By A.A.M.NIZAM – MATARA (A former Vice President of the SLFP – Matara Electorate)

The great Soviet Union was a major deterrent to the war mongering American and Western imperialists for achieving their objectives of dominating the world and exercising their supremacy over the third world and developing countries. The illustrious Soviet leaders such as Presidents Nikita Kruschev and Vladimir Breshnev maintained their forces to match and even surpass in some areas the military might of the combined American and NATO adventurous and oppressive forces.

It was under these circumstances the Western imperialists contemplated to overcome this situation and entrusted the task of countering the Soviet gallantry to the notorious CIA, which found that the best way to trim and curtail the Soviet power was to penetrate into its administrative structure and create a home grown rebellion.  Accordingly, they selected a hitherto unknown character named Mikhael Gorbachev and brought him forward up to the politbureau of the Communist Party of the U.S.S.R and instigated and aided him to dismantle the administrative structure of the Communist Party and thereby pave the way for the collapse of the great Soviet Union. This shameless mean traitor not only betrayed his great nation but also destroyed the freedom and sovereignty of the nations of the world as well.

Since then it was a cake walk for the war mongering Americans and the Western Imperialists to create regime changes in the East European, Middle East, and Latin American States and install puppet regimes in those countries.  Elaboration on forceful changes made in these countries are not given in this article since it is well known to everyone and the main focus of this article is about the situation that took place in Sri Lanka.

Our proud and great nation Sri Lanka which successfully eliminated the military prowess of the world’s number one ruthless terrorist organization (as per the American categorization) became subjected to the wrath of imperialist and other groups due to various and multiple factors.  They included having a proud and dignified leader who loved the motherland more than his own life and who was not prepared to bow down to the diktats of any other nation or power who that may be, a well organized and highly funded Tamil diaspora living in the western countries who were capable of making leading politicians in those countries to genuflect before them due to massive Tamil vote blocks they possessed, rising Chinese influence in Sri Lanka which made the country free from begging for assistance from other sources, and hegemonic India’s resentment on the country’s rapid progress and its abhorrence of China becoming an important global power in the region.

The Sri Lanka Freedom Party was established in Sri Lanka by its founder the late Prime Minister S.W.R.D.Bandaranaike to make the patriotic Sri Lankans the stake holders of this country and it was due to this genuine commitment of Mr.Bandaranaike the socialist minded leaders of that time Messrs T.B.Illangaratne and Shri Nissanka dissolved their political party the Kandy Socialist Front and joined the SLFP. Since then the Sri Lanka Freedom Party became the political party of the progressive minded common Sri Lankans and the late Prime Minister Madam Sirimavo Bandaranaike safeguarded and promoted the principles of the party after the unexpected demise of Mr. Bandaranaike against the anglophile western slavish United National Party. Although Bandaranaike children abandoned and even helped to destroy the party on many occasions on the behest of the UNP and western elements, it was Mr. Mahinda Rajapaksa who stood solidly behind Madam Sirimavo Bandaranaike to safeguard the party.

During his presidency the party became the most powerful political party in the Asian region. The western imperialists realized the importance of putting a halt to Mahinda Rajapaksa’s influence getting spread to Asian and African regions and planned to replace him with a spine less genuflecting puppet.  As per what has been told recently to Indian media by the bandit queen this initiative was launched almost two years ago and she claimed that since almost all the members of the Sri Lanka Freedom Party were either murderers or thieves it became a difficult task initially to find a suitable candidate and they were successful in making Sirisena to consent to their proposal and all plans were made by her and other conspiring elements secretly through the Viber technology.

The January 8 Presidential election results and the events thereafter show how the CIA, M16 and RAW in conjunction with the Tamil Diaspora carried out this coup against the patriotic people of Sri Lanka and continue to do so.  The foreign funded and unpatriotic reactionary forces converged together in the guise of establishing what they called a Yahapalana regime (it has clearly become a Wahapalana regime now).

In that election the enormously rich and resourceful Tamil diaspora put their full force behind Gorbachev Sirisena and ensured his victory and the election results indicated a massive victory for the Tamil separatists in 8 hours of polling which they failed to achieve in 30 years of terrorist destructions.

From then onwards this country which was marching towards becoming a wonder nation in Asia has become a dependent nation deteriorating day by day and reactionary forces making considerable gains in all aspects of the economy of this country and all ambitious projects including the massive US$ 1.4 million Port City Project launched by the Mahinda Rajapakse government being halted creating tremendous unemployment in the country.

In the meantime, Gorbachev Sirisena is in the process of destroying the Sri Lanka Freedom Party, a major task assigned to him by the reactionary elements, crowning the Tamil separatists saying that they were denied and discriminated in the past, releasing the hard core terrorist elements on the behest of the Tamil diaspora in gratitude for being responsible for defeating Mahinda Rajapaksa and deproscribing terrorist organizations which raised funds and material for the terrorists and thereby paving the way for the revival of the terrorists and endangering the security of this country.

In addition to this American, British and other war mongering international elements have been allowed to visit and inspect our security establishments and level allegations against our gallant security forces making meaningless the martyrdom and sacrifices made by them to save this nation, and commanding the government to dismantle the security establishments in the Northern and Eastern provinces.

In the August 17^th General Election Gorbachev Sirisena took all the initiatives to ensure the defeat of the Sri Lanka Freedom Party by issuing communiqués against the victory of the party and appointing undemocratically through the Nationalist List the party candidates who were rejected by the members of the party. Another anti-party move taken by this Gorbachev was to force several members of the SLFP chameleons to join the government by offering Ministerial and other portfolios when there was no mandate from the party members to join such a so-called National Government.

Nepotism and mismanagement have become the main pillars of this government and the 2016 budget was an utter deception which has denied many privileges enjoyed by the farmers, workers, professionals, students and public servants and instead has offered vast concessions to the foreigners.

Attempts made by this Gorbachev to force the Sri Lanka Freedom Party members of parliament to support the budget by being physically present during the 2^nd reading voting of the budget ended in an utter failure and nearly 40 SLFP members voted against the budget.

The next attempt of this Gorbachev is to destroy the SLFP at the forthcoming Local Government elections and all patriotic minded people of this country should solidly stand together devoid of caste, creed and colour to defeat Gorbachev Sirisena at this election.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

පෘතුගීසින් සිංහල හමුදාවන්ට පහරදී 1505දී මුහුදුබල ප්‍රදේශ අත්පත්කර ගත්හ. පෘතුගීසින්ගේ පාලනයෙන් පීඩාවට පත් සිංහලයෝ පෘතුගීසින්ට එරෙහිව සටන් කරන්නැයි එකල ශ්‍රී ලංකාව පාලනය කර දෙවන රාජසිංහ රජුට දැඩි බලපෑම් කළෝය. රාජසිංහ රජු තම සේනාංක වලින් පහරදී පෘතුගීසින් පරාජය කල නොහැකි බව තේරුම් ගෙන ලන්දේසින් සමඟ ගිවිසුම් සම්මුතියක් ඇතිකර ගත්තේය. ගිවිසුමට අනුව පෘතුගීසින්ට පහරදී අල්ලාගත් සෑම බලකොටුවක්ම රාජසිංහ රජුට භාරදීම ලන්දේසින් විසින් සිදුකල යුතුය. ලන්දේසින්ට නිදහසේ වෙළදාම් කිරීමට අවශ්‍ය පරිසරය සැකසීම රාජසිංහ රජුගේ ගිවිසුම විය.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි

මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ අල්ලාගත් ලන්දේසින් අල්ලාගත් ප්‍රදේශ රජුට භාර නොදී සිය බලය පතුරන්නට විය. මාතර බලය අල්ලාගත් ලන්දේසිහු තංගල්ලට මදක් ආසන්නවූ කටුවන කළුගලින් ශක්තිමත් බලකොටුවක් ඉදිකළේය. කටුවන බලකොටුව පිහිටවූ ලන්දේසින්ගේ ඊලඟ ඉලක්කය උඩරට විය. සබරගමු නායකයින්ගේ ඉල්ලීම අනුව උඩරටින්, සබරගමුවෙන් සහ රුහුණින් යුධ සේනාව  එක්කර කටුවන බලකොටුවට පහරදීමට ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ තීරණය කළේය. සිංහල යුධ සේනාවේ නායකත්වය දරණු ලැබුවේ සබරගමු දිසාවේය. කටුවන බලකොටුව ලන්දේසි බලය යටතේ සල්මිල්ටන් හා බර්නාවුඩ් පාලනය කළෝය.

රත්මලේ කන්ද රණහඬින් දෝංකාර දෙමින් 1761 පෙබරවාරි 8 වැනිදා සිංහල සේනාවෝ කටුව බලකොටුවට සිවිදෙසින් පහර දුන්හ. රණගී කියමින් කොටුව තුළට කඩා වැදුණු සිංහල යුධ සේනාවෝ කටුවන කොටුව බිමට සමතලා කළෝය. කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු විසින් එයට සම්බන්ධවූ සෙන්පතියන් සහ සෙබළුන්ට ගම්වර ඇතුළු විවිධ උපහාර පුද කළහ. පසු කලෙක ලන්දේසින් යළි ප්‍රහාර එල්ල කරමින් අවට ගම්මාන ගිනිබත් කරමින් මිනිසුන් මරා දමමින් විනාශ කළහ. එම ගිනි රස්නය පැමිණියද එම ගින්නට අසු නොවූ එක් ගමක් විය. එය අඟුණකොලපැලැස්ස ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ පිහිටි තංගල්ල ආසනයේ කාරියමඩිත්තහි දඹරැල්ල ග්‍රාමය නම් වේ.

සත්‍යපාල වන්නිගමගේ ජීවිතයේ විවිධ අවස්ථාවන්.

අසූව දශකයේ අවසාන භාගයේදී ජවිපෙ 2වැනි කැරැළි සමයේදී දඹරැල්ල ග්‍රාමය යළිත් කථාබහට ලක්විය. එවකට එනම් 1987දී දඹරැල්ල ගමේ පවුල් 304කට අයත් 2,417ක් ජනයා වාසය කළෝය. වැසියන්ගේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය ගොවිතැනය. අතීත සටන්කාමින්ට උරුමකම් කියන දඹරැල්ලේ උගතෙකුවූ සත්‍යපාල වන්නිගම මෙන්ම එහි වැසියන් 28 දෙනෙකුද අසූව දශකයේ  භීෂණ සමයේදී ඝාතනයට ලක්විය. ඉන් 19 දෙනෙකු ඝාතනයට ලක්වූයේ 1989 නොවැම්බර් 19වැනිදා සෙවණගල හමුදා කඳවුරෙන් පැමිණ අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු එකම දිනකදීය. එමෙන්ම දඹරැල්ල නිවැසියන් 151 දෙනෙකු වරින්වර අත්අඩංගුවට ගෙන රඳවා තබා ගත්හ. ඇතැමුන් බූස්ස සහ පැලවත්ත වැනි කඳවුරු වලින් නිදහස්වී පැමිණියේ වසර දෙක තුනකට පසුවය.

වන්නිගම උපන් සහ හැදීවැඩුණු දඹරැල්ලේ මහගෙදර

ඉකුත් 1989 නොවැම්බර් 19 වැනිදා ඝාතනයට පත්වූ ඒ.බී.කේ. පියසිරි මියවන විට දෙදරු පියෙකි. ඔහුගේ දියණියන් දෙදෙනා වූ සෙව්වන්දි සහ සුදර්ශි පසු කළෙක පේරාදෙණිය සහ ජයවර්ධනපුර සරසවියේ උපාධිධාරින් බවට පත්විය. පියසිරිගේ වැන්දඹු බිරිඳ චන්ද්‍රිකා කළු ආරච්චිගේ(51) ලියුම්කරුට වසර 26කට පෙර සිදුවූ එම අමිහිරි මතකය ආවර්ජනය කලාය. දෙදරු මවක්වූ කොස්ගහගොඩගේ පියසිලි(59) සිය සැමියාවූ බින්තැන්න ලියනගේ සිරිපාල ඇතුළු 19 දෙනෙක් එකම දිනකදී ඝාතනය වූ සිදුවීම සිහිපත් කළාය. පුතුන් වන පුෂ්ප තරංග සහ සුගත් තාරක සමඟ දිවියට මුහුණදුන් යකඩ ගැහැණියක් බවට ඇයද දඹරැල්ලේ වැන්දඹු මව්වරුන් සමඟ පත්ව සිටියාය. එක්දරු මවක් වූ කරුණාවතී කළුආරච්චි සුමනාවතී කියා සිටියේ එවකට 26 හැවිරිදි සිය සැමියාවූ ආරියදාස පැහැරගෙන යාමෙන් පසුව ඝාතනය වූ අන්දමය. ඇයගේ එකම දරුවාවු අරවින්ද වර්තමානයේ විද්‍යා පීඨයක ඉගෙනුම ලබන බවය.

ඇඹිලිපිටිය සෙවණ යුධ හමුදා කඳවුරේ නිලධාරින් විසින් 1989 නොවැම්බර් 19වැනිදා දඹරැල්ලේදී රැගෙන යාමෙන් අනතුරුව එකම දින ඝාතනයකල අය අතර කේ.එච්.ඒ. ප්‍රේමදාස, කරුණාසේන විජේසිංහ, කේ.ඩබ්ලිව්.ඒ. ගුණසේන, කෝලිත දහනායක, ඒ.බී.කේ. පියසිරි, ප්‍රේමරත්න ගමගේ, ලියනාරච්චි, ඩඩ්ලි දිසානායක, ඇඩ්ලින් වීරක්කොඩි, සිරිල්, ගාමිණී දහනායක, කේ.එල්.ඒ. සිරිසේන, චමින්ද, බින්තැන ලියනගේ සිරිපාල, නිශාන්ත, කේ.ඒ. සරත් විමලසේන, කරුණාසේන විජේසිංහ, සරත් විමලසේන, කේ.එච්. ගාමිණී ඇතුළු 19 විය.

පියාවන වන්නිගමගේ දොන් පේදිරිස්, මව ජාසිංආරච්චිගේ සිරිහාමි, වන්නිගම ඝාතනයට එරෙහිව හඬ නැගූ වැඩිමහල් සොහොයුරාවූ කරුණාදාස, වන්නිගම පැහැරගැනීම ප්‍රථමවරට මාධ්‍ය මගින් හෙළිකල ලියුම්කරු වන්නිගමගේ දඹරැල්ලේ නිවසට 1988 ජනවාරි 25වැනිදා ගිය අවස්ථාවේදී වන්නිගමගේ මව වන  එවකට 78 හැවිරිදි සිරිහාමි සිය කැමරාවට හසුකරගත් අයුරු.(වමේ සිට) 

නව සමාජයක කඳුල බීජය මිහිමත රෝපනය කිරීම සඳහා දඹරැල්ල වැසියෝ සටන් වැදුණෝය. ඔවුන්ගේ එම පරමාර්ථයන් මිහිමතදී එදා යථාර්ථයක් නොවූවද මෙදා පෙරමඟට මඟ කියන පහන් තාරකා බවට වර්තමානයේද පත්වෙමින් තිබේ. ඉකුත් වසර 26 මුළුල්ලේම සෑම නොවැම්බර් 19වැනිදාකම මුළු දඹරැල්ල ගම්මානයම වාගේ ඔවුහු සමරති. දඹරැල්ල යනු දකුණේ ගිරුවාගම් 12,000න් එකකි.

සත්‍යපාල වන්නිගම යනු දඹරැල්ලෙන් බිහිවූ බුද්ධිමතෙකි. ඔහු උපන්නේ 1950 මාර්තු 23වැනිදා දඹරැල්ල කැටකාල ගහවත්තේය. පියා වන්නිගමගේ දොන් පේදිරිස්ය. මව ජාසිං ආරච්චිගේ සිරිහාමිය. එම දෙපලගේ දරුවන් වූයේ කරුණාදාස, ජිනදාස, සත්‍යපාල වන්නිගම, නන්දාවතී සහ කමලාවතීය.

වන්නිගම පැහැරගැනීමට එරෙහිව 1988 ජනවාරි 22වැනිදා සංකේත වර්ජනයකට එක්වූ ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ආචාර්යවරු ආචාර්ය බෙල්ලන්විල විමලරත්න හිමි සහ සහාය මහාචාර්ය ගතාරේ ධර්මපාල හිමිවරුන්ගේ නායකත්වයෙන් සරසවිය වටා පෙලපාලි ගිය අන්දම(ඉහල) ඝාතනයකර පුළුස්සා මරාදැමූ වන්නිගමගේ සිරුර 1988 පෙබරවාරි 14වැනිදා ස්‍රා සංවිධානය වගකීම භාරගනිමින් පෝස්ටරයක්ද සමගින් අඟුණකොලපැලැස්ස වැටිය ප්‍රදේශයේදී දමාගොස් තිබූ අන්දම(පහල)

දකුණු හම්බන්තොට වැව්ගම පලාතේ කාරියමඩිත්තෙහි කරුණා නිවසේ පදිංචි වන්නිගම දඹරැල්ල විද්‍යාලයෙන් ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලැබීය.  වයස 10දී පැවිදි දිවියට ඇතුලත් වූයේ දඹරැල්ලේ ඉන්ද්‍රරතන හිමි නමිනි. තංගල්ලේ ඓතිහාසික විහාරස්ථානයන් වන කහඳාව සහ ගලේගොඩ පුරාණ විහාර, වගේගොඩ රන්කොත්මළු විහාරය සහ කුරුදුපොකුණ ජයසුන්දර විහාරයේ ඉතිහාසය හැදෑරිමෙන් ඉන්ද්‍රරතන හිමියන් තව තවත් පන්නරය ලැබීය.

දඹරැල්ල මහ විදුහලේ 1974 විදුහල්පතිවූ ඒ.ඩී. ගුණසිංහ පවසන අන්දමට පාසැලේ අපොස උසස් පෙල පන්තිවල නිර්චේතනව ඉගැන්වීම කල සත්‍යපාල වන්නිගම දඹරැල්ල  විදුහලේ ආදි ශිෂ්‍ය සංගමයේ ලේකම්වරයා ලෙසද කලක් කටයුතු කළේය.  කුල පීඩනයට එරෙහිව සටන්කල නායකයෙකු වූ වන්නිගම එය නිර්දය ලෙස විවේචනය කරමින් ගින්නෙන් උපන් මිනිස්සු නමින් වේදිකා නාටයක්ද තැනීය. ඔහුට උදව් කලේ ගමේ පාසැ‍ලේ බුද්ධදාස මාස්ටර්ය.

වන්නිගම උපන් දඹරැල්ල ගම්වැසියන් 28 දෙනෙකු 1989දී ඝාතනයට ලක්වූ අතර ඉන් 19 දෙනෙකු ඝාතනය කරන ලද්දේ ඇඹිලිපිටිය සෙවණ යුධ හමුදා කඳවුරේ නිලධාරින් විසින් 1989 නොවැම්බර් 19වැනිදා දඹරැල්ලේදී රැගෙන යාමෙන් අනතුරුවය. මෙසේ රැගෙන ගොස් එකම දින ඝාතනයකල අය අතර කේ.එච්.ඒ. ප්‍රේමදාස, කරුණාසේන විජේසිංහ, කේ.ඩබ්ලිව්.ඒ. ගුණසේන, කෝලිත දහනායක, ඒ.බී.කේ. පියසිරි, ප්‍රේමරත්න ගමගේ, ලියනාරච්චි, ඩඩ්ලි දිසානායක, ඇඩ්ලින් වීරක්කොඩි, සිරිල්, ගාමිණී දහනායක, කේ.එල්.ඒ. සිරිසේන, චමින්ද, බින්තැන ලියනගේ සිරිපාල, නිශාන්ත, කේ.ඒ. සරත් විමලසේන, කරුණාසේන විජේසිංහ, සරත් විමලසේන, කේ.එච්. ගාමිණී ඇතුළු 19 වේ.

ගාල්ල මහමෝදර කෝවිල ගොඩැල්ල විහාරයෙන් පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලත් ඉන්ද්‍රරත්න හිමියෝ පේරාදෙණිය සරසවියට 1969 ඇතුළත්ව 1973දී දර්ශනය පිළිබදව ගෞරව උපාධිධාරියෙක් විය. පේරාදෙණිය සරසවියට ඇතුලත් වීමෙන් පසු ජවිපෙට සම්බන්ධවූ අතර 71 කැරැල්ලෙන් දේශපාලනය ප්‍රායෝගිකව උගත්තේය. වසර 1974දී ශ්‍රාස්ත්‍රපති උපාධියද ලබා ගන්නා ලදී. ඉන්ද්‍රරත්න හිමියෝ 1972 උපැවිදිවී යළි සත්‍යපාල වන්නිගම විය.

ගමට පැමිණි පසු හේනක් කපා වගා කල වන්නිගම රැකියාවක් ලැබෙන තුරු දඹරැල්ල පාසැලේ සිසුනට ස්වෙච්ඡාවෙන්ම උගැන්වූයේය. ඔහුට ජේෂ්ඨ ගුරු පත්වීමක් ලැබුණද එය දේශපාලන කතුරට හසුවිය. ඔහු රැකියාවක් ලබා ගැනීමට දේශපාලඥයින් පසු පස යෑම වෙනුවට එම සමාජ ක්‍රමය වෙනස් කිරීමට පේරාදෙණිය සරසවියේදී තමා සම්බන්ධ වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මගින් ගමේ තරුණයින් සංවිධානය කරන්නට විය. එක් හිමිනමක් ටයිම්ස් ආයතනයේ රැකියාවක් ලබාදීමට කටයුතු කලද ඔහු එය කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ඔහු පේරාදෙණිය සරසවියේ දර්ශන දෙපාර්තමේන්තුවේ සහාය කථාකාචාර්යවරයෙකු ලෙස 1974 සිට සේවය කළේය. එහි ඉතිහාසය පිළිබද ආචාර්ය ඉන්ද්‍රකීර්ති සිරිවීර 1974 දෙසැම්බර් 10 වැනිදා ලිඛිතව සඳහන් කළේ විශිෂ්ඨ චරිතයකින් හෙබි වන්නිගම තමන්ට අයිති කාර්යන්හි වගකීම පිළිබද උසස් හැගීමක් ඇති බැවින් වගකීම් වලින් යුත් ධූරයක් දැරීමට ඉතා සුදුස්සෙකු බවය. රුහුණු සරසවිය ආරම්භ කිරීමෙන් පසු වන්නිගමට සහාය කථිකාචාර්ය තනතුරක් හිමිවූ අතර එය භාරගත්තේ සතුටිනි.

(වමේ සිට) සත්‍යපාල වන්නිගමගේ කිට්ටුතම ඥාති පුත්‍රයාවු සෙවනගල මහා විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යා ගුරුවරයෙකු වන නිරෝෂන වන්නිගම(37), මෙයට 26 වසරකට පෙර ඝාතනයවූ සිය සැමියාවූ ආරියදාස සිහිකරන සුමනාවතී කළුආරච්චි(52), ඝාතනයවූ සිය සැමියා පියසිරි සිහිපත්කරන කළුආරච්චිගේ චන්ද්‍රිකා(51), ඝාතනයවූ සිය සැමියා සිරිපාල ආවර්ජනය කරන කොස්ගහගොඩගේ පියසීලි(59) සහ සමාජ සේවක චානක ප්‍රනාන්දු(38)

හැත්තෑව දශකය අග භාගයේ සිට ජවිපෙ ඉහළ පෙළේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ වන්නිගම 1981 වසරේ අතුරු මැතිවරණවලදීද 1982 වසරේ සංවර්ධන සභා මැතිවරණවලදීද ජවිපෙ වෙනුවෙන් මැතිවරණ වේදිකාවලදී කථා කළේය. විවෘතව ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. ජවිපෙ නායකයින්වූ උපතිස්ස ගමනායක, පියදාස රණසිංහ, නන්දතිලක ගලප්පත්ති, විජේදාස ලියනාරච්චි ඇතුළු අය සමඟ සමීපව ඇසුරු කළේය. අසූව දශකය මුල්භාගයේදී ඔහු මානව හිමිකම් සුරකීමේ වැඩසටහන්වලට ක්‍රියාකාරිව දායක විය.

කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් 1983 ජුලි 23වැනිදා හමුදා භටයින් 12 දෙනෙකු උතුරේ ඝාතනය කිරීමත් සමඟම 1983 ජුලි ජාතිවාදී කෝලාහල ආරම්භ විය. රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ඇතිව සැලසුම් සහගතව සිදුවූ දෙයක් ලෙස දෙමළ නායකයින් එය හැදින්වු අතර ඉන් මරුමුවට පත්වූ ද්‍රවිඩ ජාතිකයින්ගේ සංඛ්‍යාව නිල වශයෙන් 471කි. තුවාල ලැබූ ද්‍රවිඩයින්ගේ සංඛ්‍යාව 3,769කි. දෙමළ සංහාරයට මුවාවී ජනාධිපති ජයවර්ධන විසින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇතුළු වාමාංශික පක්ෂ 3ක් 1983 ජුලි 31වැනිදා තහනම් කරන ලදී. ජවිපෙ රහසිගත දේශපාලනයකට තල්ලු කරන ලදී.

සුනිල් මාධවගේ දිවයිනේ 8වැනි පිටුවට  සුසිල් වික්‍රම නමින් වන්නිගම 1987 ජනවාරි 24වැනිදා ලියන ලද සටහනක අත්අකුරු.

ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනමින් පසු කෙටි විරාමයකදී නිවසට පැමිණි සත්‍යපාල වන්නිගම 1983දී පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වූ අතර ඉන්පසු ජිනදාස ඇතුළු පවුලේ අයට මසකට පසු ඔහු දැකගන්නට ලැබූණේ කොටුව අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ 4වැනි තට්ටුවේදීය. මාස 6ක් පමණ සැකපිට රඳවා ගත් වන්නිගම කිසිදු චෝදනාවක් නොමැතිව නිදහස් කරන ලදී.

ලියුම්කරු සත්‍යපාල වන්නිගම හඳුනාගත්තේ 1986දීය. එවකට ඔහු දිවයින පුවත්පතට සුසිල් වික්‍රම යන ආරූඩ නාමයෙන් කාලීන ප්‍රශ්ණ පිළිබදව ලිපි සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක සංස්කරණය කල දිවයින පුවත්පතේ 8වැනි පිටුව නැමති ජනප්‍රිය විශේෂාංගයට ලීවේය. සුසිල් වික්‍රම යනු ජවිපෙ 1971 කැරැල්ලේ මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකු සහ මාතර දිසා ලේකම් වශයෙන් කටයුතු කල නායකයෙකු වන අතර අප්‍රේල් 5වැනිදා මාතර පොලිසියට පහරදීමේදී ඝාතනයට ලක්විය. ඔහු අනුස්මරණය කිරීමක් වශයෙන් තමා මෙම නම පරිහරණය කරන බව වන්නිගම කියා සිටියේය. වන්නිගම නොමැති අවස්ථාවන්හිදී එම ලිපි දිවයිනට ගෙන ආවේ නාකුළුගමුවේ ප්‍රේමරත්නය.  ඊයේ අද සහ හෙට කෙටි කථාව 1986 දෙසැම්බර් 28වැනිදා අපි දිනන්නෙමු කෙටි කථාව 1987 ජනවාරි 24වැනිදාද තවත් කෙටි කථා ගණනාවක්ද වන්නිගම දිවයිනට යොමුකර තිබිණි. හෙතෙම  දක්ෂතා ඇති නිර්මාණ ශිල්පියෙකි.  සුසිල් වික්‍රම නමින් 1987 මැයි ‍02වැනිදා  වන්නිගම ලියූ සත්‍යය, ගහලයා සහ යුද්ධය නැමති දීර්ඝ විශේෂාංග ලිපියේ සඳහන් වූයේ සත්‍යය දැරීමේ හේතුවේ ඵලය මරණය විය හැකි වූවද සත්‍යය සදාකාලිකව පරාජය කිරීමටවත් විනාශය කිරීමටවත් කිසිවෙකුට නොහැකි බවය. එය ශාන්ත කේ හේරත්ගේ සිතුවමකින්ද හැඩ ගැන්වීමටද අප සමත් වූයෙමු.

වන්නිගමගේ ඝාතනයෙන් පසු රුහුණු විශ්ව විද්‍යාලය එහි සිසුන් විසින් 1988 ජුනි මස සත්‍යපාල වන්නිගම සරසවිය ලෙස නම්කල අවස්ථාව.

වන්නිගමගේගේ පෙම්වතිය වූයේ කිරිබත්ගොඩ ගාල හන්දියේ පදිංචි නීතිඥවරියකි. වසර 1986 සැප්තැම්බර් මස වන විට ඔවුන්ගේ සම්බන්ධය මෝදු වෙමින් තිබිණි. එහෙත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම ක්‍රියාවට නැගීමත් සමඟම පෙම් සබදතා පසෙකලා ඔහු දේශපාලනයට මුල්තැන දුන්නේය.

නිදහස් අධ්‍යාපනය රැක ගැනීමට සටන් කල සරසවි සිසුන් විශාල පිරිසක් 1987 අගභාගය වන විට අත්අඩංගුවට ගෙන සිටි අතර ඔවුන් නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලමින් රටපුරා සරසවි සිසුවෝ 1987 සැප්තැම්බර් 12වැනිදා ප්‍රධාන නගරවල වීදි පෙළපාලි පැවැත්විණි. රුහුණු සරසවියේ සිට මාතර දක්වා පැමිණි පෙළපාලිය සරසවි සහ පාසැල් සිසුන් 5,000කට අධික සහභාගිත්වයෙන් සිදුවිය. එම පෙළපාලිය මාතර නගරයට පැමිණීමෙන් පසු එය අමතා ප්‍රධාන කථාව සිදුකලේ රුහුණු සරසවියේ සහකාර කථිකාචාර්ය වන්නිගමය. එම පෙළපාලිය සංවිධානය කරමින් නායකත්වය දෙන ලද්දේ රුහුණු සරසවි ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරි කමිටුවේ නායක කේ.ටී. නිමල්සිරිය. ඔහුද පසු කලෙක ඝාතනයට ලක්විය. එමෙන්ම පෙළපාලියට නායකත්වය දුන් රුහුණු සරසවියේ විද්‍යා පීඨයේ දෙවන වසරේ ආර්. ඩී. පතිරණ 1989 මාර්තු 2වැනිදා හබරාදූව බෙරගලදී ඝාතනයට ලක්විය.

1988 පෙබරවාරි 14වැනිදා ඝාතනයට පත්වූ වන්නිගම සහ දඹරැල්ලේදී ඝාතනයට පත්වූ 28 දෙනෙකු වෙනුවෙන් 2015 නොවැම්බර් 19වැනිදා දඹරැල්ලේ පැවති සමරු උත්සවයකදී ඔවුන් සිහිපත් කල අවස්ථාවක්

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 ජුලි මස අත්සන් කිරීමෙන් පසු දකුණ ඇතුළු රටපුරා දැඩි නොසන්සුන්තාවය දිනෙන් දින උග්‍රවිය. එමෙන්ම මර්ධනකාරි තත්ත්වයක්ද පැන නැගිණි. සිය නිවසට 1987 නොවැම්බර් 13වැනිදා උදෑසන 9ට පමණ පැමිණි සත්‍යපාල වන්නිගම යළි නිවසින් පිටත්ව පස්වරු 1ට පමණ බස් රථයට නැග යද්දී බස් රථය දඹරැල්ල සමූපකාරය ලඟදී නතරකල ආරක්ෂක හමුදා වාහනයක් විසින් ඔහු අත්අඩංගුවට ගෙන ඩග්ලස් නැමති රියදුරා විසින් පදවන රථයෙන් මිද්දෙණිය පොලිසියට ගෙන යන ලදී. එදින රාත්‍රී මිද්දෙණිය පොලිසියේදී ඥාතින්ට වන්නිගම පෙන්වන ලද්දේ පොලිස් ස්ථානාධිපති චන්දන ගලප්පත්ති විසිනි. තංගල්ල සහ හුංගම පොලිසි වලටද අනතුරුව මාදුනාගල කඳවුරට සහ අගුණුකොළපැලැස්සේ ප්‍රකට වධකාගාරයටද වන්නිගම ගෙන යන ලදී. ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරාවූ කරුණාදාස මිද්දෙණිය පොලිසියට කල පැමිණිල්ල අනුව අත්අඩංගුවට ගන්නා විට වන්නිගම හැද සිටියේ සුදු කමිසයක් සහ කලුපාට දිග කලිසමකි.

වන්නිගමගේ පැහැර ගැනීම ප්‍රථමයෙන් ලියුම්කරුට දැන්වූයේ නාකුළුගමුවේ ප්‍රේමරත්නය. ඒ පිළිබදව දිවයින පුවත්පත මගින් පුළුල් ප්‍රචාරයක් ලබාදෙන ලදී. එකල විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනයේ සභාපතිවරයා වූයේ විවෘත විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්ය එච් ශ්‍රියානන්දය. සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ අරගලය ප්‍රභූවරුන්ගේ අරගලයක් නොවිය යුතුය යන මතවාදය ප්‍රථමවරට ගෙන ආවේ මහාචාර්ය ශ්‍රියානන්දය. එය නිදහස් අධ්‍යාපනය රැකගැනීමේ අරගලයේම කොටසක් විය යුතු බව ඔහුගේ ස්ථාවරය විය. ඒ අනුව සරසවි ශිෂ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව මහාචාර්ය ශ්‍රියානන්දගේ නායකත්වය යටතේ සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ සම්මේලනය පෙනී සිටියේය.

දඹරැල්ලේ කාරියමඩිත්තේ පිහිටි වන්නිගම පුස්තකාලය වර්තමානයේදී.  

සත්‍යපාල වන්නිගම ගේ පැහැර ගැනීමට එරෙහිව සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ සම්මේලනය කොළඹ විජේරාම මාවතේ ශ්‍රී ලංකා විද්‍යාභිවර්ධන සංගම් ශ්‍රවණාගාරයේදී ප්‍රසිද්ධ සම්මන්ත්‍රණයක් 1988 ජනවාරි 07වැනිදා පවත්වන ලදී. අනතුරුව සත්‍යපාල වන්නිගම පිළිබදව තොරතුරක් ලබාදීමට රජය මැදිහත්විය යුතු බවට බලකරමින් 1988 ජනවාරි 22වැනිදා රටපුරා සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ සංකේත වැඩ වර්ජනයක් සිදුකර සත්‍යග්‍රහ, උද්ඝෝෂණ, රැස්වීම්, වීදි පෙළපාලි පැවැත්වූහ. උසස් අධ්‍යාපාන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි කල්පගේ පොලිස්පතිගෙන් කල ඉල්ලීමකට පිලිතුරු ලෙස පොලිස්පතිවරයා කියා සිටියේ කිසිදු පොලිසියක් මගින් වන්නිගම අත්අඩංගුවට ගෙන නොමැති බවය.

සත්‍යපාල වන්නිගම ගේ නිවසට ලියුම්කරු 1988 ජනවාරි 25වැනිදා ගිය අතර එහිදී ඔහුගේ මව වන ජේ.ඒ. සිරිහාමිද(78)හමුවිය. ඇය අංශභාග රෝගයට ඒ වන විට ගොදුරුවී සිටියාය. වන්නිගමගේ වැඩිමහල් ‍සොහොයුරා වන කරුණාදාස වන්නිගමගේ දියණියක් වන නිර්මලා වන්නිගම විසින් හබයාකෝපූස් පෙත්සමක්ද 1988දී අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලදි. ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ සනත් ජයතිලක ඇතුළු නීතිඥයන් පිරිසකි. වන්නිගමගේ පැහැරගැනීමට අදාල සියළු තොරතුරු රැගෙන නඩුව සඳහා නිතිඥයින් හමුවීමට කොළඹ පැමිණෙමින් සිටියදී කේ.එච්.ඒ. පියදාස අත්අඩංගුවට ගෙන තංගල්‍ල බන්ධනාගාරගත කරන ලදී. පසුව නඩුව පැවරීමට මුල්වූයේ රුහුණු සරසවියේ ආචාර්ය සංගමයයි. හබයාකෝපූස් පෙත්සම එහි ප්‍රතිඵලයකි.

සත්‍යපාල වන්නිගම ඝාතනයට ලක්කල ඔහුගේ පුළුස්සා දැමූ සිරුර අගුණකොළපැලැස්ස වැටිය ප්‍රදේශයේදි 1988 පෙබරවාරි 14වැනිදා හමුවිය. ඒ අසලම එම ඝාතනයේ වගකීම භාරගනිමින් ස්‍රා සංවිධානය මගින් කල පෝස්ටරයක්ද විය. ස්‍රා යනු එකල දකුණේ ආරක්ෂක හමුදා යටතේ ක්‍රියාත්මකවූ අර්ධ මිල්ටරි කණ්ඩායමකි. දකුණේ භීෂණය පිළිබඳව වාර්තාවක් සැකසීමට හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ එම දිනවල සැරිසැරූ දිවයින දකුණු පළාත් මාණ්ඩලික වාර්තාකරු සුගතපාල මෙන්ඩිස් විසින් එම ඡායාරූපය සිය කැමරාවේ සටහන්කර ගැනීමට සමත්විය. සත්‍යපාල වන්නිගම අනුස්මරණය කිරීම සදහා රුහුණු සරසවි ක්‍රියාකාරි කමිටුව මගින් 1988 ජුනි මසදී රුහුණු සරසවියේ නිල නාමය සත්‍යපාල වන්නිගම සරසවිය ලෙස නිල නොවන මට්ටමින් නම් කරන ලදී.

ඝාතනය වන විට 37 හැවිරිදි වියේ පසුවූ අවිවාහකයෙකුවූ රුහුණු සරසවියේ සහාය කථිකාචාර්ය සත්‍යපාල වන්නිගම වෙනුවෙන් මරණ සහතිකයක් හම්බන්තොට වැව්ගම්පලාතේ මරණ ලියාපදිංචි කිරීමේ ලේකම් ඩී.ජේ. දිසානායක විසින් 1996 ජුනි 30වැනිදා නිකුත් කරන ලදී. වන්නිගමගේ මරණය පිළිගෙන ඇත්තේ 1995 අංක 2 දරණ මරණ ලියාපදිංචි කිරීමේ(තාවකාලික විධිවිධාන)යටතේය. රජය වෙනුවෙන් අඟුණකොළපැලැස්ස ප්‍රාදේශීය ලේකම් ඩබ්ලිව්. ඒ. ආරියරත්න විසින් 1996 ජුලි 24වැනිදා එය පිළිගෙන තිබේ.

සත්‍යපාල වන්නිගම වෙනුවෙන් අනුස්මරණ පුස්තකාලයක්ද 2003 වසරේ සැප්තැම්බර් 6 වැනිදා විවෘත විය. එහි අරමුණ වුයේ දඹරැල්ල සහ ඒ අවට නූතන පරම්පරාවේ දරුවන්ගේ නිම්වලලු පුළුල් කිරීමය. ඒ සඳහා පර්චස් 14කින් යුත් ඉඩම නොමිලේ පරිත්‍යාග කළේ බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය පාබල හමුදාවේ සෙබලෙකු ලෙසද ක්‍රියාකල දඹරැල්ල අලුත්කඩේ දොන් බස්තියන් කොඩිතුවක්කු ලියනආරච්චිය. ග්‍රන්ථ දහසකින් සමන්විත එහි සාමාජිකයින් 273කි. එම පුස්තකාලය මසකට පරිශීලනය කරන සංඛ්‍යාව දහසකට අධිකය. පුස්තකාල පාඨකයින් දඹරැල්ල, තඹලපැලැස්ස, හිදර, තලාව, කැන්දකැටිය, රන්මල්වල ඇතුළු අවට ප්‍රදේශයන්හි පදිංචිකරුවන්ය. එහි පාලනය සිදු කරනුයේ දඹරැල්ල ශ්‍රී ස්වර්ණතිස්ස සුභසාධක සමිතිය මගිනි. සුභසාධක සමිතියේ මුල් නාමය දඹරැල්ල ග්‍රාම සංවර්ධන සමිතිය වන අතර එය 1983 පෙබරවාරි 12වැනිදා පිහිටුවා ගැනීමේදී සමාරම්භක සභාපතිවරයා වූයේද සත්‍යපාල වන්නිගමය. එහිදී ආරම්භක ලේකම් ලෙස ඩී.එම්. ගමගේ සහ භාණ්ඩාගාරික අමරසේන විජේසිංහ පත්විය. සත්‍යපාල වන්නිගම පුස්තකාලය සඳහා පොත් පරිත්‍යාග කරන ලෙස එහි බලධාරිහු පරිත්‍යාගශීලි ජනතාව ගෙන්ද ඉල්ලා සිටිති.

හැත්තෑ එකේ කැරළි ඇසුවෙමු. අසූව දශකයේ කැරළි දැක්කෙමු. අරමුණ කෙරෙහි එකඟ වුවද, එකඟ නොවූවද ඔවුහු කල පරිත්‍යාගශීලි කැපකිරීම් කිසිදා මතකයෙන් බැහැර නොවනු ඇත. විඩාබර රැහැයි නද අතර සත්‍යපාල වන්නිගම ඇතුළු දඹරැල්ලෙන් සමුගත් 28 දෙනා පමණක් නොව දස දහස් ගණනකගේ රුව සැඟව ගොස් ඇත. යෞවනය මරණයට හිමිකමක්වූ බිමක සිප් සතද තුරුළු කොට හිස් වා ගැබේ ඔවුහු එදා නික්ම ගොස්ය. වත්මන් පරපුර නෙතු ඇර එය කියවිය යුතුමය. (The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

ඡායාරූප විස්තර

1. ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.
2. සත්‍යපාල වන්නිගමගේ ජීවිතයේ විවිධ අවස්ථාවන්.
3. වන්නිගම උපන් සහ හැදීවැඩුණු දඹරැල්ලේ මහගෙදර
4. පියාවන වන්නිගමගේ දොන් පේදිරිස්, මව ජාසිංආරච්චිගේ සිරිහාමි, වන්නිගම ඝාතනයට එරෙහිව හඬ නැගූ වැඩිමහල් සොහොයුරාවූ කරුණාදාස, වන්නිගම පැහැරගැනීම ප්‍රථමවරට මාධ්‍ය මගින් හෙළිකල ලියුම්කරු වන්නිගමගේ දඹරැල්ලේ නිවසට 1988 ජනවාරි 25වැනිදා ගිය අවස්ථාවේදී වන්නිගමගේ මව වන එවකට 78 හැවිරිදි සිරිහාමි සිය කැමරාවට හසුකරගත් අයුරු.(වමේ සිට)
5. වන්නිගම පැහැරගැනීමට එරෙහිව 1988 ජනවාරි 22වැනිදා සංකේත වර්ජනයකට එක්වූ ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ආචාර්යවරු ආචාර්ය බෙල්ලන්විල විමලරත්න හිමි සහ සහාය මහාචාර්ය ගතාරේ ධර්මපාල හිමිවරුන්ගේ නායකත්වයෙන් සරසවිය වටා පෙලපාලි ගිය අන්දම(ඉහල) ඝාතනයකර පුළුස්සා මරාදැමූ වන්නිගමගේ සිරුර 1988 පෙබරවාරි 14වැනිදා ස්‍රා සංවිධානය වගකීම භාරගනිමින් පෝස්ටරයක්ද සමගින් අඟුණකොලපැලැස්ස වැටිය ප්‍රදේශයේදී දමාගොස් තිබූ අන්දම(පහල)
6. වන්නිගම උපන් දඹරැල්ල ගම්වැසියන් 28 දෙනෙකු 1989දී ඝාතනයට ලක්වූ අතර ඉන් 19 දෙනෙකු ඝාතනය කරන ලද්දේ ඇඹිලිපිටිය සෙවණ යුධ හමුදා කඳවුරේ නිලධාරින් විසින් 1989 නොවැම්බර් 19වැනිදා දඹරැල්ලේදී රැගෙන යාමෙන් අනතුරුවය. මෙසේ රැගෙන ගොස් එකම දින ඝාතනයකල අය අතර කේ.එච්.ඒ. ප්‍රේමදාස, කරුණාසේන විජේසිංහ, කේ.ඩබ්ලිව්.ඒ. ගුණසේන, කෝලිත දහනායක, ඒ.බී.කේ. පියසිරි, ප්‍රේමරත්න ගමගේ, ලියනාරච්චි, ඩඩ්ලි දිසානායක, ඇඩ්ලින් වීරක්කොඩි, සිරිල්, ගාමිණී දහනායක, කේ.එල්.ඒ. සිරිසේන, චමින්ද, බින්තැන ලියනගේ සිරිපාල, නිශාන්ත, කේ.ඒ. සරත් විමලසේන, කරුණාසේන විජේසිංහ, සරත් විමලසේන, කේ.එච්. ගාමිණී ඇතුළු 19 වේ.
7. (වමේ සිට) සත්‍යපාල වන්නිගමගේ කිට්ටුතම ඥාති පුත්‍රයාවු සෙවනගල මහා විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යා ගුරුවරයෙකු වන නිරෝෂන වන්නිගම(37), මෙයට 26 වසරකට පෙර ඝාතනයවූ සිය සැමියාවූ ආරියදාස සිහිකරන සුමනාවතී කළුආරච්චි(52), ඝාතනයවූ සිය සැමියා පියසිරි සිහිපත්කරන කළුආරච්චිගේ චන්ද්‍රිකා(51), ඝාතනයවූ සිය සැමියා සිරිපාල ආවර්ජනය කරන කොස්ගහගොඩගේ පියසීලි(59) සහ සමාජ සේවක චානක ප්‍රනාන්දු(38)
8. සුනිල් මාධවගේ දිවයිනේ 8වැනි පිටුවට  සුසිල් වික්‍රම නමින් වන්නිගම 1987 ජනවාරි 24වැනිදා ලියන ලද සටහනක අත්අකුරු.
9. වන්නිගමගේ ඝාතනයෙන් පසු රුහුණු විශ්ව විද්‍යාලය එහි සිසුන් විසින් 1988 ජුනි මස සත්‍යපාල වන්නිගම සරසවිය ලෙස නම්කල අවස්ථාව.
10. 1988 පෙබරවාරි 14වැනිදා ඝාතනයට පත්වූ වන්නිගම සහ දඹරැල්ලේදී ඝාතනයට පත්වූ 28 දෙනෙකු වෙනුවෙන් 2015 නොවැම්බර් 19වැනිදා දඹරැල්ලේ පැවති සමරු උත්සවයකදී ඔවුන් සිහිපත් කල අවස්ථාවක්.
11. දඹරැල්ලේ කාරියමඩිත්තේ පිහිටි වන්නිගම පුස්තකාලය වර්තමානයේදී.

The chairman of Avant Garde Security Company Nissanka Senadhipathi speaks out about the controversy surrounding the company, with Ada Derana – ‘What Happened?’ segment.

https://youtu.be/ipIRqQ2VVAU

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

මුණිදාස මට හමු වූයේ 1993 වසරේදී ඔක්තෝබර් මාසයේදීය​. අවුරුදු 24 පමණ වූ මුණිදාස වයසට වඩා මහළු වූ ගිලන්ව සිටියි. පුරා වසර පහක  කාලයක් නොකඩවා කසිප්පු පානය කිරීම නිසා ඔහුගේ බඩ ඉදිමී තිබේ. කළුබෝවිල රෝහල හෙවත් දකුණු කොලඹ ශික්‍ෂණ රෝහලේ වෛද්‍ය අංශයේ වාට්ටුවක ඇඳක් මත ඔහු වැතිරී සිටියි.

