Sri Lanka hopes to have strong defence ties with China, India: PM

December 20th, 2015

Xinhua

The Sri Lankan government said on Sunday that it needs to have strong defence ties with countries like China and India.
Prime Minister Ranil Wickremesinghe, speaking at an event to mark the recruitment of a new batch of soldiers to the military, said that the Sri Lankan army needs to modernize to be on par with the developing world.
He said that in order to improve the standards of the army, Sri Lanka needs to maintain good ties with China, India and Pakistan as well as the United States and Britain.
It is because of the relationship that we have with these countries that the army was able to develop.”
The prime minister said that Sri Lanka hopes to launch a program through the Ministry of Defence on future warfare to ensure the army is geared to face any situation in future.
The Sri Lanka army defeated the Tamil Tiger rebels in May 2009 after 30 years of war which saw thousands killed on both sides.
Wickremesinghe, however, said that situations have now changed around the world and the Sri Lankan military must adapt to face those changes.
He added that with the end of the war, the wounds from the conflict must heal and efforts must be taken in that regard.
When you have a wound it is not easy to heal,”he said.
The prime minister said that Sri Lanka will ensure the name of the military is protected as the country moves forward to heal the wounds of the past.
The army has been accused of being involved in human rights abuses during the final stages of the war, an allegation the former government denied. (Xinhua)

No Comments »

Gammanpila’s take on school uniform material vouchers

December 19th, 2015

by Shivanthi Ranasinghe Courtesy Island

Giving vouchers in place of school uniform material has stirred a hornet’s nest! Parents, teachers and principals are all protesting. Their main grouse is this hassles and harasses everyone. Some even allege that this a sinister plot to slowly phase out free uniforms altogether.

Some others rightly point out that not everyone needs this assistance. Thus, this will help the government to identify the exact numbers needing the assistance and provide accordingly.

Opposition MP Udaya Gammanpila traces the sequence of events that led the government to decide on vouchers instead of cloth and highlights a very big question mark.

article_image
Opposition MP Udaya Gammanpila

“President Premadasa, in 1991, introduced free uniforms for schoolchildren,” he explains, “to stop children giving up schooling because they did not have proper clothes to wear. But for the 2002 UNP government it was a cumbersome exercise – from calling for quotations to distribution. Then also, they introduced a money voucher that reflected market prices to buy uniform material.

“This created many problems for parents. Vouchers can be cashed only in a State bank on a working day. So parents, especially from rural areas, had to sacrifice a half or full day to get the money. This especially affected daily-wage earners and the self-employed. For a Rs. 225/* voucher, they had to sacrifice a whole day’s earnings. So, the very people who needed this most were the ones who couldn’t use it.”

This same complaint is heard this time as well. A parent speaking to a Sinhala newspaper was quoted saying, “to get this Rs. 400/* voucher and then the material we have to spend two days away from work. To get this we lose Rs. 2,000 – two day’s wages!”

“Government had learnt from their previous experience,” says Gammanpila. “Last time, when parents received money, some mothers remembered urgent household expenses and some fathers felt the urge for a drink or a bet.”

This time, parents take vouchers directly to the merchant, who then takes it to the bank to cash it. They too, as the news reports have it, had few teething problems. Different banks accept different schools’ vouchers. Thus he must have an account with the right bank to complete his business.

“Quality,” continues Gammanpila, “was the other problem last time. Some merchants, targeting these voucher value, even raised the price of low quality material that’s uncomfortable to wear, easily discolors or tears.”

This time also, as widely reported, parents are unhappy about the quality of the material on offer. They insist on better quality material that costs more, and feel cheated when asked to pay the price difference.

Comparing previous and current governments’ systems, parents say the previous system’s distribution method was much friendlier, but the quality of material provided was low.

“There’s a reason,” explains Gammanpila. “Within a year, Ranil Wickremesinghe had to revert to distributing cloth. This continued until Mahinda Rajapaksa (MR).

“In 2006, instead of uniform material, gray cloth was imported and local enterprises dyed it in colors needed for uniforms. This was the first step to domestic production. This created new jobs, and also saved us nearly a billion rupees in foreign currency.

“In 2007, the government imported thread and local textile industries produced the cloth. That year 10% of the total requirement was thus met and the balance 90% was met by importing gray cloth.

“By 2013 our manufacturers met 100% of the requirement. From the cost, 60% was retained in Sri Lanka (SL) and only 40% went on imported inputs. In 2014, of Rs. 1,800 million worth of uniform material, Rs. 1,100 million was retained in SL. This also created jobs for over 3,000 people.”

By reverting to the voucher system, the government has antagonized teachers and parents while destroying an emerging local industry, Gammanpila said.

For principals and teachers, this has become a Herculean task. The principal and a teacher must sign each and every voucher. These in turn must be signed by the parent in the presence of the class teacher. Then the school must prepare a number of summary reports. One news feature pointed out that of 10,000 odd schools in SL, 2,300 have over 500 students. With the end of term activities, preparation for O/L exams and other holiday programs, schools are not amused with this major task of attending to each and every student’s uniform material voucher.

What upsets parents more than the time it costs them is making do with poor quality cloth when better quality material is available in the shops they go to exchange their vouchers for the cloth. The better quality material is not covered by the voucher. When the material was sent home under the old order, they may have been unhappy with the quality, but were not tantalized by the sight of better material. Now, when they visit the merchant, better quality material not covered by the voucher taunts them.

Sri Lankans, taking the expression, ‘children of Mother Lanka’ literally, expect the government to provide them with better quality right to their doorstep. The fact that they still can opt for the better material by forking Rs. 80 – 100 is lost on them. One reason this government got voted in was because the previous government was alleged to be spending too much, drowning the country in debt.

SL’s plight is the voter having cast his/her vote considers duty done. Having given the mandate to govern, he expects the government to balance its accounts without disturbing his comforts or privileges. The government is however unable to do so as the IMF refused to grant the same facilities to this government it did MR’s government in 2009. In fact, two IMF delegations visited SL this year and recommended some belt tightening. That is exactly what this government is trying to do. After all, their mandate from the people is to reduce the national debt.

However, earlier it took about two teachers in one vehicle to collect the material, bring it to school and distribute. Now parents who need these vouchers must not only often lose two workdays, but also travel to and fro to get it done. From both an economic and an political front, this is not a smart move.

The government could have saved a lot of trouble by directly asking parents whether they need the material or not. Accordingly, material could have been distributed among only those who requested it via the old system – saving everyone’s time, the domestic textile industry and the country’s money.

The reason for the voucher system is to curb the alleged corruption associated with the material distribution states the Education Minister. A news report alleged that from 1992 to 2002, 500,000 meters of material received free from China each year had gone unaccounted for; and in 2002 as many as 575,872 cloth parcels have disappeared from the Education Ministry. In addition, numerous misappropriations have allegedly occurred when procuring the material, including a Rs. 20/* per meter commission.

Having also received a mandate to eradicate corruption from a country where parents misappropriate their own child’s uniform money, should the government be lambasted as much for the voucher system?

Tracing the sequence of events that led the government to reintroduce the voucher system, Gammanpila questions the real motive for the government to revert to a failed system.

“During MR’s administration, every January the government called for prices from domestic textile producers,” he says. “Each would advice the government their prices and quantity they can supply. Then a government inspector checks if the quality is acceptable and if the organization has the capacity to deliver as promised. Then a committee would place orders accordingly.

“This January, calling for prices was postponed to May 25. Also, what was exclusively a domestic enterprise was opened for foreign participation as well. This was totally against MR administration’s policy of purchasing only domestic products, even though it was 20% more expensive than the imported material.

“But on June 15, to make this more competitive, that 20% margin for local producers was removed. Accordingly, 24 companies forwarded tenders. Salu Sala, representing a Chinese mill, offered the cheapest price of Rs. 120/* per meter – Rs. 20/* less than local manufacturers’ price. The tender was awarded to the Chinese. However, the technical committee rejected the Chinese fabric as the quality was unacceptable. Then the tender should be awarded to the local producers – the next lowest in line, but the Education Ministry was reluctant.

“On November 3, the local producers brought this to the PM’s attention. There they were told that the Education Ministry’s decision was against the government’s policy of encouraging local manufacturers. It was finalized then to procure 60% of the total requirement, that’s 60 million meters, at Rs. 135/* per meter from local producers and import the balance.

“But on November 11, media reported that instead of material, students are to be given a voucher!”

Gammanpila questions what happened between November 3 and 11. Did the PM deliberately mislead the local producers or was he compelled to do so? Was it the same entity that influenced the Education Minister to include foreign participation and destroy a local enterprise with over 3,000 jobs that saved the country a billion rupees in foreign exchange?

No Comments »

Vehicle permits; Complaint lodge with FCID

December 19th, 2015

The Daily Mirror

The All Ceylon Customs Services Union (ACCSU) yesterday complained to the Financial Crime Investigation Division (FCID) about a Rs.1 billion fraud on vehicles imported on permit.

It said the fraud had taken place at the Customs when it released vehicles imported on permits and thus evading taxes. ACCSU General Secretary J.A. Gunathilake alleged that this racket had been carried out by a several finance companies and individuals when importing luxury vehicles such as BMWs from Japan valued at more than US$75,000 USDs using vehicle permits given to state sector employees.

The permit only allows an employee to import a vehicle valued at less than US$35,000. Most of our state employees don’t have the funds to import a vehicle even on a permit. Therefore, some companies purchase these permits for a lesser amount and use the permits to import luxury vehicles,” he said.

Mr. Gunathilake said these companies also receive a concession on the declared a value of less than US$35,000 when importing the vehicles. He said the companies pay about Rs.1.6 million to the Customs instead of the actual taxes that needed to be paid. These underhand tactics result in the government losing billions of rupees as Government revenue.

The then president and finance minister Mahinda Rajapaksa gave a ruling that anyone can import vehicles from the permits given to state employees. Recently, the finance companies which imported vehicles on permits had influenced Finance Minister Ravi Karunanayke through a ministry secretary to get their imported vehicles released evading customs levies,” Mr. Gunathilake said adding that the Customs Director General had taken measures to release such vehicles on the minster’s orders.

He said they had complained to the President, Prime Minister and the Finance Minister but there had been no response from them. This is why we came to the FCID,” he said. (Lahiru Pothmulla) –

See more at: http://www.dailymirror.lk/100159/vehicle-permits-complaint-lodge-with-fcid#sthash.6bzta9Vn.dpuf

2 Comments »

මේ ගොයියන්ට හිතාගන්නවත් බෑ අපි මේ ඔක්කොම කොහොම කලාද කියලා… – මහින්දගේ අයවැය අවසන් දින කතාව මෙන්න..

December 19th, 2015

(හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා2015 දෙසැම්බර් 19 දින පස්වරුවේ, 2016 අය වැය සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ කල කථාවේ පිටපත.)

ගරු කථානායකතුමනි,

මේකනම් ඉතිහාසගතවන අයවැයක්. අන්තිම මොහොත දක්වාම වෙනස්කම් සිද්ධවෙනවා. දැන් මේකෙ තියෙන්නෙ මොනවද, නැත්තෙ මොනවද කියල කිසි කෙනෙකුට හරිහැටි අවබෝධයක් නැහැ. අනුමාන වශයෙන් තමා කතා කරන්න වෙන්නෙ. නිදහස ලැබුණු දා ඉදලම මෙහෙම දෙයක් වෙලා නැහැ. මේ වගේ ව්‍යාකූල බවක් ඇතිවෙන එක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නෙවෙයි. මේකට කියන්නෙ නොහැකියාව කියලා.

ඒ කෙසේ වෙතත් මම ස්තුතිවන්ත වෙන්න ඕන ගරු අගමැතිතුමාට, මේ අයවැයට හැම පැත්තෙන්ම එල්ල වුණු විවේචන වලට කන් දීලා වෙනස්කම් කීපයක් කිරීම ගැන. රජයේ සේවකයන්ගේ දීමනාව අදියර තුනකින් මුලික වැටුපට එක් කිරීමට තීන්දු කිරීම හා ජාතික වැටුප් කොමිසමක් පිහිටුවීමේ යෝජනාව හොද පියවරක්. 2014 මගේ ආණ්ඩුවේ අවසන් අයවැයෙනුත් යෝජනා කරලා තිබුණ රජයේ සේවකයන්ගේ අවම වැටුප රුපියල් 3000 කින් වැඩිකරන්න.අවම වැටුප ඒ විදියට වැඩි කරලා ඊට ඉහල ශ්‍රේණි වලට අර සම්මත 1:4 අනුපාතයට,අවශ්‍ය පරිදි 2015 දී පඩි වැඩි කරන්න තමයි ලෑස්ති කරලා තිබුණෙ. දැන් 2016 හරි මේවගේ දෙයක් සිදුවෙන එක හොදයි.

මේ ගොයියන්ට හිතාගන්නවත් බෑ අපි මේ ඔක්කොම කොහොම කලාද කියලා… – මහින්දගේ අයවැය අවසන් දින කතාව මෙන්න..

ඒ වගේම, වාහන ලියාපදිංචි ගාස්තු, දුම් පරීක්‍ෂණ ගාස්තු, තක්සේරු ගාස්තුවල කර තිබුණු වැඩිකිරීම් නැවත අඩුකරලා වාහන හිමියන්ට හා පුද්ගලික බස් හා  ත්‍රී රෝද හිමියන්ට සහනයක් දීමත් හොද දෙයක්. රජයේ සේවකන්ගේ විශ්‍රාම වැටුප වෙනුවට දායකත්ව විශ්‍රාම වැටුප් ක්‍රමයක් ඇති කිරීමට ගෙන තිබුණු යෝජනාව නැවත සලකලා බලන්න තීරණය කරපු එකත් හොදයි. ඒ වගේම බැංකු වලින් මුදල් ආපහු ලබාගන්නා විට පනවා තිබුණු 2% ඉදලා 3% දක්වා වූ බද්ද අන්තිම මොහොතේ අයින්කරලා කියල ඊයෙ මාධ්‍යයෙන් අපිට දැනගන්න ලැබුණා. ලීසින්, රන් බඩු උකස් ගැනීමට බැංකු වලට පනවා තිබුණු සීමාත්ඉවත් කරලලු. ඒකත් හොදයි. මේවා දැම්මෙ මොකටද කියලා තමයි කාටත් තිබුණු ප්‍රශ්නෙ.

මගේ ආණ්ඩුව දේශපාලන ජනප්‍රියතාවය මත රජයේ සේවකයන් බදවාගත්තා යැයි අගමැතිතුමා කියපු කථාව ගැන මම කණගාටු වෙනවා. අපි මුලින්ම රජයේ සේවකයන් ගණන වැඩි කරන්න පටන් ගත්තෙ ආරක්‍ෂක හමුදා වලට බදවාගැනිම් වැඩිකරලා. යුද්ධය දිනුවෙ ඒකෙන්. ඒක අමතක කරන්න එපා. අපි විවිධආරක්‍ෂක අංශවලට ලක්‍ෂ දෙකකට ආසන්න ගණනක් බදවාගත්තා. මේ අයට විශ්‍රාම වැටුප් ගෙවන එක අපේ රජයට බරක් නෙවෙයි. රට බේරුවේ ඒ කට්ටිය.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, මම 2005 බලයට පත් වුණාට පස්සෙ ගුරුවරුන්, හෙදියන්, වෛද්‍යවරුන් වැනි සේවකයන්ද ලක්‍ෂයට වැඩි ගණනක් බදවා ගත්තා. මම බලය ගන්න කොට මේ සේවාවන් අඩපණ වෙලයි තිබුණෙ. මම බලය ගන්න කොට රජයේ සේවයෙහිටියෙ ලක්‍ෂ දහයක් විතර. අද එය ලක්‍ෂ දහතුනකට වඩා වැඩියි. UNP එකට නම් ඕන වුණේ රජයේ සේවය ලක්‍ෂ හයකට විතර කප්පාදු කරන්න.

මගේආණ්ඩුවේප්‍රතිපත්තිය වුණේ පුද්ගලික අංශයට සම්පූර්ණ නිදහසහා දිරිගැන්වීමසලසන අතර ශක්තිමත් රාජ්‍ය අංශයක් පවත්වාගෙන යෑමයි. සියලු දේම පුද්ගලික අංශයට දෙන්න ඕන කියන තැන මගේ ආණ්ඩුව හිටියෙ නැහැ. මට මේ අයවැයට එකග වෙන්න බැරි ප්‍රධානම කාරණයක් තමයි ආන්ඩුවට ඇති හැම දෙයක්ම පුද්ගලීකරණය කරන්න ගෙනල්ලා තියෙන යෝජනාව. විදුලිය උත්පාදනය, ජල සැපයුම, දුම්රිය සේවාවන්, වරාය හා ගුවන් තොටුපල මෙහෙයුම් ඇතුලු හැම දෙයක්ම පුද්ගලික අංශයට දෙන්න තමයි හදන්නෙ. ඉස්සෙල්ලා කියපු දේවල් ආපස්සට හරවගෙන තිබුණට මේ කාරණය නම් එහෙමමයි.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, ලබන අවුරුද්දෙ ආණ්ඩුවෙ ආදායමෙන් විශාල කොටසක් හොයගන්න ඇස්තමේන්තු කරලා තියෙන්නෙ රාජ්‍ය දේපල විකුනල ලැබෙන මේ මුදල් වලින්. ඒ නිසා මේවා විකුණන්නම සිදුවෙනවා. ඒකට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ හරි වාමාංශික මතවාදයේ ඉන්න  අයට එකග වෙන්න බෑනේ. UNP එකට නම් රාජ්‍ය අංශය ගැන ආසාත්මිකථාවයක් තියෙන බව අපි දන්නවා. ගිය පාරත් ඒ ගොල්ලො බලයේ ඉන්න කොට  රාජ්‍ය සේවය බාගෙට බාගයක් අඩුකරන්න තමයි හැදුවෙ.

අපේ ආණ්ඩුවට නම් රජයේ සේවකයන් ඉන්න එක බරක් වුනේ නැහැ. අපිට පඩි ගෙවන්න ප්‍රශ්නයක් තිබුණෙ නැහැ. විශ්‍රාම වැටුප් ගෙවන්නත් ප්‍රශ්නයක් තිබුණෙ නැහැ. ඉහල රජයේ සේවකයන් දිරිගන්වන්න තීරුබදු රහිත වාහන බලපත්‍ර අවුරුදු පහකට වරක්දෙන එක ප්‍රශ්නයක් වුනෙත් නැහැ. යුද්ධයේ උච්චතම අවස්ථාවෙත් අපි මේ වාහන බලපත්‍ර ලබලා දුන්නා. ඒ වගේම තමයි අපි රටේ ණය බර අඩු කලා. ඒ නිසා ණය ගෙවන්නත් අපිට ප්‍රශ්නයක් තිබුණෙ නැහැ. ගිය පාර UNP එක බලයේ ඉන්න කොට රටේ ණය බර තිබුණේ දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 100% ටත් ඉහලින්. මම 2005 බලය ගන්නකොට ණය බර තිබුණෙ 90.6%ට. අපේ ආණ්ඩුව කාලේ ඒක 75% දක්වා අඩුකලා. ඒ තමයි 1979 යෙන් පස්සෙ තිබුණ අඩුම ණය බර. ඒකයි අපිට ණය ගෙවන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක් නොවුනෙ.

ඒ වගේම තමයි, අපි එදිනෙදා ජීවත් වෙන්න නෙවෙයි ණය ගත්තෙ. අපි ණය ගත්තෙ මේ රටේ දීර්ඝ කාලයක් පවතින යටිතල පහසුකම් වගේ දේවල් හදන්න. තව අවුරුදු 50 ට පස්සෙත්, අධිවේගී පාරවල්වල යන්න සල්ලි අයකරනවා, දිගටමආදායම් ලැබෙනවා. ඒ වගේම තමයි නොරොච්චෝලේ බලාගාරය. දැන් මේවත් පුද්ගලික අංශයට දෙන්න තමයි කථාව.

දැන් මේ ආණ්ඩුව බලයට ආපු දවසෙ ඉදලම බැරි කථාව තමයි අපට ඇහැන්නෙ. රජයේ සේවකන්ගේ විශ්‍රාම වැටුප් දායකත්ව අරමුදලක් නැතිව දෙන්න බැරිලු. ඒ ගොල්ලන්ම දීපු දීමනාව මූලික පඩියට එක්කරන්න අමාරුලු. ඒක එක් කරන්න තීන්දු කලේ වැඩවර්ජනයෙන් බේරෙන්න. ණය ගෙවන්න බැරිලු. ඔව් ඉතින් ණය ගන්නෙ එදා වේල කන්න නම් අපිටත් ණය ගෙවන්න බැරි වෙනවා.

ජනතාව පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්න ඕන 2005 ට කලින්, මොනම ආණ්ඩුවකවත් යුද්දෙ ඉවර කරන්න සල්ලි තිබුණෙ නෑ. නමුත් අපේ ආණ්ඩුවට ඕන තරම් සල්ලි තිබුණා. ඒ ඔක්කොම කරේ රටේ ණය බරත් 1979 මට්ටමට පහත දමන අතරෙ. ඒ තමයි කළමණාකරනය. ජනවාරි 8න් පස්සෙ මේ රටට නැති වුනෙත් ඒක.

මේ ආණ්ඩුවෙ අයට හිතාගන්නවත් බෑ අපි මේ ඔක්කොම කරේ කොහොමද කියලා. හිතාගන්න බැරි කොට ඒ අය කියනවා මේ ඉදිරිපත් කරන සංඛ්‍යා දත්ත ඔක්කොම වෙනස් කරලලු. මේ මොන මෝඩ කතාද? ආන්ඩුවේ ආයතන ගණනාවකින්, ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් හා විශේෂඥයන් සිය ගණනක් එකතු වෙලා සම්පාදනය කරන මේ සංඛ්‍යා දත්ත කාගේ හරි වුවමනාවකට එහෙම වෙනස් කරන්න පුලුවන්ද?

ලංකාව කියන්නෙ ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලේ පැරණිම සාමාජිකයෙක්. අපි ඒකෙ සාමාජිකත්වය ලබා ගත්තෙ, ජපානය, ජර්මනිය, ස්වීඩනය වගේ රටවල් වලටත් කලින්.  අපිට IMF එකෙන් ණය ගන්න අයිතියක් තියෙනවා. ඉතින් 2009 දී ලෝක ආර්ථික අර්බුධය වෙලාවේ අපි ඒගොල්ලන්ගෙන් ණය මුදලක් ලබා ගත්තා. ඒ ණය මුදල දෙන්න IMF එකෙන් මේ ගොල්ලන්ට වගේ අපිට කොන්දේසි දැම්මෙ නැහැ. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ණය දීමෙන් පසු IMF එකෙන්, අපේ ආණ්ඩුව ප්‍රසංසාවටත් ලක් කළා. IMF ණය දෙන්න කලින් ආදාල රට ගැන වෙනම අධ්‍යනයක් කරනවා. මේ ගොල්ලො කියනවා වගේ සංඛ්‍යා දත්ත වෙනස් කරලා තිබුණ නම් අපිට IMF එකෙන් ණය ලැබෙන්නෙ නැහැ. IMF එකෙන් අපිට කොන්දේසි නොදමන්නත් මේගොල්ලන්ට කොන්දේසි දමන්නත් හේතුව මේගොල්ලන්ගෙ ආර්ථික කළමණාකාරිත්වය ගැන ඒ අයට විශ්වාසයක් නැති එකයි.

ලබන අවුරුද්දෙ IMF එක්ක වැඩසටහනකට ආණ්ඩුව යන බව අගමැතිතුමා කිවුවා. එතකොට අපිට හොද හොද සෙල්ලම් බලා ගන්න පුලුවන් වෙයි. මේ ගැන කියන්න තියෙන ඉතුරු ටික මම ඒ අවස්ථාවේදි කියන්නම්.

ණයබර වැඩියි කියන රජය මේ වර්ෂය තුළ ඉන්දියාවෙන් ඩොලර් මිලියන 1,100 කුත්, විදේශ වෙළදපලින් ඩොලර්මිලියන 2,150 ක් වානිජ පොළියට ණය ගෙන තිබෙනවා.මේ තරම් විදෙස් ණය ප්‍රමාණයක් එක අවුරුද්දක් ඇතුලත කවදාවත් අරගෙන නැහැ.  රුපියල කඩා වැටීම නිසා රුපියල් බිලියන 600 කට අධික ප්‍රමාණයකින් ණය බර වැඩි වී තිබෙන බව පුවත් පත් වාර්ථා කර තිබෙනවා.

මේ අයවැයට මට එකග වෙන්න බැරි හේතු ගණනාවක්ම තියෙනවා. ඒ අතර ප්‍රධානම එක තමයි මම කලින් කියපු පුද්ගලීකරණය. ඒක කලොත්, ආණ්ඩුවට ඉතුරු වෙන්නෙ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාල ටික විතරයි. ඒ හැරුණාම පොහොර සහනාධාරය වෙනුවට සොච්චම් මුදලක් දෙන එකට මම එකග නැහැ. ඔය දෙන මුදලෙන් අවශ්‍ය පොහොර ගන්න බෑ. පාසැල් නිල ඇදුම් වෙනුවට මුදල් වවුචර් දෙන එකත් අසාර්ථකයි. දෙන මුදලෙන් අවශ්‍ය රෙදි ගන්න බෑ.ඒ වගේම මම විරුද්ධ වෙනවා පිටරටින් ලාභ තේ ගෙන්වලා ලංකවේ තේ එක්ක මිශ්‍ර කරලා පිටරට පටවන්න ගෙනල්ලා තියෙන යෝජනාවට. මේකෙන් වෙන්නෙ අපේ රටේ තේ වගාව මුලුමනින්ම විනාශවෙලා යන එක. මේ වගේ යෝජනාවක් ගෙනාපු එක ගැනත් මම පුදුම වෙනවා. පොල්වලට කරන්න යන්නෙත්ඒ වගේම දෙයක්. හැමදේම පිටරටින් ගෙන්වන්න තමයි මේගොල්ලන්ට ඕන. වී වගාව කරන එකත් නවත්වලා පිටරටින් ලාබෙට හාල් ගෙන්වමු කියලත් එක්කෙනෙක් කිවුවනේ.

රජයේ සේවකයන්ගෙ විශ්‍රාම වැටුපට කරන්න යන්නෙ මෙකක්ද කියලා තාම පැහැදිලි නැහැ. මේ ගැන හදාරන්න වෘත්තිය සමිති නායකයනුත් ඇතුලත් කමිටුවක් පත්කරනවලු. 2002 ත්,විශ්‍රාම වැටුප අහෝසි කරන්න UNPය යෝජනා කරා.මේ පාරත් ඒ යෝජනාව ගෙනල්ලා දැන් තාවකාලිකව අකුලාගෙන තියෙනවා. ඉස්සරහට පත් කරන කමිටුවෙන් මොන තීරණයක් ගනීද කියලා අපි දන්නෙ නැහැ.2016 රජයේ සේවයට බැදෙන නිලධාරීන් විශ්‍රාම ගන්නේ තව අවුරුදු 30කින් විතර. සිංගප්පූරුවටත් එහා ලංකාව දියුණු වන බව කියන රජයට තව අවුරුදු 30න් විශ්‍රාම ගැනීමට නියමිත අයට විශ්‍රාම වැටුප් දෙන්න බැරි ඇයිකියන එක තමයි මට තියෙන ප්‍රශ්නෙ.මේ අයවැයෙන් රජයේ සේවකයින්ගේ වාහනයක් ලබා ගන්න තිබූ සිහිනය ඉවත් කලා.අපි ඉහල රජයේ නිලධාරින්ට අවුරුදු පහකට වරක් දීපු වාහන බලපත්‍රයත් දැන් ජීවිත කාලයටම දෙකක් හැටියට කප්පාදු කරලා.

2005 දී රජයේ සේවකයින්ගේ විශ්‍රාමවැටුප් අයිතිය අපනැවත තහවුරු කලා. ඔවුන්ගේ වැටුප්සෑම වර්ෂයකම වැඩි කලා. අග්‍රහාර රක්‍ෂණය නැවත ඇති කලා. නිවාස ණය ලබා දුන්නා. ආපදා ණය වැඩි කලා. එසේ කලේ රජයේ සේවකයා දිරිගන්වා ශක්තිමත් කරන්නට.

සුපිරි වෙළදසැල් වලට පනවා තිබූ බද්ද ඉවත් කරලා. නමුත් කුඩා වෙළදසැල්, හොටෙල් හා ව්‍යාපාර වලට NBT, ESCවැඩි කරලා. සුපිරි වෙළදසැල් වල මත්පැන් වල මිල ඒ නිසා අඩුවෙලා. ව්‍යාපාර ලියාපදිංචි කරන්න රුපියල් 60,000 ක වාර්ෂික ගාස්තුවක් නියම කරලා. මෙයින් කුඩා ව්‍යාපාරිකයන්ට බරක් පැටවිලා.

දෛනිකව වැඩ කරන පැය ගණන වැඩිකර රාත්‍රී වැඩ මුර කිරීමට යෝජනා කර තිබෙනවා. අර්ථසාධක අරමුදල, සේවක භාරකාර අරමුදල එක්කාසු කිරීමේ යෝජනා ඇතුල් කර තිබෙනවා. මේවා දැන් කරන්නෙ නැතැයි ප්‍රකාශ කරන නිසා මේවා ගැන රජයේ සැබෑ ස්ථාවරය ජනතාවට පැහැදිලි කල යුතුයි.

මේ රජයේ ප්‍රධාන පොරොන්දුවක් වුනේ අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍ය සදහා ජාතික ආදායමෙන් 6%ක් සහ 3%ක් අයවැය ප්‍රතිපාදන වෙන් කිරීමයි. ඒ වුනත් අයවැයෙන් කර තිබෙන්නේ පාසැල් ඉඩම් ගොඩනැගිලි පිළිබද වටිනා කමට බදු මුදලක් ගණනය කර එය අයවැයට ඇතුල් කීරීමයි. එම මුදල රජයේ මනක්කල්පිත ආදායමක් (Notional Revenue)ලෙස ආදායම් ඇස්තමේන්තුවලත් රු. බිලියන 1.39 ක් හැටියටපෙන්වා තිබෙනවා. ඒ මුදල අතිරේක ප්‍රතිපාදනයක් නොවේ. මේ විදියට අනෙක් අමාත්‍යංශවල කර නැහැ. දිසාපති කාර්යාල, ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාල, උසාවි, තැපැල් කාර්යාල, දුම්රිය හා මහා මාර්ගත් මෙහෙම පෙන්නුම් කලානම් ආදායම් වියදම් කොහොම වෙන්න පුලුවන්ද ? මේ නිසා යහපාලනයේ නමින් අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය වියදම් වල කර ඇත්තේ මහා මුලා කිරීමක්.

ඉන්ධන  සදහා බදු අඩුකර මිල සූත්‍රයට ඉන්ධන ලබා දෙන බව කිවුවත් ඒ දෙකම කර නැහැ. දින 100 වැඩ පිළිවෙලින් තෙල් මිල අඩු කරන විට ලෝක වෙළද පොලේ තෙල් බැරලයක මිල ඩොලර් 60 ක් පමණ වුණා. දැන් එය ඩොලර් 35 කට අඩු වෙලා. ඒ වුනාට තෙල් මිල අඩු කලේ නැහැ. බදු ප්‍රමාණයේ කිසිම අඩු කිරීමක් කලෙත් නැහැ. ඒ වගේම පරිසරය ගැන කථා කලාට විදුලි කාර්වල බදු වැඩි කලා. වාහන බදු දරාගත නොහැකි ප්‍රමාණයට වැඩි කලා.

දූෂණය පිටු දැකීමට පාගමන් ගියාට මහ බැංකු බැදුම්කර වංචාව යටලහලා. ඒ ගැන සෙවිමක් කරන බව කියන්නේ නැහැ. පාර්ලිමේන්තු වාර්ථාත් නැහැ. ටෙන්ඩර් ක්‍රමයෙන් පිට ව්‍යාපෘති පෙර පැවති මුදලටත් වැඩි ගණන් වලට දී ඇති බව කෙළවරපිටිය අධිවේගී මාර්ගයෙන් ඔප්පු වුණා.

ගරු කථානායකතුමනි,

ආණ්ඩුව වෙනත් නමකින් සීපා ගිවිසුම අත්සන් තැබීමට සැලසුම් කර තිබෙන බවත් මේ ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වුවහොත් ඉන්දියාවේ රැකියා විරහිත වෘත්තිකයන් ලංකාවට පැමිණීම හේතුවෙන් අපේ රටේ වෘත්තිකයන්ට රැකියා අහිමි වීමේ අවධානමක් පවතින බව රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය විසින් කළ ප්‍රකාශය දෙසැම්බර් 09 වන දා පාර්ලිමේන්තුවේ දී ගරු අගමැතිවරයාගේ දැඩි දෝෂ දර්ශනයට ලක්වුණා. ඉන්දියාව සමග විස්තීරණ ආර්ථික සහයෝගිතා ගිවිසුමක් ගැන මුලින්ම සාකච්ඡා ආරම්භ වූයේ 2002 ජුනි මස එවක සිටි අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඉන්දියාවේ ගිය අවස්ථාවේදීය. එයත් සමග දෙරට අතර මේ ගිවිසුම කෙටුම්පත් කිරීමට ඒකාබද්ධ කම්ටුවක් පත්කරනු ලැබූ අතර ලංකාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටි කණ්ඩායමට නායකත්වය දුන්නේ කෙන් බාලේන්ද්‍ර මහතාය. සිපා ගිවිසුම සම්බන්ධ වාර්ථාව 2003 ඔක්තෝබර් මස වන විට සම්පාදනය කර තිබූ අතර මෙය පැහැදිලිවම 2001, 2004 යු.එන්.පී ආණ්ඩුව සමයේ ගෙන එන ලද යෝජනාවක්.

එවන් පසුබිමක් යටතේ රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව සීපා ගිවිසුමට එකග වී තිබුණු බවත් එහි විවිධ අහිතකර අංග පෙන්වා දෙමින් එයට විරුද්ධ වූයේ යූ.එන්.පී ය බවත් පාර්ලිමේන්තුවේ දී අගමැතිවරයා ප්‍රකාශ කර සිටි විට මම සැබවින්ම මවිතයට පත් වුණා. මේ සීපා ගිවිසුමට මුල පිරෑ UNP ආණ්ඩුව 2004 අප්‍රේල් මාසයේ දී බලයෙන් පහවු පසු එතැන් සිට 2005 අවසානය දක්වා බලයේ සිටි චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මැතිනියගේ ආණ්ඩුවවත් 2005 සිට 2015 දක්වා මගේ ආණ්ඩුව වත් සීපා ගිවිසුමට අත්සන් නොතැබූවේ මූලික වශයෙන්ම මේ ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් අප තුළ තිබු මතවාදීමය ගැටුමහා නොගැලපීම නිසාය. එමෙන්ම මේ රටේ ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවත්, වෘත්තිකයනුත්, වෘත්තීය සමිතිත් මේ සීපා ගිවිසුමට දැඩි ලෙස විරුද්ධ වුණා. සීපා ගිවිසුමට මුල පිරෑ එ.ජා.පය දැන් නැවත බලයට පත් වී තිබෙන නිසා වත්මන් ආණ්ඩුව සීපා වෙනුවට නම වෙනස් කොට ඉන්දියාව සමග අත්සන් කිරීමට යන්නේ කුමන ආකාරයේ ගිවිසුමක්ද යන්න ගැන බොහෝ පාර්ශව වලට සාධාරණ බියක් හා සැකයක් තිබෙන බව අපට පේනවා.

අමාත්‍ය මලික් සමරවික්‍රම මහතා ඉන්දියාව සමග ඇති කර ගැනීමට යන මේ විකල්ප ගිවිසුම ගැන වෘත්තිකයන් ඇතුලු විවිධ පිරිස් සමග සාකච්ඡා කර තිබෙනවා යැයි අගමැතිවරයා පාර්ලිමේන්තුවේ දී කියා සිටියද මේ සාකච්ඡා පිළිබද කිසිදු විස්තරයක් මහජනතාව දන්නේ නෑ. ආණ්ඩුව  ඉන්දියාව සමග අත්සන් කිරීමට යන මේ විකල්ප ගිවිසුම පාර්ලිමේන්තුවේ සභාගත කර ඉන්පසු සියලු පුවත්පත් වල පල කොට ඒ පිළිබද පුළුල් විවාදයක් මහජනයා අතර ඇති කර යුතු යැයි මම සිතනවා. එමෙන්ම මේ සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ විශේෂ කාරක සභාවක් විසින් මහජන මතය විමසිය යුතු බවත් යෝජනා කරමි. ආණ්ඩුව මේ ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් අවසන් තීරණයක් ගත යුත්තේ මහජනතාවගෙන් ලැබෙන ප්‍රතිචාර අනුව යැයි මම තරයේ විශ්වාස කරමි.

