorious opportunity for an airline to provide this access to Colombo, the southern most port of call for the South Asia region and with coordination with local airlines in Colombo to provide the connections to New Delhi. Mumbai. Chennai, Karachi  Decca etc etc and so draw in traffic to these destinations too. There is no reason why New Zealand and Sri Lanka cannot together seize this opportunity. I hope this issue is also spoken of in your dialogue.

On a personal note, as I write to you from Lisbon where I arrived yesterday to make a presentation at a rheumatology conference, I chose  the most direct rout to Europe on an Emirates A 380 flight that flew right over Colombo, which was the flight path from “down under” to Europe in the fifties as the shortest rout before the down turn of South Asia and the rise of  east Asia. With the realignment of axis new opportunities arise to be grabbed!

Once again  I wish to convey the best wishes of our community for a successful visit to  Sri Lanka, hope fully advancing some of the issues raised above.

Yours Sincerely,

Dr. Chula Rajapakse MNZM

Spokesperson,

United Sri Lanka Association

Courtesy Lanka-e-News

As LeN revealed so it is proved.! Kumarasinghe Sirisena’s G.M. nabbed over ‘Call Termination’ racket – Many millions of rupees gobbled up per day.!

Janaki Chandraratna

It appears that the President and the Government have not been very candid with the electorate on UNHRC resolution from day one of their campaign to unseat the previous regime. It is no brainer to understand that to co-sponsor a resolution one needs to agree with its contents. The previous regime also could have adopted the earlier resolution to be popular with the West and perhaps avoided a regime change. But they purposely avoided that path because it was inimical to our sovereignty. Twenty-three out of the forty-seven UNHCR member states also did not support the resolution and backed the then Sri Lankan government, because it was an unwarranted interference in the internal affairs of a sovereign State.

The UN High Commissioner, Al Hussein, at his recent visit to the country, has made some uncharitable assessments that our key institutions are ‘corroded and corrupted’; our judiciary and law enforcement institutions are weak, politicized, unbalanced and virtually incapable of handling the UNHRC investigation without foreign participation. He also claimed that the government has agreed to implement the resolution in full. Despite the above it is amazing how the government is still trying to downplay the predicament to the electorate by asserting that President Sirisena and the government would not accept foreign judges in the UNHRC investigation and would not be pressurized by external agencies. (See Minister Musthapha’s claims in The Island, 11 February 2016).

It should be mentioned that although there is some truth in Al Hussein’s comments of our judiciary judging by the recent contraventions of the constitution, politically targeted investigations and human rights violations/killings due to unprecedented police powers, one could expect some kind of repudiation from self-respecting jurisdictions. The government’s silence only endorses Hussein’s comments and the case for the UNHRC investigation.

In view of the fact that Al Hussein had categorically informed the government of its responsibilities and obligations to the co-sponsored resolution, the government has no other option but to inform the world and the electorate of its true position on the resolution. Interpretations and misinterpretations of terminology and spurious verbiage would not assist the government to overcome the situation. In order to explain the current situation, the government may need to inform categorically, among many other things, that the country is not in favor of the resolution or the participation of foreign judges in the investigation. In addition, the UN stricture on the disclosure of the names of the war crime complainants for 20 years and the non-endorsement of the co-sponsorship of the resolution through domestic parliamentary processes are also matters of concern. It is only after a truthful disclosure of the ground reality that the UNHCR can consider an alternative, such as a Truth and Reconciliation commission instead of a back dated investigation to address the alleged war crime allegations. But whether our political leaders will have the courage and sincerity to rise up to the occasion is however, a big question.

Dr.Tilak S. Fernando

 When Henry Ward Beecher scribbled the following two sentences: Young love is a flame; very pretty, often very hot and fierce, but still only light and flickering. The love of the older and disciplined heart is as coals, deep burning, unquenchable“, I wonder whether he did ever envision his writing would become world famous and one day finally slot into a specific day in the  month of February to be characteristically named  as the Valentine’s day.

This particular day is now regarded, accepted and celebrated as a day dedicated mainly for ‘lovers’. Not only the meaning of the word has ingrained into the young minds, but the whole concept behind this theme has metamorphosed over the years to become 14^th of February as the Valentine’s day. Presently Valentine’s Day is closely connected with the conjoint exchange of ‘love notes’ in the form of greeting cards. So, February 14^th is regarded as the day of the Cupid, the child-like winged deity, the son of Venus, the Roman goddess of love.

According to Greek mythology, the Cupid is Aphrodite’s son Eros. The modern ‘valentine trend’ is to represent it with a variety of symbols, the most popular being the red rose and the red coloured heart-shaped contour with Cupid’s figure.

Opinions, of course, vary as to the formation and establishment of the Valentine’s Day. Some connoisseurs maintain that it originated out of St. Valentine, the Roman who was martyred for refusing to give up Christianity! He died on 14^th of February, 269 A D, on the same day that had been dedicated to ‘love lotteries’.  The folklore also verbalises that St. Valentine left a farewell note for the jailer’s daughter, who happened to be his friend, autographed with the words: “From Your Valentine“. Other aspects of the story are Saint Valentine had served as a priest at the temple during the reign of Emperor Claudius; when Claudius jailed Valentine for defying him, Pope Gelasius, the third and the last Bishop of Rome of North African Origin (492- 496) in the Catholic Church, set aside 14^th of February in honour of St Valentine.

Feeling of Love

It is of course far more problematic to understand or describe the real nature of LOVE beyond anything out of the two amorous lines, because love is a kind of sensation that cannot be examined under a microscope! One may use all the talents and charms in the world and spend hours on end pondering over the philosophical nature of this magic human reaction, yet fail to agree upon, the reason being that every individual’s experience of love and ways of showing it is unique indeed

.

According to the legend, all the young women in the city many moons ago used to place their names in a big urn on February 14 while the bachelors chose a name,  each from  the urn and became paired for one year with his chosen woman. These ‘ love’ matches often ended up in marriage!  Going beyond the human world, it was also commonly believed in France and England that on 14^th of February every year birds’ mating season began, which broaden the idea that the Valentines’ day in mid February should be a day for romance!

Love communications

Charles, Duke of Orleans, wrote the oldest poem on a valentine greeting card to his wife while he was imprisoned in the Tower of London after his capture at the Battle of Agincourt. The friendly hint, which was written in 1415, was part of the manuscript collection of the British Library in London. Several years later, King Henry V was believed to have hired a writer named John Lydgate to compose a valentine message to Catherine of Valois.

Valentine’s Day began to be popularly celebrated around 17th Century in Britain. By the middle of the 18th Century, it became common for friends and lovers in all-social classes to exchange small tokens of affection or handwritten notes. By the end of the century  and with the advancement of printing technology, printed cards replaced original handwritten letters, which once directed one’s feelings and emotions.

Esther A Howland began to sell the first mass-produced valentine cards in America in the 1840s. Gradually, February 14 became the date for exchanging love messages and St. Valentine became the patron saint of lovers, marked by sending cards, flowers, simple gifts and often ending the day with a small gathering or a formal ball room dance.

Mythical daydreams

Valentine’s Day has become a mega commercial hype seemingly at present with special Valentine dances throughout the cities, and one billion valentine cards exchange hands on a single day throughout the world making just the perfect excuse to make lots of people spend even more money to avoid feeling disappointed, inadequate or insecure whilst enabling greeting card producers, stationery outlets and postal services  to become rich.

No one can deny the fact that we, as human beings,  all enjoy an overdose of sycophancy from time to time and indulge in mythical daydreams! We may try to be jolly on this special day being showered with romantic cards, bouquets of red roses, a single rose, boxes of chocolate with writings on them such as “All because the lady loves…”. Some become lavish and spend a fortune on eating out at star hotels while getting drunk like fish with ‘gal’, ‘pol’, wine or whiskey. For a different kind of valentine, it could yet be another occasion to hit a dance floor and enjoy a bit of pelvic thrust in romantic dim lights and say it is just what the cupid ordered!

But let’s face it, if you are forced to rely on one day of the year alone to feel that ‘love is in the air’ and ‘happily ever after’ you could be far way off! Haven’t we all heard the idiom, ‘to love another, one has to love oneself‘? In such a hypothesis, wouldn’t it be nicer to offer a little bit of love in an unexpected direction this year by sending valentine card to your own address with a simple sentence ‘ Be my Valentine’!

tilakfernando@gmail.com

Chandra Jayaratne Courtesy The Island

February 15, 2016, 7:14 pm

An Open Letter to the Minister of Finance and the Governor of the Central Bank; To be duly noted by the President, the Prime Minister, the Government, Commercial and Financial Services Sectors and Professional Practitioners

Dear Minister and Governor,

You are accountable for your unwise and unacceptable actions and inactions

Transparency International Sri Lanka and many professionals in Civil Society, (including much respected retired Senior Central Bankers), have sounded “Amber Light” signals, warning you of your unwise and unacceptable actions and inactions, in connection with the open public call made by the Minister of Finance with the apparent concurrence of the Governor of the Central Bank, requesting investors to “park” foreign currency deposits in Sri Lanka, as “special deposits”, on “no questions asked” basis, with “no locked in investment period”.

The Minister has in fact boasted, a few weeks ago, of the success of the scheme, with an unnamed Belgian investor, working in partnership with a Sri Lankan, having agreed and partly funded, the ‘parking of one billion US Dollars in Sri Lanka’. He has also proudly announced this achievement as a due endorsement of the Sirisena-Wickremesinghe Government.

At the time of this first announcement, connected bank officials had informed the media that the remittances have topped USD 1.5 billion; and as the remitting banks overseas would already have cleared the customer and due diligence performed, there was no real need for “Know Your Customer” (KYC) validations at the receiving end bank. However, the media had later quoted the Central Bank chief as having confirmed that, commercial banks will continue to accept foreign inflows under mandatory international monetary regulations to know the source of funds.