මුණිදාසට ප්‍රතිකාර කරන්නේ කායික රෝග විශේෂඥ වෛද්‍ය එස්. ඩී ෆොන්සේකා මහතා සහ කායික රෝග ජේෂ්ඨ වෛද්‍ය නිලධාරී ගාමිනී දිසානායක මහතාය​. තදබල ලෙස සිරෝසිස් රෝගයෙන් පෙලෙන මුණිදාස ගේ අක්මාව ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් අක්‍රියව යයි. විශ සහිත රසායණිකයන් ගෙන් පෙරණ  කසිප්පු පානය කිරීම නිසා ඔහුගේ ශරීරයේ අනෙකුත් ජීව ඉන්ද්‍රියන්ටද හාණි සිදුව තිබේ.  ඔහුට සිදු කොට තිබෙන රුධිර පාරවිළනය නිසා මඳක් සහන ගතියක් ඔහු කෙරෙන් දිස් වූවද ඔහුගේ ජීවිතය අවදානම් ය​. බීමත්කමට යොමුවූ තවත් යෞවනයෙකුගේ ජීවිතයක් මිළින වෙමින් පවතියි.

මම මුණිදාසට කතා කලෙමි. කිරි හරක් ඇති කරන ඔහු  ගම්බද දුප්පත් තරුණයෙකි. මිතුරන් ගේ සමාගම නිසා ඉතා තරුණ වයසේ සිට ඔහු මත්පැන් පානයට යොමු වී තිබේ. මේ ඔහු රෝහල් ගත කොට තිබෙන තුන් වන අවස්ථාවයි. රෝහලෙන් ප්‍රතිකාර ගෙන නිවසට ගිය මුණිදාසට නොබී සිටීමට නොහැකි විය​. අත පය වෙව්ල ද්දීත් ඔහු අසීරුවෙන් නැගිට ගොස් කසිප්පු පානය කොට තිබේ.

මුණිදාස පුරා මාස දෙකක් පමණ කළුබෝවිල රෝහලේ සිටියේය​. ඒ මුළු කාලය පුරා දිවා රෑ ඔහුගේ පියා ඔහුගේ ඇඳ අසල සිටියේය​. ඔහු ඉවතට ගියේ වැසිකිලි යාම සඳහා පමණි. සායම් ගිය කමිසයක් සහ සරමක් ඇඳ සිටි මැදි වියේ දුප්පත් මිනිසා තම පුතාගේ ඉරණම දැන සිටියේය​. එහෙත් එම ඉරණම ඉදිරියේ ඔහු අසරණ විය​. නමුත් සුසුමක් පවා නොහෙලමින් වාට්ටුවේ කොට බිත්තියට හේත්තුවී ඔහු තම පුතා දෙස බලා සිටියේය​.

අක්මාව ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් අක්‍රිය වීම නිසා රුධිරයට එක් වන විශ සහිත ද්‍රව්‍ය වල බලපෑමෙන් ඔහුගේ සිහිය පවා ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් වෙනස් වන්නට විය​. ඔහු අසිහියෙන් දෙඩවූයේය​. මෙම තත්වය Hepatic Encephalopathy  ලෙස වෛද්‍යවරු අනුමාන කළහ​.

දිනෙන් දින දුර්වළ වී යන සිය පුතු දෙස අසරණ දුගී පියා බලා සිටියේය​. එහෙත් ඔහු කඳුළු සැලුවේවත් සුසුම් හෙලුවේවත් නැත​. දරිද්‍රතාව නිසා ජීවන සටනට නිබඳව මුහුණ දීමෙන් ලත් පීඩන වලින් හෙම්බත්ව සිටි මේ මිනිසා දෛවයේ පහරදීම් වලට උපේක්ශා සහගතව මුහුණ දුන්නේය​. ඔහු අැඳ අසල තිබූ කෙටි බිත්තියට ශරීරයේ බර දී තම පුතු දෙස බලා සිටියේය​. ඔහුගේ දෙනෙත් වලින් ඉතා දුක්බර කතාවක් කියවීමට හැකි විය​. දශක එක හමාරකට පමණ පසුද ඔහුගේ වෙහෙසට පත් වූ දුක්බර දෙනෙත් මට අමතක නැත​. එම දෙනෙත් වලින් පියෙකුගේ හදවතේ තිබෙන  පුත්‍ර සෙනෙහස කියා පෑවේය​.

ඔහු කෑම ගත්තේ අසල කඩයකින් විය හැක​. බනිස් ගෙඩියක් කා කහට කෝප්පයක් බී සාගිනි නිවාගෙන තම පුතාගේ ඇන අසල සිටීම ඔහුගේ දෛනික චර්‍යාව විය​. නමුත් වෛද්‍යවරු රෝගියා අසලට එන විට ඔහු වහා ඉවත් වෙයි. හෙදියන් ගේ සහ උපස්ථායකයන් ගේ කෑගසීම් සහ විධාන වලටද ඔහු අතිශයින් කීකරු විය​. එය බලය රහිත දුගී මිනිසෙකුගේ යටහත් පහත්කම සංකේතවත් කලේය​.

දිනපතා මුණිදාසගේ සුව දුක් විමසීමට මම පුරුදුව සිටියෙමි. සිහිය ඇති අවස්ථා වලදී ඔහු ඉතා අහිංසක ලෙස අසන ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු දෙයි. ඔහුගේ දෙතොල් වියළිය​. මුහුණ සුදුමැළිය​. අතපය කෝටු දෙකකි. බඩ ඉදිරියටම නෙරා තිබේ. සුරාවට ධූර්තවීම කොතෙක් දුරට ඔහු තුලින් වර්ධනය වී තිබේද යත් දැන් ඇඳෙන් නැගිට යාමේ හැකියාව තිබුනහොත් ඔහු එලියට ගොස් කසිප්පු වඩියක් බී එනු ඇත​. සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනය නොව සාමන්‍ය අධ්‍යාපනයද ඉහලට ලැබීමේ වරම අහිමි වූ මුණිදාස මරණ ආශය කරා යොමු වීම අරුමයක් නොවීය​. එහෙත් ඔහුගේ පියාගේ හද තුල දැවෙන ගින්න ඔහු දැන සිටියේද යන්න ප්‍රශ්නාර්ථයකි. ආදරය සෙනෙහස කිසිදින නොපෙන්වූවත් පියා පුතා දෙස බලා සිටි අයුරින් ඔහු තුල තම පුතා කෙරෙහි තිබූ සෙනෙහස මහමෙරක් තරම් විය​.

සිකුරාදා දිනෙක මම මුණිදාස සමග වචන කිහිපයක් කතා කලෙමි. ඔහුගේ තත්වය වඩාත් බරපතලය​. සති අන්තය නිවාඩු ගොස් සඳුදා මම යළි පැමිනියෙමි . මුණිදාස සිටි ඇඳේ වෙනත් රෝගියෙකි. අර දයාබර පියාද දකින්නට නැත​.

“මුණිදාසට මොකද උනේ ? මම නේවාසික වෛද්‍ය සබේශන් ගෙන් ඇසුවෙමි.

“මුණිදාස ඉරිදා රෑ මැරුනා “ඔහු මට පිළිතුරු දුන්නේය​.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

by Rajeewa Jayaweera Courtesy Island

Shortly before 11 PM on Wednesday evening, after a debate lasting over 11 hours in the British House of Commons, the Speaker announced “397 for the Ayes and 223 for the Nays. So the Ayes have it.” Prime Minister David Cameron (DC), in his address had forcefully stated his case for the need to “use all force against the woman raping, Muslim-murdering medieval monsters of IS”, who he warned were a “death cult” that was “plotting to kill us and radicalise our children right now”. Sixty six Labour MPs voted with the government. Within 57 minutes of the announcement, the first two RAF Tornado jets of the six based in Cyprus were dropping their bomb loads over ISIL territory. DC had finally got his war. Two more Tornados and six Typhoons are due to boost RAF’s fleet in Cyprus shortly.

DC’s 36 page memo justifying his case to take Britain to war is being compared to Tony Blair’s notorious ‘dodgy dossier’ justifying Britain’s war with Iraq in 2003, when he claimed Iraq possessed WMDs capable of reaching London within 45 minutes after launch. ISIL controlled area in Iraq and Syria is similar in extent to England and Scotland. It has around 30,000 fighters. DC’s memo outlines the need to destabilize ISIL’s military and economic capabilities through aerial bombardment but falls short of a second phase of ‘boots on the ground’, so necessary in such operations. Britain and its allies have learnt its lessons in Afghanistan, Iraq and Libya. DC’s plan is to assign that part of the task to around 70,000 Syrian opposition fighters on ground, who he claims “do not belong to extremist groups”. However details were rather vague. He did not elaborate who these groups, if they could be moulded into a small but efficient fighting force and if they were up to the task of evicting ISIL’s fighting formations. It is not a secret that groups opposed to Syrian President Assad’s rule are varied and divided amongst themselves. Assuming these groups are able to take over from a defeated ISIL, there is no guarantee they would not split into different groups fighting amongst themselves similar to the current situation in Libya.

What triggered the Russian bombardment of ISIL was the downing of an aircraft full of Russian holiday makers returning to Russia from Egypt. What triggered French President François Hollande to commence a merciless campaign of aerial bombardment was the killing of 130 French citizens in Paris on 18 November. He even buried his differences with Russia’s President Putin and travelled to Moscow to obtain the latter’s support to form a grand coalition to fight ISIL. An opinion poll survey conducted in UK by ComRes confirmed that 60% in the UK after the Paris massacre favoured British military strikes in Syria, giving DC a golden opportunity to obtain parliamentary approval to send in the RAF which he failed previously.

It is relevant to compare the present blood lust of the British and French governments for ISIL in light of the non-stop mantra ‘negotiate a peaceful settlement’ preached to GoSL during its conflict with LTTE terrorists. It is relevant to question the justification for British and French refusal to sell weapons to Sri Lanka to fight terrorism. It is relevant to question the attitude of both British and French governments during days when bomb explosions resulted in more than 130 dead on several occasions. It is relevant to question the hurried visit to Sri Lanka by Foreign Secretaries of Britain and France, David Miliband and Bernard Kouchner in late April 2009 to press GoSL for a humanitarian truce and permit the LTTE leadership trapped inside a few square kilometres to be evacuated. It is relevant to question both Prime Minister Cameron and President Hollande if they would permit a humanitarian truce to evacuate ISIL leadership, should they ever be surrounded and trapped.

On Friday, 27 November, a rally was held at the Wembley Arena in London to commemorate the life of Prabhakaran. It had over 20,000 participants. From their appearance and attire containing maps of the North and East of Sri Lanka identified in yellow as Eelam, it was obvious they were members of the Tamil diaspora in UK. Cleverly designed flags depicting the Tiger head, sans rifles to overcome British law were on display.

Did not the British authorities who granted approval for the event realise the purpose of this rally? Did the British security establishment, currently in the highest state of alert forget that Prabhakaran, whose life was being commemorated was the dead leader of LTTE proscribed in UK since 2000 and one of the most ruthless terrorist organizations in the world till six years ago.

The act of permitting a rally in London to commemorate the life of Prabhakaran is similar to permitting a group of former Iraqi Baathists to commemorate the death of Saddam Hussain in London, or a group of Al Qaeda supporters to commemorate the death of Osama bin Laden in London.

Notwithstanding Britain’s claim of a tolerant, inclusive and enlightened society, needless to say approval for such events to be held in London would not have been received. One wonders if in the eyes of the British government, Prabhakaran is considered less evil than Saddam Hussain or Osama bin Laden? Or, is it the power of the block vote and political donations which makes the difference?

The present administration in Sri Lanka has de-proscribed many diaspora organizations and individuals which is essential for reconciliation. However, it is hoped de-proscription has been carried out after a thorough investigation into each organization / individual and not haphazardly to suit political agendas of individual Ministers. It is also hoped the present administration who claim to have reset relations with the west, especially with USA and UK would take up the issue with British authorities in an appropriate manner.

Gamini Gunawardane Courtesy Island

In your editorial of 1st December you referred to the Prevention of Terrorism Act. That set me thinking with the question why it was proposed to our government and acceded to by us, to do away with the Prevention of Terrorism Act? Curiously, it is proposed by some of the main proponents of UN Resolution such as the US and UK and supported by India, while themselves having in their law, anti terrorist enactments such as the Patriots Law etc. in the US which are even more intrusive than our terrorism law, all intended to preserve their democracies and uphold the Human Rights of their people. On the other hand, countries like France who interceded with Sri Lanka government to have spared the Terrorists here, are now gearing themselves to go all guns blazing against ISIS Terrorism. In such circumstances why is it that they are insisting that Sri Lanka should do away with this law, while warning other countries of the possibility of Terrorism spilling over to other parts of the world too?

I see an ulterior motive in this. Once the Prevention of Terrorism Act is lifted all persons so far convicted of all offences and others who are held under the same Act to be charged, will be released as the law under which they were convicted and are to be charged no longer exists! Then the question arises, to satisfy whom is this measure?

This move has precedence. When J. R. Jayewardena came to office in 1977, there were two kinds of offenders convicted under the Criminal Justice (Special Provisions) Commission Act. One group was those convicted for large scale violations of Exchange Control offences and the others were those convicted for the ’71 Insurgency led by Rohana Wijeweera. JR openly said that among the former group were some of his friends whom he thought were convicted under some provisions of an unfair law. He then went on to abolish the Criminal Justice (Special Provisions) Commission Act.Accordingly JR’s friends were released. Perhaps, may be as an unintended outcome, JVP Terrorists including Wijeweera too were released, as the law under which they were convicted no longer existed. As an adverse consequence of this ill-motivated action of JR, he and the country were confronted with the same dragon in 1988-90 in the form of the 2nd JVP Terrorist Insurrection. It resulted in the violent deaths of estimated 60,000 people besides extensive damage to government property such as electrical installations, buses and agricultural offices etc. To my recollection, at least one MP was killed and also SSP Terrance Perera (posthumously promoted DIG) and so many other police and army personnel. (Strangely, there was no outrage by the ‘International community’ regarding violation of Human rights of these 60,000 odd people including Wijeweera himself, at that time or after). The bigger issue was that this uprising was so strong that it nearly toppled the government.

I recounted this incident to illustrate the dangers of such short sighted self serving acts of governments. Such governmental decisions should be made with great circumspection. It brings to mind the old Sinhala saying, ‘Do not throw away the green leaves you picked merely on seeing some runaway deer’. This is a caution not to be carried away by current comfort zone, and imagining that it will continue to be so.

What are the possible outcomes of doing away with the Prevention of Terrorism Act? Chief among the many adverse possibilities is that the state will be in a defenceless position in the event of an outbreak of organized political/ the Criminal Justice (Special Provisions) Commission Act, the Criminal Justice (Special Provisions) Commission Act,- The Criminal Justice (Special Provisions) Commission Act. terrorist violence in the future, not necessarily a resurrection of the LTTE. It will weaken the state. It will become vulnerable to destabilization. Destabilized nation becomes a weak state. A weak state becomes manipulable both by internal and external powers. Thus our sovereignty is threatened. This is how the external powers, especially the Western Powers will like to have, a nation easily pliable by them.

Gamini Gunawardane

Courtesy The Daily Mirror

It is absolutely right to take decisive action against terrorists when they threaten the lives of innocent citizens.”
The speaker of these words was not former president Mahinda Rajapaksa or anyone in his government, but British Prime Minister David Cameron, expressing solidarity with French President Francois Hollande in the wake of the recent terror attacks in Paris. But it appears that what’s sauce for the goose is not sauce for the gander, as Western powers push for implementation of a US-led resolution crafted to make the Sri Lankan armed forces suffer ‘consequences’ for their role in defeating terrorism, in a part of the world far away from theirs.

The eruption of  IS terror in Paris came at a time when in Sri Lanka, the Paranagama Second Mandate Report  had become a subject of discussion, bringing into sharp focus the monumental hypocrisy of the Western political project in Sri Lanka. What is more surprising however is that the Government of Sri Lanka (GoSL) seems to be collaborating in it (having co-sponsored the resolution, for example).  There was some irony too in the fact that even while GoSL was (quite rightly) sending condolences to Paris, it was reportedly hauling up its own former service chiefs who led the fight against terrorism, before one of its numerous ‘Commissions of Inquiry.’

The peculiar trajectory of the debate over the Paranagama Report, both in and outside Parliament, dogged by various attempts to discredit it, have left many people perplexed, and many questions unanswered.

Darusman up-ended
The most significant contribution of the ‘Report on the Second Mandate of the Presidential Commission of Inquiry into Complaints of Abductions and Disappearances’ (or the ‘Paranagama Report’) to the war crimes debate is that it convincingly up-ends the main allegations contained in the Darusman Report (Report of the UN Secretary General’s Advisory Panel).  The Darusman Report’s assertion that ‘a range of up to 40,000’ civilian deaths during the last phase of the war ‘cannot be ruled out,’ was reported in the media as if it was a factual statement that 40,000 civilians died. Some reports went further citing this ‘UN Report’ as having found that ‘over 40,000’ had been killed.  Before long the world became prisoner of the Darusman narrative,” as the Paranagama Report put it. The Darusman Report was also a key source for the OISL (OHCHR Investigation on Sri Lanka). So the Paranagama Report, in demolishing the erroneous claims of the Darusman Report, to a large extent debunks the OISL’s allegations as well. It’s worth asking if the potentially double-barrelled assault contained in the Paranagama Report would explain why it seems to represent such a threat to certain interests.

The Commission headed by retired High Court Judge Maxwell Paranagama was appointed by former President Mahinda Rajapaksa. But by no means is its Report a ’whitewash’ of the political or military leadership of that regime, any more than the LLRC report could be described as a whitewash.  Its mandate is on a continuum with that of the LLRC. Aspects of it may not be to the liking of nationalists on either side of the ethnic divide. The Commission’s objective it says is to present a balanced narrative by conducting a proper analysis of the final phase of the conflict – the period between January and May 2009 – taking into account expert military and legal advice.”

ISIL and LTTE strategies similar
The Report goes beyond much of the other literature on the war by comprehensively setting out the legal framework governing conflict situations (Chapter 6), and then proceeding to analyse the ‘complex legal standards’ applicable to military operations such as those that took place in the final phase.
The Commission had the benefit of input from a foreign Advisory Panel comprising Sir Desmond de Silva QC (UK), Sir Geoffrey Nice QC (UK) and Prof David M Crane (USA), whose legal opinions became the ‘legal bedrock’ of the Report.  The Advisory Council had a supporting team of experts as well. It included Major General John Holmes DSO, OBE, MC (UK), former Commanding Officer of Britain’s Special Air Services, who provided an Independent Military Report. This invaluable Annex to the Report gives an assessment of the Sri Lanka Army’s operations in the specific circumstances of the last phase of the war from a military analyst’s point of view. Holmes tests the SLA’s conduct against the applicable principles of distinction, military necessity and proportionality.

Without a doubt there were civilian casualties” says the Paranagama Report  The key question is whether in the main those civilians were killed unlawfully or as a tragic and unfortunate consequence of a campaign which was proportionate to the military objective sought. ”  Independent military analyst Holmes expresses the opinion that it was a wholly unique and unusual hostage taking situation.”  He adds that ISIL in Syria has adopted some of these strategies, forcing the allied coalition in Iraq to make hard choices in the overall protection of the civilian population and the stability of the region.” The former SAS Commander describes the final phase of the war in Sri Lanka as a ‘unique event.’  In fact, I do not believe that the strategic difficulties of resolving the last phase of the war have been fully appreciated by military strategists until relatively recently” he says.

In his opinion, the situation faced by the SLA would have posed a dilemma for the very best trained and equipped armies in the world.” He says it is extremely difficult to sustain an accusation of the deliberate killing of civilians by the SLA by shelling, which had the artillery potential over a very short time to devastate the temporary civilian encampments …” (para 81).  Holmes concludes, on the evidence, that the SLA’s operations, in broad terms, were proportionate in the circumstances” (para 83).

No ‘system crimes’ by SLA
This Expert Military Report shows that there is no case to be made for ‘system crimes’ by the SLA in the crucial final months of the war.  All the evidence discounts any form of  deliberate policy or systematically reckless or disproportionate conduct …” (para 77)

the Paranagama Report however addresses the principal allegations made against the GoSL and the SLA and says there may be individual instances of IHL violations which could amount to war crimes and must be the subject of a ‘judge-led investigation.’

The Paranagama Report adds new dimensions to the war crimes debate through 1) a detailed discussion on the laws of war and 2) providing an independent military expert’s opinion. It differs from previous reports in other ways as well:

• It is meticulously referenced and footnoted, showing that the authors have done a thorough survey of the existing literature

• Its sources are named, not anonymous

• It uses information from Wikileaks cables. For instance it is able to say US diplomatic cables acknowledged that the LTTE was pursuing a monstrous campaign of cannibalizing its own people , particularly children” (para  259). 

• It has the benefit of insights gained through its First Mandate, which involved hearings held across the North and East of the country, during which it heard first hand witness testimony from relatives of the disappeared.

Given the above factors, and given the stellar credentials of its foreign expert team – some of whose members have experience on the UN’s own international tribunals – the attempts to vilify the Paranagama Report seem all the more strange.

Attempts to discredit 
Coincidentally, both the UN Rights Chief Zeid Al Hussain (in his statement to the Human Rights Council in Sept.) and the UN Working Group on enforced or involuntary Disappearances (at the end of its visit in Nov) made the identical recommendation with regard to the Paranagama Commission. Both called for its disbanding, and for transferring its cases to a ‘credible and independent institution.’ No proper rationale was offered by either of them for this call, apart from indications that ‘stakeholders’ had conveyed their dissatisfaction. The question that naturally arises is whether both the UN Rights Chief and the UN-WGEID had been lobbied by the same interest group, with a view to discrediting the Paranagama Commission and its Report.

In Parliament during the debate on the US-led resolution, TNA member M A Sumanthiran said he had complained to the UK Bar Standards Committee regarding Sir Desmond de Silva QC, who headed the Commission’s Advisory Council, claiming that he had given a legal opinion on aspects of the war to former president Rajapaksa for which he had been paid.  Some government ministers, also during that parliamentary debate, disparaged the Paranagama Report saying it was ‘worse than the OISL Report.’ Following these remarks Justice Paranagama issued statements to the media protesting misrepresentations made to the public.

Blows the LTTE’s cover
It’s not surprising that those influenced by Tamil diaspora organisations would oppose the Paranagama Report. The GTF for instance has insisted on an international investigation of alleged war crimes, whereas the Paranagama Report recommends a domestic mechanism that met international concerns. Pro-LTTE sections would be particularly alarmed because the Report blows the LTTE’s cover by showing that the LTTE was principally responsible for the loss of civilian life in the last phase of the war (para 42).  Western-based LTTE activists and fundraisers would have reason to fear this Report because it is backed by a team of Western experts including a military analyst of international repute. As a result this Report may have greater credibility in the eyes of a Western readership than, say, the LLRC Report.

The reasons for the GoSL seeking to undermine this Report remain inexplicable, seeing that it offers the best defence, so far, of the conduct of its armed forces. Despite calls from Opposition ranks to submit the Report to the Human Rights Council in Geneva the GoSL did not do so.

It would be a sad commentary on the GoSL if its only reason for seeking to discredit the Paranagama Commission is that it was appointed by political rivals of the previous regime. If the government’s goal is reconciliation and if, as it says, it hopes to achieve this through a process that involves truth-seeking and wide consultation, shouldn’t the Report be made part of the national and international discourse – whether or not some people disagree with its content?  – See more at: http://www.dailymirror.lk/98237/the-paranagama-report-who-s-discrediting-it-and-why#sthash.3UYdIevd.dpuf

by Dr A.C.Visvalingam President, CIMOGG Courtesy Island

On 27 September 2015, the SUNDAY ISLAND published an article titled “THE FIRST 260 DAYS OF THE CURRENT GOVERNMENT” sent by the Citizens’ Movement for Good Governance (CIMOGG) regarding what were then seen as the pluses and the minuses of the Sirisena-Wickremesinghe government during its first 260 days in power. At that point of time, we were inclined to give greater emphasis to the pluses than to the minuses on the presumption that public approbation would encourage the government to aim for more pluses in the future. Very disappointingly, the reality has proved to be otherwise.