ආණ්ඩුව ඉන්දියාව සමග ඇති කර ගැනීමට යන මෙහි ගිවිසුම පිළිබදව ප්‍රශ්න කිරීම ගැන රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමයේ ඉහල නිලධාරීන්ගේ නම් සදහන් කරමින්ම අගමැතිවරයා ඔවුන්ව විවේචනය කිරීම ගැන මම අතිශයින්ම කණගාටුවට පත්වෙනවා. මේ කාරණය ගැනම මගේ ආණ්ඩු කාලයේ දී මේ වගේම වෘත්තිකයන්ගේ සංගම් ප්‍රශ්න නැගූ විට අපි නම් කලේ ඒවාට සාවධානව කන්දෙන එක. ඒ විවේචන යටපත් කිරීමට උත්සාහ කිරීම නොවේ.

ස්තුතියි.
මහින්ද රාජපක්‍ෂ

(හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා2015 දෙසැම්බර් 19 දින පස්වරුවේ, 2016 අය වැය සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ කල කථාවේ පිටපත.)

1 Comment »

ජීවිත අත ඇරලා රට රැක්‌ක අපි දැන් හිරගෙදර -සන්නද්ධ බුද්ධි බලකායේ ලුතිනන් කර්නල් ශම්මි සහ ලුතිනන් කර්නල් ප්‍රබෝදය දිවයිනට කී කතාව

December 19th, 2015

සමන් ගමගේ උපුටා ගැන්ම දිවයින
* හිරගෙදරදී මාව දැකලා හඬාවැටුණු තාත්තට කලන්තේ හැදුණා
* දරුවෝ හිතන්නේ අපි ඉස්‌පිරිතාලේ ඉන්නේ කියලා
මොණරාගල දෙසට ධාවනය වෙමින් තිබූ මගීන් පුරවා ගත් ලංකා ගමනා ගමන මණ්‌ඩලයට අයත් බස්‌ රථයක්‌ බුත්තල – මොණරාගල මාර්ගය ඔස්‌සේ හෙලගම ප්‍රදේශයට ළඟා වෙමින් තිබිණි. දිනය ඉකුත් 2008 වසරේ ජනවාරි මස 16 වැනි බදාදා විය.
මේ දිනය වන විට මිනීමරු ප්‍රභාකරන්ගෙන් රටත් ජනතාවත් මුදා ගැනීමේ මානුෂීය මෙහෙයුම මාවිල්ආරුවෙන් ආරම්භ කළා වූ වීරෝදාර රණවිරුවන් සිටියේ නැගෙනහිර විජයග්‍රහණය කර වන්නි අවසන් සටනට අවතීර්ණවය.


නමුත් මොහොතින් මොහොත අපේ හමුදාවන් එසේ සතුරු බල බිඳිමින් ඉදිරියට ඇදෙමින් සිටියද එදා බුත්තල සිට මොණරාගල දෙසට යන්නට පැමිණි මගීන් පුරවා ගත් ඒ බස්‌ රථයට හෙලගම පසුකර ඉදිරියට යන්නට ඉඩක්‌ නොලැබිණි.
එක්‌වරම ප්‍රදේශය දෙවනත් කරමින් පුපුරා ගිය ක්‌ලේමෝ බෝම්බයකින් බස්‌ රථය තැලී පොඩිවී යද්දී එහි සිටි මිනිස්‌සු මරහඬ දෙන්නට වූහ. බෝම්බයට Rජුවම ගොදුරුවූ ඇතැම්හු සිරුරේ කෑලී කැඩී වැටෙද්දී මොහොතකින් මරු වැළඳ ගත්හ.
ඒ අතරේ තවත් දෙයක්‌ද සිදු විය. ඒ බස්‌ රථයට බෝම්බ ප්‍රහාරය එල්ලවනවාත් සමගම පසෙක වූ කැලයෙන් මතුවූ අවි ගත් කණ්‌ඩායමක්‌ ජීවිත බේරාගෙන බසයෙන් පිටතට එන්නට වූ මිනිසුන්ට ටී 56 ගිනි අවි අමෝරා වෙඩි පිට වෙඩි තැබීමය.
අවසානයේ එදා මේ කතාව නිමාවූයේ මුළු රටම ශෝක වෙද්දී බස්‌ රථයේ පැමිණි අසරණ මිනිසුන් විසිඅට දෙනකුට ජීවිත අහිමි වෙමින් තවත් 49 දෙනකු බරපතළ තුවාල ලබා රෝහල්ගත කිරීමෙනි. ඒ අතරේ වයස මාසයක්‌ වූ සිඟත්තකු සමග හයහතර නොදත් දරුවෝ නව දෙනක්‌ද වූහ.
එදා මේ ප්‍රහාරය එල්ල කරනු ලැබුවේ කවරෙක්‌ද යන්න දිනෙන් දිනම අභිරහසක්‌ වෙමින් තිබිණ. ජනතාව අතරද භීතිය මුසු කැලඹීමක්‌ නිර්මාණය වන්නට විය. නාඳුනන අවිගත් කල්ලියක්‌ සිදු කරනු ලැබූ මිනිස්‌ ඝාතන කිහිපයක්‌ද ඒ දිනවල එම ප්‍රදේශවලින් වාර්තා විය. එනිසාම මිනිසුන්ට පමණක්‌ නොව ආරක්‍ෂක හමුදාවන්ට සහ රජයටද එය ගැටලුවක්‌ වූවේය.
අවසානයේ මෙහි සුලමුල සොයා ගැනීම සඳහා එවකට ආරක්‍ෂක බලධාරින් එක්‌වී වැදගත් තීන්දුවක්‌ ගනු ලැබීය. එකී තීන්දුව වූයේ යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බලකායේ සුවිශේෂී චරිත දෙකක්‌ ඇතුළු බුද්ධි නිලධාරින් පිරිසකට යාල, බුත්තල ප්‍රදේශ කේන්ද්‍ර කරගනිමින් දකුණේ මිනිසුන්ට එල්ල වන භිහිසුණු ප්‍රහාරයන්හි අභිරහස සෙවීමේ වගකීම පැවරීමය.
කෙටියෙන් කිවහොත් මෙහිදී සිදු වූයේ අපි වෙනුවෙන් මරු කටට ගොස්‌ යකා සොයන්නට යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකායට නියෝග කිරීමය. ඉතින් ඔවුහු ඒ වගකීම භාර ගත්හ. එහිදී එකී වගකීමට උර දුන් යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකායේ සුවිශේෂී චරිත දෙක වූයේ කවුරුන්ද?
මම යුද සමයේ “දිවයින” වෙනුවෙන් යුද බිමේ ඇවිද ගියෙමි. ඔවුන් දැන හඳුනා ගත්තෙමි. එහෙත් කිසිදු දිනෙක ඔවුන් කවුරුන්දැයි ලෝකයට අනාවරණය කිරීමට සිදු වෙතැයි මම කිසිදා නොසිතුවෙමි. කාලය විසින් මවන්නා වූ අරුමයන් පුදුමාකාරය. මට දැන් අකමැත්තෙන් වුව එසේ කරන්නට සිදුව ඇත. ඒ එදා අපි වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ඔවුන් ජීවිත පරදුවට තබා කළ මෙහෙවර අමතක කළ නොහැකි නිසාය.
විටෙක කාලය මවන වෙනස හරි චමත්කාරය. තවත් විටෙක ඒ වෙනස දුටු කල”චී” කියා සිතෙන්නේය. අප දැන් සිටිනුයේ එසේ නොදැනීම “චී” යෑයි කියෑවෙන පරිච්ඡේදයක ය. ඉතින් කුමක්‌ කරන්නද? එදා එසේ දකුණේ ජනතාවට මරබිය ගෙන දුන් යකා සෙවීමේ වගකීමට උර දුන් යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකායේ එකී සුවිශේෂී චරිත දෙක වූයේ ලුතිනන් කර්නල් ශම්මි කුමාරරත්න සහ ප්‍රබෝදය සිරිවර්ධනය.
ඔවුන් ඒ වගකීම භාරගෙන ගෙවී ගියේ කෙටි කලකි. අවසානයේ යාල කැලයේ සැඟවී දකුණේ ජනතාව මරා දමමින්, එල්ටීටීඊයේ බුද්ධි ප්‍රධානින් දෙදෙනකු වූ රාමන් සහ තවේන්ද්‍රන් යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ කොටි රැලක්‌ වනසන්නට ශම්මි සහ ප්‍රබෝධය ඇතුළු යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බලකායේ වීරයෝ සමත් වූහ.
ඉකුත් යුද සමයේ වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ද අන්ද මන්ද කළ එල්ටීටීඊ ටොෂී බුද්ධි අංශයට සමාන ව්‍යාජ බුද්ධි අංශය නිර්මාණය කෙරුණා වූ යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකායේ “ඔපරේෂන් ඩබල් ඒඡ්”හි ආරම්භය ලෙසද මෙකී යාල කැලයේ කොටි වැනසූ හමුදා මෙහෙයුම පෙන්වා දිය හැකිය.
එහෙත් එදා එසේ අපි වෙනුවෙන් පෙනී සිට අපිට අභය දානය දෙන්නට කොටි ත්‍රස්‌තයන් හඹා යමින් ජීවිත පරදුවට තබා යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකායට නායකත්වය දුන් ලුතිනන් කර්නල් ශම්මි කුමාරරත්නගේ සහ ප්‍රබෝදය සිරිවර්ධනගේ ඉරණම අද කෙසේ වී තිබේද?
මේ මොහොතේ වෙබ් මාධ්‍යවේදී ප්‍රගීත් එක්‌නැලිගොඩ ඝාතනය කළ බවට චෝදනා එල්ල වී තවත් බුද්ධි නිලධාරින් තිදෙනකු සමග වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ බිත්ති අතරට සිරවී අසරණයන් සේ ඒ වීරයෝ දිවි ගෙවන්නාහ.
ප්‍රගීත් එක්‌නැලිගොඩ පිළිබඳ මෙහිදී අපි කිසිත් කතා නොකරන්නෙමු. ඒ එය මේ වන විට අධිකරණයේ කටයුත්තක්‌ බවට පත්ව ඇති බැවිනි. නමුත් මෙම සිද්ධිය හමුවේ නුදුරේදීම ඇතැමුන්ගේ රෙදි පමණක්‌ නොව රෙද්දට යටින් ඇති ඒවාද ගැලවී යන බවනම් කිව යුතුමය.
එක්‌නැලිගොඩ ඝාතන චෝදනා යටතේ ශම්මි සහ ප්‍රබෝධය ඇතුළු බුද්ධි නිලධාරින් රහස්‌ පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගත් දිනයේ පටන්ම ඔවුන්ගේ කතාව ඔවුන්ගේ මුවින්ම රටට කියන්නට අපි දැඩි වෙහෙසක්‌ ගත්තෙමු. අවසානයේ උත්සාහය ජයගන්නට අපට හැකි විය. එය සිදු වූයේ විටින් විට ඔවුන් අධිකරණය වෙත රැගෙන එන අවස්‌ථාවන්හිදීය. ඒ පිළිබඳ ඉන් එහා කිසිත් කිව නොහැකිය.
ලුතිනන් කර්නල් ශම්මි කුමාරරත්න සහ ප්‍රබෝදය සිරිවර්ධන මුලින්ම යුද හමුදාවට එක්‌ව ඇත්තේa දියතලාව පුහුණු පාසලින් බිහිවූ කැඩෙට්‌ නිලධාරින් දෙදෙනකු ලෙසිනි. දැඩි උත්සාහයකින් පසුව ඔවුන් හමුවූ එක්‌ අවස්‌ථාවක මම මොහොතක්‌ ඒ වීරයන්ගේ මුහුණු දෙස බලා සිටියෙමි.
ජීවිත ආශාව අතහැර සතුරු අඩවියට රිංගා ගොස්‌ සතුරාට එරෙහිව වචන කළ නොහැකි තරමේ බිහිසුණු බුද්ධි මෙහෙයුම් සිදු කළ ඒ දෙනෙත්වල තිබූ තියුණු බව අද ගිලිහී ගොසිනි. ඒ වෙනුවට ශේෂ වී ඇත්තේ අපේක්‍ෂා භංගත්වයට පත්වූ අසරණකමකි.
” ඔව් අපි දෙන්නම හමුදාවට ආවේ දියතලාව පුහුණු පාසලෙන්.. ඒ 1990 සහ 92 වර්ෂවලදී. පුහුණුවෙන් පස්‌සේ ශම්මි මුලින්ම රාජකාරි කළේ යුද හමුදා ස්‌වේච්ඡා බළසේනාවේ පුරෝගාමී බළකායේ. මාව දියතලාව බුද්ධි බළකායේ රාජකාරිවලට යොදවලා 1995 බුද්ධි ඒකකයට අනුයුක්‌ත කළා.. ශම්මි බුද්ධි බළකායට ආවේ 1998 දී..”
මා ඔවුන් දෙස බලා සිටියදී දිගු සුසුමක්‌ හෙළමින් හදවතේ බර සැහැල්ලු කරගත් ප්‍රබෝදය මුලින්ම හඬ අවදි කරන්නට වූයේ එසේය. ඒ සමගම ශම්මිද බිඳුණු හඬකින් මා සමඟ කතා කරන්නට විය.
“හමුදාවට බැඳුනට පස්‌සේ මම කාලයක්‌ මාදුරුඔය පුහුණු පාසලේ උපදේශක වශයෙන් කටයුතු කළා. 1992 දී පලාලි කෑම්ප් එකේ ගමන් පාලක නිලධාරියා ලෙසත් රාජකාරි කළා. මේ අතරේ තමයි 1998 මාව බුද්ධි බළකායට අනුයුක්‌ත කළේ.. 2002 මිලේනියම් සිටි පාවා දීම නිසා එල්ටිටීඊ එකෙන් ඝාතනය කරපු කර්නල් මුතාලිµa යටතේයි මම මුලින්ම බුද්ධි රාජකාරියට ආවේ.
“එදා මුලින්ම මට පැවරුණේ කොළඹ නගරය ඇතුළු ප්‍රදේශ එල්ටීටීඊයේ ප්‍රහාරවලින් බේරා ගැනීම සඳහා බුද්ධි තොරතුරු රැස්‌ කිරීමේ රාජකාරිය. පස්‌සේ 1999 දී මාව වැලිඔය බළසේනා මූලස්‌ථානයේ බුද්ධි නිලධාරියා ලෙස පත් කළා.. ඒ දවස්‌වල වැලිඔය කියන්නේ දරුණු විදිහට ගැටුම් තිබුණු පැත්තක්‌..
“මේ වෙනකොට ජයසිකුරු මෙහෙයුම ආරම්භ වෙලා තිබුණේ.. ඒ මෙහෙයුමේ හිටිය එක කණ්‌ඩායමක්‌ ඉදිරියට ගියේ වැලිඔය කඳවුරේ ඉඳන්.. එල්ටීටීඊ එක තමන්ගේ සටනේ හදවත විදිහටයි වැලිඔය සැලකුවේ.. මේ නිසාම වැලිඔය ගන්න ඔවුන් දරුණු විදිහට ප්‍රහාර එල්ල කළා..
“කොටින්ගේ “වන්ෙµda බේස්‌” කඳවුරු තිබුණෙත් වැලිඔය. වැලිඔයදී මට පැවරුණු ප්‍රධානම රාජකාරිය වුණේ සතුරාගේ තොරතුරු සෙවීම.. ඒ නිසාම එදා අපි දරුණු ප්‍රහාර මැද්දේ අවස්‌ථා ගණනාවකදීම කොටින්ගේ ඒරියා එකටත් ගියා.. ඒ ගියේ ජීවත් වෙන ආශාව අතහැරලා.. මේ කාලේ තමයි එල්ටීටීඊ එක මිලේනියම් සිටි සිද්ධිය නිසා දිගින් දිගටම හමුදා බුද්ධි නිලධාරින් ඝාතනය කළේ..
“එදා අපේ ජීවිත බේර ගන්න හැංගිලා ඉන්නත් සිද්ධ වුණා.. මෙහෙම ඉන්න අතරේ 2005 දී මාව 3 වන බුද්ධි බළකායේ දෙවන අණදෙන නිලධාරි තනතුරට පත් කළා.. ඒ මින්නේරිය, මඩකලපුව සහ අම්පාර ප්‍රදේශවල බුද්ධි මෙහෙයුම් යටතේ.. මේ කාලේ තමයි සාම ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වුණේ.. ඒත් එදා උඩින් සාමේ තිබුණට යටින් තිබුණේ යුද්දේ.. ඒ යුද්දේ නිසා බුද්ධි මෙහෙයුම් අපි නතර කළේ නැහැ.. විඳපු දුක්‌ අනන්තයි අප්‍රමාණයි..”
ඒ ටික පවසා යමක්‌ සිහි වීමෙන්දොa ශම්මි මඳකට නිහඬ විය. මම යළිත් ප්‍රබෝදය දෙස බැලුවෙමි.
“මුලින්ම බුද්ධි බළකායට එක්‌වුණාට පස්‌සේ 1995 දී රිවිරැස මෙහෙයුම ආරම්භ කරනකොට යාපනය යුද හමුදා 511 බලසේනා මූලස්‌ථානයේ බුද්ධි ඒකකයට මාව දැම්මා.. එතන ඉඳන් බුද්ධි මෙහෙයුම් කරමින් රිවිරැස මෙහෙයුමට එකතු වුණා.. ඒ මෙහෙයුම් අනුව එදා
වලිකාමම්, තෙන්නමරාච්චි ප්‍රදේශ කොටින්ගෙන් මුදා ගන්න අපිට පුළුවන් වුණා..
“පසුව ස්‌වාධීන බුද්ධි ඒකකයට එකතු වෙලා 1999 වෙනකම්ම ටෙරාලට ඇටෑක්‌ කරපු මෙහෙයුම් ගණනාවකට සම්බන්ධ වුණා.. පස්‌සේ මාව ත්‍රිකුණාමලය බුද්ධි ප්‍රධානියා ලෙස පත් කළා.. ඊට මාස දෙකකට පස්‌සේ සන්නද්ධ බුද්ධි බලකායේ විධායක අධිකාරි ලෙස රාජකාරි ආරම්භ කළා..
“ඒ ඉන්න අතරේ 2000 වර්ෂයේදී යාපනය 52 සේනාංකයේ බුද්ධි නිලධාරියා ලෙස රාජකාරියට මාව දැම්මා.. පස්‌සේ 56 සේනාංකයේ බුද්ධි නිලධාරියා ලෙස වව්නියාවට ආවා.. 2002 – 2003 සාම කාලයේදී හිටියේ වව්නියාවේ.. වව්නියාවෙන් පස්‌සේ මඩකලපුව බුද්ධි නිලධාරියා ලෙස රාජකාරි කළා.. 2008 දී ආයෙත් ත්‍රිකුණාමලය බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියා වෙලා එහෙට ගියා.. එතන ඉඳන් යුද්ධය ඉවර වෙනකල්ම මම හිටියේ ත්‍රිකුණාමලය බුද්ධි ප්‍රධානියා විදිහට.
“මේ අතරේ විශේෂ පුහුණුවකට ශම්මි විදේශගත වුණා.. ඒ අවස්‌ථාවේ 3 වන බුද්ධි බළකායේ වැඩබලන අණදෙන නිලධාරියා වුණේ මම..මෙන්න මේ කාල සීමාවේදී තමයි යාල කොටි ප්‍රහාරයත් එක්‌ක “ඔපරේෂන් ඩබල් ඒඡ්” ආරම්භ කෙරුණේ.. ඒ වෙනකොට ශම්මි ආයෙත් ලංකාවට ඇවිත් හිටියේ..”
ප්‍රබෝදය ද යළි නිහඬව සිටී.. මම මොහොතක්‌ මෙනෙහි කළෙමි. බුද්ධි රාජකාරිය යනු ඉතාම බරපතළ වගකීමකි. එහි වචන දෙකක්‌ නැත. බුද්ධි නිලධාරියකුගේ මුළු ජීවිතයම සමාජයට රහසකි. ඒ රහස්‍යභාවය සුරැකීම ඔහුගේ රාජකාරියේද වගකීමකි. ඒ යථාර්ථය හමුවේ ශම්මිලා හා ප්‍රබෝදයලා වැනි වීරයන් යුද හමුදාවට එක්‌වූ දා පටන් බුද්ධි අංශ නිලධාරින් ලෙස සමාජයෙන් සැඟවී සිට එල්ටීටීඊයේ අප බැට කා ඉකුත් කාලයේ ගෙවන්නට ඇති ජීවිතය කොතෙක්‌ කටුක වන්නට ඇතිද?
ඔවුන් අපේ ජීවිත සුරක්‍ෂිත කිරීම සඳහා කළ කැප කිරීම් කෙසේ වන්නට ඇතිද? එහෙත් මල් පිදිය යුතු ඔවුනට අද ඒ වෙනුවට ලැබී ඇත්තේ කුමක්‌ද? අත් වී තිබෙන ඉරණම කොතරම් ෙ€දනීයද?
ඔවුන්ගේ රාජකාරිය පිළිබඳ කතාබහ අතරේම මම ඔවුන්ව පෞද්ගලික ජීවිතය දෙසටද හැරෙව්වෙමි. එහිදී මුලින්ම හඬ අවදි කළේ ලුතිනන් කර්නල් ශම්මි කුමාරරත්නය.. ඒ දැසේ මෝදු වෙමින් තිබූ පුංචි කඳුළක්‌ද සමගිනි..
” අද මම ඉන්නේ හිරේ කියලා මගේ දරුවෝ දෙන්නා දන්නේ නැහැ.. ඔවුන් දන්නේ තාත්තා ඉස්‌පිරිතාලේ කියලා.. මගේ බිරිඳ ගුරුවරියක්‌.. අද දරුවෝ දෙන්නයි බිරිඳයි ජීවත් වෙන්නේ ඒයා ගන්න පඩියෙන්.. මගේ පුතා මෙවර ශිෂ්‍යත්වය සමත් වුණා.. ඒ පණිවිඩේ අරගෙන බිරිඳ මාව බලන්න ඇවිත් හොඳටම හඬා වැටුණා..
එයාලා අද ජීවත් වෙන්නේ මගේ තාත්තගේ නිවසේ.. සමහරු නම් කියනවා මට තට්‌ටු තුනේ ගෙවල් තියෙනවා කියලා.. ඔවුන් ඒ කතා කොහොම කියනවද කියලා මම දන්නේ නැහැ.. ඒත් මගේ දරුවොයි බිරිඳයි තවමත් ජීවත් වෙන්නේ මගේ තාත්තගේ ගෙදර.. ඒකයි ඇත්ත.. මම වැඩ කළේ මට නෙමෙයි. මේ රටට.. අපි “ඔපරේෂන් ඩබල් ඒඡ්” ආරම්භ කරලා නිදහස අරන් දුන්නේ මේ රටේ මිනිස්‌සුන්ට.. ඒ නිසා නිකරුණේ මගේ දරුවන්ට, බිරිඳට පාරේ බැහැලා යන්න බැරි වෙන විදිහේ කතා කියන්න එපා කියලා මම හැමෝගෙන්ම ඉල්ලනවා..”
ශම්මිගේ දෙනෙතේ මොදු වී තිබූ කඳුළ ඔහුටද නොදැනීම දෙකොපුල් දිගේ ගලා හැලෙන්නට විය. අපට සතුට සහ සාමය ගෙන දෙන්නට වෙහෙසුණු ඒ වීරයාගේ කඳුළු දෙස මට තවත් බලා සිටිය නොහැකිය. එහෙයින් මම යළිත් ප්‍රබෝධය දෙසට හැරුණෙමි. ඔහුගේ කතාවද එසේමය. හදවතට දැනෙන වේදනාව හමුවේ ඒ ඇස්‌ දෙකද දැන් රතුවී ගොසින්ය.
“මටත් පුංචි දුවෙකුයි පුතෙකුයි ඉන්නවා.. ඒ දෙන්නට කියලා තියෙන්නෙත් තාත්තා අසනීප වෙලා රෝහලේ ඉන්නවා කියලා.. බන්ධනාගාරයට ආවට පස්‌සේ මට දරා ගන්නම බැරි අවස්‌ථාව වුණේ මගේ තාත්තා මාව බලන්න ආපු මොහොත..
“මගේ තාත්තා කොළඹ ප්‍රසිද්ධ විදුහලක ගුරුවරයෙක්‌.. එදා තාත්තා මාව බලන්න ඇවිත් පැය භාගයක්‌ විතර එක දිගටම මාව බදාගෙන ඇඬුවා.. පස්‌සේ තාත්තට දැක දරා ගන්න බැරුව කලන්තේ හැදුණා..මම මගේ තාත්තා අඬනවා දැක්‌ක පළමුවෙනි දවස ඒක..
“සීඅයිඩී එකෙන් අත්අඩංගුවට ගත්ත දවසේ ඉඳන් මේ වෙනකම්ම අපි දෙන්නටම තවම දරුවන්ගේ මූණු බලන්න බැරි වුණා.. එහෙම කළේ මේ වේදනාව දරුවන්ගේ මනසට දෙන්න බැරි නිසා.. ඒත් අපිත් තාත්තලා.. අපිත් දරුවන්ට ආදරෙයි.. රටේම දරුවන්ට විතරක්‌ නෙමෙයි හැමෝටම නිදහස දෙන්න ගිහිල්ලා අද අපි අපේ දරුවන්ගේ මුහුණ දැක ගන්න නැතුව විඳවනවා..
රෑට නින්ද නොයන වාර අනන්තයි.. දරුවෝ මතක්‌ වෙනවා.. ඔවුන් කෑවද, බිව්වද, අසනීපයක්‌ හැදෙයිද කියන වේදනාව මනසට වද දෙනවා.. අපි කරපු හැම දෙයක්‌ම කළේ මේ රටට.. උපන් බිම සතුරාගෙන් බේරගන්න..
“මගේ බිරිඳත් මේ සිද්ධිය නිසා අද ගෙවන හැම තත්පරයක්‌ම ගෙවා දමන්නේ කඳුළුත් එක්‌ක.. මගේ සහ ශම්මිගේ විතරක්‌ නෙවේ රට වෙනුවෙන් වැඩ කරලා අද බිත්ති හතරකට මැදි වෙලා ඉන්න අපි හැමොගෙම කතාව තියෙන්නේ එතන.. අපි යුද්ධ කළා.. සතුරා අතරේ ඉඳිමින් සතුරාට නොදැනෙන්න පහර දුන්නා.. මේ රටේ මිනිස්‌සුන්ට සාමය සතුට ළඟා කර දුන්නා.. ඒත් අද අපේ ගෙවල්වල මිනිස්‌සු ගිනි උහුලනවා.. තනිකම, පාලුව, වේදනාව දරාගන්න බැරුව හඬා වැටෙනවා.. දැසේ වූ කඳුළු සමගින් ප්‍රබෝදයද කතාව නිමා කළේය.
මේ මා ඉදිරියේ සිටිනුයේ රටටත් ජනතාවටත් නිදහස දිනා දුන් විරෝදාර රණවිරෝවෝය. එහෙත් දැසට පෙනන සහ හදවතට දැනෙන ඔවුන්ගේ වේදනාව හමුවේ කාලය මැව් වෙනසක අරුමය දෙස බලා සහජීවනය, සමානාත්මතාවය, සම්මුතිවාදය හා අෙන්‍යාන්‍ය අවබෝධය යන සුන්දර වචන ගෙන කබල්ගාමින් ඉතිහාසයේ කුණු කූඩය සිහියට නඟා ගනු හැර මේ මොහොතේ අපට වෙන කරන්නට දෙයක්‌ නම් ඉතුරුව නැත.

14 Comments »

කෙටේරියෙන් බෙල්ල කපා වසර 29කට පෙර දයා පතිරණගේ ඝාතනය සිදුවූයේ මෙහෙමයි

December 19th, 2015

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

අසූ තුනේ කළු ජූලිය දඩමීමා කරගනිමින් එජාප රජය මගින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 1983 ජුලි මස අවසානයේ තහනම් කරන ලදී. තහනමින් පසු ජවිපෙ ‍තුළ සංවිධාන ව්‍යූහයේ කඩා වැටීම් යළි නඟා සිටුවීමට යම් කාලයක් ගතවිය. එතෙක් නිරාවරණව සිටි ජවිපෙ සාමාජිකයින් 100කට ආසන්න පිරිසක් 1984 නිමවන විට අත්අඩංගුවට ගෙන මර්ධනයට ලක්වූ බැවින් මැතිවරණ දේශපාලනයෙන් ජවිපෙ ඈත්වීමේ ප්‍රවණතාවයක් විය. ජවිපෙ මර්ධනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය දේශපාලන වටපිටාව පියවරින් පියවර ආණ්ඩුව මගින් ඉදිරියට ගෙන යන ලදී.

DM02aදයා පතිරණ 1986 මහරගමදී සහ 1984 ජුනි තංගල්ලේදී(වමේ සිට)
සන්නද්ධ අංශයක් පිහිටුවීමේ යෝජනාව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ(ජවිපෙ) දේශපාලන මණ්ඩලයට ඉදිරිපත් වූයේ 1984 අග භාගයේදීය. දෙමළ බෙදුම්වාදීන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටි දකුණේ විකල්ප කණ්ඩායම සහ සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරයේ සන්නද්ධ පුහුණුවීම් වලට එරෙහිවද ජවිපෙ මර්දනය කිරීමේ රජයේ වැඩපිළිවෙළට මුහුණදීම සඳහාද සන්නද්ධ අංශයක් සංවිධානාත්මකව බිහි කිරීමට අවශ්‍ය බවට එහිදී යෝජනා විය. 1985 මැදභාගයේදී පැවති ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල රැස්වීමේදී සන්නද්ධ අංශයේ කටයුතු වේගවත් කිරීම පිළිබදව සාකච්ඡාවක් පැවැත්විණි.  ඒ අනුව සාමාජිකයින් සඳහා ප්‍රථම සන්නද්ධ පුහුණු වනගත කඳවුර 1986 ජනවාරි 6වැනිදා මාතලේ ලග්ගලදී පැවැත්විණි. දෙවන සන්නද්ධ පුහුණු කඳවුර 1986 පෙබරවාරි 2වැනිදා  පොලොන්නරුවේදීද, අප්‍රේල් 30 වැනිදා රත්නපුරයේදීද සැප්තැම්බර් 4 වැනිදා කඩුවෙලදීද පැවැත්විණි. මෙම සන්නද්ධ පුහුණු කඳවුරු සතියකට ආසන්න කාලයක් පැවති අතර එහිදී හමුදාවෙන් පලාආ සෙබළුන් විසින් ටී. 56, ඒ. කේ. 47 වැනි නවීනතම අවි ආයුධ පෙන්වමින් පුහුණුව ලබාදෙන ලදී. එම 1986 වසර තුළ පමණක් ජවිපෙ සන්නද්ධ පුහුණු කඳවුරු 10ක් පමණ රටපුරා විවිධ ස්ථානවල පැවති බවට වාර්තා විය. සන්නද්ධ පුහුණුව වඩා විධිමත්ව ක්‍රියාවට නැගෙනුයේ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අනුව ඉන්දිය හමුදා 1987 ජුලි මස ලංකාවට පැමිණිමත් සමඟය.

DM03.බණ්ඩාරගම හිරණ තොටුපොලේදී 1986 දෙසැම්බර් 15වැනිදා පස්වරු 8.30ට දයා පතිරණ‍ ගෙල කපා ඝාතනයකර තිබූ අයුරු. පොලිසියේ ඉල්ලීමට ඡායාරූප ගනු ලැබු‍වේ පානදුර තිමති ස්ටූඩියෝහි ඡායාරූප ශිල්පියෙකි.

ජවිපෙ අරමුදල් තරකිරීම සඳහා රාගම සෝමේ නොහොත් සමරප්පුලිගේ සෝමසිරි ගේ නායකත්වයෙන් කණ්ඩායමක්ද 1984 වසරේදී පිහිටුවන ලදී.ගම්පහ සුනිල් අබේරත්න 1985දී මිය ගියේ යතුරුපැදියක් පැහැරගැනිමට ගොස් ඇතිවූ සිද්ධියකදී දරුණු ලෙස තුවාල ලබා පොලිසියට හසුවී රෝහලේදීය. ශිෂ්‍ය අංශයේ පූර්ණකාලීනයෙකු වූ අනුරාධපුර සරත් විජේසිංහද මරුමුවට පත්වූයේ මංකොල්ලකෑමකදී හමුදාව තබන ලද වෙඩි පහරකිනි.  ජවිපෙ ප්‍රාදේශීය ප්‍රබල නායකයෙකු වූ මාතර තල්පාවිල ධර්මේ ගුරු වැටුප් මංකොල්ලයකදී 1985 අම්බලන්තොට පොලිසියට හසුවීමෙන් පසු ඝාතනයට ලක්විය. තමාගේ රාජකාරිය සාර්ථකව ඉටුකරගත් නමුදු යතුරුපැදිය පණගැන්වීමට නොහැකි වූයෙන් ප්‍රදේශවාසින් විසින් වටකර අල්ලා පහරදී පොලිසියට භාරදෙන ලදී.

DM04.පියා, මව, සහෝදර සහෝදරියන් දයා පතිරණගේ දේහයට අවසන් ගෞරව දක්වමින්.

ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරය නමින් හැදින්වූ අතර ජවිපෙ කටයුතු වලට එරෙහිවන්නන් 2වන කැරැල්ලේ දෝහීන් ලෙස හැදින්වූ අතර ඔවුන් සමාජයෙන් ඉවත් කිරීමටද 1986 අවසාන භාගයේදී තීරණය කෙරිණි. ඒ අනුව ප්‍රථම ඝාතනය බවට පත්වූයේ හම්බන්තොට වීරකැටියේ ගෝනදෙණියේ විදුහල්පතිවරයෙකි. දෙවැන්නා වූයේ කොළඹ සරසවියේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායකයාවූ දයා පතිරණය. ඉන් පසුව 2වැනි කැරැල්ල ක්‍රියාත්මක වූ 1986/90 කාලය තුළ ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කරන ලද මුළු සංඛ්‍යාව 6,577ක් විය. ප්‍රා සංවිධානය මගින් ඝාතනය කල ජවිපෙ සහ ජවිපෙ හිතවාදීන් සංඛ්‍යාව 1,222කි. එම කාලය තුළ ආණ්ඩුවේ නිල සහ අතුරු සන්නද්ධ කණ්ඩායම් මරූ සංඛ්‍යාව 34,014කි. ඒ අනුව ඝාතනයට ලක්වූ සහ අතුරුදහන්වූ මුළු සංඛ්‍යාව 41,813 වේ. නිල නොවන වාර්තා කියන්නේ එය 60,000කට ආසන්න බවය.

වසර 1986 වන විට කොළඹ සරසවිය තුළ ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම් 3ක් ක්‍රියාත්මක විය. ඒ දයා පතිරණගේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය, ගෙවිදු කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුත් විද්‍යා පීඨයේ ජාතික චින්තන කණ්ඩායම, ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය වේ. එය එජාප ආණ්ඩුව සමයේ ජවිපෙ සමගින්ම තහනමට ලක්වූ බැවින් එහි සාමාජිකයන් පෙනී සිටියේ වෙනත් කණ්ඩායම් වල නාමයන්ගෙනි. උතුරේ ද්‍රවිඩ තරුණ ප්‍රචණ්ඩත්වය නාගරික ගරිල්ලා ප්‍රහාර මගින් සරසවි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට ඇතුලත් කිරීමට අත්හදා බැලීම් සිදුකරන ලද්දේ රෝහණ රත්නායක ඝාතන සිද්ධිය මුල් කරගෙනය. පද්මසිරි සහ රෝහණ ඝාතනයන්ට නායකත්වය දීම සදහා වෙනත් හේතු නිසා සංගමය කොළඹ කේන්ද්‍ර කරගත් නාගරික ලුම්පන් සහ පහළ මධ්‍යම පාන්තික සිසුන් ජනප්‍රිය විය. ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනමත් සමඟම සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරකම් පසුබෑම සහ නිල මට්ටමින් ඇණහිටීම නිසා එහි රික්තයද පිරවීමට ඔවුන්ට හැකිවිය.