The media today headlines “Many more” ready to deposit says Fin Min ; and “Why do you want aid when you can trade? Trade should substitute aid. Likewise, why do you need loans, when you can have deposits? “When deposits come, your reserves go up” quoting the Minister of Finance; who had asserted that “many more” are ready to help Sri Lanka defend its currency and bolster its reserves”; and says “these deposits will replace loans drawn at high interest rates.”

The Minister too has assured that the relevant KYC validations are carried out and that the critics need not worry whether these are hot money; and actions taken are without corrupt motives as a clean government is in power.

Civil Society, however, wishes to hold the Minister of Finance and the Governor of the Central Bank accountable for the following;

1. Potential consequential risks, in the medium to long term, of the scheme now in force and duly promoted by the Minister, as a way forward to protect the value of our currency and secure low cost funds in the short term, leading to monetary instability and a potential balance of payment crisis in the future.

2. Consequential potential negative national economic and social outcomes, if any, in the short to long term, in the absence of a transparent and publicly announced scheme, detailing the applicable guidelines, procedures and processes governing investors “parking” foreign currency deposits in Sri Lanka, as “special deposits”, on “no questions asked” basis, with “no locked in investment period”.

3. Consequential impact, due to the aforesaid scheme and its operations and reporting standards in practice in Sri Lanka, Sri Lankan Banks and Financial Institutions, violating any international conventions and commitments of Sri Lanka and the local legal and regulatory framework, in terms of;

a. International Anti Money Laundering and Terrorism Financing Conventions and Commitments

b. Acts and Regulations associated with the Financial Intelligence Unit of Sri Lanka – refer – http://fiusrilanka.gov.lk/acts_regulations.html

c. Financial Action Task Force on Money Laundering (FATF 40 recommendations)

d. Foreign Account Tax Compliance Act (FATCA) obligations

e. The new global standard on Automatic Exchange of Information (AEOI) introduced to minimize the possibility for tax evasion.

4. Consequential impact due to the aforesaid scheme and its operations and reporting standards in practice in Sri Lanka and Sri Lankan Banks and Financial Institutions on;

a. Sri Lanka’s International Credit and Risk Ratings

b. Sri Lanka’s Foreign Direct Investment attractiveness

c. Sri Lanka’s International Trade and Services linked Value added options

d. Sri Lanka’s Competitiveness and Investment Attractiveness as reflected by Internationally accepted Investment and Trading Indices

5. Assurance that none of the investors making deposits under this scheme, their actual beneficial interest holders, their proxies or associated or related parties, are presently or are likely to be, subject to prosecution in the future, for any international crimes or serious financial crimes, bribery or corruption, carried out by any of them, either in Sri Lanka or overseas; and further an assurance that none of the funds so deposited form a part of or are tainted by being proceeds of any such crimes carried out in Sri Lanka or overseas.

6. Assurance that the acceptance of such deposits under the scheme, will not be deemed tantamount to be a grant of a ‘general or special’ amnesty to such persons depositing proceeds, where such proceeds are later discovered to be out of any proceeds of serious crimes; and that such acceptance of deposits will thus not jeopardize any of the investigations or prosecutions which are currently being progressed against persons and their related parties and associates in Sri Lanka or overseas for having possessed or having deposited proceeds of serious crimes in banks in Sri Lanka or overseas.

Provided, the Minister and the Governor do hereby accept such accountability as outlined above, they are called upon to make a transparent public statement to that effect; and if not, the Minister and Governor are requested to make such changes to the scheme as essential to safeguard the long term interests of Sri Lanka and its civil society and advise the public of such amended scheme in a transparent way.

Chandra Jayaratne

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

ම හා ධර්මස්  කණ්ද යම නොවෙය්  අංශු මාත්‍රයක් හෝ දන්නවනම්  මේවා මෙහෙ ම නොවේ  විශාකා ආනන්ද නාලන්ද ඇතුළු සියලු පාසල් වල උගන්වන්නේ එකම  දේය .නමින් බෞද්ධ  වීම නිසා සිදුවන්නේ චන්ද්‍රිකා වැනිය වුන්ගේ  අපහාසයට ලක් වීම පමණය  . උපතින් බෞධ්ධලමය්  වැඩියෙන් මේ පාසල් වල ඇතත් ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක්  බෞද්ධ වන්නේ  නමටය  කිශානි ජයසිංහ  පොඩි කාලයේ සිටම ගායනයට දක්ෂය. බෞද්ධ කම වසා මිෂනාරී අධ්ධ්යාපනය  ළමයින්ට දෙන විට  ඔවුන් යන්නේ  අඳුරේ අ ත  පත ගාමිණි. විශාකාවේ  ඉගෙන ගත පමණින් ඉන් මිදෙන්න්නට කාටවත් නොහැක .කිශානි හිතාමතා  මේ ගීතයට අපහාස කළා යය්  මම නොකියමි   කවුදෝඇ  ය නිදහස් උළෙලට ඇදගෙන ගොස් ලනුව දී ඇත .. ඔපෙරා   සොප්‍රානු දක්ෂ කම් ය විසි පෙන්විය යුතුව තිබුනේ  මේ ගීතයටනොවේ නිදහස් උත්සවයෙදීවත් නොවේ . සාමාන්‍ය යට මේ දෙකම ලොකුදෙවල්ය . සුනිල් ශාන්තගේ ගී හා  සෝමපාලගේ ගී  මෙවිදිහට ගයා  පෙන්නුවානම්  යට කවුරුත් දොස් කියන්නේ නැත . රනිල් මේ සිද්ධිය ලොකු කර පෙන්නා  කලබලයක් ඇති කලේ  මාධ්ධ්‍යය  ගැන  ඇති  කේන්තිය නිසය් නිවේදකයා  ගේ විවේචනය සර වැඩිවුණේ මෙය බෞද්ධ ගීතයක් වීමත් නිදහස් උත්සවය වීමත් නිසා ඇතිවූ කේන්තියෙනි
හැබය් අමරදේවගේ   ”අසේමතුවන  කඳුළු ”” ගීතය වැනි ගීත හෝ පිරිත් හෝ   ඔපෙරා ශය්ලියෙන් නොගයීමටඇ  ය හිතා ගත යුතුය .
ඒවාට නිසි තැනක් සිංහලේ ඇත
සල්මන්  , ශාරුක් ඛාන් ලාගේ  හා හොලිවුඩ් නැටුම්ද  විශාකවියන් විසි ප්‍රසංග වල නටා ඇත . විදුහල් පතිනියටවත් මේවා නැවැත්විය නොහැකිවූයේ          ළමයින්ගේ අම්මලා ඒවා අත්‍යවශය මය් කියූ නිසාය. අපේ දරුවන් ට නාටිකාන්ගනාවියන් වීමට අවශ්‍ය නම් ඒවාටත් පාසලේ ඉඩ ලැබිය යුතුය යන    තර්කය ගෙනාවේ ඒ අම්මලාය . විදුහල් පතිනිය පසුබෑ වාය  . රට යන්නේ එහෙමය  රනිල්ට අවශ්‍යත් තරුණ යන කුලප්පු කිරීමටය . අන්තිමේ සිදුවුයේ දක්ෂ ගායිකාවක් අපහාසයට ලක්වීම පමණය   අපි නොදැන ගියොත්  අතර මගය .සිංහලයෝ මීට වඩා හිතන්න පුරුදුවිය යුතුය 

Courtesy Daily Mirror

Courtesy The Daily Mirror

Prime Minister Ranil Wickremesinghe said today those who are paid to shout against the agreement with India will learn a lesson when the people get to the streets soon.

Courtesy The Manila Times

COLOMBO: Google’s balloon-powered high-speed Internet service known as Project Loon” began its first tests in Sri Lanka Monday (Tuesday in Manila) ahead of a planned joint venture with Colombo, the country’s top IT official said.

One of three balloons that will be used in the trials entered Sri Lankan airspace, the Information and Communication Technology Agency chief Muhunthan Canagey said.

The first balloon entered our airspace this morning. It was launched from South America.” Canagey told AFP. It is currently over southern Sri Lanka.”

He said a Google team was expected later this week to test flight controls, spectrum efficiency and other technical matters.

The government announced earlier this month it would take a 25 percent stake in a joint venture with Google to deliver a high-speed Internet service powered by helium-filled balloons.

Sri Lanka is not investing any capital, but will take the stake in return for allocating spectrum for the project. A further 10 percent of the joint venture would be offered to existing telephone service providers on the island.

It promises to extend coverage and cheaper rates for data services.

Service providers will be able to access higher speeds and improve the quality of their existing service once the balloon project is up and running.

The balloons, once in the stratosphere, will be twice as high as commercial airliners and barely visible to the naked eye. The balloons will have a lifespan of about 180 days, but can be recycled, according to Sri Lankan officials involved in the venture.

Official figures show there are 3.3 million mobile Internet connections and 630,000 fixed line Internet subscribers among Sri Lanka’s more than 20 million population.

Sri Lanka became the first country in South Asia to introduce mobile phones in 1989 and the first to roll out a 3G network in 2004. It was also the first in the region to unveil a 4G network two years ago.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ශ්‍රී ලංකීය වමේ ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය ඇරඹෙන්නේ 1930 දශකයේ ආරම්භයත් සමගය. මාක්ස්වාදී අදහස් දැරූ විදේශ අධ්‍යාපනයක් ලබා සිටි මැද පාන්තික තරුණ කොටස් සමාජවාදය වැළඳගෙන ලංකාවට පැමිණි පසු තරුණ සංගම් තුළත්, සූරියමල් ව්‍යාපරය තුළත්, නාගරික කම්කරු පන්ති ව්‍යාපාරය තුළත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් ස්වකීය දේශපාලනය ආරම්භකල ස්ථානයන් දක්වා වමේ ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය දිවයයි. ලංකාවේ මාක්ස්වාදයේ පියා ලෙස සැලකෙන පිලිප් ගුණවර්ධන 1931දී ලංකාවට පැමිණ මාක්ස්වාදය ගැන උනන්දුව දක්වන පිරිස් ඒකරාශී කොට ඔවුන් සමඟ එක්වී 1935 දෙසැම්බර් 18වැනිදා ලංකා සමසමාජ පක්ෂය පිහිටුවීමට පුරෝගාමී විය.