Those with whom we have exchanged views over the past 65 days on S-W’s record have expressed sentiments such as the following: “politicians cannot be expected to change their spots however sweetly they may talk”, “power has gone to this lot’s heads five times as fast as in the case of their predecessors”, “the election platform promise to abolish nepotism was a premeditated and callous lie”, “Sirisena may have been sincere at the beginning about not wanting a second period as Executive President, but it is becoming clearer by the day that he yearns to win the next Parliamentary elections under a suitably-worded new Constitution and become Prime Minister with virtually the same powers”, “in order to further his ambitions, Sirisena has decided to place the interests of the Sri Lanka Freedom Party ahead of Sri Lanka’s”, “the whole exercise leading up to the change of regime has been a monumental confidence trick” etc. As we are still in no man’s land about the 20th Amendment, the Right to Information Act, the Audit Act and other promised legislation, there was no basis on which we could have ventured to disagree with these negative assessments.

Many years ago, probably when he was Prime Minister for a short period during President Chandrika Kumaratunga’s time, Ranil Wickremesinghe is believed to have been keen to have a Colombo Port City. However, when President Mahinda Rajapaksa took steps to get Chinese help to get the project going many years later, Wickremesinghe gave a public warning that, when his government came back into power, the project would be voided. Rajapaksa ignored this threat. Unfortunately, binding contracts had been signed between the government of Sri Lanka and the contractor in respect of this project during Rajapaksa’s reign. These contracts cannot be cancelled without incurring astronomical losses. It is only the fact that the contractor has probably not fulfilled certain of his contractual obligations that has given the government some leverage to re-negotiate the contract. We do not know which of the contractual terms have been amended because the S-W government continues to keep the public in the dark.

Coming to the “education” budget, imagine a lazy character whose father gifts him a piece of land worth Rs 20 million and says: “Use it to earn enough to meet your financial needs in the future.” What does the son do? He gets his property revalued every year. Assuming that land prices go up by 7% a year, he is able to show that he gets an “income” of Rs1.4 Million a year. It clear that such an “income” is not the result of increased productivity. It appears that a revaluation of this nature has “increased” the allocation for education from 2.5% in the past to 6% in the 2016 Budget. This type of accounting gymnastics, without adequate disclosure, makes the public distrust government for allowing misleading budgetary information to be disseminated.

We were sickened to learn some days ago that the authorities have just realized that there is an Elections Commission but no legislation to permit it to function! No one has taken the initiative to get this lacuna filled from as far back as 2001, when the 17th Amendment (the forerunner of the 19th Amendment) was brought into the Constitution.

Whatever explanations the Attorney General may give about his Department’s performance in bringing influential criminals to justice, there is a widespread perception among ordinary citizens that secret pressure continues to be exerted on the Department to delay, if not prevent, energetic action being taken against powerful persons, past and present. This belief is strengthened by a confession made by the Minister of Justice that he prevented Mr Gotabhaya Rajapaksa from being arrested. Why only GR? In any case, is it permitted for a Minister to interfere in the functioning of the Police and the Attorney General’s Department?

A very early move by Sirisena was to appoint one of his brothers to a very highly-paid position in Sri Lanka Telecom in a naked exhibition of nepotism. It seems to have encouraged Minister Arjuna Ranatunga to do likewise.

It does not matter which party gets elected to power; one of its primary objectives would be either to change the ordinary laws or, worse still, the provisions of the Constitution itself so as to give Members of Parliament (MPs) more and more powers, privileges and perquisites at the expense of the people. Obviously, therefore, citizens would be failing in their civic duty if they leave everything to our MPs to decide. Indeed, the warning signals are out already. Wickremesinghe has said that the MPs now in Parliament would work out the details of the Constitution by consulting the public. Judging by what Presidents and Parliamentarians have done wholesale and piecemeal to our Constitution previously, we are very apprehensive..

Minister Ravi Karunanayake has given an amnesty to encourage those who he says have US$6-8 billion in Swiss banks to transfer such funds to Sri Lankan banks without facing any penalty or investigation regarding the source of these funds. We have warned that this kind of amnesty will only foster further corruption whilst costing the wrongdoers little or no loss. The serious repercussions of this exercise can be gauged from the fact that Karunanayake has stated that only USD 450 million has been brought in.

We have asked the government to investigate and tell the people of Sri Lanka what has happened to the huge stock of gold and foreign currencies accumulated by the LTTE, not to mention the bank accounts, ships, properties etc which were under the guardianship of “KP”. Are we being asked to believe that he was caught empty-handed and brought back on account of the generosity and selflessness of those then in authority? The S-W government, too, has given no hint as to what has happened to these vast secret assets. Being cynics, we may be forgiven for assuming that the new set of robbers has persuaded the old set of robbers to share the spoils. The last thing we remember in this connection is the farcical show that was put on in Temple Trees where about 500 out of the thousands who gave up their gold to the LTTE were allegedly given one sovereign each. Has the S-W government nothing to say about these matters?

Could anyone fault our citizens if they conclude that they have been deceived and betrayed?

Courtesy adaderana

Former President Mahinda Rajapaksa today accused the government of hastily” releasing hard core terrorists” without regard to the nation’s security due to political pressure from certain interested quarters.

The Kurunegala District UPFA MP was delivering a speech in Parliament for the first time since being elected at the General Election in August.

He stated that after the LTTE was defeated in 2009 there were about four attempts of varying severity by separatist terrorists to regroup in the North but due to the vigilance” of his government they were able to nip all those attempts in the bud.”

I see now that this vigilance no longer exists,” he declared.

My government rehabilitated and released over 11,000 LTTE cadres and retained in custody only those considered to be dangerous to the community, he said.

The present government has been hastily releasing hard core terrorists without regard to the nation’s security due to political pressure from certain interested quarters.”

While dangerous LTTE detainees are being released, the Prevention of Terrorism Act is being used to imprison members of the military,” he charged.

He stressed that the PTA was enacted to deal with terrorism and not to detain members of the armed forces.

Rajapaksa also slammed the current administration’s ill-conceived” foreign policy, which he claims is based on bending over backwards” to please certain foreign governments which are in turn influenced in their policy towards Sri Lanka by various Tamil Diaspora organisations which can deliver votes at elections in those countries.

The ex-President called upon the government not to place the nation’s security in jeopardy over petty political considerations” and due to their antipathy” towards him and the government he led.

Full Speech: 

Hon. Speaker,

In 2009, we militarily defeated the LTTE which had been officially named by the US Federal Bureau of investigation as the deadliest terrorist organisation in the world. Though we had defeated the military machine of the LTTE, their political and financial structures based in Western countries remained intact. Therefore, my government maintained constant vigilance to ensure that there was no resurgence of terrorism in Sri Lanka. There were about four attempts of varying severity by separatist terrorists to regroup in the North but due to our vigilance my government was able to nip all those attempts in the bud.

I see now that this vigilance no longer exists. My government rehabilitated and released over 11,000 LTTE cadres and retained in custody only those considered to be dangerous to the community. The present government has been hastily releasing hard core terrorists without regard to the nation’s security due to political pressure from certain interested quarters.

While dangerous LTTE detainees are being released, the Prevention of Terrorism Act is being used to imprison members of the military. The PTA was enacted to deal with terrorism, not to detain members of the armed forces.  If any investigation is to be carried out into the conduct of military personnel, the government has a duty to deal with the issue under the laws applicable to the military or under the ordinary law of the country. That is a basic curtsy that we have to extend to members of the armed forces who sacrificed so much for the country. We have to be heedful of the self respect of our armed forces.

Officials of foreign organisations have been permitted unfettered access to Sri Lanka’s military installations such as the Naval base in Trincomalee. This has resulted in an immediate danger posed to members of the intelligence wing of the Navy reminiscent of the situation that arose after the Milenenium city betrayal in 2002.

Hon Speaker,

We have to be mindful of the events which occurred on the so called Mahavir day marked recently. The black flags and the posters on the Jaffna campus openly deified Prabhakaran and called for the establishment of Eelam.  The provincial council of the Northern Province ordered that schools be closed and hartals and hunger strikes were organised in the North to bring pressure to bear on the government to release dangerous terrorists. A 17 year old youth jumped in front of a moving train and committed suicide. It is said that a letter was found in his possession demanding that LTTE prisoners be released forthwith. It is not possible to believe that a teenager would have resorted to this behaviour without instigation and elaborate planning by others. We must be mindful of where these incidents are leading the country.

Despite the danger signs that have been manifesting themselves, the government has taken the ill-advised move of removing the proscriptions on eight pro-LTTE organisations and 269 individuals. I have seen on the internet photographs of the Tamil Youth Organisation and the Canadian Tamil Congress both of which were recently de-proscribed,  hoisting the Eelam flag and paying public homage to Prabhakaran. These are organisations which my government banned to safeguard Sri Lanka’s security but they have all been irresponsibly de-proscribed by the current administration.

Officials of foreign governments have visited our country and made demarches to Sri Lanka’s leadership about withdrawing the military from the Northern province. Decisions with regard to the deployment of troops are matters that should solely be within the sovereign jurisdiction of Sri Lanka. I cannot approve of officials of foreign governments declaring that they will remain ‘cautious and vigilant’ with regard to military matters in Sri Lanka.

The root cause of these problems is the ill-conceived foreign policy of the current administration which is based on bending over backwards to please certain foreign governments which are in turn influenced in their policy towards Sri Lanka by various Tamil Diaspora organisations which can deliver votes at elections in those countries.

Hon Speaker,

In October this year, the present government ill-advisedly accepted and co-sponsored a resolution against Sri Lanka which is based on a report which states that there are ‘reasonable grounds to believe’ that Sri Lanka’s armed forces committed grave crimes during the last phase of the war against the LTTE.
In terms of this resolution the government has agreed to establish a war crimes court to try Sri Lankan military personnel with the participation of foreign judges, prosecutors and investigators and to allow this mechanism to obtain funding from foreign countries. They have also agreed to reform the domestic law to bring it into line with the laws implemented by international war crimes tribunals.  They have also undertaken to remove through an administrative process members of the military suspected of having committed human rights abuses even if there is insufficient evidence to charge them in a court of law.

When the British prime minister met our President recently, the former made an offer of six million pounds to reform the military. I do not believe that foreign governments should be sponsoring the reform of Sri Lanka’s armed forces nor should any such reform be done due to pressure from overseas.

I have come to learn that the senior military officers who led the various Divisions during the final phase of the war are to be retired without being given the usual service extensions. When these officers retire, they lose the institutional backing and protection provided by the military. Sending these officers on retirement at a time when war crimes investigations are being spoken of is a clear case of deliberately abandoning these officers. It is my view that these officers should be granted service extensions by the government until the danger abates.

The government has also agreed amend the Public Security Ordinance and to repeal the Prevention of Terrorism Act and replace it with legislation acceptable to the foreign powers. I see this as a reckless dismantling of the country’s core security legislation.

Hon. Speaker,

The State owned Rakana Lanka Security Service built up a successful maritime security service in the Indian ocean region during my administration. More than twenty private security companies collaborated with Rakna Lanka in this enterprise in various capacities. Sri Lanka earned a considerable amount of foreign exchange through this endeavour and it continued to function under the present government until very recently. But now I find that the government has for political reasons embarked on a course of action aimed at completely destroying this successful maritime security service which functioned with the approval of the relevant UN bodies.

Key individuals who provided political and military leadership to the war effort are now being hauled virtually on a daily basis before various police financial investigation units and commissions of inquiry probing allegations corruption and fraud. I believe this is being done to tarnish the image that these individuals built up in the country by providing leadership to the war effort. I know that the people are following these developments carefully.

I wish to call upon the government to not to place the nation’s security in jeopardy over petty political considerations and due to their antipathy towards me and the government I led.

Thank you.

(හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා විසින් 2015 දෙසැම්බර් 04 වෙනිදා පාර්ලිමේන්තුවේ කළ කතාවේ පිටපත)

ජාතික ආරක්‍ෂාව සම්බන්ධයෙන් සැලකිල්ලට ගත යුතු කරුණු

ගරු කථානායකතුමනි,

ලෝකයේ දරුණුතම ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානය හැටියට ඇමරිකාවේ එෆ්.බී.අයි ආයතනය විසින් නිලවශයෙන්ම නම්කර තිබුණු කොටි සංවිධානය අපි 2009 දී යුදමය වශයෙන් පරාජය කලා. අපි අවසන් කලේ ලංකාවේ ක‍්‍රියාත්මක වූ කොටි සංවිධානයේ යුදමය අංශයයි. බටහිර රටවල් පදනම් කරගත් ඔවුන්ගේ දේශපාලන හා මුල්‍යමය ව්‍යුහයන් ඒ ආකාරයෙන්ම පැවති නිසා ත‍්‍රස්තවාදයට නැවත හිස එසවීමට නොහැකි වන ආකාරයට මගේ ආණ්ඩුව නිතරම අවධානයෙන් පසුවුනා. යුද්ධයෙන් පසු නැවතත් උතුරේ ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් ගොඩනැගීමට අවස්ථා හතරකදී පමණ උත්සාහයක් තිබුණු අතර ඒ සියලූම උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ කරන්න අපට පුලූවන් වුණා.

ජාතික ආරක්‍ෂාව ගැන දැන් එවන් අවධානයක් නැතිබව මම කණගාටුවෙන් වුනත් සදහන් කරන්න  ඕන. මගේ ආණ්ඩුවෙන් හිටපු කොටි සාමාජිකයන් 11000 කට වඩා වැඩි ගණනක් පුණරුත්තාපනය කර නිදහස් කල අතර දිගටම රැදවුම් බාරයේ තබාගෙන සිටියේ රටට විශේෂයෙන්ම අවදානම් සහගත භයානක ත‍්‍රස්තවාදීන් දෙතුන්සීයක් පමණි. වර්තමාන ආණ්ඩුව රටේ අරක්‍ෂාව ගැන කිසිදු තැකීමක් නැතිව විවිධ ජාතිවාදී දෙමළ දේශපාලන කණ්ඩායම් වලින් එන බලපෑම් නිසා මේ දරුණු ගනයේ ත‍්‍රස්තවාදීන් දැන් මුදාහරිමින් ඉන්නවා.

භයානක ත‍්‍රස්තවාදීන් මේ ආකාරයට මුදාහරින අතර යුද හමුදා සාමාජිකයන් විවිධ චෝදනා මත ත‍්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගෙන රදවාගැනීම සිදුකරනවා. ත‍්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත ගෙනාවෙ ත‍්‍රස්තවාදය මර්දනය කරන්න මිස ආරක්‍ෂක හමුදා සාමාජිකයන් හිරබාරයට ගැනීමට නොවේ. ආරක්‍ෂක හමුදාවේ සාමාජිකයන් සම්බන්ධයෙන් යම් විමර්ශනයක් කිරීමට අවශ්‍ය නම් එය හමුදා නීතිය යටතේ නැතිනම් රටේ සාමාන්‍ය නීතිය යටතේ කල යුතුව තිබුණා. අපේ රට වෙනුවෙන් සියල්ල කැපකල ආරක්‍ෂක හමුදා සාමාජිකයන්ගේ ආත්මගරුත්වය ගැන අපි කල්පනාකාරී වෙන්න  ඕන.

ඒ විතරක් නෙවෙයි විවිධ විදේශීය සංවිධාන වල නිලධාරීන්ට ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආරක්‍ෂක හමුදා කදවුරු වලට ඇතුලූ වීමට සම්පූර්ණ නිදහස දීල තියෙනවා. මෑතකදී මෙවැනි පිරිසක් ත‍්‍රිකුණාමලයේ නාවුක අංගනයට ඇතුල් වීම හේතුවෙන් නාවුක හමුදාවේ බුද්ධි අංශයට විශාල බලපෑමක් ඇතිවෙලා තිබෙනවා. 2002 මිලේනියම්සිටි පාවාදීමට සමාන ක‍්‍රියාකාරකම් මේ ආණ්ඩුවෙන් දිගටම සිදුවෙනවා.

ගරු කථානායකතුමනි,

මෑතකදී පවත්වනු ලැබූ ඊනියා මහාවීර දිනයේ සිදුවීම් ගැන අපි අවධානයෙන් ඉන්න  ඕන. යාපනයේ විශ්ව විද්‍යාලයේ කලූ කොඩි ඔසවා ප‍්‍රභාකරන්ට ආවඩමින් ඊලම් රාජ්‍යයක් ඉල්ලමින් පෝස්ටර් අලවල තිබුණා. ඒ අතරතුර දැනට අත්අඩංගුවේ සිටින කොටි සාමාජිකයන් නිදහස් කල යුතුයැයි කියා ලියුමක් ලියල තියල අවුරුදු 17 ක දෙමළ තරුණයෙක් කෝච්චියට පැන සියදිවි නසාගෙන තියෙනව කියල කියනව. වෙන කිසිවෙකුගේ උසිගැන්වීමක් නැතුව, අනුන්ගේ සැලසුම් සහගත මැදිහත් වීමක් නැතුව අවුරුදු 17ක ළමයෙක් මෙවැනි තීන්දුවක් තනියම ගනීවි යැයි විශ්වාස කරන්න පුලූවන් කාටද ? උතුරේ පළාත් සභාව විසින් පාසැල් වසා දමල ත‍්‍රස්තවාදීන් නිදහස් කරන්නැයි ඉල්ලමින් උතුර පුරාම හර්තාල් හා උපවාස සංවිධානය කරල තියෙනව. මේ සියලූ සිදුවීම් හරහා රට යන්නෙ කොතනටදැයි අපි කල්පනා කරන්න  ඕන.

මේ සියලූ අවදානම් සහගත ලක්‍ෂණ ඇස්පනාපිට පේන්න තිබියදීත් ආණ්ඩුව කොටි හිතවාදී සංවිධාන අටකට හා පුද්ගලයන් 269 දෙනෙකුට පනවා තිබූ තහනම් ඉවත් කරල තියෙනව. මේ ආකාරයට තහනම් ඉවත් කරපු දෙමළ තරුණ සංවිධානය හා කැනඩාවේ දෙමළ කොංග‍්‍රසය යන සංවිධාන දෙක ඊලාම් කොඩිය ඔසවා ප‍්‍රසිද්ධියේම ප‍්‍රභාකරන්ට ආවඩන ඡායාරෑපය මම අන්තර්ජාලයේ දැකල තියෙනව. රටේ ආරක්‍ෂාව වෙනුවෙන් මගේ ආණ්ඩුව විසින් මේ වගේ සංවිධාන තහනම් කරලයි තිබුණෙ. නමුත් මේ ආණ්ඩුව කිසිම වගකීමකින් තොරව ඒ තහනම ඉවත්කරල තියෙනව.

මේ අතරතුර ඇතැම් බටහිර රටවලින් ලංකාවට එන නිලධාරීන් උතුරු පලාතෙන් ආරක්‍ෂක හමුදාවන් ඉවත්කර ගැනීම ගැන විවිධ උපදෙස් ආණ්ඩුවට ලබල දීල තියෙනව. ලංකාව තුළ ආරක්‍ෂක හමුදා යෙදවෙන ආකාරය මේ රටේ සෛවරී තීන්දුව අනුව විය යුතුයි. ආරක්‍ෂක හමුදාවට අදාල කටයුතු සම්බන්ධයෙන් තමන් අවධානයෙන් සිටිනවා යැයි විදේශීය නිලධාරීන් ලංකාවට ඇවිත් පවසන විට මට ඒක කොහෙත්ම අනුමත කරන්න බැහැ.

මේ සියලූම ප‍්‍රශ්ණ වලට හේතුව වෙන්නේ මේ ආණ්ඩුවේ වැරදි විදේශ ප‍්‍රතිපත්තියයි. මොවුන් ඇතැම් විදේශීය ආණ්ඩු සතුටු කරන්න විවිධ දේවල් කරන අතර ඒ විදේශීය ආණ්ඩු ක‍්‍රියාකරන්නේ ඒ රටවල යම් ඡන්ද පදනමක් ඇති දෙමළ ඩයස්පෝරා සංවිධාන වල බලපෑම් මතයි. පසුගිය ඔක්තෝබර් මාසයේදී මෙවැනි විදේශීය රාජ්‍යයන් විසින් ලංකාවට එරෙහිව ගෙනඑන ලද මානව හිමිකම් කවුසිල යෝජනාව ලංකාවේ වත්මන් ආණ්ඩුව හිස් මුදුනින් පිළිගෙන තියෙනව. මේ යෝජනාවට අනුව රණවිරුවන්ට එරෙහිව යුද අපරාධ අධිකරණයක් පිහිටුවීමටත් ඒ අධිකරණයට විදේශීය විනිශ්චයකාරවරුන්, පරිචෝදකයන් හා විමර්ශන නිලධාරීන් බදවාගැනීමටත් ඒ උසාවි යාන්ත‍්‍රනයට විදෙස් රටවලින් මුදල් ප‍්‍රතිපාදන ලබා ගැනීමට ඉඩදීමටත් ලංකාවේ ආණ්ඩුව එකග වෙලා තියෙනව. ඒ විතරක් නෙවෙයි අපේ රණවිරුවන් ඉක්මනින් හා පහසුවෙන් හිරේ දැමීමට හැකිවන ආකාරයට රටේ දැනට පවතින නීතිය සංශෝධනය කිරීමටත්, උසාවියකට ඉදිරිපත් කිරීමට තරම් ප‍්‍රමාණවත් සාක්‍ෂි නැතත් මානව අයිතීන් උල්ලංගනය කලා යැයි සැකයට භාජනය වන ආරක්‍ෂක හමුදා සාමාජිකයන් පරිපාලනමය ක‍්‍රියාදාමයකින් සේවයෙන් ඉවත් කිරීමටත් මේ ආණ්ඩුව එකග වෙලා තියෙනව.

මෑතකදී බි‍්‍රතාන්‍ය අගමැතිවරයා ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයා මුණගැසී ආරක්‍ෂක හමුදාවන් ඉහත දක්වන ලද ආකාරයට ප‍්‍රතිසංවිධානයකට ලක් කරන්නේ නම් බි‍්‍රතාන්‍ය පවුම් මිලියන 6ක් ඒ වෙනුවෙන් ලබා දීමට කැමැත්ත පලකරල තිබෙනව. ලංකාවේ හමුදා ප‍්‍රතිසංවිධානය කිරීමට කිසිම මුදලක් විදෙස් රටකින් ලබාගතයුතු නැහැ. ඒ වගේම විදේශ රටවල කීමට හමුදාව ප‍්‍රතිසංවිධානය කලයුත්තෙත් නැහැ.

මට ආරංචි වෙලා තියෙනව කොටි සංවිධානයට එරෙහි අවසන් මෙහෙයුමේ දී ඒ ඒ සේනාංක වලට නායකත්වය දුන් ජ්‍යෙෂ්ඨ  හමුදා නිලධාරීන් සියලූ දෙනාම සේවා දිගු ලබා නොදී විශ‍්‍රාම ගැන්වීමට හදන බව. මේ නිලධාරීන් හමුදාවෙන් විශ‍්‍රාම ගිය පසු ඔවුන්ට යුද හමුදාවෙන් ලැබෙන ආයතනික ආවරණය හා ආරක්‍ෂාව සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වෙනව. යුද අපරාධ විමර්ශන පිළිබද කතාබහක් පවතින මෙවැනි අවස්ථාවක එම නිලධාරීන් විශ‍්‍රාම ගැන්වීම ඔවුන්ව සිතාමතාම තනි කිරීමක් හැටියටයි මම දකින්නෙ. ඔවුන් මේ රටට කළ සුවිශේෂ සේවාව ඇගයීමක් හැටියට මේ අවදානම් තත්වය පහව යනතුරු ඔවුන්ට අදාල සේවා දිගු කිරීම් ලබාදෙන මෙන් මම ආණ්ඩුවෙන් ඉල්ලා සිටිනව.

ඉහතින් දක්වපු යෝජනාවේ තිබුණු තවත් නිර්දේශයක් තමයි මහජන ආරක්‍ෂක පනත මේ විදේශීය බලවතුන්ට පිළිගත හැකි පරිදි සංශෝධනය කිරීමත්, ත‍්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි කොට විදේශීය බලවතුන්ට පිළිගතහැකි වෙනත් නීතියකුත් ගෙන එන එක. මා මෙය දකින්නෙ ලංකාවේ ආරක්‍ෂාවට අදාල නීති ඉතාමත් අදූරදර්ශී හා අමනෝඥ ආකාරයට බිද දැමීමක් හැටියටයි.