DM05.පතිරණගේ දේහය ඔසවාගෙන යන ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ පිරිසක්.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය කොළඹ සරසවිය තුළ ගෙන ගිය දඩබ්බර ක්‍රියාකාරකම් 1986 වන විට ප්‍රචණ්ඩ ස්වරූපයක් ගනු ලැබිය. දයා පතිරණගේ නායකත්වයෙන් තගරි න්‍යායක් අනුගමනය කරමින් සෙසු කණ්ඩායම්වලට වැට බැන්දේය. ජවිපෙ දේශප්‍රේමි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය 1986 ජුනි 20 වැනිදා ජයවර්ධනපුර සරසවියේ පිහිටුවූ අතර එය කිසිදු බාධාවකින් තොරව කැළණිය, රුහුණ, පේරාදෙණිය සහ මොරටු සරසවියන්හිද ආරම්භ විය. දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ අදිසි නායකයා වූයේ රංජිත් වීරවංශය. කැළණි සරසවියේ තාරපේරියේ රත්නජෝති හිමි එහි ලේකම්වරයා වූ අතර සභාපති වූයේ කඩවත ඇල්දෙණියේ පදිංචි ජයවර්ධනපුර සරසවියේ සිසු කාරියප්පෙරුම අතුකෝරළාගේ රනිල්ය.

කොළඹ සරසවියේදී දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය 1986 ඔක්තෝබර් 08වැනිදා ස්ථාපිත කිරීමේදී එයට දයා පතිරණගේ නායකත්වයෙන් යුත් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සාමාජිකයින් කඩු සහ පොලු වලින් තිරශ්චීන ලෙස පහර දුන්නේය.  කොළඹ සහ පිටස්තර සරසවිවල සිසුන් ඇතුළු භික්ෂූන් කිහිප දෙනෙක්ම බරපතල තුවාල ලැබූ අන්දම එය වාර්තා කිරීමට ගිය ලියුම්කරුට දැකගැනීමට හැකිවිය. සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ සරත් එදිරිසිංහ, හේමන්ත, රොෂාන් ගුණවර්ධන, සමන්, ජිනානන්ද හිමි, තලකොලවැව චන්ද්‍රරත්න හිමි, ධම්මික හිමි ඇතුළු ජවිපෙ සියළු අනුගාමිකයින්ටද සරසවියේ ක්‍රීඩාගාර පෙදෙස එදින සිට තහනම් කලාපයක් ඔවුන් විසින් පත්කරන ලදී.

DM06.කොළඹ සරසවි ශිෂ්‍ය දේශපාලනයට ‍ට්‍රොස්කිවාදය හදුන්වාදුන් ස්පාට්සිස්ට් කණ්ඩායමේ තිලක් ප්‍රනාන්දු, ජාතික චින්තනය ස්ථාපිතකල පුරෝගාමියෙකුවූ ගණිත අංශයේ ආචාර්ය නලීන්ද සිල්වා, විකල්ප කණ්ඩායමේ නායකයෙක්වූ ඉතිහාස පීඨයේ බාහිර කථිකාචාර්ය දයාන් ජයතිලක, ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මැර බලය සහ දෙමළ බෙදුම්වාදය 1987 මාර්තු 24වැනිදා කොළඹ සරසවියෙන් අතුගා දැමූ විද්‍යා පීඨයේ ශිෂ්‍ය නායක ගෙවිදු කුමාරතුංග.

එමෙන්ම විනිවිද සඟරාවේ සංස්කාරකවරයෙකු වූ උඩුගොඩ සෝරත හිමියන්ට සරසවියේ කනුවක බැද දවසක් තිස්සේ හිරිහැර කල ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය 1986 නොවැම්බර් 12වැනිදා කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේ පැවති වීරසූරිය සිසු සැමරුමේ කටයුතු  සඳහා කොළඹ සරසවියට ගිය කැළණි සරසවියේ මච්චාගම සේනාරත්නටද කුරිරු ලෙස පහර දුන්නේය. ඔහු නිදහස් කර ගැනීමට ආචාර්යවරුන්ට පවා මැදිහත් වීමට සිදුවිය. මෙයට පිළිතුරක් ලෙස ජවිපෙ සිදු කලේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරියෙකු වූ රත්නපුරේ ප්‍රදීප් උදයකුමාර තේනුවර ජයවර්ධනපුර සරසවිය ඉදිරිපිටින් යද්දී විමලධර්ම ශාලාවට  රැගෙන ගොස් පහරදීමය.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය කොළඹ සරසවිය තුළ ආරම්භ 1979 දක්වා දිව ගියද ස්ථාපිත වූයේ 1980 පෙබරවාරි 02වැනිදාය. එහි 1980-82දී සභාපති වූයේ දීප්ති ලමාහේවාය. දෙමළ ජනයාගේ ස්වයං නිර්ණ අයිතිය ඔවුන් පිළිගත්තේය. ද්‍රවිඩ සන්නද්ධ කණ්ඩායම් වන ඊරෝස් කණ්ඩායමේ නායකයෙකු වන ඩේවිඩ්සන් සමඟ 1980 අප්‍රේල් සිටද ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් කණ්ඩායම සමඟ 1981 පෙබරවාරි සිටද ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය සබදකම් පැවැත්වීය. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ දෙවැනි සභාපතිවරයා වූයේ චම්මි වර්ණකුලසූරියයි. දයා පතිරණ සභාපතිවූයේ 1984-86 කාල වකවානුවේදීය. ඔහු විභාගයට නියමිත පරිදි ලියාපදිංචි නොවීම නිසා ඔහුගේ ශිෂ්‍යභාවය 1986දී අහෝසි විය.

DM07.කොළඹ සරසවියේ ජවිපෙ ශිෂ්‍ය අංශය 1986 භාරව සිටි කොළඹ දිසා ලේකම් ලලිත් විජේරත්න නොහොත් ජයන්ත, දයා පතිරණ ඝාතනය සැලසුම් කල ඊශ්වරගේ ආරියසේන නොහොත් රාළහාමි, ඝාතන සැලසුම ක්‍රියාවට නැගූ කණ්ඩායමේ නායක සහ කොළඹ දිස්ත්‍රික් සන්නද්ධ නායක යුස්ටස් දිලිප් චන්ද්‍ර ප්‍රනාන්දු නොහොත් පති.(වමේ සිට)

සමසමාජයේ ලංකා ශිෂ්‍ය සංගමය, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ලංකා ජාතික ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් මතවාදීව බිදුනු පිරිසක් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය පෝෂණය කළේය. ද්‍රවිඩ ජනයාගේ ඊළාම් ස්වයං නිර්ණ අයිතිය පිළිගත් කොළඹ සරසවියේ 1981 ආර්ථික විද්‍යා උපාධිධාරියෙකුවූ වාද්දුවේ තිලක් ප්‍රනාන්දු සංගමයේ මතවාදය පෝෂණය කිරීමට බොහෝ දුරට බලපෑවේය. ස්පාට්සිස්ට් ලිග් ට්‍රොස්කිවාදී කණ්ඩායම 1979දී ඇරඹුණු 16 දෙනෙකුගෙන් පමණ සමන්විත සුළු කණ්ඩායමක්වූ අතර එයට පේරාදෙණියේ කෘෂි උපාධිධාරියෙකුවූ සුනිමල් ප්‍රනාන්දු ඇතුළු පිරිසක් එක්වී සිටියහ. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ කොළඹ සරසවියේ 1980 වන විට ද්‍රවිඩ ජාතික සිසුන් 400ක් පමණ පිරිසක් අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර ඔවුන්ගේ සහාය ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයට හිමි වන්නේ ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් තිලක් ප්‍රනාන්දු දැරූ එම මතවාදය අනුවය. එක්සත් ඉන්දියානු සෝවියට් සමූහාණ්ඩුවක් ස්පාට්සිස්ට් ලි‍ග් අරමුණ විය. මුල් කාලයේ තිලක් ප්‍රනාන්දුගේ අනුගාමිකයෙකුවූ දයා පතිරණ පසුව දයාන් ජයතිලකගේ විකල්ප කණ්ඩායමේ මතයට අනුගත විය. කෙටි කලකින් ඉන්ද ඉවත්ව චාල්ස් අබේසේකර ඇතුළු එන්.ජී.ඕ. ව්‍යාපාරයන්ට සහ ජවිපෙ විරෝධී වාමාංශික කණ්ඩායම්වලට නතුවිය.

DM08.

පතිරණගේ මරණය පිළිබදව මහේස්ත්‍රාත් පරික්ෂණය කළ හොරණ දිසා විනිසුරු ධම්මික කිතුල්‍‍‍ගොඩ, බරපතල තුවාල ලබා ජීවිතය බේරාගත් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සෝමසිරි සහ ප්‍රා සමඟ එක්ව සරසවි සිසු ඝාතන රැසකට නායකත්වය දුන් පතිරණගෙන් පසු ස්වාධින ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති බොරැල්ලේ කේ.එල් ධර්මසිරි.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය 1982 කොළඹ සරසවියේ නිලවරණය සඳහා උපරිම ජයග්‍රහණයක් ලබාගැනීමට සමත් වූවද මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ බලය ලබාගැනීමට අවස්ථාව අහිමිවී ගියේය. ජවිපෙ ඇතුළු දෙමළ බෙදුම්වාදයට එරෙහි ශිෂ්‍ය සංවිධාන එකට එකතු වී ශිෂ්‍ය සභාවේ බලය ලබාගෙන සභාපති තනතුර ජවිපෙටද ලේකම් තනතුර ශිලනිපයටද භාණ්ඩාගාරික තනතුර එජාපයටද බෙදා ගන්නා ලදි. දයා පතිරණ සරසවි දේශපාලනය ආරම්භ කරන්නේ මෙම නිලවරණයට විද්‍යා පීඨයෙන් තරඟ වැදීමෙනි. සංගමයේ න්‍යායාත්මක පසුබිම පසු කාලයේ ඉදිරියට ගෙන යන්නේ දයා පතිරණ මගිනි.  යාපනයේ සරසවි ශිෂ්‍ය අප්පුතුරෙයි විමලරාසා වසරකට වැඩි කාලයක් ත්‍රස්තවාදී චෝදනා යටතේ රඳවා ගෙන සිටි අතර ඔහු නිදහස් කර දෙන ලෙස ඉල්ලමින් 1982 මැයි 14වැනිදා සංකේත පන්ති වර්ජනයට යාපනය සහ මඩකලපු සරසවි ශිෂ්‍යයන් හැරුණු විට එයට සහභාගි වූයේ කොළඹ සරසවියේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සාමාජිකයන් පමණි.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයින් 05දෙනෙක් ප්ලොට් සංවිධානයේ වව්නියා සන්නද්ධ නායක තාසන් යටතේ නැගෙනහිරදී අවි පුහුණුවද ලබාගෙන තිබිණි. එය සම්බන්ධීකරණය කළේ සිවරාම් විසිනි. ලියුම්කරු 1988 අප්‍රේල් 16 ප්ලොට් නායක උමා මහේෂ්වරන්ගේ වැල්ලවත්තේ රොක්සි සිනමාහලට යාබද ස්ථානයේදී හමුවූ අතර ජවිපෙට මුදල්වලටද සහ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ කණ්ඩායමකට නොමිලේද අවි පුහුණුව දුන් බව පිළිගත්තේය. ප්‍රභාකරන්ගේ කොටි සංවිධානයට එරෙහි ඕනෑම අයෙකු සමඟ ප්ලොට් සංවිධානය කොන්දේසි විරහිතව සහාය දෙන බව ඔහු එහිදී අවධාරණය කළේය. සිවරාම් සහ ෂර්ලිද එම අවස්ථාවට එක්වී සිටියහ. ප්ලොට් සංවිධානය මගින් 1985 අප්‍රේල් 26 වැනිදා නිකවැරටිය ලංකා බැංකුවට ප්‍රහාරයක් එල්ලකර රුපියල් කෝටියකට අධික මුදල් සහ රන්බඩු කොල්ලකෑ අතර එම කණ්ඩායමට එක්වූ සිංහල ජාතිකයින් දෙදෙනා අතර පතිරණද වූ බවට ජවිපෙ චෝදනා කළේය.

DM09.
ප්‍රා සංවිධානයේ නායකත්වය යටතේ ආරක්ෂක හමුදා සහාය ඇතිව ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය මගින් 1988/89 කාලයේදී ඝාතනය කල සරසවි සිසුන් සහ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට එරෙහිවූවන් 200ක ආසන්න පිරිසෙන් කිහිපදෙනෙක්. කොළඹ සරසවි නීති පීඨ වධකාගාරයේදී උස්සා පොලවේ ගසා මරාදැමූ අන්තරේ කැඳවුම්කරුවෙකු සහ නීති පීඨයේ සිසු කෑගල්ලේ සරත් එදිරිසිංහ,  වෙඩිතබා පිහියෙන් ඇන ඝාතනය කල වාණිජ පීඨයේ මාතර දෙල්ගල්ලේ පදිංචි සමන් කපුගමආරච්චි, බෙල්ල කපා මරාදැමූ එහි විද්‍යා පීඨයේ මිනුවන්ගොඩ හේමන්ත අජිත් චන්ද්‍රසිරි(ඉහළ වමේ සිට), වෙඩිතබා මරාදැමූ මානව හිමිකම් නීතිඥයින් වන නාරහේන්පිට කාංචන අබේපාල සහ ඇල්පිටියේ චරිත ලංකාපුර, දිවයින නිදහස් ලේඛක සහ බැංකු නිලධාරි ගම්පොල එච්.ඊ. දයානන්ද

කොළඹ සරසවියේ උද්ගතවී ඇති ප්‍රශ්න වලට විසදුමක් වශයෙන් එහි ජවිපෙ ශිෂ්‍ය අංශය 1986 මුල්භාගයේ සිට ‍කොළඹ දිසා ලේකම් ලලිත් විජේරත්නට පැවරිණි.  ඔහු අරවින්ද, කපිල සහ ජයන්ත නමින්ද හැදින්වේ. දිවුලපිටියේදී 1958 ජනවාරි 2වැනිදා උපන් හුණුමුල්ල විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලත් ලලිත් පේරාදෙණි සරසවි විද්‍යා පීඨ සිසුවකුව සිටියදී 1983 ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි වීමෙන් පසු පූර්ණ කාලීනව දේශපාලනයට යොමුවිය. ඔහුගේ පියා ගොවියෙකි.(මධ්‍යම කාරක සභාව හරහා 1988දී ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලයට එක්වූ ලලිත් ජවි‍පෙ තෙවැනි නායකයා වශයෙන් පත්වූයේ සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු ඝාතනයෙන් පසු 1989 දෙසැම්බර් 31වැනිදාය. ඔහු ජවිපෙ 3වැනි නායකයා ලෙස සිටියදී 1990 ජනවාරි 23වැනිදා ඝාතනයට පත්විය.)

DM10පතිරණ උපන් සහ ජීවත්වූ මාතර මහගෙදර සහ සමරුවක අත්අකුරෙන් තබන ලද ඔහුගේ සටහනක්.

පතිරණ ඝාතනය සැලසුම් කල සමරවික්‍රම සේනානායක ඊශ්වරගේ ආරියසේන ‍නොහොත් රාළහාමි බෙලිඅත්ත ගොඩකුඹුරේ පදිංචිකරුවෙකු වන අතර මරදාන පොලිසියේ සේවය කරමින් සිටියදී 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලට සම්බන්ධ විය. කැරැල්ලෙන් පසු 1974දී නිදහස් වු ආරියසේන ජවිපෙ නායක විජේවීර නිදහස් වීමෙන් පසු 1978දී පූර්ණකාලීනයෙකු විය.ජනමත විචාරණයෙන් 1982දී  එජාපය පැරදුණු ආසන 18කට අතුරු මැතිවරණ පැවැත්වූ අතර ඉන් 5කට ජවිපෙ තරඟ කිරීමේදී බෙලිඅත්ත ආසනයට තරඟ කළේ ආරියසේනය. මාතර අමරේට පෙර වීජේවීරගේ පෞද්ගලික ආරක්ෂක ලෙස කලක් කටයුතු කළේය.(2වැනි කැරැල්ලේදී සන්නද්ධ අංශය වෙනුවෙන් පුරෝගාමි වැඩ කොටසක් කල ඔහු කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරෙන් අවි පැහැර ගැනීමේ ඇතුළු ප්‍රහාරයන්හි නායකයෙකු විය. ඌව පළාතේ ප්‍රධාන නායකයෙකු වූ ඔහු 1989 අගෝස්තු මස ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්වී 1989 නොවැම්බර් 1වැනිදා ඝාතනයට ලක්විය.)

DM11
ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ධර්මසිරි ඇතුළු ප්‍රා ක්‍රියාකාරිකයින් පිරිසක් දෙමළ බෙදුම්වාදී ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් නායක පද්මනාභ සමඟ සාකච්ඡාවක නිරත වෙමින්.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය සමඟ ශිෂ්‍ය සංගම් ගැටළු පිළිබදව සාකච්ඡා කිරීම ජයවර්ධනපුර සරසවියේ හේවාහෙට්ටිගේ නිමල් ජයරත්න සහ කෑගල්ලේ උපාලි දෙවන වරටද දෙසැම්බර් 15වැනිදා පැමිණෙන්නේ පස්වරු 3.30ටය. දයා පතිරණ ඒ වන විට උසස් පෙළ පාසැල් ශිෂ්‍යාවන්වූ තනූජා ධර්මපාල සහ දෙනියායේ පද්මිණී ශ්‍රියාකාන්ති කලූපලගේට සරසවියේදී අතිරේක විෂය දැනුම ලබාදෙමින් සිටියේය.(පතිරණ ඝාතකයින් හදුනා ගැනීමේ පෙරට්ටුවටද 1987 ජුලි 17වැනිදා ඔවුන් සහභාගිවූවාය.) නිමල් සහ උපාලි  කොළඹ සරසවියට පැමිණියේ ධර්මසිරි හමුවීමට වුවද ඔහු නොමැති හෙයින් සෝමසිරි ඔවුන්ව පතිරණට යොමු කරන ලදී. ඔවුන්ගේ අරමුණ වුයේ සංවිධානාත්මකව පැහැර ගැනීමේ කල්ලියට පතිරණ හෝ ධර්මසිරි කොටුකර දීමටය.

තුන්මුලලේ හන්දිය අසළ ඔවුන් වෑන් රථය තබාගෙන රැදීසිටි අතර එහි  හෙට්ටිහේවාගේ ජයතිස්ස නොහොත් ගාමිණී, කොඩිප්පිලි තන්ත්‍රිගේ මහිපාල, වැලිසර යුස්ටස් දිලිප් චන්ද්‍ර ප්‍රනාන්දු, තිලක් කුමාර හෙවත් සුදු මල්ලී, කොස්තා සිටියේය. සාකච්ඡාව තවදුරටත් කරගෙන යෑමට එකඟවී උපුල් සහ නිමල් සමඟ පතිරණ සරසවියෙන් එලියට පැමිණියේය. ඩිස්ප්‍රින් පෙත්තක් ගැනීමට අවශ්‍ය බව පවසමින් සෝමසිරි සමඟ ගමන් කලේ උපාලිය. පතිරණ සමඟ ගමන් කළේ නිමල්ය. රහීමා හෝටලයේදී ඔවුන් තේ පානය කළෝය. ශාන්ති විහාරයට මීටර් 25ක් පමණ දුර තිබියදී වෑන් රථයක් ඔවුන් අසල නතර කෙරුණි. වෑන් රථයට ඒ සදහා ඔත්තු ලබාදුන්නේ ඉදිරිපස යතුරු පැදියෙන් පැමිණි සරත්ය.

තමන් සී.අයි.ඩී එකෙන් යැයි කියා ගත් පිරිස පිස්තෝලයක් පෙන්වා 04 දෙනාටම වෑන් රථයට නගින ලෙසට නියෝග කළෝය. ඔවුන් අත කෙටේරියක්ද, ගල්කටස් එකක්ද පිස්තෝලයක්ද, පිහියක්ද තිබූණි. සැලැස්මට අනුව සරත් වාහනය පිටුපසිින් යතුරු පැදියෙන් පැමිණිය යුතුය. ඓහෙත් එය එසේ සිදු නොවීය. ඒ අනුව කොට්ටාව දෙසට ඇදුනු වාහනය පසුව ධාවනය කළේ මත්තේගොඩටය. අනතුරුව ජපුරේ සිසුන් වූ නිමල් ජයරත්නද, උපුල්ද වාර දෙකකට අතරමගදී බස්සන ලදී. එවිට වේලාව පස්වරු 7.30 පමණ විය.

DM12පතිරණ සිය පියා සහ සහෝදරයා සමඟින්.

දයා පතිරණ ඝාතනය කලේ 1986 දෙසැම්බර් 15 වැනිදා පස්වරු 8.30ට බණ්ඩාරගම හිරණ තොටුපොල අසළදීය. ප්‍රථමයෙන් පිහියෙන් බෙල්ලට ඇන කෙටේරියෙන් බෙල්ල කපා තිබිණි. තිබූ ඔරුවක හිමිකරු වූ ලබුගම රාලලාගේ ගිල්බට් පීරිස් විසින් ඒ පිළිබදව බණ්ඩාරගම පොලිසියට දැනුම්දුන් අතර පොලිසිය පැමිණිමෙන් පසු මරණීය තුවාල සහිතව වැටී සිටි පුංචිරාලගේ සෝමසිරි පානදුර රෝහලටද අනතුරුව ‍කොළඹ මහ රෝහලේ වාට්ටු අංක 52, ඇද 21ටද ප්‍රතිකාර සඳහා ඇතුළත් කරන ලදී. පතිරණ ඝාතනයෙන් දින කිහිපයකට පසු ජනක, සරත්, සුගත්, කොස්තා, මහීපාල, ගාමිණී සහ කුමාර මල්ලී හෝකන්දර නිවසකදී යළි හමුවිය. පොරොන්දු වූ පරිදි යතුරු පැදියෙන් මඟ පෙන්වීමට නොපැමිණිවීම පිළිබදව සරත්ට එහිදී චෝදනාව එල්ල විය.

දයා පතිරණ ඝාතන සැලසුම ක්‍රියාවට නැගූ කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික් සන්නද්ධ නායකයෙකුවූ යුස්ටස් දිලිප් චන්ද්‍ර ප්‍රනාන්දුය. වැලිසර පදිංචි ඔහු කතෝලිකයෙකි. පියා විදුහල්පතිවරයෙකුවූ අතර පවුලේ සිව් දෙනෙකි. ජවිපෙ සමඟ 1984 සිට පූර්ණ කාලීනව කටයුතු කළේය. කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරෙන් අවි පැහැර ගැනීමේදී අත්අඩංගුවට පත් අතර පසුව මැගසින් බන්ධනාගාරයේ රඳවා සිටියදී 1988 දෙසැම්බර් 13  ජවිපෙ සැකකරුවන් 221ක් සමඟ පලා ගියේය. පලා යෑමෙන් පසු කොළඹ දිස්ත්‍රික් සන්නද්ධ නායකයා විය. දීප්ති, පතී, සුගත්, සොයිසා යන නම් වලින්ද හැඳින්විණි.

සමාජවාදී විප්ලවය හැර කිසිදු අරමුණක් හෝ බලාපොරොත්තුවක් නොතිබූ පතී ඒ සඳහා උපරිමයෙන් ජවිපෙ වෙනුවෙන් දිවා රෑ වෙහෙසුනු අයෙකු ලෙස ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෝ පිළිගත්තෙකි. ගම්පහ 5 දෙනාගේ කමිටුවට 1986/87දී අයත් වූයේ රණසිංහ, ෂෙල්ටන් රාජපක්ෂ, ගාමිණී. පියල් විජේසිංහ සමඟ පතීය. රාගම සෝමේ, ෂෙල්ටන් රාජපක්ෂ, ලයනල් රණසිංහ, ගුනේ, විනී, අම්පාරේ දිසා,  වව්නියාවේ තිලක් ඇතුළු පිරිසක් සමඟ කොළඹ, ගම්පහ, හෝමාගම, කැස්බෑව, කොට්ටාවේදී සම්බන්ධකම් පැවැත්වූ පතී 1989 දෙසැම්බර් මස ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්විය. පසුව ජවිපෙ දෙවැනි නායකයා වූ සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු, රාගම සෝමේ, දකුණු පළාත් සන්නද්ධ නායකයෙකුවූ රත්නායක සමගින් පතීද 1989 දෙසැම්බර් 29වැනිදා ඝාතනයට ලක්විය.

දයා ආනන්ද පියසිරි හේවා පතිරණගේ පියා මාතර දීයගහ පොල්ගස් අද්දර පදිංචි හුංගංගොඩ පතිරණගේ හෙන්ද්‍රික් අප්පුහාමිය(70). දරුවන් සය දෙනෙක් සහිත පවුලේ වැඩිමලා වූයේ දයා පතිරණය. මව කරුණාහේවා හතරසිංහය. කොටිකාවත්තේ බැස්ටියන් විදුහලේ ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලත් දයා පතිරණ පසුවදියගහ නැගෙනහිර විද්‍යාලයටද උසස් පෙළ සඳහා රාහුල මහා විද්‍යාලයටද ඇතුලත් විය. සරසවි ප්‍රවේශයේදී රුහුණු සරසවියට තේරුණද ඔහුගේ මනාපය අනුව කොළඹ සරසවියට මාරුවක් ලබාගෙන තිබිණි.

දයා පතිරණගේ ඝාතනයෙන් පසු ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපතිධූරයට 1986 දෙසැම්බර් 17 වැනිදා පත්වූයේ කේ. එල්. ධර්මසිරිය. පතිරණ ඝාතනයෙන් පසු ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයින් අතර නිල්මිණී, පරාක්‍රම, නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි, සී.ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම, නිහාල් හපුආරච්චි, නිමල්වීර බෝපගේ, සාලිය කුමාර, චාන්දනී සෙනෙවිරත්න, තිසරණී ගුණසේකර, අසංක කරුණාරත්න, ජෙරා, පේරාදෙණියේ ධම්මික බන්ඩාර, ජෝජා ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම විය. ඉස්ක්‍රා, ස්වාධීන, රණහඩ මැයින් පුවත්පත්වල කලාප කිහිපයක්ද පලකරන ලදි.

පතිරණ ඝාතනයෙන් පසුවද ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය කොළඹ සරසවියේ දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන ආ දඩබ්බර ක්‍රියාකාරකම් බහුතර සරසවි සිසුන්ට තවදුරටත් දරා ගත නොහැකි විය. ඒ අනුව චින්තන පර්ෂදයේ අධ්‍යක්ෂක සහ කාලය සඟරාවේ නියෝජ්‍ය සංස්කාරක ගෙවිදු කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුත් විද්‍යාපීඨ ශිෂ්‍ය සංගමය එයට එරෙහිව පොදු සිසුන්ට නායකත්වය දුන්නේය. ඒ අනුව ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මැර ක්‍රියාකාරිකයින් වූ සිව් දෙනෙකු ගස් බැද  මධ්‍යස්ථ 500කට ආසන්න සිසුන් පිරිසකගේ දායකත්වයෙන් සංවිධානාත්මක ප්‍රහාරයක් 1987 මාර්තු 24වැනිදා එල්ල කිරීම තුළින් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය මුළුමනින් පරාජයකර දෙමළ බෙදුම්වාදය පලවා හැර කොළඹ සරසවියේ බලය ලබාගන්නා ලදී. ගස් බැදී සෙනරත් ජයවර්ධන ඇතුළු සිව් දෙනා බේරා ගත්තේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බලකායේ 100කට අධික පිරිසක් කොළඹ සරසවියට එකවර කඩා වැදීමෙනි.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායකත්වයට පත් බොරැල්ලේ දූගී පවුලක උපන් කේ. එල්. ධර්මසිරි ජවිපෙට එරෙහිව ප්‍රා සංවිධානය සමඟ එක්ව මුළු ශක්තියම යොදවන්නට විය. ජවිපෙ වනසා දැමීමට ඔවුන් ඝාතනය කිරීමේ සංහාරයේදී තීරණාත්මක කාර්යභාරයකට ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය යොමු විය. අර්ධ මිල්ටරි කණ්ඩායම්වලින් ඔවුනට ආයුධ, හැඳුනුම්පත්, වාහන, මුදල් ලක්ෂ ගණනින් නොඅඩුව ලැබිණි. ප්‍රා සංවිධානයෙන් ඝාතනය කරන ලද සංඛ්‍යාව 1,200ක් වූ අතර ඒ අතර සිටි සරසවි සිසුන් 200කට ආසන්න පිරිසක් මරා දැමුවේ ධර්මසිරිගේ නායකත්වයෙන් යුත් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය මගිනි. අත් පා කපා දරුණු වධ දී ඔවුන් මරා දැම්මේය. හංසයින්ට ජලයෙන් කිරි වෙන්කර හැක්කේ යම් සේද ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ඝාතකයින්ට සමස්ත සරසවි සිසුන් අතරින් ජවිපෙ සිසුන් හඳුනාගැනීමට හැකි විය. සිය ගණනක් අමු අමුවේ ඝාතනය කල කොළඹ සරසවියේ නීති පීඨ වධකාගාරයේ නිල නොවන පරිපාලකයා වූයේද ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයයි.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක කේ. එල්. ධර්මසිරි 1989දී ඔක්තෝබර් 20 වැනිදා කොළඹ වයි. එම්.සී. ඒ ගොඩනැගිල්ලට ගොස් යතුරු පැදියකින් ගමන් කරමින් සිටියදී කොටහේන කොච්චිකඩේදී ජවිපෙ විසින් ඝාතනය කරන ලදී. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ කැඳවුම්කරු ආරූඪ නමක් වූ ජයකාන්ති විජේවික්‍රම නමින් 1989 දෙසැම්බර් 28වැනිදා නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් 1989 දෙසැම්බර් 15 එය විසුරුවා හැරි බව ප්‍රකාශ කළේය. ඒ වන විට දයා පතිරණ ඝාතනයට ලක්වී වසර දෙකක් මෙන්ම ධර්මසිරි ඝාතනය වී මාස දෙකක් ගතවී තිබිණි.

වසර 1986 දෙසැම්බර් 15වැනිදා ඝාතනය වූ දයා පතිරණ නඩුව විභාග වූයේ පානදුර මහාධිකරණයේදී විනිසුරු ටී. බී. විරසූරිය ඉදිරියේය. විත්තිකරුවන් සිව් දෙනෙකුට එරෙහිව නඩුව පවරා තිබිණි. එහිදී පලවෙනි විත්තිකරු වූයේ හේවා හෙට්ටිගේ ජයතිස්ස හෙවත් ගාමිණීය. දෙවැන්නා කොඩිප්පිලි තන්ත්‍රිගේ මහිපාලය. තෙවැන්නා වැලිසර යුස්ටස් දිලීප් චන්ද්‍ර ප්‍රනාන්දුය. සිව්වැන්නා හේවාහෙට්ටිගේ නිමල් ජයරත්නය. ඒ වන විට ජයතිස්ස හෙවත් ගාමිණී, මහීපාල සහ දිලිප් ප්‍රනාන්දු ඝාතනයට ලක්වී තිබිණි. එහිදී දෙවන සහ තෙවන විත්තිකරුවන්ට පළමුවන චෝදනාවට වසර 05 බැගින්ද දෙවන චෝදනාවට වසර 07 බැගින්ද තෙවන චෝදනාවට වසර 08 බැගින්ද දඬුවම් නියම කරන ලදී. ශ්‍රී ලංකාවේ ජීවත්ව සිටි සිව්වන විත්තිකරුවූ ජයවර්ධනපුර සරසවියේ සිසුවෙකුවූ හේවාහෙට්ටිගේ නිමල් ජයරත්න සියළු අධිචෝදනාවන්ට නිවැරදිකරු බවට තීරණය කර නිදොස්කර නිදහස් කරන ලදී. පැමිණිලි පක්ෂයෙන් බර්නාඩි සුනිල් කාරියවසම් සහ කුරුප්පු මුදියන්සේලාගේ මහින්ද කිංස්ලි ඇතුළු සාක්ෂි 15ක් විය.

පළමු විත්තිකරුවූ හේවාහෙට්ට්ගේ ජයතිස්ස නොහොත් ගාමිණි 1980දී ජවිපෙට එක්වූ අතර කලක් රෝහණ විජේවීරගේ ආරක්ෂකයෙකු වශයෙන්ද කටයුතු කළේය. දයා පතිරණ පැහැරගෙන ගිය වාහ‍නයේ රියදුරු වූයේ ගාමිණිය. ජවිපෙ සිදුකල ගල්ගමුව බැංකු මංකොල්ලයෙන් පසු මුදල් සහ රන්බඩු පැහැරගෙන ගිය වාහනයේ රියදුරු වූයේද ගාමිණිය. ගාමිණී වාහන මංකොල්ලකෑමක් සම්බන්ධයෙන් 1987 මැයි 25වැනිදා නුගේගොඩදි අත්අඩංගුවට ගත් අතර පසුව 1988 දෙසැම්බර් 13 ජවිපෙ සැකකරුවන් 221 ක් සමඟ මැගසින් බන්ධනාගාරයෙන් පලා ගියේය. පසුව ජවිපෙට අයත් පිළියන්දල කැස්බෑවේ පිහිටි ගොවිපලකදී 1989 ඔක්තෝබර් 3 වැනිදා ගාමිණීද එවකට ඇමතිනී සුනේත්‍රා රණසිංහ ඝාතනය කිරීමට උස්සාහ කල බවට චෝදනා ලත් වීරසිංහද ආරක්ෂක හමුදා මගින් අත්අඩංගුවට ගත් අතර ඝාතනයට ලක්වූහ.

දෙවන විත්තිකරු වූ කොඩ්ප්පිලි තන්ත්‍රිගේ මහීපාල 1987 ජුනි 18වැනිදා වාහන මංකොල්ලකෑමක් සම්බන්ධයෙන් නුගේගොඩදී අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ සහකාර පොලිස් අධිකාරි මොහො‍මඩ් රියාල්ඩීන්ය. කැස්බෑවේ පදිංචි මහීපාල ජවිපෙ පූර්ණකාලීනයෙකුවූ අතර ඔහු අවි පුහුණුව ලබාගෙන තිබුණේ ශ්‍රී පාද රක්ෂිතය ආශ්‍රිතවය. පසුව අත්අඩංගුවට ගත් ඔහුද 1989දී ඝාතනයට ලක්විය.

දයා පතිරණ සාකච්ඡාව සඳහා කැඳවාගෙන ගිය සිව්වන විත්තිකරු බවට පත්වෙ‍මින් පසුව නිදහස්වූ හේවාහෙට්ටි‍ගේ නිමල් ජයරත්න නොහොත් සමන් 1963 නොවැම්බර් 18 කරවනැල්ලේදී උපන් අතර ඔහුගේ ජීවන වටපිටාව මෙසේය. නිමල් රුවන්වැල්ලේ අම්පාගල පදිංචිකරුවෙකි. පියා සුගතසිංඥෝ ජනවසම විශ්‍රාමික මුරකරුවෙකි. මව වන නෝනහාමි ගෘහනියකි. පවුල් සොයුරු සොයුරියන් 6 දෙනකු වූ අතර සත්වැන්නා වන බාලයා නිමල්ය. නිමල් පන්නල මහා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා 1984දී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයට ඇතුල් විය. ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිකයෙක් බවට පත්ව සිටි නිමල්ගේ සොහොයුරිය සෝමාවතී තාවකාලික වතු කම්කරුවෙකි. එක් සොහොයුරෙකු විජේරත්න වඩු කාර්මිකයෙකි, තවත් සොහොයුරෙක් වන ලීලාරත්න මේසෙන්වරයෙකි. අනෙක් සොහො‍යුරා දෛනික වැටුප් ලබන කම්කරුවෙකි. අන් සියලු දෙනා විරැකියාවෙන් පසු වූහ. කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරෙන් අවි පැහැර ගැනීමේ ප්‍රහාරයට එක්වූ ඔහු පසුව අත්අඩංගුවට ගෙන මැගසින් බන්ධනාගාරයේ සිටියදී 1988 දෙසැම්බර් 13වැනිදා ජවිපෙ සැකකරුවන් 221ක් සමඟ පලා ගියෝය.

අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ සිට අවසානය දක්වා ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය තුළ ක්‍රියාත්මකවූ  ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය අසූව දශකය අවසානයේදී(1987/90) මෙම සියවසේ ආසියාවේ සරසවියක ක්‍රියාත්මක වූ ම්ලේච්ඡතම සහ කෘරතම ශිෂ්‍ය සංවිධානය බවට අවසානයේදී පත්විය. ඉන්පසු එහි ඉතිරිවූ ක්‍රියාකාරිකයින් ගෙන් බහුතරයම වාගේ එජාපයට පසුකාලයේ එක්විය.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

4 Comments »

අන්තවාදය බිළිගත් උ-නැගෙනහිර අක්‌කර දහසය දහසක්‌…

December 19th, 2015

ජගත් කණහැරආරච්චි උපුටා ගැන්ම දිවයින

තිස්‌ වසරක යුද්ධය හේතුවෙන් රැකුණු උතුරු – නැගෙනහිර වනාන්තර යුද්ධය නිමාවීමෙන් පසු බරපතල විනාශයකට ගොදුරු වී ඇත. යුද්ධය ” හොඳ” යෑයි ඉන් අදහස්‌ නොකළත්, වනාන්තර සංරක්‍ෂණයට යුද්ධයෙන් සිදු වූ සේවාව අවතක්‌සේරු කළ හැකි නොවේ. වර්තමානයේ මන්නාරම, වව්නියාව, මුලතිව්, අම්පාර සහ මඩකලපුව දිස්‌ත්‍රික්‌ක ප්‍රධාන ත්‍රිකුණාමලය, අනුරාධපුරය, පොළොන්නරුව දිස්‌ත්‍රික්‌කවලටද අඩු වැඩි වශයෙන් එහෙත් මධ්‍ය හා මහා පරිමාණ වශයෙන් වන විනාශය සිදු කෙරේ.

මෙම වනාන්තර බහුතරය වන සංරක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව සතු රක්‍ෂිත වනාන්තරය. ශ්‍රී ලංකාවේ වනගහනයෙන් 14% ක්‌ පාලනය කරන වන සංරක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව සතු 80% ක්‌ පමණ වනාන්තර පිහිටා ඇත්තේ උතුරු නැගෙනහිර දෙපළාතේය. මෙම වනගහනයේ බහුතරය අද විනාශයේ මාවතට ඇදවැටී ඇත.

මෙම උතුරු නැගෙනහිර වන විනාශයේ සුප්‍රකටම වනාන්තර විනාශය විල්පත්තු උතුර, මරිච්චකඩ්ඩු කරඩික්‌කුලි කල්ආරු ඔයේ ජල පෝෂක වනාන්තර විනාශයයි. පසුගිය රජය මගින් එහි අක්‌කර 2500 ක්‌ නිල වශයෙන්ම නැවත පදිංචි කිරීමේ කටයුතු සඳහා යෑයි පවසමින් නැවත පදිංචි කිරීමේ (එවක) ඇමැතිවරයා වූ රිෂාඩ් බදියුදීන් මහතා විසින් ලබා ගන්නා ලද්දේ නැවත පදිංචි කිරීමේ ජනාධිපති කාර්ය සාධක බළකාය සහ ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍යාංශයේ එකමුතුවෙනි. මේ පිළිබඳව අප අවස්‌ථා ගණනාවක්‌ම අනාවරණය කර ඇති අතර පරිසර හා සිවිල් සංවිධාන රැසක (ජනතා) විරෝධතා ඇති කළත් තවමත් මේ විනාශයේ අඩුවක්‌ නැත. ඊට යාව මොල්ලිකුලම නාවික හමුදා කඳවුර පිහිටි ප්‍රදේශයේ තවත් අක්‌කර 650 ක්‌ පමණ පවරා ගැනීමට දැන් පිඹුරුපත් සැකසෙමින් පවතී.

තත්ත්වය මෙසේ තිබියදී පෙර දැක්‌වූ පරිදි වව්නියාව, මුලතිව්, මන්නාරම හා අම්පාර දිස්‌ත්‍රික්‌කවල වන සංරක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ පාලනය වන ආරක්‍ෂිත ප්‍රදේශ 17 ක වනාන්තර අක්‌කර 16500 ක්‌ පමණ එළි පෙහෙළි කරමින් අලුතින් ජනාවාස පිහිටුවීම හා වගා බිම් ව්‍යාප්ත කිරීම නීති විරෝධී ලෙස සිදු කෙරෙමින් පවතින බව තමන් විසින් කරන ලද අධ්‍යයනවලදී හෙළි වූ බව පරිසර සංරක්‍ෂණ භාරයේ අධ්‍යක්‍ෂ සජීව චාමිකර මහතා පවසයි.

ඔහු ප්‍රකාශ කරන්නේ පසුගිය රජය සමයේදී ආරම්භ කළ මෙම වනාන්තර විනාශය මෙම රජය යටතේද තවදුරටත් සිදු වෙමින් පවතින බවයි.

තමන්ගේ අධ්‍යයන අනුව නීති විරෝධීව විනාශ කරන රක්‍ෂිත අතර මරිච්චකඩ්ඩි කරඩික්‌කුලි වන රක්‍ෂිතය (මන්නාරම) කරුන්කාලිපුරම් වන රක්‍ෂිතය (වව්නියාව), මඩුපාර වන රක්‍ෂිතය පුවරසන්කුලම් වන රක්‍ෂිතය කුලාමරිප්පු වන රක්‍ෂිතය නාගන්මෝලෙයි වන රක්‍ෂිතය ඉර සෙන්තිරම් කුලම් වන රක්‍ෂිතය වඩකාඩු වනාන්තරය කාතේනිකුලම් වනාන්තරය පෙරිය මඩු වනාන්තරය ඔඩ්ඩුසුඩාන් වනාන්තරය මුහුදු බඩ පත්තු වනාන්තරය කරඩික්‌කුලි රජයේ කැලෑව (මන්නාරම) සාලම්බයිකුලම් වනාන්තරය සහ සුදුවෙත්තකුලම් වනාන්තරය යන රක්‍ෂිත හා රජයේ වනාන්තර පවතින බව පරිසර සංරක්‍ෂණ භාරය පවසයි. මෙම වනාන්තර හෙළි පෙහෙළි කර ජනවාස පිහිටු වීම සිදු කෙරෙමින් පවතින බවත්, මීට අමතරව කුඹුක්‌කන වන රක්‍ෂිතය හා බක්‌මිටියාව, තිඹිරිගොල්ල වන රක්‍ෂිතය එළි පෙහෙළි කරමින් වගා බිම් ව්‍යාප්ත කිරීමද සිදු කෙරෙමින් පවතින බව ඔවුහු වැඩිදුරටත් කියා සිටිති.

වර්තමානයේදී වව්නියාව මුලතිව් හා මන්නාරම දිස්‌ත්‍රික්‌ක තුනේ වන රක්‍ෂිත හයකට හා රජයේ වනාන්තර බිම් අටකට අයත් වනාන්තර අක්‌කර 10438 ක්‌ එළි පෙහෙළි කරමින් අමාත්‍ය රිෂාඩ් බදියුදීන් මහතාගේ සෘජු මෙහෙයවීම මත අලුතින් ජනාවාස පිහිටු වීම සිදු කරන බවද පරිසරවේදී සජීව චාමිකර මහතා පවසයි. මේ අතර විල්පත්තු උතුරු මරිච්චකඩ්ඩි, කරඩික්‌කුලි වන විනාශයද වේ.

වව්නියාව දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ සෙට්‌ටිකුලම් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්‌ඨාසයේ ඉරසෙන්තිරම්කුලම් වන රක්‍ෂිතයේ අක්‌කර 100 ක්‌, කරුන්කාලිපුරම් රක්‍ෂිතයේ අක්‌කර 5000 ක්‌ ආදී වශයෙන් වනාන්තර විනාශයක්‌ සිදුවන බවද පවසන පරිසර සංරක්‍ෂණ භාරය වැඩිදුරටත් කියා සිටින්නේ පසුගිය රජය පැවැති කාල සීමාව තුළ හා දින සියයේ වැඩ පිළිවෙළ ක්‍රියාත්මක වූ කාල වකවානුව තුළ මෙම නීති විරෝධී වනාන්තර විනාශය හා අලුතින් ජනාවාස පිහිටුවීම පිළිබඳව පරිසරවේදීන්, ජනමාධ්‍ය කොතෙකුත් රජයේ අවධානය යොමු කෙරුවද ඒ පිළිබඳව කිසිදු ක්‍රියා මාර්ගයක්‌ නොගෙන තවදුරටත් යහපාලන රජය තුළ හිඳ රිෂාඩ් බදියුදීන් ඇමැතිවරයා තමන්ට රිසියේ වනාන්තර එළි කරමින් අලුතින් ජනාවාස පිහිටුවීම අඛණ්‌ඩව සිදු කරන බවයි.

රජය මීට ක්‍රියා මාර්ග නොගැනීම මත මෙම වන විනාශය හා ජනපද පිහිටුවීම ජාතිවාදී ගැටලුවක්‌ බවට පත් වෙමින් පවතින බවද පවසන සජීව චාමිකර මහතා පෙන්වා දෙන්නේ රිෂාඩ් බදියුදීන් ඇමැතිවරයාගේ යෑයි කියන ආධාරකරුවන් විසින් මුලතිව් දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ මඩු වන රක්‍ෂිතයේ කොන්ඩියා කුප්පම් ප්‍රදේශයේ අක්‌කර 600 ක්‌ එළි පෙහෙළි කරමින් අලුතින් ජනාවාය පිහිටුවීමට එරෙහිව දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ නියෝජිතයින් පිරිසක්‌ දැඩි බලපෑමක්‌ එල්ල කර තිබෙන බවයි.

මෙවන් ජාතිවාදී ගැටුම් තත්ත්වයන් රටතුළ ඇති විය හැකි බව පරිසරවේදීන්ද මාධ්‍යවේදීන්ද පෙන්වා දෙන්නේ කලක පටන්ය. රජය පරිසර සංරක්‍ෂණය පිළිබඳ ලෝකයා ඉදිරියේ පෙන්වන හොඳ මුහුණ සැබෑවේ දක්‌නට නැත.දේශගුණික විපර්යාස අවම කිරීම සඳහා වන එක්‌ වැදගත්ම කාරණයක්‌ වන්නේ වනාන්තර සංරක්‍ෂණය නොහොත්, වනාන්තර විනාශය පිටු දැකීමය. එසේ නොවුණොත් රටේ ජනතාවගේ වාතය, ආහාර, ජලය යන අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් මෙන්ම අනෙකුත් වන සතුන්ගේ ජීවත්වීමේ අයිතිය උදෙසාද වනාන්තර සංරක්‍ෂණය අවශ්‍ය වේ. රටේ වනගහනය සියයට 30 ක්‌ දක්‌වා වැඩි කරන බවට ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකාශයට පත්කර ජාතික රුක්‌ රෝපණ මාසයක්‌ ක්‍රියාත්මක කර නිමාවට පත් කෙරුණේ මේ නොබෝදාය. එසේ තිබියදී අක්‌කර සිය දහස්‌ ගණනින් වනාන්තර විනාශයට මෙම “ඊනියා” වනගහනය වර්ධනය කිරීමේ ප්‍රතිපත්තිය සමඟ ගැලපෙන්නේ කෙලෙසක දැයි අපට නොතෙරේ. මෙම වනාන්තර විනාශය පිළිබඳව රටේ පාලකයන්ට එතරම් දැක්‌මක්‌ අවබෝධයක්‌ නැතිනම් හෝ, විනාශයේ තරම තවදුරටත් නොපෙනේ නම් කළ යුතු ක්‍රියාකාරකම් දෙකක්‌ යෝජනා කරන්නට අප කැමැතිය. ඉන් එකක්‌ ඉතා පහසු කාර්යයකි.

එනම්, ගූගල් අර්ත්” වෙබ් අඩවියට ගොස්‌ උතුරේ සහ නැගෙනහිර වත්මන් වනගහනයත්, යුද්ධයට පෙර වනගහනයත් නිරීක්‍ෂණය කිරීමය. නොහොත් වන විනාශය අහසේ සිට නිරීක්‍ෂණය කිරීමය. නැතහොත් යුද සමයේදී කොටි ” අඩවියේ” කේළාම්” සොයන්නට ගෙනැවිත්, අද මළකඩ කකා ගුවන් හමුදාව මගින් පසෙකට දමා ඇති “කේළමා” නොහොත් “ෙඩ්‍රාaන්” යානා යොදවාගෙන මෙම වනාන්තර විනාශයේ තරම සූක්‍ෂ්මව නිරීක්‍ෂණය කර අවශ්‍ය පියවර ගැනීමය.

මෙතරම් ජනමාධ්‍ය හා පරිසරවේදීන් හඬ නඟන්නේ යහපාලන රජය සමග හෝ, අමාත්‍ය රිෂාඩ් බදියුදීන් මහතා සමග හෝ, වෙනත් පුද්ගලයකු සමග ඇති තරහක්‌ පිරිමහ ගන්නට නොවේ. මෙරටේ පරිසරය, වනාන්තරවල යහපැවැත්ම සඳහා එල්ල වී ඇති සුවිශාල විනාශය වළකා ගන්නටය.

මෙරටේ වනාන්තර සිංහලයාට, දෙමළාට, මුස්‌ලිම් මිනිසාට හෝ තවත් කාට හෝ අයිති බූදලයක්‌ නොවේ. එය සියලු ජාතීන්ට ආහාර, ජලය, වාතය සපයන, බුදුන් වහන්සේගේ දේශනාව (වන රෝප සූත්‍රය) අනුව ගහේ අත්තක්‌ කඩා දමන්නාට පවා සෙවණ සපයන උත්තුංග වස්‌තුව ගසයි. එය සමස්‌ත විශ්වයටම උරුම සම්පතකි. එහෙත්, තණකොළ බුදින හරකුන්ට මේවා නොතේරේ. වනාන්තර විනාශය ගැන කතා කරන පරිසරවේදීන් හා මාධ්‍යකරුවන් ඔවුන් දකින්නේ නයාට අඳුකොළ සේය. ආණ්‌ඩු පෙරළන්නට හදන විරෝධතාකරුවන් සේය. (අහෝ) මේ රට පත්ව තිබෙන අභාග්‍යයයි. ‘ලෝකෙට පරකාසේ ගෙදරට මරගාතේ’ යෑයි කියන ජනවහර අපට සිහිපත් වේ. මේ.., මේ රට ලබා උපන් හැටිනම් ඊට අපි කුමක්‌ කරමුද? තිස්‌තුන් කෝටියක්‌ දෙවියෝ මේ රටේ වනගහනය රකිත්වා ඔවුන්ට මෙහි දැක්‌වෙන වන විනාශය පෙනෙත්වා.

1 Comment »

අමුඩ’ විප්ලවය

December 19th, 2015

ධර්මන් වික්‍රමරත්න  Rivira Online 

හවුල් ආණ්ඩුව පොරොන්දු වූයේ පොහොසතුන් ගෙන් ගෙන දුප්පතුන්ට දෙන සරදියෙල් පන්නයේ අයවැයකි. එහෙත් ඉදිරිපත්කර ඇත්තේ එක්සත් ජනපදයේ මූල්‍ය ජාවාරම්කරුවෙකු ලෙස කුප්‍රකට ජෝර්ජ් සෝරෝස් පන්නයේ අයවැයකි. ජනතා නැගිටීම් හේතුකොටගෙන මතුපිටින් අයවැය සංශෝධන  කිහිපයක් වෙනස් කළද අයවැයේ සෘජුව නොපෙනෙන විස දළවල ප්‍රතිවිපාකයන්ට රටට මුහුණ දීමට සිදුවන්නේ අද නොව හෙටය. මෙය මඤ්ඤං අයවැයකි.

රට පුරාම විරෝධතාය. ‘අමුඩ‘ විප්ලවය සඳහා ගොවියෝ කොළඹ රජගෙදරට යති. මුහුදේ  පාවුණ මළසිරුරක් බම්බලපිටියෙන් ගොඩගසති. මාලඹේ උපාධි කඩයට එරෙහිව නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරැකීම වෙනුවෙන් සරසවි රැසක සිසුවෝ වීදි බසිති. වකුගඩු රෝග නිවාරණ ජනපති බළකාය ඒ පිළිබඳ තරු පහේ හෝටලයක වැඩමුළුවක් පවත්වන්නේ බහුජාතික කෘෂි රසායන සමාගම්වල අතයට ගනුදෙනුවක අනුග්‍රහයෙන් බව කියමින් පරිසරවේදීහු ගාලුමුවදොර විරෝධතාවයකි. කොළඹ නගරයේ රා තැබෑරුම් අලුතින් විවෘත කිරීමට ගැසට් පතකින් රජය දුන් අනුමැතියට එරෙහිව මහ සඟරුවනින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පෙත්සමකි. ඉතිහාසයේ ප්‍රථමවරට පරණ යකඩ එකතු කිරීමෙන් ජීවත්වූ ලක්ෂ 3ක ජනයා ඉන්දියාවෙන් බිලෙට් යකඩ ගෙන ඒම නිසා සිය රැකියා අහිමිවන බව කියමින් අගනුවර පාරවල් අවහිර කරමින් විරෝධතාවන්ය. දේශීය දියර කිරි වෙළෙඳාම කබලෙන් ළිපට දැමීමට එරෙහිව නුවරඑළිය නගරයට රැස්වූ කිරි ගොවීහු පාරදිගේ කිරි බවුසර් හලමින් එළකිරි ගවයින් සමග පෙළපාළිය. මේ ඊයේ සහ පෙරේදා රට වැසියන් ඇසූ දුටු දෑය.

ඇතැමකුට සමාජවාදය අගනේය. එහෙත් විමුක්ති අරගලය අරහංය. ගොවීන් සිව්වන වරටද අමුඩ ගසා රජගෙදරට පයින් යැවීමෙන් අරගලයේ වැසි වැටෙන්නේ නැත. හුදු ප්‍රදර්ශන විරෝධයක් පාමින් හරි බරි ගැසී, ඈනුම් යවමින් ආණ්ඩු සරණං ගච්ඡාමි කියන ජවිපෙ, ‘අමුඩ‘ විප්ලවේ අතීසාරයට අමුඩ ගැසීමක් හා සමානය. ශ්‍රී ලංකාවේ ගොවීහු කිසිම දිනක කුඹුරේ හෝ හේනෙන් පිට අමුඩ ගසාගෙන පාරේ ඇවිද්දේ නැත. අමුඩ රෙදි තඩි ආයා කටුවලින් ගසා ගත්තේද නැත. ‘අමුඩ‘ විප්ලවය යටතේ කොළඹ වීදි දිගේ රජගෙදරට යන ගොවියෝ රටට නිහඬව හඬගා කියන්නේ වෙනසක් වෙනුවෙන් කතිරය ගසා පොහොර සහනාධාරයට තට්ටු කළ කඳුළු කතාවය.

ගොවි ජනතාවට මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුව තරම් සහන සැලසූ රජයක් තවත් නැත. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පොහොර සහනාධාරය වසර 09ක් පුරා වගා කන්න 18 කට අඛණ්ඩව ලබාදී තිබුණි.  මේ සඳහා වාර්ෂිකව වැයකළ මුදල රුපියල් දසලක්ෂ 40,000කි. යූරියා මිටිය රුපියල් 3,415කි. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව එය ගොවියාට දෙනු ලැබුවේ රුපියල් 350 සහන මිලකටය. එනම් යූරියා මිටියකට රජය රුපියල් 3005ක් වැය කර සියයට 90 ක සහනයක් ලබාදෙන ලදී. අනෙකුත් භෝග සඳහාද පොහොර සහනාධාරය සියයට 70ක් ලබා දුන්නේය. වර්තමාන ආණ්ඩුව පොහොර සහනාධාරය වෙනුවට රුපියල් 25,000ක් ලබා දුන්නද ගොවියාට අක්කරයක් සඳහා පොහොර වියදම වෙනුවට රුපියල් 7,000ක් පමණ අතින් දැරීමට සිදුවේ. එම රුපියල් 25,000ද දෙනු ලබන්නේ කුඹුරු අක්කර දෙකහමාරකට බැවින් ඒ අනුව අක්කරයක් සඳහා කන්නයකට පොහොර සඳහා වෙන්කර හැක්කේ රුපියල් 5,000කි.

වෙළෙඳපොළේ මිල ගණන් අනුව අක්කරයක් සඳහා පොහොර මිලදී ගැනීමට රුපියල් 11,763ක මුදලක් වැයවේ.  අයවැයෙන් ගොවියාට විශාල අසාධාරණයක් සිදුවී තිබේ. රුපියල් 50ට තිබූ සම්බා වී කිලෝවක සහතික මිල රුපියල් 41කි. රුපියල් 45කට තිබූ නාඩු වී කිලෝවක සහතික මිල රුපියල් 38 දක්වාද අඩුවී ඇත. මෙවර අයවැය යෝජනාවෙන් ගොවියා හබක්ය. වෙනසක් පැතූ ගොවියන්ගේ නොපෙනෙන (f)සළුව සඳහා ජවිපෙ ‘අමුඩ’ විප්ලවය අපූරුවට ගැළපේ.

මෙවැනිම අයවැය විරෝධයක් එජාප ආණ්ඩුවට 1953 අගෝස්තු 12 වැනිදාද එල්ල විය. බලයට පත්වී වසරක් ඉක්මවෙන්නට පෙර 1953 එජාපයේ ඩඞ්ලිගේ ආණ්ඩුවේ මුදල් ඇමැති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන අයවැයෙන් සහල් සේරුවක මිල සත 25 සිට සත 75ක් දක්වා මිල ඉහළ දැම්මේය. පාසල් සිසුන්ගේ දිවා ආහාර වේල කපා හරින ලදී. දුම්රිය සහ තැපැල් ගාස්තු වැඩිකරන ලදී. මේ අයවැයේ යෝජනා පාර්ලිමේන්තුවේදී වැඩි ඡන්ද 23කින් දෙවැනිවර කියවා සම්මතද කර ගැනිණි. මෙයට එරෙහිව එල්ලවූ  ජනතා විරෝධය ‘53 ජනතා සටන නොහොත් හර්තාලය විය. වරාය සහ දුම්රිය කම්කරුවෝද රජයේ සේවකයෝද පෞද්ගලික බස් කොම්පැනි සේවකයෝද සකලවිධ ජනයා සමග එක්ව ආණ්ඩුවට ඉල්ලා අස්වන ලෙස බලකරමින් ප්‍රධාන නගර ගණනාවක ප්‍රබලතම උද්ඝෝෂණ ව්‍යපාර 1953 අගෝස්තු 12 වැනිදා පවත්වන ලදී. පොලිස් වෙඩි තැබීම්වලින් හර්තාල්කරුවෝ 9 දෙනකු දිවි පිදූහ. එජාප ආණ්ඩුව එදා පල්ලම් බැස්සවූ එම සිදුවීම පාලක පන්තිය මට්ටු කරන්නට හැකි බව පළමු වරට සලකුණු කළ වෙඩි මුරයද විය.

අයවැයට එරෙහිව මෙවරද රටපුරා දසතින්ම මහ විරෝධයක් විය. පැවැත්වීමට යෝජිතව තිබූ වර්ජනය දියකිරීමට පාලකයින් නූල් සූත්තර ගේමක් ඇද්දේය. ජනවාරි 8 දේදුණු විප්ලවයේ වර්ණ සංයෝජනයෙන් දෑස් නිලංකාර කරගෙන සිටින එන්.ජී.ඕ. වෙස් රංගනයක යෙදෙන විදේශ ආධාරද ලබන වෘත්තීය සමිති කෙමනක් එහි අදිසි නායකත්වය ගත්තේය. එම බෙලහීන වෘත්තීය සමිති නායකයින්ගේ වෙස් මුහුණු බහුතර ජනතාව සිතූ පරිදිම ගැලවී ගියෝය. ලේලියට ලැබුණු දරුවා ගැහැනු දරුවකු බව අසා මුහුණ නරක් කරගත් නැන්දණිය සිය වැස්සියට ලැබුණු පැටවා ගැහැනු සතකු බව දැන සතුටු සිනා පෑවාක් මෙන් මෙදා අයවැය විරෝධයෙන් මුහුණ පුළුටු කරගත් ආණ්ඩුව වැඩකරන පන්තිය සිල්ලර මිල ගණන්වලට අවසානයේ තොරොම්බල් කළ සිය ජුන්ටා වෘත්තීය සමිති නායකයින් දැක ඔවුන් පිළිබඳව පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා යන්නට ඇත.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, යහපාලනය, විනිවිදභාවය, දූෂණ විරෝධය, ආර්ථික සමෘද්ධිය ඇතුළු අලංකාර වචන මාලාවන් ගැන කරන ප්‍රකාශයන් සිහින මාලිගා බවට පත්වෙද්දී එයට එරෙහිව අරගල කිරීමට සූදානම් පිරිස් විවිධ මායාවන් තුළ ගිල්වා විය ගසේ ගැට ගැසීම මොවුන්ගේ කොන්ත්‍රාත්තුව වේ. සැබෑ වෙනසක් සඳහා සූදානම් ජනයා අවශ්‍ය ආකාරයට හීලෑකර විය ගසේ ගැට ගැසීමෙන් පසුව ඔවුන් ලවා සෙක්කුව කරකවාගෙන සාරය පාලකයින් සමග හවුලේ බෙදා හදාගෙන රොඞ්ඩ ජනයාට ලබාදී හෙට දවසේත් සෙක්කුව කරකවා ගැනීමට ජුන්ටා වෘත්තීය සමිති නායකයෝ වැර දරනු ඇත. වෙනස මාරය. ඉරිසියාව දෙක හමාරය.

ලංකා බැංකු සේවක සංගමයේ එක්දින සංකේත වර්ජනය රටපුරා අතිශයින් සාර්ථක විය. හිතුමතේ බැංකු ඒකාබද්ධ කිරීමටද ආනයන අපනයන කටයුතු බැංකුවලින් ඉවත් කිරීම, ලීසිං සහ උකස් ණය බැංකුවලින් ඉවත් කිරීම, රාජ්‍ය සේවක විශ්‍රාම වැටුප කප්පාදු කිරීම, ඊ.පී.එෆ් සහ ඊ.ටී.එෆ් අරමුදල් අනතුරේ හෙළීමට එරෙහිව දිවයිනේ රාජ්‍ය සහ පෞද්ගලික බැංකු එයට ඒකරාශී විය. ලංකා බැංකු සේවක සංගමයේ නොසැලෙන නායකත්වය වැඩකරන ජනතාවට ගෙන ආවේ නව ජවයකි. පන්නරයකි.
රට හැදීමට නොහැකිනම්(එජාප දර්ශනය අනුව) බලය අතහැරීමට තමන් සූදානම් බවද තමන්ට විපක්ෂයේ දේශපාලනය කිරීම හුරු පුරුදු බවද අගමැති සහ එජාප නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ ප්‍රකාශ කරන්නේ අයවැයට එරෙහිව සියලු පාර්ශ්වවලින් පීඩනය එල්ලවෙන මේ සන්දර්භය තුළදීය. රටේ ආර්ථිකය ගැන සහ සිය වැඩපිළිවෙළ ගැන නිවැරදි තක්සේරුවක් නොමැතිව බලය ලබාගැනීම සඳහා පමණක් මැතිවරණ පොරොන්දු ලබාදෙන ඕනෑම පක්ෂයකට බලය ලබාගැනීමෙන් පසුව යථාර්ථයට මුහුණ දීමට සිදුවේ. අයවැයේ තවත් කොටස් සංශෝධනය වෙමින් පවතී. තවත් කොටස් සංකෝචනය වීමටද ඉඩ ඇත. සැකිල්ල වෙනස් වුවද අරටුව වෙනස් නොවනු ඇත.

මෑත ඉතිහාසයේ කවරවූ අයවැයක් මෙතරම් විරෝධයට හෝ හාස්‍යයට බඳුන් වූයේ නැත. පාර්ලිමේන්තුවේ කථානායක විසින් පත්කළ විපක්ෂය වන ද්‍රවිඩ සන්ධානය සහ ජවිපෙ ඇතුළත් ‘ළිඳ ළඟ සංගමය‘ කොපමණ පද අමුණා  ඉමිහිරි ගී ගැයුවද කළු කපුටා කොවුලෙකු වන්නේ නැත.

රජයේ විධායක ශ්‍රේණියේ නිලධාරීන්ට වසර 5කට වරක් දුන් තීරුබදු රහිත වාහන බලපත්‍රය වසර 10කට වඩා ජීවිත කාලය පුරාම දැන් දෙවරකි. වාහන බලපත්‍රය රජයේ විධායක නිලධාරියාට තිබූ අයිතිවාසිකමකි. එය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකුට වාගේ ත්‍යාගයක් නොවේ. රජයේ සේවකයින්ට තීරු බදු රහිතව රුපියල් 50,000කට ලැබුණු යතුරු පැදි සිහිනය බොඳවී ඇත. රජයේ සේවකයින් යනු පාවිච්චිකර ඉවත දමන ගණිකාවන් වගේ කොටසක් යැයි රජයේම ප්‍රබල ඇමැතිවරුන් පවසන විට ඉන් ගම්‍ය වන්නේ ආණ්ඩුවට රාජ්‍ය සේවයට ඇති ආලයේ තරමය. සුදු රෙදි හොරා විසින් පාසල් නිල ඇඳුමටද කණකොකා හඬවනු ලැබීය.  වෙනස ලැබී ඇත. දෙන්ඩ ටෝක්ස් නැත.

සාම්ප්‍රදායික අපනයනයන්වූ තේ, රබර් වගාවට ලැබූ සහනය අවසන්ය. අයවැයෙන් සහනය ලැබුණේ ධනපතියන්ටය. කැසිනෝ විනෝදශාලාවලට ඇතුල්වන සෑම පුද්ගලයෙකුගෙන්ම අය කරනු ලබන ඇමරිකන් ඩොලර් 100ක ගාස්තුව ඉවත් කර ඇත. රැජිනෝ ඔට්ටු සූදු ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙනයාම වෙනුවෙන් වාර්ෂිකව අය කරනු ලබන රුපියල් දශලක්ෂ 200 වාර්ෂික ගාස්තුව රුපියල් දශලක්ෂ 5 දක්වා අඩුකර ඇත. විදේශිකයින්ට ඉඩම් සින්නක්කර දීමේ කොන්දේසි ලිහිල් කිරීමෙන් පමණක් රටට අහිමිවන මුද්දර ගාස්තුව වාර්ෂිකව රුපියල් බිලියන 1.8ක් පමණ වේ. ලෝක වෙළෙඳපොළේ බොරතෙල් බැරලය ඩොලර් 35ට දැන් පහත වැටී ඇත. මෙම මිල ගණන් යටතේ ගන්නා බොරතෙල් පිරිපහදුවේදී තෙල් සංස්ථාවේ ලාභයද සහිතව පෙට්ට්‍රල් ලීටරයක් රුපියල් 60ක් පමණද ඩීසල් ලීටරයක් රුපියල් 55කට පමණ දැන් ලබාදිය හැක. ආණ්ඩුවේ සද්දේ ඇත. ජවිපෙ මීක් නැත.

ශ්‍රීලනිපයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පත්වී ඇමැති වරදාන ලබාගත් මන්ත්‍රීවරුන් එජාපය සමග එකට හවුලේ කති. ඉච්ඡාවට කෙළ ගනිති. මෙවර අයවැය ජයගනු ලබන්නේ ශ්‍රීලනිපයෙන් හවුල් ආණ්ඩුවට පැනගත් මන්ත්‍රීවරුන්ගේද සහායෙනි. එජාපය කුමන ජනතා විරෝධී අයවැයක් ගෙනාවද ඔවුන් සමගිව සහාය දෙනු ඇත. ඒ සන්ධාන පාක්ෂිකයා වෙනුවෙන් නොවේ. ඇමැති වරදාන වෙනුවෙනි. ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිවාදියාද මහින්දය. චන්ද්‍රිකාගේ ප්‍රතිවාදියාද මහින්දය. කථානායක පත්කළ විපක්ෂය වන ද්‍රවිඩ සන්ධානය සහ ජවිපෙ ප්‍රතිවාදියාද මහින්දය. දෙමළ ඩයස්පෝරාවේ මෙන්ම ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පත්වූ පරාජිත අපේක්ෂකයන්ගේ ප්‍රතිවාදියාද මහින්දය.

එළකිරි හැමවිටම රටකිරිවලට වඩා පෝෂ්‍ය ගුණයෙන් අනූනය. රසයෙන් වැඩිය. නමුත් මිනිසුන් වැඩියෙන් බොන්නේ එළකිරිවලට වඩා රටකිරිය. රට කිරි මිලෙන්ද වැඩිය. ආණ්ඩුව කළ යුත්තේ රටපුරා සිටින කිරි ගොවීන් දිරිමත් කිරීම සඳහා කිරි ලීටරයක සහතික මිල කලින් රජයෙන් ගෙවූ පරිදි පවත්වා ගැනීමය. දේශීය කිරි ගොවියා අයවැය මගින් නොසලකා හැරීමෙන් දේශීය දියර කිරි ප්‍රචලිත කිරීමේ අවස්ථාව ගිලිහී ගොසිනි.  ශ්‍රි ලංකාව කිරිවලින් ස්වයංපෝෂිත වීමට නම් දැනට කිරි ලීටර් දශලක්ෂ 259ක වාර්ෂික කිරි නිෂ්පාදනය කිරි ලීටර් දශලක්ෂ 702 දක්වා ඉහළ දැමිය යුතුය. එවිට රටට වාර්ෂිකව ඩොලර් දශලක්ෂ 300ක විදේශ විනිමය ප්‍රමාණයක් ඉතිරිවනු ඇත. කිරිපිටි ආනයනය මගින් වර්තමානයේ පොහොසත් වන්නේ කිරි ගොවියා නොව ජාත්‍යන්තර බහු ජාතික සමාගම්ය. නුවරඑළිය කිරි ගොවීන්ගේ අරගලය කියාපෑවේ එයයි.
පාර්ලිමේන්තුවේදී කථානායකවරයා පිළිගත් විපක්ෂය උදේ සවස ආණ්ඩු පක්ෂය සමග මුකුළු පාති. විපක්ෂ නායකයාගේ දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන්  ආණ්ඩු විරෝධී සකලවිද ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් තුට්ටුවකට මායිම් නොකරමින් අයවැය දෙවන වර කියවීමේදී එයට  පක්ෂව ආණ්ඩුව සමග එකගෙයි කෑහ. ආණ්ඩුවට ඔමරි පාන කොමල කරන කථානායකගේ විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන්ගේ ක්‍රියාකලාපය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට මුළුමනින් පටහැනිය. කථානායක පත්කළ විපක්ෂයට මන්ත්‍රීවරුන් 22කි. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට මන්ත්‍රීවරුන් 46කි. පාර්ලිමේන්තු විවාදයේ එක් දිනකදී කථා කාලයෙන් විනාඩි 191ක් විපක්ෂයට හිමිවිය. ඉන් විනාඩි 75ක් කථා කළේ ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන් 4 දෙනෙකි. විනාඩි 70ක් කථාකළේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙකි. ජවිපෙ මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනාද විපක්ෂයට අයිති කෝටාව යටතේ සිදුකළේද ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ එජාප විරෝධී මන්ත්‍රීවරුන් විවේචනය කිරීමය. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ එජාප මන්ත්‍රීවරුන් 5 දෙනකුට හිමිවූයේ විනාඩි 46කි.

ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් 46 දෙනාගේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් විපක්ෂයට හිමි විනාඩි  191 කාලයෙන් සියයට 24ක කාලයක් හිමිවෙද්දී කථානායක පත්කළ විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරු 22 කණ්ඩායම වෙනුවෙන් සියයට 76ක කාලයක් හිමිවිය. කිඹුලා කන එක ඉවසන්න පුළුවන්ය. එහෙත් කොහිල කටු ඇනෙන එක ඉවසන්න බැරියි කියන්නේ මේවාටය.

රටට මුලින්ම ආවේ සොළීන්ය. ඔවුන් එළෙව්වේය. පරංගින්ද ආවේය. ඔවුන්ද එළෙව්වේය. ලන්දේසින් මෙන්ම ඉංග්‍රීසින්ද ආවේය. ඔවුන්ද එළෙව්වේය. දැන් පැමිණ ඇත්තේ යළි පුබුදුමු ශ්‍රී ලංකාවක් මුවාවෙන් ක්‍රියාත්මක වන යස-පාලනයකි. ඇතමුන් මෙය විප්ලවයක්ද යැයි කියති. මෙයට එරෙහි වන්නෝ ප්‍රති විප්ලවවාදීන් බවට චෝදනා නගති. විප්ලවයට මෙවැනි අර්ථකථන දීම පිළිබඳ සිනහ විය හැක්කේ පශ්චාත් භාගයෙන්නම් පමණි. ජනවාරි 8 වැනිදා සිදුවූයේ විප්ලවයක් නම් ජවිපෙ මගින් දෙසැම්බර් 17 රඟ දැක්වූයේ ‘අමුඩ විප්ලවයකි‘. ඒ අතින් ජවිපෙ සිදුකළ පාර මැද්දේ අමුඩ යුද්දේ සංදර්ශනයද නරක නැත. එහෙත් හාස්‍යයට කරුණක් වන්නේ එයට පෙර අධිකරණ ඇමැති  විජේදාස රාජපක්ෂ විසින් ඉකුත් සතියේ රූපවාහිනී විවාදයකදී  ජවිපෙ අමුඩ ලේන්සුවද ගලවා උපන් ඇඳුමෙන් තැබීමේ අදහස් දැක්වීමක නිරතවීමය.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න
ejournalists@gmail.com

1 Comment »

අසංග අබේසුන්දරයන් ගැන සටහනක්

December 19th, 2015

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

මාගේ උසස් පෙළ සත්ව විද්‍යා ගුරුවරයෙකු වූ අසංග අබේසුන්දර මහතා අපට පන්ති පැවැත්වූයේ 1984 වසරේ දෙහිවල වෛද්‍ය පාරේ දේශන ශාලාවකය​. අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය ඕවර් හෙඩ් ප්‍රොජෙක්ටර් , රූපවාහිනි හා වීඩියෝ ඩෙක් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා යොදා ගැනීමට දශකයකටත් පෙර  අසංග අබේසුන්දර මහතා මේ උපකරණ භාවිතා කරමින් සිසුන්ට ඉගැන්වීය​.අසංග අබේසුන්දරයන් ගේ පන්ති වලදී අපට මුද්‍රණය කරන ලද රූප සටහන් ලැබුණි.  අප පාසලේදී ඒවා අන් සිසුන්ට පෙන්වූයෙමු. සමහරු මේ රූප සටහන් පිටපත් කර ගත්හ​. සමහරක් මේ රූප සටහන් දෙන විට අපටත් එකක් වැඩිපුර ගන්න යැයි කීවෝය​.

asanga2

උසස් පෙළ විභාගයට මාසයකට පෙර අබේසුන්දර මහතා සියළුම පන්ති වල සිසුන් එකතු කරගෙන සුගතදාස ගෘහස්ථ ස්ටේඩියමේ පන්ති දෙක තුනක් පවත්වයි  එවිට සුගතදාස ගෘහස්ථ ස්ටේඩියම උසස් පෙළ සිසු සිසුවියන් ගෙන් පිරී යයි. එය අපට කානිවල් සමය සිහි ගන්වයි. සමහර විට අපගේ පාසලේ වානිජ විශයන් කරන කොල්ලෝද මේ සැනකෙලිය බැලීම සඳහා හොරෙන් සුගතදාසයට ආහ​.

අසංග අබේසුන්දර මහතා මානව නම් මාසික පුවත් පතක් එළි දැක්වීය​. මමද එයට ලිපි කිහිපයක් ලිව්වෙමි. හේතුවාදය ගැන තර්ක කල අසංග අබේසුන්දර මහතා කවියෙකු බව බොහෝ දෙනා නොදනිති. එතුමාගේ තුංමන්සල හා පබාවතී යන කවි පොත් වල තිබූ කවි සමහරක් මට තාම මතකය​. එහි වූ එක් කවක් මෙසේය

විරාමය මත නැගී

බමණ ලොව දෙස බලමි

එහි තිතක වූ තිතක

තිතක් ලෙස ඔබ දකිමි.

එම කවි පොතේ කාන්තා හිංසනය ගැන ලියූ කවියක් මෙසේය.

අහස ඇඞුව අඳුරු රැයක​

කුරුළු කැලේ බංගලාවේ

මේට්ටෙක දුණු ඉකි ගහද්දි

යොවුන් බවෙන් සමු ගත්තෙමි.

දෙපිට කැපෙන කුණුහරප විහිළු පාසල් සිසු සිසුවියන් ඉදිරියේ නොකොට ඉගැන්වීමේ දක්‍ෂතාව මත ජනප්‍රිය ගුරුවරයෙකු වන අන්දම අසංග අබේසුන්දරයන් මේ දශක ගනනාව පුරා පෙන්වා දී ඇත​. වචනයේ පරිසමාප්තියෙන් අසංග අබේසුන්දර මහතා දක්‍ෂ ගුරුවරයෙකි. ඔහුගෙන් ඉගෙන ගත් වෛද්‍යවරු බොහෝ දෙනෙකු මට ලංකාවේද පිටරටවලද හමු වී තිබේ.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

No Comments »

Assam journos demand action against Manipur militants

December 19th, 2015

By Our Correspondent

Guwahati, 20 December 2015:  Journalists’ Forum Assam (JFA) has expressed strong resentments over the militant’s threat to an Imphal based television editor and urged the Manipur government led by Okram Ibobi Singh to take immediate & appropriate actions against the culprits. The Assam based journalist organization also extended moral supports to the agitating Manipur journalists, who have been raising voices against the diktat of armed militants.

The Manipur scribes on Wednesday staged a sit-in-protest and later carried out a silent rally in Imphal demanding action against a militant outfit, which placed a bomb at the residential gate of Yumnam Rupachandra, the editor of Impact Television, a local cable news channel.

Taking a serious note over the incident, media persons under the banner of All Manipur Working Journalists’ Union and Editors’ Guild Manipur held an emergency meeting at Manipur Press Club on Tuesday night and adopted several resolutions including to submit a memorandum to the State chief minister Ibobi Singh demanding adequate security protection to the scribes.

A militant group (read KCP-MJC) had been threatening editors and scribes over non-publication of its press statements for some time.

Expressing their resentments against the diktat, the Imphal-based newspapers did not publish the editorials on Wednesday. Moreover, protesting against the incident, no newspaper hit the stands on Thursday,” informed a journalist from Imphal.

The JFA, in a statement issued by its president Rupam Barua and secretary Nava Thakuria, has denounced the militants for their audacity to dictate the media and also called upon the journalists of Manipur to get united against the banned armed outfits. It also appealed to the Manipur civil society groups to stand behind the media persons at the time of crisis.

No Comments »

Mahinda predicts economic crisis in few months

December 19th, 2015

Adaderana

3 Comments »

How will TNA solve the problem of Northern Chief Minister Wigneswaran?

December 19th, 2015

By D.B.S. Jeyaraj Courtesy The Daily Mirror

How do you solve a problem like Maria?
How do you catch a cloud and pin it down?
How do you find the word that means Maria?
A flibbertijibbet! A will-o’-the wisp! A clown!”
Many a thing you know you’d like to tell her
Many a thing she ought to understand
But how do you make her stay and listen to all you say
How do you keep a wave upon the sand?”
Oh, how do you solve a problem like Maria?
How do you hold a moonbeam in your hand?”

– Oscar Hammerstein in Sound of Music”.

By D.B.S. Jeyaraj

Veteran Indian Journalist P.K.Balachandran who has been resident in Sri Lanka for many years has over the years  acquired  a remarkable insight into the politics and politicians of  the Island known once as the pearl of the Indian ocean . Bala” as he is known filed  a perceptive news  report in the New Indian Express” last week about Northern province chief minister C.V.Wigneswaran that also quoted a few lines from the article written by this columnist in the Daily Mirror” of December 12th 2015. The relevant news report reproduced from the New Indian Express  is as follows :

Super Power United States as well as Regional Power India are none too happy with the political conduct of C.V.Wigneswaran, the Chief Minister of Sri Lanka’s Tamil-majority Northern Province.

US and Indian envoys have directly conveyed to him their concern that his unhelpful and radical posturing could jeopardize the Lankan government’s bid to find an amicable solution to the long-standing Tamil question.

Last Thursday, Indian High Commissioner Y.K.Sinha met Wigneswaran and urged him not to split the moderate Tamil National Alliance (TNA) but instead cooperate with the leaders of the TNA such as R.Sampanthan, M.A.Sumanthiran and Mavai Senathirajah in engaging the Lankan government to find a solution to the Tamil problem when there is light at the end of the tunnel.

Wigneswaran told Sinha that differences within the TNA could be solved through talks, but it was apparent that the gap was wide, if not unbridgeable.
He vehemently justified his opposition to the Sirisena-Wickremesinghe government and to the TNA leadership’s reposing faith in it.

Earlier on November 23, Samantha Power, the US Ambassador to the UN, met Wigneswaran in Jaffna and trashed his argument that the new regime in Colombo has not done anything for the Tamils. According to D.B.S.Jeyaraj, Wigneswaran had to revise his stand somewhat after Power demolished his case with an 11-point rebuttal. After the meeting, Power tweeted: Urged Jaffna Chief Minister C.V.Wigneswaran to help reinforce precious moment for reconciliation and re-building.”

Power’s tweet after meeting TNA chief Sampanthan was of a noticeably different kind. She described the moderate Tamil leader as a passionate voice of Tamil rights seeking results by building national consensus.”

She was pleased with the progress made by Lanka under the new government led by President Maithripala Sirisena. She said she was honoured” to meet Sirisena who is committed to reconciliation, democracy, reform, justice.” The ranking US diplomat described Foreign Minister Mangala Samaraweera as a friend” who is a firm advocate of the rights of the Sri Lankan people, accountable government and reform.”

Despite expressions of concern from influential quarters, Wigneswaran is unlikely to give up his radical posture because he has been led to believe that he can take on the TNA with the help of the people” and the support of the pro-LTTE Tamil Diaspora. He is said to be under the influence of forces which believe that the Lankan Tamils can do without India and perhaps even the US.

Wigneswaran could therefore either try and capture the TNA or adopt existing friendly organizations like the Tamil United Liberation Front (TULF) and the Tamil National Political Front (TNPF). Political circles expect him to act before the local bodies elections in April 2016.

However, the TNA’s leaders are unfazed. Sampanthan threw the gauntlet when he said in Batticaloa: If the party and the people want it, I will step down in favour of Wigneswaran.” He is not walking away.

According to Sumanthiran, Wigneswaran’s claims of a mass following are hollow. His real strength was seen in the August 17 parliamentary elections. The TNA swept the polls without his support. The TNPF, which he indirectly supported, came a cropper,” Sumanthiran observed”

Political Conduct of Northern Province Chief Minister
Balachandran’s report as well as my column last week have focused on what has now become the major problem threatening the unity of the Tamil National Alliance (TNA) which is the premier political configuration of the Sri Lankan Tamils. The problem is none other than the  political conduct of Northern Province chief minister  Canagasabapathy Visvalingam Wigneswaran who was elected on the TNA ticket under the house symbol of chief TNA constituent party  Ilankai Thamil Arasu Katchi (ITAK) with over 132,000 preference votes at the September 21st 2013 Provincial poll.

Decades ago when Sri Lanka was known as Ceylon,  the YMCA in Colombo organized a lecture on the theme of Problems facing Independent Ceylon”. Solomon West Ridgeway Dias Bandaranaike (SWRDB) then a minister in the cabinet of DS Senanayake was the guest speaker. The lecture was presided over by the YMCA forum speaker” Anandatissa de Alwis who later went on to become speaker of both the National State Assembly and Parliament of Sri Lanka. The irrepressible Anandatissa known for his impish wit brought the house down when he introduced SWRD as the person best  suited to speak on the problems facing Ceylon  because many felt that SWRD Bandaranaike was the biggest problem facing Independent Ceylon then”.SWRD was not amused.

Likewise it may be said in   lighter vein that if  someone were to organize a lecture on the topic of problems facing the Tamil National Alliance then the most suitable person to speak on the subject   would be   Canagasabapathy Visvalingam Wigneswaran   because many feel CV Wigneswaran is the biggest problem facing the TNA right now. The political conduct of the Northern chief minister has caused many in the TNA to wring their hands in despair and cry out like the Sound of Music”nuns  about Maria –  How do you solve a problem like Wigneswaran?”

Former Supreme court judge C.V.Wigneswaran was nominated by the ITAK as the chief ministerial candidate of the TNA for the Northern Provincial Council elections of September 2013. The ITAK was the chief constituent of the five party TNA at that time. Subsequently the other TNA constituents endorsed Wigneswaran’s candidacy and declared him to be the common candidate of the TNA. The TNA won 30 of 38 seats at the provincial poll and Wigneswaran topping with over 132,000 preferences. CV Wigneswaran was sworn in as the first Northern province chief minister in October 2013.

Wigneswaran Acquired New Found Political Courage
Wigneswaran however has subsequently struck out on an errant course with an agenda of his own that has been at variance with the TNA in general and the ITAK in particular. Political observers have noted that Wigneswaran acquired new found political courage after the defeat of Mahinda Rajapaksa at the Presidential elections of Jan 8 2015. President Maithripala Sirisena replaced Northern Governor Gen. Chandrasiri with ex – diplomat HMGS Palihakkara. Earlier the chief minister and Governor had been at loggerheads with each other and  Wigneswaran complaining that Chandrasiri was not allowing him to administer the province freely.

After Chandrasiri’s removal the chief minister began embarking on a deviant” political course that was suspected of being influenced by extremist elements in the Global Tamil Diaspora. The chief minister defied the ITAK leadership by presenting two resolutions in the Northern council that aroused political controversy. One called for a UN probe into the alleged genocide of Tamils in Sri Lanka and the other demanded an international and not domestic investigation into the alleged acts of war crime perpetrated by the Colombo Govt during the final phase of the war. Both resolutions embarrassed the ITAK/TNA hierarchy greatly.

Wigneswaran has also been making public utterances critical of the TNA leadership and some MP’s. He has made unsubstantiated charges of corruption against unnamed” MP’s of the TNA.Wigneswaran also refused to campaign for the TNA at the Parliamentary election saying he was non – partisan. Adding insult to injury the chief minister issued two public statements with a veiled appeal” that people should vote for the Tamil National Peoples Front(TNPF) The TNPF though strongly backed by the tiger and pro-tiger Diaspora  elements fared miserably at the elections.

The controversial conduct of Wigneswaran especially his overt refusal to canvass for TNA and the  covert support extended to the TNPF has  infuriated a large number of TNA parliamentarians and provincial councillors. They have demanded that action should be taken immediately against Wigneswaran. Some have  even urged his removal as chief minister.The ITAK  hierarchy however has  refused to be stampeded into action and analysed the situation in depth. Thereafter a three phase strategy has been devised to deal with the chief minister’s  indiscipline and solve the  Wigneswaran problem.

Three Phased Political Strategy Proposed by TNA/ITAK
A three member delegation comprising Leader of the Opposition and Tamil National Alliance(TNA) leader R.Sampanthan , the ITAK President and Jaffna district MP Maavai” Senathirajah ITAK secretary and Eastern Provincial council minister Thurairajasingham is planning to meet chief minister Wigneswaran shortly and seek to iron out differences with him. The envisaged meeting is the first stage of the proposed three phased political strategy.

Efforts are to  be made during these discussions to make Wigneswaran recognize his mistakes and repent. If that happens Wigneswaran will be let off with a gentle admonition. A statement would be issued saying there are no differences within the TNA and blame will be apportioned to  the media and Anti’Tamil traitors” for trying to cause divisions.

If these discussions do not bear fruit or if Wigneswaran subsequently renegades on his Good behaviours pledge , the second phase of the strategy would come into play. Plans would be drawn up to re-structure the Northern Provincial administration and re-invigorate it. The chief minister would be requested” by the ITAK hierarchy to resign his office Voluntarily”. It would be stated that Wigneswaran had agreed to serve as chief minister for only two years and that he was now quiting his post on his own. Wigneswaran would be given a rousing farewell and retired to pasture amiably without the ex-judge  having to lose face.

If Wigneswaran is not amenable to this golden handshake”option  the third phase of the strategy would come into play. Stern action would be taken to remove him from his post. A no confidence motion would be passed by TNA provincial councillors against the chief minister who would be asked to resign.A resolution urging Governor Palihakkara to recommend the chief minister’s removal to President Sirisena would also be made. Simultaneously the ITAK would hold a disciplinary inquiry against Wigneswaran and pass strictures against him.

Though the ex – supreme court judge could  always resist his removal from office by resorting to courts the ITAK hierarchy opines that Wigneswaran would not enter into an undignified and protracted legal wrangle. The hierarchy is optimistic  for now that Wigneswaran would be enlightened enough to see the error of his ways and engage in a course correction that would be mutually beneficial to both the party as well as himself. Some however  are not so sure.

New Tamil Political Configurtion Under TULF Aegis
Though  a meeting between the chief minister and leadership of the ITAK/TNA  has been on the cards for a long time the proposed meeting has not materialised  so far. One reason for this is the consternation that has set in amidst the ITAK leadership about the  suspected hidden agenda of  Wigneswaran. Compounding the situation further has been the larger than life image of Wigneswaran being created by sections of the Tamil media in Sri

Lanka and abroad. It is suspected that if the ITAK tries to discipline Wigneswaran the chief minister will break away from the TNA and form a new  Tamil political configuration under the aegis of  the Tamil United Liberation Front(TULF) symbol of sun. It may be recalled that TULF Leader Veersasingham Aanandasangaree extended an open invitation to Wigneswaran to take over his party and symbol. It is being portrayed through the media that a very large number of Tamils are backing Wigneswaran. This is similiar to what the Tamil media did in the Parliamentary poll.Media inspired illusions of a TNPF denting the TNA were shattered. The TNPF with Wigneswaran’s indirect support was decisivey routed  in all districts of the North and East.

Moreover the ITAK leadership is also  wary  of how many members of the TNA may break away with Wigneswaran if a break occurs. Though it is felt by many that notwithstanding pro-Wigneswaran projections by sections of the media only a few TNA members would opt to back the ex –judge if and when a party split becomes inevitable. It is also felt that despite a bloated media illusion the vast majority of the Tamil people would not throw in their lot with the extremist policies of Wigneswaran. The August 17th Parliamentary poll in which the hawkish Gajendrakumar Ponnambalam covertly backed by Wigneswaran suffered a resounding defeat lends more credence to this opinion. TNA leader Sampanthan’s declaration in Batticaloa that he will step down if the party and people wanted Wigneswaran is a clear illustration of this confidence.

However  the veterans Sampanthan and Senathirajah are comparatively more responsible than the rash and impulsive Wigneswaran whose political conduct at times is akin to an elephant running amok in a potterry boutique. Even if confident of the final outcome in a political clash with Wigneswaran,  the TNA/ITAK leaders are pragmatic enough to realise that a political split at this juncture would be detrimental to the long term interests of  the TNA as a party and the Tamils as a people.  This assessment is shared by India which is why Indian envoy YK Sinha emphasised unity to Wigneswaran in Jaffna.Hence the TNA leaders would tread cautiously in dealing with Wigneswaran .The coming weeks and months are likely to witness a cold war of the Thamizhian variety between Wigneswaran and the TNA/ITAK leadership. This political struggle is likely to crystallize into concrete confrontation at the forthcoming local authority polls.

Promoted by TNA Leader Rajavarothayam Sampanthan
The irony in this situation is that Wigneswaran was  at one time promoted by TNA leader Rajavarothayam Sampanthan as an ideal  panacea to the political issues facing the Sri Lankan Tamils in general and the Tamil National Alliance in particular. Instead of being an asset of great utility  as envisaged by Sampanthan the retired supreme court judge has turned into a liability of grave proportions. Wigneswaran was expected to administer the Northern provincial council on the one hand and be an able  political deputy to Sampanthan and strengthen the TNA on the other. Instead what has happened is that Wigneswaran has virtually  let the Northern council be converted into a white elephant on the one hand and let himself be turned into a destructive weapon threatening the unity of the TNA and undermining Sampanthan’s leadership on the other.

Many explanations and justifications have been trotted out by Wigneswaranistas” for this sorry state of affairs. These range from the glib clash  between confrontational and conciliatory  approaches” theory  to the inability of Wigneswaran as a person of integrity to compromise on issues affecting the well-being of the Tamil nation” rationalisation. However the crux of the  matter is that CV Wigneswaran is currently  perceived by many as a puppet in the hands of  extremist sections of the global Tamil Diaspora. Those holding the puppet strings are  suspected of being  Diaspora elements faithful to the ideology and objectives of the Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE). Proving  the charge  of genocide and bringing about the collapse of the  Northern  Provincial council are the twin objectives of the LTTE and pro-LTTE diaspora.  Wigneswaran has been raising the cry of genocide and undermining the provincial council in recent times.

If this surmise about Wigneswaran being a feline puppet   is correct then the question that arises is how and why this turn” occurred. Who or what brought about this turn or turned” Wigneswaran?How and why did this turnaround  occur? A brief excursion into  Wigneswarans entry into Tamil politics and his baptism of fire in the Northern provincial polls of 2013 seemingly indicates that the foundation of this political transformation was laid during the  provincial election campaign in 2013. These issues and other  related matters will be delved into in a future article(ENDS)

D.B.S.Jeyaraj can be reached at dbsjeyaraj@yahoo.com – See more at: http://www.dailymirror.lk/100173/how-will-tna-solve-the-problem-of-northern-chief-minister-wigneswaran#sthash.I3YYxeBX.dpuf

4 Comments »

Anybody can cook but one must apply the science of cooking to save energy and avoid smell depositing while cooking

December 19th, 2015

Dr Hector Perera London

Why so many cooks deny the importance of a scientific subject like chemistry? Cooking also obeys the laws of physics, chemistry, biology and also maths. Yet it is quite possible to cook without understanding any of these areas of science. Amazingly our Kussi amma cooked tasty rice and curries in a good olden firewood stove kitchen without knowing any of these sciences. She knew qualitative and quantitative aspects applied in science that is the amount of water in proportion to the amount of rice taken to cook. I noticed that when she put water into the rice pot, the level of water is measured by dipping the middle finger. Again at a certain time the rice pot was checked to see if rice is cooked or any water left. The amount of water is measured in her way then after a certain time she checked if the rice is cooked and any excess water is left in the pot. Would you not think that she has applied some science in her way of cooking? We check the oil in the car with a dip stick, similarly she checked if any water left and if rice is cooked with a long handled wooden spoon.  You can cook better if you do understand what is going on, particularly if you want to deviate from the ways that people have cooked before.

British TV chefs are no better than our kussi amma

One of the mistakes she did was to let the cooking aroma shower her and also let them escape by opening the boiling curries such as chicken curries. Again these so called educated, knowledgeable British TV chefs with best facilities are no better than our kussi amma. These British TV chefs quite often shower with escaping vapours of oil and sometimes with cooking aroma. Not only this cooking aroma gives a peculiar smell when deposited on you, it is unhealthy to inhale because it can cause respiratory and cardiac problems in the long run. Why not watch a few of those cooking programmes done by British TV chefs then only you would believe what I mentioned here. I am sure they know that cooking aroma has a number of chemicals from cooking ingredients and they do not care even if they shower and inhale them for few minutes. They must be thinking it’s great because they are doing it for live TV audience. Would you not agree they smell like Tandoori chicken when they walk about?

Problem in home cooking

This is quite a problem in home cooking and that must be one of the reasons why some of our Sri Lankan people employ servants or kussi ammas to cook. This was in the past but now the things have changed because many of those kussi ammas have gone abroad for foreign, better paid employments. Still there are a few visiting kussi ammas who charge a high rate on daily basis and many people find that difficult to afford.

If you need to save energy and smell act scientifically

Many people try and cook at home by themselves as they cannot afford to have servants such as kussi ammas. I noticed some ladies open the boiling chicken curries repeatedly for several times and taste them. In the meantime with or without their knowledge they get showered with cooking aroma. No wonder when they walk about they smell like Tandoori chicken. Sometimes they cover this smell of curry colognes by spraying with far too many body sprays and colognes. Actually this smell is on their hands, face, hairs and on any other open part of the body such as the chest, not only that their clothes also get this smell. Yes I pointed out a problem and let me suggest a solution as well. If they followed my way of scientific energy saving cooking then they can save some energy, yes some energy then totally avoid this cooking aroma getting deposited on them while cooking. How did I do that, of course by applying science?

Aluminium cooking utensils not suitable for cooking

We visited an apartment block in South of Colombo to demonstrate my energy saving cooking then we visited a few apartments as well to invite some people for my cooking demonstration. To my surprise most of them had Aluminium cooking pots, cast iron, ceramic cooking pots and clay pots than stainless steel. Most of those Aluminium cooking vessels are dented on the top that is not even. Stainless steel cooking pans are resistant for chemicals in the food and also they have a high thermal capacity and an excellent conductivity. In my kind of cooking I try and avoid any Aluminium utensils because Aluminium can dissolve in some acidic as well as in alkali media. As you all know Aluminium has a property called amphoteric nature that means it may dissolve in some acidic as well as in alkali ingredients such as garcinia Indica or goraka, lime juice, tamarind and vinegar. Usually these ingredients are added in cooking, fish, beef, pork, dry fish and chicken curries and many more. Now there are plenty of stainless steel cooking utensils for sale at affordable prices even in some supermarkets in Galle road. I purchased a few stainless steel cooking pots from a supermarket that is not too far from Dehiwala fly over. Just like the ones in England, it had two floors devoted for the supermarket that is really amazing. They had anything and everything at a reasonable price so the people are tempted to buy more and more. They had baskets and trollies to shop more conveniently just like in a foreign country.

Too much fire burnt the handles

Then I borrowed one stainless steel cooking pot from one of the apartments but the handle was burnt out. I wanted that utensil to show what happened when too much fire is used in cooking. Those visiting kussi ammas may be using excess fire as they are in a hurry to go for the next job. That family told me they have a visiting kussi amma and they avoid any home cooking. They thought home cooking is a tedious thing so they hardly cook. Actually, home cooking is so simple and easy if you followed my scientific energy saving cooking. This was demonstrated several times in different TV shows in Sri Lanka but still I didn’t have the chance to help the British public how to save energy and stop smell depositing while cooking. The question is why? Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

 

No Comments »

No Nuclear Weapons in Iran Means West, NATO Lied for Decades

December 19th, 2015

SPUTNIK

The International Atomic Energy Agency (IAEA) has declared that it has found no military use of Iran’s nuclear technology; so far, those who claimed that Tehran was developing nuclear weapons have been blatantly lying, US columnist Jim W. Dean notes.

The Iranian nuclear threat hoax has been nothing less than a large-scale coordinated propaganda campaign, which brought together experts, prominent media figures and intelligence agencies, US columnist and managing editor of Veterans Today Jim W. Dean notes.

“The IAEA has finally retired the Iranian nuclear military use folder with a unanimous vote which clears the way to removing most of the sanctions. It has been a long day in coming, but the wooden stake was put through the vampire hearts of all the Iran haters with the IAEA declaring it had found no military use of Iranian nuclear technology,” Dean writes in his recent article for New Eastern Outlook.

An Iranian technician works at a uranium conversion facility.
© AP PHOTO/ VAHID SALEMI, FILE
Iran to Export 9 Tonnes of Enriched Uranium to Russia in Coming Days

According to Dean the “psychological terror campaign” was aimed not only against Iran, but many other countries. US media and Israeli intelligence officials were adding fuel to the fire branding Iran as a “terrorist nation” and asserting to the public that Tehran was a few years away from having the atomic bomb.It turns out that a Western assassination program aimed against potential developers of nuclear weapons had actually targeted innocent Iranian nuclear engineers. American, British and Israeli intelligence agencies were involved in the program.

“The Iranians are determinedly going down a path to master all aspects of nuclear weapons; all the technologies they need… It’s equally clear that Israel and the United States would face huge dangers if Iran were to become a nuclear weapons state, ” British MI6 chief Sir John Sawyer said in his speech at the Civil Service Live event in 2012.

To complicate matters further, there was no shred of evidence that Iran had nuclear weapons or intended to create “the bomb.”

“Everyone listening to Sawyer assumed he had proof of an advanced Iranian program; and we know now he was lying as the evidence was never presented. So we must ask ourselves, who was the bigger threat to our security — Iran or the liars?” Dean stresses.

Iran Emad ballistic missile with high precision guidance and control systems till reach its target
© PHOTO: YOUTUBE/ ALI JAVID
Iran’s Ballistic Missile Test Violates UN Resolution – Expert Panel

Make no mistake, the columnist notes, Western intelligence agencies knew perfectly well that Iran had no atomic arms: “Our own Veterans Today experts told us for years that the US had the satellite technology to pick up weapons-grade reprocessing and any weapons trigger testing practically in real time.”Israel even went so far as to request “special equipment” from Washington in order to carry an all-out preemptive strike against Iran. Fortunately, they were refused, since the White House considered a potential operation pure suicide that would have had Washington’s fingerprints all over it, Dean points out.

“The AIPAC [American Israel Public Affairs Committee] is still harshly criticizing the IAEA’s closing Iran’s military nuclear file, claiming a risk still exists, with the disingenuous claim that the IAEA did not look hard enough for the evidence. This is a diversion to keep public attention away from the issues I am writing about now. It was the obligation of the ‘preemptive strike’ proponents to disclose the Intel they inferred for many years that they had, when they were just scamming us all along,” the US columnist underscores.

Read more: http://sputniknews.com/politics/20151219/1032025605/no-nuclear-weapons-iran-us-britain-israel-lied-for-decades.html#ixzz3unSMiLUS

2 Comments »

Tamil theology upgraded Prabhakaran and downgraded Jesus – Part 1

December 18th, 2015

H.L. D. Mahindapala

At the height of the 33-year-old war – i.e., from the Vadukoddai declaration of war on May 14, 1976 to Nandikadal on May 18, 2009 — two Tamil clerics decided to give a face-lift to Tamil politics by dressing it up in new clothes of Christian theology. Under the cover of waging a war of liberation” even the so-called moderates had accepted Tamil fascism” (Prof. Rajan Hoole) as a necessary means to achieve  their political end. Any one who questioned Tamil fascism” was condemned and, wherever possible, eliminated as a traitor. The Tamil terror unleashed by Velupillai Prabhakaran to maintain his supremacy as the sole representative of the Tamils” tolerated no dissent. Any threat to his reign of terror was snuffed out swiftly.  The New York Times labelled Prabhakaran as the latest Pol Pot of Asia”. The University Teachers for Human Rights, Jaffna, the only courageous voice of the dissenting Tamil intellectuals, was documenting in detail the horrors coming out of the womb of Jaffna.  Eventually, the LTTE headed by Velupillai Prabhakaran was banned as a terrorist organisation by the international community.

The Churchmen who were witnesses to the rise of the Pol Potist cult in the North went along with it, religiously blessing the fascist horrors unfolding before their eyes. They decided to embrace the Tamil Pol Potist cult in preference  to the elected government of the day which they branded as the Sinhala government”. In short, they hailed Tamil fascism under one-man rule as the better alternative to the multi-cultural democratic norms that ruled  the nation, with all its imperfections, in the post-independent era. The Vadukoddai violence incrementally morphed into the North-South war which was waged exclusively by the intransigent  and implacable Velupillai Prabhakaran. He dragged it on for  33 years. The peninsula  became the battleground  for the three main combatants – Sri Lankan Force, Indian Forces and Prabhakaran’s Forces. It was the Tamils of the North who suffered most. More than any other force, the Tamils who were expecting liberation” became the victims of the  dreaded cult of Tamil Pol Potism.

In contrast, the Sri Lankan Government continued to conduct its war against the Tamil terrorists within a democratic framework, however fragile and defective it may have been. Tamil politics, on the other  hand, had descended into the depraved depths of fascist politics. It was desperately in need of moral justifications. The Christian Churches of the North, dominated by Tamils, were already in the thick of Tamil separatist politics, lending a helping hand to Prabhakaran. Through the global network of Christian Churches, they were in the forefront either justifying or manufacturing excuses for Tamil violence. Their modus operandi was to paint the Tamils as the victims  of the oppressive Sri Lankan government without mentioning that the Tamils penned inside Prabhakaran’s Pol Potist regime were never invited to the  grand birthday parties of his children, or to swim in the pool built for  him  to cool off in the heat of the dry zone. While Prabhakaran even siphoned off the food and medicine sent by the Government of Sri Lanka to fatten his family and  his cadres protecting him, the Churchmen  accused of the Government of Sri Lanka of using food as a weapon of war to deprive the Tamils of essentials for  their  survival.

The Tamil Churchmen  were doing their utmost best in propagandising from  the pulpit, through parish letters and lobbying from Rome to every possible Tamil home. But the Churchmen were desperately in need of a Christianised justification for their  role in aiding and abetting Tamil separatism – a movement that turned Tamil against  Tamils, and took the lives of more Tamils than all the other forces put together, as stated by S.C. Chandrahasan, the son of S. J. V. Chelvanayakam, the father of Tamil separatism. The putative Tamil theologians stepped  in  to undertake a rescue mission that would sanitize Tamil violence and make it a respectable and acceptable force in  the eyes of the  world. Prabhakaran too depended heavily on the Churchmen to whitewash his crimes against humanity, particularly his  crimes against his own Tamil people. And the Churchmen fanned out into various corners  of Christendom to present Prabhakaran as a latter day saint who had risen to rescue the oppressed Tamils.

What was missing in the pro-separatist campaign of the Churches was a theology to justify and / or cover up the horrors of the Tamil violence that erupted in the post-Vadukoddai Resolution period. It was easy for the the  Churchmen to twist the ground realities and project the Government  of Sri Lanka as demonic  force. But the theoretical difficulty was in elevating the crimes of Prabhakaran to the dizzy heights of a divine force.

Of course, any attempt to rationalise and justify the Pol Potist” violence of Prabhakaran was an uphill task. But to construct a theology to sanitise it was impossible. But that  is precisely what Rev. S. J. Emmanuel, former Vicar-General of Jaffna, and the head of Global Tamil Forum (GTF) , and Rt. Rev. Dr. Bishop S. Jebanesan promised to do for Tamil separatism. Rev. Emmanuel was the first to announce his decision to construct a Tamil theology. He played a prominent role when the LTTE forced the Tamils to move out of Jaffna into Vanni, hoping to leave a vacant city for the Security Forces advancing into the heart of Jaffna. The Diasporic propaganda machine was also intent on impressing the world that the Tamils were leaving  voluntarily in support of their LTTE liberators”.

Rev. Emmanuel was the chief propagandist marketing this myth.  But the  following snippet  from the University Teachers Human Rights, Jaffna, report tells the hidden story of the forcible eviction of Tamils by the LTTE:  On October 30th, 1995, it (the LTTE) forced almost the entire  population to move  our  of Jaffna City and Valikamam. It had already sent out agents to the West, including a member of the Christian clergy, to spread the word that a humanitarian crisis had resulted from 500,000 people spontaneously fleeing their homes to escape the Sri Lankan Army and to be with the Tigers.” (P. 384 — The Arrogance of Power, Myths, Decadence and Murder, University Teachers for Human  Rights (Jaffna), (July 2001). It was, as stated by Prof. Hoole, a crisis engineered by the LTTE” (ibid) and the clergyman who went to the West to be the messenger boy of Prabhakaran was Rev. Emmanuel. He wrote a pamphlet titled Let my People Go, claiming to be the Tamil Moses who virtually led the Tamil exodus that was herded out of Jaffna by the LTTE to Vanni. As the dedicated acolyte of Prabhakaran, he continues to theologise” even now to boost his myth of projecting Prabhakaran as the liberator” virtually on par with Jesus. (A sample of his latest theology” was published in Colombo Telegraph – November 25, 2015). His theological” defence will be dealt with later.

