ඉසුරු ප්‍රසංග

ජවිපෙ තුළ සිටියදී මා ළඟින් ඇසුරු කළ සගයකු වූ චමීර කොස්වත්ත සහෝදරයා රනිල්ට එරෙහිව දරුණු ඝෝෂාවක් නගන දසුනක් රූපවාහිනියේ දුටුවෙමි. ඒ අයවැයට එරෙහිව මහරගම පැවති ජන රැළියකදීය. සියලු වාමාංශිකයන් හා වෘත්තීය සමිති අද තමන්ගේ සාක්කුවේ බව රනිල් සිතා සිටියද ඔහුට වැරදී ඇති බවට චමීර සහෝදරයා ගුගුලේ තමන් ඒ සාක්කුවට නොවැටුණු වාම පක්ෂයක් බව තරයේ සපත කරමිනි. පෙරටුගාමීන්ගේ මේ ප්‍රවේශය දෙස සහෝදරාත්මක ඌණ පූර්ණයක් එක්කිරීමට කැමැත්තෙමි.

පෙරටුගාමීන් වත්මන් ආණ්ඩුවට හා අයවැයට එරෙහිවීම අගය කළ යුත්තකි. එසේ වුවද රනිල්ගේ සාක්කුව ගැන ඔවුන් මේ කියන කතාව තවදුරටත් විභාග කර බැලිය යුතුව තිබේ. රනිල් දක්ෂිණාංශික නායකයෙක් බව පැවසුනද ඔහුගේ සාක්කු තුළ අති විශාල වාමාංශික ඇබිත්තයෝ බලකායක් සිටිති. පෙරටුගාමී කල්ලියද ඒ පිරිස අතරට එක් වූයේ අද හෝ ඊයේ නොවේ. ඔවුන් දෘෂ්ටිවාදීව මෙන්ම ව්‍යවහාරිකවද රනිල්ගේ ෆනී බෝයිලා වන අතර තනියම මැතිවරණ කිරීමෙන් හෝ ආණ්ඩු විරෝධී සටන් පාඨ කීමෙන් පමණක් ඔවුන්ට ඒ ඉරණම පරාජය කළ හැකි නොවේ. එය ඔවුන් ජවිපෙන් කැඩීයාමටත් පෙර සිටම මතුවෙමින් ආ ප්‍රවණතාවකි. ඔවුන් ජවිපෙන් බිඳී යන ලද්දේ අනුර කුමාරටත් වඩා සූක්ෂම ලෙස රනිල්ගේ ෆනී බෝයිලා කල්ලියක් බවට විපරිනාමය වෙමිනි. එදා ලංකා පුවත්පත ඔස්සේ විකල්ප පුස්සන් සමඟ අරඹන ලද එලොවට මෙලොවට නැති ජාතික විමුක්ති සංවාද ආදිය ඔස්සේ ආරම්භ වූ මේ ප්‍රවණතාවයේ අවසානය කෙසේ වීද? එදා ඔවුන් සමඟ මේ සංවාදවලට එක්වූ පශ්චාත් මාක්ස්වාදී පුස්සෙක් මෑතකදී පවසා තිබුණේ රාවය දැන් ලිබරල් ධනවාදයේ පුවත්පතක් වී ඇති බවය. රාවය විකල්ප වාමාංශික පුවත්පතක් යැයි ඒ පුස්සා මෙතෙක් විශ්වාස කරන්නට ඇත. න්‍යාය ඉස්පොල්ලේ ගොස් ඇති නිසාදෝ පුස්සන්ට එවැනි සරල දේශපාලන කාරණා තේරුම් ගැනීම අසීරුය.

පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය රනිල්ගේ නොහොත් ධනවාදයේ ෆනී බෝයි පක්ෂයක් වන්නේ කෙසේද? ඊට හේතුවන මූලික කාරණා මොනවාද? පෙරටුගාමීන් ජවිපෙන් බැහැර වෙන ලද්දේ ජවිපෙ යහතින් සිටි කාලයේ ගත් නිවැරදි දේශපාලන තීන්දු සියල්ලට එරෙහි වෙමිනි. ඒ විපරිත විපර්යාසයෙන් පසු පෙරටුගාමීහු උපරිම වෙරයොදා දෙමළ ජාතිවාදී බෙදුම්වාදය සාධාරණීකරණය කරන්නට වූහ. එතැනින් නොනැවතී බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදය පවා අනුමත කළ මේ පිරිස ප්‍රභාකරන්ගේ වීරත්වය ගැන පවා කවි පබඳන්නට වූහ. මීළඟට පියවි සිහිය සපුරා පසෙක තබා උපරිම වශයෙන් මාක්ස්වාදී මූලධර්ම වෙත මොවුහු ඇදී ගියෝහ. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාව ඒ ඊනියා මූලධර්මවලට පවා සපුරා පටහැනි වූ අතර අධිරාජ්‍යවාදය හෝ ගෝලීය ධනවාදය වෙනුවට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය ඔවුන්ගේ මහා පොදු සතුරා බවට පත්විය. කෘෂි රසායන සමාගම්වල මිනිස් ඝාතනවලට වඩා දේව විශ්වාස ජාතික ප්‍රශ්න බවට පත්කර ගත් මේ පිරිස හේතුවාදී පුස්සන් හා එක්වී දේවාල පුල්ලියන් හා ඔට්ටු සෙල්ලම් කරන්නට වූහ. ජවිපෙ යහතින් සිටි කාලයේදී එම පක්ෂයේ පරම සතුරන් වී සිටි සියලු වර්ගවල විකල්ප හෙන්චයියන්ගේ පූර්ණ ආශිර්වාදය පෙරටුගාමීන්ට හිමිවිය. ඔවුන්ගේ ආශිර්වාදය යනු නිසැක විනාශයේ පෙරනිමිත්ත බව තේරුම් නොගත් මේ පිරිස, එන්ජීඕ හැතිකරය සමාජවාදී විප්ලවයේ පෙරටු බලඇනිය ලෙස සලකා කටයුතු කරන්නට වූහ. සිංහල බෞද්ධ විරෝධය පෙරටුගාමී දේශපාලනයේ මහා පදනම වන විට ඒ සාධකය මත සන්නස්ගල වැනි කුණු යූඇන්පී කාරයන්ට පවා ඔවුන් හා සමපාත වන්නට හැකිවිය. දීප්ති වැනි අංගොඩ දාර්ශනිකයන්ගේ සිට සන්නස්ගල වැනි අසූචි වළවල් දක්වා වූ සියල්ල පෙරටුගාමී දේශපාලනයේ මහා අංගෝපාංග බවට පත්වන විට සිවල් සමාජ සිවලුන්ගේ ආශිර්වාදයෙන් තොරව අධෝවාතයක් හෝ පිට කිරීමට මොවුන්ට ශක්තියක් නොවීය. බටහිර යටත් විජිතවාදයේ කුලීකාර බලඇණි ඉදිරියේ වමේ යැයි කියාගන්නා ව්‍යාපාරයක් මේ සා දීන ලෙස දණගැස්වූ අවස්ථා ලෝක ඉතිහාසයේ තව තිබේදැයි සොයා බැලිය යුතු තරමට මේ තත්ත්වය හිරිකිතය. මේ ආකාරයට දෘෂ්ටිවාදීව හා ව්‍යවහාරිකව අද වනතුරුත් රනිල්ගේ ෆනී බෝයිලා ලෙස කටයුතු කරමින්, විහින් විනාස වී සිටින පිරිසක් කොල්ලකාරී අයවැයට එරෙහිව හඬ නඟන වියුක්ත සටන් පාඨ එතරම් අරුත්බර දෑ නොවේ. ඒ අන්දමේ ධනේශ්වර විරෝධයක් නැගීම වික්‍රමබාහුට වුවද කළ හැකිකකි. ව්‍යවහාරිකව මිලේච්ඡ දෙමළ ජාතිවාදයේ කටු ලෙවකා ජීවත් වන වික්‍රමබාහු නැමති පුද්ගලයා විනෝදාංශයක් ලෙස ධනවාදයට එරෙහිව පැල් කවි ගායනා කරන්නේ පෙරටුගාමීන් ඉපදීමටත් පෙරාතුව සිටය.

අවසාන වශයෙන් පෙරටුගාමීන්ට සද්භාවයෙන් පැවසීමට යමක් තිබේ. කිසිවකු කියන දේ ඔවුන් නාසන බව දැන දැනම වුවද මෙය කීමට සිදුවෙයි. පෙරටුගාමීන්ගේ අප්‍රායෝගික හා නින්දිත දේශපාලනය ඔස්සේ යන එන මං නැතිව අනාථ වූ, සමාජ වෛරයේ රෝගයට ගොදුරු වූ සහ එජාප කුලීකාරයන් බවට පත්වූ තමන්ගේම සගයන් ගැන හෝ අවංක කණගාටුවක් තිබේ නම් ඔවුන් මේ පිළිබඳ අවධානය යොමුකළ යුතුය.

පෙරටුගාමී සහෝදරවරුනි

ඔබ අද රනිල්ට එරෙහිව නගන හඬ හෙට දවසේ මහා ජන බලයක් බවට පත්වීමට නම් ඔබ විසින් කළ යුතු තව බොහෝ දේ තිබේ. ඔබ මහින්ද සමඟ හෝ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සමඟ එකාබද්ධ විය යුතු යැයි මම නොකියමි. එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් ඔබ නිසැක ලෙසම රනිල්ගේ සාක්කුවෙන් එළියට ආ යුතුය. එය කළ හැක්කේ කෙසේද?

ඔබ පළමුව ඔබේ ප්‍රධාන සතුරා සිංහල බෞද්ධකම නොව මිලේච්ඡ ගෝලීය ධනවාදය බව කතාවෙන් පමණක් නොව ක්‍රියාවෙන්ද ඔප්පු කළ යුතුය. මිලේච්ඡ දෙමළ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදයද ඒ ධනවාදයේම මෙවලමක් බව ඔබ නැවත තේරුම් ගත යුතුය. ප්‍රභාකරන් යනු කිසිදු ආකාරයක විමුක්තිදායකයෙක් නොව විනාශකාරී ත්‍රස්තවාදියකුය යන අති සරල පාඩම ඔබ නැවත මුල සිටම ප්‍රගුණ කළ යුතුය. සියලු වර්ගවල ජාතිවාදයන් පිටුදැකිය හැක්කේ ජාතිකත්වය යනු කුමක්දැයි වටහාගනිමින් ඒ මත පදනම් වූ ගමනකින් පමණක් බව ඔබ විසින් වටහා ගත යුතුය. සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය ඔබේ සතුරා නොව හොඳම මිතුරා වන අතර, මෙරට අන් කවර සංස්කෘතියකටත් වඩා ඔබේ දේශපාලන දර්ශනය වගා කළ හැක්කේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුළ බව මැටි මෝල් මොළවලට නැවත අවධාරණය කර ගත යුතුය. රටේ පදනමට, ජාතිකත්වයට හා අක්මුල්වලට පහරදීම පළමු ඉලක්කය කර ගැනීමෙන් ජයග්‍රහණ අත්කරගත් එකඳු සමාජ ව්‍යාපාරයක් හෝ ලෝකයේ කිසි තැනක නැති බව සිහි නඟා ගත යුතුය. එන්ජීඕ හෙන්චයියන්ගේ සුරතලයට ලක්වන තවත් එක් වාම කල්ලියක් වනු වෙනුවට ඔවුන්ගේ බුර බුරා හැලෙන වෛරයට පාත්‍රවන අන්දමේ කොන්ද පණ ඇති දේශපාලන භූමිකාවකට උරදීමට ඔබ සමත් විය යුතුය. මිනිසුන්ගේ මුදල් ගසාකන දේවාල පුල්ලියන්ට එරෙහිව අරගල කිරීමද නරක නැත. එහෙත් ඊට පෙර ඔබ, ඔබම බැතියෙන් අදහන විද්‍යාව ඔස්සේ බොරු වපුරමින් මහ දවාලේ මිනීමරන බහුජාතික සමාගම් කීයක් මේ රටේ තිබේදැයි සොයාබැලිය යුතුය. ඔබේ ඔළුවේ ඇති ප්‍රශ්නවලට එරෙහිව අරගල කිරීම වෙනුවට සැබෑ මහපොළවේ ජීවත්වන මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් අරගල කිරීමේ මාවත ඔබ තෝරාගත යුතුය. මාක්ස්වාදය හෝ කිසිදු වාදයක් දාර්ශනික මර උගුලක් බවට පමුණුවා නොගෙන, ඒවායින් නිසි ආභාසය ලබන අතරේම, තමන්ගේ ඇස් දෙකෙන් තමන්ගේ රට දෙස පියවි සිහියෙන් බැලීමට ඔබ උගත යුතුය. සිද්ධාන්ත උපදින්නේ ජීවිතය තුළින් බවත්, දේශපාලන ව්‍යාපාරයකට වඩා වැදගත් වන්නේ තන් වැසි නුවණ මිස හක්ක පනින සිද්ධාන්ත නොවන බවත් ඔබ අවබෝධ කරගත යුතුය. ඊනියා න්‍යායික තුවක්කු ඔසවාගෙන තමන් බියපත් කරන්නට එන පඹයන්ට බිය නොවී සිටීමද ලංකාවේ සමාජ ව්‍යාපාරයක් වෙසෙසින් ප්‍රගුණ කළ යුතු අභ්‍යාසයකි. ඔබගේ රනිල් විරෝධය අර්ථාන්විත වීමට නම් ඔබ මේ අවම මූලික කාරණා ගැන හෝ සැලකිල්ලක් දැක්විය යුතුය. උග්‍ර ධනේශ්වරයේ පක්කලිකම් කරන උග්‍ර වාමාංශික ත්‍රී රෝද රථයක් වීම වෙනුවට, වාම ආදර්ශයන්ද ආරක්ෂා කරගත් සැබෑ මහජන ව්‍යාපාරයක් ලෙස වර්ධනය වීමේ මාවත එයම පමණි. නැවත නැවතත් එයම පමණි.

එදා ජවිපෙ ගැන පමණක් නොව පෙරටුගාමීන් ගැනද මා බෙහෙවින් කල් තබා සිදුකළ පුරෝකතන සියල්ල ඒ අයුරින්ම නිවැරදි බව පසුකාලීනව ඔප්පු විය. පෙරටුගාමී පක්ෂය යනු වසර සීයකින්වත් මේ පොළවේ පැළ කළ නොහැකි වඳ බීජයක් බව මා ලීවේ එම පක්ෂය ජවිපෙන් විශාල කුට්ටියක් කඩාගෙන මහත් උද්යෝගයෙන් නැගී එන කාලයේදීමය. අද එම විශාල කුට්ටියට සිදුවී ඇති දේ මට වඩා හොඳින් ඔවුහු දනිති. මග හොඳට තිබියදී විහින් විනාස වීමේ ගැටලුව ජවිපෙට, පෙරටුගාමීන්ට, පමණක් නොව විමල් වීරවංශටද අඩු වැඩි වශයෙන් අදාලය. පෙරටුගාමියෝ දැන් වුවද මේ අදහස් තුට්ටුවකට මායම් නොකරන බවද මම හොඳාකාරවම දනිමි. එසේ වුවද මිනිස් සංහතිය පවතින තුරා ත්‍රී වීල් තත්ත්වයෙන් පැවතීමට නියමිත තම පක්ෂය ඔස්සේ මා කියන දේ ඇත්ත බව ඔවුන්ට වටහා ගැනීමට ඉඩ ලැබෙනු ඒකාන්තය.

ඉසුරු ප්‍රසංග

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

කෙතරම් ජනප්‍රිය වුවද මොලේ ගන්නට බැරිය. සමහරුන්ට මොලය තිබෙන විට බලය නැතිය. බලය තිබෙන විට මොලේ නැතය. වෙනස එයයි.

එදා ගමේ බණ්ඩයියාගේ එළදෙන අල්ලපු වත්තේ පොල් පැලයක් කෑවද බැන්නේ සන්ධාන ආණ්ඩුවටය. මෙදා යසපාලනය යටතේ මහ දවල් හිරු කිරණ විකසිත වෙද්දී ඩිපෙන්ඩරයෙන් මිනිහෙක් ඉස්සුවද අමුතු බණක් කියන රටක්ය. හැරගිය සැමියා හෝ පෙම්වතා සැනෙකින් හුලවාලි වශී ගුරුකමක් මගින් ඩිෆෙන්ඩරයකින්ම දෙපා මුලට ගෙන්වා ගැනීමටනම් දැන් කොලොන්නාවේ පත්තිනි හිච්චි මෑණියෝ හමුවිය යුතුය. අනේ කාලේ වනේ වාසේ කියන්නේ මේවාටය. සුදු වැන් බෝරිංය. කලු ඩිෆෙන්ඩර් මරුය. මේ එජාප මන්ත්‍රීවරුන්ගේ කියුම් කෙරුම්ය. වැඩේ අතේ පත්තුවූ විට රා බොන්න ගහට නැගලා අහුවුණ මිනිසා තණකොළ කපන්න ගියා කිව්වා ව‍ගේ කථා කියා වැඩක් නැත.

ඇමති හෝ නියෝජ්‍ය ඇමති කමක් නැති නිසා කොටු පනින්නන් ඇල්ලීමේ ජංගම අධිකරණ සේවයක් හෝ මොවුනට ආරම්භ කරදීම සලකා බැලිය යුතුය. පවුල් අවුල් නිවාරණය සඳහා පැහැරගෙන ගොස් පහරදී යුක්තිය පැසදීම වාගේ අමාත්‍යාංශයක් සාදා කංකානම් ඇමතිකමක් දුන්නද වැඩේ නරක නැත. උණ පුරුකේ ඇද හැරිය නොහැකි බව කියන්නේ මේවාටය.