ගරු කථානායකතුමනි,

රජය සතු රක්නා ලංකා සමාගම ඉන්දියන් සාගර කලාපයේ සාර්ථක මුහුදු ආරක්‍ෂක සේවාවක් ගොඩනැගුවා. ඒ ව්‍යාපාරයට ලංකාවේ පුද්ගලික ආරක්‍ෂක සේවාවන් ද විසි ගණනක් විවිධ ආකාරයට හවුල් වුණා. මේ ව්‍යාපාරයෙන් ලංකාවට විශාල විදේශ විනිමය ආදායමක් ලැබුණා.  වර්තමාන ආණ්ඩුව යටතේත් ඒ ව්‍යාපාරය ඊයෙ පෙරේදා වෙනකම්ම ක‍්‍රියාත්මක වුණා. නමුත් දැන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ අදාල අයතනවල අනුමැතියද ඇතුව ක‍්‍රියාත්මක වුනු මේ සාර්ථක මුහුදු ආරක්‍ෂක සේවාව දේශපාලන හේතු මත සම්පූර්ණයෙන්ම බිද දමන වැඩපිළිවෙලකට ආණ්ඩුව අවතීර්ණ වෙලා තියෙනව. ඒ ගැන මම කණගාටු වෙනව.

යුද්ධයට දේශපාලන මෙන්ම හමුදාමය නායකත්වය දීපු ප‍්‍රධාන පුද්ගලයන් ගණනාවක්ම දැන් විවිධ පොලිස් මූල්‍ය විමර්ශන ඒකක නැතිනම් දූෂණ වංචා සෙවීමේ කොමිෂම් ඉදිරියට දිනපතාම පාහේ ගෙන්වනව. මේවා කරන්නේ මේ පුද්ගලයන් යුද්ධයට නායකත්වය දීමෙන් අත්කරගත් කීර්ති නාමය නැති කරන්න කියල තමයි මට හිතෙන්නෙ. මේ සිද්ධවෙන දේවල් ගැන ජනතාව අවධානයෙන් ඉන්න බව මම දන්නව.

පටු දේශපාලන කාරණා මත නැතිනම් මට හෝ මගේ ආණ්ඩුවට එරෙහිව තිබෙන වෛරය පිරිමසා ගැනීමට රටේ ජාතික ආරක්‍ෂාව අනතුරේ හෙලිය යුතු නැතැයි මම මේ ආණ්ඩුවට කියමින් මගේ වචන ස්වල්පය අවසන් කරනව.

ස්තුතියි.

Ira de Silva Canada

Mr. Jack MacLaren, MPP
Ontario Legislature
Queens Park, Toronto
Ontario.

Dear Sir:

I trust you received my letter of  November, 29, 2015 regarding your unprincipled, false statements regarding Sri Lanka in the Ontario Legislature on November 26, 2015 while remembering and mourning for LTTE terrorists at a time when Canadian politicians were mourning terrorism in Paris.  I provided you with facts regarding the terrorism of the LTTE. I also informed you that  Canadian politicians of all political parties supported LTTE terrorism from Canada and  helped LTTE supporters fund terrorism in Sri Lanka because all they were interested was votes in Canada and did not care that it was Sri Lankans who were dying because of their actions.  I have still to hear your apology to Sri Lankans for the false statement and false accusations you made in your effort to re-pay your Tamils for MacLaren friends who supported you in your election. In other words,  you  have been “sold” to Canadians as an uninformed, unprincipled politician by your friends. Your only consolation is the fact that other Canadian politicians have also made pro LTTE, anti Sri Lanka statements which were false,  just to get a few Tamil votes in Toronto.

I refer you to the article in the National Post titled “Ontario Conservatives ‘unaware’ their Queen’s Park guest was being deported for terrorism” http://news.nationalpost.com/news/canada/ontario-conservatives-unaware-their-queens-park-guest-was-being-deported-for-terrorism.  The article states that the Conservatives were unaware that a guest they entertained at Queen’s Park last week was being deported for being a member of a terrorist organization. It seems that the Ontario Conservatives are “unaware” of a lot of what is going on in Ontario except information that pertains to support and funding for their party.

The article in the National Post appeared on November 3, 2015. When are your going to rise in the Ontario Legislature and apologise to the vast majority of Canadians who do not support terrorism from Canada and in particular to Sri Lankan Canadians and the people of Sri Lanka who suffered from Tamil terrorism for nearly three decades because Canadian politicians were only interested in the promise of votes and funds to make pro Tamil terrorist statements.

Yours truly,

Ira de Silva
Canada

MISSAKA A

No man who holds the sacred karanduwa and lies can be trusted ever. He however has become the President.

No man who is ready to divide and hand over the nation to traitors and separatists can be trusted. He however is now our Prime Minister.

The Yahapalana cheerers are missing and they offer no solution to the sad predicament prevailing the country.

•  Country cursed – The manner the presidents brother was chopped days from coming to power is a sign.
• Nepotism given a new meaning – now all Sirisena’s men and UNP’s relations, SLFP traitors relations are holding some sort of portfolio with the sole aim of fleecing what they can because they know they will not be elected in the next foreseeable future. most of these men and women are now above 70 so it is make merry while they can
•  Useless appointments – from good for nothing Austin Fernando to scores of other political favorities and useless officials are now in high positions doing nothing or ready to sign anything because they have no love for the country. if rajapakse’s were bad we are waking into a new terrain of dictatorial rule
•  foreigners are ruling the nation. US has been given undue positions, China and Pakistan have been given step mothrly treatment. the poor are taken for a ride. the UNP motto is rich must get richer and the middle class and poor UNP supporters are gullible fools.

Is there a solution. of course. first the sri lankans must learn to stop being selfish. can they do that. well they better start.

MISSAKA A

Dec 4 Sri Lankan shares edged down on Friday, hovering near an eight-month closing low, on worries that the new budget proposals would hit earnings of financial firms.

Investor sentiment was also dented following Prime Minister Ranil Wickremesinghe’s warning on Wednesday of lower economic growth in 2016 due to the global slowdown.

The main stock index ended 0.16 percent weaker at 6,869.56. On Wednesday, it closed at its lowest level since March 31 at 6,862.79.

The index was heading towards oversold territory with the 14-day Relative Strength Index at 30.523 versus Thursday’s 31.662, Reuters data showed. A level between 70-30 indicates the market is neutral.

“It was another dull day,” said Yohan Samarakkody, head of research at SC Securities (Pvt) Ltd., adding that foreign and retail participation was low.

“We expect this trend to continue till January,” he said.

Local institutions and retail investors remained on the sidelines, analysts said.

Foreign investors were net sellers for the first time in five sessions. They sold a net 13.2 million rupees worth of shares on Friday, extending the year-to-date net foreign outflow to 3.49 billion rupees worth of equities so far this year.

Turnover was 371.9 million rupees, the lowest since July 21 and well below this year’s daily average of 1.1 billion rupees.

Shares of Nestle Lanka Plc dropped 2.07 percent, while John Keells Holdings Plc fell 0.39 percent and Distillers Company of Sri Lanka Plc eased 1.71 percent.
Read more at Reutershttp://www.reuters.com/article/sri-lanka-stocks-idUSL3N13T3L120151204#DCtj3fm2Ek1DHAg6.99

– See more at: http://www.dailymirror.lk/98235/dr-harsha-de-silva-on-new-foreign-policy-initiatives-or-economic-diplomacy?#sthash.MK0YkoRw.dpuf

bloomberg.com

The International Monetary Fund is considering options” for Sri Lanka after foreign-exchange reserves fell to the lowest in two years and the rupee’s drop to a record prompted the nation to seek a loan facility.

Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe this week said the government has informed the IMF of the need to have a standby agreement.  The rupee is poised for its steepest decline since 2012 after the central bank in September eased intervention in the currency to salvage dwindling reserves.

IMF’s response would depend on an assessment of macroeconomic vulnerabilities, the nature and size of balance of payments needs, and government policies to address these vulnerabilities,” Eteri Kvintradze, the IMF’s representative in Colombo, said on Thursday in response to e-mailed questions. However, we have not formally entered into program negotiations nor do we have any new missions to Colombo scheduled outside of technical assistance and regular surveillance.”

Sri Lanka, which last sought an IMF loan in 2009 following the end of three-decade old civil war, had $6.46 billion of reserves as of August. While that’s enough to cover four months of imports, the government is concerned falling exports amid slowing growth in China, and a weak economic recovery in Europe may worsen the island-nation’s finances, according to Kvintradze.

Domestic macroeconomic policies are also an issue,” Kvintradze said. IMF staff has some concerns with the proposed 2016 budget, which does not envisage significant consolidation relative to the expected out turn for 2015.”

Sri Lanka’s 2016 budget announced Nov. 20 forecast a fiscal deficit of 5.9 percent of gross domestic product, narrowing from 6 percent this year. It included measures to boost foreign investment in a bid to spur confidence and stem the decline in the currency and deteriorating balance of payments.

Sri Lanka is aiming to increase investment and revenues to help reach a 3.5 percent budget deficit in 2020, Wickremesinghe said Dec. 2.

Even if Sri Lanka meets its 2015 target, the government’s fiscal position will remain weaker than most similarly rated sovereigns, Moody’s Investors Service said last month. The company has a B1 rating for the nation, a so-called junk assessment that indicates high credit risk.

Sri Lanka’s economy has been growing too fast, financed by unsustainable debt, and needs to adjust by plugging the funding gap more sustainably through bilateral funding,” according to Natixis SA.

There are plenty of lenders out there who would be willing to invest in Sri Lanka, even as they will require more fiscal constraints,” Natixis analyst Trinh Nguyen wrote in an e-mailed report yesterday.

Policy Shift

Sri Lanka’s budget deficit began widening after President Maithripala Sirisena’s shift away from China-led investments, and was exacerbated by spending on concessions to win parliamentary elections in August. His administration has since softened its stance on China, while boosting ties with Western nations and India.

The South Asian country earlier turned to the IMF under the leadership of Mahinda Rajapaksa to bolster its international reserves. It received the final tranche of a $2.6 billion IMF loan in 2012.

Asoka Weerasingthe Kings Grove Crescent . Gloucester . Ontario . K1J 6G1 Canada 

8 December 2015

Patrick Brown, MPP, Leader of the Conservative Party, and the Leader of the Opposition of the Provincial Government of Ontario, Queens Park, Toronto. Ontario.Jack MacLaren MPP
cc.Premier Kathleen Wynne,MPP
Yasir Naqvi MPP, Minister of Community Safety
Jason Kenney, Conservative MP
Pierre Poilievre, Conservative MP
Ralph Goodale, Liberal MP, Minister of National Safety

Dear Patrick Brown and Jack MacLaren:

Sweet Mother of Jesus!  I just happen to read Stewart Bell’s report of 2^nd December 2015 in the ‘National Post’, with the head line ‘Ontario Conservatives ‘unaware’ their Queen’s Park guest was being deported for terrorism.’

So that is the result of you Conservatives not engaging the Sinhalese-Canadians  in your political palavers, as they would have told you so, as they do know more than what you credit them for. I know you Conservatives are a stubborn bunch, groveling at the feet of the Greater Toronto Area Tamils, and they know your weakness of begging for their votes and in turn they laugh at you  making you  parasitic-suckers.  Patrick you know what I am talking about and so does Jason and Pierre who had heard my voice clearly like the sound of the Big Ben for many, many moons on this file.

So the friends of Tamil Tigers did take you Conservatives down the garden path one more time. What a hoot!  And believe me Patrick and Jack, this won’t be the last.  There will be more jocular events in store for you, and don’t tell me that I didn’t tell you.

Stewart says, Last Thursday, MPP Jack MacLaren stood in the Ontario legislature to welcome a group of friends and guests he said had come to hear him read a statement about those killed during the Sri Lanka civil war.”  That was a bunch of lentil masala wade hanging from a string in the Curry Hut in Scarborough’s Little Jaffna.   Jack, you must be gagging on them now, with Jaffna chilli powder burning your throat with embarrassment.   Ha! What a hoot!!

The man who got you Conservatives sucking up to was M.K. Eeleventhan.  Woo-Man, Eeleventhan is a smart guy.  He certainly made you all look like a bunch of dunce-capped fools, didn’t he?  And you Conservatives deserved every bit of that embarrassment.

I hope you Conservatives, especially you two, Patrick and Jack.

Jack, you heard from me  last week, on your faux pas, standing at attention in the legislative chamber and reciting your statement for the Tamils  like a reverence-hymn for them to see and hear hoping that it would translate into Tamil votes for you lot…….Oops! Patrick and Jack, I feel sick….L am going to puke!

I was, once upon a time a strong Conservative from Preston Manning’s Reform days, and my mentor was the good and decent  Conservative politician  Art Hanger from Alberta.  Not any more.

The time has arrived for you Conservatives to take a good look at yourselves in the mirror tomorrow morning, and see how pathetic you look after being taken for another ride along the garden path.   But this time it was a smelly path having to dodge a maze of horse droppings as a horse cart carrying your Tamil separatist-friends had just rolled its way down the path and how ridiculous you look.

Hope you have learnt to Skip through the Tulips.

It is time you Conservative free yourselves by cutting off the umbilical cord attached to the separatist-Tamils.    Change gears and start meeting  with the Sinhalese-Canadians.   They will give you good and honest advice on the Eelam issue, and trust me, you will get the value  for your money and block votes from the Sinhalese-Canadian camp, who have shunned you lot not wanting to touch you even with a barge pole.  My stomach needs a rest having done somersaults all day laughing at you Provincial Conservatives.

So there you are and ‘ Merry Christmas’ to both of you Patrick Brown and Jack MacLaren, and stop sleeping with the Tamil terrorists in the New Year.

Sincerely,

Asoka Weerasinghe

නලින් ද සිල්වා

By Neville Ladduwahetty Courtesy Island

The former Government of Sri Lanka proscribed 16 Diaspora entities and 424 individuals under United Nations Security Resolution (UNSCR) 1373. UNSCR 1373 is implemented under UN Act No. 45 of 1968. Under terms of the text of this Resolution, the Council “decided that all States should prevent and suppress the financing of terrorism, as well as criminalize the willful provision or collection of funds for such acts. The funds, financial assets and economic resources of those who commit or attempt to commit terrorist acts or participate in or facilitate the commission of terrorist acts and of persons and entities acting on behalf of terrorists should also be frozen without delay”.

A report in The Island of December 1, 2015 states that the present government, having consulted the tri-forces, intelligence services, the Central Bank and all other relevant agencies as to whether any of the proscribed entities and/or individuals “were involved in raising, granting or channeling funds for any terrorist activities during the last three years,” decided to de-proscribe 8 entities and 269 individuals from the original list. The report also states that the former government had released 140 LTTE suspects on the eve of 2010 presidential polls and in February 2012 another 360 LTTE suspects. These released persons totaling 500 were all LTTE suspects. They were not part of the 424 originally proscribed under the provisions of UNSCR 1373. Therefore, individuals released in 2010 and 2012 are clearly in a separate category from those that were de-proscribed.

The fact that needs to be appreciated is that the entities and individuals that were proscribed engaged in activities proscribed by UNSCR 1373 with a purpose. That purpose was the creation of a separate state of Tamil Eelam. Terrorism was one of the many strategies adopted in the pursuit of the goal of creating a separate state. While the strategy of LTTE terrorism may not appear to be a threat at this time, the goal of creating a separate state is very much alive at this time, since it is based on the right of self-determination first articulated and resolved at the First National Convention of the Tamil United Liberation Front in Vaddukoddai on May 14, 1976. The pursuit of a separate State has been very much alive since then.

Right of self-determination

The current issue therefore is not terrorism but the threat of separation by exercising the right of self-determination. In fact, it is so much alive that the right of self-determination was part of the 2013 Manifesto of the Tamil National Alliance (TNA). It also is the avowed goal of the overwhelming majority of the Diaspora entities and individuals. Notwithstanding this fact while those that were de-proscribed were presumably those who were not visibly engaged in terrorist related activities they have been advocating separatism. Therefore, any persons who advocate and promote as well as finance separatism, should be charged for violating the 6th Amendment of the Sri Lanka Constitution.

Article 157A of the 6th Amendment of the Constitution states:

(1) “No person shall, directly or indirectly, in or outside Sri Lanka, support, espouse, promote, finance, encourage or advocate the establishment of a separate State within the territory of Sri Lanka”.

(2) “No political party or other association or organization shall have as one of its aims or objects the establishment of a separate State within the territory of Sri Lanka”.

Consequently, there are two groups. One group, for instance the Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE), openly advocates separation. Their goal as stated by its leader, V. Rudrakumaran is to “file a complaint with the Human Rights Committee of the UN that the 6th Amendment is a violation of freedom of speech, freedom of conscience and freedom of association” (Sunday Leader, November 29, 2015). The second group is only claiming a federal structure for the time being, based on the right of self-determination. Recognizing the right of self-determination in principle is an open ended proposition because the limits of what may be ultimately decided are boundless. It is dependent on what is determined at any given time. As is being proposed by the NA it could be federalism today, but con-federalism tomorrow with the prospect of eventual separation. Such incremental self-determinations cannot be overruled. Therefore, it appears that the first group is at least more forthright because they state their case without any duplicity; they are up- front and in your face. How the diaspora entities and individuals fit into this mixed bag is anyone’s guess. Therefore, it is only by initiating legal action against those that advocate separatism that Sri Lanka could hope to secure its territorial integrity.

Grounds for rejection of right of self-determination

The International instruments cited below demonstrate why the International Community does not recognize the right of self-determination for groups within a sovereign state.

INTERNATIONAL PERSPECTIVE ON SELF-DETERMINATION

1. Declaration of Principles of International Law Concerning Friendly Relations and Co-operation Among States in Accordance with the Charter of the United Nations; 1970 states:

“The establishment of a sovereign and independent State, the free association or integration with an independent State or the emergence into any other political status freely determined by a people constitute modes of implementing the right of self-determination by that people”.

Comment: Therefore, without first constituting a sovereign and independent State, the right of self-determination of a people within such a State cannot be exercised.

“Nothing in the foregoing paragraphs shall be construed as authorizing or encouraging any action which would dismember or impair, totally or in part, the territorial integrity or political unity of sovereign and independent States conducting themselves in compliance with the principle of equal rights and self-determination of peoples as described above and thus possessed of a government representing the whole people belonging to the territory without distinction as to race, creed or colour.”

Comment: Therefore, advocating separatism on grounds of self-determination despite possessing a system of Government where the President is elected by the whole nation, and a Parliament representing the “whole people” within the territory of Sri Lanka violates the provisions in the above Declaration.

The United States in its statement dated October 20, 1999 titled “Statement by the United States on Indigenous Self-determination” stated: “The United States has consistently stated its understanding that the “peoples” entitled to self-determination under International Law are the entire peoples of a state, or those that could constitute themselves as a sovereign independent state, and not particular groups within an existing state”.

Comment: Therefore, any entity that claims the right of self-determination could do so only if it constitutes itself into a separate state.

International Covenant on Civil and Political Rights: 1966.

Article 27 states: In those states in which ethnic, religious or linguistic minorities exist, persons belonging to such minorities shall not be denied the right, in communication with the other members of their group, to enjoy their own culture, to profess and practice their own religion, or to use their own language”.

Comment: All these rights have been enjoyed and continue to be enjoyed by ALL people within Sri Lanka whether they are minorities or not.

———————————————————

The current strategy to establish a separate State is by claiming the right to self-determination. The right to self-determination has two components; external and internal. External self-determination cannot be exercised without first creating a free and independent State. On the other hand, internal self-determination has its own imperatives particularly because such rights cannot to be exercised by some and not others. And whenever one group exercises its right to internal self-determination the possibility exists that it could impact on the internal self-determination of others. Such limitations exist with the exercise of individual freedoms as well because the limits of an individual’s freedom stop at the boundary of another individual’s freedom.

The notion of a shared sovereignty is also fraught with its own brand of imperatives because Article 3 of Sri Lanka’s Constitution states: “in Sri Lanka sovereignty is in the People” meaning in ALL the people. Therefore, it is not divisible. This is so with self-determination as well. Whatever is determined is a collective determination of the entire polity. Such collective determinations apply to referenda because the Article 4 (e) states: the franchise shall be exercisable …at every Referendum by every citizen…” Therefore, any attempt to make a determination based on the outcomes of a referendum conducted among ONLY a section of the citizenry is unconstitutional.

Conclusion

The compulsion for the Tamil community to be separate and distinct from the rest of the Sri Lankans goes way back beyond Vaddukoddai. However, it was only at Vaddukoddais in 1976 that they articulated it as a resolution to establish a separate state based on the right of self-determination. It was this resolution that called “upon the Tamil Nation in general and the Tamil youth in particular to come forward to throw themselves fully into the sacred fight for freedom and to flinch not till the goal of a sovereign state of TAMIL EELAM is reached”. Therefore, the Tamil leadership that initiated the call “to flinch not till the goal of a sovereign state…was reached”, should take full responsibility for the death and destruction they unleashed on the whole nation, and in particular on their own community.

The “sacred fight” deployed terrorism as a means to achieve their goal of the sovereign state of Tamil Eelam. This led the former Government to proscribe 16 entities and 424 individuals on grounds of violating UNSCR 1373. The threat of terrorism may have receded only for the present but the spectre of separatism on the basis of a right to self-determination is rearing its head in the wake of terrorism having failed to deliver the goal of Tamil Eelam. Therefore, what is needed at this point in time is to take legal action against those who advocate separatism in violation of the 6th Amendment.

Such a measure would be interpreted by some as being racist and a fetter to reconciliation. They are paradoxically the same individuals who advocate the rule of law. Therefore, if their professed belief is that resorting to legal action in order to secure the territorial integrity at the present juncture would be inappropriate, they should take steps to repeal the 6th Amendment so that the Tamil community would be free to give expression to their claims without having to resort to duplicitous tactics. At least it would be more professional than casting baseless insults. However, the cost for such liberalism is very dear as was learnt by France recently.

America, too, fought a Civil war to prevent the break-up of their Union. However, even after the passage of 150 years reconciliation in America is a chequered experience. These shortcomings in their own backyard have not deterred the US from making recommendations as to how Sri Lanka should address reconciliation. The lesson from America is not to set the bar of reconciliation too high.

True reconciliation requires that the Tamil community re-visit whether it wants to be separate and equal with the rest in Sri Lanka or be an integral part of Sri Lanka as in America. If it opts for the former the bar for reconciliation should be security and stability above all else. If on the other hand, if the Tamil community opts for the latter, by unequivocally declaring that they are for the right to self-determination of all the people of Sri Lanka, then and only then would Sri Lanka have the potential to regain a peace with security and stability with which it was once identified.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

මීගමුව රෝහලේ මා නාරි හා ප්‍රසව ජ්‍යෙෂ්ඨ වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙස සේවය කල සමයේදී ගර්භිනී මුස්ලිම් මවක් පැමිනියේ කුස තුල සිටින දරුවා දැඟලීමක් නොකරන බව කියමිනි. ඇය පැවසූ අන්දමට පුරා දින තුනක් පමණ දැඟලීම සිදුවී නැත​. අප  දරුවාගේ හෘධ ස්පන්ධනයට සවන් දීමට පිනාඩය මවගේ කුසට තබා බැළුවෙමු. නමුත් ශබ්දයක් නැත​. දරුවාගේ හෘධ ස්පන්ධනය ඉලෙක්ට්‍රොනිකව සටහන් කරන සීටීජී යන්ත්‍රය මගින් කියවීමක් ලබා ගත්තෙමු. එය අනුවද දරුවාගේ හෘධ ස්පන්ධන නොමැත​. මේ අනුව කුස තුල සිටින දරුවා මිය ගොසිනි. කළ යුත්තේ ස්වභාවික ගබ්සාවක් වන තුරු කාන්තාව වාට්ටුවේ තබාගැනීම හෝ ශ්‍යල්‍යකර්මයක් මගින් මළ දරුවා ඉවත් කිරීමය​.