වමේ ව්‍යාපාරයේ සංවිධානාත්මක පක්ෂයක් ලෙස සමසමාජය කරළියට ගෙන ඒමට මුල්වූ අය අතර එන්.එම්. පෙරේරා, ලෙස්ලි ගුණවර්ධන, වර්නන් ගුණසේකර, කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා, එඩ්මන් සමරක්කොඩි, රොබට් ගුණවර්ධන,  එස්. ඒ. වික්‍රමසිංහ  ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම විය. ශ්‍රී ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය අහසින් කඩා වැටීමක් නොවේ. එය මෙරට සමාජ ආර්ථික තත්ත්වය විසින් සහේතුකව ජනිත කරන ලදී.

වසර 1935 දෙසැම්බර් 18වැනිදා ආරම්භකල ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ සමාරම්භක නායකයින් පිරිසක්(වමේ ඉහළ සිට) පිලිප් ගුණවර්ධන,  එන්.එම්.පෙරේරා, ලෙස්ලි ගුණවර්ධන, වර්නන් ගුණසේකර, කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා, එඩ්මන් සමරක්කොඩි, රොබට් ගුණවර්ධන සහ එස්.ඒ. වික්‍රමසිංහ.

සමසමාජ පක්ෂය අධිරාජ්‍ය විරෝධී, රදළ සහ ධනේෂ්වර විරෝධී මෙන්ම සමාජවාදී සමාජ ක්‍රමයක් ගොඩනැගීම අරමුණු කොටගත් පක්ෂයක් වේ. සමසමාජය බිහිවූ තැන සිට වසර 4ක් යන තෙක් වමේ ව්‍යාපාරයත් සමසමාජයත් යනු එකක්ම විය. සමසමාජය දෙකඩ වූයේ 1939දීය. ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 1943 ජුලි 3වැනිදා බිහිවූයේ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය. ප්‍රතිසංස්කරණවාදී සීමාවන්හි කොටුවෙමින් වුවද 1953 අගෝස්තු හර්තාලය දක්වා සමසමාජ සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ පීඩිත ජනයාට ශක්තියක් සහ ආශ්වාදයක් සපයමින් ආණ්ඩුවට අභියෝගයන් ඉදිරිපත් කිරීමට සමත්විය. එය වමේ ව්‍යාපාරයේ ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැදින්විය හැක. වම රටේ දෙවැනි ශක්තිමත් බලවේගය ලෙස පැවතුනද 1956 ශ්‍රිලනිප  ජයග්‍රහණයෙන් පසු එය තුන්වන තැනට වැටිණි. වැඩකරන ජනතාව වර්තමානයේද භුක්ති විදින බොහෝ අයිතීන් සහ වරප්‍රසාද ලංකා සමසමාජ පක්ෂය ප්‍රමුඛ වමේ ව්‍යාපාරය ලබාදුන් ජයග්‍රහණයන්ය.

සමසමාජ පක්ෂ සමුළුවකට රෙජි, ඩොරික්, එන්.එම් සහ බර්නාඩ් පැමිණෙමින්.

හැටේ දශකයේ මැද භාගයේ පැන නැගුණ විප්ලවිය කණ්ඩායම්වල ක්‍රියාකාරිත්වය එම වාම පක්ෂවල වැරදිවල පමණක් නොව ‘නිරවි යුද්ධයේ’ද ප්‍රතිඵලයකි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ(ජවිපෙ) පැනනැගුණු සෙසු විප්ලවීය කණ්ඩායම් අභිබවා වර්ධනය වූයේ වේගවත් ප්‍රකාශනයක් ලෙසිනි. හැත්තෑවේ දශකය මෙරට ආර්ථික, දේශපාලන, සංස්කෘතික ජීවිතයේ එතිහාසික වකවානුවක් සලකුණු කරනු ලැබීය. 1948 නිදහසින් පසු උපන් තරුණ පරපුර කැරැල්ලක ස්වරූපයෙන් මතුවෙමින් එතෙක් පැවති සම්මත සමාජීය සංස්ථාව ප්‍රශ්න කරනු ලැබීය.  සමසමාජ පක්ෂය 1971 කැරැල්ලේදී එයට එරෙහිව සමගි පෙරමුණ රජයට සහායවීම හේතුවෙන් ජවිපෙ තදබල විවේචනයට සමසමාජය සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ ලක්විය. ජවිපෙ 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ල පැන නැගීමෙන් පසු පැරණි වම සහ ජවිපෙ අතර විශාල හිඩසක් ඇති විය.

ජවිපෙ ඝාතනය කල සමසමාජ පක්ෂයේ 19 දෙනා අතරින් පී.ඩී. විමලසේන, නිතිඥ ලෙස්ලි යටන්වල, නිතිඥ අමර වෙල්ලප්පුලි, වීරසේන පිටිගල, සරත් මල්ලිකාද සිල්වා, ඇල්බට් විජේරූප, ඩී. ලුවිස් සිල්වා, එම්.ආර්.හීන්බණ්ඩා, ඩබ්ලිව් එම්. චන්ද්‍රසේන, එන්.කේ.ඩී. ප්‍රඥාරත්න, එන්.ඩී. ජිනදාස, ඩී.ඒ සූරසේන, ජයන්ත විජේතුංග, වර්ණසූරිය සිල්වා, නිමල් ශාන්ත පෙරේරා, කේ.ඒ ජයදේව අමරවීර, බී. රත්නවීර(ඉහළ වමේ  සිට) පක්ෂයෙන් ඉල්ලා අස්වී ප්‍රසිද්ධියේ බැනරයක් දමන ලෙසට සහ නැතිනම් ඝාතනය කරන බවට දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරය ඔවුන් වෙත එවන ලද නියෝගය ඇතුලත් ලිපි(අවසාන පේලියේ දකුණේ).

වසර 1986 සිට 90 දක්වා ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී  දෙමළ බෙදුම්වාදයට, ඉන්දීය ආක්‍රමණයට සහ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට සහාය දක්වන වාමාංශිකයින් ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය වන දේශප්‍රේමි ජනතා ව්‍යාපාරය නම් කළේ තුන්වන සතුරු හමුදාව ලෙසිනි. ඒ අනුව තුන්වන සතුරු හමුදාව අතුගා දැමීම දේශප්‍රේමි අරගලේම කොටසක් බවට 1988 ජනවාරි 18වැනිදා නිකුත් කල නියෝගයක සඳහන් විය. මේ අනුව ලංකා සමසමාජ පක්ෂය, කොමියුනිස්ට්, නව සමසමාජ, ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂද ජනතා සංගමය ඇතුළු ජවිපෙන් කැඩී ගිය කණ්ඩායම් සහ කල්ලිද වහාම ක්‍රියාත්මකවන පරිදි ජවිපෙ විසින් තහනම් කල අතර ඒවායේ නායකයින්ට ඉල්ලා අස්වන ලෙසද නොඑසේනම් දැඩි දඬුවම් විදීමට සූදානම් විය යුතු බවද 1988 ජනවාරි 25වැනිදා නියෝගයක් පැනවීය. ඔවුන් අතුගා දමන ලෙස ජනතාව ගෙන් ඉල්ලමින් 1988 පෙබරවාරි 10වැනිදා නිවේදනයක්ද ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

එජාප ආණ්ඩුවේ 1987 මැයි දින තහනමට එරෙහිව  87 මැයි 1දා තහනම කඩමින් සමසමාජ මූලස්ථානය ඉදිරිපිට ටවුන් හෝල්හිදී පැවති රැළියේදී පොලිසිය කඳුළු ගැස් සහ බැටන් ප්‍රහාර එල්ල කිරීමෙන් කඳුළු ගෑස් ප්‍රහාරයට ලක්වූ සමසමාජ නායක ආචාර්ය කොල්වින් රෝහලට ගෙන යාමේදී.

පළාත් සභා මැතිවරණය 1988 පැවැත්වීමේදී එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණෙන් පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් 139 තේරී පත්වූ අතර එසපෙ සාමාජික පක්ෂවන ලංකා සමසමාජ පක්ෂයට මන්ත්‍රීවරුන් 26ක්ද, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට 25ද, නව සමසමාජයට 5ක්ද,  මහජන පක්ෂයට 83ද හිමිවිය. කැරැල්ල නිමාවන විට ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කරන ලද 6,577ක් අතුරින් 250කට ආසන්න වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂවල නායකයින්, ක්‍රියාකාරිකයින් සහ සාමාජිකයින් අතරින් ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ ක්‍රියාකාරිකයින් ගණන 19කි. එමෙන්ම සමසමාජ සාමාජිකයින් නොවන එහෙත් පක්ෂ ක්‍රියාකාරින්ගේ හිතවතුන් 3ක්ද මරුමුවට පත්විය. සමස්ථ ලංකා කවි සම්මේලනයේ ප්‍රධාන ලේකම් සහ එසපෙ පළාත් සභා මන්ත්‍රී දයාරත්න රනේපුරට ඝාතනය කිරීම සඳහා වෙඩි තැබුවද දිවි ගලවා ගැනීමට ‍ඔහු සමත්වූවද බරපතල තුවාල සිදුවිය.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල පැවති 1986/90 කාලයේ සමසමාජ පක්ෂය රැකගැනීමට නායකත්වය දුන් (ඉහළ වමේ සිට) නායක කොල්වින්, ලේකම් බර්නාඩ් සොයිසා, විවියන් ගුණවර්ධන, බැටී වීරකෝන්, මහාචාර්ය තිස්ස විතාරණ සහ භාණ්ඩාගාරික එන්. එස්. ඊ. පෙරේරා.