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

ඇමති ලේකම්ගේ අධෝ මුඛයෙන් කටුනායකදී රන් කැබලි මතුවිය. කෑගල්ලේ ඩිපෝවේ රියදුරෙකුට එජාප හිටපු ප්‍රාදේශීය විපක්ෂ නායක අනුර මංචනායක විසින් පොලුවලින් පහරදී රෝහලේය. හොරෙන් ගෙනා ප්‍රාඩෝ 403ක්ම පස්ස දොරෙන් මුදා හැරියේ ප්‍රබල ඇමතිවරයෙකුගේ නියෝගයකට බදු රහිතවය. එදා කාර් රේස් වලට ගෙනා කාර්වලටද බදු ගැසුවේය. රජයේ විධායක නිලධාරින්ගේ තීරු බදු රහිත වාහන බලපත්‍රය කප්පාදු කල ආණ්ඩුව වෙළෙඳ පොළෙන් මිලදී ගන්නා වාහනයටද අසීමිතව බදු අය කළේය. අයවැයෙන් ෆී ඩේටා නැත. ෆී ලැප්ටොප් නැත. භාණ්ඩාගාරය හිස්ය. රට කම්බස්ය.

රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමය ඉදිරිපත්කල සිය ඉල්ලීම් කෙරෙහි යහපත් ප්‍රතිචාරයක් දැක්වීමට 2016 ජනවාරි 4 දක්වා කල්දී ඇත.  වෛද්‍යවරුන් සටන් කරන්නේ මාලබේ පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාලය ජනසතු කිරීමටය. විශ්‍රාම වැටුප් අහෝසියට එරහිවය. වැටුප් විෂමතාවයට එරෙහිවය. අසාධාරණ වූ උපයනවිට ගෙවීමේ බද්දට එරෙහිවය. මාණ්ඩලික නිලධාරි වරපසාද කපාහැරීමට එරෙහිවය. මුලීක වැටුප දීර්ඝ කාලයකින් වැඩි නොවීමට එරෙහිවය. එහෙත් සම-හරක්ට මේවා ඇසෙන්නේ ප්‍රතිවිප්ලව සටන්පාඨ ලෙසය. රජය මේවා විසදීමට අසමත් වන්නේ නම්, ජනවාරි පළමු සතිය තුළ දිවයින පුරා අනෙකුත් වෘත්තීය සමිති සමග දැවැන්ත වෘත්තීය සමිති ක්‍රියා මාර්ගයක් ගන්නා බව රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය අනතුරු අඟවා ඇත. සටන් ඉබේ හට නොගනියි. ජනතාවට සටන් කිරීමට උවමනා වූ පමණින් සටන් ඇති නොවේ. එයට නිවැරදි නායකත්වයක් සහ දැක්මක්ද තිබිය යුතුය.

ලංකාව කියන්නේ අමුතු රටක්ය. පෞද්ගලික කියා ගන්නා වෛද්‍ය විද්‍යාල වලට සායනික පුහුණුව දෙන්නේ රජයේ රෝහලෙන්ය. රජයෙන් සායනික පුහුණුව දෙන්නේනම් එය ජනසතු කලවිට වැඩේ ඉවරය. සයිටම් එකේ මුදලට අවිස්සාවේල්ල මූලික රෝහලේ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් ඇතුලු රෝහල් කාර්ය මණ්ඩලය ‍අළෙවි නොවීම ජාතියේ වාසනාවකි.

අගමැති රණසිංහ ප්‍රේමදාස කාලයේ සංකල්පයක් වුයේ දශලක්ෂයක් නිවෙස් සෑදීමය. අවසානයේදී ලක්ෂයක්වත් නිවෙස් සාදා නැතැයි විපක්ෂය එදා අභියෝග කළේය. නිවාස ඇමති සජිත් ප්‍රේමදාස දැන් කියන්නේ නිවාස 35,000ක් සැදීමට 2015 වසරේ ඔහු රුපියල් ලක්ෂ 33,000ක් වැයකල බවය. මේවා සමෘද්ධියෙන් අරගෙන බෙදාදුන් සල්ලි වන්නට බැරි නැත. එක් නිවසක් සෑදීමට වැයවූ මුදල ලක්ෂයටත් වඩා අඩුය. මේ නිවාස 35,000 සෑදූ ස්ථානයන් පිළිබද ලේඛනය ආසන මට්ටමින් ලිපිනයන්ද සහිතව පාර්ලිමේන්තුවේ සභාගත කලහොත් වැඩේ මරුය. ආණ්ඩුව මගින් නිවාසයක් සෑදීම යනු පුවක් ගසෙන් බහින්නා වාගේ වැඩක් නොවේ. මේ කථා උගුරට හොරා බෙහෙත් බොනවා වගේ වැඩක්ය.

සීපා වෙනුවට එන අලුත් ගිවිසුම අනුව ඉන්දියාවේ වෘත්තිකයින්ට ලංකාවට ඒමට හැකිය. ලංකා වෘත්තිකයින්ට ඉන්දියාවට යාමටද හැකිය. ඉන්දියාවේ රැකියා වියුක්තිය සියයට 4.9කි. එනම් ලක්ෂ 447කි. ශ්‍රී ලංකාවේ රැකියා වියුක්තිය 4.4කි. එනම් ලක්ෂ 4කි. අධ්‍යාපනයට දළ ජාතික ආදායමෙන් සියයට 6ක් ඉල්ලා මාස කිහිපයක් සරසවි වසා ඩෙඟා නැටූ සරසවි මාස්ටර්ලා අලුත් අයවැයෙන් අධ්‍යාපනයට එයටත් වඩා අඩු මුදලක් වෙන්කිරීම ගැන දතකට පූට්ටුවී සිටිති. අයවැය සම්මත වූවද ගැසට් නිවේදන තවමත් නැත. කොටි නිදහස්ය. හමුදාව ගස්ය. ගොවියන්ට අමුඩය. ඩෙනිම් ඔවුන්ටය.

සන්ධාන පාක්ෂිකයින්ට සුහඳ කොකා පෙන්වමින් ආණ්ඩුවේ ඇමතිකම් සහ වරදාන ලබමින් උඩු පිනුම් යටි පිනුම් ගසන සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ගේ දේශපාලන ජීවිත හරියටම විසි කරපු එඬරු දඬු වාගේය. දළු ආවද මුල් නැත. ඊළඟ ඡන්දයේදී ඇඩ්‍රස්ද නැතිවනු ඇත. ජනතාව ඉදිරියේ ඡන්දයෙන් පරාජය වූ සහ ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පත්වූ දේශපාලනඥයෝ ඇතැමුන් මහින්ද රාජපක්ෂට අවලාද නඟන ෆැක්ටරියේ ගාස්තුවකට රඟපාන නළුවන්ය. කැපුවත් මහින්ද යැයි කියා ගාලු පුරවරයෙන් දියවන්නාවට ආ මාර පුත්‍රයා දැන් ‍ඔළු හෝදා ඉවරය. ඉතිරිව ඇත්තේ පශ්චාත් භාගයන් සේදීම පමණය. අර අදින්නේ ඒ රාජකාරියකට බව පොල් පැළය කෑමට ගොනා හැරෙන විට කිව හැකිය.

විල්පත්තු රක්ෂිතයේ නිවාස සෑදීම බෙල්ලන්විල වගුරු බිමේ අනවසරයෙන් නිවාස තනනවා වැනි සරළ කාරණයක් නොවේ. ‘වෙනසක්’ වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ඇතැම් පරිසර සංවිධාන සිය නැතිවූ ජනප්‍රියත්වය යළි ඔසවන්නට තැත් කිරීම ඔවුන්ගේම ඛේදවාචකයකි.සෙනසුරාදා විල්පත්තු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ඔවුහු සඳුදා සාකච්ඡාවලින් පසු නිහඬවීම කණගාටුදායකය. රැවුලත්, කැඳත් දෙකම බේරා ගැනීමේ මෙම පරිසර සටනට අවසානයේදී සිදුවනු ඇත්තේ ගලේ පහරපු බළළාට සිදුවූ දේමය.

එදා ලංකාවට ලංකාවට ඇගිලි ගැසීමට අවශ්‍යව සිටි සියළු බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී රටවලට නෝ-වේය. ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට නෝර්වේ එන්නට තටමමින් සිටී. හමුදා ප්‍රතිසංවිධානයට බ්‍රිතාන්‍යයෙන් කොළ එළියකි.  දෙමුහුන් අධිකරණය ස්ථාපිත කිරීමට පිඹුරුපත් සකසමින් සිටී. එදා කියූ ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණ වර්තමානයේ සැබෑවක් බවට පත්වෙමින් තිබේ. 

බස්නාහිර පළාත් සභාවේ ජාතික හෙළ උරුමය නියෝජනය කරන ඇමතිවරයාවූ නිශාන්ත ශ්‍රි වර්ණසිංහගේ වැය ශීර්ෂය 45ට 23ක් ලෙස බස්නාහිර පලාත් සභාවේදී පරාජයට පත්විය. මෙය ශ්‍රිලනිප වර්තමාන නායකත්වයට බස්නාහිර සන්ධාන පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් එල්ල කල අතුල් පහරකි. ගුරුවරියන්ගේ ඉසුර සොයා වරෙක පියෑඹූ බස්නාහිර මහ ඇමතිවරයාද ප්‍රමාද වී පැමිණ පල නොකියා ඇමති වර්ණසිංහට පලා බෙදුවේය. බත්මුහුණින් ඇත්මුහුණ බිඳින්නට සිදුවිය.

දේශප්‍රේමීහු මර්ධනයට ගෙන ආගමික හා ජාතික අසමගිය ඇති කරන වෛරී ප්‍රකාශ කරන පුද්ගලයන්ට වසර දෙකක සිර දඬුවම් ලබාදීම නීතිගත කිරීම සඳහා පසුගියදා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහය සහ දණ්‌ඩ නීති සංග්‍රහයට අදාළ සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ඇතුළු සිවිල් සංවිධානවල බලපෑම මත හකුලා ගැනීමට කටයුතු කලද තවමත් එම අනතුර පහල වී ගොස් නැත. භාෂිත, ලිත හෝ කියවීමට අදහස්‌ කරනු ලැබූ වචනයෙන් හෝ සංඥවලින් හෝ දැකිය හැකි නිරූපණවලින් හෝ අන්‍යාකාරයෙන් ජන කොටස්‌ අතර හෝ වෙනත් පන්තිවල තැනැත්තන් අතර හෝ වෙනස්‌ වාර්ගික හෝ ආගමික කණ්‌ඩායම් අතර දරුණු ක්‍රියා හෝ ආගමික, වාර්ගික හෝ ජාතික අසමගිය හෝ අසන්තෝෂය හෝ සතුරු බව ඇති කරන හෝ තැත් කරන නැතහොත් ඊට පොලඹවන හෝ තැත් කරන යමෙකුට දඬුවම් නියම කිරීම වෙනුවෙන් මෙම පනත් දෙක සංශෝධනය කර ඇත.

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටක ව්‍යවස්ථාදායක බලය හිමි උත්තරීතර ආයතනය වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවයි. වසර 1833 ප‍්‍රතිෂ්ඨාපිත ප‍්‍රථම ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ සිට හදුන්වා දෙනු ලැබූ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණවල ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ව්‍යවස්ථාදායකයේ නමද කිහිපවරක්ම වෙනස් විය. එය 1833 සිට 1931 දක්වා ව්‍යවස්ථාදායක සභාව විය. වසර 1931 සිට 1947 දක්වා රාජ්‍ය මන්ත‍්‍රණ සභාව විය. නියෝජිත මන්තී‍්‍ර මණ්ඩලය ලෙස හැදින්වූවේ 1947 සිට 1972 දක්වාය. අනතුරුව 1972 සිට 1978 දක්වා ජාතික රාජ්‍ය සභාව ලෙසද 1978 සිට පාර්ලිමේන්තුව ලෙසද හදුන්වා දෙනු ලබයි.

පාර්ලිමේන්තුව යනු ජනතා පරමාධිපත්‍යය මුර්තිමත් කරන්නා වූ දේශයේ උත්තරීතර ස්ථානයද වේ. ජනතා නියෝජිතයින්ට නිදහසේ සිට අදහස් උදහස් හුවමාරු කිරීම මෙන්ම සාමුහික තීරණ ගැනීමටද එය අවකාශය සලකා දේ. නිදහස සහ ප‍්‍රජාත‍්‍රන්තවාදය අගය කරන සැමටම උක්ත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ කි‍්‍රයාකාරි බව ඇසෙනුයේ පාර්ලිමේන්තුවෙනි. දැන් එය උඩුකුරුඤ්ඤංය. වර්තමානයේ ආණ්ඩුවත් ඔවුන්ගේය. විපක්ෂයත් ඔවුන්ගේය. කථානායකත් ඔවුන්ගේය. තරු පහේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන්නේ මේවාටය. මව් කිරිල්ලකට වුවද පැටවුන් පලවා හැරීමටද මොහොතක් උදාවනු ඇත. එහෙත් ඒ එළවා දැමීමම නවමු ජීවිතයක උපතක් වනු ඇත. 

එක්සත් ජාතින්ගේ ජිනීවා ක්‍රියාදාමය යනු කෝට්ටේ රජු පෘතුගීසින්ට කොළඹ කොටුවක් හදන්නට දුන්නා වාගේ වැඩක්ය. ඉන් පසුව සිංහල රජුට පෘතුගීසින් පලවා හැරීමට ලන්දේසින් ගෙන්වා ගැනීමට සමානය. උඩරට ගිවිසුම 1815දී අත්සන් කලා හා සමානය. ඉන්දීය රාජ්‍යයට ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 අත්සන් කර ශ්‍රී ලංකාව රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකව පාවාදුන්නා හා සමානය. නෝර්වේ සරණ ගොස් 2002 පෙබරවාරි මස ද්‍රවිඩ කොටි සංවිධානය සමඟ සටන් විරාම ගිවිසුමක් අත්සන් කලාට සමානය. මෙම ජිනීවා බරපතල අභියෝගය ජය ගැනීම සඳහා සිංහ‍ලේ සමඟිය අවශ්‍යය.

 මො+ලේ සහ බ‍+ලේ වෙනුවට සිංහ+ලේ ආදේශ කලහොත් ඇපත් නැත. සිංහලේ වෙනුවට සිංහ ලේ  දුෂ්ඨ පරමාර්ථයකි. එය අළෙවි කරනුයේ සිංහලයින් භේද භින්න කිරීමටය. අන් ජාතින්ට එරෙහි වෙමින් උසි ගන්වන්නටය. කිසිවෙකු අන්තවාදීන්ට හසුවිය යුතු නැත. ජාතිය නඟා සිටුවා තුන් සිංහ‍ලයම ජයග්‍රහණය කරන්නට හැකි නැකත ලඟ ලඟම එනු ඇත. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ සිංහලේ මොලය සහ බලය පමණි. මාතෘ භූමියේ ප්‍රපාතවත් හඬ යළි අවදිකල හැක්කේ එමගිනි. අප්‍රිකානු කියමනක් අනුව සිංහයා සිතන්නට ඉගෙනගන්නා තුරු සෑම කතාන්දරයකම ජයග්‍රාහකයා දඩයක්කාරයා වනු ඇත.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

No good in open economy as well: Hettiarachchi

නැගිටිමු” Bodu Bala Sena Bodu Samuluwa – Rathnapura 2016-12-22

By Lucian Rajakarunanayake Courtesy Island

MPs to have a new goal in politics – Rs. 20,000 for each day in Parliament – News item.

“Looks like the New Year will bring buckshees of cheer for MPs”, said Yahavadana.

“Did you ever think of Sri Lanka being a breeding ground for millionaires… or even billionaires, by the pack?” asked Yahakeliya. “Hope you are not trying to get back to recent history…haven’t we heard enough of those people with so much political bounty, whose files are too thick to move at the various commissions of inquiry?” said Yaharatne.

“This is nothing to do with tales of fraud, corruption and nepotism, which was the stuff of the year that is just coming to an end…it, is the rapid spread of democracy,” said Yahavadana.

“How does democracy produce millionaires or billionaires by the pack…I’ve never heard of such a thing… surely we are in not a land of oligarchs such as Russia or Ukraine….look, even the United States that must be having the largest number of millionaires, don’t produce them by the pack.; so how come we can do so. And India, with all its millionaires, has not yet thought on those lines,” said Yahadenuma. “We have our own traditions, why should we follow others? Now don’t get me wrong… it is all part of Maithreeya…of abundance for the chosen few…that is the essence of Yahapaalanaya or Good Governance. It is what the people voted for one year ago. Do you remember that campaign as it was coming to its highest pitch in late December,” asked Yahakeliya.

“I do remember the campaign. But I don’t recall anything being said about producing packs of millionaires or billionaires,” said Yahavadana.

“Look at it this way. The Budget was passed with a two-thirds majority. So we obviously have the money. Don’t you think that getting such a huge majority is a call for generous thanksgiving…thanksgiving of the five-sixth type,” said Yahadenuma.

“May be, but the votes came from Members of Parliament, the representatives of the people….what has that got to do with any pack of million or billionaires?” asked Yaharatne.

“You must understand the new trend in politico-economic thinking. We have moved away from the time when the people’s representatives were given huge bribes of political office to keep the Family Tree in power, with every branch weighed down with loads of corruption,” said Yahapavula.

“You mean we will soon re-open the political doors to corruption?” asked Yahakeliya.

“I think you should get your vision tested, if you think we have closed any doors to corruption. It is certainly thriving and making inroads into so-called good governance with great ease. What is now lined up is not giving political bribes to MPs. That is old hat. What is planned is on the maithree pipeline is to recognize the full worth of the representatives of the people who sit in the supreme legislature. It is the best acceptance of the sovereignty of the people,” said Yahavadana.