මුස්ලිම් කාන්තාව වාට්ටුවට ඇතුලත් කිරීමෙන් පසු ඇයට ඇඳක් දෙන ලදි. ඇය විවේක ගත්තාය​. කුස තුල සිටින දරුවා මිය ගොස් බව ඇය  තේරුම් ගත්තාය​.  නමුත් දුක හා පශ්චාත්තාපය ඇය එලි පිට නොපෙන්නුවාය​. නමුත් සන්තාපය ඇයගේ දෙනෙත් වලින්  දැකිය හැකි විය​.

කරන ලද මූලික පරීක්‍ෂන වලින් සහ සීටීජී පටියෙන් සෑහිමකට පත් නොවූ මා  භ්‍රෑණයාගේ හෘධ ස්පන්ධනයට සවන් දිය හැකි පිනාඩය  යළිත් වරක් ඇයගේ කුස මත තබා සවන් දුන්නෙමි. ගර්භණී කාන්තාවගේ කුසේ විවිධ පැති වලට පිනාඩය තැබුවද කිසිදු ශබ්දයක් නොමැත​. උත්සහය අතහැර දැමීමට පෙර අවසන් වතාවට මගේ දකුණු කන දකුණු අතේ දබර ඇඟිල්ලෙන් වසාගෙන වම් කන පිනාඩයට තබා කුසට සවන් දුන්නෙමි. ඉතා දුර්වළ සහ රිද්මයකින් තොර භ්‍රෑණ හෘධ හඞක් මට ඇසුනි.

වහාම කාන්තාව සීසර් ශල්‍යකර්මයකට සූදානම් කරන ලෙසට මම හෙද නිලධාරිනී ගුණපාල මියට පැවසුවෙමි. ඉන්පසු සීමාවාසික වෛද්‍ය නිලධාරී චන්දන චඳ්‍රසේකරට රෝගියා වෙනුවෙන් ලේ සූදානම් කොට ඉතා ඉක්මනින් ඇය ශල්‍යගාරයට ගෙන එන ලෙස පවසා පවනට බඳු වේගයෙන් ශල්‍යගාරයට දිව ගියෙමි.

ශල්‍යගාරයේ ශල්‍ය  ජ්‍යෙෂ්ඨ වෛද්‍ය නිලධාරී ලිලිත් ප්‍රසන්න ලියනගේ හර්නියා ශල්‍යකර්මයක් කරමින් සිටියේය​. මාගේ අවශ්‍යතාවය තේරුම්ගත් ලිලිත් හැකි ඉක්මනින් ශල්‍යකර්මය අවසන් කොට මට ශල්‍යාගාරය නිදහස් කොට දුන්නේය​. කාන්තාව ශල්‍යාගාරයට ගෙන ඒමෙන් පසු මම ඉක්මනට සීසර් ශල්‍යකර්ම ආරම්භ කලෙමි. මවට නිර්වින්දනය දෙනු ලැබුවේ වෛද්‍ය ගෝවින්ද රාජාය . සීමාවාසික වෛද්‍ය නිලධාරී චන්දන චඳ්‍රසේකර මගේ සහයකයා විය​.

සීසර් ශල්‍යකර්ම කරන අතරතුර ළමා වෛද්‍ය නිලධාරියාට ඉක්මනට ශල්‍යාගාරයට එන ලෙසට පණිවිඩයක් යවන ලෙසට ශල්‍යාගාර හෙදි ඩිනාලිට කීවෙමි. ඩිනාලිගේ දුරකථන පණිවිඩයට ළමා වෛද්‍යවරියද පැමිණියාය​

කාන්තාවගේ ගර්භාශය සැතෙන් කපා ළදරුවා මම එලියට ගත්තෙමි. ඔහු පිරිමි දරුවෙකි. මිකෝනියම් හෙවත් භ්‍රෑණ බහිස්‍රාවිය ද්‍රව්‍ය වලින් නැහැවී සිටි ළදරුවා අසීරුවෙන් හුස්ම ගත්තේය​. ඔහුගේ ස්වාසනාලයට මිකෝනියම් ඇතුළු වී තිබුනේය​.  ළමා වෛද්‍යවරිය ළදරුවාට ස්වසනය කිරීම පහසු කරනු වස් ළමා කූපිකාවක් ස්ථාපිත කළාය ඉන් පසු ළදරුවා ඉන්කුබේටරය වෙත ගෙන යන ලදි. මම සීසර්  ශල්‍යකර්මයේ අවසන් අදියරයට පැමිනෙමින් සිටියෙමි.

ශල්‍යකර්මය අවසන් කිරීමෙන් පසුව ඇයව වාට්ටුවට ගෙන යන ලදි.  නමුත් ළදරුවාව ළමා වාට්ටුවේ සතියක් පමණ තබාගෙන ප්‍රතිකාර  කරන ලදි. අවසානයේදී මවත් ළදරුවාත් නීරෝගීව රෝහලෙන් පිටව ගියෝය​.අපගේ ක්‍ෂනික ක්‍රියාමාර්ගය නිසා ළදරුවාගේ ජීවිතය බේරිණි.

දැන් මෙම සිද්ධිය වී වසර 18 පමණ ගතවී තිබේ.මා අද ලංකාවේ නැත​.  නිර්වින්දන වෛද්‍ය ගෝවින්ද රාජා ගම්පහ රෝහලේ සේවය කරයි. එදා මගේ සහයකයාව සිටි සීමාවාසික වෛද්‍ය නිලධාරී චන්දන චඳ්‍රසේකර අද ජීවත් වන්නේ ඕස්ටෙ‍්‍රලියාවේය​. මෙම මුස්ලිම් මාතාව සහ පුතා මීගමුව අවට ප්‍රදේශයක ජීවත් වනවා ඇත​. සිංහල වෛද්‍යවරයෙකුත් ද්‍රවිඩ නිර්වින්දන වෛද්‍යවරයෙකුත් ඔහුගේ දිවි ගලවා දුන් බව මෙම මුස්ලිම් තරුණයා බොහෝ විට නොදන්නවා විය හැකිය​.

එදා සහජීවනයෙන් සිටි සිංහල සහ මුස්ලිම් ජනයා ආගමික අන්තවාදය නිසා ඈත් වෙමින් සිටිති. සැකය වෛරය ලියලමින් පවතී. මුහුණු පොත් වල වීරයන් එකිනෙකාට තර්ජනය කර ගනිති. අපහාස කරති. අප සිටින්නේ තවත් ආගමික සහ වර්ගවාදී ගැටුමක් ආසන්නයෙනි. ආගමික අන්තවාදයන් නිසා එකිනෙකා මරා දැමීමට කඩු මුවහත් කරන ලෝකයක මෙම සත්‍ය කතාව වසර 18 පසු මම පවසමි.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

– ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

ලාංකීය ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට රාජ්‍ය සේවයට හානිකර අයවැය යෝජනා වලට එරෙහිව රාජ්‍ය සේවයේ විධායක සේවා නිලධාරින්ගේ වෘත්තීය සමිති 19කින් සමන්විත දීප ව්‍යාප්ත සේවාවල විධායක නිළධාරින්ගේ ඒකාබද්ධ කමිටුවට අයත් සාමාජිකයින් 35,000ක් දෙනා දෙසැම්බර් 3 සංකේත වැඩ වර්ජනයක් සිදු කළෝය. තවත් වාර්තාවක් තබමින් ඉතිහාසයේ ප්‍රථමවරට ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවා සංගමයේ සාමාජිකයින් 2,323ක් අකුරට වැඩ ව්‍යාපාරයක්ද එදිනම පැවැත්විණි. දිවා විවේකයේදී පරිපාලන නිලධාරින්ගේ විරෝධතා ව්‍යාපාර අනුරාධපුර, රත්නපුර, බදුල්ල, ගාල්ල, මොණරාගල, ත්‍රිකුණාමලය ඇතුළු නගර රැසකම පැවැත්වූහ. අමාත්‍යාංශ රැසක් ඉදිරිපිටද පරිපාලන නිලධාරිහු උද්ඝෝෂණය කරනු දක්නට ලැබිණි. අනුරාධපුරයේ වීදි පෙලපාලියක්ද විය. රජය ඊයේ දහවල් ප්‍රකාශයට පත්කළේ වසර 10කට වතාවක් බැගින් තීරු බදු රහිත වාහන බලපත්‍ර දෙකක් උපරිම වශ‍යෙන් පමණක් රජයේ විධායක නිළධාරින්ට ලබාදෙන බවය.

මේ අනුව වසර 30දී යමෙකු රාජ්‍ය විධායක නිලධාරියෙක්ව සිට වසර 60දී විශ්‍රාම යන විට හිමිවන්නේ තිරු බදු රහිත වාහන බලපත්‍ර දෙකකි. කලින් එවැනි වසර 30ක සේවයේ යෙදී සිටි රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුට තීරු බදු රහිත වාහන බලපත්‍ර 6ක් හිමිවිය. රාජ්‍ය නිලධාරින් ගේ මෙම වර්තමාන අරගලය තීරු බදු රහිත වාහන පර්මිට් එකකට යැයි ලඝුකර කිසිවෙකු අවලාද නැගිය යුතු නොවේ. රාජ්‍ය නිලධාරින්ගේ වර්තමාන අරගලය අයවැය යෝජනා හරහා රාජ්‍ය සේවය විනාශ කිරීමේ ආණ්ඩුවේ උපාය මාර්ගික සැලසුමට එරෙහිව රාජ්‍ය සේවය සුරැකිනු සඳහාය. ලක්ෂ 13ක් වන රාජ්‍ය සේවකයින්ගේ අයිතීන් පමණක් නොව 2016 සිට රාජ්‍ය සේවයට ඇතුළු වන රාජ්‍ය සේවකයින්ගේ අයිතීන් කප්පාදුවටද එරෙහිවය. එමෙන්ම එය රාජ්‍ය සේවය දියකර හැරීමේ නව ලිබරල්වාදී  වැඩපිළිවෙලට එරෙහි සටනකි.

මෙම විරෝධතාවය මෙහෙයවන දීපව්‍යාප්ත සේවාවල විධායක නිළධාරින්ගේ ඒකාබද්ධ කමිටුවට රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමය, රජ්‍ය සේවා ඉංජිනේරු සංගමය, රජයේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමය, රජයේ පශු වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමය, රජයේ දන්ත වෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය, ශ්‍රී ලංකා ක්‍රම සම්පාදක සේවා සංගමය, ශ්‍රී ලංකා අධ්‍යාපන පරිපාලන සේවා සංගමය, ශ්‍රී ලංකා ගණකාධිකරණ සේවා සංගමය ඇතුළු සංගම් 19ක් අයත් වේ. හුදකලාවේ සටන් කිරීමෙන් වැඩක් ‍ නොවන නිසා ඔවුහු එක්ව සටන් කරති. සතුරා පැහැදිලිය. අරගලයද පැහැදිලිය.

ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවා සංගමය, රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමය, දීපව්‍යාප්ත ‍සේවාවල විධායක නිළධාරින්ගේ ඒකාබද්ධ කමිටුවේ සභාපති වෛද්‍ය නිමල් කරුණාසිරි, යුතුකම සංවාද කේන්ද්‍රයේ සභාපති ගෙවිදු කුමාරතුංග සහ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායක දිනේෂ් ගුණවර්ධන 

වෛද්‍යවරුන්ද ඒ අනුව දෙසැම්බර් 3 සංකේත වැඩවර්ජනයයට එක්විය. නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් උපන් වෛද්‍යවරුන් රටේ මුදල් කාබාසිනියා කරන පිරිසක් ලෙසට සෞඛ්‍ය සේවය සුරකීමේ ජාතික ව්‍යාපාරය ලෙසින් අමුතුම මාදිලියේ සංවිධානයක් හඬ නගති. ශ්‍රී ලංකාවේ බදු ගෙවන පුරවැසියෙකු වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයෙකුගේ අධ්‍යාපනයකට වසරකට ගෙවන බදු මුදල ශත 2කි. එක් වෛද්‍යවරයෙක් බිහිකිරීමට එක් පුරවැසියෙකු වසර 6කට ගෙවන මුළු බදු මුදල ශත 12කි. වෛද්‍යවරුන් එදා අරගල කළේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරකීමටය. වෛද්‍යවරු මෙදා අරගල කරන්නේද කාර් පර්මිට් එකකට නොව රාජ්‍ය සේවය සුරකීමටය.

යෝජිත දායක විශ්‍රාම වැටුප 2001/2004 සමය පැවති රජය මගින් ඉදිරිපත් කලද බලවත් විරෝධය මත ඉන්පසු බලයට පත්වූ රජය මගින් අහෝසි කරන ලද්දකි. සහනදායි වාහන ආනයන බලපත්‍රය රජයේ විධායක නිලධාරින්ට සෑම වසර 5කට වරක් දෙනු ලබන්නකි. බුද්ධිගලනය නතර කිරීම සඳහා රාජ්‍ය සේවයට බුද්ධිමතුන් ආකර්ශනය කිරීම පිණිස සහන පොලියට වාහන සහ නිවාස ණය ලබාදීම ආදී වරප්‍රසාද රැසක් මෙයට කලින් ක්‍රමයෙන් අහිමි කරනු ලැබීය. උපාධිධාරින් වශයෙන් තරඟකාරි විභාගයට මුහුණ දෙමින් ඉන් සමත්ව රාජ්‍ය සේවයට ඇතුල්වන්නේ රුපියල් 25,000කට අඩු මූලික වැටුපකටය. පුරවැසියාගේ උපතේ සිට මරණය දක්වා සියළු සේවාවන් ඉටුකරනු ලබන්නේ ඔවුන් විසිනි. මෙවර අයවැය මගින් රාජ්‍ය සේවය උඩුකුරුඤ්ඤංය.

සත්‍ය වශයෙන්ම වාහන බලපත්‍ර අහෝසි කිරීමට තීරණය කරන්නේ රාජ්‍ය ආදායමේ ගැටළුවකට විසඳුමක් ලෙස නොවේ. මෙය ගෙවුම් ශේෂය හා බැදුනු ප්‍රශ්නයකි. එනම් මේ රට තුළින් පිටට ඇදීයන මුදල සහ පිටරටින් මෙරටට ඇදී එන මුදල අතර වෙනස වැඩිවීමේ ගැටලුවය. ප්‍රශ්නය වන්නේ පසුගිය රජයට මෙය ගැටළුවක් නොවූයේද යන්නයි. සැබවින්ම එවැනි අර්බුදයක් ඔවුනට නොතිබිණි. එකල රට තුළ විසල් ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක විය. එම ව්‍යාපෘති සඳහා ණය සහ ප්‍රාග්ධනය වශයෙන් විදෙස් මුදල් රට තුළට පැමිණියේය. එනිසා ගෙවුම් ශේෂය පාලනය කරගත හැකි මට්ටමක පැවතීය. වත්මන් රජය පත්වූ විගස හොරු අල්ලා ගැනීම සඳහා රාජ්‍ය ව්‍යාපෘති නතර කළේය. ආයෝජකයන් හා චීනය වැනි රාජ්‍යයන් අධෛර්යමත් කරමින් ඔවුන් මින් පිටමංවන තැනට කටයුතු කළේය. රටට විදේශ විනිමය ගෙනා ඇවන්ට්ගාඩ් වැනි ආයතන රණවිරුවන් හොරුන් කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් බිලි දුන්නේය. ආර්ථිකය මතක් වූයේ අය වැය එන විටය.

ප්‍රකට දේශපාලන ක්‍රියාධරයෙකු වූ යුතුකම සංවාද කවයේ සභාපති ගෙවිදු කුමාරතුංග ඉකුත් නොවැම්බර් 27වන සිකුරාදා නව නගර ශාලාවේදී ඩී.ඒ. රාජපක‍්ෂ 48වැනි ගුණානුස්මරණ උත්සවයේදී ප්‍රධාන දේශනය පවත්වමින් කාල බෝම්බයක් අත හැරියේය. එහිදී 21වැනි සියවසේ ස්වාධීන රාජ්‍යයන්‍‍ගේ පැවැත්ම සහ ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දෙන වර්තමාන අභියෝග මැ‍යින් පැවති දේශනයේදී ඔහු දුන් පණිවිඩය ඉතාම පැහැදිලිය. එදා හඬක් නොමැති ජනතාවට නායකත්වය දුන් අධිරාජ්‍යවාදී බටහිරට ගැති එජාපයට එරෙහිව ශ්‍රිලනිපය ගොඩනැගීමට සහායවූ ඩී.ඒ රාජපක්ෂයන්ට තිබූ එඩිතරභාවය ආදර්ශයට ගනිමින් රටේ හඬක් නැති ජනතාවට හඬක් වීමට ඔවුන් වෙනුවෙන් සටන් වැදීමට මවිබිමේ නාමයෙන් ශ්‍රිලනිපයේ සිටින එජාප විරෝධීන්ට ඔහු ආරාධනය කළේය.

ගෙවිදු කුමාරතුංග යනු මහින්ද රාජපක්ෂ ජනපතිවරණයෙන් පැරදුනු පසු හඬක් නැති මිනිසුන්ගේ හඬ සමාජගතකල පුරෝගාමියාය. දෙමළ බෙදුම්වාදීන්ගේ ග්‍රහණයෙන් කොළඹ සරසවිය 1987 මාර්තු 24 මුදාගත් සරසවි සිසු නායකයාය. ඩී.ඒ. රාජපක්ෂ ගුණ සමරු දේශනයේදී ඔහු ඉඟි කළේ එජාපයට සහ එජාප ගැති පිරිස් විසින් වර්තමානයේ ප්‍රාණඇපයට ගෙන සිටින ශ්‍රිලනිපයට විකල්පයක් ලෙස තෙවන බලවේගයක් ගොඩනැගෙනු ඇත යන්නය. ලබන වසරේ ජුලි මස පැවැත්වෙන පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී නව උපතකට විදුලන නැකත එලඹෙනු ඇතැයි සිතිය හැක.

කුමාරතුංග මුණිදාස සූරින් හීන් සැරය කථා පෙළ ප්‍රථමයෙන් ලීවේ 1935 ලක්මිණි පහන පුවත්පතටය. පසුව හීන් සැරය කථාව අතිශයින් ජනප්‍රියට පත්විය. ගෙවිදුගේ සීයාවූ කුමාරතුංගයෝ හීන් සැරය මගින් කියා සිටියේ කුඩා අය එක්වූ විට ශක්තිය විශාල බැවින් දැවැන්තයින් පැරදවීමේ ක්‍රම සහ විධිය. කැලේ විශාලතමයා අලියාය. ප්‍රබලයා කොටියාය. කපටියා නරියාය. අලියාගේ හොඬවැලේ රිංගා ගත් කටුස්සා අලි හෙම්බිරිස්සාවක් සාදමින් අලියා පැරදුවේය. කොටියා පසු බැස්සුවේය. නරියා ෂේප් න්‍යායේ තියරියට තල්ලු කළේය.

ගෙවිදු සිය දේශනයේදී වැඩිදුරටත් කියාසිටියේ ශ්‍රිලනිප වර්තමාන නායකත්වය  පළමුව ව්‍යවස්ථා විරෝධීවද දෙවනුව ශ්‍රිලනිප අගමැති අපේක්ෂකයා සදාචාර විරෝධීවද පරාජය කරමින් එජාප අගමැතිවරයෙක් පත්කරගත් බවය. ඔහු සදහන් කල පරිදි දෙමල සන්ධානය නියෝජනය කරන විපක්ෂ නායකද ඔවුන් වෙනුවෙන් දරදිය ඇද්දෙකි. ජවිපෙ නියෝජනය කරන විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායකවරයාද එම සියළු දේශපාලන උපාය උපක්‍රම වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අයෙකි. මේ ව්‍යාජ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී හවුලට එරෙහිව යළි 56ක් බිහිවිය යුතු බව ගෙවිදු එහිදී අවධාරණය කළේය.

වෙනස මාරය. අයවැය දෙවනවර ඡන්ද විමසීමද හමාරය. පක්ෂව 159කි. විපක්ෂව 52කි. වැඩි ඡන්ද 107කින් අයවැය සම්මතය. තාන්න මාන්න වරදාන අබියසදී එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ ඡන්ද දායකයින්ගේ ජනමතය හෑල්ලු නොකරමින් සභාග ආණ්ඩුවේ අයවැයට එරෙහිව ඡන්දය පාවිච්චි කල මන්ත්‍රීවරුන් 52න් 6 දෙනෙකු ජවිපෙය. ඉතිරි මන්ත්‍රීවරුන් 46දෙනා  ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේය. එම 46දෙනා  ශ්‍රිලනිප(එජාප විරෝධී කණ්ඩායම), විමල්ගේ ජාතික නිදහස් පෙරමුණ, දිනේෂ්ගේ මහජන එක්සත් පෙරමුණ, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, වාසුගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාමාංශික පෙරමුණ, ගම්මන්පිල‍ගේ පිවිතුරු හෙළ උරුමය ඇතුළු සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන්ය.

විපක්ෂ නායක ධූරයද දරණ ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන් ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට අයවැයට පක්ෂව එජාප ආණ්ඩුව සමඟ එක්විය. බිංකුන්ඩෝ බොල තෝත් නටාපිය මාත් නටන්නන් කියා, ආණ්ඩුව සමඟ එකගෙයි කන මෙවැනි විපක්ෂ වාහෙලා ලෝකයේ මොනම රටකවත් සිටිනවාදැයි සැකයකි. ‘පොඩි මල්ලියි – චූටි මල්ලියි’ ලවා  කථානායක පිළිගත් විපක්ෂයේ අයට වෙනස කොහොමද කියා මොවුන්ට ටියුෂන් පන්තියක්වත් දැමිය යුතුය.

මෙවර අයවැය කීමෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ සැබෑ විපක්ෂය බව තහවුරු වුයේ සන්ධානයේ විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන් 54ක් නියෝජනය කරන ඒකාබද්ධ විපක්ෂයයි. ඉන් 46 දෙනෙකු පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ අයවැය කියවීමට එරෙහිව එළිපිටම ඡන්දය ප්‍රකාශ කලහ. කථානායක විසින් පිළිගත් විපක්ෂයට සිටිනුයේ ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන් 16 දෙනෙකු සහ ජවිපෙ 6 දෙනෙක්ද ඇතුලත්ව මන්ත්‍රීවරුන් 22ක් පමණි. කථානායකගේ විපක්ෂය මන්ත්‍රීවරුන් 22කගේ සුළුතර කණ්ඩායමක් බවද ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මන්ත්‍රීවරුන් 56ක් නියෝජනය කරන බව මේ අනුව සක්සුදක් සේ පැහැදිලි විය. යහපාලනය යනු මන්ත්‍රීවරුන් 22ක් සිටින සුළුතරය විපක්ෂයක් ලෙස පිළිගන්නා රටකි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු මෙයද? සන්ධානයේ ඡන්දයෙන් පත්වූයේ මන්ත්‍රීවරුන් 83 දෙනෙකි. එයට බාහිරව ජාතික ලැයිස්තුවෙන් 12කි. සන්ධානයේ ඡන්දයෙන් පත්වූ මන්ත්‍රීවරුන් 83 දෙනාගෙන් 21ක් එජාප රජයේ ඇමතිවරුන්ය. ඉතිරිවන්නේ ඡන්දයෙන් පත්වූ සන්ධාන මන්ත්‍රීවරුන් 62කි. ඉන් සන්ධාන මන්ත්‍රීවරුන් 54ක් පෙනී සිටින්නේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය වෙනුවෙනි.

මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ සන්ධානයට ඡන්දය දුන් ජනතාවගේ අභිමානය සුරකීමට මාතරින් පාර්ලිමේන්තුවට ගිය එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන් 5දෙනා වන  ඩලස්, මහින්ද යාපා, ගජධීර, නිරෝෂණ සහ කාංචන එජාප ආණ්ඩුවට මුක්කු නොගසා එක රෑනක් සේ කටයුතු කිරීම මාතරට අභිමානයකි. අක්මීමන වෛද්‍ය රමේෂ් පතිරණ සිය පියාවන උග්‍ර එජාප විරෝධියෙකුවු රිචඩ් පතිරණ පියමං ඔස්සේම යෑම පුදුමයක් නොවේ. ගාල්ලේ මනූෂ නානායක්කාරට පාර්ලිමේන්තුවට එන්නට එදා ‍‍නොහැකි වූයේ 1980 ජුලි වැඩවර්ජක නායකයින් පස්ස දොරෙන් යළි රැකියා ලබාගත් අන්දමට සර්පයෙකු කාලා දැයි සැකයකි.  බෙන්තර-ඇල්පිටිය ගීතා කුමාරසිංහ නෝනාටනම් ඡන්දය දීමට නොපැමිණීම පිළිබදව සමාවදිය යුත්තේ අයවැයට එරෙහිව ඇය කථාකල නිසා නොව ගෙදර ගියොත් ‘අරයා’ නසී, මඟ හිටියොත් ඇය නසී න්‍යාය නිසාය. ආචාර්ය සරත් අමුණුගම කතන්තේ සංස්කෘතිය කීවේ මේවාටදැයි සැකයකි. ප්‍රේමලාල් ජයසේකරනම් තවමත් බන්ධනාගාරයේය.

බුද්ධික පතිරණනම් නාවේ ඇමතිකමක් නොලැබුණ නිසා නොව පොඩි කෙනිත්තිල්ලක් කිරීමටය. අතුරලියේ රතන හිමියෝ අයවැය කියවීමට පක්ෂව ඡන්දය දුන්නේනම් මාධ්‍යවල ප්‍රචාරයක් නොලැබෙන බව නොදන්නවා නොවේ. සිරිපාල ගම්ලත්ට උනේ උණු නිසා බොන්නත් බෑ කිරි නිසා අහක දමන්නටත් බැරි වාගේ වැඩකි. කනක හේරත් සභාගැබේ සිටියානම් සබරගමු මහඇමති මහීපාල හේරත්ගේ ඇපත් නැතිවීමට ඉඩ තිබිණි. ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන් ආවානම් සිදුවන්නේ මහඋළුගෙදර තපින්නටය. රොහාන් රත්වත්තගේ නොපැමිණීම ‍සිදුවන්නට ඇත්තේ සිය මලයාවූ මහේන්ද්‍ර, මහනුවර ශ්‍රී විශ්ණු දේවාලයේ සහ අලුත්නුවර දැඩිමුණ්ඩ දේවාලයේ 19 වන බස්නායක නිළමේ ලෙස අභිනවයෙන් කලින් දවසේ තේරී පත්වීමේ සතුට වැඩිවීම නිසා විය හැකිය. නායකයෝ යනු උපාය උපක්‍රම අනුගමනය කරන්නෝය. මහින්දගේ නොපැමිණීම සලකා බැලිය යුත්තේ ඒ තියරිය අනුවය.

මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආගමනයෙන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට ඡන්ද විශාල සංඛ්‍යාවක් හිමිවීමෙන් ජාතික ලැයිස්තුවෙන් මන්ත්‍රීධූර 12ක් හිමිවිය. එය ශ්‍රිලනිප නායකත්වය පක්ෂ ව්‍යවස්ථාව කඩතුරාවක් කරගනිමින් කොල්ලකා ගත් අතර ඉන් පත්කල 12 දෙනාගෙන් 6 දෙනෙකු වූයේ සන්ධානයේ ඡන්දදායකයින් ප්‍රතික්ෂේප කර පරාජිත අපේක්ෂකයින්වූ එස්.බී. දිසානායක, මහින්ද සමරසිංහ, විජිත් විජයමුණි, ලක්ෂ්මන් යාපා, එම්.එල්.ඒ.එම් හිස්බුල්ලා, තිලංග සුමතිපාලය. ජාතික ලැයිස්තුවේ අනෙක් මන්ත්‍රීවරුන් 6 දෙනා වූයේ සන්ධානයේ කිසිදු ඡන්ද පදනමකින් තොරව පත්වූ සරත් අමුණුගම, ඒ.එච්.එම්. ෆවුසි, ඩිලාන් පෙරේරා, ෆයිසර් මුස්තාෆා, මලිත් ජයතිලක සහ අංගජන් රාමනාදන්ය. සන්ධාන පාක්ෂිකයින්ගේ ඡන්දය නැතිවූවාට ඔවුන්ගෙන් සියයට 90ක්ම ඇමතිලාය. මෙම ජාති(ක) ලැයිස්තුවෙන් පත්වූ මෙම ‍12 දෙනා ශ්‍රිලනිප නායකයාගේ මතයට ගරු කරමින් එජාප ආණ්ඩුවේ අයවැයට පක්ෂ නොවූවහොත් දෙයියෝ සාක්කිය.

ශ්‍රී ලංකාව ඇතැම් වකවානුවල හැර අවුරුදු 67ක් එකම තැන පල්වූ රටකි. ඇල්පෙනිත්තද පිටරටින් ආනයනය කරන රටකි. ගැහැණු මැදපෙරදිග යවා වි‍දේශ විනිමය ඉහළින්ම හම්බකලද ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටින රටකි. මහදවල් සරසවි සිසුවියන්‍‍ගේ ඔළුවට ‍බැටන් පොල්ලෙන් හොදින් ‘සංග්‍රහකල’ පොලිසිය පසුව වැටුනු සිසුවිය උස්සන්නට එම ප්‍රයත්න දැරූ බවට පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකයා අර්ථ නිරූපනය කරන රටකි. කේන්ද්‍රකාරයෝ සහ ෆෙංසුයිකාරයෝ පොරවල් වන රටකි. වැස්සට තෙමෙන නිසා යතුරු පැදිය විකුණා කාරයක් ගැනීමට ගිය ටොයි නංගියා කාරයේ බදු වැඩිකල විටද අයවැය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි සිටින රටකි. අගනුවර පාර මැද්දේ අමුඩ යුද්දේ කරමින් ගොවියෝ වාර්ෂිකව පාරට බැස්සවූ විප්ලවවාදීහු පොහොර සහනාධාරයට කෙළවන විටද ඇවන්ගාඩ් ගැන වමාරමින් සිටින රටකි.  ශ්‍රී ලංකික ගෘහ සේවිකාවක් අරාබියේදී ගල්ගසා මැරීමට සිටියදී ඒ වෙනුවෙන් හඬක් නොනඟන හැටහුට හමාරක් ස්ත්‍රී එන්.ජී.ඕ. සංවිධාන තිබෙන රටකි. ජාතික සමගිය සහ සංහිඳියාව ගැන පම්පෝරි ගැසුවද පාසැල් නිල ඇදුමට  ජාතිවාදී පදනමක් මත වවුචර් දෙන රටකි.

තිබුණායැයි කියූ ලැම්බෝගිනි නැත. බකින්හැම් මාලිගයෙන් ගෙනාආ කියන රත්තරන් අශ්වයින්ද නැත. ‍නාරහේන්පිට මැනින් මාර්කට් එකේ තිබූ ප්‍රයිවට් පේන් එකද නැත. ස්විස් හෝ ඩුබායි එකවුන්ට්ද නැත. ඩුබායි මැරියට් හෝටලයේ අයිතියද නැත. තජුදීන්ගේ ‍ගොඩගත් මළසිරුරේ වාර්තාවට සිදුවූ දෙයක්ද නැත. කොටි නිදහස්වී ඇත. බුද්ධි අංශ හිරේ ඇත.  සංවර්ධනය අඩාලවී ඇත. පාරිභෝගික ද්‍රව්‍ය සහ එළවළු මිල වැඩිවී ඇත. ශ්‍රී ලංකාව දැන් කොමඩිලන්තයක් බවට පත්වෙමින් ඇත. එදා තිරගත වූ ‘කොළඹ සන්නිය – කමින්  ස්වීට්’ වෙනුවට  ‘මහින්ද කොටියාට සල්ලි දීපු හැටි’ කියා රූපවාහිනී මාධ්‍ය සංදර්ශනයක්ද ඉදිරියේදී තිරගත වූවහොත් එහි පුදුමයක්ද නැත. ‍’වෙනස’ ලැබී ඇත. ‘යහපාලනයේ’ අසිරිය කියා වැඩක් නැත.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

– ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

By NJ Thakuria

Guwahati: Assam in northeast India has lost a dedicated theatre director, actor and journalist  Dipak Mahanta in a tragic accident.

Mahanta was on his return journey from Tejpur after a shooting schedule, when the vehicle he was traveling in with few other colleagues met with an accident at Deoshal locality of Jagiroad in the midnight of Wednesday.

Seriously wounded Mahanta was taken to Guwahati Medical College Hospital, but the attending doctors declared him brought dead. The accompanying three television employees namely Ajmir Saikia, Pradesh Rabha and Atul Morang also sustained injuries but they are stated to be out of danger.

Journalists paying floral tribute on the mortal remains of Senior journalist and Dramatist, Deepak Mahanta at Guwahati Press Club on Thursday. Deepak Mahanta died in a road accident at Jagirod while coming from Tezpur on Wednesday Midnight.

Born in 1961 at Tejpur, Mahanta was a creative theatre director, skilled performer, serious playwright and a script writer with humoristic touch. Some of his plays namely ‘Ulanga Roja’, ‘Malati Mem’, ‘Holi’, ‘Pinhole Camera’, ‘Gajapuria’ etc are well appreciated by the theatre appreciators across the region.

Lately Mahanta joined in the field of professional journalism and shifted to Guwahati from Tezpur, his original workplace. Started his television journalism career with News Time Assam, a newly launched satellite news channel, Mahanta lately joined another new channel Assam Talks, as a senior producer.

Mahanta left behind his wife, son with host of relatives and well-wishers. Media organizations across Assam have expressed shock at his untimely death and sent condolence message to the bereaved family.

Prior to his last journey to Tejpur for cremation, he was paid rich tributes at office of Pratidin Time (formerly News Time Assam), Guwahati Press Club and Assam Talks.

R Chandrasoma

There are three political moves curremtly afoot that can spell doom to Sinhala Nationalism and the identity of Sri Lanka as a distinctive Nation with a proud history. The first of these moves is the abject recognition that we have done great wroing to the Tamils by using military force to crush Prabhakaran and his armed hordes. A necessary corpllary is that the Land of Lanka is shared with the Tamils and the right of cessation is inalienable. The RW-MS ruling coalition will not publicly admit this but it is clear that their ‘Foreign Masters’ have an assuarance that the Tamil claim to be separate and equal will be fully realized through a political re-structuring.

The second move is to tightly integrate the economy of Sri Lanka with that of India through submissive pacts such as the proposed Indo-Sri lanka Comprehensive Trade Aggreement which will see Indian Industrial Giants taking ove the commanding hights of our Economy. Hordes of educated Indians will find Sri Lanka a pleasant refuge from the rising Barbarities of their homeland. The claim that the Sinhala Indigenes will be reduced to the status of an aboriginl population is not overblown.

The third disastrous move is to sell prime land in the Sinhala Coastal Belt to Foreign Capitalist purpodly to infuse much needed capital and alien expertise to transform Sri Lanka into a modern state. The faemers of yore are to be replaced by trouser-wearing technicians with ‘digital age’ devices strapped to their ancient bodies.

Suppose these Machiavellian political moves have Parliamentary support and are successfully executed. Is  it necessary to spell out the consequences? There have been betrayers aplenty in the long and mixed history of Sri Lanka. The last – and memorable – betrayal was by the Sinhala Kandyan chiefs. Alas, a leadership has arisin in this late stage of our history that is prepared to barter our land and our historic rights for securing the ‘kudos’ of the foreign Overlord at a time of great peril to the Sinhala Nation.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

( වර්ෂ 2010 ඔක්තෝම්බර් මස ලියා පලකල මේ ලිපිය අදටත් ඒ ආකාරයෙන්ම වලංගු බැවින් යලි පල කරමු)

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ

අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එරෙහිව අඛණ්ඩව ගෙනගිය අරගලයේ එක් අදියරක්, කොටි ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව කල අරගලයක් සේ දිස්විය. ත්‍රස්තවාදය නිර්මාණය කිරීම, විවිධ රට වලට එය ගෙන ගොස් අතහැරීම, සුද්දාගේ එක් විනෝදාංශයක් විය. එය පලමුවරට ශ්‍රී ලංකාවේදී අමතක නොවන ආකාරයේ අර්බූදයකට ලක්වීම, ලෝක ඉතිහාසයේ සුදුදාගේ ත්‍රස්තවාදී බල ඇණිය ලැබූ අති දැවැන්ත පරාජයයි.

සුද්දා විසින්ම, අනභිබවනීය යයිද, පරාජය කල නොහැකි යයිද, ගෙනහැර පාමින් මානසිකව ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය නායකත්වය පාරාජිකත්වයට පමුණවා, රට කැබලි වලට කඩමින් උද්දාමයෙන් කටයුතු කරමින් සිටි ආකාරය දෙන බලා සිටි දේශප්‍රේමීන් අතර සිටි අති උදාර පුද්ගලයෙකි ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන්. මේ රට තුල නිසි අවස්ථාවලදී උදාර මිනිසුන් මේ රට වෙනුවෙන් මතු වුවද, ඒ මිනිසුන් යලි යට යන්නේ කිසිවෙකුටත් නොදැනීමය. ඔවුන් යට ගියද, රට භයානක අවස්ථාවලදී යලි මතු වන්නේද මේ පරපුරමය,

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා රාජ්‍ය ආරක්ෂක ලේකම් වශයෙන් සිට සිය සොහොයුරා වූ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ පදවියේ උපරිමය තමන්ගෙන් රටට ඉටුවිය යුතු කාර්යයන් සාර්ථක ගැනීම සදහා යොදාගත් අභීත සෙන්පතියකි. ජාතික විරුවෙකි.

අප ඔහුගේ අගය කරන සුවිශේෂීවූ ගුණාංගයන් රාශියක් දැක ඇත්තෙමු. ඔහු සතු එම ගුණාංග අප සිත තුල පැලපදියම් කර ඇත්තේ, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ රජ්‍ය ආරක්ෂක ලේකම්ව සිටින තාක් කල්, ශ්‍රී ලංකා මාතාවගේ ආරක්ෂාව සමග සෙල්ලම් කිරීමට කිසිවෙකුටත් ඉඩ නොතබන බවයි. එම නිසා ඇමරිකානු තානාපතිවරිය, නෙදර්ලන්ත තානාපතිවරිය, බ්‍රිතාන්‍ය මහා කොමසාරිස්, ජර්මන් තානාපති, නෝර්වේ තානාපති යන බටහිර කොටි දෙනුන් හා කොටි පප්පලා උතුරු නැගෙනහිරටම දුවමින් පිල්යොන්ව, මඩකලපුව නගරාධිපතිනියව හා කරුණා අම්මාන්ව, ඔවුනගේ න්‍යාය පත්‍රයට අනුව නටන රූකඩ බවට පරිවර්තනය කර ගන්නට දරණ උත්සහයන් දුටුවද, ඒ දෙස හාස්‍යයෙන් බලා සිටින තත්වයකට අප පත්ව සිටින් නේ මේ සුවිශේෂී පුද්ගලයා හේතුවෙනි.

මෙම සුවිශේෂී පුද්ගලයා මේ වනවිට ජාත්‍යන්තර ප්‍රතිගාමිත්වයට දං ගෙඩියට දැක්වීමට අව්‍ශ්‍ය කරන පුද්ගල ලැයිස්තුවේ අංක එකට සිටිනවාදෝයි යන සැකය අප සිත තුල මතු වන්නේ මේ දිනවල සුද්දාගේ බී. බී. සී. නාලිකාවේ හාඩ් ටෝක් වැඩසටහනට, කොටි හිතවාදීන්, හා සරත් ෆොන්සේකා මහතා පවා දුරකථනයෙන් සම්බන්ධ කර ගනිමින් යුධ අපරාධ චෝදනාවට අවශ්‍ය කරන කරුණු අහුලමින් සිටින කාලකන්නි ස්වභාවය දුටුවිටය.

හාඩ් ටෝක්හිදී, මෙරට රාජ්‍ය ආරක්ෂක ලේකම්තුමා අව්‍යාජව, කිසිදු සම්ප්‍රධායන් නොසලකා ඊශ්රායලයේ ආරක්ෂක අමාත්‍යවරු, ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිවරු, බ්‍රිතාන්‍යයේ අගමැති හා බොහෝ විට අප දැක ඇති රුසියානු අගමැති ව්ලැඩිමීර් පූටින් තමන්ගේ රටේ රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සම්බන්ධ ප්‍රශ්න වලදී කරුණු ගෙනහැර පාන ආකාරයටම සමාන්තරව කරුණු ඉදිරිපත් කිරීම සම්බන්ධව අප තුල ඇත්තේ ආත්මාභිමානයකි. අප ඒ සම්බන්ධව යලි යලිත් එතුමාට අපගේ ගෞරවය පුද කරමු. අප ඇනලීඩාවන් නොව කශේරුකාවක් ඇති ජාතියක් බව ලොවට හඩගා කිවූ ඔබව ලක් මාතාව ආදරයෙන් සුරකිනු ඇත.

ඔබට ජයවේවා!

ශ්‍රී ලංකා මාතාව දිනේවා!

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

“මේ අයවැයට මම විරුද්දයි” – ගරු දිනේෂ් ගුණවර්ධන මැතිතුමා
ම.එ.පෙ. නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී
2016 අයවැය යෝජනා විවාදය
ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේදී

*අගමැතිට පයින් ගහන ගෝලයෝ රොත්තක්
*හොර සිටුවරු ලංකාවට පැමිනෙත්වා ජයවර්ධන ආර්ථික සැලැස්ම
*මුදල් අච්චු ගසලා මාස 10ක් ගෙනිච්චා
*මුදල් ඇමති බොරුකාරයෙක් වී වලට කෝ රු50? තේ වලට කෝ රු80? රබර් වලට කෝ රු350? මෙන්න දවස් 100යේ බොරු පොරොන්දු
*පිටරටින් පොල් ගෙන්න තරම් බංකලොත්
*මේක අගමැතිතුමාගේ ප්‍රතිපත්ති සිහිනයට පටහැනියි
*අපි බාර දෙනකොට ඩොලරය 130. අද 145. 2016දී 155 පසු කර බාල්දු වෙනවා
*ජිවන වියදම ඉහළයාම නැවතීමට උත්සහයක් නැහැ
*සම්මුතිවාදය කියන්නේ බලහත්කාරකම බුල්ඩෝසර්වාදය නෙමේ
*අපේ ඉඩම් විදේශිකයන්ට විකුන්න ගියොත් 1815 ඉඳන් 1948 වෙනකන් වෙච්ච දේමතමයි ආයෙත් වෙන්නේ
*චීනය ඉදිරියේ අද ඇමරිකාවත් දණ ගහනවා
*දහස් ගණන් රස්සා නැති වෙනවා රාජ්‍ය සේවය නැතිවෙනවා පොදු ජන සේවාව ඇනහිටිනවා
*වැඩ කරන ජනතාවට කිසිම සෙතක් සලසන්න බැරි අයවැයක්
*සාමාන්‍ය මිනිස්සු ගොවිජනතාවට ධිවරජනතාවට බදුබර පටවනවා
සිංහල දෙමල මුස්ලිම් සෑම අහිංසක ජනතාවකටම මේ බර දරන්න බැහැ
*1956 මඑපෙ රජයේ ටී බී ඉලංගරත්න මැතිතුමා සේවක ජනතාවගේ ආරක්ෂාවට ඉතිරිකරපු සල්ලිවලට මුදල් ඇමති තට්ටු කරන්න හදන්නේ
*නිදහස් වෙළඳ කලාප පිටරට විකුනන්න එපා
*රජයේ සේවකයන්ට තියෙන වරප්‍රසාදයට අතතියන්න එපා
*විරුද්ද පක්ෂෙට කතාකරන්න දෙන්නේ නැහැ. මොන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක්ද?
*මේ මුදල් ඇමති ජනාධිපති සිරිසේන පරිසර ඇමතිට විරුද්දයි ජාවාරම්කරයන්ට මාෆියාවකරයන්ට උදව්වෙනවා
*විදුලි කාර් හයිබ්‍රිඩ් කාර් වලට ගහපු බදු අකුල ගන්න
*ගොවීන්ට පොහොර සහනාධාරය දෙන්න
*අපේ අධ්‍යාපනය ලබන දරුවන් දෙමපියන් කඩෙන් කඩේට රස්තියාදු කරන්නේ නැතුව නිදහස් අධ්‍යාපනයට උදව් කරන්න
*ජනතා විරෝධී යෝජනා අකුල ගන්න
*බුලත් විටක් කන්න වී කිලෝවක් විකුනන්න වෙලා
*ඉඩම් සංවර්ධන පනතටත් තට්ටු කරන්න හදන්නේ
*වැඩිහිටි ජනතාවට තරුණයන්ට මුකුත් නැහැ අලුත් රස්සා ඇති කරන්නේ නැහැ
*තමන්ගේම ඉතිරිකරපු මුදල් ගන්න බදු ගෙවන අයවැයක්
*දිවිනගුම බැංකුවේ පොඩි මිනිස්සුන්ගේ සල්ලි වලටත් තට්ටු කරන්න හදන්න එපා!
*ජනතාවගේ අදායම් අඩු ආහාර ජිවන වියදම් වැඩි ප්‍රශ්න අයවැයක්
*කුඩා කර්මාන්ත වලට බදු වැඩි කරලා

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

To be free of attachment and so also of anger, fear, and pain. Eat me, Professor Solanka silently prayed. Eat me, America, and give me peace.

• Salman Rushdie in his novel ‘Fury’ (2001)

The Island editorial of November 24, 2015 entitled Power Play” about Samantha Power’s Sri Lanka visit provided the cue for this article. Samantha Power (45), American Ambassador to the UN, and President Obama’s trusted advisor on American response to global genocide and human rights abuse issues, according to news reports, went back early that day local time after a brief visit to Sri Lanka. Her professional and political authority within the America-dominated UN establishment is beyond doubt. What is in question, however, as far as we Sri Lankans are concerned, is whether her visit is likely to help or hinder post-war normalization in our country. This is particularly so, given her controversial political and diplomatic track record. “A Problem from Hell: America and the Age of Genocide”, a book she authored in 2002, won several awards including the J. Anthony Lukas Book Prize and the Pulitzer Prize for General Non-fiction the following year. She wrote this book (which came to be widely acclaimed within the Western bloc) while she was serving as a professor in human rights practices at Harvard university. It is claimed that Power was a key figure behind the meddlesome American role in Libya. She has been criticized for recommending ‘solutions from hell’ to ‘problems from hell’! (i.e., for advocating interventionist and militaristic responses to alleged genocide and human rights violation problems). Seeing the disastrous consequences of uncalled for, essentially convoluted, American political and military involvement around the world including for instance Syria, Libya, Iraq, and Afghanistan, behind the smoke screen of ‘free’ Western media misinformation, how can we believe that Samantha Power meant to make an exception for an insignificant third world country like Sri Lanka? Should we let her sort out our internal problems, hoping that she’d have our national interest at heart? But we know that what is good for us is not usually consistent with America’s own geopolitical agenda for the region.

As suggested by the Island editor in his short but incisive analysis of the diplomatic episode, Samantha Power was engaged in effective power play. Her meetings with representatives of the central government and the provincial administration, and her playful mingling with ordinary citizens were designed to reassure people at all three levels of the US-led West’s alleged concern with the welfare of the people of the north, presumably, in terms of safeguarding their human rights, securing justice for supposed victims of disappearances, restoring ownership of lands acquired by the army for security related purposes during the war to their original owners, repairing roads, bridges, and public and private buildings such as houses, hospitals, and schools that suffered collateral damage during the civil conflict, and reconstructing new ones for an increased population due to natural growth and return of the war displaced, and so on. But the ordinary citizens of the country are politically savvy enough to know that such issues cannot be the real worry of these visiting foreign dignitaries who don’t know anything true about our history, indigenous cultures and religions, languages, worldviews, and our real problems and needs shaped by those factors. These meddling nosy parkers want to see Tamils and Sinhalese embattled with each other as mortal enemies for their own selfish strategic purposes including trade. But there is reason for optimism given the fact that the majority Sinhalese Buddhists and the largest minority Tamil Hindus have tolerant, accommodating, nonviolent, humane values ingrained in their cultural DNA, as it were, particularly when free from the divisive influence of the few egotistic politicians. Ordinary Sri Lankans don’t need opportunistic strangers to tell them how to settle their disputes. It won’t be long before the educated young of both communities appreciate this fact and begin to see through the stratagems of neocolonialists and their few local lackeys and render those selfish interventionists irrelevant to the resolution of national problems, which can be easily achieved through democratic dialogue.