ජවිපෙ කැරැල්ල ආරම්භවීමත් සමඟම 8කගෙන් යුත් කැරළිකරුවන් පිරිසක් 1987 ඔක්තෝබර් 1වැනිදා පස්වරු 7ට පමණ කොළඹ 2 යුනියන් පෙදෙසේ පිහිටි ලංකා සමසමාජ පක්ෂ ප්‍රධාන කාර්යාලයට කඩාවැදුනහ. එම මොහොත වනවිට සමසමාජයේ කාල්මාක්ස් කම්කරු පාසැල මාසික දේශනය නිමවී සංවාදය ඇරඹුවා පමණි. වසර 1978දී සමසමාජ පක්ෂය මගින් එම ගොඩනැගිල්ල මිලදී‍ගත් අතර සාමාජිකයින්ගේ දැනුම වර්ධනය කිරීමට කාල් මාක්ස් කම්කරු පාසැල යටතේ 1983 සිට  මාසික දේශන එහිදී පවත්වාගෙන යනු ලබයි. ජාතික ගැටළුව සම්බන්ධයෙන් 87 ඔක්තෝබර් දේශනය එදින  පවත්වනු ලැබුවේ ලංකා කම්කරු සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් නීතිඥ බැටී වීරකෝන් විසිනි. මුලසුන හෙබවූයේ විවියන් ගුණවර්ධනය. එම දේශනයට 30 දෙනෙකු පමණ සහභාගිවූ අතර පසුවරු 5.30ට ඇරඹූ දේශනය 7.00 වන විට නිමා වෙමින් තිබිණි. කඩා වැදුණු කැරළිකරුවන් රැගෙන ආ පෙට්ට්‍රල් දමා සියළු දෙනාම බියවද්දා කාර්යාලයේ ලිපිද්‍රව්‍ය වලට ගිනි තබා පලා ගියහ. එහි සිටි ඉලංගකෝන් සහ චන්ද්‍රලාල් ඇතුළු පිරිස ගින්න මැඩපැවැත්වූහ. රැස්වීමට පැමිණි ලංකා වතු කම්කරු සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් එස්. රාමනාදන් බියවී ජනේලයෙන් බිමට පැනීම නිසා කකුල් ආබාධිතවී රෝහල් ගත කරන ලදී. දෙවන වරටද 1988 ජුනි 1වැනිදා ජවි‍පෙ මගින් සමසමාජ මූලස්ථානයට බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන ලදී.

සමසමාජ පාක්ෂිකයින් ආණ්ඩු විරෝධී උද්ඝෝෂණයකට එක්වෙමින්.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී සමසමාජ පක්ෂයේ කරන්දෙණිය ඌරගහ හිටපු පාඨශාලාචාර්ය පියසේන ජයකොඩි‍ගේ නිවසද හම්බන්තොට රංජිත් ජයසේකරට අයත් සූරියවැව නගරයේ රංජිත් සිනමාශාලාවටද මුළුමනින් ගිනිතබා විනාශකරන ලදී. ගාල්ලේ අශෝක වීරසිංහ විසින් පවත්වන ලද අම්බලන්ගොඩ බටපොල රැස්වීමට වෙඩි තැබීමෙන් දෙදෙනෙකු මරමුවට පත්විය. පක්ෂ නායක කොල්වින් ආර් ද සිල්වාගේ අබ්දුල් කපූර් මාවතේ නිවසටද ක්‍රියාකාරිකයින්වූ බදුල්ලේ එච්.එස්. සෝමදාසගේ නිවසටද, මොරටුව විමලසිරි ද මැල්ගේ නිවසටද, මොණරාගල ජෝන් සිරිසේනගේ නිවස ඇතුළු නිවෙස් කිහිපයකටම බෝම්බ ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. ජවිපෙ ඝාතන තර්ජන වලට ලක්වූ සමසමාජ පක්ෂයේ සාමාජිකයින්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන්වන බලපිටිය වැල්ලවවත්තේ අශෝක සිල්වා, අම්බලන්ගොඩ සිරිනාවතී ද සිල්වා, රුවන්වැල්ලේ එච්.ආර්. මිත්‍රපාල, කළුතර ධර්මසේන ප්‍රනාන්දු, පානදුර ඒ.ඩබ්ලිව් ලීලාරත්න යන අයගේ නිවාස වලද  යුනියන් පෙදෙසේ සමසමාජයේ මුලස්ථානය, බො‍රැල්ල එන්.එම්.පෙරේරා මධ්‍යස්ථානය සහ හෙක්ටර් අබේගුණවර්ධනගේ නිවසද ආරක්ෂිත කඳවුරු ලෙසින් පවත්වාගෙන යන ලදී.

රජයේ හමුදා විසින් පැහැරගෙන ගොස් වෙඩිතබා මරාදැමූ කැරළිකරුවන් යැයි කියන 24 දෙනෙකුගේ සිරුරු මහනුවරදී 1989 ඔක්තෝබර් මස ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබූ අයුරු.

දෙවැනි කැරැල්ලේදී ජවිපෙ ඝාතනය කල ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ 19 දෙනා මෙසේය. සමසමාජ පක්ෂයේ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකුවූ පිළියන්දල බෝකුන්දරදී 1940 ජනවාරි 21 උපන් පහළපතිරගේ දොන්(පී.ඩී) විමලසේන සත් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක දෙවැන්නාය. රජයේ මුද්‍රණාලයේ සේවයකල පී. ඩී. සීඩින්ගේ පුත්‍රයා ‍වශයෙන් ආධුනිකයෙකු ලෙස රජයේ මුද්‍රණාලයට විමලසේන බැදුණේ 1958 අප්‍රේල් 8වැනිදාය. සමසමාජ පක්ෂයට අයත් මරදානේ ස්ටාර් මුද්‍රණාලයේ කළමණාකරු සහ ජනසතිය මුද්‍රණ කටයුතු බාරව සිටි විමලසේන යතුරු පැදියකින් පැමිණි කැරළිකරුවන් දෙදෙනෙකු විසින් 1989 මැයි 29වැනිදා රාත්‍රී 7ට ඝාතනය කරන ලද්දේ මුද්‍රණාලීය සේවාවේ නියුක්තව සිටියදීය.

කොළඹ කේරි විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකුවූ විමලසේන මිය යන විට රජයේ මුද්‍රණාලයේ මුද්‍රණ ශිල්පි සංසදයේ සභාපතිවරයාවූ අතර 1968 දෙසැම්බර් මස දින 23ක් මුළුල්ලේ පැවති දීප ව්‍යාප්ත මහා වැඩ වර්ජනයට එක්වූ රජයේ මුද්‍රණ ශිල්පීන්ගේ සංගමයේ එවකට සම ලේකම්වරයා විය. රජයේ මුද්‍රණාලයේ 1976 පෙබරවාරි මස ආරම්භ කල ඓතිහාසික වැඩ වර්ජනයේදී එයට සහාය දක්වමින් රටපුරා 1976 පෙබරවාරි 20වැනිදා එක්දින සංකේත සහයෝගිතා වැඩ වර්ජනයක් සංවිධානය කිරීමට මුල්වෙමින් වර්ජනයට හරස්කල රජයේ සියළු සැලසුම් පරාජයට පත්කරමින් ජයග්‍රාහීව එය නිමකිරීමටද විමලසේනගේ නායකත්වයට හැකිවිය. අසූවේ ජූලි වැඩ වර්ජනයේදී ආණ්ඩුවේ කම්කරු සමිති සම්මේලනයේ ප්‍රධාන ලේකම් වශයෙන් එයට ක්‍රියාකාරීව දායකත්වය දුන් විමලසේන අවසානයේ පරාජිත වැඩ වර්ජනයේ මුද්‍රණාලයේ සියළු වර්ජකයින් හිඟ වැටුප් සහිතව යළි සේවයේ පිහිටුවීමට සමත්වූ අතර ඔවුන්ගේ උසස්වීම් පවා ලබාදීමට පාලකයින් පෙළඹවීය. සිය දශක තුනක වෘත්තීය සමිති ඉතිහාසය තුළ වැඩ තහනම්වීම්, සේවයෙන් ඉවත් කිරීම්, අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ නඩු හබ වලට මුහුණදුන් විමලසේන ඝාතනයට ලක්වන විට ජනසතිය පුවත්පත එළි දැක්වීමට කටයුතු කරමින් සිටියේය.

ජවිපෙ මගින් ඝාතනයට ලක්කල සමසමාජ වෘත්තීය සමිති නායක පී.ඩී. විමලසේන 1976 පෙබරවාරි 20 රජයේ මුද්‍රණාලයේ වැඩවර්ජනයට නායකත්වය දෙමින් එය ජයග්‍රාහීව අවසන් කල අවස්ථාව.