Dr. Bishop S. Jebanesan, is the second Tamil cleric to announced  his decision to construct a theology for the Tamils only. He is the co-author of The  Bible Trembled, a scholarly study of the early Christian influences and confrontations in Hindu Jaffna society. He declared later in an interview with Prof.  S. Ratnajeevan Hoole published in the Daily Mirror that he too was engaged in writing a theology for the Tamils. In response, I questioned (also in the  Daily Mirror) the validity of manufacturing a Christian theology for the Tamils ONLY which meant excluding the Sinhala Christians. It was obvious that any attempt to construct a theology exclusively for a single tribe would run counter to the universal humanism of Christianity. Any theology written exclusively for the Tamils would have been a racist exercise  excluding the Christians in the majority Sinhala community. In their blind eagerness to boost the bloody politics the Tamil theologians were, either wittingly or unwittingly, trying to create two Christianities – one for the Tamils and one for the Sinhalese. But Jesus belongs to all Christians, irrespective of race, and to hijack his universal principles to promote partisan politics of any one community is an exercise in  futility, if not stupidity.

The greatness and the universality of Christianity is in the historical fact that Jesus took God out of the hands of his own Semitic tribe  — the Hebrews who claimed the sole ownership of God by proclaiming that they were the chosen people of God — and made Him the saviour of all mankind. He made Christianity an inclusive  means for all believers to access God without handing the ownership to any chosen tribe dwelling in an exclusive enclave . Any attempt by the two Tamil clerics to write a theology exclusively for the Tamils would have meant tribalizing God as if a single  tribe had been given the unique privilege of monopolising God  for  their benefit alone. Writing an exclusive theology for the Tamils alone is a contradiction which cannot be reconciled with the basic principles of Christian universalism. An exclusive  theology for a  chosen tribe is the most un-Christian doctrine imaginable.

But for the Tamil Churchmen the pull of Tamil separatist  politics was stronger  than the fundamental principles of non-violent Christianity. The magnetic idea of Tamil separatism had dragged the Churchmen deep into Tamil politics. In the predominantly Hindu society of Jaffna it was the Tamil Churchmen who took the lead, both internationally and nationally, to politicize religion with the sole aim of dividing Sri Lanka on ethnic lines. Their objective was to elevate Tamil politics to a higher moral/spiritual plane, if that was possible, with a newly constructed Christian theology exclusively for the Tamils. Their thinking was that a separate theology was necessary to go along with a separate state. Apart from this the Churchmen had a hidden agenda : a separate Tamil theology in the separate Tamil state would pave the way to establish an exclusive Tamil clerical hierarchy without kow-towing to the higher-ups in the national ecclesiastical bureaucracy who would naturally be Sinhalese.

Though in the eyes of God all creatures, big and small, are equal the Tamil clerics felt that their superior Tamilness can be maintained only under Tamil hierarchy in the Church  bureaucracy. In fact, S. J. V. Chelvanayakam, the father of separatism, left the Anglican Church and joined the South Indian Church to pray for  the same God. He was comfortable in  his Tamil ambience, praying in a Tamil church for a God to whom Tamils can relate without going  through Sinhala channels. The only difficulty they faced was making God into an ethnic Vellahla Tamil. Short of that they were planning to Tamilise everything else.

Christian theology, like all Abrahamic theisms, claims its origins from divine sources. But the Tamil clerics decided to produce a man-made theology exclusively for  the Tamil tribe. It was bound to be a partisan political exercise for  the creation of an exclusive ethnic enclave rather than a pure spiritual exploration pointing the way to the promised Biblical realms of eternal salvation. Eelam, like the Mosesian  Promised Land, was on terra firma. It was diametrically opposed to the Promised Land of Jesus which was not of this earth. As it turned out, the politicised theologies” of the Churches ended in offering political candles / pandans to worship the Satanic Sooriya Devan” rather than the  loving God, the Father of all humanity.

Part of the cult to concoct a theology exclusively for the Tamils came from the desperate need of the Tamil Churchmen to prove that God was on their side. This exclusive Tamil theology was going to be the ultimate argument that would silence the critics, sceptics and dissidents. It was going to be a divine justification for Tamil separatism and subhuman violence generated by Tamil politics which has been detailed graphically by Prof. Rajan Hoole, in his collection of incisive and  candid essays, titled The Arrogance of Power, Myths, Decadence and Murder, University Teachers for Human  Rights (Jaffna), (July 2001).  But no theology – Tamil or otherwise – could justify or sanctify the unspeakable brutalities that came out of the subhuman womb  of Jaffna. It baffled even a perceptive analyst like Prof Rajan Hoole who consistently refused to pussy-foot around the crimes committed by the Tamils against the Tamils and, of course, the NGOs. What he witnessed and reported  exposed the hidden layers of  the fascist  culture  of Jaffna.  Jaffna was bleeding to death. In one of his article he grieved and wondered how the abominable cruelties could  have come out of the womb  of Jaffna.

The Bible, of course, has been used down the ages to justify diverse political regimes and extremist dogmas boosting the superiority of a chosen race / nation. The political aim of  these manufactured theologies has been to claim that God is on their side and not  on the side of their opponents / enemies  — a distinct advantage in an argument or in battle. In the 20th century, for instance, the Bible had been used by the White supremacists to justify racism in the Bible Belt of America in the southern states and by the Afrikaans in S. Africa to justify apartheid. These theological dogmas are constructed to separate people into the superior and inferior categories. Such dogmas are inherently divisive and oppressive and lead to confrontations and aggression.

The attempt to write an exclusive  theology for the Tamils could be traced back to inherent Tamil arrogance, which again  is rooted in the false sense of Tamil superiority.  There is no secular, spiritual or  rational basis for the Tamil to deserve a theology that would exclude the rest of mankind. To believe that the Tamils are chosen exclusively by God  for special favours has no rational or evidentiary basis. Of course, beneath the veneer of being humble and gentle there lurks a hidden strain of arrogance which places the presumptuous Tamils, in their own minds, way above the rest.  Prof. Hoole refers to the ………dangerous inherent assumption of the superiority of Tamils over  the Sinhalese and a certain uneasiness about the Muslims who were also largely Tamil-speaking.”( p.xiii – Ibid) This sense  of superiority also extends to the Batticoloa Tamils, the Indian coolies” and, most of all, their own low-castes whom they treat as pariahs. A theology which seeks to establish that the Tamils are the  favourites of God is the ultimate extension  of this absurd sense of superiority. It is the divine equivalent of sharing power with the Sinhalese.

In the end, neither produced the theology they promised. Bishop Jebanesan, as far as I know, withdrew into a wise silence on this issue. Rev. Emmanuel, however, keeps on dragging God into his brand of politics. He uses the Christian collar in the corridors of Western power to gain respectability, acceptability and credibility to propagate his fabricated theology” even after his thesis that God was on their side was disproved on the banks of Nandikadal.

The main thrust of his Tamil theology” was to deify Tamil politics and to demonize the the Sinhalese as the Satanic force acting against the will of God. But if history is the expressed will of God then it is clear beyond any doubt that He has rejected Velupillai Prabhakaran – the most evil monster that came  out of the womb of Jaffna. This message has not sunk into the Tamil psyche yet because pseudo-theologians are still engaged in keeping  the fires of Prabhakaranism burning. For instance, Rev. Emmanuel’s Christian mission is devoted to elevate and  embrace Prabhakaran as his Sooriya Devan”.  Jesus is kept at a comfortable  distance to  be used at his convenience.

There was no salvation for peninsular politics after the Tamils  crowned Prabhakaran as their Sooriya Devan”. With that Tamil politics took the final leap from absurdity to sheer lunacy. The Tamils who depend solely on their mythicised history to pursue arrogant politics, are severely handicapped by the absence of a credible and noble hero who could be hailed, with some honour and dignity, as the shining symbol of their achievements in their historical past. Their lack of a great icon from their ancestral times leads them to a false sense  of superiority. Coming from a bankrupt past with no grand monuments or noble heroes to glorify their brief history, the Jaffna Tamils run  down everyone else with venomous envy.

Of all the figures in their history they have embraced Prabhakaran as their sole hero. Only the diseased Tamil minds, sick with sado-masochism, would  embrace a Tamil villain who has tortured, persecuted, exiled and killed more Tamils than anyone else as their hero. Only blood-thirsty vampires would  rally round a flag which has no redeeming features to uplift the sensibilities of a humane and urbane being. The hideous images of a snarling tiger, putting his head  out of a ring  of thirty-three bullets — it looks more  like a wreath placed for a corpse — with two bayoneted guns crisscrossing in the background are not the kind of worthy symbols accepted by any civilised community gifted with even an ounce  of intelligence and decency.

All these monstrous obscenities have their origins in the bogus sense of Tamil superiority. The Germans and the Italians have virtually erased from their memories the evil fascist monsters – Hitler and Mussolini — who led them to defeat and humiliation. They have, of course, other historical giants, who have made unique contributors to the welfare of humanity,  to revere. The  Tamils of Jaffna, of course, must be excused because if they drop Prabhakaran, the Tamil Pol Pot, whom else do they have to look upon as their great hero?

Does  this  choice reflect a sense of superiority or mediocrity?

(To be continued)

 

13 Comments »

“අයින්ස්ටයින් අනුව ගුර්ත්වාකර්ෂණයක් නැතැ” යි කියන පට්ට පල් බොරුව.

December 18th, 2015

බෝධි ධනපාල, කිබෙක්, කැනඩාව

පොල් ගෙඩියක් බිමට වැටෙන විට එහි වේගය අනුක්‍රමනයෙන් වැඩි වෙමින් වැටේ. එහෙයින් එම් ත්වරනයට හේතුව ගුර්ත්වාකර්ෂණය බැව අයිසෙක් නිව්ටන් දැක්වූ බව අපි අසා ඇත. මෙම නීතිය පාවිච්චි කොට වඩදිය බාදිය ගැලීම පමණක් නොව, අහසේ ග්‍රහයන් යන පථයන් පවා නිරීක්ෂකයන් මවිත කරන නිවැරදිතාවයක් ඇතිව ගණනය කිරීමට නිව්ටන් ට හැකි විය.

නුමුත් 1915 දී ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් සධාරණ සාපේක්ෂතා වාදය (general relativity) නැමැත්තක් ඉදිරි පත් කලේය. එම වාදයෙන් ලැබෙන විද්‍යාව දන් අපේ එදිනෙදා ජීවිතයෙහි ද වැදගත් වන්නට පටන් ගෙන ඇත. ජී-පී-එස් (GPS) උපකරණයකින් තමන් ඉන්නා තැන ලබා ගන්නා විට එම උපකරණය චන්ද්‍රිකා හතරකින් එන සංඥා පාවිච්චි කොට අයින්ස්ටයින් ගේ සමීකරණ විසඳ ඔබ ඉන්න තැනෙහි පිහිටීම දක්වයි. එම වාදයේ ශත සංවත්සරය වන 2015 දී නොයෙක් ලේඛකයෝ සහ රූප වාහිනී ප්‍රකාශකයෝ ගුරුත්වය ගැන ලිපි සහ වැඩ සටහන් යොමු කොට ඇත. මෙහිදී පාඨකයාගේ යොමුව ලබා ගනීට ඔව්හු සමහර විට අතිශයෝක්තිය යොදා ගනී.

අයින්ස්ටයින් අනුව කිසිම අන්දමේ ගුර්ත්වාකර්ෂණයක් නැති බවක් ප්‍රකාශ කිරීමට තරම් සමහරු ඇත්ත විකෘත කිරීමට පෙලඹී ඇත. ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා “බටහිර විද්‍යාවෙන්” දැක්වෙන සියලු දේ “පට්ට පල් බොරු” යයි කියන හෙයින් ඔහු අයින්ස්ටයින් ගේ ගුරුත්ව යේ ස්වභාවය තේරුම් කරන “සාධාරණ සාපේක්ෂතා වාදය” ද බොරුවක වශයෙන් සලකනු ඇත. එහෙත්, 18-11-2015 විදුසර සංගරාවට සහ ලංකාවෙබ් පත්‍රයට ලිවූ ලිපියකින් සහ අනෙක් බොහෝ ලිපිවලින් වෙනක් ඇඟුමක් ද දක්වයි. එම ලිපියෙහි සිල්වා මහතා මෙසේ ලියයි

“ඇල්බට්‌ අයින්ස්‌ටයින් විද්වතා ගුරුත්වාකර්ෂණයක්‌ නොමැති බව පවසා මේ අවුරුද්දට වසර සියයක්‌ ගෙවී ගොස්‌ ඇති නමුත් බටහිර වෙසෙන බොහෝ බටහිර විද්‍යාඥයන්ට මෙන්ම මෙරට වාසය කරන බටහිර විද්‍යාව ගැන දත් බොහෝ දෙනාට ද ගුරුත්වාකර්ෂණය ඊනියා යථාර්ථයක්‌ බවට පත් වී ඇත. නිව්ටන් ගේ ගුරුත්වාකර්ෂණය සහ තවත් දේ අයින්ස්‌ටයින්ට අනුව අවකාශ කාලය වෙයි. අවකාශ කාලයේ වස්‌තු බල (ගුරුත්වාකර්ෂණය ද ඇතුළු) රහිත ව චලනය වීම (නිදැල්ලේ චලනය වීම) අවකාශ කාලයක්‌ නොමැති, අවකාශය හා කාලය වෙන වෙන ම පැවති නිව්ටන්ට පෙනී ගියේ ගුරුත්වාකර්ෂණය ලෙස ය. ගුරුත්වාකර්ෂණය යනු නිව්ටන් ගෙතූ පට්‌ටපල් බොරුවකි”.

මේ අනුව ගුර්ත්වාකර්ෂණයක් ඇතැයි විශ්වාස කිරීම පවා සිල්වා මහතාගේ දොසට යොමු වේ. අයින්ස්ටයින් ගුර්ත්වාකර්ෂණයක් නොමැති යයි කී බවට මූලාශ්‍ර ඔහු නොදක්වයි. මීට ඉහතදී ජිම් බැගට් ගේ පොතෙන් ක්වන්ටම් වාදයේ අග මුලකියන්නට ගිය සිල්වා මතා ඉතා අවිචාරවත් ලෙස එම පොතෙහි ඇති වැරදි කරුණු පවා එහෙමම අනුකරණය කරමින් පාඨකයට දුන් ආකාරය අමතක නොකල යුතුය.

තවද, ලංකාවෙබ් පත්තරයේ (නූතනත්වය… 15-12-2015) සිල්වා මහතා පලකල ලිපියක් අනුව

බටහිර භෞතික විද්‍යාවේ නිරීක්‍ෂණ අර්ථකථනය “සඳහා අවශ්‍ය පුහුණුව ලබාගැනීමට අවුරුදු විසිපහකට අධික කාලයක් ගත කිරීමට සිදුවේ” . සිල්වා මහතා අවුරුදු 4ක් උපාදි අභිලාෂිකයෙක් ලෙස ගණිතය හදාරා අවුරුදු එකහමාරක් පමණ භෞතික විද්‍යාව හැදෑරූ බව සිල්වා මහතාම කියා ඇත. එම ඌන විද්යා පරිචය නිසා සිල්වා මයා ද නොයෙක් ජනප්‍රිය පොත් වල තිබෙන කරුනු විචාරයක් නොමැතිව පාඨකයාට ඉදිරි පත් කරන්නෙයි දෝ විමතියක ද ඇති වෙයි. ෆෝටෝනයකට ස්කන්ධයක් පැනවූ මේ මහතා ඵෝටෝන එකිනෙකා සමග හැපුනු විට ඇට බෝල ලෙස විසිරී යන බවද කීවූ අතර, එම ෆෝටෝනය සිදුරු දෙකක් ඇති බිත්තියක් තුලින් යන විට ස්කන්ධය දෙකට බෙදී යන්නේ දැයයි තවම පැහැදිලි කොට නොමැත. මේ සියලු කරුනු සලකා බලන විට, ගුරුත්වාකර්ෂණය ගැන සිල්වා මහතා ලියන දේ ගැන සැක කීරීම සාධාරණය.

ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ගුර්ත්වාකර්ෂනය ගැන කිව් දේ සිල්වා මහතා කියන දෙයට හාත් පසින් වෙනස් බව දකීමට අපි අයින්ස්ටයින් ගේ සුප්‍රසිද්ධ පොත් කිහිපයකින් විමසා බලමු.

  1. අයින්ස්ටයින් ගේ විද්‍යා ලිපිය පලවූ යේ 1916 යේ ඇනැලෙන් ඩෙයර් ෆිසික් (Analen der Physik) සංගරාවේ 16 වෙනි කලාපයෙහිය. එය ඉංග්‍රීසියෙන් ඩෝවර් පබ්ලිකේෂන්ස් වලින් පලකොට ඇත (111 පිටුව සිට 164 දක්වා ). එහි අයින්ස්ටයින් මෙසේ කියයි

“ඇත්තෙන්ම, අපට ඕනෑම ගුර්ත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රයක් ඊට සමනා ගුර්ත්වයක් නැති ගම්‍යාතා පද්ධතියක් ඒ වෙනුවට දැමීමට නොහැකි වන්නේ යම් මාධ්‍යක ඇති ඕනෑම අන්දමේ ගම්‍යතාවන් ඇති සෑම ලක්ෂ්‍යක්ම් සාපේක්ෂතා පරිරූපනයකින් නිසැල කිරීමට නොහැකි අන්දමින් මය. Of course we cannot replace any arbitrary gravitational field by a state of motion of the system without a gravitational field, any more than, by a transformation of relativity, we can transform all points of a medium in any kind of motion to rest.”

  1. අයින්ස්ටයින් ගේ “රෙලටිවිටි, ද ස්පෙෂල් ඇන්ඩ් ජෙනරල් තියරි”, 1959, ප්‍රිස්ටන් පොතේ 176 වෙනි පිටුවේ අයින්ස්ටයින් මෙසේ කියයි:

“ගුර්ත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍රයක් තිබීම හුදෙක් පෙනීමක් මිස ඇත්තක් නොවේ යයි සිතීමට හැකිය.දී ඇති ගුර්ත්වක්ෂේත්‍රය කුමක් වූවත්, එය නැති වී යන අන්දමේ නිර්මූලක වස්තුවක් අපට තොරා ගත හැකියයි සිතිය හැකිය.මෙය කොහොමටත්, සැමට සාධාරන ලෙස ඕනෑම ගුරුත්ව ක්ෂේත්‍රයකටම යෙදෙන්නේ නැත; එය යෙදෙන්නේ ඉතා විශේෂ ක්ෂේත්‍රයන්ට පමණකි. උදහරණයක් වශයෙන්, පොලොවෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණය (මුලු සම්පූර්ණයෙන්ම ) නොමැතියයි හැඟෙන අන්දමේ නිර්මූලක පද්ධතියක් නම් කිරීමට නොහැකිය”.

From: Relativity, The special and General Theory, by Albert Einstein, Princeton, 1959, p 176.

“Now we might easily suppose that the existence of a gravitational field is only an apparent one. We might also think that, regardless of the kind of gravitational field which may be present, we could always choose another reference-body such that no gravitational field exists with reference to it. This is by no means true for all gravitational fields, but only for those of quite special form. It is, for instance, impossible to choose a body of reference such that, as judged from it, the gravitational field of the earth (in its entirety) vanishes .

එහෙයින්, අයින්ස්ටයින් ලියා ඇති පොත් බැලූ විට, සිල්වා මහතා සාපේක්ෂත වාදය හදාරා නැති බව හෝ, උගත් දේ දිරාගොස් බව හෝ එතුමා ඕනෑකමින් අයින්ස්ටයින් ගේ මත විකෘත කොට පට්ට-පල් බොරු ප්‍රචාරය කරන බව හෝ පෙනෙයි.

අයින්ස්ටයින් ගේ මතය අනුව වස්තුවක ස්කන්ධයක් යනුවෙන් පෙනෙන්නේ අවකාශ-කාලය නැමැති කරලියෙහි ඇති වක්‍ර භාවක් නොහොත් රලු ගතියක්ය. අවකාශ-කාලය යනුවෙන් අපි හඳුන්වන්නේ ලොව ඇති සෑම සිද්ධීන් ( all events) සමූහයයි . එම අවකාශ-කාල වක්‍ර තාවය විද්‍යාමාන වන්නේ ස්කන්ධයක් ලෙස නම්, E=MC2 නිසා එය විභව ශක්තියක් ලෙස සැලකිය යුතුය. විභව ශක්තියක අනුක්‍රමණය (බෑවුම ) බලයකි. යම් අංශුවක් එවනි බෑවුමකට භාජන වූ විට එයට ත්වරනයක් ඇතිවේ. අයින්ස්ටයින් ගේ සාපේක්ෂර්තා වාදයෙහි ගුර්ත්ව ආකර්ෂණයක් ඇති වෙන්නේ එසේ ය. වක්‍රතාවයේ අනුක්‍රමණය ට සාපේක්ෂතා විද්‍යා පොත්පත් වල “ඇෆයින් කනෙක්ෂන්” යයි කියනු ලැබේ.

ගුරුත්වාකර්ෂණ්ය ඇතිවන්නේ කෙසේ දැයි නිව්ටන් පැහැදිලි නොකලේය . අයින්ස්ටයින් ගේ වාදයෙන් මෙය පැහැදිලි වෙයි. සූර්‍යා වැනි වස්තුවක අවකාශ-ලෝක වකරතාවය අසලට ග්‍රහයෙක් පැමින්ණි විට, එමගින් තවත් වක්‍රතාව්යක් ඇතිවී, එයින් සම්ප්‍රයුක්තව ඇතිවන වක්‍රතාව නිසා, කඳු දෙකක් අතර නිම්නයක් ඇතිවෙන්නක් මෙන් පරිස්ථානී (locally) අන්දමින් අවම වක්‍රතාවක් ඇති පථයක් ගණනය කිරීමට හැකිය. එම පථය (භූමිතිකය, geodesic) ග්‍රහයාගේ ගමන් මාර්ගය (කක්ෂය ) වේ. අයින්ස්ටයින් ගේ සූත්‍ර වලින් ලැබෙන උත්තරය ඉතා නිවරදි වූවත්, නිව්ටන් ගේ ප්‍රභා ශක්තිය කොතරම් මහත් දැයි කිවහොත්, ඉතා සරල වාදයක් ගොඩ නැඟූ නිව්ටන් තම වාදයෙන් ද පුදුමාකාර නිවැරදි උත්තර කක්ෂයට ලබා දෙයි.

අන්තිම වශයෙන්, නලින් ද සිල්වා මතා කියූ වදන් වන “ඇල්බට්‌ අයින්ස්‌ටයින් විද්වතා ගුරුත්වාකර්ෂණයක්‌ නොමැති බව පවසා …” යන්න අයින්ස්ටයින් උඩුපිලි කොට ව්‍යාජ ලෙස දැක්වීමක් බව පාඨකයාට පැහැදිලි විය යුතුය.

4 Comments »

Yahapalanaya Undertakers perparing last rights on still unburied Sri Lanka dead since 8the January, 2015.

December 18th, 2015

By Charles. S.Perera

Since its death the corps of the unburied Sri Lanka now begins to stink. It had worms inside it.  They crawled out to  join the undertakers.  The undertakers  try to make out that it was a natural death, but it was a well planned murder, every one knows it.

But the  Chief Undertaker wearing green coat and trousers instead of usual black has got his police dogs after the previous government to accuse the members of it  for murder, but the dogs have gone after the artificial  smells  given to them and having gone  round in circles, are now barking up the wrong trees.

The worms that crawled out  have now joined the Yahapalanaya undertakers. The worm that is prized by the undertakers -Sirisena was at the Vatican  consulting Pope for advise on the performance of the burial rights of Sri Lanka that was murdered on the 8th January.   High ranking  delegations come in great numbers from USA , UNO and UK.  They are already practicing the funeral orations before the burial ceremony schedule for the 19th December,2015.

The Visiting US Under Secretary of State for Political Affairs (Designate) Thomas Shannon, after leaving  the  bier where the decomposing  corps of  Sri Lanka lay, went to Trincomalee to tell the Tamil ,  how exiting  it was  to witness first-hand the important work that communities, civil society organizations, and local authorities across this island are undertaking to improve the living standards of Sri Lankans, after the murder in which USA had a hand.  That however is far from what the people of the country now think about  all that mumbo jumbo of Shannon.

Shannon added  We are supporting programs that bring together Tamil, Sinhalese, and Muslim youth on the sports field. And we are providing them with English language and entrepreneurship training, as well as opportunities for exchange programs, and ways to address issues like gender-based violence. We’re also working with partners in the East to help eradicate the risk from those terrible remnants of war – landmines. That means increasing mine-risk awareness and building the capacity of mine detection teams. We’re moving toward a future where a farmer can till a field and a child can play cricket without any fear of losing a limb, or worse, to a hidden land mine,”

He speaks as if these things had never happened before.  USA has no lesson to give Sri Lanka.

Since the crawling out of  worms and murder of Sri Lanka on the 8th January,2015, what remains  is a phantom state resuscitated from the  old, USA was wooed by the green vested chief undertaker Ranil and his acolyte the dumb faced Mangala, resulting in  the special relationship with USA which has  grown in proportion.

During the election,  in which  Sri Lanka- the paradise was lost, when the Mahinda Rajapaksa campaign highlighted the agenda of regime change of  USA and the West , and  the gathering of foreign reactionary forces to destabilise Sri Lanka and install a West friendly government in place of the Mahinda Rajapakse government, many UNP stalwarts pooh -poohed the idea as an election gimmick to fool the people,  asking why should USA and the West be interested in a small country like ours.  They believe USA is a  good Samaritans  for Sri Lanka.

Do the UNP undertakers know the real  reason behind USA’s  show of  friendship to Sri Lanka ?

USA helped the pelerine Ranil, Chandrika, and Mangala to plan and execute the murder of Sri Lanka, and crown the worm that they  made to crawl out from a peaceful paradise Island  the President.  They also helped Sri Lanka to distance itself from China. Shannon the visiting representative of USA told the Tamils in Trincomalee, that   the United States will steadfastly support the Sri Lankan people as they continue on their historic journey towards prosperity, peace, and reconciliation.

How can USA help Sri Lanka, even UK and Australia turn to China for help ?  America will  not help Sri Lanka’s development process as USA never gives large scale financial aid to countries.  Sri Lanka’s foolish UNP undertakers have distance themselves from China to please USA and India. America is ready only with bombs and guns to help countries like they did to Libya.

Shannon was voicing American Foreign policy  towards the new  Sri Lanka and USA favourite  Ranil and the worm that came out of  the former regime in time, seem to be quite satisfied and carry out the dictates of USA.

Reason for USA  patronized relationship  towards Sri Lanka is documented in an evaluation  report prepared for the US State Department, by the US Agency for International Development.  It is called: Sri Lanka: The Impact of  PL 480 Title I Food Assistance” dated  October,1982. It reads as follows in the  extract below under the heading :

United States Interests

Two factors give Sri Lanka an international importance greater than its modest size and economic position might otherwise suggest: its strategic location and its influential role in both the nonaligned movement and the Group of 77.

 Strategically, Sri Lanka lies astride merchant shipping lanes that are as important to the flow of oil and trade between Asia and the Middle East and Europe today as they were to colonial trade in past centuries. It is juxtaposed between important western naval and air facilities in the Indian Ocean, the Philippines, and the Far East. There is no question that the United States has an added interest in the neutrality and independence of a nation which commands strategic resources and a position of this nature. …………….

 It is clear that if Sri Lanka were to be irreparably rent by communal strife or seriously affected by a deteriorated economic position, this would be counter to U.S. interests.

Moderation in Sri Lanka, which is reflected by the respect it receives in international circles and the preservation of the tradition of strongly participatory democratic government, is far preferable to the United States. The extent to which the PL 480 program has helped to achieve this foreign policy interest of th~ United States is not easily quantifiable. The stability of the program, however, and its continuation even when relations between the two nations were cool, indicate that PL 480 Title I is likely to have had a positive role in bilateral relations. Today, PL 480 is an important aspect of these relations, and overall the results have been both developmentally and politically positive over the past several years.

Because of Sri Lanka’s small size, its relative importance in the areas of market development and surplus disposal through PL 480 has been small in comparison with the important development and foreign policy roles.”  http://pdf.usaid.gov/pdf_docs/PNAAJ623.pdf

This is what our people failed to understand. The truth now comes from the horse’s mouth.

It was the Trade Union Leaders and he JVP that laughed when it was said that  there was a planned foreign interference in Sri Lanka for a regime change. Handunetti of  JVP once ridiculed in the TV political program Aluth Parlimenthuwa” a Sri Lankan who had come from London and gave evidence of  how the London Town Council  collaborated with the Tamil diaspora  allowing  London Buses to display large LTTE slogans. The Trade Union Leaders  are interested in increasing of their  salaries  , and care less for the safe guarding  of culture and religion. JVP does not mind piggybacking  on  UNP shoulders, if that would serve them have a few more votes at the next election.

That is the problem in Sri Lanka they are self interested to fulfil their own personal ambitions  rather than  be concerned about the country and its people.  Do they speak about  Ranil’s UNP government’s proposal to remove the Prevention of Terrorism Act , making it easy for the TNA to set up a separate Tamil State in the North ?  Trade Unions do not speak either about it , nor about 99 or 50 year lease of land to foreign investors.

The Sri Lanka of today is in the hands of a Catholic leadership and its President is being led by his nose. But Mahinda Rajapakse was a Buddhist leader who made Buddhist sermons delivered from his official  residence Temple trees every full moon poya day to be heard by the people of Sri Lanka. Mahinda Rajapakse’s  visit to Pope was on behalf of the Catholics in Sri Lanka.

But Sirisena having no Buddhist thoughtfulness merely imitates Mahinda Rajapakse . Incidently Sirisena is meeting with the Pope too not wanting to be second to Mahinda Rajapakse who he helped to oust under  USA and Western sponsored regime change carried out by the Western lackeys Ranil and Chandrika.

CeylonToday on  December,2015 reported, His Holiness Pope Francis gave audience to President Maithripala Sirisena at Vatican yesterday. ……..This meeting is taking place at a crucial point of the course of humanity’s history. …..The world may very well be on the brink of another world war. Nations stand divided based on their religions, beliefs and cultures. Racism is running rampant alongside nationalism and patriotism continues to poison nation by nation………Therefore, President Maithripala Sirisena’s meeting with Pope Francis could not have come at a better time. Even though we maybe a small island nation, we will not be left out if ever the terror comes knocking. Thus, we will require all the support we could muster.”

That is strange because the President Mahinda Rajapakse was able to eliminate terrorism without seeking  advice from the Pope in Rome.

The CeylonToday  continued in its report, Sri Lanka is still suffering from the scars that were left from the three decades of war that has changed us into what we are now. The reconciliation process is slow and dragged out and would take an indefinite amount of time to succeed.
Recently, Catholic priest Rev. Fr. S. V. B. Mangalarajah – one of the many religious leaders fighting for the rights of the Tamils in the two areas – had complained to the media that a lot could be achieved if the spiritual needs of the Tamils could be seriously looked into…..Though we agree with the Reverend’s observations it is not simply the spiritual needs of the Tamils that should be specifically met, but also the necessary spiritual needs of the varying religions that are within the country. Not just the Tamils, but also the Muslims, the Catholics, the Hindus, the Christians and even the Buddhists. We can only hope that President Sirisena remembered to bring this up when he met the Pope.
Religion can corrupt as well as bring enlightenment to those who follow i….. there are followers who are truly enlightened leading us towards the eventual peace and prosperity. Pope Francis has that ability as well as the skill to do so and hopefully his wisdom he shared with President Sirisena would not be water poured on a duck’s back.”

We the Buddhists of Sri Lanka beg to differ. In Sri Lanka we have the greatest religious philosophy in the world. If the world could listen to the teachings of the compassionate Buddha, they will not be what they are today trying to solve problems with bombs and guns. Buddhism appeals to the minds of the people, and not to an unseen God to bring peace to the world.

The God in the Bible has never appeared before the people to solve their problems. The God in the Bible always spoke through a prophet and there is no proof whether the God really spoke to them.

When Moses asked God to appear before the people he said no one can see his face and live (Exodus 33:20) The God says thou shall not worship no other God: for the Lord , whose name is jealous, is a jealous God (Exodus 34:14).  Hence the God of the Bible is not conciliatory.  

Therefore if you believe in that God represented by the Pope,  what CeylonToday says,  Though we agree with the Reverend’s observations it is not simply the spiritual needs of the Tamils that should be specifically met, but also the necessary spiritual needs of the varying religions that are within the country. Not just the Tamils, but also the Muslims, the Catholics, the Hindus, the Christians and even the Buddhists, would only be wishful thinking.

Solution for reconciliation cannot be found in Rome, USA or UK, because the solution is in Sri Lanka, amoung different people of the different Communities.  But today Sri Lanka is not what it was before the 8th January,2015, therefore there should be  a re-thinking if peace, security and unity of communities have to be built. The present yahapalanaya leadership cannot take Sri Lanka from its preset impasse to  security, development and prosperity, because  beginning from the Yahapalanaya President, Prime Minister, Foreign Minister, Finance Minister and the rest of the UNP Ministers have jealousy, hatred, anger, and desire for revenge in their minds.

Therefore they cannot think positively of ways to give security to the country, reconcile the people or unite the Communities. The Yahapalanayas complain that Mahinda Rajapakse was a Dictator.  But, it is not true.  He may have been an authoritarian in the capacity of the leader of the cabinet.

That would have been necessary to keep his  cabinet of Ministers together and loyal. What else could he do when he  could not even  have confidence in the Secretary General of his Party the  Ministers Maithripala Sirisena, there were unreliable Ministers like   Nimal Siripala-another worm that was said to have been ready to leave the camp to join the UNP undertakers, but he had been discouraged in time, Rajitha Senaratne  a scheming individual, D.M Jayaratne the Prime Minister  sticking on to the office despite his illness and inability to perform his duties, Mahinda Samarasinghe bloated with ambition who will do any thong to keep his Ministerial power,  Sarath Amunugama who would shamelessly  change sides to retain power and Ministerial prestige, S.B.Dissanayake an eternal turncoat, Dilan Perera who does not know which way to turn , an utterly untrustworthy individual , and  Pavithra Wanniarachchi, Sudharshani Fernandopulle,  Reginald Cooray, Yapa Abeywardhana, Dayasiri Jayasekara  how easily they changed sides without giving a thought to their principles and self respect if they had any.

The Country needs a socialist dictator ship, for that the Yahapalanaya President , his Prime Minister and his cabinet should go.  They have no place in a Sinhala Buddhist Sri Lanka.  To say that is neither racism nor nationalism .  It is the truth.  If Sri Lanka is once again to be what it was before  the 8th January,2015, it has to be under a Socialist Dictatorship.  That is how China was able to come away from the darkness of poverty to brightness of prosperity.

Sri Lanka was on its way to become a great country and a nation, the first amoung the developing countries to reach the goal of being a  developed country.

To-day  despite all the hosannas of praise sung by the USA and the West we are at the bottom of an abyss, to get out of which we seem to have no hope. Our Constitution will be written by Norwegians who prepared the CFA that Ranil Wickramasinghe signed with the terrorist Prabhakaran, our Army is to be re-organised by  UK, our land is to be sold or given on 99 or 50 year lease to foreign investors, all public institutions, hospitals,  education system, Postal and Railway Departments , water and electricity  are to be handed over to private companies, the government servants are to be deprived of  hitherto known pension rights, our heroic soldiers are to be tried for war crimes by foreign judges, prosecutors, and lawyers.

In the meantime India is proceeding with construction of  sea bridge and tunnel to connect Sri Lanka to Tamil Nadu.  Ranil is proposing to sign CEPA agreement with India giving it a different name to fool the people, it will open employment sector to Indian workers.

This yahaplanaya cronies  do not see Sri Lanka as a model for others to emulate, but want to develop Sri Lanka following  other models Singapore, Malaysia and  South Africa.