“You are talking in riddles. What has the sovereignty of the people have to do with breeding millionaires or billionaires?” asked Yahakeliya. “Just think of this great new plan to pay a member of parliament Rs. 20,000 for being present at each sitting of the House. It is a 400 percent increase in what they get now as the sittings allowance…in addition to their salary. Don’t you think it is a yahamalla of great value?” asked Yahavadana.

“Do you think the people will let this happen?” asked many.

“How do you think the people can stop it, if Parliament passes it? Anyway, what can the people do to stop Parliament from passing this? It is already widely discussed in the corridors of the House. They see it as a new recognition of the people’s sovereignty,” said Yahadenuma.

“Do you think the Joint Opposition, or whatever it is called, will also vote for it?” was the query by Yahapavula.

“C’mon, they are MPs – voted by the people…they are all members of the House – the August Assembly. This bumper bonus per sitting of the House will be considered part of Parliamentary Privilege. Who will oppose such privilege,” asked Yahakeliya.

“Whether a privilege or not, it is certainly not what they told the people when asking for their votes. No one said a word about raising the sitting fee. They were only trying to creep in there for the power, profit and privileges already available,” said Yahakeliya.

“You don’t have any idea of the working of democracy in Sri Lanka. What is practiced is not what is promised. What is promised is not what is intended to be practiced….this a ball game of sovereign profit, won through the sovereignty of the people,” that was Yahadenuma.

“Where do you think the money will come from?” asked a yaha-chorus.

“You can be sure it will be from the people,” was Yahadenuma’s reply.

“I see a big catch in this,” said Yahabuddhi.

“What is the catch?”

“It looks like the best way of keeping MPs from going to their electorates and working with the people…They will want to be present at every sitting…” said Yahadenuma

“Yes, but there will be no conditions on how they behave in Parliament to earn the extra millions. They will just be as they are…some shouting, some jeering, some rough and even dirty language, even a fisticuff or two…but all that’s part of the sovereignty of the people. What more can you expect from these torch bearers for democracy,” said Yahabuddhi.

“I think there will be more to follow…such as free chopper rides for those who do bother to go to their electorates…transferable duty free import permits on all personal goods for self and family… that is the rise of people’s sovereignty,” said Yahadenuma.

“Looks like it will be Hail, Maithri all the while, with a new and costly page of history being written…describing the Yaha Yugaya in this Dhammadeepa.

“Hail, Hail” they all said, raising glasses that had no cheer in them, in keeping with the rising spirit of maithreeya.

සම්මානිත මහාචාර්ය ජී. එච්. පීරිස්‌

ශ්‍රී ලංකාව පිළිබඳ ජිනීවා මානව හිමිකම් සමුළුව කර ඇති යෝජනා මගින් නිර්දේශිත දේශීය යාන්ත්‍රණය පිළිබඳ මේ වන විට විවිධ අදහස්‌ පළවී ඇත. එල්. ටී. ටී. ඊ. යට එරෙහිව සිදුකළ මානුෂික මෙහෙයුමේදී සිදුවී ඇතැයි කියන යුද අපරාධ පිළිබඳව සොයා බැලීමට පත් කළ පරණගම කොමිෂන් වාර්තාවත් අතුරුදන් වූවන් පිළිබඳ සොයා බැලීමට පත් කළ උදලාගම කොමිෂන් වාර්තාවත් ප්‍රකාශයට පත් වී ඇත. ජිනීවා මානව හිමිකම් යෝජනා සහ උදලාගම පරණගම කොමිෂන් වාර්තා ගැන පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සම්මානිත මහාචාර්ය ජී. එච්. පීරිස්‌ කරන විග්‍රහයකි මේ.

එල්.ටී.ටී.ඊ.යට එරෙහිව පැවති මානුෂික මෙහෙයුමේ අවසන් කාලයේ ශ්‍රී ලංකාව යුද අපරාධ සිදු කළ බවට නැගෙන චෝදනා පිළිබඳ ඔබේ අදහස කුමක්‌ද?

ශ්‍රී ලංකාව විසින් මානුෂික මෙහෙයුමේ අවසාන අදියරේදී බරපතළ යුද අපරාධ කළ බවට එල්ල කෙරෙන චෝදනාවල කිසිදු පදනමක්‌ නෑ. ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල් විසින් මේ එල්ල කරන චෝදනාවලට හේතු වූ කරුණු දෙකක්‌ තිබෙනවා. පළමු කාරණය තමයි රාජපක්‌ෂ රජය මානුෂික මෙහෙයුමේ අවසාන අදියරේදීත් ඉන් පසුවත් ඇමරිකාව සහ බටහිර රටවලට අවනත නොවීම. දෙවැන්න ශ්‍රී ලංකාව චීනයට සමීපව කටයුතු කරමින් ඉන්දියන් සාගර කලාපය චීන වාණිජමය මූලස්‌ථානයක්‌ බවට පත්කිරීම.

තමන්ට අවනත නොවන රාජ්‍යවල කැළඹිලි ඇතිකිරීම ඇමරිකාවේ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියක්‌. අපේ රට වගේ ආර්ථික වශයෙන් දුර්වල, ඇමරිකානු ආයෝජන නැති, ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත්‍රයට අනුව කටයුතු නොකරන රටවල් සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමේදී ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් සංවිධානය වැනි ආයතනත් කටයුතු කරන්නේ හරිම දැඩි ප්‍රතිපත්තියකින්. ඒක අසාධාරණයි. දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසුව බටහිර රටවල් මැදිහත් වූ සිවිල් යුද්ධවලදී ඔවුන් සිවිල් ජනතාව ගැන කිසිදු තැකීමක්‌ නොකළ බව ඓතිහාසික සත්‍යයක්‌. ඉරාකය, වියට්‌නාමය වැනි රටවල්වල සිවිල් ජනතාව හොය හොයා ඝාතනය කළා. බැට්‌ල් ඔµa හඩිකා වැනි චිත්‍රපටවල නැගුනේ ඒ ඓතිහාසික සත්‍යය කරුණුයි.

ජාත්‍යන්තර ක්‌ෂමා සංවිධානය (ඇම්නෙස්‌ටි ඉන්ටර්නැෂනල්), ජාත්‍යන්තර අර්බුද කණ්‌ඩායම (ඉන්ටර්නැෂනල් ක්‍රයිසිස්‌ ගෲප්) සහ අන්තර්ජාතික නීතිඥ කොමිසම වැනි සංවිධාන අපේ රටට එරෙහිව බරපතළ මානව හිමිකම් චෝදන එල්ල කළා. එපමණක්‌ නොවේ, ඒවා ලෝකය පුරා ප්‍රචාරය කළා. ඔවුන් එසේ බොරු ප්‍රචාරය කළේ සාධාරණ පරීක්‌ෂණයකින් තොරවයි.

ඔවුන්ට මේ බොරු ප්‍රචාර කරන්න අවශ්‍ය ව්‍යාජ තොරතුරු සැපයූවේ කොළඹ කේන්ද්‍ර කරගත්, බටහිර රටවල මුදල්වලින් යෑපෙන සහ ඔවුන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට ක්‍රියාකරන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන කිහිපයක්‌. ඒ සඳහා ඔවුන්ට විශාල වශයෙන් මුදල් ලැබුණේ බටහිර රටවල ආයතනවලින්. ඒක රහසක්‌ නෙමෙයි. කෝප් කමිටුව කරන ලද පරීක්‌ෂණවලින් ඒ බව මනාව ඔප්පු වුණා.

එක්‌සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මහලේකම්වරයා විසින් වරින් වර මෙරටට එවන ලද නියෝජිතයන් වන ඇලන් රොක්‌, ජෝන් හෝම්ස්‌, මැන්µs්‍රඩ් නොඇක්‌, µsලිප් ඇල්ස්‌ටන්, ලුවී ආබර් වගේ අය බරපතළ චෝදනා ඇතුළත් ඉතා දීර්ඝ වාර්තා ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ප්‍රචාරය කළා. ඔවුන් කළ පරීක්‌ෂණ විධිමත් පරීක්‌ෂණ ලෙස පිළිගන්න බැහැ. දින දෙකතුනක්‌ පමණක්‌ මෙරට ඉඳල දේශීය භාෂා හැසිරවීමට හැකියාවකුත් නොමැතිවයි ඔවුන් මේ වාර්තා ඉදිරිපත් කර තිබෙන්නේ.

ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ඉදිරිපත් කර ඇති චෝදනා පදනම් විරහිත බව ශ්‍රී ලංකාවේ ඇමරිකානු තානාපති විසින් සිය රටට යවා ඇති රහසිගත පණිවිඩයකිනුත් තහවුරු වෙනවා. ඒ රහස්‍ය වාර්තා විකිලීක්‌ස්‌ මගින් හෙළිදරව් කළා. ඒවා තුළ කිසිම තැනක ශ්‍රී ලංකාව යුද අපරාධ කළ බවක්‌ සඳහන් වන්නේ නෑ. මයිකල් රොබට්‌ස්‌ මහතා මේ රහස්‍ය පණිවුඩ පිළිබඳ අගනා විග්‍රහයක්‌ කර තිබෙනවා. ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි මේ චෝදනා පදනම් විරහිත අසත්‍ය චෝදනා බව බටහිර රටවල් සහ ඔවුන්ට සහයෝගය දෙන හැමදෙනාම හොඳින්ම දන්නවා.

ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ වී ඇති ජිනීවා යෝජනාවලට විරුද්ධ විය යුතු බවට ප්‍රබල මතයක්‌ ගොඩනැගී තිබෙනවා?

පැහැදිලිවම අපි ජිනීවා යෝජනාවලට එරෙහි විය යුතුයි. ඇමරිකා හා ශ්‍රී ලංකා රජය එක්‌ව ඉදිරිපත් කර තිබෙන මේ යෝජනා ක්‍රියාත්මක කෙරෙන අධිකරණ ක්‍රියාවලියකින් ශ්‍රී ලංකාවට කිසිදු සාධාරණයක්‌ ඉටුවන්නේ නෑ. එවැනි අධිකරණයකින් දෙනු ලබන තීරණ ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි සතුරු බලවේග විසින් පිළිගනු ලබන්නේ අපේ රටේ දේශපාලන නායකයින්, රජයේ උසස්‌ නිලධාරීන්, හමුදා නිලධාරීන් වැරදිකරුවන් කළොත් පමණයි. එහෙම තීන්දුවක්‌ දුන්නොත් පමණයි ඔවුන් එය ‘සාධාරණ’ පරීක්‌ෂණයක්‌ ලෙස පිළිගනු ලබන්නේ. මානව හිමිකම් සංවිධාන, දෙමළ ඩයස්‌පෝරාව, ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ යුරෝපා රටවල් සහ ඉන්දියාවේ ජනමාධ්‍ය හා විදේශ ප්‍රතිපත්ති සකස්‌ කරන අය දරුස්‌මාන් වාර්තාවටත් එරෙහි වෙනවා එහි ඉදිරිපත් කරන චෝදනා මඳි කියල.

මේ යෝජනා ක්‍රියාත්මක වුණොත් ශ්‍රී ලංකාව තුළ කෙබඳු තත්ත්වයක්‌ ඇතිවෙයිද?

රටට ලොකු අවදානමකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. භයානකම දේ තමයි දෙමළ බෙදුම්වාදය ශක්‌තිමත් වීම. බලහත්කාරයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුර සහ නැගෙනහිර වෙනම රටක්‌ නිර්මාණය කිරීමේ ව්‍යාපාරය සාර්ථක වෙනවා. ඊට නිසැකවම නවදිල්ලියේ මෝදි රජයේ සහයෝගය ලැබෙනවා. ඇමරිකාව සහ බටහිර රටවල් සහය දෙනවා. එදා 1987 ” වර්ධරාජා පෙරුමාල් වෙනම රටක්‌ ප්‍රකාශ කිරීම කාගේත් හාස්‍යයට ලක්‌වුණා. නමුත් විග්නේෂ්වරන් එහෙම ප්‍රකාශයක්‌ කළොත් ඉහත කී රටවල් ඊට සහය දෙනවා. වර්තමාන රජයේ අදූරදර්ශී රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ප්‍රතිපත්ති නිසා අපේ දිගුකාලීන මිතුරන් වූ චීනය සහ රුසියාව අපට සහාය නොදෙන තත්ත්වයට පත්වේවි. එවිට අපේ රට ජාත්‍යන්තරය තුළ සැබෑ ලෙසම හුදකලා වේවි. මේක භයානක තත්ත්වයක්‌. විශේෂයෙන් චීනය සහ රුසියාව අපට සහය දුන්නේ පෙරළා අපෙන් කිසිවක්‌ බලාපොරොත්තුව නෙමෙයි.

අපේ රටේ ජාතික අභිලාෂයන්ට මේ යෝජනා බරපතළ හානියක්‌ බවයි විද්වතුන්ගේ මතය?

පැහැදිලිවම ඔව්. රටේ ඒකීයභාවය, ස්‌වෛරීත්වය, භෞමික අඛණ්‌ඩතාව සහ ජාතීන් අතර සහජීවනය විනාශ වෙන බරපතළ තත්ත්වයක්‌ මේ යෝජනා ක්‍රියාත්මක වීම නිසා ඇතිවෙනවා.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ යුද අපරාධ සිදුවී ඇත්ද යන්න පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීමට පත් කළ පරණගම කොමිසම ඉතා පැහැදිලිව කියා තිබෙනවා යුද්ධයේ අවසාන කාලේ සිදුවූ සිවිල් වැසියන්ගේ මරණවලට එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය වගකිවයුතු බව. මේ දේශීය වාර්තාව පිළිබඳ ජිනීවා මානව හිමිකම් කමිටුව නිහඬයි. නමුත් ඔවුන් දේශීය යාන්ත්‍රණයක්‌ ඇති කළ යුතු බව කියනවා?

මානව හිමිකම් කමිටුවේ මේ නිහඬවීම සාමාන්‍ය දෙයක්‌. ජාතීන් හතළිස්‌ හතක නියෝජිතයෝ වසරකට දෙවරක්‌ සමුළුවක්‌ පවත්වල එහිදී ඉදිරිපත් කෙරෙන චෝදනා සම්බන්ධයෙන් ජන්ද විමසීම් කිරීමත්, ඒවායේ ප්‍රතිඵල ඉදිරිපත් කිරීමත් තමයි ඔවුන් කරන්නෙ.

මානුෂික මෙහෙයුමේ අවසාන අදියරේදී සිදුවූ සිවිල් ඝාතනවලට එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයත් වගකිවයුතු බව පරණගම කොමිෂන් වාර්තාවේ සඳහන් වන බව ඇත්ත. ඒක කවුරුත් පිළිගන්න දෙයක්‌. සාමාන්‍ය දෙමළ ජනතාව ආරක්‌ෂක පළිහක්‌ ලෙස රඳවාගෙන සිටියදී ඔවුන්ට අවශ්‍ය ආහාර, බෙහෙත් ආදී කිසිවක්‌ ලබා දී නෑ. තම ප්‍රදේශවල ඉඳල හමුදාව වෙතට පලායැමට තැත්කරපු අයට එල්.ටී.ටී.ඊ එකෙන් වෙඩි තිබ්බා. නමුත් චෝදනාව ඒක නෙමෙයි. ශ්‍රී ලංකා හමුදාව වුවමනාවෙන්ම අහිංසක දෙමළ ජනතාව ඉලක්‌ක කර බර අවි යොදාගෙන පහර දී ඔවුන් ඝාතනය කළාය කියන එක.

ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් පරීක්‌ෂණ පවත්වල අවසන් කළ මුතූර් දෙමළ තරුණයින් 17 දෙනකු ඝාතන සිද්ධිය සහ ත්‍රිකුණාමලයේ නාවික හමුදා කඳවුර අසල දෙමළ තරුණයින් පස්‌ දෙනෙකු ඝාතනය කිරීමේ සිද්ධිය පිළිබඳව විතරක්‌ නොවෙයි පදනම් විරහිත අසත්‍ය එකක්‌ යෑයි විවේචනයට ලක්‌වූ චැනල් 4 මගින් ඉදිරිපත් වූ කරුණුත් නැවත පරීක්‌ෂා කළ යුතු බව පරණගම කොමිසමේ තිබෙනවා.

ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ වී ඇති ජිනීවා යෝජනාවලටත් යුද අපරාධ චෝදනාවලටත් ශ්‍රී ලංකාව කෙසේ පිළිතුරු දිය යුතුද?

අපේ රටේ සිටින විනිසුරුවරුන් සහ නීතිඥයින් හා අපේ නීති පද්ධතිය යොදාගෙන මේ සඳහා විවෘත අභ්‍යන්තර පරීක්‌ෂණයක්‌ සිදු කළ යුතුයි. නිශ්චිත චෝදනා පිළිබඳ පරීක්‌ෂා කළ යුතුයි. දේශපාලන අභිලාෂ ඉලක්‌ක කරගෙන කරනු ලබන උද්ඝෝෂණ හා අසත්‍ය කරුණු මත පදනම් වූ චෝදනා ප්‍රතික්‌ෂේප කළ යුතුයි.

අපේ රට අද පත්ව තිබෙන්නේ භයානක අර්බුදකාරී තත්ත්වයකට. දේශීය විදේශීය සතුරු බලවේගවලට ප්‍රතිචාර දැක්‌වීමට නම් එක ප්‍රබල පක්‌ෂයක්‌ විපක්‌ෂය ලෙස කටයුතු කළ යුතුයි. විපක්‌ෂයේ විවිධ කණ්‌ඩායම්වලට මෙවැනි අවදානම් සහගත මොහොතකදීවත් සියලූ සුළු සුළු වාදබේද අමතක කර එක පක්‌ෂයක්‌ පිහිටුවා ගැනීමට හැකිවෙන්න ඕන. මේ පවතින අවදානම් තත්ත්වය පිළිබඳ මහජනතාව තුළ කම්පනයක්‌ ඇති කළ හැක්‌කේත් එවැනි විපක්‌ෂයකට පමණයි.

මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න විසින් රචිත විශාරද නන්දා මාලිනී විසින් ගයන ගීතයක කොටසක්‌ මම මේ මොහොතේ සිහිපත් කරන්න කැමතියි.

කවුරුන් හෝ මගෙ රට බිලිදේ නම්
නොපනත් කම් ගිනි ලා අවුලා නම්
කුමටද උන් හා සීල සමාදම්
සටනින් තොර මුනිවත අවදානම්

මේ ගීතයෙන් කියෑවෙන දේශප්‍රේමී හැඟීම් මත කටයුතු කරමින් මහජනතාවට මේ තත්ත්වය පහදා දී කටයුතු කරන විපක්‌ෂයක්‌ මේ රටට අවශ්‍යයි. ශ්‍රී ලංකා නිදහස්‌ පක්‌ෂයේ මෑත කාලීන පාවාදීම් සහ එහි ඇතැම් නායක නායිකාවන්ගේ කියුම් කෙරුම් දෙස බලන විට තවදුරටත් එම පක්‌ෂය කෙරෙහි විශ්වාසයක්‌ තබන්න රටට ආදරය කරන ජනතාවට බැහැ. එබැවින් විකල්ප දේශපාලන ධාරාවක්‌ බිහිවිය යුතුයි.

-දිවයින

උපුටා ගැන්ම lankanewsweb.today

නලින් ද සිල්වා

ඩී එස් සී උපාධිධාරී සේවාර්ජිත මහාචාර්ය අශෝක අමරතුංග මහතා පසුගිය දෙසැම්බර් 16 වැනි දා ලිපියෙහි තමා කියවා ඇති පොත්පත්වලින් කරුණු උපුටා දක්වයි. ඒ මහතා එසේ කරන්නේ ජීවිතයේ අරුතක් හෝ අරමුණක් හෝ ගැන කීමට ද? මොන්ටිකාලෝ ක්‍රමය ගැන කීමෙන් ජීවිතයේ ඊනියා අරුත ගැන ලබාගත හැකි සාක්‍ෂි කවරේ ද? එය ප්‍රොටින නැමුම පිළිබඳ කතාකිරීමට ද? තම මතය තහවුරු කිරීමට නොහැකි අමරතුංග මහතා පොත්වලින් පරිවර්තනය කරන අදාළ නොවන කරුණු  කියමින් පත්තරයේ පිටු නාස්ති කරයි. ඒ මහතා ජීවිතයේ ඊනියා අරුත ගැන කියන්නේ එකි ලිපියෙහි ද කලින් ලිපි කිහිපයක ද සඳහන් පරිදි පහත දැක්වෙන දෙයයි. මෙය දෙසැම්බර් 16 වැනි දා ලිපියෙන් උපුටා ගත්තකි. 

අප සාකච්ජා කරමින් සිටින්නේ ජීවිතයේ අරුත පිළිබඳව විද්යාුවෙන් සහ දර්ශනයෙන් ගත හැකි කරුණු පිළිබඳව ය. පසුගිය ලිපියේ ජීවිතයේ අරුත (Meaning) සහ ජීවිතයේ අරමුණ (Purpose) පිළිබඳව අදහස්‌ ඉදිරිපත් කළෙමි. ඒවායේ වෙනස සහ සම්බන්ධතාව සාකච්ඡා විය. මේ සම්බන්ධතාව ජීවිතයේ අරුත පිළිබඳ අප ඉදිරිපත් කොට ඇති මතවාදය තුළින් ලබාගත හැකි එකකි. අප පවසා සිටියේ ජීවිතයේ අරුත අප සඳහා සැකසුණු දෙයක්‌ නො ව විශ්වය/ස්‌වභාවධර්මය සඳහා සැකසුණු දෙයක්‌ විය හැකි බව ය. එහෙත් ජීවිතයේ අරමුණ අප සඳහා සැකසුණු දෙයක්‌ විය හැකි ය. මේ දෙක ම සකසනු ලැබ ඇත්තේ විශ්වය/ස්‌වභාවධර්මය විසින් බව පැවසිය හැකි ය. ඒවායේ අවසාන ප්රසතිඵලය අපට ලැබෙන ලාබයට වඩා විශ්වයට/ස්‌වභාවධර්මයට ලැබෙන සේවය වන්නේ ය. ජීවිතයේ අරමුණු කරා යන විට සිදු වන්නේ ජානවල වෙනසකි. ජාන වර්ධනය ජීවිතයේ අරුත යෑයි අප පවසමු. එම නිසා අරමුණු කරා යන විට සිදු වන්නේ ජීවිතයේ අරුත සාක්‌ෂාත් කරගැනීමට හෝ එම ක්රි යාදාමයට දායක වීම ය.”

ඊනියා අරමුණ හා අරුත පිළිබඳ ව අදහස් අමරතුංග මහතාගේ නො වේ. එහි වෙනසක් ඇති බව ඒ මහතා වෙනුවෙන් පඹයන් ඉදිරිපත් කළ අය පෙන්වා දීමෙන් පසුව අමරතුංග මහතා එහි වෙනසක් නැතැයි කීමට උත්සාහ කරයි. ඔහු ඒ බව පෙන්වන්නේ” (ඔහු කවරදාවත් කිසිවක් පෙන්වා දී නැත. එහෙත් ඔහු තම ලිපිවල සෑම විටක ම මෙන් සඳහන් කරන්නේ ඔහු ඒ බව කලින් පෙන්වා දී ඇත යනුවෙනි!)  ජීවිතයේ අරමූණ අප සඳහා සැකසුණු එකක් විය හැකි බව  කියමින් (හැකි ය යනුවෙන් යමක් සඳහන් කරන්නේ තමන් ඒ බව හරිහැටි නොදන්නා බැවින් හා ඒ ගැන විශ්වාසයක් නොමැති කමිනි. අනෙක් අතට ජීවිතයේ අරමුණ අප සඳහා සැකසුණු එකක් යනුවෙන් කීමෙන් ඒ මහතා අදහස් කරන්නේ කුමක් ද? ) ඒ අරමුණ කරා යෑමේ දී ජාන වෙනස්වන බව කීයමිනි. ඔහු ජීවිතයේ ඊනියා අරුත සමග ඊනියා අරමුණ ගැට ගසන්නේ ජාන වර්ධනය ජීවිතයේ අරුත යැයි කියමිනි. මෙය ඔහු විශ්වාස කරන බටහිර විද්‍යාවේ ඉගැන්වීම් සමග සම්බන්ධ කරන්නේ කෙසේ දැයි ඔහු අපට පැවසිය යුතු ය. එය ඩාවින්ගේ පරිණාමවාදය සමග එකඟ වේ ද? ජාන වෙනස්වීම් ඊළඟ පරම්පරාවට ගෙන යන්නේ ද? විකෘති කිරීම් හා ස්වාභාවික වරණය ගැන අමරතුංග මහතා කියන්නේ කුමක් ද? ඔහු ලැමාර්ක් ගේ පරිණාමවාදය සමග එකඟ වන්නේ ද?  ආදී කරුණු ගැන අමරතුංග මහතාගෙන් දැන ගැනීමට අපි කුතුහලයෙන් බලා සිටිමු. එමෙන් ම ස්වභාව ධර්මයට සේවය කිරීමට අප ඇති වී තිබෙන්නේ යැයි කීම බුදුදහමට එකඟ වන්නේ ද? අප සසර සැරිසන්නේත් ස්වභාව ධර්මයට සේවය කිරීමට ද? එවිට නිවන් අවබෝධය සසරට සේවයක් කිරීමෙන් වැළකීම ද? ස්වභාව ධර්මය නිවන් දැකීමට සත්ත්වයන්ට ඉඩ දී ඇත්තේ ඇයි? එසේ සත්ත්වයන්ගේ නිවන් අවබෝධයෙන් ඊනියා ස්වභාව ධර්මයට පාඩුවක් සිදුවේ ද? යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංකල්පවල හිරවූ ඊනියා බෞද්ධ බුද්ධිමතුන්ට (අශෝක අමරතුංග මහතා බෞද්ධ යැයි උපකල්පනය කරමි) නිවන් අවබෝධයක් වේ ද?

ඒ මහතා එකී ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙන තෙක් අමරතුංග මහතා තම තර්ක ඥානයේ හෝ වෙනත් යමක හෝ මහිමයෙන් ලබාගෙන ඇති යමක් ගැන කිව යුතු ය. 2015 අගොස්තු 12 වැනි දා ලිපියෙහි ඒ මහතා මෙසේ කියයි. හඳ නමැති වස්‌තුව අභ්යුවකාශයේ යම් කිසි දුරකින් පෘථිවිය වටා යම්කිසි වේගයකින් ගමන් කරන බව විද්යාමඥයින් විසින් සොයාගන්නා ලදී. එම දැනුම පිළිබඳ සියයට සියයක විශ්වාසයක්‌ නොමැති ව හඳ මතට මිනිසකු යවන්නට නොහැකි ය. එම විශ්වාසය පැරැන්නන් ගෙන් පටන්ගෙන වර්ධනය වූ විශ්වාසය ම ය. එම විශ්වාසය යථාර්ථයේ විශ්වාසය ය. හඳ ඇත්තේ විද්යාපඥයා ගේ මනසේ නම් ඒ මතට මිනිසකු යෑවිය නොහැකි ය.”  

මෙහි අර කවදත් කොතැනත් තිබුණේ එකම විද්‍යාව යැයි කීමට ළාමක උත්සාහයක් ද දරා ඇත. හඳ නමැති වස්තුව පෘථිවියේ සිට යම්කිසි දුරකින් යම්කිසි වේගයකින් චලනය වන බව පැරැන්නෝ දැන සිටියෝ ද? අනෙක් අතට ඒ පිළිබඳ සියයට සියයක විශ්වාසයක් වත්මන් බටහිර විද්‍යාඥයන්ට වේ ද? සියයට සියයක විශ්වාසයක් (අමරතුංග මහතාට දැනුමට වඩා විශ්වාස වෙයි) ඇත්තේ කාහට ද? එය යථාර්ථයේ විශ්වාසය යැයි අමරතුංග මහතා කියයි. සමහර විට ඒ මහතා කියන්නේ යථාර්ථය පිළිබඳ විශ්වාසය විය හැකි ය. ඒ කුමක් වුවත් මේ කියන යථාර්ථය කුමක් ද? හඳ කියන වස්තුව නිර්මාණය කරනු ලැබුයේ කවුරුන් විසින් ද? අමරතුංග මහතා බොළඳ ආකාරයකට එහෙත් සාවඥ ව කියන්නේ හඳ ඇත්තේ විද්‍යාඥයන්ගේ මනසෙහි නම් හඳ මතට මිනිසකු යැවිය නොහැකි බව ය. හඳ ඇත්තේ විද්‍යාඥයාගේ හෝ වෙනත් අයකුගේ හෝ මනසෙහි යැයි මේ විවාදයෙහි කියා ඇත්තේ කවුරුන් ද? 

අමරතුංග මහතාට අප විසින් හඳ නිර්මාණය කෙරෙන්නේ ය යන්න තේරුම් ගැනීමට අපහසු වී ඇත. මෙයින් කියන්නේ වඩු කාර්මිකයකු පුටුවක් නිර්මාණය කරන ආකාරයට අප හඳ නිර්මාණය කරන බවක් නො වේ. අනෙක් අතට අප හඳ නිර්මාණය කරන්නේ අපේ මනසෙහි නො වේ. මනස හඳ නිර්මාණය කරන්නේ ය යන්නෙහි තේරුම මනස විසින් අදාළ සංකල්පය, දැනුම නිර්මාණය කෙරෙන්නේ ය යන්න ය. හඳ අනෙක් වස්තූන්ගෙන් වෙන්කර දකින්නේ කවු ද? එය එසේ වෙන්කරන්නේ කවු ද? පෘථග්ජනයා යන්නෙන් වෙන්කරන්නා යන තේරුම ද ලැබෙන බව භාරතීය දර්ශනයෙහි සඳහන් වෙයි. එසේ වෙන්කිරීම ම නිර්මාණයකි. එලෙස හඳ අනෙක් වස්තූන්ගෙන් වෙන්කෙරෙන්නේ මනස විසිනි. මනස විසින් හඳ නිර්මාණය කෙරෙන්නේ ඒ ආකාරයෙනි. අද්වෛත වේදාන්ත දර්ශනයට අනුව බ්‍රහ්මන්ගෙන් වෙන් වී සිටින පෘථග්ජනයෝ සසර සැරිසරති. දෙකක් නැත ඇත්තේ එකක් පමණක් (අද්වෛත) බව බ්‍රහ්මන් පමණක් බව අවබෝධ කරගත් විට සත්ත්වයෝ වෙන් නොකරති. ඒ සමග සංසාර ගමන ද නවතියි. 

මේ බව පැවසු විගස මා බෞද්ධයකු නොවන බව කීමට ඇතැමුන් සූදානම් වනු ඇත. එහෙත් පටිච්චසමුප්පදාය අනුව අප සංඛාර ඇතිකරගන්නේ අවිද්‍යාව නිසා ය. අද්වෛත වේදාන්තයේ අවිද්‍යාව යනු බ්‍රහ්මන්ගෙන් වෙන්වීම යැයි කෙනකුට සැලකිය හැකි ය. මම එය ප්‍රතික්‍ෂෙප කරමි. මා කියන්නේ පටිච්චසමුප්පදාය අනුව අවිද්‍යාව යනු ත්‍රිලක්‍ෂණ නොදැනීම බව ය. ත්‍රිලක්‍ෂණ අනවබෝධය හේතුකොටගෙන අපි දැනුම සංස්කරණය කරමු. එය මගේ ලෝකයෙහි හඳුන්වා දී ඇත්තේ දැනුම නිර්මාණය කිරීමක් ලෙස ය. නිර්මාණය කිරීම යන්නෙන් යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියෙහි නිර්මාණය වැනි අදහසක් දිය හැකි බැවින් මින් මතු දැනුම සංස්කරණය කරන්නේ ය යන්න යොදාගැනීමට අදහස් කරමි. එවිට මගේ ලෝකයෙහි සඳහන් කියමන දැනුම ඉන්ද්‍රිය පද්ධතියට (පංචෙන්ද්‍රියවලට) සංස්කෘතියට හා මනසට සාපේක්‍ෂව මනස විසින් සංස්කරණය කෙරෙන්නේ ය යනුවෙන් සංශෝධනය කරගත හැකි ය. අප හඳ යන වස්තුව සංස්කරණය කරන්නේ අපේ අවිද්‍යාව නිසා ය. එය මනසෙහි සංස්කරණයකි. අප නැත්නම් හඳ ද නැත. හඳ ඇත්තේ නිරීක්‍ෂකයන්ට ය. නිරීක්‍ෂකයන් යනුවෙන් සසර සැරිසරන සත්ත්වයන් හැඳින්විය හැකි ය.  අප හඳ සංස්කරණය කරන්නේ ඒ අර්ථයෙනි. හඳ යනු බොරුවකි. අප විසින් නිර්මාණය කෙරී ඇති බොරුවකි. එය අපේ ප්‍රත්‍යක්‍ෂය ලෙස සැලකෙයි. එහෙත් අප පුටුව ගැන කියා ඇති අයුරෙන් හඳ යනුවෙන් වස්තුවක් ගෝචරවන ඉන්ද්‍රියයක් අප සතුව නැත. ඒ පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර ගුණ ඇසුරෙන් මනස විසින් සංස්කරණය කෙරෙන්නකි. හඳේ ඊනියා ගුණ ද පංවෙචන්ද්‍රිය සමග එකතුවන මනස විසින් සංස්කරණය කෙරෙයි. හඳේ පාට ආදී ඊනියා ගුණ මනස සංස්කරණය කරන්නේ පංචෙන්ද්‍රිය සමග එකතු වී ය. මනස හඳ නම් වස්තුව සංස්කරණය කරන්නේ පංචෙන්ද්‍රියවලින් ද ස්වායත්තව ය. එහි දී පංචෙන්ද්‍රිය ඇසුරෙන් සංස්කරණය කෙරූණු ඊනියා ගුණ ද යොදා ගැනෙයි. එහෙත් හඳ යන්න මනසේ සෘජු සංස්කරණයකි.

ගුරුත්වාකරෂණය ද එවැනි සංස්කරණයකි. එය නිවුටන් විසින් සංස්කරණය කෙරී දැන් බටහිර ලෝකය පමණක් නොව සිංහල බෞද්ධයන් ද ඊනියා යථාර්ථයක් ලෙස දකින පට්ටපල් බොරුවකි. අමරතුංග මහතා කලකට පෙර ගුරුත්චාකර්ෂණය තිබෙන බව කීවේ ය. එහෙත් ඔහු ගුරුත්වාකර්ෂණය ගෝචර වන්නේ කිනම් ඉන්ද්‍රියකට දැයි තවමත් කියා නැත. බටහිර විද්‍යාවේ බොහෝ ක්‍ෂෙත්‍රවල විශාරදයකු වීමට අවුරුදු විසිපහක් පමණ ගතවෙයි. (ඒ බව මා පසුගිය ලිපියක සඳහන් කර ඇත. බටහිර භෞතික විද්‍යාවහි හෝ බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවෙහි හෝ විශාරදයන් වීම ඕනෑම අයකුට කළහැකි දෙයක් නො වේ. දුහුනන් දැනුම් උදෙසා මෙය තවත් පැහැදිලි කළ යුතු යැයි සිතමි.) මෙහි අවුරුදු විසිපහක් යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ වයස ය. ඒ මිස තමන් අදාළ ක්‍ෂෙත්‍රය පමණක් ඉගෙනීමට ගතකල කාලය නො වේ. අයින්ස්ටයින් 1905 දී බටහිර ෙසෙද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යාවට එකතු කිරීම් කරන විට ඔහුගේ වයස විසිහයක් පමණ විය. එවකට ඔහුට ආචාර්ය උපාධියක් නොතිබිණි. ඔහු බටහිර ෙසෙද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යාව හැදෑරීමට අවුරුදු විසිපහක් ගතකර නොතිබිණි. වයස විසිපහක් පමණ ගතවේය යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ වයස ය. ඒ කාලය තුළ පාසල්වල (ජර්මනියේ ජිම්නේසියම්වල, එංගලන්තයේ ග්‍රැමර් ස්කූල්වල) හා විශ්වවිද්‍යාලවල ශිෂ්‍යයෝ අවශ්‍ය දැනුම එක්රැස් කරගිනිති. 1905 අයින්ස්ටයින්ගේ විශ්මිත වර්ෂය ලෙස සැලකෙයි. එකල ඔහුගේ වයස විසිහයක් පමණ විය. ඒ වයස මිස ඔහු ෙසෙද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යාව හැදෑරීමට ගතකල කාලය නො වේ. 

ඇතැමුන් පඬියන් මෙන් පවසන්නේ බටහිර විද්‍යාවෙහි දැනුම ඕනෑම අයකුට ලබාගත හැකි බව ය. එහෙත් පුහුණුවක් නොලැබූ අයකුට එක්ස් කිරණ ඡායාරූපයක් අර්ථකථනය කළ හැකි නො වේ. ඒ සඳහා වෛද්‍ය පීඨයක (ඊනියා වෛද්‍ය විද්‍යාලයෙහි) ලබාගත් දැනුම අවශ්‍ය ය. එහි දී බටහිර භෞතික විද්‍යාව ද යම් ආකාරයකට ආධාර වෙයි. වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයෝ අදාළ භෞතික විද්‍යා දැනුම ද පාසලේ දී ලබාගනිති. බටහිර විද්‍යාවේ රූප ආදිය ඕනෑම අයකුට දැනගත (විවරණය කළ) හැකිය යන්න තවත් පට්ටපල් බොරුවක් පමණ ය. ඇතැමුන් ඒ පට්ටපල් බොරුව කියන්නේ බටහිර විද්‍යාච  ආත්මීය නොවන බව පැවසීම සඳහා ය. එහෙත් පුහුණුවක් නොලැබූ අයකුට ඒ කිසිවක් විවරණය කළ නො හැකි ය. පුහුණුව හා අධ්‍යාපනය මගින් කෙරෙන්නේ සම්මතවාදීව සිතන්නට පුද්ගලයන් පුහුණු කිරීම ය. එහි ඇත්තේ ද ආත්මීය බවකි.  අද පවතින සම්මතවාදය බටහිරයන් විසින් දේශපාලන බලය යොදමින් අනෙක් අය මත ද පටවන ලද්දකි. 

හඳ යන්න බොරුවක් ව පවතිද්දී ගුරුත්වාකර්ෂණය පට්ටපල් බොරුවක් වන්නේ ඇයි? එයට ඇත්තේ සරල පිළිතුරකි. බටහිර විද්‍යාවේ අනෙක් ඊනියා ප්‍රවාද මෙන් ම ගුරුත්වාකර්ෂණය ද බොරු තේරුම් කිරීමට ගොතන ලද වියුක්ත කතාවක් බැවින් එය පට්ටපල් බොරුවක් වෙයි. මා යොදාගන්නා ශබ්දමාලාව අනුව බොරු තේරුම් කරන වියුක්ත කතන්දර පට්ටපල් බොරු වෙයි. මා නොයෙක් විට කියා ඇති පරිදි ගුරුත්වාකර්ෂණය අපේ පංචෙන්ද්‍රියවලින් කිසිවකටවත්  ගෝචර වන්නක් නො වේ. කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ රසායන විද්‍යාව පිළිබඳ කථිකාචාර්යවරයකු නම් තමාට ගුරුත්වාකර්ෂණය දැනෙන බව (ගෝචරවන බව) කියා ඇත. එහෙත් ඔහු තමාගේ කිනම් ඉන්ද්‍රියයකට හෝ අවයවයකට හෝ ගුරුත්වාකර්ෂණය ගෝචර වන්නේ දැයි කීමට මැළි විය. 

අයින්ස්ටයින්ට බලපෑමක් එල්ල කළ අර්නස්ට් මාක් ඕස්ට්‍රියාවේ උපත ලත් බටහිර භෞතික විද්‍යාඥයකු හා දාර්ශනිකයකු විය. ඇතැමුන් විසින් තර්කානුසාරී අනුභූතිවාදයෙහි පියා ලෙස සැලකෙන ඔහු බටහිර විද්‍යාවේ පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර සංසිද්ධි වියුක්ත අදහස්, ප්‍රවාද, සංකල්පවලින් තේරුම් කර දීමට විරුද්ධ විය. ඔහු කියා සිටියේ  ඒ සංසිද්ධි තේරුම් කිරීමට පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර සංකල්ප ආදිය පමණක් යොදාගත යුතු බව ය. ඔහු ඊනියා අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුවලට (inertial frames of reference) විරුද්ධ විය. එවැනි රාමු පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නො වේ. මේ රාමු ද පට්ටපල් බොරු ය. ඒවා ද නිවුටන්ගේ සංස්කරණයකි. මාක්ගේ අදහස් තරුණ අයින්ස්ටයින්ට බලපෑවේ ය. 

අයින්ස්ටයින් තම සාපේක්‍ෂතාවාදයඃ විශේෂ හා සාධාරණ (Relativity : Special and General Theory)  පොතෙහි ද මාක් ගැන සඳහන් කර ඇත. තරමක් දීර්ඝ නමුත් ඒ උපුටා දැක්වීම වැදගත් ය. ඒ සමුද්දේශ රාමු වර්ග දෙකක් ගැන සඳහන් කිරීමේ දී ය. අයින්ස්ටයින් නිවුටන්ගේ යාන්ත්‍රිකයෙහි මෙන් ම ඔහුගේ ම විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදයෙහි ද අඩුවක් දුටුවේ ය. ඔහු ඇතැම් සමුද්දේශ රාමුවල භෞතික විද්‍යාවෙහි නිවුටන්ගේ නියම වලංගුවන නමුත් වෙනත් රාමුවල වලංගු නොවන බව දුටුවේ ය. එය සතුටුදායක නො වේ ය යන්න ඔහුගේ නිගමනය විය. (නිවුටන්ගේ යාන්ත්‍රිකයේ මෙන් ම විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදී යාන්ත්‍රිකයේ ද චලිතය පිළිබඳ නියම වලංගු වන්නේ ඊනියා අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුවල ය.) අයින්ස්ටයින්ට අවශ්‍ය වූයේ එසේ භේදයකින් තොරව භෞතික විද්‍යාවේ ස්වභාව ධර්මයේ නියම (laws of nature)  වලංගුවන ආකාරයක් සංස්කරණය කිරීම ය. අපි අදාළ පෙතෙන් අයින්ස්ටයින් උපුටා දක්වමු.

“We have already stated several times that classical mechanics starts out from the following law: Material particles sufficiently far removed from other material particles continue to move uniformly in a

straight line or continue in a state of rest. We have also repeatedly emphasised that this fundamental law can only be valid for bodies of reference K which possess certain unique states of motion, and which are in uniform translational motion relative to each other. Relative to other reference-bodies K’ the law is not valid. Both in classical mechanics and in the special theory of relativity we therefore differentiate between reference-bodies K relative to which the “recognised laws of nature ” can be said to hold, and

reference-bodies K’ relative to which these laws do not hold.”

අපි මෙය තවදුරටත් පසුව සාකච්ඡා කරමු.           

නලින් ද සිල්වා

2015 දෙසැම්බර් 21

By Noor Nizam – Peace Political Activist and Political Communication Researcher.

The statement made to the media by Police Media Spokesman SP Gunasekera that ‘The Media is ruining Law and investigations’ should be considered very serious and taken notice of. Local newspaper reporters should know their limits of questioning into details when “matters are especially sub-judice”. More education on these matters are needed for journalists and newspaper/TV reporters. Not only this, the TV media is flooded with lots of political talks and programs and the TV channel moderators, it seems are attempting to run the government in power and the politicians. They are even driving a wedge between politicians, parliamentarians, ministers, political parties and the PM and the President. The Minister of Information, the Minister of Parliamentary Affairs and the Hon. Speaker should stop such a Media/TV culture or at least curtail and set limits to it. The air-time licence allocation for such broadcasting should also should scrutinized to see if any violations are been done and the TV stations should be punished, if the Media Freedom has been violated such norms.

Noor Nizam. Peace & Political Activists and Political Communication Researcher.

A Concerned Sinhalese.

The UN has been used by the major powers to get what they want done. I was listening to some of the video talks in LankaWeb and according to the talks, the plan is as follows:

1.Pass hate laws so that no one will be able to criticise Govt actions. Anyone who does will be charged with hate crimes and thrown in jail for 2 years. This is to muzzle the voices of the Sinhalese who will speak in protest.

2. Set up hybrid courts with foreign judges and have mock trials to ensure that our heroes are found guilty. Even if they are not guilty, they will recommend that they should be dismissed from service.

3.The main goal is to ensure that the courts pass a verdict of “systematic genocide of Tamils” by the Sinhalese.

4.Once that is done then a Resolution will be brought in the UN to pass a R2P for Tamils and divide the North and East away from the rest of the country. This division will be enforced by the UN Peacekeeping forces.

5.The UN has already started talking with the President and Prime Minister about sending our troops on UN Peacekeeping and humanitarian missions. This is to ensure that they are out of the country when all this happens and to ensure they are bribed with foreign funds and kept quiet. It may be that West wants to use our troops as “boots on the ground” in Syria and Afghanistan against ISIS and Al Qaeda where the death toll is very high.

6. These countries  will set up bases in North of Sri Lanka and also in Trincomalee.

7.The budget is allowing the Govt to lease up to 5000 acres of land to foreigners for 99 years with only 1% tax. This will probably  allow the tea estates to be taken over by foreign companies including Tamil Diaspora.

8. By cutting the fertilizer subsidy to the paddy farmers, the Govt is going to kill the paddy cultivation and import rice from India. The land that is thus freed will be leased to foreign corporations.
9. The Yahapalanaya managed to pass the budget by giving in to the trade unions, farmers and all who had grievances against the budget. In addition they had given a Govt car with gas to all the MPs who voted for the budget. They have also increased the payment to MPs for a sitting from Rs. 500 to Rs.20,000. This shows how weak the Govt is if they have to resort to bribery to keep the Govt going. The people who just go along with the Yahapalanaya are political prostitutes who are willing to sell themselves for money. I am guessing the UNP got all this money from the Central Bank scam which was pulled off right at the beginning of the UNP govt. RW made sure the Central Bank and the finance ministry reported to him. All attempts to investigate this matter to date have been blocked by Ranil W. My3 dissolved the parliament when the COPE report along with a no confidence motion on RW was brought to the Parliament. Furthermore 115 Central Bank officers were transferred suddenly
10. Even the opposition leader had given his car to Anura Kumara who has been barking like Ranil’s pit bull in gratitude for his services to the Tamil people.

Sri Lanka has been under constant threat from South India for the last 3000 years. From time to time there were Chola invasions. The Sinhala Buddhists managed to throw them back each time. However when the Portuguese and British invaded they brought in large numbers of Tamil Dalits from South India to cultivate the Tea, Coffee and Tobacco plantations. The British caused the most damage by bringing in the most numbers and also by laying waste the entire Uva Wellassa region which was the most salubrious. To date the region has not recovered and none of the succeeding Govts have looked into the issues of the displaced Sinhalese. 

From the time of Independence in 1948 and even before that the Tamils started agitating for the separate state in Sri Lanka North. The Tamil leaders passed the Vaddukodai Resolution in 1976 asking for creation of a separate state by violence.   This Resolution is still in place.

The way I see it the Sinhalese have been subjected to genocide for 3000 years by Tamils and it is still going on. The last war was not against the Tamils but the Terrorist group funded and trained by India. These LTTE terrorists wiped out entire Sinhala villages in the East and all the Sinhalese and Muslims in the North were chased out or killed by LTTE. Is it not genocide too by Tamils of the Sinhalese? How about justice for them. There are 77 million Tamil Dalits only 12 miles away across the Palk straits and the Sinhalese are under constant threat from them. The Tamil Nadu politicians are constantly uttering anti Sinhala rhetoric in India and trying to get India to invade Sri Lanka. 

Harvey Perera had written an excellent article which explains the modus operandi of the Tamil Dalits in invading other countries. He had summarized the issue very succinctly in the following paragraph.

“The whole world was told by the Tamils that they are a minority in Sri Lanka and the majority are suppressing, killing and ill-treating the Tamils. On the contrary they have more rights in Sri Lanka than in Tamil Nadu as they have Free Education and Health Care in Lanka only.  None of the States adjoining Tamil Nadu allows Tamil as a National language. However even though there are only about 9% Tamils in Sri Lanka, Sri Lanka has adopted Tamil as a National/Official language. They get free education, free medical care and are free to live in the South among the Sinhalese. Some statistics regarding SL Tamils for your information from an article in Lanka Web. (Please see Appendix).

Most of these Tamils were Dalits or Untouchables from South India. In India ‘Untouchability’ is an institutionalized form of slavery. If someone is born to the Untouchable caste (now known as Dalits), they have little hope. Their station in life is fixed. In their birth certificates they have to state their fathers caste. To escape caste many of them have migrated to other countries – a move which is most likely encouraged by India. They are in Malaysia, Fiji, Mauritius, Madagascar, Australia, Canada, Europe, Sri Lanka, South Africa, etc. Sri Lanka is particularly vulnerable to illegal migration since Tamil Nadu is only 12 miles away across the Palk Straits. So by encouraging the emigration of the Dalits from India, the upper caste people have reduced the Dalits the way U.K. got rid of their convicts by sending them to Australia.”

This is the main reason as to why the Tamils have created issues in Sri Lanka while in all the other countries they migrated to they have been lying low. They are hoping that by creating an issue where there is none, they can justify creation of a separate state in Sri Lanka for Tamils, which will empower them to import the millions of Tamil Dalits from India and take over Sri Lanka.  This method of exporting their unwanted to other countries is also a way by which India has been slowly invading all the countries mentioned above. In case of Fiji, which is another small Island, the current percentage of Indians is 51%. They have banned Indians from migrating to the country any more.”

He had also out lined the possible solutions to the problem for Sri Lanka which is excellent.

The full article is at: https://www.lankaweb.com/news/items/2015/08/03/slow-strangulation-of-sri-lanka-and-the-sinhalese/

It is the Sinhalese who need protection under the R2P against Tamil invasion either direct or indirect. The Tamils have a home land just 12 miles away where they came from. The Sinhalese have nowhere to go other than Sri Lanka. I would like to urge the foreign countries involved in current Sri Lanka affairs to have mercy and let the Sinhlalese keep their land and culture intact without breaking it up. Almost 100,000 people both Sinhala and Tamil died in the 30 year senseless war and 27,000 soldiers laid down their lives and another 23,000 lost their limbs and were injured badly. If they need the use of the ports they can sign an agreement with the GoSL rather than this mockery of justice they are trying to indulge in by having hybrid courts to indict the Sinhala leadership who removed Tamil terrorism and then impose R2P on the country to save the Tamils from the Sinhalese. It is obvious the ultimate goal of the foreign countries is to get back Sri Lanka as a Colony and have complete control over the ports and airspace. It is obvious from the way the constitution and budget is headed that break up of the country is what the CBK, My3, RW who are acting puppets for the these countries want for their masters.

ST​OCK MARKET ( NOT ATTRACTIVE ANYMORE TO FOREIGN & LOCAL INVESTORS)
QUANTITATIVEVE EASING ( HEADING TOWARDS A DEBASED CURRENCY)
WAGE RISE  UNAFFORFDABLE ( GREEK SCENARIO)

The writing is on the wall. The Country is on a slippery slope to Hara Kiri.

Like the Roman Emperor Diocletian  who debased the country’s money and sent prices racing up, by producing extra copper coins to pay the salaries of state workers and soldiers. Sri Lanka’s central bank is now printing billions of rupees of pay a 10,000 rupee salary hike to state workers and enforce rate cuts

“Price controls are a slippery slope. Where will the line be drawn?  According to Anushka Wijesinha, Chief Economist at Sri Lanka’s Ceylon Chamber of Commerce –

“Price controls are not a sustainable strategy for a competitive market-oriented economy.”

Yahapalanaya Hoppers

The hoppers of the ‘Yahapalanaya’ or ‘Good Governance’ regime are now smaller than the hoppers sold during the Rajapaksa administration.

The hoppers are now smaller and thinner with some partly burnt, while the softer bump in the middle is also smaller or absent altogether. Some hopper makers have stopped giving lunu miris (a salad made of onions and chili) with hoppers.

The most dangerous results of price controls, which cannot be followed in practice to keep people supplied are that they make previously law-abiding citizens lose respect for the law turning into ‘black marketers’, encouraging a lawless society.

After 30+ years of Death Destruction and Despair the Country entered a period of Capitalization to pay dividends for the future Generations to benefit by  embarking on mega Infrastructure projects an absolute necessity if Sri-Lanka hopes to attract Foreign and Local investors to establish Commercial Enterprises that will provide employment to the people. If unemployment soars to record levels and the feel good factor fades away the youth of the country in their desperation will resort to ugly means for their daily bread.

$ 600M WB loan hits snags

Ceylon Finance Today: The outcome of Sri Lanka’s budgetary support /policy aid discussions with the World Bank may get delayed due to some bureaucratic issues, Treasury Secretary Dr.R.H.S. Samaratunga told Ceylon FT yesterday.
“Our year end budget deficit is well over the target than expected. It is mainly due to fulfilment of the present government’s 100 days programme promises,” he said.

$ 600M WB loan hits snags

By Ishara Gamage
Ceylon Finance Today: The outcome of Sri Lanka’s budgetary support /policy aid discussions with the World Bank may get delayed due to some bureaucratic issues, Treasury Secretary Dr.R.H.S. Samaratunga told Ceylon FT yesterday.
“Our year end budget deficit is well over the target than expected. It is mainly due to fulfilment of the present government’s 100 days programme promises,” he said.
Samaratunga said that final budget deficit figure can be disclosed after Christmas. Speaking to the “Ceylon FT”, Central Bank of Sri Lanka (CBSL) governor Arjuna Mahendran earlier said that Sri Lanka can seek a US$ 600 million World Bank (WB) budgetary support programme which is currently being finalized by the Finance Ministry and the WB.
“Our external resource department currently is having very fruitful discussions with the WB, but the final outcome may get delayed due to some bureaucratic issues concerning both parties,” Samaratunga said. He however didn’t disclose what this bureaucratic entanglement was, nor the amount…sought for by the government.

Instead, Samaratunga said that Sri Lanka can seek a further US$ one to two billion additional WB funding as low cost development assistance.
Meanwhile, Finance Minister Ravi Karunanayake recently told a forum in Colombo that the budget deficit will be around 6.8 % of GDP for this year, higher than the budgeted 4.4 %.

Amila Wijesinghe – LLB (Hons)

Ladies and Gentlemen, distinguished speakers and guests.

We are here today to discuss the future of the death penalty in Sri Lanka. This is something that is of great relevance to this country, as an issue that has been a matter of significant contention within our society’s history. Quite often, events which gain national prominence due to their exceptionally tragic and gruesome nature, can have a drastic impact on public perceptions towards the death penalty. We have seen this to be true in Sri Lanka where recent events have brought the issue of capital punishment to the forefront of public debate, and this is one of the reasons why we are here today. Ours is a country that has de facto gotten rid of the death penalty – we haven’t had an execution since the 1970’s, however what we’ll consider today is whether we should implement the penalty of death which still remains in our statutes, or move towards true abolition de jure (by law). We have with us today some very qualified and distinguished speakers who will be able to share with us some of their views. These speakers come from a broad cross-section of society and we will have the opportunity to hear their different perspectives on this issue based on their experiences. I will try and make some brief notes on the context in which this debate is set.

Right to Life

A common consideration of many when discussing the issue of capital punishment, is whether a state has the authority to end a person’s life when there is a broad global consensus that every individual has a Right to life that must be safeguarded by the state to the best of its abilities. Some people even call the death penalty ‘State-sponsored murder’. Article 6 of the International Covenant on Civil and Political Rights (which Sri Lanka is party to), recognises that ‘every human being has the inherent right to life’. However, it also goes on to state that ‘in countries that have not abolished the death penalty, (the) sentence of death may be imposed’ for the most serious crimes. I think this is a recognition that the right to life is not necessarily absolute. In fact there are many circumstances where an individual’s right to life is qualified due to his actions. For instance, a mass-shooter who has a gun and starts shooting is a threat to the public and their fundamental rights and he therefore forfeits his right to life as the state can then legitimately kill him through the police.  An interesting aspect of international law is that whilst the right to life can be limited in certain circumstances, the prohibition on torture is absolute. This has attained the highest authority in international law of jus cogens, which means it cannot be derogated from under any circumstances. In other words, a state can’t torture you, but it can kill you – sometimes. This is something worth bearing in mind for the discussion on the death penalty, as one point raised by many abolitionists is the view that the implementation of the death penalty constitutes torture (or cruel and degrading treatment) due to the extended legal proceedings and uncertainty of outcome, resulting in severe physical and mental pain. It is however, a matter of debate, whether this should apply to lawful sanctions such as the death penalty, where it is an inherent aspect of the punishment itself.

Retributive vs Rehabilitative Justice

Another important consideration is the legal and moral perception of justice as a retributive or rehabilitative mechanism. Is the purpose of our penal system to make a person suffer for the crime he has committed and perhaps provide the family of a victim of murder some closure – or is it based upon reforming the individual during his punishment and reintegrating him into society. Most systems can be considered a mix of the two. People see the law as providing punishment that is proportionate to a crime committed and its value as a deterrent, but we also recognise the right to be pardoned or receive parole based on conduct. We want an individual to pay for his crime, however it’s not usually an eye for an eye. We do not believe that someone who has committed assault should be beaten up equally as punishment. We don’t believe that a rapist should be punished by sexually assaulting him. So in this sense, capital punishment can be seen as unique when a man is executed for committing murder.  Public perceptions towards the role of the law and penal system can vary between the societies of different countries and we cannot for example cut and paste the approaches of the western liberal countries. Asian and African states tend to take a stronger view towards the death penalty as a just punishment for the worst criminals. We therefore must strive to accommodate and implement our own principles. However, as we’ve already seen, certain crimes that are exceptionally gruesome which receive wide media coverage can cause a significant shift in public opinion towards capital punishment. There is a tendency to focus on those that are guilty whilst overlooking the fundamental safeguards that must be protected to ensure the interests of the innocent. The problem with public opinion is that it can be quite fickle, and it’s a difficult thing to base a legal system solely on. This is precisely why forums such as this are of such importance as they facilitate public debate and understanding on the issue and I’m sure our expert speakers will provide us with some invaluable insight.

Alternatives and International Examples

As the theme of our discussion today is the future of the death penalty in Sri Lanka, I think it is extremely pertinent for us to consider the alternatives available and the experiences of other countries that have moved away from capital punishment whilst retaining public confidence in their legal systems. Any alternative to the punishment of a serious criminal offense, must be socially, morally and economically viable – and quite importantly, especially in Sri Lanka, it must satisfy the retributive demands of the public who must be confident that the criminals are being punished.

One example is the United States, which actually abolished the death penalty between 1972 and 1976. After the death penalty was reinstated following the case of Gregg v. Georgia in 1976, many states increasingly turned towards the alternative of Life imprisonment without parole. This would be indicative of a shift in attitudes towards the penal system, where the objective is not to change or improve the criminal, but to punish him. It is about retribution. This makes it much easier for the public to feel that there is a just punishment when there is no option for a dangerous criminal to be released from prison after a few years. The use of LWOP has been adopted by other countries such as England and Wales, the Netherlands, Kenya and Turkey. Some countries like Vietnam, will consider amnesty after a minimum of 20-30 years.

In the United Kingdom, there is a mandatory sentence of life imprisonment for the crime of murder. At the time of sentencing, the court will impose a tariff, which is the minimum amount of years that must be served in prison, so that the need for punishment is met, only after which a prisoner can be considered for release.

Conclusion

In Sri Lanka, we have to realise that there is a thing called penal populism, where there is a relationship between politics and policy. The politicians of the country have to be able to reassure the public that they are guaranteeing retribution and deterrence for the most serious of crimes and this is the context of the issue in our country.

That concludes my brief notes on the issue, I thank you for listening and I look forward to hearing from our eminent panel who will continue this discussion at a very important time when our government is deliberating on a new constitution.

Amila Wijesinghe – LLB (Hons), Postgraduate student of the LLM Public International Law (University of Nottingham)

Courtesy Hiru News

The police have launched an investigation to find out whether Parliamentarian (MP) Hirunika Premachandra is involved in the incident where a youth was abducted in broad day light in Dematagoda and assaulted. The defender in connection with the abduction incident has already been confirmed to be belonging to parliamentarian (MP)Hirunika Premachandra. The abducted person is stating that those who abducted him were parliamentarian (MP) Hirunika Premachandra’s body guards.

A 34 year old resident of Gothatuwa area named Amila Priyanga Amarasinghe who was employed at a drapery store in Dematagoda was abducted (21) at around 2.30pm by a group who arrived in the said defender. The incident has been recorded in the CCTV camera fixed at the drapery store as well. An employee serving at the drapery store stated to HIRU News that the persons who entered the store carried out the abduction.

An employee who was an eye witness……..

Two persons came in to the store…..a tall person and a lean person came and asked whether he was Amila….. When he replied stating yes..They took the phone and escorted him out……..afterwards pulled and assaulted him and put him in the jeep and left.”

The abducted person stated to HIRU News that the said persons abducted him from Dematagoda and took him to parliamentarian (MP) Hirunika Premachandra’s office situated at Kolonnawa.

The abducted Amila Priyanga Amarasinghe describing the incident…………..

” They pulled me and went…assaulted on the head…punched me in the stomach…. It was later that I got to know that they were Hirunika’s body guards since I also live in Kolonnawa….altogether there were eight of them….they told me that I will be locked up with a packet of cocaine….they took me away from there…..to Hirunika’s office….situated near the Kolonnawa UC……Took me by dragging and put me inside….. Hirunika was there seated in a chair….she got up and came …and asked whether this was him….. She seated herself on the table and said that I have the power to abduct anyone where ever they may be…..I am a lawyer… I know what to do ….tell whatever you want to the police…..and stated that she will do whatever she wants…..”

The Colombo Crime Division (CID) has arrested yesterday (22) afternoon six persons who were suspected to have carried out the abduction.

 The police media spokesman stated that the suspects will be subjected to an identification parade after being produced to the Fort magistrate court.  While Parliamentarian (MP) Hirunika Premachandra was also present with them.

HIRU News queried further on this incident from the police media spokesman Assistant superintendent of police (ASP) Ruwan Gunasekara.

He stated that it has been confirmed that the defender vehicle belonged to the parliamentarian. And the media spokesman further stated that investigations in connection with the incident are still being carried out.

The area residents are puzzled as to why innocent people are subjected to thuggery by the henchmen of parliamentarians who are sheltered under the good governance.

Look below for CCTV Footage

Courtesy The Daily Mirror

Ronnie de Mel earned the reputation of having held the post of the Minister of Finance for 17 years under the UNP government which was elected in 1977. He was first elected as MP for Devinuwara in 1967 under the SLFP ticket. It was thought the best time to interview Ronnie de Mel was now as the presentation of the 2016 Budget and its adoption was just completed.

Q As the minister of finance of this country how many budgets were prepared by you?

From 1977 up to 1988 as the minister of finance and planning. During that period, I presented the budget on eleven occasions, and I am the first finance minister to have done it.

QHaving achieved such an yeoman task in preparing 11 budgets, how many of your budgets had to be amended before their adoption.

After the budgets were presented, there was no occasion when amendments were made to them.

QThe budget is revealed after it is presented in Parliament. Some say that budgets are prepared in secret. Is there any truth in it?

I do not know how it is prepared now but during our time there was nothing like that. We started  preparing the budget from January of each year though it is presented in November. The Finance Ministry continues this task for ten months. There is a separate section in the ministry for that. There was a director general for the budget and specially selected staff for the job to work under him. In January, I used to have joint discussions as the minister in charge with the secretaries and other senior officers. They were basic talks where the nature of the proposed budget was identified. This was followed by another discussion with the permanent secretary, the director of the budget unit and other permanent secretaries of ministries. At this meeting the amount of budgetary allocations that would be made available to each ministry was disclosed together with the details of projects the ministries would handle in the coming year and their proposals. Then all these permanent secretaries were summoned in March, by which time most of the budget proposals had been planned. These discussions continued for several months afterwards.

QSome secretaries of ministries may put forward proposals that may not be possible to implement?

We declined those that could not be done.

QHow did you involve Late President J.R. Jayawardene into budget preparations?

He was the only finance minister to have become the president of the country. And he was the only leader who knew about the Finance Ministry and financial issues. Dudley also knew a little. Mrs Bandaranaike, Chandrika Kumarathunga lacked any knowledge of it and Mahinda Rajapaksa did not know anything. As J.R had been the first finance minister, I was able to discuss with him any matters related to the budget. No sooner the basic proposals were decided upon I had a one- to- one discussion with J.R, when I submitted the allocations proposed for the various projects and obtained his advice.

QSome say that you used to meet J.R once or twice every week and discussed the budget.

Yes, once the proposals were ready in June I continued to have discussions with him. He visited me at my residence very often and had dinner with me and the topic of discussions at the dinner table too related to the budget. He had a vast knowledge of world affairs and was always on the alert of situations in countries like India or the USA and what impact those situations would have on our country.

QAt the time you were the finance minister and Mr. Premadasa was the prime minister didn’t he request for finances for housing, and projects like Gam Udawa by-passing his permanent secretary?

I had issues with Premadasa frequently and there were disagreements

Q What were the issues?

Were they connected to insufficient financial allocations? Whatever the allocations that were made, they were insufficient for him. We made allocations from the budget but his programme of providing homes for the homeless evoked issues on financial allocations.

Qwhat were those issues?

At that time when the budget was prepared, we sought help from international donors. If we provided Rs.50 million from our own resources, we could obtain Rs. 50 million as aid from these donors. To get aid I had to go before the World Bank, the IMF and to other donor countries. We also had to speak to foreign media and get them to publish the programmes envisaged by us for the development of the country. We also had to meet ministers, prime ministers and presidents of some of these countries and seek aid for projects in the pipe line. All this aid, sought after would get approval only if they were production driven and investment oriented. They were not willing to give assistance for Premadasa’s  housing projects. I could not convince him on this issue and consequently it led misunderstandings between us. He was under the impression that I helped Lalith and Gamini and allocated more funds to them. I wanted to understand the real situation.

QSo you had to accompany Mr Premadasa to the World Bank in order to prove your thinking?

Yes. I told him that if he thought that I was not helping his ministry, that we should go to the World Bank and obtain clarification. Premadasa was  happy with the suggestion, and J.R. approved our visit. It had been the practice that I go alone or with only two ministry officials when ever I proceeded on this type of mission. Premadasa was accompanied by about four or five officials who carried several books, files and documents with them. At that time Robert McNamara was the chief at the World Bank. He had been a one-time defense minister in the American Cabinet. He happened to be a proud man and meeting the Prime Minister of Sri Lanka was nothing new to him. I felt that McNamara at the outset did not condone the presence of a large delegation accompanying Premadasa.

QIs it true that McNamara interrupted Premadasa’s lengthy speech and gave him a short reply?

If someone comes with a large delegation he is considered as a person who cannot present facts on his own. So McNamara quipped Mr. Prime Minister what have you got to say”? Premadasa had enough stuff to talk for even five days. He called for various reports, files and other documents from his entourage of officials, who walked in and out of the meeting. This took about twenty minutes and McNamara’s patience was running out. Finally, he said, Mr Prime Minister tell me plainly why you have come here”? Premadasa replied,” I have launched a massive project of providing houses for the homeless and the funds provided by the World Bank was quite insufficient.” McNamara’s reply was very short, he said, We will consider, whether we could give more and inform you accordingly.” Later it became clear to everyone that aid was not given for housing projects but for investments and industries.

QWas Mr Premadasa convinced after that?

No, the dispute continued. Funds more than that allocated for the Mahaveli given to him as his aim was to help the poor. I also believed in that principle as I also came forward by helping the poor.

QIs it true that both Gamini and Lalith complained to J.R. on this matter?

Yes, naturally when Lalith was looking after trade and Gamini looking after Mahaveli they too needed financial assistance, and they felt more funds were being diverted to housing. There were other ministers too who complained about the allocations for their projects.

QIn the event of a budget defeat the government has to go home?

Yes, it has its origin in Britain. That is why the preparation of the budget takes such a long time and  presidents and the prime ministers spend much time in evaluating it.

QYou raised your objections to the 1983 Referendum and had to leave the government?

Yes, I was asked by J.R. to withdraw my comments on the Referendum, which I did not, and resigned to function as an independent member.

QDuring the implementation of the report of the Land Reform Commission under Mrs Bandaranaike, how much of your lands were acquired by the government?

Five thousand 5000 acres of my lands were acquired. Later I got back 50 acres, and my children got 50 acres each.

– See more at: http://www.dailymirror.lk/100559/eleven-budgets-without-amendments-in-a-row#sthash.Ky3uWwJ2.dpuf

by Dasun Edirisinghe Courtesy Island

Bank employees yesterday alleged that the government was working according to a plan to privatise the state banks. General Secretary of the All Ceylon Bank Employees Union (ACBEU) Gamini Rathnasiri said 18 points in the budget were inimical to the banking sector but they had not been amended.

Rathnasiri said the government’s decision to withdraw accounts of government institutions from the state banks and remove pawning business from them posed a very serious threat to them.

The state banks accounted for two thirds of the pawning business and they served the people living in remote areas which the private banks did not cater to.

State banks would go belly up soon due to the policies of the Sirisena-Wickremesinghe government, the trade unionist said, noting that its next step would be to privatise those institutions in keeping with a secret plan which could not be implemented earlier as part of the then UNP-led UNF government’s Regaining Sri Lanka programme (2001-2004).

Rathnasiri said that the trade unions had decided to mobilise the customers of state banks in their efforts to save those institutions.

We will launch a programme to inform customers of the ill-effects of the budget proposals on them,” he said, adding that they had already informed their decision to other bank trade unions, including Lanka Bank Employees Union as they were the major trade union of the banking sector.

Rathnasiri accused some trade unions in their alliance of having betrayed them by joining hands with the government during the Dec. 15 strike. However, he said the strikers had succeeded in paralysing the banking services on that day in spite of efforts by the government and its trade unions lackeys to sabotage the workers’ struggle.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

මෙය පාපෝච්චාරණයක් නොවේ. එහෙත් මම සත්‍ය නොවලහා ප්‍රකාශ කල යුතුය​.මම සිටියේ ඉතා දුෂ්කර තත්වයකය​. එම නිසා මට වෙනත් විකල්පයක් නොවීය​. මම බැංකුව  කැඩුවෙමි. බැංකුවක් කැඩීම බරපතළ වරදකි.බැංකුවක් කඩා වසර දහයකට සිපිරිගෙට ගිය අයෙකු ගැන මා දනිමි. මම බැංකුව කැඩුවේ මාගේ පුද්ගලික අවශ්‍යාතාවක් සපුරා ගන්නට නොවේ. එහෙත් එය එසේ සාදාරනීකරණය කළ හැකිදැයි මම නොදනිමි.

මේ කතාව අසා ඔබට මා වරදකරුවෙක්ද යන්න නිගමනය කල හැක​. මෙම සිද්ධිය අතීතයේ වූ සිදුවීමක් නිසා මම පොලිසියට බිය නොවෙමි.  මට නීති මගින් ක්‍රියා කිරීමට ඇති හැකියාවද අවමය. නමුත් මම සත්‍ය පවසමි. බැංකුව කැඩුවේ මාය​. ඒ මගේ අතින් සිදු වූ ප්‍රථම සහ අවසාන බැංකු කැඩීමයි.

වේලාව අළුයම තුනට පමණ විය​. මුළු නගරයම සුවසේ නිදයි. අඳුර නිසා කිසිවෙකු දකින්නට නැත​. මගේ සහායකයා විදුළි පන් දමක් අල්ලාගෙන සිටියි. එම එළියෙන් මට බැංකුවේ දොරට දමා තිබෙන යකඩ ඉබ්බා පෙනෙයි. මම අතේ තිබූ යකඩයෙන්  ඉබ්බාට වේගවත් පහරක් දුන්නෙමි. රාත්‍රී නිහඞතාව බිඳ ගෙන විශාල ශබ්දයක් උත්පාදනය විය​. ආරක්‍ෂක නිලධාරීන් පෙනෙනෙ තෙක් මානයක නැත​. ඔවුන් නිදාගෙන හෝ නැතහොත් තම නිවෙස් වලට ගොස් තිබෙනවා විය හැකිය​. කිසිවෙකු පැමිනියේ නැත​. එම නිසා මට මානසික ඒකාග්‍රතාව තබා ගැනීමට හැකි විය​.

මම යළිත් වරක් ඉබ්බාට වැරයේ පහර දුන්නෙමි. යලිත් වරක් අර දෝංකාර නාදය ආවේය​. පෙනෙන තෙක් මානයක කිසිවෙකු දකින්නට නැත​. මුළු මාතලේ නගරයම තද නින්දක ගැලී සිටියි. එම නිසා මම වැරයේ තවත් පහරවල් නොකඩවා එල්ල කලෙමි. අවසානයේදී ඉබ්බා කැඩී ගියේය​. මම සෙමෙන් සෙමෙන් බැංකුවේ දොර ඇරියෙමි.  මම බැංකුවේ බිත්තියක තිබූ ස්විචය ක්‍රියාත්මක කොට විදුළි බුබුල දැල්වූයෙමි. බැංකුව ආලෝකමත් විය​.

මම බැංකුව පීරා මට අවශ්‍ය දේ සෙව්වෙමි. අවසානයේදී එය මට සමු විය​. ඉතා අනර්ඝ ඕ නෙගටිව් රුධිර ෆ්ලැකෝනය මා ඉදිරියේ විය මම එය අතට ගත්තෙමි.  රුධිර ෆ්ලැකෝනය අතට ගත් මා එක එල්ලයේම ශල්‍යාගාරයට දිව ගියේ අසාධ්‍ය රෝගියාට රුධිර පාරවිලනය කිරීමටයි. මගේ වෑයම නිසා රෝගියාගේ දිවි ගැලවුනේය​.

( 1994 වසරේ මාතලේ රෝහලේ ලේ බැංකුව භාර නිලධාරියා ලේ බැංකුවේ යතුර අමතක වීමක් නිසා ගෙදර ගෙන යන ලදි. රාත්‍රියේ රෝගියෙකුට රුධිරය අවශ්‍ය වූ අතර ලේ බැංකුවේ යතුර නොමැති නිසා ලේ බැංකුවේ දොර කඩා අවශ්‍ය රුධිර වර්ගය ලබා ගන්නා ලෙසට දිස්ත්‍රික් වෛද්‍ය නිලධාරියා මට උපදෙස් දුන්නේය​)

Editorial – Island

December 23, 2015, 9:03 pm

Some people have all the luck in this country. They are the politicians who live off the fat of the land at the expense of the public. MPs are paid salaries to attend Parliament. It defies comprehension why they should be given anything extra for being present in the House. As if that were not enough their attendance allowance is to be increased from Rs. 500 to Rs. 20,000 per sitting, we are told. Parliament usually sits eight days a month and the government is planning to have sittings on ten days.

MPs are notorious for skipping parliamentary sittings. There have been instances where even those billed to open debates on crucial issues kept away. They come, they sign and they vanish like municipal labourers. Eight days are more than enough for parliamentarians to discuss anything of national importance, provided they make the best use of proceedings without hurling abuse and resorting to fisticuffs.

Sittings are, more often than not, inquorate. So, the question is what the MPs are going to do on the two additional days. Do they need any more time for wrestling, boxing, self-immolation attempts and other such activities?

The proponents of an enhanced sitting allowance argue that it will incentivise the MPs to attend Parliament. It is like hurling a huge chunk of umbalakada (‘Maldive fish)’ at a thieving cat running away with a piece of meat, as a local saying goes. The solution is not to throw money at the problem; party leaders ought to take disciplinary action against the MPs who shirk their responsibilities.

This newspaper reported a few weeks ago that an MP could obtain a duty free vehicle permit even if he or she resigned within hours of being sworn in. The government has proposed to scrap the non-contributory pension scheme for public employees to be recruited. But, politicians who complete five years as MPs, doing precious little, are entitled to pensions. A veteran trade unionist has urged the government to abolish the pension scheme for MPs before proposing to deprive state employees of their pension rights.

Government politicians go into spiels about their pecuniary difficulties when the educated youth in universities demand an increase in the Mahapola stipend. But, they are never short of funds to feather the nests of parliamentarians most of whom have not even passed the GCE O/L examination.

A parent who lectures to his or her children on the value of education runs the risk of being questioned whether one should study at all in a country where one need not have educational qualifications to become even the head of state. Children ask tough questions! They may also want to know why anyone should ever bother to study hard when the opportunities are available for school dropouts to do anything illegal with impunity, amass enough wealth, spend part of it on election bribes for the poor, get elected, secure a ministerial post and have even highly educated top professionals groveling before them.

The government has also offered to increase MPs’ staff from three to 18 each. Why should public funds be wasted in this manner? There is a pressing need for downsizing both the Cabinet and Parliament. When the number of MPs was increased to 225, there were no Provincial Councils. Today, there are about 400 provincial councillors in addition to 45 ministers in the nine provinces. Therefore, the number of parliamentarians should be drastically reduced.

Perks and privileges enjoyed by MPs continue to attract the scum of the earth to Parliament. The best way to discourage such elements from taking to politics is to bring parliamentarians down a peg or two. Instead, successive governments have made politics attractive to criminals and nitwits.

Dr. Kingsley A. de Alwis Courtesy Island

Recent news reports say that President Sirisena is to present a motion to convert the Parliament into a Constituent Assembly on January 9, 2016. This is indeed a stab in the back of the people who, under the leadership of civil society, voted him into power one year before on that very date. Et tu Sirisena?

It will simply mean that we could end up with a constitution of the politicians, by the politicians, for the benefit of politicians. Considering the quality of the MPs in Parliament, we will have to expect the worst. The Constitution is the highest law of the land.

Can it be left to a bunch of people among whom are those of proven dishonesty and criminal backgrounds, not to mention low IQ?

The process of constitution-making is as critical as the substance of the Constitution. If the people are not consulted, and have no input into making the Constitution, they will have no ownership or acceptance of the resulting laws. It may be laying the foundation for anarchy, because people can have no respect for a constitution which they had no say in framing. To be accepted by the general body politic, the Constitution should be based on public consultations with civil society, including professional organizations, trade unions, the business community, religious bodies, academia, and ordinary citizens too.

The other essential requirement for framing a sound constitution acceptable to all is that enough time should be given to these organizations and ordinary citizens to make their contributions, and subsequently to give their comments on a draft constitution, once it is ready. Constitution making should not be a hurried process in which the views and aspirations of any significant group of people are ridden over roughshod. It would be a recipe for future disaster.

It would be wise to get the administrative and logistical assistance of the UN in the process of constitution making, in getting its expert advice on the actual drafting of the Constitution, and also in setting up mechanisms of public consultation at various stages of the process. The UN has recently helped a number of countries in constitution-making. These include Afghanistan, Cambodia, Iraq, Nepal and Timor-Leste. We could benefit from the lessons learned from its experience in constitution making processes in these countries.

I appeal to the President not to allow self-seeking power-hungry politicians in Parliament to foist a faulty constitution on this country, thereby letting down the same civil society that brought him into power last January.

Dr. Kingsley A. de Alwis

Ceylon Today Editorial Courtesy Ceylon Today

Daya Hettiarachchi Toronto Canada

National Unity and Re conciliations

RE your recent statement on the above topic  I  am sure the entire country would welcome your proposal ,the way I do, to teach National Unity and Reconciliation” as a classroom subject. Any effective effort to eradicate mutual distrust among the communities and thus national building” is highly commendable.

Please be courteous to consider the following observations.

The proposed classroom teaching is only for the conflict resolution caused by the after effects of the war. Source materials for research will be in short supply being limited to the history of Sri Lanka and some of it may not help the reconciliation efforts.  Sri Lanka is a multi-ethnic, multi -religious   and multi -cultural society, and the national policy of education must reflect this reality.

THEREFORE A BETTER  ALTERNATIVE WOULD BE TO HAVE HUMAN RIGHTS (HR) AS A PART OF THE SCHOOL CARRICULUM  WITH DUE PRIORITY AND EMPHASIZE ON NATIONAL UNITY AND RECONCILIATIONS CONCERNS. This can be achieved through the practice of principles of HR, as conflicts do stem from disregarding rights of other(s).

Kindergarten children may be introduced to civic mindedness, social values and tolerant behavior and progressively upgraded by inclusion of positive examples of peaceful coexistence of other countries, culminating in university graduate studies on principles of all major religions and UN declaration on Human Rights.

This effort will no doubt be   globally and universally acknowledged and praised.

Daya Hettiarachchi

BY Gagani Weerakoon Courtesy Ceylon Today

By TOM BATCHELOR Courtesy The Daily Express

RUSSIAN President Vladimir Putin has beaten David Cameron to be crowned the most popular choice for the next prime minster of the United Kingdom.

By Dr Dayan Jayatilleka Courtesy The Daily Mirror

Three speeches last week revealed our future. Each concerned an aspect of this island’s fate.Together they show the whole. The Prime Minister announced that the country will have a new political system next year. That change has to be understood within a geopolitical and geo-strategic context signalled in two speeches, by an Indian Minister and a senior US official.

India’s Road Transport and Highways Minister Nitin Gadkari informed Lokh Sabha yesterday that India will construct a bridge and tunnel linking Rameswaram in India with Sri Lanka…The project was also discussed by Prime Minister Narendra Modi with his counterpart during the latter’s recent visit, Gadkari said”. (The Hindu, Dec 17, 2015)

Courtesy Island

December 23, 2015, 9:05 pm

The much nervously anticipated US Federal Reserve interest rate rise is now upon the world and it is expected to have an unsettling impact on the economic fortunes of the emerging economies in particular. Sections in Sri Lanka are reassuring themselves that there would be no immediate adverse impact for the local economy from this rate change but time could prove the opposite. Indeed, all foreign commercial borrowings and loans will eventually prove costly and to that extent, almost all the economies of the world would be affected negatively by the US interest rate hike. And Sri Lanka is likely to feel the pinch too because foreign borrowings will remain a mainstay of its economy.

What the above proves is the continuing ‘power’ of the US dollar. That is, developments in the international economy would continue to be shaped in the main in the foreseeable future by the vibrancy or otherwise of the US economy. In fact, even as this is being written, a rebound in the US economy, following some years recession, is affecting the economic well being of all the main economies of the world, including that of China. The fact that is staring us in the face is that a resurgence of the US economy is having a ripple effect all over the world, regardless of how US power is viewed by the latter.

(L to R) British Foreign Secretary William Hague, Chinese Foreign Minister Wang Yi, US Secretary of State John Kerry, French Foreign Minister Laurent Fabius, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov, EU foreign policy chief Catherine Ashton and Iranian Foreign Minister Mohammad Javad Zarif attend a plenary session on early November 24, 2013 in Geneva. (AFP Photo)

That said, the position cannot be challenged that US hegemonic influence worldwide is on the decline. It has waned in proportion to which the influence and power of other international players have increased over the past twenty years. The US-centred unipolarity of the distribution of international political, economic and military power, which was a strong feature of the world which emerged from the Cold War decades, is giving way to a multipolar international power structure where China, Russia, India and Iran, to name a few states, would have considerable influence.

But we are still some years away from an international order in which the US in particular and the West in general would be eclipsed by the newer predominant powers just mentioned. It is not coming any time soon although US power would be challenged almost every step of the way to a vastly changed world power distribution system. For the foreseeable future, US power will remain an important factor to contend with. If this were not so, the US dollar would not be continuing to prove its decisive weight in the international monetary sustem, for instance.

These considerations reaffirm the advisability of countries such as Sri Lanka conducting cordial relations with the US and the West. As a very small player on the world stage, Sri Lanka has no choice but to be on the best of terms with the powers that currently have a decisive say in the conduct of international relations. Accordingly, it needs to be on amicable terms with the US, China, Russia, India and all the countries that matter, in economic, political and military terms. In other words, Sri Lanka will be serving its vital interests by being truly Non-aligned.

From 2005, until the advent of the Maithripala Sirisena administration early this year, Sri Lanka seemed to conveniently ignore these home truths. The basic consideration that the bulk of our exports continues to go to the US and the West, regardless of other factors, should have convinced the former Mahinda Rajapaksa regime of the advisability of maintaining cordial ties with the West. Apparently, the Mahinda regime lacked the thinking capacity on these matters. May be, his many ‘advisors’ were tongue-tied by apprehension and nervousness over losing their positions as a result of speaking the truth. But the truth must prevail and ‘public servants’ must adhere to this principle or give up their positions.

However, it is abundantly clear that the US cannot expect to go unchallenged in the political, economic and military spheres in this changing international environment. Even with regard to international economics, its growth is second to Asia, growing at some 2.2 percent while Asia has recorded 6.25 percent. The foremost Western financial institutions, such as, the World Bank and the IMF are being challenged by the predominantly Chinese-funded Asian Infrastructure Investment Bank and the BRICS-founded New Investment Bank, to name just two institutions of this kind. Thus, is US economic hegemony being confronted by emerging economies and combines of such countries.

On the international political and military fronts, the situation is no better for the US and the West. The current Russian military involvement in Syria and its clear show of support for the Bashar Al-assad regime, underscore the fact that Russia aims to be on par with the West in the Syrian military quagmire. Whether anything of a positive nature would emerge for Russia and the embattled Al-assad regime from such military initiatives, may not be quite to the point. The fact is that Russia is not intending to play second fiddle to the West in the Middle East. Earlier, Russia flexed its muscle in the Crimea, in a show of defiance of Western opnion.

But it is all too clear that Western military power is on the wane even outside the Middle East. For example, Iraq and Afghanistan have been virtually left to their own devices. The government of Afghanistan, for instance, seems to be in an uphill and extremely bloody struggle against the Taliban to keep its power. In both theatres of conflict, the West seems to have made mere face-saving withdrawals. It would be interesting to see the UN Security Council’s future course of action with regard to Afghanistan. As matters stand, Afghanistan and Iraq seem to have been ‘left in the lurch’ by the West.

Accordingly, Western military and political predominance is fast becoming a thing of the past, although the West would continue to wield decisive weight in the affairs of the world. However, it is important to point out that world power relations are in a fluid state with anything like a clearly describable international power hierarchy not presenting itself to the political observer. What is certain is that we cannot swear by the ‘old certainties’ in international politics.

Senaka Weeraratna

In his autobiography ‘ Bhava Thanha ‘ A.T. Ariyaratne gives a fairly good description of the origins and birth of the 

Bauddha Jatika Balavegaya under the leadership of L.H. Mettananda.

The pages 290 – 316 extracted from his book and reproduced as an attachment (and pdf document in the weblink below) are of historical value as they contain vital information on a Buddhist movement i.e. BJB, which played a critical role in the affairs of the nation from 1962 – 1965. 

Social historians should take note of this description. I too though young of age ( 14 years ) witnessed much of these events in the company of my father Dharmasena Weeraratna, whom A.T. Ariyaratne describes on page 298 as follows:

” Mr. Dharmasena Weeraratna, a businessman, was another untiring warrior in our movement” i.e. Bauddha Jatika Balavegaya. 

http://www.lhmettananda.com/wp-content/uploads/2014/02/Buddhist-National-Movement.pdf

This web link was found in a highly resourceful web site dedicated to L.H. Mettananda.

L.H. Mettananda – A Noble Patriot

http://www.lhmettananda.com/

Senaka Weeraratna

හේමන්ත රන්දුණු උපුටා ගැන්ම දිවයින

“උඹ මේ මිනිස්‌සුන්ට කරදර කළොත් ලංකාවෙ කොහේ හිටියත් මම උඹව උස්‌සනවා. දැන ගනින් මම නීතිsඥවරියක්‌” යෑයි කියමින් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිනී හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර මහත්මිය තමන්ට තර්ජනය කළ බව දෙමටගොඩදී පැහැර ගැනීමට ලක්‌වූ අමිල ප්‍රසංග අමරසිංහ මහතා පොලිසියට ප්‍රකාශයක්‌ ලබාදෙමින් කියා සිටියේය.

කොළඹ දිස්‌ත්‍රික්‌ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිනි හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර මහත්මියට අයත් ඩිෙµන්ඩර් රථයකින් ගිය ඇගේ ආරක්‍ෂක නිලධාරින් යෑයි කියා ගන්නා පිරිසක්‌ මෙම තරුණයා පැහැර ගනු ලැබුවේ ඉකුත් 21 වැනිදා සවස 2.15 ට පමණය.

පැහැරගැනීමට ලක්‌වූ තරුණයා දෙමටගොඩ පොලිසිය හමුවේ ප්‍රකාශ ලබාදෙමින් මෙසේද කියා සිටියේය.

මම පදිංචිවෙලා ඉන්නේ මල්වත්ත ගොතටුවේ. මගේ බිරිඳ විදේශගතව රැකියාවක්‌ කරනවා. මට දුවෙකුයි පුතෙකුයි ඉන්නවා. දෙමටගොඩ ලකීස්‌ටාර් වෙළෙඳසැලේ මම රැකියාවක්‌ කරනවා.

මීට මාස 6 කට විතර උඩදී තමයි මට චමිලව මුණ ගැහුණේ. ඒ ටවුන්හෝල් එකේදි. චමිලා මට ටෙලිෆෝන් නම්බර් එක දුන්නා. එයත් විවාහකයි. දරුවෝ දෙන්නෙක්‌ ඉන්නවා. අපි දෙන්නා අතරේ අනියම් සම්බන්ධයක්‌ ගොඩනැඟුණා.

එය මට නිතරම දුරකථනයෙන් කථා කරනවා. මමත් එහෙමයි.

මීට මාස දෙකතුනකට විතර උඩදී අපේ සම්බන්ධය චමිලගෙ මහත්තයට ආරංචි වුණා.

චමිලට නිතර නිතරම ප්‍රශ්න ඇතිවෙන්න ගත්තා. බැරිම තැන මම පහුගිය 19 වැනිදා එයාව මගේ ළඟට ගෙන්න ගත්තා. 20 වැනිදාත් එයා මාත් එක්‌ක හිටියා.

චමිලගෙ මහත්තයා හිරුණිකා මන්ත්‍රීතුමිය එක්‌ක බොහොම සමීපයි. එයාගෙ මැතිවරණ වැඩවලට ගොඩක්‌ උදව් කළා. මට ආරංචි වුණා චමිලාගෙ මහත්තයා මේ ප්‍රශ්නය හිරුණිකා මන්ත්‍රීතුමියට කිව්වා කියලා.

21 වැනිදා මම කඩේ වැඩකර කර සිටියා. ඒ වෙලාවේ තුන්දෙනෙක්‌ කඩේ ඇතුළට ආවා. ඇවිත් පොඩි ප්‍රශ්නයක්‌ කථා කරන්න තියනවා කියලා මාව කඩෙන් එළියට අරගෙන ගියා.

ඒ වෙලාවෙ චමිලගෙ මහත්තයත් එතනට ආවා. එතන හයදෙනෙක්‌ හිටියා ඒ අය එකපාරටම මාව ඇදගෙන ගිහින් කළුපාට ජීප් එකකට දා ගත්තා. ජීප් එකේදී ඒ අය මට හොඳටම ගැහුවා. මාව අරගෙන ගියේ කොළොන්නාවේ තියෙන හිරුණිකාගේ කාර්යාලයට. හිරුණිකා මන්ත්‍රිතුමිය ඒ කාර්යාලයේ මේසයක්‌ උඩ ඉඳගෙන හිටියා.

මාව දැක්‌ක ගමන් එයා ඇහුවා මූද මිනිහා කියලා. චමිලයි එයාගෙ මහත්තයයි එතන සිටියා. මන්ත්‍රි තුමිය එතනදී නඩු ඇහුවා. මට තර්ජනය කළා.

ආයෙත් ප්‍රශ්න ඇති කළොත් උඹව උස්‌සනවා කිව්වා. මට මේ පැත්ත පළාතේ ඉන්න එපා කියලා මාව පන්නලා දැම්මා.

මම දෙමටගොඩට ආවා. ඒ වෙනකොට කඩේ අයිතිකරු මාව පැහැරගෙන ගිය එක ගැන දෙමටගොඩ පොලිසියේ පැමිණිල්ලක්‌ කරලා තිබුණා. පස්‌සේ මම පොලිසියට ආවා යෑයි පැහැරගැනීමට ලක්‌වූ තරුණයා වැඩිදුරටත් පොලිසිය හමුවේ ප්‍රකාශ කර තිබේ.

Chaturanga Pradeep Courtesy The Daily Mirror

Amila Priyanga Amarasinghe, the 34-year-old man who was allegedly abducted by several supporters of UNP MP Hirunika Premachandra, said today that he did not know why he was abducted.

He denied having an affair with a woman as claimed.

Commenting on Monday’s incident, he said eight supporters of Hirunika Premachandra had entered the shop in Dematagoda where he worked and ordered him to come outside and talk with them.

I told them to ask my boss for permission to take me out. They then scolded me and assaulted me. They dragged me out of the shop by my shirt collar while assaulting me, and put me into a black “Defender” vehicle which belonged to Ms. Premachandra,” he said.

He said the men had pushed his boss away when he asked them for their identity cards: They said they were from the police and did not need to reveal their identity.”

He said he asked them where they were taking him and they said, “to a police station”. Then they took me to Ms. Premachandra’s office,” he said.

The place was crowded. The abductors had dragged him out and thrown him into the office as if they were going to kill him, he said.

Ms. Premachandra had then entered the office and told him he had been abducted at the request request of one of her supporters.

She said she was a lawyer and knew how to protect herself. She said she had the power to kidnap me any time she wanted to,” he said.

He said Ms. Premachandra received telephone call about fifteen minutes afterward.

The caller told her that my boss had lodged a complaint with the Dematagoda Police. She then asked me to tell him that they hadn’t hurt me and had brought me back safe and sound. She also asked me to get the complaint withdrawn,” he said.

The abductors said that I could come to them if my boss fired me. Then they sent me back to the shop in a three-wheeler,” he said.

He said that he had no connection with Hirunika Premachandra or her supporters. I can’t even face the people now,” he said.

H. L. D. Mahindapala

The mainstream Churches of all denominations aligned themselves with the LTTE in varying degrees of connectivity. In particular, the clergy in the Tamil-dominated Churches threw their full weight behind the Velupillai Prabhakaran’s one-man regime. At the grass root level as well as the international level Prabhakaran could not have dominated the Tamil constituency and got away with his brutalities without the blessings of the Churches. The Churchmen, some of them drawn from the Churches in the Western world, including Australia,  became the most formidable shield that gave him cover – not to mention a legendary status — even after he was banned as a ruthless terrorist.  Some of the Churchmen, in fact, were falling over each other to propitiate Velupillai Prabhakaran – the mass killer of his political rivals and Tamil dissidents. Lending an ecclesiastical, if not a theological, hand to maintain  his fascist regime was the accepted norm of the time.

In Sri Lanka the Catholic Church played a leading role in protecting Prabhakaran. Other denominations too joined Prabhakaran’s political bandwagon, either overtly or covertly, but the critical role was played by the Catholic Church. Of the non-Catholics, Bishop Kenneth Fernando of the Anglican Church stands out as a leading example of Churchmen who was bending over backward to appease Prabhakaran’s fascist regime. One day he returned from a brief visit to Velupillai Prabhakaran in the Vanni and, flanked by the pro-LTTE Prof. Jayadeva  Uyangoda, and Charlie Abeyesekera, the shadowy NGO figure, he announced, at a  press conference, that the Tamil terrorist leader, who had decimated the entire Tamil leadership, was humane”. I  couldn’t believe my eyes when I read his paean  published in the Daily News.

I sought an interview with him and he was a cock-a-hoop when I met him in his office. With the presumptuous air of a man who had seen the light at the end of the tunnel, he confirmed that Prabhakaran was humane”. There was no point  in arguing with him because he had already made up his mind to exonerate him of any guilt. It was not a Christian  mission of forgiveness but a political act to ingratiate himself with the Tamil tyrant. Gaining access to him – a rare opportunity — was seen by the Bishop as an act of political grace. His over-enthusiastic reaction to his meeting with Prabhakaran made me feel that the Church had gone over the  top.

Bishop Fernando was aware of the  notoriety earned by Prabhakaran as the most prolific and efficient grave digger ever produced by the Tamils to bury the Tamils. Prabhakaran felt justified each time his suicide missions succeeded in hitting the target.  His triumphalism and that of his followers reached a pinnacle when  the  Tamil suicide bomber assassinated Rajiv Gandhi : it convinced them of  his invincibility and his power to kill at will, a power that elevated him to the status of Surya Devan”.  Each death did not diminish him. Instead it increased his own confidence and his belief that he has been chosen for a divine  mission. It also increased his stature among his followers. His war chest increased with each death he scored to impress his power to kill.  His power was measured essentially by his power to kill. The blood-thirsty Tamil Diasporans were falling over each other to finance the massacres. They were vicariously sharing his power to destroy human lives. They felt that Prabhakaran has empowered them as an indomitable political force. They invested their faith in him because  he was seen as the force that would bring to them their elusive kingdom.

The bigger the massacres the bigger the collection. And, O, how the money rolled in to the coffers of Prabhakaran, rising to match the rising pile of corpses! He had also imposed a reign of terror. The Tamil academics, intellectuals, priests and their fellow-travellers justified it as a necessary evil to achieve their goal. But  they were the first to cry foul if  any act of the government affected their interests. The Jaffna Tamil tendency to get worked up only when its own rights are at stake” was exposed by Prof. S. Ratnajeevan H. Hoole when he wrote : When Muslims from Jaffna were asked to leave simply on the basis of the ethnicity, Tamil nationalism said they were being ejected for giving information to the army. The most we could bring ourselves to say was that it was a mistake”. On the other hand, when Tamils are rounded up in Colombo as informants on the basis of ethnicity, Tamil nationalism discovered human rights.” (p. 29, C. W. Thamotherampillai, Tamil Revivalist, Nethra, Vol 2. No 1, Oct –Dec 1997, edited by Regi Siriwardena, ICES publication).

The double standards adopted to exonerate the Tamils and accuse only the Sinhala-led government” distorted the discourse on the North-South conflict. The Churches, NGOs, academics and  the pro-separatist lobby used the double standards to cover up the Tamil crimes against the Tamils too. Prabhakaran was relying on the moral support given by these elite groups to pursue his violent politics. And the atrocities committed by Prabhakaran were well known to Bishop Kenneth Fernando.  So why was he projecting Prabhakaran as humane” when the Surya Devan” had no such qualities? Clearly, the Bishop was not only lying but he was ready to tuck his cassock up and play dirty politics. It was so dirty that I felt like having a bath after the interview. But it was Saturday morning. I had a deadline  to keep. So I sat down in my office and gave him the just deserts he deserved in my political column in the Sunday Observer.

In defending Prabhakaran I knew he was not doing anything that other Christian leaders hadn’t done before. The post-Constantine history has been soaked in the blood of those who were persecuted and executed by the ruthless forces of politicised Christianity.  Genocidal massacres in the Christian West reached its peak in the 20th century. The  left-wing historian Eric Hobsbawm labelled the 20th Century as  the most murderous century” (…..187 million ‘megadeaths’”) in his book, The Age of Extremes, (p.12 – 13, Abacus, 1994). From  the time of the Crusades the Church had played an insidious role that led to the megadeaths”, most of which occurred in the Christianised regions. The Catholic church was hand  in glove with dictator Franco when  he massacred thousands of Communists who lost in the Spanish Civil War. The Pope blessed Mussolini’s forces marching into Abyssinia. The Church was also behind the Portuguese dictator Salazar. When Pope Pius XII turned a blind eye to Catholic Hitler’s ethnic cleansing he became a silent partner in the Holocaust.  In S. Africa the Church used the Bible to defend apartheid. In the most  horrific of massacres which took place in Rwanda it is the Churches – particularly the Catholic Church – that faced severe criticisms for the role they played in divisive ethnic politics. Nuns and priests were slaughtering civilians in the wells of the Rwandan Churches. The oppression and the persecution of the Afro-Americans were done with the blessings of the Churches quoting the Bible. And the Churchmen always followed the imperial flag that colonized Afro-Asian nations, justifying the need to civilize the natives. When the Portuguese set out to destroy the Hindu kovils in Jaffna it was led by Catholic priests carrying Christian flags.

Prabhakaran, aided and abetted by the Churchmen, belongs to the long line of fascist tyrants in  the most murderous  century” who had no qualms in causing megadeaths” of his own people. And for a Bishop to anoint him as humane”, knowing his record, was unacceptable. I wasn’t surprised that Bishop Fernando, like the others in his confraternity, had joined the mendacious Christian bandwagon that was never backward in coming forward to give their blessings to political evils of the day. He said he had shared some  biscuits and sipped Orange Barley (a local fizzy drink) with humane” Prabhakaran. Along with his political side-kicks Charlie Abeyesekera and Uyangoda he was making a pathetic attempt  to give  a shine to the bloody image of Prabhakaran.  Uyangoda,  – the JVP fascist who set out to capture Mrs. Sirimavo Bandaranaike dead or alive — was pleased as punch at the press conference, imagining  that he too had made a great contribution to the nation by sipping Orange Barley with humane” Prabhakaran in the Vanni.  Uyangoda failed to install the Sinhala fascist Wijeweera as the dictator of the nation. His next best bet was to install a Tamil fascist as a substitute for the Sinhala tyrant.

All three posed as holier-than-thou intellectuals preaching divine solutions to the earthly problems. But their moral perversions and blatant lies helped only to boost and perpetuate the subhuman force of the day by distorting the  political realities faced by the nation. The Churches stand condemned for refusing  to recognise evil staring  in their faces. That was not all. They went further to bless Tamil evil as the source  of salvation.  It was pretty obvious that Churchianity had taken over Christianity.  Their hypocrisy makes you understand comprehensively and empathetically why angry Jesus took the whip and lashed the priests who were using the sacred premises of God as a market place for greed and venality. All what I could think of was lines 23: 33 of Mathew : Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?”

Jesus stood for the power and glory of the Supreme Force in Creation.  But the Tamil and pro-Tamil preachers stood for the power and glory of a tin pot Pol Pot. Tragically, the Tamil Churches in particular fell into the hands of a bunch of racist extremists dressed in white cassocks. Rev. S. J. Emmanuel has proclaimed that he is a Tamil first and the Christian second.  He and his gang were exploiting the  Christian pulpits / platforms to concoct a theology for Tamils ONLY. Christianity was reduced to absurdity with some clerics daring to concoct a theology exclusively for the Tamils. Christianity lost its universality and credibility when Tamil Churchmen defined God as a Deity existing exclusively to  serve the separatist politics of the Jaffna Tamils. The Churches descended into the depths of moral depravity when they sided with the politics of Prabhakaran.

Theologically, it went to the dogs when the Northern wing of the Church pronounced that God belonged ONLY to the Tamils and not to the Sinhalese Christians. Not satisfied with claiming the exclusive ownership of God another branch of the Church claimed that the Mother of God, Holy Mary, also belong to the Tamils exclusively. When the misguided acolytes of Bishop Rayappu Joseph, the Bishop of Mannar, grabbed the Holy image at Madhu and ran into Prabhakaran’s territory, the Church made a mockery of all the sacred images, rituals and tenets of Christianity.

When Bishop Rayappu gave his silent nod to hijack the image of Holy Mary he was openly declaring his hand for Prabhakaran. His nominal excuse for running away with the Holy image to Prabhakaran’s territory was to protect it from being damaged by the firing of the advancing Security Forces. That’s another unholy lie.  Pictures of the Madhu Church taken after the war revealed that it was hardly affected by the war. The hidden agenda of Bishop Rayappu was to show his commitment to Prabhakaran and not to Holy Mary or the Catholic Church. It was his way of showering Christian blessings on the Tamil Pol Pot. But it backfired. As one Tamil journalist (I think it’s D. B. S. Jeyaraj) said the decline of Prabhakaran began with this sacrilegious act of Bishop Rayappu. The advancing Security Forces, moving  up along  the Western coast, going past Madhu, never stopped until they trapped Prabhakaran in Nandikdal.

Apart from their  futile attempts to hijack God and Holy Mary the Catholic Churchmen committed the heinous crimes of handing  over school-going girls, placed in their care by the Tamil parents, to the  LTTE. Tamil parents who were agonising over their children being abducted by the Tamil Boko Harams handed over some to the Vallayar Madam Church believing  that they would be protected under the roof of the Church. In the morning  when they went to collect their children they found that the priests had rung the LTTE and asked them to come and collect the girls. Except for Fr. James Pathinathar, who tried to prevent the abduction of the girls by the LTTE, the others were happy to make their contribution to the LTTE. And the Church was silent like the way the Pope was silent when Hitler was slaughtering the Jews.

The Catholic Church in particular has a history of  aligning itself with fascist regimes.  So it was not surprising to  find Catholic Emmanuel and Bishop Rayappu jumping with both feet into the fascist bandwagon of Prabhakaran.  The Jaffna Vicar, Rev. Emmanuel and later Bishop Jebanesan struggled to concoct theories to make-believe that was God on the side of Prabhakaran. And the Bishop of Mannar, quite arrogantly, tried to drag Holy Mary physically into Prabhakaran’s camp. Both failed. Despite the strenuous attempts of the Churchmen neither God nor Holy Mary showed any signs of intervening on  behalf of Prabhakaran.

Politicising Christianity has only brought disrepute to the Church. Besides, the attempt of the Tamil Churchmen to hijack both God and Holy Mary to serve Prabhakaran reflects the arrogance of Tamil clerics who assume that they have a direct line to God to make things happen their way. It  is symptomatic of the vanity and the bogus sense of superiority of the Sri Lankan Tamils. But history has proved that both God and Holy Mary have been on the side of democratic forces that restored freedom liberty and dignity to the Tamils which they never had either under the caste fascism of the Vellahlas or under the political fascism of Prabhakaran.

(To be continued)