බෙලිඅත්ත වලස්මුල්ලේ අමර වෙල්ලප්පුලි හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ සමසමාජ නායකයෙකු වන අතර හම්බන්තොට, මුල්කිරිගල සහ තංගල්ල උසාවියන්හි ප්‍රකට නීතිඥයෙකි. දෙදරු පියෙකු වූ ඔහුගේ බිරිඳ ගුරුවරියකවූ රූපාය. මානව හිමිකම් නඩුවලටද ක්‍රියාකාරීව දායකවූ නීතිඥ වෙල්ලප්පුලි කැරළිකරුවන් විසින් ඝාතනයට ලක්කලේ 1988 මැයි 8වැනිදා මිද්දෙණිය වැලිපිටියේදීය. වලස්මුල්ල මොරකන්දගොඩ පවුලේ සුසාන භූමියේදී ඔහුගේ අවසන් කටයුතු සිදුකල අතර එම අවමඟුල් උළෙල ඇමතූ අය අතර සමසමාජ නායක නීතිඥ කොල්වින් ආර්. සිල්වා සහ ශ්‍රිලනිප හම්බන්තොට නායක නීතිඥ මහින්ද රාජපක්ෂද විය.

පාරම්පරික වාමාංශික පවුලක සාමාජිකයෙකුවූ නිතිඥ යටන්වල ගමරාලලාගේ ලෙස්ලිගේ මව රුවන්වැල්ලේ සුදු අක්කා නමින් ප්‍රකට කේ.ඒ. ඇසලින් නෝනාය. රාජසිංහ මහ විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකුවූ ලෙස්ලි යටන්වල දැරණියගල සමසමාජ සංවිධායකවරයාවූ අතර 1989 ජුනි 15 ඝාතනය ලක්වන විට සබරගමු පළාත් සභාවේ එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණේ මන්ත්‍රීවරයෙකි. ඔහු ඝාතනයවී සති කිහිපයකට පසු රජයේ මිනින්දෝරුවෙකුවූ යටන්වලගේ ගැබිනි බිරිඳ ප්‍රථම දරුවාවු දියණිය ප්‍රසූත කළාය. අවිස්සාවේල්ල උසාවිය අසළදී 1988 මැයි මස නීතිඥ යටන්වල වෙඩිතබා ඝාතනය කිරීමට කැරළිකරුවන් උත්සාහ කලද බරපතල තුවාල ලබා දිවි රැකගැනීමට ඔහු සමත් විය. මානව හිමිකම් නීතිඥයෙක් වශයෙන්ද ක්‍රියාකාරී මෙහෙයක් ඉටුකල යටන්වලගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වුයේ සමසමාජ පක්ෂයේ ජාතික සංවිධායක සහ හිටපු නියෝජ්‍ය ඇමති වයි. ජී. පද්මසිරිය.

රටපුරා දහස් ගණන් තරුණ ඝාතන වලට එරෙහිව 1989 අගෝස්තු 18වැනිදා කොළඹ ජනාධිපති මන්දිරය ඉදිරිපිට පැවති විරෝධතාවයකින් පසු සමසමාජ නායිකාවක්වූ විවියන් ගුණවර්ධන එයට සහභාගිවූ ක්‍රියාකාරිකයින් සමඟ බණ්ඩාරනායක ප්‍රතිමාව ඉදිරිපිටදී. වමේ සිට නුවරඑළිය මන්ත්‍රී එස්.බී. දිසානායක, මොප්සි සංවිධානයේ කැඳවුම්කරු ගලගම ධම්මරංසි හිමි, මාතලේ මන්ත්‍රී නන්දිමිත්‍ර ඒකනායක, විවියන්, දේශවිමුක්ති ජනතා පක්‍ෂයේ ලේකම් නිහාල් පෙරේරා, වෘත්තීය සමිති නායක අලෙවි මවුලානා මෙහි වේ.

කන්තලේ සරත් මල්ලිකාද සිල්වා සමසමාජ තරුණ සංගමයේ නියෝජ්‍ය ලේකම්වරයා සහ ත්‍රිකුණාමලයේ දිසා සංවිධායකවරයා වශයෙන්ද මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකු ලෙසද කටයුතු කළේය. සිව්දරු පියෙකුවූ ඔහු කන්තලේ සීනි කම්හලේ වැඩ පරික්ෂකයෙකු වශයෙන් සිටියදී 1982 ජනමත විචාරණයේදී සෘජුව එයට එරෙහිව පෙනී සිටීම නිසා එජාප ආණ්ඩුව මගින් සේවය අහිමි කරන ලදී. කන්තලේ වැව් බැම්ම 1986 කැඩී යාමෙන් පසු ජනතාවට සහන සැලසීමේ කමිටුවේ සංවිධායක ලේකම්ය. කැරළිකරුවන් ඔහුව වෙඩිතබා ඝාතනය කල අතර අවසන් කටයුතු තර්ජන ‍නොතකා විප්ලවීය ආචාරය මැද කන්තලේ සුසාන භූමියේදී සිදු කරන ලදී. එයට විරෝධයක් ලෙසින් කැරළිකරුවන් යළි දේහය සහිත පෙට්ටිය ගොඩදමා තිබිණි. අක්මීමන කලෙයිගාන හන්දියේ ඇල්බට් විජේරූප දුම්රිය දේපාර්තමේන්තුවේ සේවය කල අතර එහි වෘත්තීය සමිතියේ නියමුවෙකි. ගාල්ල දිසා සංවිධායකයෙකුවූ ඔහු ඝාතනය වන විට එක්දරු පියෙකි.

හිගුරක්ගොඩ ගිරිතලේ ගොවි නායකයෙකුවූ එම්.ආර්.හීන්බණ්ඩා ශ්‍රී ලංකා කෘෂිකාර්මිකයින්ගේ සංගමයේ පොළොන්නරුව දිසා සංවිධායකවරයෙකි. එජාප ආණ්ඩුව ගොවීන්ට පැනවූ ජල බද්ධට එරෙහිව පොළොන්නරුව ගොවීන් සංවිධානය කල අතර ‘ජල බදු නොගෙවමු- සිරගෙවල් පුරවමු’ යන සටන් පාඨයෙන් ජල බදු නඩු විභාගයට ගන්නා අවස්ථාවන්හි අධිකරණයන් ඉදිරිපිටදී උද්ඝෝෂණවලද ගොවීන් සමඟ නියැළුනේය. දහසකට ආසන්න ගොවීන් පිරිසක් සමඟ පොළොන්නරුව දිසාපති කාර්යාලය වටලා දැවැන්ත ‍උද්ඝෝෂණයක් පැවැත්වීමටද මුල්විය. ගොවි සටන් හේතුවෙන් පොලිස් පහරදීම් සහ සිරගතවීම් කිහිපයකටම මුහුණදුන් හීන්බණ්ඩා සිය කුඹුරේ සිටියදී කැරළිකරුවන් විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී. අගලවත්ත පැලවත්තේ වීරසේන පිටිගල තැපැල් සේවකයෙකු වන අතර සමසමාජයේ දිසා සංවිධායකවරයෙකි. බස්නාහිර පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු වශයෙන් කටයුතු කල වීරසේන යතුරු පැදියකින් ගමන් කරමින් සිටියදී කැරළිකරුවන් විසින් 1988දී පිටිගලදී ඝාතනය කරන ලදී.

පැලවත්ත සීනි සමාගමේ සේවය කල ඩබ්ලිව් එම්. චන්ද්‍රසේන මොණරාගල ඉඩම් බහුජාතික සමාගම්වලට පවරාදීම්වලට එරෙහිව කල ජනතා අරගලයේදී එහි ක්‍රියාකාරිකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කළේය. සමසමාජ ශාඛා ලේකම්වරයාවූ ඔහු පිහියෙන් ඇණ වෙඩිතබා ඝාතනය කරන ලදී. දික්වැල්ල බතීගම සමසමාජ ප්‍රාදේශීය නායකයෙකුවූ ඩී.ඒ සූරසේන දික්වැල්ල ඩිපෝවේ ලංගම වේලා සටහන් කරුවෙකි. සෑම මැයි දිනයකදීම සමසමාජ ප්‍රධාන ධජය පෙළපාලියේ ඉදිරියෙන්ම රැගෙන යන දෙදෙනාගෙන් අයෙකු වන්නේ ඔහුය. කැරළිකරුවන් ඔහු ඝාතනය කරන ලද්දේ සේවයට යමින් සිටියදීය. රාජගිරිය ස්ටේපල් පාරේ පදිංචි කම්කරු නීති උපදේශකයෙකුවූ ජේ.සී.එම් ඩයස් 1987 පැවති පළාත් පාලන ඡන්දයේදී නාම යෝජනා බාරදුන් සමසමාජ අපේක්ෂකයෙකි. නිවසට පැමිණි කැරළිකරුවන් විසින් බෙල්ල කපා වෙඩිතබා ඔහු ඝාතනය කර තිබුණේ 1989දීය.

කළුතර බද්ද ගම් කාර්ය සභාවේ සභාපති වශයෙන් 1954දී කටයුතු කල දේවගේ ලුවිස් සිල්වා සමසමාජ ප්‍රාදේශීය නායකයෙකු වන අතර ව්‍යාපාරිකයෙකි. සමසමාජ පක්ෂය සමඟ 1947 සිට සබදකම් පැවැත්වූ ඔහු 1953 හර්තාලයේදී සුවිශේෂි වැඩ කොටසක් සිදු කළේය. ගල්අස්ස ජනපදය දියුණු කලේද ඔහු විසිනි. නිවස අසළ ලිදේ දිය නාමින් සිටියදී කැරළිකරුවන් පැමිණ පොල්ලකින් පහරදී පිහියෙන් ඇන, වෙඩිතබන ලද්‍දේ  1988 අප්‍රේල්ය. සති කිහිපයක් බරපතල තුවාල සහිතව රෝහලේ ගත කල ඔහු අවසානයේ ජීවිතයෙන් සමුගත්තේය. ලුවිස් සිල්වා‍ගේ ආදාහනය නාගොඩ ගල්අස්ස ක්‍රීඩාංගනයේදී සිදුකල අතර සමසමාජ ප්‍රධාන ලේකම් බර්නාඩ් සොයිසාද එය ඇමතීය. සිව්දරු පියෙකු වූ ලුවිස් සිල්වාගේ පුත්‍රයෙකුවූ වර්ණසූරිය සිල්වාද සමසමාජ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ අතර ඔහුද පසුව ඝාතනයට ලක්විය.