Do we see a way out other than by getting rid of the Yahapalanaya crowd, and re installing democracy, stopping Sri Lanka becoming a police State. Now itself the Prime Minister  is curtailing the powers of the Parliament not allowing the democratic right of  Parliamentarians  to present a no confidence motion against the Finance Minister. The Speaker of the House has become a yes man of the Prime Minister. Sirisena the President is blissfully unaware of what is taking place in our once paradise Sri Lanka.

We can only pray that democracy is re established, and Litchavi principles followed with out making Sri Lanka a Capitalist dictatorship of Ranil the western lackey , a  playground for the rich investors from USA and West enjoy the riches of our Island paradise, denying it to the people of this country.

5 Comments »

BEWARE.  NORWEGIANS ARE BACK !

December 18th, 2015

Sugath Samarasinghe       

(Published in ‘The Island’ newspaper on the Opinion Page of 17th Dec, with the last two sentences of the first para to look rather sanitized)

Norwegians who negotiated the disastrous CFA between Prabhakaran and Ranil Wickremasinghe in 2002 are back in business. This time on Constitutional reforms according to your news report on page 2 of ‘The Island’ of 9th dec. Again, they have come on the invitation of the National Unity Government”. This time, it is a Kave Vollen who is said to be a ‘global electoral expert’ who has already come ‘for consultation with political parties represented in Parliament as well as other interested parties’. And whom does he meet with first? Some representatives of minorities and of course, Dr. Pakyasothy Saravanamuttu of the Center for Policy Alternatives (CPA). Curiously, he does not meet with representatives of the rest of the community in this country who constitute 76% of the population, to ascertain their concerns and fears.

He has come to advise a country that has already drafted and tried out two constitutions and a democracy that had regularly changed political parties which should govern them smoothly, and had overcome a Coup d’tat and three violent attempts to topple democratically elected governments, and the last attempt after a militarily struggle of 30 years. Right now this country has adopted a new concept of a ‘national unity government’ to be tried out, in an attempt to accommodate conflicting interests. What better test to ourselves? Incidentally, have they learnt any lessons from their contrived Cease Fire Agreement brokered by them here in 2002? We recall how ineffective their one sided Monitoring Committee was, during this process. I think if there is any lesson that they should draw from this experience is, not to interfere with other countries. Once burnt, twice shy

Interestingly, SLMC leader Rauff Hakeem had told him by implication that they are happy with the Presidential System which was fair by the minorities and advantageous to them. Now where would Mr. Vollen go from there?

Why don’t the Norwegians and the UNHRC etc leave us to solve our own problems by ourselves?

Sugath Samarasinghe

9 Comments »

Please watch….what Gota had planned

December 18th, 2015

මේ එච්චර ප්‍රසිද්ධ නොවුණු video දෙකේ තියෙනවා, මහින්ද ජනවාරි 8 වැනිදා දිනුවා නම් ගෝටා කරන්න බලාගෙන හිටපු දේ… කොලබ නගරයේ වැදගත් මර්මස්තාන ඉලක්ක කරගෙන ගෝටා දෙන්න හදපු ගේම මොකක්ද කියල මේ video දෙකේ හොදට පෙන්නලා දෙනවා…මේ video ටික බැලුවම මාර දුකක් වගේම මේ රට නැති කරන්න චන්දෙ දුන්න පාහරයන් ගැන පුදුම තරහක් එන්නේ… ගෝටා කොලබ නගරය දියුණු කරන්න මේ තරම් plan ගහල තිබුනා කියල මන් දැනගෙන හිටියේ නෑ…

යුද්ධය ඉවර කරන්න යොදවපු සුපිරි මොලය, මේ රට සංවර්ධනයට යොදා ගන්න මහින්ද යොදවපු එක , මොන තරම් බුද්ධිමත් ද? ඒ මේ රට ගැන තව අවුරුදු 10 ක් ඉස්සරහට හිතල කරපු සුපිරි සැලැස්මක්…..

නමුත් අත්මේස් ගලවලා අතට අත දුන්නම කලිසමේ චූ යන හිවල්, හිගන , වහල් මානසිකත්වයක් තියෙන පජාතිකයෝ ටිකක් ඒ ඔක්කොම කණපිට හැරෙව්වා…. ඒ වට්ටපු වැට්ටිල්ල තව අවුරුදු 10 කින් ආයිත් නැගිටිනවා බොරු.. මොකද කවුරු අගමැති උනත් මේ රටේ ජනාධිපති විදිහට තව අවුරුදු 5 ක් යනකන් ඉන්නේ වහලෙක් නිසා… ඒ වහලාගේ අවුරුදු 5 ඉවර උනාට පස්සේ රටට වුන විනාසය හරිගස්සන්න තව අවුරුදු 5 ක් වත් යයි…
2002 දී රනිල් පත් කරන්න චන්දෙ දීලා මේ රටේ බුද්ධි අංශයේ වටිනා ජීවිත අහිමි කරපු ලක්ෂ ගානට මේ පාර තවත් ටිකක් එකතු වෙලා ලක්ෂ 60 ක් හදා ගත්තට, ඒ ලක්ෂ 60 පස්සෙන් එන ඒ මැරුණු මිනිස්සුන්ගේ සාපය නැති වෙන එකක් නෑ…

https://www.facebook.com/100010183898016/videos/183081808707948/

14 Comments »

Colombia, Sri Lanka & USA

December 18th, 2015

by Udaya Gammanpila Courtesy Ceylon Today

” In order to protect newborn Tamil Eelam from invasions from Sri Lanka, the US would establish an Army camp in Palali and Air and Navy camps in Trincomalee. Thereafter, it would exploit natural resources of the country and spread dominance over the Indian Ocean acting as the cunning protector of Tamil Eelam against monstrous Sri Lanka”.

The ships which transported goods from Eastern to Western States of the USA had to sail around Argentina spending a lot of time and money. Hence, the USA was badly in need of constructing a canal linking the Atlantic and the Pacific oceans.

Although the USA had planned to construct the canal in Nicaragua the narrowest isthmus was available in Panama which was a State of Colombia. However, attempts made by two French companies to build a canal in Panama were futile due to various reasons.

Considering the massive cost involved in constructing a canal in Nicaragua, the US government decided to purchase the incomplete projects of the French company in Panama. Panama was then a State of Colombia. Hence, the US Government had to reach an agreement with Colombia in respect of the land allocated for the canal, in addition to making a payment for the French company for the work done by them. Both governments signed an agreement to lease the land required for the canal on 22 January, 1903.

However, the Senate of Colombia rejected the agreement claiming it is extremely unfavourable to their country. Although the USA was disappointed, it was not discouraged. It formulated an alternative plan.
By then, there was a separatist guerilla movement fighting Colombian government with a view to establish a separate State for Panama. The USA openly supported separatists by sending military troops. As a result, Panama unilaterally declared its independence on 3 November 1903. Soon after the declaration, the USA recognized the newborn State. Three days after the declaration, the USA signed with Panama the exact agreement which was rejected by Colombia.

This incident came to my mind when Minister Rajitha Senaratne spoke in the Parliamentary debate on the Geneva Resolution. According to him, we, the opponents of the resolution, have no understanding about the world and international politics. We were of the view that the world is within Sri Lanka. We were in vein of the view that the USA is very much interested in Sri Lanka. In contrast, US leaders did not know even the location of Sri Lanka. The correctness of Minister Rajitha’s statement can be verified only comparing Sri Lanka’s present situation with Colombia in 1903.

Robert Kaplan who is an American writer on foreign relations published a book titled Monsoon which revealed an interesting point about shifting political power from one ocean to another. According to him, the Atlantic Ocean was the power centre 100 years ago because most of the sea traffic took place between the USA and Europe. The USA exported meat and grains such as wheat and corn to Europe and imported industrial products such as vehicles and machinery.

Fading importance

After the UK and France had lost their superpower status, the importance of the Atlantic Ocean faded away. After the Second World War, the USA and USSR replaced the UK and France as world superpowers. These countries were situated in the Pacific Ocean and thereby the Pacific Ocean became the power centre. Since the collapse of the USSR along with the socialist bloc in early 1990s, the USA has been the solitary superpower in the world. In the recent past, two Asian giants, India and China are emerging as global superpowers challenging the monopoly of the USA. After Spain and Portugal enjoyed the superpower status as border sharing nations, this is the first time two neighbours are becoming superpowers. As both nations are in the Indian Ocean, power centre is now shifting towards the Indian Ocean from the Pacific Ocean.

When the Indian Ocean turns into the power centre of the world, Sri Lanka becomes the most important country as it is located in the middle of the Indian Ocean.

If I quote the words used by the US Secretary of State, at a function organized by the Lakshman Kadirgamar Institute in last May, “Sri Lanka is in crossroads to Middle East, South Asia, Far East and Africa”.
Because of this crucial geographical location, tamed Sri Lanka is crucial for US dominance in the Indian Ocean.

Similarly, English, Dutch and Portuguese rulers in the past captured Sri Lanka understanding this geo-political reality. Thinking in the same line, Lord Mountbatten established his headquarters in Sri Lanka during the Second World War. The location is not the only reason for the US interest in Sri Lanka. Sri Lanka is very important for the USA for meeting its future energy needs. The most efficient energy source, petroleum will be over within the next 40 years. Hence, gas and nuclear energy will replace petroleum for heating, lighting and motions.

Although Sri Lanka is a small country in terms of its land territory, it is one of the largest when both land and sea territories are summed up. Sri Lanka was able to claim for a huge sea territory because of its isolation in the Indian Ocean. Although Sri Lanka is located above the Equator, there is no country up to Antarctica. Similarly, there is no country up to Malaysia in the Eastward and up to Somalia in the Westward. India, is the only country situated nearby which is in the Northward. As a result, Sri Lanka’s Continental Shelf is twenty times larger than its land territory. Hence, when both land and sea territories are considered together, Sri Lanka is similar to huge Mongolia in size.

Excavation prohibited Continental Shelf is an underwater landmass that belongs to a country. Although foreign ships can sail in the water without permission, extraction of mineral resources is an exclusive right of the country to which the Continental Shelf belongs to.

Mannar Basin and Kaveri Basin of Sri Lanka are rich of petroleum and gas. It has been discovered that Sri Lankan Continental Shelf is rich with Thorium which is a base material for producing nuclear energy. It is very logical because 25 per cent of Thorium deposits in the world are in India. The most of the deposits are in Southern States such as Tamil Nadu, Kerala and Andhra Pradesh which are in close proximity to Sri Lanka. Hence, If the Middle East is important for the USA now, in the same manner, Sri Lanka will be important in the future.

It is advantageous for the USA to support Tamil separatists in the same manner it was an advantage for them to support Panama separatists some 100 years ago. The USA was able to construct the Panama Canal in return of supporting separation of Panama from Colombia. Similarly, USA will benefit from Sri Lanka’s location and natural resources if it supports Tamil separatists to establish their dreamy Tamil Ealam. If they establish Tamil Eelam carving Northern and Eastern Provinces of Sri Lanka it will possess two third of Sri Lankan shore and thereby a Lion share of the Continental Shelf.

Additionally, the USA will be able to gain the control of militarily important Trincomalee Harbour. USA can then monopolize extracting Gas, Oil and Thorium from Sri Lankan Continental Shelf. In a similar manner, Australia monopolized oil extraction of East Timor after supporting it to separate from Indonesia in the recent past.

Fairytales of the War Crime Court would trigger a dialogue about safety of Tamils in Sri Lanka. It would be concluded in the end of the debate that there would be no alternative to establish a separate State for Tamils since the government forces which are duty bound to protect Tamils have killed them. This kind of diplomatic operation is not new to the international community. Separations of Pakistan from India, Israel from Palestine, East Timor from Indonesia and South Sudan from Sudan are similar occasions where the international community intervened to establish new States. Hence, they would establish Tamil Eelam carving North and East out of Sri Lanka eyeing natural resources it would inherit. On the same basis, Western powers carved out Kuwait from Iraq and Bahrain from Iran with a view to exploit petroleum resources possessed by these countries.

In order to protect newborn Tamil Eelam from invasions from Sri Lanka, the US would establish an Army camp in Palali and Air and Navy camps in Trincomalee. Thereafter, it would exploit natural resources of the country and spread dominance over the Indian Ocean acting as the cunning protector of Tamil Eelam against monstrous Sri Lanka.

http://www.ceylontoday.lk/76-108044-news-detail-colombia-sri-lanka-usa.html

4 Comments »

Hermann Hesse’s  Siddhartha – I

December 18th, 2015

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

The German-born Nobel Prize-winning Swiss novelist, poet and essayist Hermann Hesse (1877-1962) is well known to most Sri Lankan readers of English literature as the author of the classic novel Siddhartha (originally written in the German language, but later made available in English translation). American Independent  film maker Conrad Rooks with cinematographer Sven Nykvist turned the Siddhartha story into a widescreen film in 1972, starring Indian actors Sashi Kapoor and Simi Garewal in the lead roles. The film came on DVD on December 2, 2002. Today, anyone interested can watch it on the You Tube. The novel was originally published in America in 1922 and 1951. The first English translation  was by Hilda Rosner in 1951. A French version was also published. A number of other translators have produced new versions since then in other languages including Sanskrit.  I am here focusing on Rosner’s 1951 English translation, on which the 1972 film is based.

In this first part of my essay meant for the general reader, I am going to set before them a synopsis of the short novel (only 152 pages) with a minimum of additional explanation, reserving fuller commentary for the second. The whole essay will embody an independent personal response to the novel. I will consider my purpose achieved if, after reading this essay, interested readers who haven’t still read this classic, feel like doing so and enjoy its original verbal artistry; the delight they will thus experience is bound to be far greater than anything they may experience by reading my account of the book.

Siddhartha is the well beloved son of an erudite Brahman. He is young, handsome, and intelligent. He masters all the traditional knowledge imparted to him by his father. Everyone in the community is happy with him, but he himself is not happy about his knowledge. So he persuades his father to grant him permission to join a group of Samanas (ascetics) who pass through their town. Siddhartha’s friend Govinda joins him. Having spent three years with the Samanas and having learnt everything they know, Siddhartha is still not satisfied. The two friends hear rumours about the illustrious Gotama, the Buddha, who is reputed to have brought the sorrows of the world to an end and stopped the cycle of rebirth. Though Siddhartha decides not to look for new teachers, Govinda suggests that they go and listen to Gotama.  They take leave of the Samanas despite their disapproval and go to see the Buddha. Govinda stays with the Buddha after listening to him, but Siddhartha doesn’t, because he cannot accept his teachings. He tells the Buddha that though his teaching has explained with perfect clarity the eternal unity of the world linked together by cause and effect, he sees a flaw in the Buddha’s teaching; the flaw is his doctrine of rising above the world, of salvation”. The Buddha’s answer is that what he teaches is not my  opinion, and its goal is not to explain the world to those who are thirsty for knowledge. Its goal is quite different; its goal is salvation from suffering”. The Buddha emphasizes: That is what Gotama teaches, nothing else”. Siddhartha tells him: O Illustrious One …. Not for a moment did I doubt that you were the Buddha, that you have reached the highest goal which so many thousands of Brahmins and Brahmins’ sons are striving to reach. You have done so by your own seeking, in your own way, through thought, through meditation, through knowledge, through enlightenment. You have learned nothing through teachings, and so I think, O Illustrious One, that nobody finds salvation through teachings…”. The Buddha responds: You are clever, O Samana. …. You know how to speak cleverly, my friend. Be on your guard against too much cleverness”.  Leaving the Buddha, Siddhartha thinks:  The Buddha has robbed me…… He has robbed me, yet he has given me something of greater value. He has robbed me of my friend, who believed in me and who now believes in him. He was my shadow. But he has given to me Siddhartha, myself.”

After leaving the Buddha, Siddhartha reflects that though he learned much from teachers, they could not teach him about the Self, the character and the nature of which he wished to learn… He wanted to rid himself of the Self, to conquer it, but could only deceive it…. hide from it. He thinks that he remained alien, unknown to himself due to one thing: he was afraid of himself, he was fleeing from himself. …. He was seeking Brahman, Atman, Life, the Divine, the Absolute. But by doing so he lost himself on the way. That seems to be the ‘awakening ’ Siddhartha achieves towards the end of Part I of the novel. The impression that Hermann Hesse gives us is that Siddhartha seemingly agrees with the pantheistic Hindu idea that God is in everything and everything is God. Siddhartha decides that he is no longer an ascetic, nor a priest, nor a Brahmin – only Siddhartha, the awakened.

It took nearly thirty years for Part II to appear. It starts with the ‘awakened’ Siddhartha looking at the world with fresh, unclouded eyes, like those of a child. Now he is not seeking anything. He finds that the world is diverse and beautiful. He remembers what he told the Buddha: it is that the Buddha’s wisdom was not teachable, that it was inexpressible and incommunicable. He had experienced this in an hour of enlightenment.

Siddhartha reaches a river, makes friends with the ferryman there. He stays the night in the latter’s hut. The ferryman, a kind of natural philosopher in the form of an illiterate villager, tells him that he has often listened to the river, gazed at it, and learned something from it. He takes Siddhartha across the river for free, when the poor Samana confesses that he has nothing to give him as his fee. The ferryman says that he doesn’t expect any payment from him, but that he will give it to him some other time. Siddhartha proceeds to the village where he sees children playing. But they run away timidly when they see the strange Samana approaching. Just outside the big town he wants to enter, he sees a beautiful young woman being carried in an ornamented sedan chair by four men, accompanied by a train of men and women servants. This is Kamala the courtesan. Siddhartha, still dressed in the rags that he could just afford as a Samana, approaches this woman, and asks her to teach him the art of love. She introduces the handsome young man to Kamaswamy, a rich businessman, one of her patrons. Siddhartha becomes a partner of this businessman. He becomes rich, using his education and powers of thought, and starts living a profligate life. But he lives a life of the world without belonging to it, being always a Samana at heart.  As time passes, Siddhartha becomes disillusioned with that kind of life. Completely fed up, he leaves that life of luxury one night. When Siddhartha thus gives up everything and everyone in his life, Kamala finds herself pregnant with his child.

 

Having left the city far behind him, Siddhartha goes to enter the woods once again. He arrives at the river, and asks the same ferryman who had helped him once before to take him across. The ferryman, whose name is Vasudeva, obliges him. This time Siddhartha asks the ferryman to allow him to stay with him near the river as his assistant. Vasudeva agrees. The two of them exchange their life stories. Though Vasudeva hasn’t had the benefit of Siddhartha’s kind of book learning, he is a kind of sage. He has learned many lessons from the river. One of these is that there is no such thing as time. Everything is present, nor past, nor future exists. In time, rumour spreads that two wise men or magicians  live at the ferry.  Some curious people come to them and ask many questions, but get no answers. The two old men seem rather mute, odd, and stupid, but they are kind and friendly.  Time passes, and they are seemingly forgotten.

The Illustrious Buddha is rumoured to be dying. Crowds of people cross the river on their way to where the Buddha is in his death bed. Kamala and her ten or eleven year old son are among these pilgrims. Kamala is bitten by a snake, and she dies. But before she dies, she and Siddhartha recognize each other. Kamala has donated her pleasure garden to the disciples of the Buddha. She herself is an inspired follower of the Buddha. The son is made to stay with Siddhartha, his father. The boy proves to be a pampered mother’s boy. He is insubordinate to his father, and one day he escapes. Siddhartha follows him to the city, but seeing that the boy has chosen to be on his own, he returns to the forest alone.

The two old men continue to live by the river doing their ferrying job. Siddhartha no longer feels alien to the ordinary people such as soldiers, businessmen, and women, and other travelers they ferry across the river. He does not understand their thoughts and views, but shares their urges and desires. Vasudeva, at long last, finds that Siddhartha has learned the river’s lessons, and sees in his face the serenity of knowledge, of one who is no longer confronted with conflict of desires, who has found salvation, who is in harmony with the stream of events, full of sympathy and compassion, surrendering himself to the stream, belonging to the unity of all things”. Vasudeva gently touches his friend’s shoulder in his kind protective way, and says: I have waited for this hour, my friend. Now that it has arrived, let me go. I have been Vasudeva the ferryman, for a long time. Now it is over. Farewell hut, farewell river, farewell Siddhartha”. Vasudeva goes into the woods, into the unity of all things”. With great joy and gravity Siddhartha watches him go. He saw his steps full of peace, his face glowing, his form full of light”.

Siddhartha is left alone at the ferry.  Govinda passes some time in the pleasure garden that Kamala donated to the followers of the Buddha. He hears of a holy man at the ferry, which is only a day’s journey away. Govinda goes and meets the old man, but fails to recognize him as his friend from their childhood. But Siddhartha is able to make him out at once, and tells him all about his own life. Even after so many years of seeking as a disciple of the Buddha, Govinda has failed to find the truth. Siddhartha suggests that this may be due to too much seeking. He tells Govinda of what he has discovered: Knowledge can be communicated, but not wisdom. One can find it, live it, be fortified by it, do wonders through it, but one cannot communicate and teach it”.

After a long conversation, Siddhartha falls silent, and looks at Govinda with his calm, peaceful smile. Govinda looks steadily in his face, with anxiety, with longing. Suffering, continual seeking were written in his look”. Siddhartha whispers in Govinda’s ear: Bend near to me. Come still nearer, quite close. Kiss me on the forehead, Govinda”. Though surprised, he is compelled to obey. As he kisses his friend’s forehead, something wonderful happens to him.

It was not Siddhartha’s face he saw, but a continuous stream of faces – hundreds, thousands, which all came, and disappeared and yet all seemed to be there at the same time…. naked bodies of men and women in the postures and transports of passionate love … corpses, heads of animals, boars, crocodiles, elephants…. he saw these numerous forms and faces in a thousand relationships to each other, loving, hating, and destroying each other, and become newly born…. Each one was mortal, a passionate, painful example of all that is transitory….And over them all there was continually something thin, unreal and yet existing, stretched across like a thin mask of water…. this mask was Siddhartha’s smiling face. … this smile of Siddhartha – was exactly the same as the calm, delicate impenetrable, perhaps gracious, perhaps mocking, wise, thousand-fold smile of Gotama, the Buddha, as he perceived it with awe a hundred times. It was in such a manner, Govinda knew, that the Perfect One smiled.”

Govinda sees that Siddhartha’s smile is exactly like that of the Buddha: Siddhartha … smiled peacefully and gently, perhaps very graciously, perhaps very mockingly, exactly as the Illustrious One had smiled.”  Overwhelmed by a feeling of great love, of the most humble veneration, Govinda bows low, tears trickling down his face, right down to the ground before Siddhartha, sitting motionless, whose smile reminded him of everything that he had ever loved in his life, of everything that had ever been of value and holy in his life.”

To be concluded in Part II

1 Comment »

How many Governments are there in this country today and who actually rules the country at present?

December 18th, 2015

Sudath Gunasekara, President Mahanuwara Sinhala Buddhist Movement. 16.12. 2015.

The way how things are currently moving in the political sphere of this country one gets utterly confused and totally lost, being unable to comprehend, whether there is a Government at all in this country. Now firstly look at the way governance is taking place within the country. Apart from the general lack of proper governance, law and order, all over the country, in spite of some 100 odd Cabinet and non Cabinet Ministers (sometimes with few ghost Ministers dangling in the air) for all intent and purposes the North and East already appear to have their own governments, daily making statements against the official Government and directly dealing with India and anti Sri Lankan Western countries manipulated by Tamil extremists and spearheaded by Vignesvaran, as if they have already ceased to be citizens of this country. I wonder whether they have already unofficially declared the EELAM unilaterally. Of late even in areas such as Kalmune. Muttur, Mannar and Beruwala where Muslims are dominant, there appears to be a total collapse of effective governance by Sri Lankan government. Anarchy and dictatorship by Muslim politicians seems to prevail for years. The Wilpattu encroachment by Rishard Badurdeen with impunity is a glaring example in this case. For all the devastation he has committed to the Wilpattu natural reserve and the archaeological sites and allegedly settling even Bangladesh Muslims there, he has been rewarded with one of the most powerful ministries with the largest number of Departments in this Government by the President, who calls himself the Guardian God of the Yahapalanaya Sactum. Isn’t it callous political treachery and blatant hypocrisy committed to safeguard illgotten political power.

Secondly look at the way how foreign aid in billions is being pumped in to minority dominant areas in the North, East and the hill country right at the centre of the country, ‘the geographical Heartland of the nation’, as if they are areas already run by separate governments different from Sri Lanka. How many top US, UN and British officials have come to this country within this short time with the blessings of the Government. Obviously all these countries like India and Western countries have a hidden political agenda, operating singularly as well as jointly, to destabilize the Sri Lankan Government and divide the country on ethnic grounds to meet their ulterior ends. The official government gives all support to these foreign spies to visit any place both military and civil, meet and dance and discuss anything without the knowledge of the Government as if a husband is aiding and abetting outsiders to seduce his own wife and young daughters in his presence.

Regarding foreign aid I have been telling for years the need to channel all foreign aid coming to the country through the Government machinery only.  The Government must monitor and closely supervise all such aid to ensure that they don’t pose a threat to internal security or the sovereignty and independence of the country. It is an open secret that all these funds are been blatantly used for antigovernment activities by mobilizing, empowering and strengthening minority ethnic groups against the Government. The whole world knows that all these countries are the direct proxies of the LTTE rumpus called the GTFT and Tamil diaspora who did not cast a single vote to elect the President or the August Government.

Next the biggest canker is the Provincial Councils. It has now spread all over the body politics like a fatal cancer. This system has not served any useful purpose over the past 3 years other than providing a heaven for a second tire of political rogues that provides the underpinning and props for the national level gang of Magodistumas as they are most appropriately called by the media, going by their behavior. Apart from the luxuries doled over to them for this ‘services’ what is the service they render to the society other than attending funerals, weddings and family functions of party members like birthdays and attaining age etc and business tycoons both in their Provinces and more outside, Temple functions and Alms giving, official functions, talk shops and parties in five star hotels wasting public funds.  These Councils also have duplicated and disrupted the entire District Administration that was once the pride of Public Administration in this country. There is no coordination between these two institutions either. Wastage of public funds, inordinate delay, wastage and overlapping resulting complete disruption of delivery of services to the public are the hall marks of this system. Nearly 700 additional second tire politicians at this level thus only drain the public funds down the drain for no comprehensible purpose.

In the North and East they provide strong ladders for ethnic separation thereby paving the way for the ultimate division and disintegration of the Sri Lankan State which the Tigers could not achieve by the bullet. The billion dollar question I am unable to find an answer is as to why our political idiots cannot understand this simple truth and at least now scrap this disaster imposed on our head by the Indian Kautilyan politicians and relieve the country from nearly 700 political parasites and save billions of valuable public funds spent on salaries, buildings, vehicles office equipments, functions and utterly wasteful tamasas that does not contribute to economic or social development in the country.

Already the value of the votes of those who elected these politicians at all levels has now being completely evaporated in to the skies. The concept of representative democracy also has disappeared ever since proportional representation and the district MP system were installed. As a result today there are more than 100 parliamentary seats all over the country without representatives. Today these so called MPP represent only themselves and their private interests. As they don’t represent an electorate they are not responsible to any one either, other than the party leader in who’s hands he has the guillotine in which his fate rests. Therefore the people also don’t have anyone to air out their grievances. This in short is the five star democracy that operates in this resplendent Island today.

It is no secret that the country is presently run by anti Sinhala, and anti Buddhist elements spread all over the world, particularly in the West who are determined to ruin this country in order to get control over the strategic advantage of this country in emerging new world politics and the control over the economic resource of this country including the 500,000 square miles of its enormous oceanic resources. They all want to create a servile Tamil State in Sri Lanka called EELAM in the words of Tamils so that they can install their naval and Air bases at Trincommallee and Palale from where they hope to control the Indian Ocean against China and India. At home also anti Sinhala and anti Buddhist political elements, the sons and daughters of the western comprador click left behind by the British and lead by Chnadrika, Ranil and Avamangala and other Sival organizations with similar motives and NOGOO labour day and night to support these foreign elements in return to what they get from these neo colonial invaders. In this backdrop the ongoing process appears to be highly dangerous to the future of this country. It appears to me that we are going back to 1815 where we handed over the whole country on a platter to the British to do whatever they wanted to do thereafter. The only difference here is this time it is not a single country but instead a whole gang of Western neo colonial forces lead by USA and UK together with our sworn neighbor enemy will exploit the pearl of the Indian Ocean at the expense of the Sinhala nation and their 2500 year old unique heritage.  Now that the Yahapalanaya Government has decided to produce a new Constitution it will definitely improve on the Soulbury Constitution left behind by the British in 1948 and give birth to a first class hybrid Constitution with the advice and guidance of the imperial Neo colonial West and India to draw the curtain on the 2500 year Sinhala Buddhist civilization in this country. The persistent and calculated Indian grip on this Island is further seen when you look at two consulates offices, one in Jaffna (at the northern end) and the other in Hambantota (at the southern end) of the Island) and one assistant commissioner’s office in this small Island with an furry accredited Embassy in Colombo.

I am sad and lost to understand as to why the patriotic and enlightened people of this country are dead silent about this destruction and devastation. The Mahasangha headed by the Mahanayaka Theras who were  once upon a time called the ‘Guardian Deities’ of the nation also appear to have entered in to a deep and seductive slumber from which it is very unlikely that they will ever get up. There is no point in trying to invoke the Four Guardian Gods as they also have been heavily bribed and either imprisoned in or hijacked to other planets by the Tamil Diaspora and the World Bank under instructions from USA, UK and Indian Raw, from where they can never return. I am wondering as to why at least Lord Buddha doesn’t rise from Nirvana and stop this disaster been committed on this cherished ‘Land of the Buddha” by these vandals and barbaric pirates.

 

21 Comments »

Sithijaya Sirasa TV 16th December 2015 – Interview with Dayan Jayatilleka

December 18th, 2015

 

No Comments »

Canada should be sincere in it’s “Rekindling with Sri Lanka”

December 17th, 2015

By Noor Nizam –  Peace and Political Activist & Political Communication Researcher (Canada.) 17.12.2015.

Canada supports Sri Lanka’s peace-building efforts

December 18, 2015  12:01 am

http://www.adaderana.lk/news/33465/canada-supports-sri-lankas-peace-building-efforts

The above news item which appeared in the Adaderana.lk news 18th., December with the above photograph was indeed something important in the context of Canada – Sri Lanka diplomatic and friendly relations. This news item may be expressing Canada’s solidarity towards Sri Lanka in making the North of Sri Lanka finally free of landmines, but the pioneers of this programme, though they are patriots living in Canada, 3 or 4 members of SLUNA and the especially the writer of this article, pioneered the engagement of Canada in initiating the assistance for landmine clearing in the North, by creating a dialogue and briefing the Canadian political authorities and the then Deputy Minister of Foreign Affairs and International relations – Hon. Deepak Obhrai of the former Hon. Stephen Haper government in August 2009.

canadapeacebuilding

 

The International Community had given a deadline of 180 days to Sri Lanka to clear the landmines in the Northern and Wanni district to resettle the Sri Lankan Tamils who were living in temporary camps in Manik Farm and other sites in the Wanni/Mannar areas, which GENEVA claimed as a violation of Human Rights. A one to one meeting held at the Canadian Immigration and Citizenship office in Toronto with Hon. Deepak Obhrai, his officials and a Sri Lanka-Canadian citizen’s delegation comprising of Mahinda, Gunesekera, Lawyer Hasaka Ratnamalala, Lenin Benedict and the writer (Noor Nizam) the same month stressed the need for landmine clearing machinery and equipment to Sri Lanka if the 180 day deadline was to be met. At this meeting a strong LTTE representative group of the Tamil diaspora comprising of around 8 members, some being lawyers were present to counter our request. We were not informed of their participation at this meeting until they arrived at the meeting table on that day.

Presenting our case with formidable reasons, we were able to counter all the allegations of the LTTE representative group and convince Hon. Deepak Obhrai to make a statement that he was going to advice the government appropriate measures to support landmine clearing in the North of Sri Lanka. At one stage of the discussion, the Hon. Deepak Obhrai reprimanded the LTTE front group not to tell lies and distort facts, because he said that he had visited Sri Lanka along with the Parliamentary Secretary to Minister for Foreign Affairs Lawrence Canon, from July 5 to July 7  2009 and seen for himself the truth in the North and East. Thus the Patriotic” Sri Lankan-Canadian citizens were able to render a yeoman service to Sri Lankan as a whole and especially the Tamils of the North to expedite the clearing of landmines in the North and Wanni districts. Within 4 – 5days of this discussion, Hon. Basil Rajapaksa got a call from the then Canadian High Commissioner in Colombo informing the support from Canada for landmine clearing in the North with immediate effect. They offered assistance to airlift 5 land clearing machines promptly. Thus commenced this landmine clearing support from Canada to Sri Lanka. Sorry to state, NO politicians or diplomats were involved in this endeavor. These are some of the untold stories of the dedicated work that were done by Patriotic Sri Lankan-Canadian citizens during the difficult times that Sri Lanka went through fighting the war, winning and resettling the IDP’s in the North and East.

No Comments »

ආයෙත් සාම තෙල්කාරයන්ගේ මැදිහත්වීම්

December 17th, 2015

දිවයින කතුවැකිය

නව ව්‍යවස්‌ථාවක්‌ පිළිබඳව මේ වන විට රටේ විශාල කතාබහක්‌ ඇතිවී තිබේ. ඒ අතරම නව ව්‍යවස්‌ථාව සඳහා නෝර්වේ රාජ්‍යයේ මැදිහත්වීමක්‌ සිදුකිරීමට නියමිත බවක්‌ ද කියෑවේ. එවැන්නක්‌ සිදුවන්නට නියමිත නම් එය පුදුමයට කාරණයක්‌ද නොවේ. තවමත් බෙදුම්වාදී බළලුන් බුරුතු පිටින් මලුවලින් එළියට පනින තත්ත්වයක්‌ තුළ නෝර්වේ නොව තවත් රටවල් එකතුවී අපට නව ව්‍යවස්‌ථාවක්‌ සම්පාදනය කර එවීමට සූදානම් වුවද පුදුම විය යුතු නැත.

පසුගිය අගෝස්‌තු මාසයේ මැතිවරණයට දින කිහිපයක්‌ ඉතිරිව තිබියදී උතුරු පළාත් අධ්‍යාපන ඇමැති ටී. කුලරාජා කියා තිබුණේ දෙමළ ජනතාව වෙනුවෙන් උතුරේ වෙනම රාජ්‍යයක්‌ පිහිටුවීම යුගයේ අවශ්‍යතාවක්‌ කරුණක්‌ වී ඇති බවය. ඉදිරි පරම්පරාව වෙනුවෙන් උතුර ආරක්‌ෂා කළ යුතු බවත් එය කළහැක්‌කේ වෙනම රාජ්‍යයක්‌ බිහිකරමින් බවත් කුලරාජා කියා තිබේ.

මේ කුලරාජාගේ පෞද්ගලික මතය නොවේ. අද වන විට බටහිර රටක මැදිහත්වීම මත මේ කූඨ ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නට යන්නේ එම මතයයි.

කුරිරු ත්‍රස්‌තවාදය පැතිර ගොස්‌ තිබූ වකවානුවේ නෝර්වේ පමණක්‌ නොව තවත් බොහෝ රටවල් ‘සාම මැදිහත්‘ කරුවන් ලෙස පෙනී සිටිමින් මෙරටට පැමිණ කළේ කවරක්‌ද යන්න රටේ තණකොළ නොකෑ සියලු දෙනාටම අමුතුවෙන් සිහිපත් කළ යුතු නැත. එවකටද මෙරට දේශප්‍රේaමී ජනතාව සහ බොහෝ සිවිල් සංවිධාන ශ්‍රී ලංකාවේ තුවාලය සනීප කරන්නට පැමිණෙමින් සිටි සාම තෙල් බෙහෙත්කාරයන්ට විරෝධය පෑවේ එවක රජය ඒ සඳහා පූර්ණව කැපව සිටි මොහොතකය. බටහිර රටවල් සියල්ල එකතුවී මෙරට බෙදුම්වාදය පෝෂණය කරන්නටත්, එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ වෙනම රාජ්‍යයක්‌ සිහිනය සැබෑ කරන්නටත් කටයුතු කළේ ‘අපේම‘ උදවියගේ සහයෙන් බවද කිව යුතුය. නෝර්වේ ඇතුළු බටහිර රටවල් අර්බුද මතුව ඇති වෙනත් රටවලදී කළ මැදිහත්වීම් ඒ ඒ රටවල විනාශයටත්, ඒ ඒ රටවල් බෙදී වෙන්වන්aaනටත් හේතුවූවා මිස යහපතක්‌ නම් සිදු නොවූ බව ‘අපේ උදවිය‘ හොඳින්ම දැන සිටි කාරණයකි. ඒ ‘දැන උගත්‘ මහත්වරු දැන දැනම රට අනතුරේ හෙළන්නට කටයුතු කළේ පටු පරමාර්ථ මුල් කර ගනිමිනි. 