The same editorial recalls how British prime minister David Cameron went up to the north when he came here to attend the CHOGM summit in 2013. His motives were, no doubt, the same as Power’s: motives which couldn’t have anything to do with the lives of ordinary Sri Lankan citizens, be they Tamil, Sinhalese, or Muslims. Actually, Cameron, as the leader of a pathetically diminished (that is, in importance) Britain that in the past boasted of possessing an empire on which the sun never set, was trying to achieve more lowly aims than Power was planning to realize on her recent visit. Hers was a truly imperial mission in that her efforts were connected with serving the geopolitical interests of the globalized economic empire led (nowadays, at China’s sufferance, though) by America, and she has implicit faith in the preeminence of that empire, whereas Cameron had the rather not so exalted motive of winning the Tamil bloc vote of his constituency back home. Of course, US president Obama was no less beholden to immigrant Tamils for their votes and their contributions to his 2008 campaign funding, which, however, it is likely, formed a less important part of American motives for interfering in our country’s internal problems.

The disparity between the two allies in terms of global economic power and political authority is not difficult to understand if we have some idea of how Britain’s past colonial dominance came to be submerged by America’s international ascendancy in the wake of the breakup of the British empire, a change accelerated by the internationalization of politics and economics since the end of the Second World War and the rapidly advancing communication technologies of worldwide accessibility. The epochal shift of the centre of global interconnectedness originally created by British colonialism to the present America-driven globalization juggernaut is memorably depicted in Salman Rushdie’s ‘Fury’ in a highly illustrative scene in New York between the newly arrived ex-British academic Professor Malik Solanka and an advertising copywriter: the latter consults Solanka about a corporate-image campaign for the  American Express bank, where the advertisements display ‘images of famous city skylines at sunset’ with the copy-line: THE SUN NEVER SETS ON AMERICAN EXPRESS INTERNATIONAL BANKING CORPORATION.  The foregrounded message is clear: at any time of the day, there is an American Express bank open for business somewhere in the world. Corporate America has replaced imperial Britain in the famous slogan. In the same novel Rushdie gives the (fictitious) British prime minister the name ‘Tony Ozymandias’, which reminds the reader of Shelley’s 1817 sonnet ‘Ozymandias’: the massive stone sculpture of Ozymandias, the once mighty, invincible ‘King of Kings’, now lies scattered in the sand in ruins.

But the collapse of British colonialism has not been so final as Rushdie suggests by this image in his fictional work. As the progenitor of Western colonial domination of the world through trade and war it still survives in the form of an acolyte of the mighty America, which has succeeded it. (Britain is also responsible for our present ‘ethnic’ problems.) It was America’s economic imperialism that brought in the era of globalization as we know it today, rather complex, though, this concept of globalization is. Amidst its multifarious manifestations, good and bad, globalization in this context is to be understood as an economic, political, and military phenomenon. In that globalized context, unwelcome superpower interventions in violation of the sovereignty, independence, and national interest of smaller nation states, of the sort that Samantha Power was attempting with us during her Sri Lanka visit (November 21 to 23), and the dehumanizing commercialism that Malik Solanka, the protagonist of  Rushdie’s first ‘American’ novel Fury, is raging against, must be taken for granted. Victims have no escape route. The present government appears to be pushing us towards that same decadent American economic bandwagon, if, among other things, the proposals of the budget that is being debated, are any indication of what to expect.

ආචාර්ය කොඩිසිංහ හේරත්.

ඕක්ලන්ඩ්වල ශීත ඉර්තුව නිමවී  ගිම්හානය උදාවී ඇත. මාස කීපයක්  නිද්රා ගතව  තිබුණු  ගස් වැල්  අතු පතර දැන් නැවුම් පත් හා මල් වලින් පිරී ඇත. ජීවයෙන් පිබිදී ඇති පරිසරයකින් වටවූ   ‘මේඩ්මන්ට් රඟහලේ ‘  පසුගිය දිනක සැන්දෑවක එළිදැක්වූ   භාරත නැටුම් – අරංගේත්රම් සංදර්ශනයක්  නැරඹීමට මමද  වාසනාවන්තයෙක් විමි.

භාරත නැටුම්  වනාහි කලාවක් මෙන්ම ඉතා පුළුල් හා ගැඹුරු විෂයක් ලෙස මා  අසා තිබුනද  ඒ පිළිබඳ  කිසිදූ  දැනුමක් මට නොතිබිනි. නැටුම් වනාහි  තවත් කලාවක් ලෙස පොදුවේ අගය කිරීමක් හැර මට ඒ පිළිබඳව වැඩි යමක් දැනගැනීමට අවශ්යතාවයක්ද  කිසිදාක නොතිබිණි.

හුදෙක්ම මෙදින මගේ සහභාගිත්වය සිදුවූයේ අන් කිසිවක් නිසා නොව ඉතා මෑතක මා  හඳුනාගත් මිතුරෙකුගේ ලාබාල දියණියක විසින් මෙම සංදර්ශණය ඉදිරිපත් කළ බැවින් ඒ මිතුරාගෙන් ලද ඇරයුම නිසාය.  නැටුම් රස විඳීම කෙසේ නමුත් මගේ පැමිණීමෙන් ශාලාවේ ඇති හිස් ගෙඩි ගණන වැඩිවීමට හෝ දායක වෙනු ඇතැයි මම සිතුවෙමි

මා සිතුවට වඩා කලින්ම ශාලාව නරඹන්නන්ගෙන් පිරී ගියේය. ලංකාවෙන්  මෙහි පැමිණ වේදිකා ගතකරණ සිංහළ නාට්යක් හෝ  සංගීත රාත්රියක් රස විඳීමට රොක්වෙන පිරිස මට හොඳට හුරු පුරුදුය. බොහෝවිට ඔවුන් එදිනෙදා මඟ -තොට හමුවී කතා බහ කරණ එසේත් නැතිනම් දන්නා හඳුනන අය නිසාදෝ මෙලෙස රැස්වෙන  මොහොතක එහි අමුත්තක් මට දැනී නැත. එහෙත් අද මේ ශාලාව තුල රැස්ව සිටින පිරිස අතර වෙනසක් මම දුටුවෙමි.

නළල මත තැබූ  ලොකු- රතු මොට්ටුව හා දැකුම් කළු වර්ණවලින් නිමවූ සාරි විලාසිතාවන්ගෙන් සැරසුණ කාන්තාවන්ද ඔවුන්ගේ පුරුෂයින් හා පවුල්වල උදවියද අද ශාලාවේ තැනින්  තැන අසුන්ගෙන ඇත. 

තිස් වසරකටත් වඩා වැඩි කාලයක් ශ්රී ලංකාවෙ පැවති කුරිරු යුද්ධය විසින්  ජනතාව පිඩාවට පත්කලා පමණක් නොව ඔවුන්  සිංහල හා දෙමළ කථාකරණ මිනිසුන්  වශයෙන් වෙන්කර  සදහටම  ඔවුනොවුන් ඈත්කර, තබන මානසිකත්වයක් හා පරිසරයක් නිර්මාණය කර ඇත

අපේ පාසැල් යුගයෙ  කෝවිලේ මංගල්යට සිංහල අපි ගියා වගේම ගමේ පන්සලේ  උත්සව හා සංදර්ශනවලට දෙමළ  උදවිය පැමිණිම එදා සාමාන්ය දෙයක් විය. නමුත් අද මේ තත්වය වෙනස් වී ඇත

ඒ මුසල යුද්ධය දැන් නිමවී ඇතත් සිංහල හා දෙමළ මිනිසුන්  ස්වේච්චාවෙන් එකට එක්වී එකම වේදිකාවේ එළිදැක්වෙන සංදර්ශනයක් රසවිඳින අවස්ථා ගැන තවමත් අපට සිතාගත නොහැකිය.

නමුත් එවැනි හමුවක් අද  තම මව්බිමෙන් බැහැරව සිදුවී ඇත. ශාලාව තුල රැස්ව සිටි අතලොස්සක් හැර අනෙක් සියලුම දෙනා සිංහළ හෝ දෙමළ කථාකරණ ශ්රී ලාංකිකයන්ය.

අපි සියළු දෙනා වේදිකාව දෙස නොඉවසිල්ලෙන් බලාසිටියෙමු. වේදිකාව ඉතාමත් සරලය. ඇස් නිලංකාර කරණ  වර්ණවත් විදුලි බුබුළු වෙනුවට එහි තිබුණේ  මඳ එළියක් පමණි.

චාම් ඇඳුමෙන් සැරසුණු දකුණූ ඉන්දීය සම්භවයකින් හෙබි කලා කරුවෝ තිදෙනෙක් හා ඊටම සරිලන  පැහැපත්  ඇඳුමෙන් සැරසී  ගත්  නැටුම් ගුරු තුමිය වේදිකාවේ පසෙක අසුන් ගෙන සිටියෝය. පසුව අසා දැනගත් පරිදි මෙම ගුරුතිමිය යාපනයේ උපන් දෙමළ කථා කරණ ශ්‍රී ලාංකීය මාතාවක්ය.

මොහොතකින් පණ ගැන්වුණු වයලීනයෙන්ද, ම්රින්දන්ගම් බෙර හඬින්ද  අපේ දෙසවන් රිද්මගත වෙද්දී  නිහඬව සිටි ගායකයා සිය කට හඬ අවදි කළේ අප ඔහුගේ කට හඬට වශීකෘත කරමින්ය. ඔහුගේ මඳුර මනෝහර  කට හඬ විටෙක ගැඹුරුය, විටෙක වේගවත්ය.   තවත් විටෙක ඒ හඬ සිහින්ය, සියුම්ය,  නොනැවතී අනන්තය දෙසට  අපත් කැටුවම ඇදී යන සුළුවිය.

අඩ අඳුරේ තිබූ වේදිකාවට පිවිසි ඒ කුඩා නාට්ය ශිල්පිනිය ආලෝකයේ තිර්වතාව වැඩිවෙත්ම කාගේත් නෙත් හා ගැටින. ඇය නැටුමට සරිලන විවිද වර්ණයන්ගෙන් නිමවුණු  වස්ත්රාබරණයෙන්  සැරසී සිටියාය. වේදිකාව සිසාරා දුවමින් ඇය අපේ නෙත් යුහුසුළු කළාය. අඩ අඳුරේ නිසලව අසුන්ගෙන සිටි අපගේ සවන් හා නුවන් වශයෙන් සතර ඉඳුරන් ප්‍රමෝදයේ උච්චස්ථාන ගතවීම චිත්තක්ෂණයකින් සිදුවිය.

වයලීනයේ තත් හඬ, ම්රින්දන්ගම් බෙරයේ ගිගුම් හඬ හා තාලම්පොටේ රිද්ම හඬ අතරට එක්වූ ද්රවිඩ භාෂාවේ  ගී හඬ අපේ දෙසවන් කුල්මත් කරද්දී එම ධ්වනි තරංග  එකින් එක වේදිකාවේ  රඟන දියණියගේ ගත හා වෙලෙමින්  ජීවයක් ලබන්නටත්,  ඒ ජීවයෙන් සපිරුණු  දර්ශණීය  ඉරියව් හා  රූ – රටා අපේ නෙත් අභියස මැවෙන්නටත් විය.

මෙහිදී සවනින් ඇසුණු  සබ්ද හා නෙතින් දුටු දසුන්  එකවර මනස තුල දෝලනය වෙමින් මුසපත්ව සිටි මා අත්දුටුවේ හුදෙක්ම නැටුම් සංදර්ශනයක අසිරියට වඩා ඉන් ඔබ්බට ගිය කිසියම් මනස්කාන්ත තලයක මා ස්ථානගතවවී සිටි මොහොතක් ලෙසය.

තවත් විදියකින් කිවහොත් අපි අපේ සාමාන්‍ය කයෙන් බැහැරව  මනෝමය කයකින් එහි රැඳී සිටියා යැයි  කිව හැකිය.  එසේ  වූවානම් එය අපේ ජීවිතවල කදිම අත්දැකීමකි. නැටුම වනාහි ශරීරය හා ආත්මය සම්බන්ද කරන්නක්ය යන කියමන මෙහිදී සනාථ වී ඇත

ප්රේක්ෂක අපට එවැනි  අත්දැකීමක් අත්කර දීම පිළිබඳව සෙත්මිණි රණසිංහ දියණියටත් ඇගේ ගුරු මාතාව වූ රේණුකා කෙතීසන් මත්මියටත් හා ඉන්දීය කලා  කරුවන්ටත් අපගේ ගවුරවය හිමිවිය යුතුය

උපන් පවුල් පරිසර හා වත – ගොත අනුව ගුරු තුමිය හා ශිෂ්යාව පිලිවෙලින් දෙමළ හා  සිංහළ වශයෙන් හඳුනා ගත්තාවුවද  ඔවුන් දෙදෙනාම ශ්රී ලාංකිකයන්ය . මේ ගුරු-ගෝල යුවල  මහත් පරිශ්‍රමයකින් එළි දැක්වූ අරංගේත්රම් වැඩ සටහණ අගනා නැටුම් දර්ශනයක් වුවද ඒ තුළින් පීටාර ගිය තවත් පණිවිඩයක් ඇත. ඒ  අනෙකක් නොව,  දෙමළ – සිංහළ සංහිඳියාව තුළින්  කොතෙක් නම්  අගය කළහැකි අධ්යාත්මික  ගුණවගාවන් ඔස්සේ අපේ බාල පරම්පරාව යොමු කළහැකිද යන්න ඔවුන් විසින් ඔප්පුකර පෙන්වා දීමය. මෙය ශ්‍රී ලංකාව තුළ ජාතික සංහිඳියාව ගැන පට්ටන්දර දෙසා බාන උදවියට පුර්වාදර්ශයක් වියයුතුය.

දේශපාලනමය උන්මත්තකයින් විසින් ඉතිහාසයේ කලින් කල ව්‍යසනයන් ඇතිකලද ඒ ගැටුම් අස්සේ වුවත් මිත්‍රශීලිව ජිවත් වූ  දෙමළ හා සිංහළ මින්සුන් කවදත් සිටියෝය. ඔවුන් තුල යටපත්ව ඇති අද්යාත්මික ගුණ සමුදායන් යලි මතු කළ යුතුය

මිනිසුන් අතර තිබිය යුතු  ආධ්‍යාත්මික ගුණවගාවන් තුට්ටුවකට නොතකා ඔවුනොවුන් මරා ගත්  පසුගිය අඳුරු යුගය තුල  ශ්‍රී ලාංකීය   දු-පුතුන් දස – දහස් ගණනින් ළමා සොල්දාදුවන්  හා මිනීමරුවන් බවට පත් කලෝය. ඒ රටේම තවත් පැත්තක මේ හා සමාන දරුවන් සිය  -දහස් ගණනින් පාසැල් යන අතර මඟ බෝම්බවලට හසු කොට අකාලයේ මරා දැමුවෝය

ශීත ඉර්තුව නිමවී ගිම්හානය උදාවන්නාක් සේ අශුභ යුගයන්  පිටු දැක ශුභවාදී කාලයක් උදාකල හැකි ජාතික සංහිඳියාව ගොඩනැගෙනු ඇතැයි ප්රාර්ථනය කරමු.

[Acknowledgement to Sai Natyalaya –Auckland, Smt.Renuka Ketheesan, Indian Artists- Shri Bhavani S Kishore Kumar (Vocal), Shri Kundail Kesavan Narayan (Mridangam) and Shri N Veeramani (Violin) and student artist Sethmi Ranasinghe] – Dr. HM Kodisinghe

Courtesy RT

Gomin Dayasri Courtesy The Daily Mirror

e are the guinea pig generation! Carried the insignia on the back of the executive through pride and shame. Power shifts to the legislature and an assassin take shots at it? Legislature must be saved –It is a national treasure, last bastion of democracy. Executive is beheaded:

Judiciary is being deprecated. Are we in for another hybrid as the tripod of governance is being dismantled?

Lived through war and peace; Cruel terrorism turned to maligned justice; worshipped heroes were depicted as despicable villains; Geneva from a vile appalling snake pit was cowardly converted to a revered sanctified shrine; Saw dynastic favouritism extend towards spread nepotism; Honoured Supreme Court judge voted as Chief Minister turns maverick – retired judges should be stopped from politics not to disgrace the judiciary with their stupid antics; Selected Cabinet Ministers travel a distance after being rejected by the electorate – was anointed with portfolios pock marked with Yahapalana tattoos.

Faulted and admired for eliminating dreaded terrorism; We lost and we won – is it to lose again?

Now it is another ball game, more deadly, more sinister: played under covers and according to the rules. Painless death caused while being unconscious.
Where a Westminster Parliamentary system operates and a government loses its majority, the reigning members of Parliament are incapable of forming a substitute government with a working majority – Parliament is dissolved.

It gives a chance for the people to elect a stable Parliament at a coming general elections; No more and not so-in Sri Lanka after the 19th Amendment – supposed ‘almanac of good governance’.These rights were discreetly wire-brushed. We are the founders of weak governments by constitutional manipulations. A hop step and jump to partition.
Is it created to service anarchy? Let’s learn a lesson from the French -their sleuths knew of the movements of terrorists, where caches of ammunition were stocked, temporary hideouts were identified; yet, in the name of Liberty, intelligence services were not allowed to take position.

Same will happen if we bow to Human Rights as the Wickremesinghe government often does. Beware of latent Tigers, ISIS off shoots and Bodu Bala activists?

Their brand of religion is quantified for political advancement. It doesn’t flow from the heart but breaks out of a chamber of a pistol to set the flame.

Electorates in the past could rectify instability. A prohibitive period was imposed under the 1978 Constitution of year’s non-dissolution phase. Made sense since Parliament of March 1960 lasted just days and a second general election was held in July. It denied opportunity for a period of possible re-alignment.

The 19th Amendment extended the prohibitive period to cover the virtual lifetime of an elected Parliament of five years, less six months.

Stuck with adhesive, once elected, Parliamentarians are immune from elections for four years and six months. Party whip would be broken to vote for an Amendment that guarantees a pension and assurance of a near full term in office.

Leadership of the Opposition was gifted to the TNA, which obtained a meagre 4.6 % of the popular vote coming exclusively from the North and East and earned 16 seats.

“There will be heavy traffic from both directions along the Parliamentary aisles, before the next elections, as the country slides downward. An unhappy wait for the governing UNP undermined by their feuding Cabinet Ministers. “

JVP going broad spectrum, gained 4.8% of the vote and registered six seats. That is the arithmetics of democracy.

Can either hold a right to such high office without popular support? In the opposition sits weak-kneed MPs with a higher representation – tamely gave up the coveted post without a murmur.

Whoever did it, scrambled the egg before frying it in oil. Is the author of the constitution – an inverted federalist or from the closeted left, taking the traditional turn to the ultra Right?

Not hailing from the old school of the UNP or SLFP or LSSP that thought far, as did Mark Fernando, Chandra Seneviratne or H.W. Jayewardane in tiding the 1978 Constitution or Colvin R de Silva and H.L. de Silva in cleansing 1972?

Leaves a mere six month grace period, which is required for the nomination process.

Artful Eyewash.

Place a yellow marker on year 2016 and turn the searchlight on Parliament. Don’t need a crystal ball to see the traditional rivals sitting merrily on one side of the Parliamentary aisle with a few stragglers on the other. On a friendship road the government is stable but the local government elections are not far off, is likely to be put off, on a pretext, if the government is to survive.

“If in six months there is much clash, grant four years on and watch the fun. The better-half” of the SLFP in the UNP government, outward bound, on the call of an election will want to impress the SLFP voters-spitting venom at them for coalescing with the UNP on the back of their vote -would try to undermine the government from within and slink back to UNP or crawl to join Rajapaksa’s flock, whoever wins.”

Why doesn’t the UNP-SLFP Cabinet combine come clean and merge in being one of a kind? Differences are purely cosmetic – comes from the same mercenary womb. With the call of an election the government is divided – aspirants are too many for one party to hold on their limited slate.

It could bring the country to its knees, with an amputated government in office having to run its mandatory term of 54 months. What happens to budgets, financial provisions, no confidence motions, treaty sanctions, bills and statutes, if a majority cannot be mustered? Stay refrigerated! Melts to a division of the country! Legislature will be discredited as much as was the executive. Will the opinion makers on foreign prompting ask for its alteration like in the case of the Executive Presidency? Sure would, to destabilise the singular nation state concept.

The 19th Amendment has made it weaker and the Constitutional Council will offer the last rites with its appointments. Often the fault lies not with office but with the holders of titles. Often take the easier way by closing chapters than correcting scripts.

It is the attributes of Presidency that won the war that will be absent, to offer help, as the threads of the LTTE, ISIS and BBS draw its tentacles around.
Their religion is not tied to a philosophical thought process, but gather yarn to gain political control.

“The 19th Amendment extended the prohibitive period to cover the virtual lifetime of an elected Parliament of five years, less six months. Stuck with adhesive, once elected, Parliamentarians are immune from elections for four years and six months. “

It is the possible North/ East merger that needs watching as remnants of the LTTE can combine with the unreliable SLMC to achieve its intents.

Remember these two parties previously entered into a signed pact during the height of terrorism. Care for one nation, one state: Fear Islamic terrorism for the future of Sri Lanka than any Hindu/Christian/ Buddhist violence. Otherwise we can live in harmony.

It is the intelligence services that need beefing in times of peace. These outfits will be targeted for destruction because of their effectiveness. Who targets them will direct the points where investigation should commence.

The government still looks stupid after the Athurugiriya raids that showed the leads the LTTE took after the event. How many able intelligence officers were slayed, many were the ablest of the Muslims?

We need a Tamil/Muslim leadership that can attract votes from outside their tribes/fractions/religiosity like Mahinda Rajapaksa or Ranil Wickremesinghe.

TNA’s Sampanthan or Sumanthiran had value if the LTTE had not disoriented them for life to suffer side effects. No politician is respected in the South more than Lakshman Kadirgamar. He was neither a Sinhalese nor a Buddhist. A true patriot has his nationality written on the passport.

There will be heavy traffic from both directions along the Parliamentary aisles, before the next elections, as the country slides downward. An unhappy wait for the governing UNP undermined by their feuding Cabinet ministers.

If in six months there is much clash, grant four years on and watch the fun.

The better-half” of the SLFP in the UNP government, outward bound, on the call of an election will want to impress the SLFP voters-spitting venom at them for coalescing with the UNP on the back of their vote -would try to undermine the government from within and slink back to UNP or crawl to join Rajapaksa’s flock, whoever wins.

“It is the intelligence services that need beefing in times of peace. These outfits will be targeted for destruction because of their effectiveness. Who targets them will direct the points where investigation should commence”

Both teams would find them acceptable due to lack of numbers in Parliament unless the voters do the needful as they did last time. Yahapalanaya shamed thy name by undoing a democratic verdict.

How did we overcome this phenomenon in the bad old days? Executive cracked the whip in hand in dissolving Parliament; kept all Parliamentarians in a straight line, in trepidation of a general elections that might send them packing home. The much touted 19th A looks no better than the discredited 18th.
Illustrious definitions of yahapalanaya hibernate as a near prohibited word – talked of before being unspoken.

Forces bent on destabilising the country launches from within an attack on the legislature after eliminating the executive. For survival a gallant legislature is needed. Is it another pipe dream?

– See more at: http://www.dailymirror.lk/97467/who-shoots-whom-in-parliament#sthash.xkcOAzE5.4dMpccKF.dpuf