හෝමාගම එන්.කේ.ඩී. ප්‍රඥාරත්න විශ්‍රාමික විදුහල්පතිවරයෙකු වු අතර ශ්‍රී ලංකා එක්සත් ගුරු සංගමයේ පළාත් නායකයෙකි. කවියෙකු සහ ලේඛකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කල ඔහු ප්‍රදේශයේ ශාඛා සමිති ලේකම්වරයෙකි.කැරළිකරුවන් විසින් ඝාතනය කරන ලද සෙසු අය අතර සමසමාජ තරුණ සමිති ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ ජයන්ත විජේතුංග, සමසමාජ ක්‍රියාකාරිකයින්වූ වලස්මුල්ලේ කේ.ජී.පී අමරවීර, නිමල් ශාන්ත පෙරේරා, බී. රත්නවීර, එන්.ඩී. ජිනදාස, කේ.ඒ ජයදේව අමරවීර ඇතුළු කිහිපදෙනෙක්ම විය.

මිනිස් සමාජයේ ප්‍රතිවිරෝධය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය ඓතිහාසිකය. ශිෂ්‍ඨයැයි පිළිගන්නා වත්මන් සමාජය තුළ පවා දේශපාලන සමාජ කරුණු මත මෙය තව තවත් උත්සන්න කෙරේ. සූරාකෑමෙන් සහ පන්ති භේදයෙන් තොර ‘සමාජවාදී සමාජයක්’ බිහිකිරීමේ පරමාර්ථයෙන් වසර 80 තිස්‍සේ සමසමාජ පක්ෂය නොසැලී යන ගමනද ‘සමාජවාදී සමාජයක්’ පිළිබඳ සිහින දකින මෙරට ප්‍රගතිශීලි ජනතාවගේ ධෛර්ය වඩවන්නකි.

ලංකා සමසමාජ පක්ෂය නියෝජනය කරමින් මහජන නියෝජිතයන්වූ බහුතරයටම වාගේ ඇත්තේ අභිමානවත් දේශපාලන ඉතිහාසයකි. ඔවුනට වෙනත්  දේශපාලඥයින්ට මෙන් චෝදනා නොමැත. අපමණ බාධක සහ දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ තම මුළු ජීවිතයම සමාජ පෙරළියක් සඳහා කැපකල ඝාතනයට ලක්වූ සමසමාජ පක්ෂ ක්‍රියාකාරිහු අලුත් රටක් සහ අලුත් මිනිසුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අයවේ. නව යටත් විජිතවාදයට එරෙහි නොනිමි සටනේ ඉදිරි තීරණාත්මක මෙහෙවර වෙනුවෙන් වමේ ව්‍යාපාරය කැපවන අවස්ථාවන්හිදී ඔවුහු හිස් අහස් කුසේ දිදුලන පහන් තාරකාවන් සේය.(1986/90 සමයේ ඝාතනයට ලක්වූ ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ සාමාජිකයින් පිළිබදව ඔබ දන්නා ඡායාරූප සහ තොරතුරු පහත ආකාරයට යොමුකල හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර.දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

 සහකාර වෛද්‍ය නිලධාරීන් ලියාපදිංචි සහකාර වෛද්‍ය”  AMP හෙවත් AMO  හෝ අතීතයේ ඇපොතිකරි මහතුන් ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ සෞඛ්‍ය අංශයේ වැදගත් භූමිකාවක් ඉටු කරන ලද වෘත්තිකයන් පිරිසකි. 1995 වසර ආසන්න තෙක් ලංකාවේ ග්‍රාමීය රෝහල් වල ස්ථාන භාර වෛද්‍යවරු ලෙසද දිස්පැන්සරි වලද සහකාර වෛද්‍ය නිලධාරීන් තම සේවා ලබා දුන්හ​. ඔවුන් පුරා ශතවර්ශයකටත් අධික  කාලයක්  ග්‍රාමීය ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනයට උර දුන්හ​.

හමුදා රෝහලේද සහකාර වෛද්‍ය නිලධාරීන් වූහ​. සහකාර වෛද්‍ය නිලධාරී රන්දුණු මගේ මතකයට නැගෙයි. යුද්දය කාලයේ ඔවුන් පෙරමුණට ගියහ​. එහෙත් සෞඛ්‍ය අංශයේ තිබෙන කුහක බව නිසාදෝ ඔවුන් විසින් කරන ලද මේ සේවා ඇගයෙන්නේ නැත​.

German Dharmaduta Society

A Pinkama was held at the Berlin Buddhist Vihara (Das Buddhistische Haus) on Sunday February 14, 2016 to bestow merit and gratefully remember the altruistic and undying services rendered to the Buddha Sasana by Ven. Madulwawe Sobitha Thera, Dr. Paul Dahlke (founder of Das Buddhistische Haus), Asoka Weeraratna (later Ven. Mitirigala Dhammanisanthi Thera) – founder of the German Dharmaduta Society,  Berlin Vihara and Mitirigala Nissarana , and all other former resident monks at the Berlin Vihara  who  are no longer among the living.

Ven. Kongaspitiye Santharakkhitha Thera (senior resident monk at the Berlin Vihara) conducted the Pinkama. Several Buddhist monks from Sri Lanka namely Ven. Talalle Dhammajoti Thera (Senior Lecturer – University of Ruhuna), Ven. Udawalawe Gnanananda Thera (Viharadhipathi, Verona Buddhist Vihara), and Ven Thalpawila Kusalagnana Thera (Viharadhipathi, Hamburg Buddhist Vihara) also took part in the proceedings.

A special attraction at the Pinkama was the presence of a 35 member delegation from China comprising 25 Chinese Buddhist monks from the well known Da Xiang Guo Temple. They are currently on a tour of Germany and visited the Berlin Vihara for purpose of sightseeing and to extend their goodwill in acknowledgement of the services rendered to spread the teachings of the Buddha in Germany by Das Buddhistische Haus (Berlin Vihara).

Their tour of Germany to project Chinese Buddhist culture on stage to people of Europe is well illustrated in the following web site

http://www.berlin-entertainment.org/portfolio-view/da-xiang-guo_-_tempel-des-lichts/

His Excellency Mr. Karunatilaka Amunugama (Ambassador from Sri Lanka to Germany), Mr. Tissa Weeraratna (caretaker of the Berlin Vihara) and a representative gathering comprising primarily Sri Lankan, Chinese and German Buddhists who are dayakayas of the Berlin Vihara attended the Pinkama.

by Swarna Wickremeratne(Author)

This book provides both an erudite and intimate look at how Buddhism is lived in Sri Lanka. While India is known as the birthplace of Buddhism, Sri Lanka is its other home; Buddhism extends back over twenty-five hundred years on the island and remains at the center of its spiritual traditions and culture.

Throughout the book, author Swarna Wickremeratne incorporates a personal view, sharing stories of herself, her family, friends, and acquaintances as they lived Buddhism both during her Sri Lankan girlhood and during more recent times. This personal view makes the traditions come alive as Wickremeratne details Buddhist beliefs, customs, rituals and ceremonies, and folklore. She also provides a fascinating discussion of the Sangha, the institutional monkhood in Sri Lanka, including its history, codes of conduct, and evolution and resilience over time.

Wickremeratne explores the recent attempts by many monks to reinvent themselves in a society characterized by secularization, globalization, and a tide of aggressive Christian evangelization.

Top Customer Reviews

Island Editorial Courtesy The Island

February 14, 2016, 7:51 pm

The manner in which the new Attorney General (AG) was appointed has left a bad taste in many a mouth. What is at issue is not the suitability or otherwise of the new AG but why the acting AG was so blatantly overlooked.

Initially, President Maithripala Sirisena sought to shift the onus for appointing the AG to the Constitutional Council (CC) by referring three names thereto. But, the CC sent them back to him, requesting him to choose one of them as it was empowered only to endorse or reject his recommendation and not appoint the AG. The President finally recommended a name, which was dutifully endorsed. No one in his or her proper senses would have expected the CC to do otherwise. For, seven out of its ten members are supportive of the government’s political project the implementation of which requires officials of their choice in key positions. Not even the Opposition Leader is independent in that he is beholden to the President for his appointment to that coveted post. One shouldn’t be so naïve as to expect them to leave the President with egg on his face by turning down a name recommended by him. They are working according to a common agenda.

One may stop short of calling the independence of the three civil society members of the CC into question, but the fact remains that most civil society organisations have been supportive of the present dispensation; they are ill-disposed towards the leaders of the previous administration all out to make a comeback.

We reported, quoting sources the other day, that CC member, Dr. A. T. Ariyaratne of Sarvodaya fame, had said something to the effect that why senior most official and Solicitor General Suhada Gamlath had been overlooked should be explained. One cannot but agree with him; the CC owes an explanation to the public as to why it allowed the President to overlook Gamlath. That is the least it can do to repair its badly damaged credentials and prove that it is not a mere rubber stamp for decisions made at the Presidential Secretariat. Transparency is a hallmark of good governance. If the CC can put forward some cogent reasons for its decision it will be able to put the matter to rest. Else, it will help bolster its critics’ argument that it is a mere appendage of the government like the so-called National Executive Council set up in the wake of the presidential election last year.

It is no secret that several prominent ministers, most of whom are political turncoats notorious for boot licking under the previous government, has been on a vilification campaign against Gamlath. For, it is believed that they failed to enlist his support to have key Opposition politicians arrested according to their whims and fancies to neutralise dissent. Therefore, there is reason to believe that they succeeded in swaying the President who had earlier said, according to CC member Minister John Seneviratne, that the senior most official would be appointed AG. If Gamlath had been found wanting, as claimed in some quarters, he should not have been appointed acting AG in the first place.

The Rajapaksas not only made bad decisions but also rammed them down people’s throats; today, under the present dispensation they are given thick yahapalana coating!

The CC will have to endorse the appointment of the next IGP shortly. Government politicians and their propagandists have already embarked on a campaign to tarnish the image of some eligible candidates obviously in a bid to have their man appointed to the top post.

Will it be a case of Hobson’s choice for the CC again?

නලින් ද සිල්වා

මට පුවත්පත්වලට ලිපි සැපයීම ගැන නැවත සිතීමට සිදු වී ඇත. අවුරුදු තිහක පමණ කාලයක් මා ලියූ ලිපිවලින් ප්‍රතිඵලයක් ලැබී නැති බව පැහැදිලි ය. ඒ ගඟට ඉණි කැපීමක් විය.  මේ ලිපි කියවන්නන් පිරිස ඉතා අල්ප ය. ලිපි නොකියවීමට හේතුව මා කිසිම දෙයක් අළුතෙන් නොකීම යැයි පැවසෙයි. ඔවුන්ට අනුව මා සැමදාමත් කියන්නේ එකම කරුණ ය! ඇතැමුනට අනුව එක්තරා ඉරිදා පුවත්පතක අලෙවිය පහත වැටණේ ප්‍රධාන වශයෙන් ම මගේ ලිපි පළකිරීම නිසා ය. ඉරිදා රිවිර පුවත්පතට එවැනි ඉරණමක් අත් නො වේවා යැයි පතමි.

මා 1968 දෙසැම්බර අග එංගලන්තයේ සසෙක්ස් විශ්වවිද්‍යාලයට ගියේ බටහිර විද්‍යාඥයකු වීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි. මා සිතා සිටියේ මා ද’ක්‍ෂ ශිෂ්‍යයකු බව ය. එහෙත් අවුරුද්දක් යෑමට පෙර මට බටහිර විද්‍යාඥයකු වීමට නොහැකි බව අවබෝධ විය. එකල එයට හේතුව කුමක් දැයි අවබෝධ නොවූ නමුත් මා පසුව (අසූවේ දශකයේ මුල් භාගයේ) වටහාගත්තේ මට බටහිරයන්ගේ යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි යම් ප්‍රමාණයකට ක්‍රියා කළ හැකි වුව ද එහි ප්‍රවාද සංස්කරණය කිරීමට නොහැකි බව ය. ඒ දශකයේ ම අග වන විට මම බටහිර විද්‍යවෙන් සම්පුර්ණයෙන් ම කැඩුනෙමි. මා ඉන්පසු බටහිර විද්‍යාවේ ඊනියා පර්යේෂණ කෙළේ මගේ උපදේශකත්වය ලබාගත් සිසු සිසුවියන් වෙුනුවෙන් ය.

මා අසූවේ දශකයේ සිතා සිටියේ මට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙහි ප්‍රවාද සංස්කරණය කිරීමට හැකි බව ය. ප්‍රවාද සංස්කරණය සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ කටයුත්තක් නොවූව ද බටහිර දැනුම් ආධිපත්‍යයෙන් මිදීම සඳහා, නැවතත් ආධ්‍යාත්මික ව දැනුම සංස්කරණය කිරීමට අප හුරුවන තෙක්, බටහිරයන්ගේ ක්‍රමයට ම දැනුම සංස්කරණය කිරීමට අවශ්‍ය යැයි ආධ්‍යත්මික ව දියුණු වූ හෝ උසස් වූ හෝ නොවූ මම සිතුවෙමි. එහෙත් එසේ දැනුම සංස්කරණය කළ යුත්තේ බටහිර යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි නොව සිංහල බෞද්ධ චින්තනය (ජාතික චින්තන අදහස සමග මෙහි ගැලපුමක් නැත) මත පදනම් ව යැයි මම සිතුවෙමි. එහෙත් මට ඒ ඒත්තුගැන්වීමට නො හැකි විය. එයට එක් හේතුවක් වනුයේ මගේ අදක්‍ෂකම විය හැකි ය. එහෙත් ප්‍රධාන හේතුව සිංහල බෞද්ධ චින්තනයට ප්‍රවාද සංස්කරණය පටහැණි වීම ය. චුල්ලහත්ථිපදොපම සූත්‍රයෙන් අපට කියා දෙන්නේ ප්‍රවාද කෙරෙහි නොව ප්‍රත්‍යක්‍ෂය ගැන විශ්වාසය තැබීමට ය. මා කියන්නේ කුමක් ද යන්නවත් සිංහල බෞද්ධ යැයි කියාගන්නා උගතුන්ට ගෝචර නො වේ. සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් මා ප්‍රතික්‍ෂෙප වී ඇත. මට යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි ප්‍රවාද සංස්කරණය නොහැකි බව අවුරුද්දකින් තේරුම් ගැනීමට හැකි වුවත් ප්‍රවාද නොමැති සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් මා ප්‍රතික්‍ෂෙප වී ඇති බව තේරුම් ගැනීමට අවුරුදු තිහක් ගත විය! ප්‍රවාද නොමැති සිංහලයනට අමරසේකර මහතා සඳහන් කරන ජාතික චින්තනය යන්න විෂය වුවත් චින්තනය යන්න ගෝචර නො වේ. ඇතැමුන්ට අනුව මම ද ජාතික චින්තකයෙක්මි!

කෙසේ වෙතත් මම දැනුම ලබාගැනීම සඳහා යම් ආධ්‍යත්මික තත්ත්වයක් ඇතිකර ගත් පුද්ගලයන්ගේ ආධාරය ලබාගත්තෙමි. කෘෂිරසායනික වකුගඩු රෝගය හා සම්බන්ධ ආසනික් පිළිබඳ දැනුම එලෙස ලබාගත්තකි. මෙරට සිටින බටහිර විද්‍යාව කටගාගත් පුද්ගලයෝ මට විරුද්ධව අවි ගත්හ. කිසිම ප්‍රවාදයක් හෝ සංකල්පයක් හෝ ඉදිරිපත් කර නොමැති ඔවුහු මට තර්ජනයක් නො වූහ. කෙසේ වෙතත් ප්‍රවාද යනු වියුක්ත සාධාරණීකරණය වූ කතන්දර වෙයි. බටහිර දැනුමෙහි ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු සෙවීමේ දී සාධාරණ වූ (පොදු) කතන්දරයක්  ගොඩනගනු ලැබෙයි. එසේ කතන්දර ගෙතීමේ දී හැකිතාක් ප්‍රශ්නයේ මුලට යෑම ප්‍රවාද සංස්කරණය කරන්නන්ගේ සිරිත වෙයි. මුලට යෑමෙන් ඉහළට ම ගියේ ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ය. අවුරුදු පහළොවේ පමණ සිට මම ඔහුගේ හෝ ඔහු සම්බන්ධ හෝ පොත් පාසල් පුස්තකාලයෙන් රැගෙන කියවීමට පුරුදු වීමි. එහි අඩංගු ඇතැම් කරුණු මට එකල අවබෝධ නො වීය. අවකාශය හා කාලය සම්බන්ධ ඉතා මූලික කරුණු ඔහු ප්‍රශ්න කෙළේ ය.

සිංහල බෞද්ධ චින්තනයට ප්‍රශ්නයක ඈත මුල්වලට යැම  ද, ප්‍රවාද සංස්කරණය මෙන් ම නුහුරු ය. විශ්වයේ මුල සෙවීම සංසාරයේ මුල සෙවීම ආදිය සිංහල බෞද්ධයෝ ප්‍රතික්‍ෂෙප කරති. සිංහල බෞද්ධයන් බොහෝ විට ජීවත්වන්නේ වර්තමානයෙහි ය. අතීතය ගෙවී ගොස් ඇත. අනාගතය තවමත් පැමිණ නැත. අපි මේ මොහොතේ කළ යුත්ත කරමු. ගඟ හත්ගවුවක් තබා අමුඩ නොගසන ලෙස අපට සංස්කෘතියෙන් ඉගැන්වෙයි. මා තැත් කෙළේ හත්ගවුවක් කෙසේ වෙතත් ගවුවක්වත් තබා අමුඩ ගැසීමට ය. එහෙත් අපේ සංස්කෘතිය විසින් ඒ ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙරෙයි. අපි ඉතා මෑත ඉතිහාසයෙන් උදාහරණයක් ගනිමු. 2015 නොවැම්බර් මස කුප්‍රසිද්ධ ආප්ප රාත්‍රියෙහි දී ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ද ඒ සමග එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානය ද මරා දැමිණි යැයි මම සිතමි. එබැවින් වෙනත් පක්‍ෂයක් බිහිකිරීමේ අවශ්‍යතාව මට අවබෝධ විය. පසුගිය අගෝස්තු මස පැවති මැතිවරණයට වෙන ම තරග කළ යුතු යැයි මම කීවෙමි. එය ගඟ හත්ගවුවක් තබා අමුඩ ගැසීමක් වන්නට ඇත. එබැවින් දෝ සංධානයේ නායකයෝ එයට විරුද්ධ වූහ. ඔවුහු ගඟ අසළට පැමිණෙන තෙක් සිටියහ. දැන් ඔවුන්ට නව පක්‍ෂයක් අවශ්‍ය වී ඇත. එය වැඩිකල් නොගොස් බිහිවේවා යැයි ද එය සිංහල බෞද්ධ චින්තනය මත පදනම් වේවා යැයි ද මම පතමි.

එහෙත් කිව යුත්තක් වෙයි. අද ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයට නොයෙකුත් ප්‍රශ්න ඇති වී තිබෙන්නේ එදා සංධානයෙන් පිට වී වෙනත් පක්‍ෂයක් හෝ කණ්ඩායමක් හෝ ලෙස ඔවුන් කටයුතු නොකළ බැවිනි. ඔවුන් එදා ජාතිකත්ව පදනමකින් වෙන ම තරග කෙළේ නම් බොහෝ විට ජයගැනීමට තිබිණි. අඩුම තරමෙන් ඔවුන්ට විපක්‍ෂ නායකකමවත් ලැබීමට තිබිණි. ඒ බව සංධාන නායකයන් අදත් නොපිළිගනු ඇත. එහෙත් අද ඔවුහු සම්බන්ධන් හා අනුර දිසානායක යන එ ජා පක්‍ෂයේ ආධාරකරුවන් යටතේ විපක්‍ෂයේ ලැගුම් ගනිති. මා මෙය කියන්නේ මා නිවැරදි වීය යනුවෙන් පුරසාරමක් දෙඩීමට නො වේ. අප කැමති වුවත් නැතත් අපට වැඩකිරීමට සිිදු වී ඇත්තේ රෝම ලන්දේසි නීතියට යටත්ව එංගලන්ත පාර්ලිමේන්තු සම්ප්‍රදායෙහි ය. සිංහල බෞද්ධයන් රාජසභාවක් පිහිටුවා තම සිරිත් (නීති) පද්ධතියක් සකස් කර, අවශ්‍ය නම් බටහිරින් ද දැනුම අවශෝෂණය කර, තමන්ගේ නීතිපතිවරයකු (සිරිත් ලේනා) පත්කරගන්නා තෙක් රෝම ලන්දේසි නීතියෙහි හා ඉංගිරිසි පාර්ලිමේන්තු සම්ප්‍රදායෙහි ක්‍රියාත්මක විය යුතු ය.

එහෙත් භික්‍ෂු විනය රෝම ලන්දේසි නීතියෙන් බැහැර කළ යුූතු ය. ඊනියා කතිකාවතට විරුද්ධ භික්‍ෂූන් වහන්සේ ද මෙය අවබෝධ කරගෙන නැත. ඉංගිරිසිහු ගඟ හත්ගවුවක් තබා පිහිනුම් ඇඳුම් ඇඳගනිති. එනම් ඔවුහු ප්‍රවාද මත පදනම් ව සැලසුම් කරති. සිංහල බෞද්ධයෝ අමුඩ නැතිව ඉංගිරිසි ගඟේ ගිලී මිය යති.  කෙතරම් ඉංගිරිසිය ගැන කතා කළත් ඔවුන්ට ගඟ (ඉංගිරිසි සම්ප්‍රදාය හා ඉංගිරිසි පද්ධති හා පිළිවෙළ) ගැන තේරුමක් නැත. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ හුසේන් මහා කොමසාරිස් පැමිණ ජෙනීවා යෝජනා ක්‍රියාත්මක කරන බව වෙනත් වචනවලින් පැවසී ය. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන සිංහල බෞද්ධයන් රැවටීමට කුමක් කීවත් දෙමුහුන් අධිකරණය පිහිටුවනු ඇත. අද අපි බටහිරයන් හා ඉන්දීයයන් කියන ආකාරයට යටත්විජිතවැසියන් සේ කටයුතු කරමු. එහෙත් බොහෝ සිංහලයනට ඒ ගැන තේරුමක් නැත. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය මේ කොමසාරිස් හමුවීමට උත්සාහ දැරුවේ අහවල් දෙයකට ද? ආණ්ඩුව එයට ඉඩ නොදීම නිසා ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය හෑල්ලු වී ඇත.

දැන් කතාබහට ලක්වන ජාතික ගීය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ගනිමු. පසුගිය නිදහස් දින උත්සවය අවසානයේ ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයු බව කියැවෙයි. එය වැළැක්වීමට චම්පක රණවකට නොහැකි වූ බවත් ඔහු එයට විරුද්ධව උත්සවයට සහභාගි නොවූ බවත් සඳහන් වෙයි. චම්පක සිරිසේනට එකතුවීම පිළිබඳ ඇතැමුන් දැරුවේ සුභවාදී ආකල්පයකි. ඔහු ආණ්ඩුවේ සිටින තාක් සිංහලයන්ට විරුද්ධව කිසිවක් කිරීමට නොහැකි යැයි ඔවුහු කීහ. එහෙත් ඒ එසේ නොවන බව අපි කීවෙමු. ජනබලයක් නැති චම්පකට එංගලන්තයට හා ඉන්දියාවට විරුද්ධව කළ හැකි කිසිවක් නොමැති බව අපි දැන සිටියෙමු. මේ ආණ්ඩුව ඇති කෙළේ ඔහුවත් සාධාරණ සමාජකාරයන් ඇතුළු සිවිල් සමාජයවත් නො වේ. ඔවුහු ඉත්තෝ පමණක් වූහ. ආණ්ඩුව බිහිකිරීමට මුල් ව කටයුතු කෙළේ ඉන්දියාව හා එංගලන්තය ය. එය ද මා අපේ ප්‍රවාද ඇසුරෙන් ලබාගත්තකි. එහෙත් ප්‍රවාද නොරිසි සිංහල බෞද්ධයෝ ඒ නො පීිළිගනිති. එහෙත් කිව යුත්තක් වෙයි. සාධාරණ සමාජකාරයන් වෙත චම්පක යෑමට පෙර විමල් වීරවංශ ගියේ ය. ඌව පළාත් සභා මැතිවරණයේ දී බදුල්ලේ දී ඔහුගේ පක්‍ෂය සංධානයෙන් වෙන් වී තරග කර රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවට එරෙහි ව පළමු වෙඩි මුරය තැබී ය. උදය ගම්මන්පිළ ලෙන් දොර බිඳීමට හවුල් විය. ඔහු ඒ වසා දැමුවේ දැයි නො දනිමි.

ජාතික ගීය ගැන කතාකරන බොහෝ දෙනාට ව්‍යවස්ථාව හා නීතිය ගැන අවබෝධයක් නැත. නිල ජාතික ගීය සම්මත කෙරුණේ 1951 දී ය. එබැවින් 1949 දී ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයූ බව කිව නො හැකි ය. එකල නමෝ නමෝ මාතා දෙමළෙන් ගයන්නට ඇත. එහෙත් එදා සිංහලෙන්වත් ගැයීමට සම්මත නිල ජාතික ගීයක් නො වී ය. අද ජාතික ගීයක් ඇත. එය ඇත්තේ සිංහලෙන් පමණකි. 1978 ව්‍යවස්ථාවේ හත්වන ඡෙදයට අනුව ජාතික ගීය ශ්‍රී ලංකා මාතා වෙයි. එහි වචන හා ස්වර ව්‍යවස්ථාවෙහි තුන්වැනි උපලේඛණයෙහි සඳහන් වෙයි. ඒ වචන ඇත්තේ සිංහලෙනි. ව්‍යවස්ථාවෙහි දෙමළ හා ඉංගිරිසි පරිවර්තන ද වෙයි. ඒ පරිවර්තන පමණකි. ව්‍යවස්ථාව දෙමළට හෝ ඉංගිරිසියට හෝ පරිවර්තනය කිරීමේ දී අන්තර්ගතය පමණක් පරිවර්තනය කළ යුතු ය. එහි ඇති ජාතික ගීය දෙමළට හෝ ඉංගිරිසියට හෝ පරිවර්තනය කිරීමට නො හැකි ය. ජාතික ගීයේ දෙමළ පරිවර්තන තිබිය හැකි ය. එහෙත් ඒ පරිවර්තන ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් නොකළ යුතු ය. ජාතික ගීයේ ඉංගිරිසි පරිවර්තනයක් ව්‍යවස්ථාවෙහි ඉංගිරිසි පරිවර්තනයෙහි ඇතුළත් නො වේ. එසේ නම් එහි දෙමළ පරිවර්තනයක් ව්‍යවස්ථාවෙහි දෙමළ පරිවර්තනයෙහි අඩංගු වන්නේ කෙසේ ද? මේ දෙමළ පරිවර්තනය එසේ අඩංගු කළ තැනැත්තන් සොයා බලා ඔවුනට එරෙහි ව රාජද්‍රෝහි හා රාෂ්ට්‍රද්‍රෝහි චෝදනා යටතේ නඩු පැවරිය යුතු ය.

දහනවවැනි සංශෝධනයට අනුව (48 වැනි වගන්තිය) ද ව්‍යවස්ථාවෙහි සිංහල හා දෙමළ භාෂා පාඨ අතර යම් අනනුකූලතාවක් ඇත්නම් එවිට සිංහල පාඨය බලපවත්වයි. මෙයින් කියැවෙන්නේ දෙමළ පරිවර්තනයෙහි ඇති ඊනියා දෙමළ ජාතික ගීය බලනොපවත්වන බව ය. නිදහස් දා දෙමළෙන් ගායනා කර ඇත්තේ දෙමළ ජාතික ගීයක් නො වේ. එහෙත් අප එයින් සැනසිය යුතු නො වෙයි. දෙමළ ගීය නිදහස් දින උත්සවයේ අග දී ගැයීම ගැන විරුද්ධතාවක් මතු වී ඇත. ලබන වසරේ දී එය උත්සවය ආරම්භයේ දී ගයනු ඇත. පසුව සිංහල හා දෙමළ වචන කළවම් කර හෝ ඔපෙරා ශෛලියෙන් හෝ ගායනා කිරීමට ඉඩ ඇත. ඒ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට හිමි තැන අහිමි කිරීමට ය.

නලින් ද සිල්වා

2016 පෙබරවාරි 11