2005

න් පසු මේ ජඩ උත්සාහයන් කුණු කූඩයට දැමුණේ කිසිදු බටහිර රටක මැදිහත්වීමකින් තොරව ත්‍රස්‌තවාදය මුලිනුපුටා දැමීමට එවක රජය සමත්වීමත් සමගය. යුද්ධය අවසන් වුවත් බෙදුම්වාදය සඳහාවූ උත්සාහය අත්aනොහැරී ඇති බව පෙනෙන්නට ඇත්තේ ව්‍යවස්‌ථාව හරහා හෝ ඊට මැදිහත්වීමට බටහිර රටවල් උත්සාහ ගන්නා බව පෙනෙන්නට ඇති නිසාය. අපට පෙනෙන්නට ඇති කාරණය නම් මේ සිදුකරන්නට යන්නේ බෙදුම්වාදී නියෝජිතයන්ගේ මැදිහත්වීමක්‌ රටේ ව්‍යවස්‌ථාවේ සහ රාජ්‍ය ව්‍යqහයේ ඒකීයභාවය හැලීම වෙනුවෙන් පෙළගැසීමය. හදිසියේ අපේ රටේ ව්‍යවස්‌ථාවක්‌ සකස්‌ කිරීම වෙනුවෙන් විදෙස්‌ මැදිහත්වීමක්‌ සිදුවන්නේ නම් ඒ ඇයිදැයි යන සැකය මතුවේ. මේ දිය කොරහේ කිඹුලන් දැකීමක්‌ නොවේ.

විදෙස්‌ මැදිහත්වීම් වෙනුවෙන් මෙන්ම උතුර නැගෙනහිර නැවත ඒකාබද්ධ කිරීම වෙනුවෙන්ද ටී.එන්.ඒ. ඩයස්‌පෝරා ඉල්ලීම් ගලා එන්නේ අදාළ මාර්ග සිතියම වෙනුවෙන් බව තේරුම් ගැනීමට අපහසු නැත. බෙදුම්වාදයට ඉඩ ලැබෙන පරිදි 1987 දී උතුර නැගෙනහිර ඒකාබද්ධ කරන ලද නමුත් එදා ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණ විසින් පවරන ලද නඩුවකට අනුව 2006 ඔක්‌තෝබර් 16 අධිකරණය ඓතිහාසික තීන්දුවක්‌ දෙමින් උතුර නැගෙනහිර දෙපළාත වෙන්කරන ලදී. ජාත්‍යන්තරයත්, බෙදුම්වාදයට උඩගෙඩි දෙන උදවියත් මුට්‌ටිය දමා බැලීමේ සෙල්ලම් එමටය. ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණ ගැන කියන උදවියට සමච්චලයෙන් සිනාසෙන දැන උගත් මහත්වරුන්ට මේ ‘ඇත්ත‘ තේරෙන විට පෙරහැර ගොස්‌ අලිබෙටිද ඉවත් කර අවසන්ව තිබෙන්නට පුළුවන් බව පමණක්‌ සිහිපත් කර සිටිමු.

No Comments »

Prince Charles hates ISIS? Let him prove it!

December 17th, 2015

Media Release Citizens Electoral Council of Australia

In his 12 December graduation address to the UK’s Royal Military Academy, Sandhurst, Prince Charles reportedly attacked ISIS as a cult of death and destruction … defiling ancient lands and seducing a frightening number of lost young people”. He had similarly bemoaned the mass slaughter of Christians and other minorities in the Middle East and the radicalisation of Islamic youth in the UK” in an 8 February 2015 BBC Radio 2 Sunday Hour interview.

Citizens Electoral Council (CEC) leader Craig Isherwood today accused Charles of utter hypocrisy”. Demanded Isherwood, If Charles is genuine he should prove it by disbanding his arms trade with the Saudi Royals who fund and arm ISIS, and by shutting down his Oxford Centre for Islamic Studies (OCIS), which during his time as patron has included on its board known funders and advocates of al-Qaeda and ISIS terrorism. In fact, virtually everyone on his board has been implicated in orchestrating, financing or cheerleading for al-Qaeda and ISIS. If he does not take such action, his comments should be seen for what they are: a calculated deflection from his own role as the lynchpin of the Anglo-Saudi apparatus that funds global terrorism with the proceeds of the al-Yamamah arms-for-oil trade.

Charles is a known control freak when it comes to media coverage,” Isherwood continued. As UK Channel 4 recently experienced, he demands media outlets sign a 15-page contract giving him complete editorial control before he grants interviews. What is he afraid of—that his business and personal relationships with the terror-financing Saudis will come out?”

Charles betrayed his extreme sensitivity on this issue during his 14 November visit to Western Australia, when he used fascist counter-terrorism powers to shut down CEC activists at the Albany Show who had displayed a sign highlighting his involvement with the financiers of international terrorism. In a 25 November release headlined Prince Charles and Saudi-backed terrorism: Demand answers!”, the CEC responded to that outrage by providing irrefutable proof of Charles’s involvement. The following is the relevant section of that release.

Al-Yamamah and al-Qaeda/ISIS

Crucial to the financing of modern international terrorism is the infamous al-Yamamah arms deal struck between Prime Minister Margaret Thatcher and Saudi Prince Bandar bin Sultan in 1985, which is still running and which by 2013 had generated an estimated US$160 billion1. This gigantic slush fund was used to finance the rise of first al-Qaeda and then ISIS. The later phases of al-Yamamah—the richest single contract in British history—were negotiated by Charles himself during 12 official visits to Saudi Arabia and innumerable private ones. Britain’s Serious Fraud Office investigated al-Yamamah in 2003-06 for corruption and bribes on a gigantic scale, but then-PM Tony Blair suddenly shut down the probe, claiming that Our relationship with Saudi Arabia is vitally important for our country in terms of counter-terrorism”.

The real orchestrator of the cover-up, however, was not Blair, but Charles. A glimpse of that reality appeared in Mark Hollingsworth’s 2005 book Saudi Babylon, a chronicle of the Saudi Kingdom’s imprisonment and torture of Sandy Mitchell in 2000. The book provided a detailed account of an extraordinary April 2003 meeting at New Scotland Yard:

Prince Charles’s relationships with prominent House of Saud members have created serious problems and obstacles to UK agencies investigating claims of Saudi financing of international terrorism, according to Special Branch sources [emphasis added]. The delicacy and sensitivity of Prince Charles’s friendships was raised during a meeting at New Scotland Yard in April 2003. Families of the victims of 9/11 had filed a lawsuit accusing some members of the House of Saud, notably defence minister Prince Sultan and the new UK ambassador, Prince Turki, of supporting al-Qaeda in the past. Their lawyers were in Europe investigating allegations that senior Saudi royals had backed Islamic charities, run by the government, which funded the 9/11 hijackers.

The meeting at New Scotland Yard was attended by detective chief inspector Stephen Ratcliffe, the Special Branch officer in charge of tracking terrorism financing; Peter Clarke, national director of countering terrorist funding; Robert Randall, a police liaison officer; and lawyers for the families of the 9/11 victims. Alan Gerson, a lawyer for 9/11 relatives, outlined their case and said that the Saudi royal family were put on notice in 1999 by US National Security Council (NSC) officials in Riyadh that funds for al-Qaeda came from Saudi. ‘There were similar warnings to the Saudis in London as well,’ said Ratcliffe, ‘although some of our regulatory agencies were not always up to scratch in tracing the money.’

‘Well, have the UK authorities uncovered anything to show that charities run by some members of the Saudi royal family were channelling money to the terrorists?’ asked Gerson.

Ratcliffe looked hesitant and a little sheepish. ‘Our ability to investigate the Saudis is very limited,’ he said. He then paused, looked across at a photograph of Prince Charles on the wall, raised his eyebrows and smiled knowingly without saying a word. ‘He did not say anything but the message was crystal clear when he looked at the picture,’ said a police officer who was present. ‘It was Prince Charles’s special relationship with the Saudis which was a problem. He gave no other reason why they were restricted.’”2

One need not rely solely on Hollingsworth’s account of Charles’s intimacy with Saudi kingpins of international terrorism. The two Saudi influentials named in that New Scotland Yard meeting, al-Yamamah’s Prince Bandar and Prince Turki, for instance, were two of only eight foreign royals whom Charles invited to his 2005 wedding with Camilla Parker-Bowles, while Bandar biographer William Simpson reported that Bandar’s relationship with Charles was long-standing and very close”. As for Bandar’s brother-in-law Prince Turki, he headed Saudi General Intelligence from 1979 to 2001, during which time he created al-Qaeda. He suddenly resigned from that post only 10 days before 9/11, and though featured in the 9/11 families’ lawsuit and subsequently named by a convicted 9/11 conspirator as one of its main orchestrators, Turki went on to become Saudi Ambassador to the UK (2003-05) and to the USA (2005-06).

Charles’s Oxford Centre for Islamic Studies: Terror Central

One of Charles’s main private charities” is his Oxford Centre for Islamic Studies (OCIS), of which he has long been the Patron. The British press habitually refers to Charles’s fascination with Islam” to explain his tightness with the OCIS and related activities. Already some three decades ago, Charles convinced his good friend, the now-deceased Saudi King Fahd, to finance the construction of a network of mosques in the UK, which was soon to house the first phases of terrorist infrastructure where the Wahhabist radicals were trained, such as the infamous Finsbury Park Mosque in north London. Among other atrocities, Finsbury personnel were involved in the 7 July 2005 subway bombings (7/7”) in London which killed 52 and wounded 700 more, and in the January 2015 Charlie Hebdo attacks in Paris. In a US courtroom in 2014, Finsbury leader Abu Hamza al-Masri stated in his defence that he had been working for MI5 all along.3 Consider the present or past board members and the major financiers of Charles’s OCIS, virtually all of whom have been implicated in financing, orchestrating or advocating terrorism.4

Prince Bandar bin Sultan contributed an estimated US$13-24.4 million to the OCIS in the early 1990s, according to various accounts, and arranged for then-Saudi King Fahd to kick in another $32.4 million in 1997. While Saudi ambassador to the United States, Bandar provided financing and logistical support to the 9/11 terrorists.5

Prince Turki bin Faisal, a member of the OCIS Board of Trustees and chairman of its Strategy Advisory Committee, has been named as financier and coordinator of 9/11.

Prince Mohamed bin Faisal, a brother of Prince Turki and known as a pioneer of Islamic banking”, was named by the 9/11 families in a lawsuit.

Abdullah Omar Naseef co-founded the OCIS and chairs its Board of Trustees. In the 1980s, Naseef co-created Maktab al-Khidamat, the backbone organisation of the Arab-Afghan mujahedin in Afghanistan, which in 1989 changed its name to al-Qaeda. He, too, has been named a financier of terrorism in a 9/11 families’ lawsuit. After Queen Elizabeth II herself granted the OCIS a Royal charter in May 2011, Naseef exulted, This is very good news. This shows that the British government, the Queen, and the whole state are very much aware that the Oxford Centre for Islamic Studies is doing very well to make relations between the Islamic world and the Western world closer and to bring Islam and its role into the international arena.”

Yusuf al-Qaradawi was a board member of the OCIS from 1985 until 2006. Qatar-based spiritual leader of the Muslim Brotherhood, he has issued fatwas for the overthrow and assassination of Libya’s Qaddafi and Syria’s Assad, and in July 2012 threatened the assassination of Egyptian leader Gen. Abdel Fattah al-Sisi, now President of Egypt. In a 30 January 2009 broadcast on Al-Jazeera TV al-Qaradawi proclaimed that Hitler Put the Jews in Their Place”: Throughout history, Allah has imposed upon the [Jews] people who would punish them for their corruption. The last punishment was carried out by Hitler. By means of all the things he did to them—even though they exaggerated this issue—he managed to put them in their place. This was divine punishment for them.”

The bin Laden family, besides the notoriety brought by its famous member Osama bin Laden, was among the Saudi, Qatari and Kuwaiti private donors of some $70 million to the OCIS, endowing its Mohammed bin Laden chair”, named after Osama’s father. Osama had been recruited by Prince Turki to set up the Maktab al-Khidamat network, the future al-Qaeda.

[End excerpt of 25 November CEC press release.]

Isherwood concluded, Instead of the media merely whinging about Charles’s onerous conditions, why don’t they report on the reasons for them—that he is terrified that someone might ask about the facts cited above. And citizens in both the UK and Australia should demand that the media—as well as their local MPs—do so. Otherwise we’re all just sitting around waiting for the next eruption of mass murder.”

No Comments »

Abolition of the presidential system requires a referendum

December 16th, 2015

by Neville Ladduwahetty Courtesy Island

One of the main planks of the 100 day programme of President Sirisena was the abolition of the presidential system of government. The main driving force initiating the change from a Presidential to a Parliamentary system was Ven. Sobitha, who together with a band of highly committed concerned citizens came to the conclusion that abuse of power was inevitable under a presidential system because the system vests all Executive power in one individual under provisions of separation of powers that recognize that Legislative, Executive and Judicial powers are separate and equal. They were convinced that it is only by abolishing the whole system and transferring Executive powers from an individual to a Prime Minister and a Cabinet of Ministers under a Parliamentary system that the exercise of Executive power could be rationalized.

article_image

The question though is whether Ven. Sobitha and those with him realized the need for a referendum to bring about such a radical transformation. The change from a Parliamentary to a Presidential system was brought about in 1977 without a referendum because the 1972 Constitution did not contain the provision for a referendum. Consequently, it was possible to institute the change without seeking the opinion of the People albeit it would have been in keeping with true principles of Democracy had they done so. This however, is not the case with the current Constitution. The need for a referendum as elaborated in Article 4 is an inherent feature of the franchise of the People. Furthermore, franchise is also a constituent component of the sovereignty of the People as contained in Article 3. Therefore, it could be concluded with certainty that a transformation that is as radical as abolishing a Presidential system in preference to a Parliamentary system cannot be instituted without seeking the consent of the governed.

Political parties in general consider it a risk to seek the opinion of the People through referenda because of the uncertainties of outcomes. This was clearly evident in the case of the 19th Amendment. The original draft of the 19th Amendment attempted to transfer considerable powers from the President to a Prime Minister and a Cabinet of Ministers. This attempt was foiled by the Supreme Court when it ruled that several of the proposed amendments would need the approval of the People at a referendum based on the principle that Article 4 must be read with Article 3.

LESSONS from the 19th AMENDMENT

In the case of the 19th Amendment the determination of the Supreme Court was “that transfer, relinquishment or removal of a power attributed to one organ of government to another organ or body would be inconsistent with Article 3 read with Article 4 of the Constitution. Though Article 4 provided the form and manner of exercising of the sovereignty of the people, the ultimate act or decision of his executive functions must be retained by the President”. Based on this determination the Supreme Court found certain Articles in the 19th Amendment to qualify for a 2/3 approval of Parliament and the approval of the People at a referendum because these Articles provided for the President to “transfer” executive power to another “organ or body” – the Prime Minister. These determinations caused the Government to delete those particular provisions that attempted to “transfer” executive power from the President to another “organ” rather than risk submitting them to a referendum.

Whether the drafters of the 19th Amendment were expecting to get by hoping that the Supreme Court would interpret that Article 4 has no bearing on Article 3, and therefore rule that a referendum was not needed as ruled by a previous Court on the 13th Amendment that determined that Article 4 was independent of Article 3, is anyone’s guess. Whatever the case may be, the lesson to be learnt from the determinations made by the Supreme Court in the case of the 19th Amendment was that Article 4 should be read with Article 3. Therefore, drafters who are planning to abolish the Presidential system and introduce a Parliamentary system that is radically different both in form and substance should expect the Supreme Court to rule the need for a referendum in addition the 2/3 approval by Parliament. Not to do so would amount to challenging the competence, judicial integrity and the credibility of the Supreme Court.

There is however the possibility of another explanation for the form and content of the final version of the 19th Amendment. That is, that the drafters being constitutional experts were fully aware that some of the amendments proposed would need a referendum. By submitting the draft of the 19th Amendment in the form they did the expectation presumably was that the Supreme Court would make the unpalatable determinations rather than advising the Government that the current Constitution makes it almost impossible to provide for the desired amendments without reference to the People. Factoring into this the reluctance of Governments to risk outcomes of referenda the net effect of the 19th Amendment has been for the President to retain most of its original powers except for limitations on term limits, the disassociation with the creation of Independent Commissions and a few other amendments. The intention of the entire exercise may well have been to retain as much power as possible in the President while creating the appearance of dilution of Executive power. Whether the process was intentional or not, is conjecture.

ABOLITION of PRESIDENTIAL SYSTEM through a CONSTITUENT ASSEMBLY

The print media report that Parliament is to be converted into a Constituent Assembly with a view to formulate a new Constitution. This would require the repeal of the existing constitution and its replacement with a constitution that is based on a Parliamentary system of Government. Whatever approach is adopted it finally has to be presented in the form of a Bill “for the repeal and replacement of the Constitution”. Such an attempt has to comply with the provisions of Article 120 (a) of the current Constitution.

Article 120 (a) states: “in the case of a Bill described in its long title as being for the amendment of any provision of the Constitution, or for the repeal and replacement of the Constitution, the only question which the Supreme Court may determine is whether such Bill requires approval by the People at a referendum by virtue of the provisions of Article 83”.

Judging from the determination made by the Supreme Court in the case of the 19th Amendment that a referendum would be needed for the “transfer” only some Executive powers of the President to another “organ”, the Prime Minister, it could be concluded that the Supreme Court would rule that a referendum would be an absolute necessity since it is a case of repealing and replacing a Presidential system that is based on separation of powers with a Parliamentary system where all power is concentrated in the Parliament. The fact that the two systems are as different as chalk and cheese is all the more reason that approval of the People is needed to effect such a radical change.

Another compelling reason to seek the approval of the People at a referendum is because Article 3 is an entrenched Article meaning any revision to Article 3 would require 2/3 approval of Parliament and a referendum. Article 3 states: “In the Republic of Sri Lanka sovereignty is in the People and is immutable. Sovereignty includes the powers of government, fundamental rights and franchise”. The “powers of Government” referred to in Article 3 are spelt out separately in Article 4 (a) to (c) as Legislative, Executive and Judicial. A transformation from such a system of Government to one where all 3 powers are concentrated in the Parliament is too radical for the change not to be approved by the People at a referendum. It is reported that realizing the seriousness of the transformation Ven. Sobitha too had wanted the endorsement of the People to effect the change from a Presidential to a Parliamentary system of Government.

Furthermore, as stated above, sovereignty of the People in the current Presidential Constitution “includes powers of government, fundamental rights and franchise”. On the other hand, under a Parliamentary system sovereignty of the People would be exercised by Parliament if the 1972 Constitution is to be the guide. Such a dramatic change would amount to the total surrender of the People’s sovereignty to an elected body that often is a coalition that inevitably is elected by only a section of the People. Since the sovereignty under the current Constitution includes fundamental rights and franchise it means the People have some degree of control over some aspects of their sovereignty, which would not be the case if sovereignty is totally surrendered to a National State Assembly as it was in under the 1972 Constitution. This above all else should warrant holding a referendum in order to give the People the opportunity to freely give their consent before a change in the system of Government is instituted.

Yet another compelling reason is that transferring Executive power from a President elected directly by the People to an “organ” such as Parliament without a referendum would be violation of the precedent set in the determination of the 19th Amendment. Under a Presidential system it is the President who exercises “the executive powers of the People, including the defence of Sri Lanka”, whereas in a Parliamentary system it is the Parliament that exercises Executive powers as well as all other powers of the People including the sovereignty of the People. This would amount to violating the sovereignty of the People as presently set out in the current Constitution. The concept of vesting Executive powers in an individual directly elected by the People was deliberately adopted in order better serve the interests of the People by providing stability to at least one branch of Government at any given time.

CONCLUSION

Attempts are being made to repeal the existing Presidential system and replace it with a Parliamentary system of Government. What is being explored by the Government is how such a change could be brought about without undergoing the risk of a referendum. What is being overlooked is that according to the Universal Declaration of Human Rights Article 21 (3): “The will of the People shall be the basis for the authority of government…..”. Therefore, it is imperative that the will of the People is sought at a referendum if the intention of the Government is to change the present form of Government to a Parliamentary system.

 

12 Comments »

Foolish court jester is cabinet spokesman: Rajitha’s blunders plunges government into Diplomatic faux pas !

December 16th, 2015

Courtesy Lanka-e-News

(Lanka-e-News -11.Dec.2015, 8.45AM)  The falsehoods and uncalled for un –diplomatic utterances of Minister Rajitha Senaratne , the cabinet spokesman of the Sri Lanka (SL) government , has driven  the government of good governance  into a grave predicament and diplomatic faux pas internationally.

Lanka e news inside information division is in receipt of two such incidents  whose architect is no less a person than Rajitha Senaratne , who is also an important health  minister under the government of good governance .

The Diplomatic ties with  Nigeria at snapping point owing to Rajitha !

The first untwoward incident relates to the diplomatic agreement signed between Sri Lanka (SL) and Nigeria under the last government. Rajitha stated at a cabinet  media briefing that it pertains to the supply of arms to Bokoharam terrorists.

This  statement of the  cabinet spokesman was unfortunately  not contradicted  by the leader of the cabinet, president Maithripala Sirisena . Consequently , Nigeria had addressed a strong  letter contained in 6 pages expressing its disappointment on a diplomatic level . Later  an individual of the government of the highest echelons was met  by  an official representative of that country , who had also verbally condemned the SL cabinet spokesman’s utterances roundly when he met the government higher ups.

While the  country is fighting a war against the Bokoharam terrorists , the mendacious and misleading statement made by no less a person than a cabinet spokesman of SL himself has plunged the government into a huge embarrassment not only within  Sri Lanka   but even internationally, the Nigerian government  had pointed out. ( a statement made by a spokesman of the cabinet is construed as that country’s official statement )

Perhaps , Minister Rajitha and  president Maithripala are  thinking the diplomatic ties between SL and Nigeria are what were established during the Rajapakse era, but truly , these ties began in January 1970 towards the end of Dudley Senanayake era. Besides Nigeria is a commonwealth country. It is lamentable that minister Rajitha  made this rash statement , while president Maithripala Sirisena is the chairman of the commonwealth. If the ‘manjang’ (mendacious)  cabinet spokesman noted for his recklessness has no grey matter to  understand  that only  an ignorant  frog in the well would croak over the  agreement signed with that country , whether during the Rajapakse era or any other ,  at least the leader of the cabinet  , president Maithripala ought to have known better.  Sadly ,president too is   ignorant .

We are using the word ‘ mendacious’ on purpose, for this cabinet spokesman who is the epicenter of the diplomatic faux pas  , has on as many as 14 occasions lied brazenly. Yet President has failed to dismiss Rajitha from the position of cabinet spokesman and replace him with a suitable individual .( it is to be noted that president Maithripala has created an inglorious record as the president who appointed the most misfits to high ranking posts during the last ten months.)

Rajitha casts media freedom into dust bin and dumps journalists on the CID  fourth floor- whither good governance ?

While the government of good governance is plunged deeply in despair internationally owing to the cavernous mouth of reckless Rajitha , nationally too  the country is driven into chaos owing to  the statement made by him to the CID against the media.

Following the report in last weekend Sinhala newspaper regarding an interview relating to another individual , Rajitha has lodged a complaint with the CID headquarters  against the reporter who wrote the article and the editor of the newspaper . Based on the complaint the CID summoned the reporter and the editor.

It is very evident that these actions are reminiscent of the media freedom erosion and suppression during the Rajapakse era , and an index that same despotic  trend  is rearing its ugly head again.

Full Report…….

1 Comment »

නැගිටපල්ලා! නැගිටපල්ලා! නුඹලගේ විනාශය අත ලගටම ඇවිල්ලා

December 16th, 2015

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

අප මාතෘ භූමිය තුල යලි මහා සටනකට මං විවරව ඇත. 58 ලක්ෂයක්වූ ජනතාව සටන ආරම්භ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේ, 2015 ජනවාරි මස 9 වනදා සිටය. තමන්ව ජනතාව විසින් බලයෙන් පහ කල රටක; ජනතාව වෙනුවෙන් කුමණ සටන් දැයි බලයෙන් පහ කරන ලද ජනාධිපතිවරයාට සිතීමද, සාධාරණය. නමුත් සටන ඉල්ලා සිටින්නේ, එතුමාව බලයෙන් පහ කිරීමට කටයුතු කල ලක්ෂ 62ක කාළකන්න ජන කණ්ඩායම නොව, එතුමා සමගම අත්වැල් බැදගෙන සිටි ලක්ෂ 58ක ජනතාවය. දැන් පැහැදිලි සටනක් ඇත්තේ, ලකෂ 62ක් වූ ජනතාවගේ පාලනය හා ලක්ෂ 58ක් වූ ජනතාව අතරේය.

මේ කෙටි කාලය තුල මුලු ලෝකයම විසින් ඉගෙන ගතයුතු දේශපාලන පාඩම් රාශියක් ශ්රී ලංකාවේ වර්තමාන පාලකයින්ගේ පාලන රටාව විසින් ලෝකවාසී ජනතාවට ඉදිරිපත් කර ඇත. ආයුධ බලයෙන් පහකල ත්රස්තවාදී සංවිධානයක්, නීත්යානුකූල පදනමකින් පවත්වන මැතිවරණයකින් බලය අල්ලා ගන්නා ආකාරය මෙරට පවත්වන ලද 2015 ජනවාරි මස 8 වෙනිදා පවත්වන ලද ජනාධිපතිවරණයෙන් පෙන්වා දෙන ලදී.

නීත්යානුකූල පදනමකින් බලය ලබාගත්තද ක්ෂණයකින්ම ත්රස්තවාදය උපයෝගී කරගෙන හිටපු රජයම පලවා හැර, මහා මැතිවරණයේදී සෘජුවම ත්රස්තවාදය තුලින්  නවරජයක් පිහිටුවාගෙන පිහිටුවාගෙන තිබූ නීති වරෝධී රජයට නීත්යානු කූලභාවයක් ආරෝපනය කරන ලදී. පවතින කොටි ත්රස්තවාදී ආණ්ඩුව. සිය ආණ්ඩුව “යහපාලන” ආණ්ඩුවක් බවට නම් කර, සියලුම කොටි හිතවාදී ක්රියාකාරකම් කරගෙන යද්දී; මුලු මහත් රටවාසීන්ම, මේ සිදුවෙමින්  ගලා යන්නේ කුමක්දැයි බලා සිටින මොහොතක් අප පසු කරමින් සිටිමු.

කොටියාගේ කුලීකාරයා ජනාධිපති බවට පත්කරගෙන, ඒ කුලී කාරයා තුලින්  කොටි ක්රියාකාරකම් පෙරට වඩා දරුණු ආකාරයට සිදු කලද කිසිවෙකුටත් මේ සිදුවන්නේ කොටි ක්රියාකාරකම් බව නොවැටහෙන්නේ, එකද බෝම්බයක්වත් පත්තු නොවී මේ සියල්ලම සිදු වෙමින් ගලා යන බැවිණි. මේ සිදුවන්නේ අපූරුම ආකාරයේ ආක්රමණයක් වන අතර, මේ සිදුකරන්නේ මේ රට විනාශ කරන කොල්ලකාරී යුද්ධයක් බව, මේ කොල්ලකාරී යුද්ධය මෙහෙයවන, මෙෙත්රීපාලවත්, රනිල් වත්, ඒ යුද්ධයේ ප්රධාන කොටස්කරුවෙකු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණවත් දන්නේ නැත. ඔව‌ුන් සිදුකරන්නේ තමන්ට පවරා ඇති, කොටස අපූරුවට සිදුකර ඒ සදහා අදාල මුදල ලබා ගැනීම පමණි.

අවුරුදු 30ක යුද්ධය සිදුවෙද්දීද මේ රටේ සංවර්ධනය කිසිම රජයක් අඩාල කලේවත් නවතා දැමුවේවත් නැත. නමුත් මේ රජය බලයට පැමිණි විගසම කල ප්රධාන කටයුත්ත වූයේ මෙරට සිදුවෙමින් පැවති සියලුම සංවර්ධන වැඩ අඩාල කිරීම හා නවතා දැමීමය. කිසිදු රටක රාජ්ය පාලකයකු තමන්ගේ රජයක් යටතේ සිදුවෙන කිසිදු සංවර්ඩන කාර්යයක් නවතා නොදමන අතර, එසේ කරන්නේ නම් ඒ කල හැක්කේ මේ රටට එරෙහි බලවේගයකට මිස රටට හිතැති ආණ්ඩුවකට නොවන බව පුන පුනා කිවයුතු නොවේ.

රටක ජීවණාලිය ආර්තිකයයි. එය රදා පවතින්නේ මහා බැංකුවේ මනා ක්රියාකාරිත්වය මතය. ඒ අනුව කොට සංවිධානය විසින් බෝම්බ පිරවූ ලොරියක් පුපුරුවා හරිමින් මහා බැංකුව විනාශ කිරීමට දරණ ලද උත්සහයය සිහ ිපත් කරන්න. ඒ එදාය. ම ෙදා කොටි සංවිධානය මෙරට පාලන බලය අතැතිව සිටින අතර, මේ පාලනය ඔවුන් අත රැදී තිබෙන්නේ ඉතා කෙටි කලක් බව ඔවුන් මනාව දනී. එබැවින් මේ කෙටි කාලය තුලදී රටේ බලවත් මර්මස්ථාන නීත්යානුකූල පදනමකින් විනාශ කිරීමේ කටයුත්ත ඉතා සාර්ථකව සිදුවෙමින් පවතී. ඒදා මහා බැංකු  බෝම්බය පුපුරුවා හැර සිදුකරන ලද විනාශයට වඩා විශාල විනාසයක් මහා බැංකිවට සිදුකලද ඒ බව මෙරටවාසී කිසිවෙකුටත් නොදැනුනේ කිසිදු බෝම්බයක් පිපිරෙන්නේ නැතිව, මේ කාර්යය සම්භාරය සිදුවෙන බැවිණි. කොටි සංවිධානය විසින් මෙහෙය වන මේ රජයේ ප්රධාන කාර්යයන් වන්නේ

1. රටේ සංවර්ධනය නවතා දැමීම,
2. මහා බැංකුව බිමටම සමතලා කර දැමීම,
3.මෙරට බුද්ධි අංශ හා හමුදා නිලධාරීන් විනාශ කිරීම ,
4.මෙරට හිටපු රාජ්ය නායකත්වයන් ඝාතනය කර දැමීම අරමුණු කරගෙන සිය ව්යාපෘතීන් අරඹා අත.

පලමු කාර‌්යය මේ වන විට 100% ඉටකර ඇති අතර, කිසිදු නව ව්යාපෘතියක් ආරම්භ කිරීමට කිසිදු ප‌ියවරක් ගෙන නැත. එය රජයේ නොහැකියාව යයි සිතමින් උදම් අනන්න එපා. එය ඔවුන්ගේ අරමුණ බව වටහා ගන්න. ඔවුන් ඔවුන්ගේ පලමු අරමුණ ජයගෙන ඇත.

දෙවන කාර්යය වන මහා බැංකුව බිමට සමතලා කිරීම සදහා පලමු කටයුත්ත ලෙස බැදුම් කර වංචාව සිදුකල අතර, මේ වන විට  මහා බැංකුව විසින් පාලනය කරන මහා මුදල ් කන්දරාවක්වන EPF මහා බැංකුවෙන් ඉවත් කර ඊට වඩා හොද සුරක්ෂිත තැනක තැන්පත් කරන බව පවසා ඇත. එය ඉතාම කඩිනමින්ම කරනු ඇත. මේ ආකාරයට මහා බැකුව යටතේ ඇති අරමුදල් ඉවත් කර ඊට වඩා හොද සුරක්ෂිත තැන් යයි කියමින් කොටි සංවිධානයට අදාල සමාගම් පිහිටුවා ඒ මුදල් ඒවාගේ තැන්පත් කිරීම තුලින ්  මහා බැංකුව බිද වැටීමත් කොටි සංවිධානය ්ර්තික බ ලවතෙකු වීමත් කිසිවෙකුටත් වලක්වා ල;ිය නොහැක.

තුන්වෙනි හා සතර වෙනි කරුණ සදහා සියලුම කටයුතු මේ වනවිටත් ජාතිකව හා ජාත්යන්තරව සිදු කරමින් සිටී.

සිදුකරමිනඅ සිටින්නේ කුමක්දැයි ඉතා පැහැදිලිය. ඔබට වඩාත් පැහැදිලි කර ගැනීමට ඇවැසි නම් සිතන්න. මුදල් ඇමති කම වඩාත් සුදුසු හර්ෂා ද සිල්වා මහතාට බාර නොදී රවි කරුණානායක මහතාටම භාර දුන්නේ ඇයිද කිය. බලන්න මෙවර ඇය වැය.රට ඉදිරියට මෙහෙය වන අයවැයක් ඉදිරිපත් නොකලේ බැරි වෙලා හෝ  බැරි කමට යයි නොසිතන්න.

1අ. ගොවියාට පොහොර සහනාධාරය කපා හැරීමෙන් නවතාලූයේ රටේ ජනතාවගේ ආහර නිශ්පාදනය අඩාල කිරීමේ කොටි ප්රයත්නය වූ මාවිල්ආරු සොරොව්ව වසා දැමුවාට වඩා බලවත්වූ කටයුත්තක් බව  ඔබලාට නොපෙනේද?

2අ. බැංකුවල මුදල් තැන්පත් කිරීම දිරිමත් කරනවා වෙනුවට ඊට පටහැනිව කටයුතු කරන්නේ කුමණ ආණ්දුවක්ද? මුලු මහත් බංකු පද්ඩතියම විනාශ කිරීම මෙහි අරමුණ බව වටහා ගන්න.

අවසානයේදී මහා ශක්තිමත්ව තිබූ දේශයක් අරාජික රාජ්යක් බවට පත් කර සුඩානයට කල දෙයම මේ රටට කිරීමට සූදානම් වෙන බව අවබෝධ කරගන්න. නිවට කම දුරලන්න. සත්ය වටහා ගන්න. රට, ජාතිය වෙනුවෙන් එකා මෙන් පෙරට එන්න. ඔබට ජයග්රහණය න‌ියතයි.

 

11 Comments »

අයවැය ගැන වාදපිටියේදී චතුර අල්විස් ඇසූ සුපිරි පැනය මෙන්න.. [Video]

December 16th, 2015

lanka C news

මේ දක්වා අයවැය සම්බන්ධයෙන් රූපවාහිනි වාද විවාද වැඩසටහන් මෙහෙයවූ නිවේදකයන් විසින් අසනු ලැබූ නොයෙකුත් පැනයන් අතරින් ඉහලම වැදගත් තත්වයේ පැනයක් වතුර අල්විස් විසින් යොමු කලේය.

ආන්ඩුවේ නියෝජිතයින්ගෙන් ඔහු විමසා සිටියේ දෙවනවර කියැවීම අවසනායේ තුනෙන් දෙකකින් සම්මත කල පසුත් අයවැයට බරපතල ලෙස සංශෝධන ඉදිරිප්ත කර ඇති තත්වයක් යටතේ කලින් පක්‍ෂ වූ මන්ත‍්‍රීන් එසේ කලේ හෘද සාක්‍ෂියට එකඟව නොවේද යනුවෙනි.

අයවැය ගැන වාදපිටියේදී චතුර අල්විස් ඇසූ සුපිරි පැනය මෙන්න.. [Video]

අවසන් වරට පැවති දෙරණ රූපවාහිනියේ වාදපිටිය සංවාදාත්මක දේශපාලන වැඩසටහනේදී සාකච්චාවට බඳුන්වූයේ අයවැය යෝජනාවලියයි.

897 Viewers

No Comments »

« Older Entries
Newer Entries »

Copyright © 2026 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress