Dr. IMRC Iriyagolle 

Your duty is to enforce the law without fear or favour, punish those guilty of treason, heinous crimes and genetic cleansing of the Sinhalese.   The Sinhalese Buddhists are victimized and persecuted in their own traditional homeland.

The United National Party administration engineered by the Jayawardena -Wickremasinghe clan contructed torture chambers and tortured to death over eighty thousand young Buddhists (1987-1992).   This is the worst atrocity committed and the darkest period in our history.  Unforgiven unforgotten.

We salute the courageous Buddhist clergy that has throughout our history protected and defended our great Buddhist cultural heritage and the Buddhist doctrine enshrined in our sacred land and our hearts.  No  morally degenerate, emasculated predatory politician or his party will wipe out what we hold sacred, our country and the Buddhist doctrine.

Let the white Christians remove their protege Ranil from our beloved island.

Budhu Saranai

IMRC Iriyagolle Dr.

Human Righs campaigner

Save the Sinhalese.

(වාරණය කළ කෙලින් කථාව, හිස්බස්-මඩ-කොමි නෑ, කෙටියෙන් අභිමානයෙන්, ජාතික නායකත්වයේ සිංහනාදය)

(වාරණය කළ කෙලින් කථාව, හිස්බස්-මඩ-කොමි නෑ, කෙටියෙන් අභිමානයෙන්, ජාතික නායකත්වයේ සිංහනාදය)

(Censored speech of straight talk, No emptywords-mudslinging-comics, short & direct firebrand, a National Leader’s Lion’s roar)

එ.ජා.ප.ය ජිනීවා නුවරට ගිහින් මහින්ද රාජපක්ෂ දිනාදුන් දේශය රට බේරාගත් රණවිරුවන් පාවාදුන්නා!

විදෙස් නීති වලට රට යටත් කරන්න දෙන්නේ නැහැ!

in Geneva UNP betrayed the nation won by Mahinda Rajapaksha & country saved by our heroes!

we will not let the country be ruled under foreign laws!

මව්බිමේ නිදහස ස්වාධීනත්වය ඒකීය භාවය සුරකින්නඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ අපේ සටන ඉදිරියටම!

Joint Opposition will continue the fight to defendindependece freedom unitary character of our Motherland!

අපේ රටේ ප්ර ජාතන්ත්රhවාදය දරුණු තර්ජනයකට පත්කරඅපේ රට බේරාගත්තා මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා ඇතුළු ආරක්ෂක බලඇණි ප්ර ධානින් සියල්ලන්හට ආණ්ඩුව සිදු කරන තර්ජන පරාජය කරමු

today democratic principles are grossly violated,Govt blatantly intimidating Mahinda Rajapaksha, war heroes & defence commanders

මැතිවරණ කොමිසමේ සභාපතිගේ වගකීම මාර්තු 31ට පෙර පළාත් පාලන ජන්දේ තියන එකයි!

responsibility of the Chairman of Elections Commission is to hold local govt elections before March 31!

ගම් මට්ටමේ පළාත් පාලන ආයතන 300ක ජන්දෙ මාර්තු 31 නොතියා පජාතන්ත්ර  විරෝධී එජාප ආණ්ඩුවට මහජන මතය යටපත් කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ

we will not let grassroots be deprived of their franchise elections due in 300+ local govts by March 31 are undemocratically blocked by UNP govt

මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා වර්ධනය කර ගොඩනගා දිටුණුවට පාතබන රටක් බාර දුන්නා රනිල් වික්රතමසිංහට නමුත් අවුරුද්දක් යන්න කලින් රටම බංකොලොත් කලා!

Mahinda Rajapaksha handed over a country which was developed & prosperous to Ranil Wickramasinghe, but even before a year the country is bankrupt!

අයවැය ලේඛනයේ පොදු ජනතා විරෝධී කොටස් කෑල්ලෙන් කෑල්ල ගලවන්න පුළුවන් වුනේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය නිසයි!

Joint Opposition managed to take out sections from the budget which hindered livelihoods of the common man!

මන්ත්රීi කණ්ඩායම නිහඬ කරන්න හැදුවට මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිඳු නිහඬ කරන්න හැදුවටඒකාබද්ධ විපක්ෂය ජන්දය දුන්න ජනතාවත් එක්ක වැනෙන්නේ නැතුව ඉන්නවා!

hard attempts are made to silence our MPs, to silence Mahinda Rajapaksha but Joint Opposition will stand solid unwavering by the people who voted for us!

අපි එදත් අදත් හෙටත් මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා එක්ක නොසැලෙන පර්වතයක් ලෙස ඉන්නවා!

at all times yesterday today & tomorrow we stand solid with Mahinda Rajapaksha as rock of Gibraltar!

රනිල් වික්රlමසිංහ ආණ්ඩුවට සල්ලි නැතිව මාස 3න් දෙවෙනි අයවැයක් අයි.එම්. එෆ්. (IMF) එකේ ණය කොන්දේසි වලට යටත් වෙලා පොදු ජනතාවගගේ කප්පාදුට එකඟ වෙලා

2nd budget proposal in 3 months as Ranil Wickramasinghe govt is bankrupt succumbed to IMF conditions to slash & cut back victories of the common man

රජයේ සේවකයිනි ඔබ ලැබූ ජයග්ර හණ වැඩ කරන ජනතාවනි ඔබගේ ඊ.පී.එෆ්. (EPF) අතිකාල කප්පාදු කරලා!

govt has started to cut back on victories of Public Sector employees , Workers EPF & OT

රුපියල දවස ගානේ බාල්දු වෙනවා කියන්නෙත් බද්දක්ම තමා ආර්ථිකය කඩන වැටී අවුල් ජාලයක පත්වෙලා

depreciation of the rupee is a similar term for another tax economy is in crisis in doldrums

ජන බලයට පමණයි ආණ්ඩු හදන්නත් ගෙදර යවන්නත් පුළුවන් විදේශයන් ඉදිරියේ දණ නොගහ රට බේරා ගන්න මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ ආශීර්වාදයෙන් මේ ජන බලය යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුව ගෙදරයවමු

it is peoples mandate which elects & defeats govts. Mahinda Rajapaksha didnt kneel before foreign powers & with his blessings peoples strength can defeat this unp govt

ඔබේ රැකියා නැති කරන ජනතාවට ගහන රටට නැති කරන ආණ්ඩු හදන්න වරමක් නැති යු.එන්පී. ආණ්ඩු කරන්න දෙන්න බෑ! මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිඳුන් නැවත එන්න ඕනා!

defeat this unp govt which without a mandate has put your jobs at stake! hindered lives of common masses! & put the motherland in danger! Mahinda Rajapaksha must return!

අපගේ උත්තමාචාරය පුදකරනවා රට වෙනුවෙන් භය නැතිව නැගිට්ට GMOA දොස්තරවරුන් පරිඝණක තාක්ෂණ ඉංජිනේරුවන් ඇතුළු සැමට ETCA ගිවිසුම ආපසු හැරවීමට ඔබත් සමග ඒකාබද්ධ විපක්ෂය බැඳී සිටිනවා

we salute GMOA doctors engineers IT specialists & all professionals for standing up amidst threats, and Joint Opposition will jointly work with you to defeat ETCA

අගමැතිතුමණි ජනාධිපතිතුමණි මාර්තු 31ට පසු ලක්ෂ සංඛ්යාnත බදු ගෙවන ජනතාවගේ නියෝජනය පළාත් පාලන ජන්දේ තිබ්බේ නැත්තම් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මේ ජනසටන සියලු පළා අගමැතිතුමණි ජනාධිපතිතුමණි මාර්තු 31ට පසු ලක්ෂ ගණන් බදු ගෙවන ජනතාවගේ නියෝජනය පළාත් පාලන ජන්දේ තිබ්බේ නැත්තම් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මේ ජනසටන සියලු ආයතන දිනන සටනක් බවට පරිවර්තනය කරනවා

Prime Minister, President, if local govt elections are not declared by March 31, as tax payers people must elect their representatives, else Joint Opposition will convert this struggle to a sweeping landslide victory

ඔබ සැමට ජයවේවා! ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට ජයවේවා!!

මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාට ජයවේවා!!! මාතෘභුමියාට ජයවේවා!!!!

Victory to All of you! Victory to the Joint Opposition!!

Victory to Mahinda Rajapaksha!!! Victory to the Motherland!!!!

හැදින්වීම -ගාමිණී වියන්ගොඩ

කෙමරූජ් භීෂණය

කර්තෘ : වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

සරසවි ප්‍රකාශනයකි

ඔබ ව ජීවත් කැරැවීම වාසියක් නො වේ. ඔබ ව විනාශ කිරීම ද අවාසියක් නො වේ.˜  නූතන ශිෂ්ටාචාරය මහා මිනිස් සංහාර තුනක් අත්දැක තිබේ. එකක්, හිට්ලර් විසින් යුදෙව් වැසියන්  හැට ලක්ෂයකට අධික සංඛ්‍යාවක් ඝාතනය කරනු ලැබීම යි. දෙ වැන්න, කාම්බෝජයේ බලයට පත්  පොල්පොට් එම රටේ මුළු ජනගහනයෙන් කාලකට ආසන්න පිරිසක් විනාශ කිරීම යි. තුන් වැන්න,  රුවන්ඩාවේ දී හත් ලක්ෂයක වැසියන් පිරිසක් මාස පහක් වැනි කෙටි කාලයක් ඇතුළත සංහාරයට ලක්  වීම යි.  පළමු ව කී සංහාරය සහ අවසානයේ කී සංහාරය ගැනෙන්නේ ජාතිය, වර්ගය සහ ගෝත්‍රය මුල්  කරගෙන සිදු කළ ම්ලේච්ඡ ක්‍රියාවන්ට ය. කාම්බෝජය හෙවත් කම්පුචියාවේ දී එය සිදු කෙරුණේ,  ජාතියක් වර්ගයක් හෝ ගෝත්‍රයක් වෙනුවෙන් නො ව, ඊට වඩා සංකීර්ණ යුතෝපියානු සමාජ  අභිලාෂයක් වෙනුවෙන් ය. එය හැඳින්වෙන්නේ සමාජයීය යාන්ත්‍රික කළමණාකරණය  යනුවෙනි.

ලෝකය මේ දක්වා දුර ඇවිත් තිඛෙන්නේ, පුද්ගල මැදිහත්වීම් හරහා සමාජය පරිවර්තනයන්ට  භාජනය වීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එ වැනි පුද්ගල මැදිහත් වීම් බොහෝ විට යොමු වී ඇත්තේ, සමාජ  ප්‍රගතියට යි. එහෙත් කලාතුරකින්, සමාජයක් සහ රටක් ප්‍රපාතයට හෙලීමට ද එ වැනි පුද්ගල  ක්‍රියාකාරකම් දායක වී ඇත. කම්පුචියාවේ දී අප අත්දුටුවේ එ වැන්නකි.  මිනිසා යනු සමාජ සත්වයෙකු නිසා ම, සමාජ ප්‍රගතිය වෙනුවෙන් ඔහු වෙනස් කිරීමේ අභියෝගය  ජයගත යුතු ව ඇත්තේ සමාජ බලවේගවලට ඉහළින් ගොස් යාන්ත්‍රික කළමණාකරණයකට සමාජය යටත්  කිරීමෙන් නො ව. මිනිසා මෙහෙයවන සමාජ බලවේග නිවැරදි ව හඳුනා ගැනීමෙනි. එහෙත් යන්ත්‍රයකින්  නිමැවෙන භාණ්ඩයක් සේ මිනිසුන් වත් සකස් කළ හැකි යැයි පොල්පොට් විශ්වාස කෙළේ ය.

පොල්පොට් සැළකුණේ මාක්ස්වාදියෙකු වශයෙනි. මාක්ස්ගෙන් පසු බිහි වූ බොහෝ මාක්ස්වාදීන්  ඉතිහාසය වෙනස් කිරීමට යාමේ දී වැටුණු බොරු වළවල් අපමණ ය. එ වැනි පුද්ගලයන් ගේ ඒ  අත්හදාබැලීම් සිදු කෙරුණේ බලයෙන් පිටස්තර ව, හුදෙක් දෘෂ්ටිවාදී තලයක නම්, ඒ මගින් ඇති  කෙරුණු දුර්විපාක බලපෑවේ ඔවුනොවුන්ගේ මතවාදීමය දේශපාලනයට පමණි. එහෙත් එම අත්හදාබැලීමේ දේශපාලනය ක්‍රියත්මක කෙරුණේ රාජ්‍ය බලයක ආවරණය යටතේ නම්, ඒ වෙනුවෙන්  සමාජයකට ගෙවන්නට සිදු වූ වන්දිය අපමණ බව විසි වන සියවසේ ඉතිහාසය පුරා අප අත්දැක තිබේ.  මෙය මාක්ස්වාදීන් ගේ වරදක් මිස මාක්ස්වාදයේ වරදක් නො වේ.  එ සේ හෙයින්, පොල්පොට් සහ මාක්ස්වාදය අතර සම්බන්ධය භයානක ව්‍යාජයකට වැඩි දෙයක් නො  වු බව සැළකිය යුතු ය. උපැස් යුවළක් පැළඳීම, විදේශ භාෂාවක් දැන සිටීම සහ අත්ඔරලෝසුවක් වැනි   සුඛෝපභෝගී භාණ්ඩයකට හිමිකම් කීම මරණ දඩුවම ලැබීමට වරදක් යැයි ගත් දෘෂ්ටිවාදයක් මනෝ  ව්‍යාධියක් වශයෙන් මිස විසි වන සියවසේ කුමන දෘෂ්ටිවාදයක් වශයෙන් වත් ගිණිය නො හේ.

පසු කලෙක, මහජන අධිකරණය˜ නම් වූ රැවටිලිකාරී නඩු විභාගයකින් ජීවිතාන්තය දක්වා  සිර  දඩුවමකට˜ ලක් වූ පසු පොල්පොට් මෙ සේ කීවේ ය:  —මගේ හෘද සාක්ෂිය පිරිසුදු ය˜.  ඕනෑ ම අපරාධකාරයෙකුට හෘද සාක්ෂියක් තිබිය හැක. එහෙත් ජීවිතයේ අවසාන භාගයේ පවා එය   පිරිසුදු˜ එකකැ යි ඔහු අවංකව ම අදහන්නේ නම්, එයින් ගම්‍ය වන්නේ, මිනිස් නපුර පරාජය කිරීම කෙ  තරම් දුෂ්කර ද යන්න යි.

විද්‍යාවෙන්, තාක්ෂණයෙන් අසීමිත දියුණුවකට පත් ව ඇති නූතන ශිෂ්ටාචාරය  තව මත් මේ අරගලය ජයග්‍රාහී නිමාවකට පත් කොට නැත. පරිසමාප්ත මිනිසෙකු කිසි දිනෙක  නිර්මාණය නො වනු ඇතත්, පරිසමාප්ත නොමිනිසෙකු බිහි වීම වළක්වාලනු වස්, එ වැන්නන් බිහි කරනු ලබන තත්කාලීන සමාජ බලවේග වටහා ගැනීම නිරන්තර අවශ්‍යතාවයක් බව නො කිවමනා ය. ඉතිහාසය එහි නග්න ස්වරූපයෙන් දැක බලා ගැනීමට සැළැස්වීම තරම් සාර්ථක ක්‍රමවේදයක් මේ  අවබෝධය ලබා ගැනීම සඳහා මෙ තෙක් සොයාගෙන නැත. රුවන් ජයතුංග වෘත්තියෙන්  වෛද්‍යවරයෙකු වුව ද, ඉතිහාසය කෙරෙහි ඔහු දක්වන්නේ අසීමිත භක්තියකි. හෙට දවස වෙනුවෙන් කළ යුතු සූදානමකට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය ඔහු එම ඉතිහාසය පිරික්සා සොයා බලනු පෙනේ. එය ගෞරව  කටයුතු, ප්‍රශංසනීය වෑයමකි. —ඔබ ව ජීවත් කැරැවීම වාසියක් නො වේ. ඔබ ව විනාශ කිරීම ද අවාසියක්  නො වේ˜ යැයි කියන පොල්පොට්ලා ලංකාවේ බිහි නො වනු වස්, රුවන් ජයතුංග ගේ මේ වෑයම  සිංහල පාඨකයන් කෙරෙහි සාධනීය අයුරින් දායක වනු ඇතැ යි උදක් ම අපේක්ෂා කරමි.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Dr Hector Perera     London

Some people do not like spices such as chills, cumin, turmeric and many more spices. In fried fish and chips there is nothing but oil, salt, vinegar and tomato sauce and sometimes get a pinch of mustard as well. One of the favourite takeaway food is chicken and chips. If you look at the chicken, you will notice the skin is wrapped in some bread crumps with some flavour. Once the skin is eaten then you are left with plain chicken, no flavour in them. The skin is not quite healthy to eat because it has lots of cholesterol. Even in cooking, it is better to remove the skin before cooking but in frying they do with the skin.

Spices to save your life.

Modern science is beginning to uncover the ultimate power of spices and herbs, as weapons against illnesses from cancer to Alzheimer’s disease. We’re now starting to see a scientific basis for why people have been using spices medicinally for thousands of years,” says Bharat Aggarwal, Ph.D., professor at the University of Texas M.D. Anderson Cancer Centre in Houston and author of the upcoming Healing Spices (Sterling, January 2011).

Aggarwal notes that in his native India, where spices tend to be used by the handful, incidence of diet-related diseases like heart disease and cancer have long been low. But when Indians move away and adopt more Westernized eating patterns, their rates of those diseases rise. While researchers usually blame the meatier, fattier nature of Western diets, Aggarwal and other experts believe that herbs and spices—or more precisely, the lack of them—are also an important piece of the dietary puzzle. When Indians eat more Westernized foods, they’re getting much fewer spices than their traditional diet contains,” he explains. They lose the protection those spices are conveying.”

Spices heal diseases

Spices have antiseptic, antibiotic and anti-inflammatory and many more properties. While science has yet to show that any spice cures disease, there’s compelling evidence that several may help manage some chronic conditions (though it’s always smart to talk with your doctor). And of course, seasoning your dishes with spices allows you to use less of other ingredients linked with health problems, such as salt, added sugars and sources of saturated fat.  Healthy diets don’t equal flavourless food. You don’t have to give up flavour when you start eating more healthy foods. In fact, when you start using these spices and other new spices you discover, you won’t miss the high salt content of food that you are accustomed to eating.

Adding Spice to Meat, Poultry, and Fish, Beef-Spice up your beef with, Bay leaf, marjoram, nutmeg, onion, pepper, sage, or thyme. Lamb-Add delicious flavour to your lamb with, Curry powder, garlic, rosemary, or mint. Pork-Pork is easy to spice up with, Garlic, onion, sage, pepper, oregano, or thyme. Veal-Veal is a delicious and tender meat you can add distinctive flavour to with, Bay leaf, curry powder, ginger, marjoram, or oregano. Chicken or Turkey-Poultry such as chicken and turkey is easily spiced up with,
Ginger, marjoram, oregano, paprika, poultry seasoning, rosemary, sage, tarragon, or thyme. Fish-Add great taste to your fish with, Curry powder, dill, dry mustard, lemon juice, marjoram, paprika, or pepper.

Oregano is a common species of Origanum, a genus of the mint family. It is native to temperate western and southwestern Eurasia and the Mediterranean region. Oregano is a perennial herb, growing from 20–80 cm tall, with opposite leaves 1–4 cm long.

Tasty Ways to Spice up your Vegetables

Carrots-Carrots taste great with, Cinnamon, cloves, marjoram, nutmeg, rosemary, or sage. Corn-Corn is easy to add taste to with, Cumin, curry powder, onion, paprika, or parsley. Green Beans-Add a special touch to green beans with, Dill, curry powder, lemon juice, marjoram, oregano, tarragon, or thyme. Greens-Greens and spice go hand-in-hand with these terrific spices.

Oregano: This is a powerful antioxidant that can help protect your immune system and any oxidative damage to your cells. You can sprinkle this seasoning on foods such as chicken, rice, vegetables etc.

Onion Powder: This seasoning can help prevent any cardiovascular related health issues such as heart diseases and strokes. In addition, onion powder has a good anti-inflammatory effect on the body. You can use onion powder on foods such as chicken, steak, fish, vegetables etc. In Sri Lanka they frequently eat fresh onion added salads such as cucumber and tomatoes. I prefer fresh onions instead of onion powder.

Cinnamon: Studies have shown that cinnamon can help your cells respond better to insulin. This is important as it will allow your glucose to function more efficiently and nutrients such as proteins, carbs and fats can be transported throughout the body easier. I like to sprinkle cinnamon on my oatmeal or sweet potatoes but it really depends on your taste buds as to how you choose to use this seasoning.

The Science behind Capsaicin and Weight Loss

Capsaicin is an active component of chili peppers, which plants are belonging to the genus Capsicum. It is an irritant for mammals, including humans, and produces a sensation of burning in any tissue with which it comes into contact. Formula: C₁₈H₂₇NO₃

Capsaicin is taken from chilli peppers. It works mainly by reducing Substance P, a pain transmitter in your nerves. Results from RCTs assessing its role in treating osteoarthritis suggest that it can be effective in reducing pain and tenderness in affected joints, and it has no major safety problems. Evidence for its effectiveness for fibromyalgia is related to a single trial.

What is it?

Family: Herbal medicine extracted from chilli peppers (Capsicum family) scientific name: Capsaicin
Other names: Axsain, Zacin, chilli, pepper gel, cayenne

Capsaicin is the main medicinally active component of chilli peppers which is taken from the plant’s tissues. It’s licensed in the UK for osteoarthritis and you can get it on prescription in the form of gels, creams and plasters.

Here’s a look at several findings from studies on capsaicin and weight loss.

 Appetite

Upping your capsaicin intake may ease your appetite, according to a 2009 study from the journal Clinical Nutrition. In an experiment involving 27 healthy volunteers, researchers found that consuming a combination of capsaicin and green tea led subjects to feel less hungry and take in fewer calories.

Another 2009 study (published in the European Journal of Nutrition) found that capsaicin may help decrease ghrelin (a hormone involved in promoting hunger). Metabolism

A number of laboratory and animal studies show that capsaicin may help rev up thermogenesis (a biological process involved in burning calories). However, there is currently a lack of studies testing capsaicin’s ability to boost metabolism in humans.

Body Fat

Preliminary research indicates that capsaicin may help fight the build-up of body fat. In tests on rats fed a high-fat diet, the authors of a 2010 study from the Journal of Proteome Research found that capsaicin stimulated certain proteins known to break down fat and inhibited the actions of proteins involved in producing fat.

Although capsaicin is generally considered safe when consumed in foods, capsaicin supplements may cause some side effects (such as stomach irritation and aggravation of ulcers and heartburn). In addition, capsaicin supplements may interact with certain medications (including aspirin and blood-thinning drugs).

Also keep in mind that the safety of supplements in pregnant women, nursing mothers, children, and those with medical conditions or who are taking medications has not been established.

Using Capsaicin for Weight Loss

Due to the lack of supporting research, it’s too soon to recommend capsaicin supplements for weight loss. However, increasing your capsaicin intake by eating chili peppers or chili-pepper-based sauces may be beneficial to your overall health (partly due to the compound’s antioxidant effects). If you’re considering the use of capsaicin supplements for weight loss, make sure to consult your physician before starting your supplement regimen.

I am sure you have tried these

Have you tried Kochchi sambol” with wade and string hoppers? They taste different with that kinds of food. Again nice Polsambol”, fried or plain taste nice with so many breakfast food such as Pittu, Appa and Roti”. Again real hot Katta sambol and seeni sambol” give a special taste to those breakfast foods but not to bacon, sausages and hamburgers. Nowadays these things are found in bottles in most of Asian shops and even in some supermarkets in their world food section. If one does not know how to prepare them then they are found in those shops.

Why some Sri Lankan ladies shower with spices?

Having found all these spices and the good effects and health benefits to the body, still I am not sure why some of these Sri Lanka beautiful ladies shower with spices while cooking. This is how they do it. When some curries such as chicken, beef and fish are piping hot they constantly open the lid and stir the contents and turn around several times so more and more healthy chemicals in spices come out and deposit on their hands, face and on any open parts of the upper body then on their clothes. When they walk about actually that spicy smell on them can be noticed. My scientific method of saving energy and smell of curry depositing on the people can be avoided, if followed my method. I have explained and demonstrated how to cook scientifically to save about 60% energy, not just once but several times in Sri Lanka TVs including the one in Sirasa TV. It is still found in you tube and in Google search. May be those ladies still want to keep up with their secret aroma beauty therapy while cooking.

Humans have been using spices on their foods as far back as 50,000 B.C. But, beyond adding flavour, these dried seeds, fruits, root or bark can also add years to your life. Spices are rich in phytonutrients and other active ingredients that protect against disease and promote healing. In worldwide studies, spices have been linked to the prevention and treatment of chronic conditions such as heart disease, cancer, Type II diabetes, and Alzheimer’s. Unlike pharmaceutical drugs, spices can be used long- term without concern for side effects. In short, spices are among the great gifts nature has bestowed upon us. Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

By C. A. Chandraprema

The UNP’s rally at Lipton Circus last Tuesday was supposed to be a public show of strength in favour of the proposed ETCA with India. The Prime Minister announced that they would be bringing people onto the streets on 15 March to counter those who had been opposing ETCA and this was the show he promised. The UNP even took the unusual step of having the rally at Lipton Circus without having it at Hyde Park. This may have been the first time in the UNP’s history that they took over Lipton Circus which had always been the exclusive preserve of radicals. It was a good show as far as the attendance went though it was certainly not a Nugegoda-like event. We know that the UNP is not a party like the JVP which can get the better part of its membership to turn up for rallies. It also took the form not really of a rally of the UNP proper, but a youth rally against efforts to scuttle ETCA. However we did not see any banners or slogans explicitly promoting ETCA.

Instead what we saw were slogans demanding that plans for a ‘new Sri Lanka’ should not be blocked by anyone and that no one should oppose the plan to create ‘one million jobs’. The message was far from explicit. We did not hear any of the speakers at the Lipton Circus saying that the ETCA with India would be signed and that this was the way forward for Sri Lanka. Instead we heard Minister Akila Viraj Kariyawasam saying that there was a conspiracy to deprive the UNP of its hard won victory and Minister Harin Fernando saying that the Rajapaksas were somehow responsible for the blackouts affecting the country. What is the message they were supposed to convey to the public? Even after that rally nobody is any the wiser about ETCA.

If the Joint Opposition is opposing ETCA, there are some very cogent reasons to back up that stand. Foremost among the figures in the Joint Opposition opposing ETCA is Prof. G.L.Peiris a one-time minister of export development and international trade in the Rajapaksa government. The stand that he has been advocating is that before signing any pact to take the trade relationship between India and Sri Lanka to a higher level, the outstanding issues in the existing free trade agreement with India should be ironed out. Among the issues that stand against Sri Lanka’s inability to derive the due benefit from the FTA with India are issues such as the ports of entry into India assigned for Sri Lankan exports, the non acceptance of product certifications and standards between the two nations, the limits imposed on the importation into India of some of Sri Lanka’s key exports, the licensing arrangements for Indian importers of Sri Lankan goods, and various taxes imposed by Indian states on imported goods all of which have prevented Sri Lanka from achieving its full potential in exports to India.

After 15 years of the operation of an FTA with India, the total Sri Lankan exports to India stood at 645 million USD in 2015 as against over four billion USD worth of Indian exports to Sri Lanka. Prof. Peiris points out that Sri Lanka is awash with Indian produced vehicles of every description, yet less than 1% of Sri Lankan tea and apparel exports goes to India under the FTA. The rest of Sri Lanka’s exports of tea and apparel goes to the rest of the world on normal trade arrangements – which brings into question the value of the existing FTA with India. After 15 years of operation, our main export to India is arecanut said Peiris, pointing out that we export 67 million USD worth of arecanut to India. Adding insult to injury, we exported only 34 million USD worth of apparel to India while importing 94 million worth of apparel related products from India! Exports of tea to India is just 17 million USD. Even though there has been much hype about the expanding middle class in India, Sri Lanka’s main exports have not been reaching that middle class.

Getting the Indians to open up these sectors is just one part of the problem. Even if Sri Lankan goods are allowed to be exported to India without limit on paper, what actually happens on the ground in India is that there are various non-tariff impediments to exporting goods from Sri Lanka. Many Sri Lankan exporters say that the existing FTA is ‘free’ only for the Indian side not the Sri Lankan side. Prof Peiris says that at the level of bilateral discussions, the Indian side fully recognises the ‘asymmetries’ between Sri Lanka and India and are more than happy to agree that the agreements should be structured in such a way as to be fair by Sri Lanka. However nothing has happened to change things at the ground level.

Peiris says that that there must be some clarity in what the government intends signing with India. The proposed Economic and Technological Cooperation Agreement ETCA is being negotiated behind everyone’s back while at the same time they are surreptitiously implementing some very critical features of the proposed agreement. At one level they are trying to allay fears among the public and in particular among professionals by saying that nothing has been decided yet and that we are still negotiating a framework agreement and that everyone will be fully consulted. They say that they will be opening up the services sector to India only in two sectors – shipbuilding and IT.

But they are implementing on the ground agreements in other sectors such as the health sector. Take for instance the proposed Indian ambulance service which has been introduced to Sri Lanka through a cabinet paper and is already in the process of implementation. As far as the opening of the Sri Lankan services sector is concerned, the people are going to be presented with a fait accompli and the actual ETCA agreement will largely be irrelevant – they will be able to do everything they want under cover of the ‘framework’ of the ETCA which they now intend signing.

In introducing this Indian ambulance service the prime Minister’s cabinet paper on the subject does not explain why there is a need to give an Indian company the right to operate these ambulances instead of giving that opportunity to one of the private companies operating ambulances in Sri Lanka or even setting up a separate unit under Sri Lanka’s own health service. Each Indian ambulance will have a paramedical team and a right to establish health centres for which the Sri Lankan government will provide land and buildings. Furthermore, there is no regulation of the number of health centres that the Indians will be encouraged to establish in Sri Lanka.

The advertisement that has been published in the local press by this Indian company for ambulance drivers offers Rs. 25,000 per month for drivers for a 12 hour shift. Obviously there are not going to be that many Sri Lankan applicants. If Indians are recruited to these positions, Sri Lankan job opportunities will be taken away. An agreement for the trade in goods is more straightforward than an agreement for the trade in services. By opening up the IT sector you are essentially opening up every sector in which IT is used to a greater or lesser extent. In allowing an Indian ambulance and pre-hospitalisation care service to set up operations in Sri Lanka, you are essentially opening up the Sri Lankan health sector to Indian paramedics, nurses and indeed even doctors as what is going to be offered is a pre-hospitalisation service with medical centres and the like.

The intimidatory tactics adopted by the Prime Minister to push through this proposal clearly indicates that none of this is really going to be of benefit to Sri Lanka and the government knows it. The Prime Minister says the GMOA does not have any business to get involved in the debate about ETCA and he threatens journalists who write negatively about ETCA. If this proposed economic cooperation pact is really going to benefit Sri Lanka, the government has been extraordinarily unsuccessful in showing the public how this country will benefit from such an arrangement. Where the Sri Lankan government failed, the Indian High Commissioner in Sri Lanka stepped in to see whether he could do a better job at a recent workshop for exporters to Sri Lanka. He seemed to suggest that we should be satisfied with our less than 650 million worth of exports of Sri Lanka, and that Prof G.L.Peiris who has been leading the charge on behalf of the Joint Opposition against ETCA should have stuck to law instead of getting into politics.

None of this has helped the Sri Lankan public to feel that there would be some advantage for Sri Lanka to be derived from this proposed ETCA with India. So long as the outstanding problems in the existing FTA with India remains, there will be no question of being able to convince the Sri Lankan public that the ETCA will be beneficial to Sri Lanka. Hence the most rational course of action would be that suggested by former president Mahinda Rajapaksa – you first iron out the issue of various bureaucratic impediments that prevent Sri Lankan exports from entering the Indian market in the agreed quantitities, and ensure the proper functioning of the FTA to the extent that Sri Lankan stakeholders feel that everything that can practically be exported to India is moving smoothly without any impediments. After operating the FTA in that manner for some years, you then go onto the next step of working out the details of an ETCA with India.

By Shivanthi Ranasinghe Courtesy Ceylon Today

ඉදිරි පළාත් පාලන මැතිවණයේදී ඒකාබද්ද විපක්‍ෂය වෙනම තරඟ කර වැඩි බලයක් පෙන්නුවහොත් ශ‍්‍රීලනිප පාක්‍ෂිකයින් විසින්ම ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහතා පක්‍ෂයෙන් එලවා දමනු ඇති බව පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී ගාමිණී ලොකුගේ මහතා පවසයි.

SLFP MP Lokuge says  Sirisena will be expelled from SLFP after Joint Opposition wins the local elections

මන්ත‍්‍රීවරයා මේ බව කියා සිටියේ මහරගම ප‍්‍රදේශයේ පැවති ජනහමුවක් අමතමිනි.

එරික්‌ ගාමිණී ජිනප්‍රිය දිවයිනට තැබු සටහනකි

පසුගියදා හදිසියේම අපවත්වු සාධාරණ සමාජයක්‌ සඳහා වන ජාතික ව්‍යාපාරයේ කැඳවුම්කරු සහ කෝට්‌ටේ ශ්‍රී නාග විහාරාධිපති පූජ්‍ය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ මරණය සැක සහිත මරණයක් බවත් එම ඝාතනය පසුපස යහපාලන ආණ්ඩුවේ අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මෙන්ම ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනද සිටින බව අප අනාවරණය කලේ මරණය සිදුවි පැය 24ක් යන්නටද මත්තේනි.

ඊට ප්‍රධාන වශයෙන්ම හේතු සාධක වුයේ සෝභිත හිමියන් හදිසියේම අපවත් විම සම්බන්ධයෙන් තමන්ට ඇත්තේ සැකයක් බව සෝභිත හිමියන් ලගින්ම සිටි උන්වහන්සේගේ ප්‍රධාන දායකයා වන (නම සදහන් නොකරන) උපාසක මහතාට ඇතිවු සැකයයි.

සෝභිත හිමි ඝාතනයගැන කල අනාවරණයන්-

සෝභිත හිමියන් හදිසියේම අපවත් විම ගැන ප්‍රධාන දායකයාට සැකයක්!

සෝභිත හිමියන්ගේ ඝාතකයන් කවුද? 

මෙදා යහපාලකයන් එදා සෝභිත හිමි ඝාතනය කල අයුරු

ඒ වගේම මට සිංගප්පූරුවේදී දැන ගන්න ලැබුණා මරණයට ආසන්නව සිටියදී උන්වහන්සේ එරටට ගෙන ගිය බව එරට වෛද්‍යවරයා පැවසූ බව. එම නිසා උන්වහන්සේ බේරා ගැනීමට උනන්දුවක්‌ නොතිබුණ බවත් එම වෛද්‍යවරයා ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා. රජයේ මැති ඇමැතිවරු පොඩි ලෙඩක්‌ හැදුනත් සිංගප්පූරුවට ඉක්‌මනින්ම යනවා. සමහර අය එහෙ ගිහින් මාස ගණන් සිටිනවා. ඒකේ වරදක්‌ මම කියන්නේ නෑ. නමුත් මේ ආණ්‌ඩුව පිහිටුවන්න උදව් කරපු සෝභිත හිමියන්ව කල් ඇතිව සිංගප්පූරුවට යවන්න කටයුතු නොකළේ ඇයි. ඇයි අපවත් වෙන මට්‌ටමට පත්වෙනකම් ඉඳල ගෙනිච්ෙච්. ඒ වගේම ඇයි උන්වහන්සේගේ මරණය පිළිබඳව මරණ පරීක්‍ෂණයක්‌ සිදු නොකළේ. ඒ වගේම මට නිල නොලත් ආකාරයට දැනගන්න ලැබිල තිබෙනවා උන්වහන්සේගේ සිරුරේ සියලු අභ්‍යන්තර අවයව සිංගප්පූරුවේදී ඉවත් කළ බව. එහෙම කළේ ඇයි?”

පූජ්‍ය උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමි

පූජ්‍ය උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන් අත්අඩංගුවට පත් වූයේ යහපාලන ආණ්‌ඩුව නීතිය නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන නිසාද, එසේත් නොමැති නම් දේශපාලනය පළිගැනීමක්‌ නිසා ද යන්න සමජයේ කතා බහට ලක්‌ වී තිබේ. සමාජයේ කතා බහට ලක්‌ වී ඇති එම ප්‍රශ්නය අප උන්වහන්සේ වෙත යොමු කළ අතර ඒ පිළිබඳව උන්වහන්සේ දැක්‌වූ ප්‍රතිචාරය පහත පරිදි වේ.

ප්‍රශ්නය- බලපත්‍රයක්‌ නොමැතිව අලි පැටවුන් තමන් සන්තකයේ තබා ගැනීම පිළිබඳව චෝදනා එල්ල වූ කිහිප දෙනකුම සිටින බව වාර්තා වනවා. එසේ තිබියදී එම චෝදනාව යටතේ ඔබවහන්සේ පමණක්‌ අත්අඩංගුවට ගැනීම පිළිබඳව ඔබවහන්සේගේ ආකල්පය කුමක්‌ද?

පිළිතුර- ඇත්තටම මෙරට බොහෝ දෙනකු එම ප්‍රශ්නය නඟන බව මට දැන ගැනීමට ලැබී තිබෙනවා. ඒ වගේම මගෙනුත් අහනවා අලි පැටවුන් කිහිපදෙනකුම අත්අඩංගුවට ගෙන තිබියදී මම පමණක්‌ අත්අඩංගුවට ගන්නේ ඇයි කියලා.

ඇත්තටම ඒ ප්‍රශ්නය මටත් තිබෙනවා. නමුත් ඒ ප්‍රශ්නය මම කාගෙන් අහන්නද කියල මට තේරෙන්නෙ නෑ. ඒ වගේම මට දැනගන්න ලැබිල තියෙනවා ඉදිරියේදී අත්අඩංගුවට ගන්න නියමිත ලැයිස්‌තුවේ අපේ රටේ වැඩ සිටින අපි ගෞරව කරන බොහෝම උතුම් ස්‌වාමීන් වහන්සේලාත් සහ වටින පුද්ගලයන්ගේ නම් ඇතුළත් බව. එම නම් අතර ගංගාරාමයේ පොඩි හාමුදුරුවන් වහන්සේගේa නමත් දළදා මාලිගාවේ දියවඩන නිලමේතුමාගේ නමත් තිබෙන බව කියනවා. දරණාගම හාමුදුරුවන්ගේ නමත් තිබෙන බව කියනවා.

මම පමණක්‌ අත්අඩංගුවට ගෙන නිකන් ඉන්න නෙවෙයි හැදුවේ. සූදානම් වූයේ මගෙන් පටන් අරගෙන අපගේ රටට, ශාසනයට වැඩ කරන, බෞද්ධ කමට මහත් ශක්‌තියක්‌ වූ බොහෝ අයව මෙල්ල කිරීමේ අරමුණ ඇතිව බව ඉතාම පැහැදිලියි. එය මට දැනගන්න ලැබී තිබෙනවා.

ප්‍රශ්නය- ඔබ වහන්සේ අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසුව විමසුවේ කුමන කරුණු පිළිබඳවද?

පිළිතුර- මගේ නීතිඥයන් මට උපදෙස්‌ දී තිබෙනවා අධිකරණමය කටයුත්තක්‌ තිබෙන නිසා සමහර කරුණු සඳහන් කිරීමෙන් වළකින ලෙසට. නමුත් පසුගියදා එක්‌තරා නාලිකාවක මෙම නඩුව පිළිබඳව විවිධ අර්ථකථන ගිහි පැවිදි පාර්ශ්වයන් ඉදිරිපත් කළා. ඒ සෑම කාරණයක්‌ම මම උපේක්‍ෂාවෙන් අහගෙන සිටිනවා.

අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසුව මගෙන් කටඋත්තරයක්‌ ලබාගත්තා. එම කටඋත්තරය ලබාදීමේදී මම සඳහන් කළේ මෙම සිදුවීම පිළිබඳව මම කලින් සඳහන් කළ දේ පමණයි.

ප්‍රශ්නය- මේ වන විට ඔබ වහන්සේට එරෙහිව නඩුවක්‌ පවරා තිබෙනවාද?

පිළිතුර- මම ඒ පිළිබඳව තවම හරියට දන්නේ නෑ. එදා මාව අත්අංඩගුවට ගෙන උසාවියට ඉදිරිපත් කළා. මාර්තු 17 වන දා දක්‌වා මාව රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කරල, ඉල්ලීමක්‌ තිබෙනවා නම් 17 වන දාම ලිතව ඉදිරිපත් කරන්න කියල කිව්වා. ඒ සම්බන්ධයෙන් ඊට වඩා දෙයක්‌ මම හරියට දන්නේ නෑ.

ප්‍රශ්නය- ඔබ වහන්සේව අත්අඩංගුවට ගැනීම දේශපාලන පළිගැනීමක්‌ද එසේත් නොමැති නම් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමක්‌ද යන කාරණය පිළිබඳවත් සමාජයේ කතිකාවක්‌ ඇතිවී තිබෙනවා. ඒ පිළිබඳව ඔබ වහන්සේගේ ආකල්පය කුමක්‌ද?

පිළිතුර- නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමක්‌ කියල නම් පිළිගන්න අමාරුයි. නීතිය ක්‍රියාත්මක වනවා නම්, නීතිය කාටත් සමාන විය යුතුයි. නමුත් එහෙම එකක්‌ පේන්න නෑ. උදාහරණයක්‌ ලෙස සඳහන් කරනවා නම් අපේ රටේ ජනතාව සෑහෙන දුක්‌ විඳිනවා. බදු, බඩු මිල යන කාරණා නිසා. එම තත්ත්වයට ප්‍රධාන වශයෙන්ම හේතුවී තිබෙන්නේ මහ බැංකුවේ බැඳුම්කර නිකුත් කිරීම. එම වංචාව පිළිබඳව නීතිය ගැන කතා කරන අය කතා කරන්නේ නෑ. ඒ වගේම ඒ පිළිබඳව කිසිදු හැඟීමකුත් නෑ. ඒ වගේම රටට දැනෙන සුවිශාල වැරදි ප්‍රමාණයක්‌ සිදුවෙනවා. නමුත් ඒ පිළිබඳවත් තඹ දොයිතුවකට මායිම් කරන්නේ නෑ.

එසේ මායිම් නොකර මේ කරන්නේ බුදුන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයන්ට කරන හිංසාවක්‌, කරදරයක්‌. ඒ වගේම අපේ ධර්මය මේ මාතෘ භූමියෙන් නැති කිරීමට උත්සාහ කරන දුෂ්ට අදහස්‌ ඇති පිරිසක්‌ බුදුන්ගේ ධර්මය ආරක්‍ෂා කරන අපගේ සංස්‌කෘතිය විනාශ කිරීමට ගත් එක්‌ පියවරක්‌ තමයි මේ.

ප්‍රශ්නය- කොටි සංවිධානයට එරෙහිව කළ යුද්ධය සාර්ථකව ඉදිරියට ඇදෙමින් පැවැති අවස්‌ථාවේදී 2007 අය-වැය පරාජය කර එවකට පැවැති ආණ්‌ඩුව පෙරළීමට විපක්‍ෂය උත්සාහ දැරුවා. එම අවස්‌ථාවේදී ජාතික හෙළ උරුමය නියෝජනය කළ ඔබවහන්සේ අයවැයට පක්‍ෂව ඡන්දය ලබාදීම විපක්‍ෂයේ සැලසුම පරාජය වීමට එක්‌ හේතුවක්‌ වූවා. එදා ඔබවහන්සේ ගත් තීරණය විපක්‍ෂයේ දැඩි දොaෂ දර්ශනයට ලක්‌ වූ බව වාර්තා වූවා.

එදා ඔබවහන්සේ දොaෂ දර්ශනයට ලක්‌ කළ බලවේග අද බලයට පත්වී තිබෙනවා.

පිළිතුර- අතීතය මතක්‌ කරන කොට මම ලබපු විවිධ අත්දැකීම් මතක්‌ වෙනවා. එදා තමයි මම පරුෂ වචනයෙන් මූණටම බැණුම් ඇසුවේ. ශ්‍රීපති සූරියාරච්චි මන්ත්‍රීතුමා එම අවස්‌ථාවේදී මට පරුෂ වචනයෙන් බැණ වැදුණා. මංගල සමරවීර ඇමැතිතුමත් ළඟ සිටියා. එතුමා ඊට සම්බන්ධ නොවුණත් වෙනත් කාරණා කියමින් මට දොස්‌ කිව්වා. නමුත් ශ්‍රීපති සූරියාරච්චි මන්ත්‍රීතුමා නම් එම අවස්‌ථාවේදී තදබල ලෙස පරුෂ වචන කියමින් මට බැන්නා.

එබඳු අවස්‌ථාවලදී මම මගේ සිහිය ආරක්‍ෂා කර ගන්නවා. එබඳු අවස්‌ථාවලදී මම හොඳ සිහියෙන් කටයුතු කරනවා. එම අවස්‌ථාවේදී ඔවුන් කියූ සෑම දෙයක්‌ම සිනහමුසුව අහන් ඉඳලා මම කිව්ව පිංවත් මන්ත්‍රීතුමා ඔබතුමා කිව්ව සියලු දේම මම භාර ගන්නේ නෑ. ඒවා ඔබතුමාටම භාරදෙනවා කියල තමයි මම එතනින් ආවේ.

2008 අයවැය දිනවන්න මම විශාල වෙහෙසක්‌ මහන්සියක්‌ දරල කටයුතු කළා. ඒ අවස්‌ථාවේදී ශ්‍රීපති සූරියාරච්චි මන්ත්‍රීතුමා සහ මංගල සමරවීර මන්ත්‍රීතුමාත් පාර්ලිමේන්තුවේ අසුන් ගෙන සිටියේ මගේ ආසනයට සමීප ආසනවල. තවත් ඡන්ද 7 ක්‌ තිබ්බානම් අයවැය පරාජය කරන්න තිබ්බා නේද කියන කාරණය පිළිබඳව ඔවුන් කම්පාවට පත්වූවා.

ඒ පිළිබඳව ඔවුන්ට ඇති වූ සිත් වේදනාවෙන් තමයි ඔවුන් එදා එහෙම මට කතා කළේ.

එතැන් සිට ඇත්තටම මම මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට උදව් කළා. නමුත් ඉතාම පැහැදිලිවම සඳහන් කළ යුතුයි මම මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට උදව් කළේ ඒ මහතා එම අවස්‌ථාවේදී සැබෑ ලෙසම අපට දීර්ඝ කාලයක්‌ තිස්‌සේ පැවැති අභියෝගය වූ යුද්ධය අවසන් කිරීමට සැබෑ ලෙසම උත්සාහයක්‌ දරන බව මට දැනිච්ච නිසා. එතැන් සිට තමයි මම උදව් කළේ. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා යුද්ධය වෙනුවෙන් කළ අවංක කැප කිරීම මම මගේ ඇස්‌ දෙකින්ම දැක්‌ක. එය මට ප්‍රත්‍යක්‍ෂ වූවා. එම නිසා එතැන් සිට යුද්ධය නිමකරන තුරු සෑම දෙයකටම මම සම්බන්ධ වූවා. මමත් මට කරන්න පුළුවන් උපරිම කැපවීම කළා. එයට ගොඩක්‌ අයගේ සිත රිදුණ බව මම දන්නවා. නමුත් මම එම කටයුතු කළේ කාගෙවත් සිත රිදවන්නවත්, කාගෙවත් සිත සනසන්නවත් නෙවෙයි එහෙම කළේ. මම රට වෙනුවෙනුයි එම කැප කිරීම සිද්ධ කළේ.

ප්‍රශ්නය- එම කැප කිරීමටද මේ පළිගන්නේ.

පිළිතුර- බොහෝ අය එහෙම කියනව. නමුත් මට දැන් එයට ඔව් කියල කියන්න බැරි, මට දැන් දැනෙනවා එම කාරණයටත් වඩා දැන් බුද්ධාගමට විරෝධයක්‌ තිබෙන බව. බෞද්ධ සංස්‌කෘතියට විරෝධයක්‌ තිබෙන බව.

මම යළිත් හිරේ දැම්මත් ඉතා පැහැදිලිව කියනව සෝභිත හිමියන් අපවත් කළා කියන එක. මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ මරණය ස්‌වාභාවික එකක්‌ නෙවෙයි කියන එක. උන්වහන්සේ ශල්‍යකර්මයකට භාජනය කළා. එය සාර්ථක වූවා. ඒ බව වෛද්‍යවරුන් ප්‍රකාශ කළා. එම නිසා උන්වහන්සේගේ මරණය ඝාතනයක්‌මයි. උන්වහන්සේ මේ අයට විරුද්ධ වෙන්න පටන් ගත්ත ගමන් උන්වහන්සේව සූක්‍ෂ්මව ඝාතනය කළා.

ඒ වගේම මට සිංගප්පූරුවේදී දැන ගන්න ලැබුණා මරණයට ආසන්නව සිටියදී උන්වහන්සේ එරටට ගෙන ගිය බව එරට වෛද්‍යවරයා පැවසූ බව. එම නිසා උන්වහන්සේ බේරා ගැනීමට උනන්දුවක්‌ නොතිබුණ බවත් එම වෛද්‍යවරයා ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා. රජයේ මැති ඇමැතිවරු පොඩි ලෙඩක්‌ හැදුනත් සිංගප්පූරුවට ඉක්‌මනින්ම යනවා. සමහර අය එහෙ ගිහින් මාස ගණන් සිටිනවා. ඒකේ වරදක්‌ මම කියන්නේ නෑ. නමුත් මේ ආණ්‌ඩුව පිහිටුවන්න උදව් කරපු සෝභිත හිමියන්ව කල් ඇතිව සිංගප්පූරුවට යවන්න කටයුතු නොකළේ ඇයි. ඇයි අපවත් වෙන මට්‌ටමට පත්වෙනකම් ඉඳල ගෙනිච්ෙච්. ඒ වගේම ඇයි උන්වහන්සේගේ මරණය පිළිබඳව මරණ පරීක්‍ෂණයක්‌ සිදු නොකළේ. ඒ වගේම මට නිල නොලත් ආකාරයට දැනගන්න ලැබිල තිබෙනවා උන්වහන්සේගේ සිරුරේ සියලු අභ්‍යන්තර අවයව සිංගප්පූරුවේදී ඉවත් කළ බව. එහෙම කළේ ඇයි?

ඊට පෙර සෝම හිමියන්ගේ අපවත්වීම සම්බන්ධයෙනුත් මෙබඳු ප්‍රශ්න ඇති වූවා. ඒ පිළිබඳව සොයා බැලීම සඳහා පත් කළ කොමිසම ඉතා පැහැදිලිව සඳහන් කරල තිබෙනවා ප්‍රතිකාර මගහැරීමෙන් සිදුකළ සාපරාධී මරණයක්‌ බව.

මෙම හේතු සාධකයන් නිසා මට මුහුණදීමට සිදුවී තිබෙන ප්‍රශ්නය දේශපාලනික ද ආගමිකද කියන ප්‍රශ්නය ඇතිවී තිබෙනවා. මේ දෙකෙන් එකක්‌ තියන බව නම් පැහැදිලියි.

ප්‍රශ්නය- ඔබවහන්සේ අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර කිරුළපනේ, ඇලන්මැතිනියාරාමයේදී පැවැති මාධ්‍ය හමුවේදී මාධ්‍යවේදියකු කළ විමසීමකට පිළිතුරු සපයමින් ඔබවහන්සේ සඳහන් කළා. ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා ඔබවහන්සේ සමග දුරකථනයෙන් මෙම ප්‍රශ්නය පිළිබඳව කතා කළ බව.

ජනාධිපතිතුමා ඔබවහන්සේ සමග මේ ප්‍රශ්නය පිළිබඳව කතා කිරීමෙන් පසුව ඔබවහන්සේ අත්අඩංගුවට ගත්තා. ඇප ලැබීමෙන් අනතුරුව ජනාධිපතිතුමා කතා කළේ නැද්ද?

පිළිතුර- ඇත්තටම ඔය නිලයට ඕනම කෙනකු පත් වූණාම කොටු කරනවා. ඒ අවාසනාවන්ත ඉරණමට මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාත් පත්වූවා. අද වන විට මෙම ජනාධිපතිතුමත් එම ඉරණමට පත්වෙමින් සිටිනවා.

මම කියන්නේ මේ ජනාධිපතිතුමා මෙම තනතුරට පත්වූයේ සර්වජන ඡන්දයෙන්. එම නිසා අපි එතුමාව ආරක්‍ෂා කළ යුතුයි. එතුමා කෙරෙහි කිසිම වෛරයක්‌ තරහක්‌ නෑ. මම තවමත් ඉන්නේ එතුමා රැකගන්න පුළුවන්නම් හොඳයි කියන අරමුණ තුළ.

එහෙත් පැහැදිලිවම සඳහන් කළ යුතුයි, දැන් එතුමාව කොටු කරමින් සිටින බව. එතුමා විධායක ජනාධිපතිවරයා වුවත් කිසිම බලයක්‌ නොමැති අවස්‌ථා තිබෙන බව පෙනෙනවා. ඒ වගේම එතුමා හරියට ක්‍රියාත්මක වුවහොත් අසරණ තත්ත්වයට පත්වීමටත් ඉඩ තිබෙනවා.

ඇත්තටම දැන් එතුමාව බිත්තියට හේත්තු කරල තිබෙන්නේ. දැන් තිබෙන්නේ ඇණ ගහන්න විතරයි. ඊට පෙර එතුමා බුද්ධිමත් වුවහොත් මෙම තත්ත්වයෙන් ගැළවෙන්න පුළුවන්. එතුමා අවංක උත්සහයක්‌ දරන්න ඇති මාව බේරා ගන්න. නමුත් එතුමාට ඒක කරන්න බැරි වෙන්න ඇති අනිත් අය ඊට වඩා බලවත් නිසා.

ප්‍රශ්නය- නීතිමය කටයුතු සඳහා ඔබ වහන්සේට ආධාර උපකාර කරන ලෙස දායකයන්ගෙන් ඔබ වහන්සේ ඉල්ලීමක්‌ කළා. ඊට හොඳ ප්‍රතිචාරයක්‌ ලැබී තිබෙනවාද?

පිළිතුර- දායකයන්ගේ උදව් උපකාරයෙන් තමයි මම මේ කටයුතු කරගෙන යන්නේ. මට පෙනෙන විදියට ඉදිරියේදී තවත් ප්‍රශ්න ඇති වෙනවා. එම නිසා පිටරට සිටින මගේ හිතවත් අයට මම දැනුම් දීමට බලාපොරොත්තු වෙනවා. පුද්ගලිකව නොව, පොදුවේ මට සහයෝගය ලබා දෙන්න කියල. පිංකමක්‌ කරන කොට ආධාර කරන්න කියල කිව්වට මේ වගේ කටයුත්තකට උදව් කරන්න කියලා මගේ දායකයන්ට කියන්න බැහැ නේ.

ප්‍රශ්නය- ඔබවහන්සේ රු. 10 ක්‌ වශයෙන් ආධාර එකතු කිරීම සඳහා විශාල මුදලක්‌ වැයකර පුවත්පත් දැන්වීම් පළ කළ බවට චෝදනා එල්ල වී තිබෙනවා නේද?

පිළිතුර- ඇත්තටම ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳව තඹ දොයිතුවක තරම් හෝ අවබෝධයක්‌ නොමැති අය තමයි එහෙම ප්‍රශ්න මතු කරන්නේ. රු. 2 ක ටොsයක්‌ අලෙවි කිරීම සඳහා කොතරම් විශාල ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයක්‌ දියත් කරනවද?

මට දැනට මුහුණ දීමට සිදුවී තිබෙන ප්‍රශ්නයට කෙතරම් විශාල මුදලක්‌ වියදම් කරන්න වේවිද දන්නේ නෑ. ඒ වගේම ඉදිරියේදී මට තව මොන මොන ප්‍රශ්න පටලාවිද දන්නෙත් නෑ. එම නිසා රටේම සිටින බෞද්ධයන්ගේ දැන ගැනීම සඳහායි එම දැන්වීම පළ කළේ. අනික එම දැන්වීම් පළ කිරීමේදී එම මාධ්‍ය ආයතනය මට විශාල අනුග්‍රහයක්‌ දැක්‌වූවා. මම ඒ පිළිබඳවත් පුණ්‍යානුමෝදනා කරනවා.

ප්‍රශ්නය- ඔබවහන්සේ බන්ධනාගාර ගත කිරීමෙන් අනතුරුව ඇප ලැබුණු ආකාරයත් බොහෝ දෙනාගේ කතා බහට ලක්‌වී තිබෙනවා.

ඒ පිළිබඳව ඔබවහන්සේට සඳහන් කිරීමට තිබෙන්නේ කුමක්‌ද?

පිළිතුර- ඇත්තටම මමවත්, මගේ නීතිඥයන්වත් ඇප ඉල්ලීමක්‌ කළේ නෑ. පි කළේ අස්‌ගිරි පාර්ශ්වයේ මහානායක හිමියන්ගේ ආදාහනයට යන්න අවසර ඉල්ලපු එක විතරයි. එම නිසා මට හිතාගන්න බෑ ඇප ලැබුණේ කොහොමද කියන එක.

මට දැනගන්න ලැබිල තියෙන විදියට වෙනත් නීතිඥයන් පිරිසක්‌ තමයි මට ඇප ඉල්ලලා තියෙන්නේ. මගේ අත්සන ලබාදෙන්න කියල අසාත් සාලි මහතා එහාට පණිවුඩයක්‌ එවල තිබුණා. නමුත් 17 වනදා දක්‌වා ඒ පිළිබඳව සලකා නොලබන බව දැනුම්දී තිබූ නිසා මම අසාද් සාලි මහතාට දන්වා යෑව්වා ඒකට අත්සන් කරන්න බෑ කියල. මේ විධියට ඇප ඉල්ලන්න කියල තමාට ජනාධිපතිතුමාත්, අගමැතිතුමාත් පැවසූ බව අසාද් සාලි මහතා යළිත් දැන්වූවා. එම නිසා බය නැතිව අත්සන් කරන ලෙසත් දැන්වූවා. එම අවස්‌ථාවේදී මට විශාල ප්‍රශ්නයක්‌ ඇති වූවා. එතුමන්ලා මට ඇප අරන් දෙනවා නම් මාව ඇතුළට දැම්මෙත් එතුමන්ලාද කියල. එම ප්‍රශ්නයත් මම විමසා සිටියා. ඒ වගේම මට මගේ නීතිඥයන්ගේ උපදේශයක්‌ ලබා ගැනීමේ හැකියාවක්‌ තිබුණේ නෑ. 17 වැනිදා දක්‌වා ඇප නොදෙන බව ප්‍රකාශ කර තිබුණ නිසා එබඳු ඉල්ලීමකට අත්සන් කර මට තවත් ප්‍රශ්නවලට මුහුණදීමට සිදුවේවිද කියල බය සිතුණ නිසා මම ඇප ඉල්ලීමක්‌ කළේ නෑ. මම අවසර ඉල්ලුවේ අස්‌ගිරි මහා නායක හිමියන්ගේ ආදාහනයට සහභාගි වෙන්න අවසර පමණයි.

එරික්‌ ගාමිණී ජිනප්‍රිය දිවයිනට තැබු සටහනකි

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

මෙවර ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ රැස්වීමට‌, පැමිණි අති විශාල ජනතාව, පවතින සමාජය විශාල දෙදරවීමකට ලක් කලහ. මේ රට පාලනය කරන, හා නොකරන බලවේගයන් දෙකම කම්පනය කල මෙම දෝංකාරය කුමක්දැයි, මෙරට දේශපාලකයා නිවැරදිව හදුනා ගත්තේද යන්න තවමත් පැහැදිලි නැත. මෙවන් තත්වයක් තුල, මේ පැමිණි ජනතාවගේ අභිලාෂයන් කුමක්දැයි සොයා යෑම සියලුම දේශපාලකයින් විසින්ම සිදුකල කටයුත්තකි. අප ඒ සම්බන්ධව අපේ දැක්ම කුමක්දැයි විමසා බලමු

වර්ෂ 2015 ජනවාරි මස 8 වෙනිදා පවත්වන ලද ජනාධිපතිවරණයෙන් පරාජය ලද මෙරට ජාතික බලවේගය, සිය සටන ආරම්භ කරන ලද්දේ, පරාජය ප්රකාශයට පත් කරන ලද මොහොතේ සිටය. මෙරට සිටින කෘතගුණ දත් ජනතාව වන්දනා ගමනක් යන ආකාරයට පෙල ගැසී සැදී පැහැදී මැදමුලන පිහිටි මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ නිවසට ගියේ,

1.මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ලද පරාජය, එතුමාගේ පෞද්ගලික පරාජයක් නොව තමන්ගේද පරාජයක් ලෙස සලකා, පරාජයේ අමිහිරිකමේ තමන්ගේ කොටසට උරුම කම් කීමටය .

2.මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විසින් මෙරට ජනතාවට හා රටට සිදුකරන ලද එෙතිහාසික මෙහෙවර සම්බන්ධව තමන්ගේ කෘතගුණ සැලකීමටය.

3.පරාජය ප්රකාශ කල දවසේ සිට යලි සටන් කිරීම සදහා තමන් තුල ඇති අභිලාෂය හඩගා කීමටය.

4. ඒ සදහා මහින‌්ද රාජපක්ෂ මහතාට නායකත්වය ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලා සිටීමටය.

මේ අනුව, මෙරට කෘතවේදී ජනතාව නොබියව ඔවුනට කල හැකි 1, 2, 3 යන කරුණු ඉටු කලද ,ඒ ජනතාව, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගෙන් අපේක්ෂා කරන ලද 4 වෙන කරුණ සදහා ධනාත්මක ප්රතිචාරයක්, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගෙන් නොලැබිණි. ඒ වනවිට මහින්ද රාජපක්ස මහතා දැඩිලෙස විශ්වාස කරන ලද්දේ, මෙරට ජනතාව චන්දයෙන් තමන්ව බලයෙන් පහකල බවත් එවන් සමාජයකට තවත් සේවය කිරීම තුලින් අත්වන්නේද එවන් කටුක අත්දැකීම්ය යන්නය. එම සිතුවිල්ල විසින් එතුමාව ජාතික සමාජ බලවේගයෙන් ඈත්කර දේශපාලනිකව දුර්වල කොට අනාරක්ෂිත තත්වයට පත්කිරීමට වෙර දැරුවද, ස්වභාවය විසින් ඊට ඉඩ දුන්නේ නැත.

මෙහිදී වඩාත්ම සැලකිල්ලට භාජනය කල යුතු කරුණ නම්, කිසිදු සංවිධානයකින් තොරව, පරාජිත ජනාධිපති අපේක්ෂකයකුගේ ගෙදරට මහා පෙරහැරකින් ගලා යන ජන ගගක් නිර්මාණය වීමය. මෙය සිදුකලේ කවුරුන්ද? කෙසේද? යන්න අවබෝධ කරගැනීම තරමක් අසීරුය. නමුත් නිවරදිව වටහා ගතයුතු ඉතාම වැදගත් සිද්ධියද මෙයයි. ජයග්රහකයා හඹාගොස් ලාභ අපේක්ෂාවෙන් ඔහු පසු පස යන සමාජයක්, ඒ තත්වයෙන් වෙනස්කර, පරාජිත අපේක්ෂකයා සොයා ගොස් ඔහු සමග කණගාටුව බුක්ති විදීමට තරම් උතුම් මිනිසුන් නිර්මාණය කලේ කවුද?. මේවා අහඹු සිදුවීම් නොවන අතර, ඒ “ධර්මය” විසින් ධර්මය රකින්නාව ආරක්ෂා කිරීමට නිර්මාණය කල සුවිශේෂී වටපිටාවන්ය. මේ ගොඩනැංවුන ජනතා බලවේගය විසින් මෙරට සතුරු බලවේග විසින් සැලසුම් කර තිබූ, ජාතික ඛේදවාචකයන් ගනනාවක්ම නවතාලන ලද්දේය. මහින්ද රාජපක්සයන්ට ලේ පිපාසිත සතුරා විසින් උරුම කිරීමට අපේක්ෂාකල ලිබියානු නායකයාට උරුම කල ආකාරයේ මරණය නවතාලන ලද්දේ මේ ජනතා බලවේගයන් විසින් සංවිධානය කරන ලද ඒ මහා ජන ගංගාව හේතුවෙණි.

මේ යුගයේ ශ්රී ලංකාව තුල ඇති බලවත්ම දේශපාලන චණ්ඩ මාරුතය මේ අප දකින මහජන ගංගාවන්ය. එය පවතින යහපාලනය කඩා සුනුවිසුනු කිරීම ඉලක්ක කරගත් ප්රවාහයකි. එයට අවශ්යවන්නේ, නිවැරදි දේශපාලන කළමනාකරණයයි. හැකි ඉක්මනින් විනාශ කලයුතු මේ රාජ්ය පාලනය, සැබෑ ලෙසම විනාශ කිරීමට උවමනාවක් මහින්ද රාජපක්ෂයන් තුලින් විද්යාමාන නොවිණි. ඔහු තුලින් අප දුටුවේ “අනේ මට දැන් පැත්තකට වෙලා ඉන්න ඉඩ දෙන්න” යන ඉල්ලීම වන අතර, ජාත්යන්තර හා ජාතික ප්රතිගාමිත්වයට ඔහුගේ ජීවිතය සමග සෙල්ලම් කිරීමේ දැඩි අවශ්යතාවයක් ඇත. ඔවුන් අපේක්ෂා කලේ,”ඇහැට ඇහක්, දතට දතක්” යන නීතිමය සංකල්පයට අනුබද්ධ වූ “මලකදකට මලකදක්” ය. ඔවුන් ඉල්ලා සිටින මේ මලකද ලබාගැනීමට ඇති එකම බාදකය වූ මේ ජන ප්රවාහය, පසුව “මහින්ද සුළග”නමින් නුගේගොඩින් නව ගමනක ආරම්භයක් සනිටුුහන් කලේය. මේ මහා ජන ප්රවාහය, එක හඩින් ඉල්ලා සිටියේ, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාවය. මෙය ලෝකයේ පරාජිත නායකයකු ඉල්ලා උස් හඩින් පැන නැගුණ එකම, ජනඝෝෂාව වීම වැදගත්ය. ජනතාවට ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයවත්, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයවත් වැදගත් සාධකයක් නොවුන අතර, ඔවුන් ඉල්ලා සිටියේ තම සටනට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ නායකත්වය ලබාදෙන ලෙස කරන ලද ඉල්ලීම පමණි. ජනතාව ඉල්ලා සිටි ආකාරට, මහා මැතිවරය සදහා වූ සටන ඉලක්ක කරගෙන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සටන ආරම්භ කලහ. ඒ තමන්ගේ‌ අංක එකේ දේශපාලන සතුරාවූ, සන්ධානයේ නායකත්වය දරණ මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා යටතේය.  මේ සංසිද්ධිය කුමණ තර්කනයකට අනුව උචිතද මේ අවස්ථාවේදී සාකච්ඡා කලයුතුමය.

මහින්ද රාජපක්ෂ සුරැකීම හා එතුමාව යලි බලයෙහි පිහිටුවීම අරමුණු කරගෙන ආරම්භ කරපු “මහින්ද සුලග” මුලු රට පුරාම හමාගොස්, පසුව, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව පසෙකලා, දේශපාලන අනාතයෙක් බවට පත්වීමට ආසන්නව සිටි ජනාධිපති මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාව සවිබල ගන්වන ලද ප්රවාහයක් බවට නිර්මාණය වූයේ කෙසේද? යන්න අප පලමුව අධ්යනය කල යුතු දේශපාලන කර්තව්යයි.

ඇයි අපි මහින්ද සුලග මෙෙත්රීපාල ජනාධිපතිවරයාව ශක්තිමත් කලායයි කියන්නේ?

“මහින්ද සුළග” නියෝජනය කරන ලද්දේ, 2015 ජනවාරි මස 8 වෙනිදා මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාට එරෙහිව චන්දය පාවිච්චි කල ජනතාවගෙණි. මේ ජනතාව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව අගමැතිවරයා වශයෙන් පත්කර යලි දේශපාලන වශයෙන් බලගැන්වීමේ අරමුණ සහිතව ගොඩනැංවුණ “මහින්ද සුලග”, කුමන ආකාරයකින් හෝ වැරදි උපදේශණයන් විසින් මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා නායකත්වය දරණ සන්ධානයේ ජයග්රහණය වෙනුවෙන්‌ මෙහෙයවන ලදී. “මහින්ද සුලග” පමණක් නොව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාවද, මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාගේ සන්ධානය බලවත් කරලීම සදහා පාවිච්චි කල ආකාරය, එෙතිහාසික වශයෙන් සිදුවූ ඉතාම සැලසුම් සහගත කපටි දේශපාලන ක්රියාවලියයි. මේ ක්රියාවලිය විසින්,

1 මෙෙත්රීපාල සිරිසේන විරෝධී චන්ද මගින් මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාට පක්ෂ මන්ත්රීවරු පනස් ගනනක් නිර්මාණය කර දෙන ලදී.

2. තවද එය එතකින් නිමා නොවිණි. “මහින්ද සුලග” විසින් මැතිවරණයේදී, පරාජය කර, පලවා හරින ලද, මන්ත්රීවරුන්ව, මහින්ද සුලග නිසා ශක්තිමත් වූ ජනාධිපතිවරයා විසින් ජාතික ලැයිස්තුව හරහා පාර්ලිමේන්තුවේ යලි පිහිටුවන ලදී.

තව කරුණු කාරණා ගනනාවක් තිබුණද මේ දෙකරුණ මත හිද ඔබට සිතීමට දහසක් දේ උපදී. මහින්ද සුලගේ නිමාව, 2015 අගෝස්තු මස 17 වෙනිදායින් නිමාවූ අතර, එතෙක් සිට හරියටම මාස 7 කට පසු එනම් 2016 මාර්තු මස 7 වෙනිදා යලිත් ජාතික බලවේගය එකමුතුව  යහපාලන රජයට එරෙහිව සිය තුන්වන දේශපාලන චාරිකාව අරඹා ඇත. මෙය යහපාලන දේශපාලකයින්ගේ විඩාව හා කාන්සිය නිවන තවත් “මහින්ද සුලගක්” විය යුතු නැත. එය මෙවර, “මහින්ද චණ්ඩමාරුතය”ක් විය යුතුය. එම චණ්ඩමාරුතයට අසුව ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශවී ගොස්, රට, ජාතිය හා ආගම නම්වූ මාණික්යන් ඉස්මතු වන්නේ නම් “මහින්ද චණ්ඩමාරුතයේ” අරුත බල ගැන්වුවා වෙයි.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

නලින් ද සිල්වා

දෙමළ ජාතිවාදීන්ගේ පමණක් නොව ඊනියා රාජ්‍ය නොවන පඬියන්ගේත්, සිවිල් සාමාජිකයන්ගේත්, විශ්වවිද්‍යාලවල හා වෙනත් ඊනියා පර්යේෂණ ආයතනවල සේවක බැළයන්ගේත් පමණක් නොව ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ යැයි කියාගන්නා ඇතැම් ඇමතිවරුන්ගේත් ශ්‍රී මුඛවලින් නිතර පිටවන වචන වී ඇත්තේ සිංහල ජාතිවාදය ය. මහින්ද කණ්ඩායම නමින් හැඳින්වෙන කණ්ඩායමේ ද ඇතැමුනට අනුව සිංහල ජාතීවාදයක් ඇත. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ මාක්ස්වාදීන් යැයි කියාගන්නන් ඉප දී ඇත්තේ ම සිංහල ජාතිවාදය කියමින් හඬමින් ය. ඔවුහු සියල්ලෝම එංගලන්තය හා ඉන්දියාව අනුව යමින් සිංහල ජාතිවාදයට විරුද්ධ වෙති.

පසුගිය බ්‍රහස්පතින්දා පිලිප් ගුණවර්ධන (හයිඩ්) පිටියේ පැවති රැස්වීමේ දී මේ සිංහල ජාතිවාදයට විරුද්ධ යැයි කියන්නන් කුමක් කීවේ දැයි නො දනිමු. මේ ලිපිය ලියන්නේ රැස්වීමට පෙර ය. එහෙත් කරුණු දෙකක් කිව යුතුව ඇත. රැස්වීමට සහභාගි වූවන්ගෙන් අති විශාල බහුතරය සිංහල විය යුතු ය. ඉනුදු සිංහල බෞද්ධයන් ඉහළ ප්‍රතිශතයක් වූවාට නිසැක ය. දෙවනුව රැස්වීමට සහභාගි වූ සියළු ආකාරවල සිංහල බෞද්ධ විරෝධීන් පාර්ලිමේන්තුවට එන්නේ සිංහල බෞද්ධයන්ගේ ඡන්දවලිනි. ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පත් වී ඇති අය පවා එසේ පත්වී ඇත්තේ සිංහල ඡන්දවලට පින් සිදුවන්නට ය. පසුගිය මැතිවරණයේ දී සිංහල බෞද්ධයන්ගෙන් 60%ට වඩා සංධානයට ඡන්දය දී ඇත. මෙරට සිංහල ප්‍රතිශතය 75%ක් පමණ වන අතර සිංහල බෞද්ධ ප්‍රතිශතය 70%ක් පමණ වෙයි. මෙහි තේරුම සිංහල බෞද්ධයන්ගේ ඡන්දවලින් 70%ක් ලබාගන්නා පක්‍ෂයකට මැතිවරණයක දී ජයග්‍රහණය කළ හැකි බව ය. සිංහල බෞද්ධයන්ගේ ඡන්දවලින් 90%ක් ලබාගත හැකි නම් තුනෙන් දෙකේ බහුතරයක් ලබාගත හැකි ය. සිංහලයන්ගේ ඡන්දවලින් 66%ක් හෙවත් තුනෙන් දෙකක් ලබාගත හැකි නම් පක්‍ෂයකට ජයග්‍රහණය කළ හැකි ය. පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දීත් මැතිවරණයේදීත් සංධානය පැරදීමට එක් හේතුවක් වූයේ ඇතැමුන්ගේ උපදෙස් මත සිංහල ජාතිකත්වයට ආමන්ත්‍රණය නො කිරීම ය. එසේ නොකර තිබියදීත් සිංහල බෞද්ධයන්ගේ ඡන්දවලින් 60%ට වඩා ලබාගැනීමෙන් එකල තිබූ ශ්‍රී ල නි ප පෙන්නුම් කෙළේ එකල එය ජාතිකත්වයේ පක්‍ෂයව තිබූ බව ය. 

Courtesy The Island

Two shows of strength were put up in the environs of Hyde Park last week, by the UNP on Tuesday (Mar. 15) and the Joint Opposition two days later and that just about shows the political division in the country today. There is the UNP on the one hand and the Joint Opposition on the other, with not much else in between. The SLFP rump controlled by the Maithripala Sirisena faction and the JVP are residual groups. It can be stated with some certainty that barring some miracle the SLFP (MS faction) cannot even dream of organizing anything that comes even close to the show put up by the Rajapaksa camp last Thursday at Hyde Park. Even the UNP show at Lipton Circus on Tuesday was dwarfed by the crowd that attended the Joint Opposition rally.

LSSP leader Professor Tissa Vitarana speaking to this columnist claimed that the Joint Opposition’s rally drew the biggest crowd ever seen at a meeting held at Hyde Park and that this was even bigger than the meetings held in the run up to the 1970 United Front victory. Vitarana is uniquely qualified to comment on Hyde Park matters as his party is headquartered just yards away from the location. Dayan Jayatilleke has also written in his post-Hyde Park piece that this meeting was bigger than anything he had observed at the location since the late 1960s and that even Rohana Wijeweera’s much written about rally at Hyde Park in early 1971 was ‘a mere fraction’ of the Joint Opposition meeting.

 What can we say about the meeting itself? It had all the usual features of a pro-Mahinda rally. At one point the present writer found himself among a group of party supporters from Attanagalla, one of them was squatting on the road with his palms joined above his head in the attitude of worship as he listened to the speeches. One of his companions pointed to him and stated the obvious saying ‘he’s a very loyal party member’. All of them were cold sober. One of them gave me a surprisingly sophisticated analysis saying that after S.W.R.D. Bandaranaike, it was Mahinda Rajapaksa who had won the hearts of the SLFP rank and file – even more so than Mrs Sirima Bandaranaike because the people had not rallied to her side in quite this manner even when her civic rights were suspended. Food for thought, indeed.

Loosely organized traditional political parties like the UNP and the parties that make up the Joint Opposition don’t have the capacity to summon their entire membership to rallies the way the cadre based JVP does. In such circumstances, when the Joint Opposition obtains a lead over the UNP in drawing crowds, we have to stand up and take notice. The Joint Opposition does not have the support of either of the two main political parties the UNP or the SLFP, and it’s just a collective of small political parties and four dozen individual MPs of the SLFP. Yet their crowd pulling ability outstrips that of the UNP and the SLFP rump led by President Sirisena.

As far as the Joint Opposition is concerned, they were not really planning a major show of strength. The series of public rallies that has now begun with Hyde Park was started by the Joint Opposition mainly as a reaction to the fact that they were not able to take the upper hand on the fertilizer subsidy matter and the ETCA issue. The Joint Opposition had come in for a lot of criticism from professional groups for not helping them enough in opposing ETCA. Similar criticism was being aimed at them by rural politicians and farmer groups for not taking up the fertilizer issue in a big way. The present series of rallies was organized by the Joint Opposition mainly as a response to this criticism. What turned out to be an all time record breaking meeting at Hyde Park and a game changing political event was just the Joint Opposition’s first ‘fertilizer subsidy and anti-ETCA’ meeting!

There is no election anywhere in sight and this is not a pre-election build up but a routine round of meetings to take up current issues. Due however to the immense unpopularity of the government, it became a mammoth anti-government rally. The signs are that the district level continuations of these ‘fertilizer and ETCA’ rallies will also be large anti-government gatherings. The UNP had been saying for quite some time that they would be ‘bringing the people onto the streets’ on March 15 in a show of support for their programmes including the proposed ETCA with India. They had been saying this at least from the time that the professional groups (led by the GMOA) held their protest march against ETCA at Town Hall.

The Sirisena faction was doing everything they could to avoid holding the local government election due to the fear that the Joint Opposition may put up a better showing than them.

But an election is not the only event that can seriously undermine the Sirisena faction. The question that now emerges after the Hyde Park event is what will happen on May Day which is only six weeks away? The Joint Opposition is definitely going to have a separate May Day rally which going by the Hyde Park show, will reduce to insignificance anything that the Sirisena faction may organize. The UNP may also mobilize all their resources and hold a large rally to offset the embarrassment they had to face last week. The Sirisena faction cannot afford another fiasco like last year’s May Day rally. So they will have to put their thinking caps on and figure a way out. One way out for both the UNP and the Sirisena faction of the SLFP may be to have a joint ‘yahapalana’ May Day rally under the Swan symbol.

Even though there may be grounds to think that it would be advantageous for the UNP to hold the local government elections now in order to capitalize on the split within the SLFP, the reason why the UNP is not pushing for the local government elections to be held any time soon is probably due to the realization that if the Sirisena faction of the SLFP gets wiped out at the local government level, that will undermine Sirisena’s legitimacy and most probably turn him into a lame duck president who nominally holds power but nobody takes any notice of. Such a situation will seriously undermine the UNP as well because they derive their power from Sirisena.

Even if the UNP were to ‘win’ the local government elections by being the largest single group in the LG institution, that still would not help them much if they don’t have a clear majority in each body. The UNP cannot be sure of their ability to win the LG elections even if the SLFP splits if the MR faction keeps up the Hyde Park momentum.

In the present situation, the greater likelihood is that the government will try not to hold any election at all for the rest of their duration in power. A provincial council election is the diciest of all elections because the Tamil and Muslim vote on which the UNP relies heavily will not be of much help outside the north and east. This columnist has pointed out previously that at the January Presidential election and the August Parliamentary election the ruling coalition did not get the majority of the Sinhala vote.

The point to note in all this is that though the Sirisena faction of the SLFP has more than half the portfolios in the cabinet and good ministries, they still have not been able to retain the support of the SLFP rank and file. The Hyde Park crowd was hard core SLFP supporters. The conventional wisdom is that you can build up a support base by doling out patronage. In fact many people follow politicians with the hope of benefiting in some form or another. This formula however has not worked in relation to the SLFP since last year. All those SLFP members who served in the 100 day government (which actually lasted seven months) barring three – Duminda Dissanayake, Mahinda Amaraweera and Ranjith Siyambalapitiya – were defeated at the August Parliamentary election.

At that time however, the UNP had the best portfolios and the SLFP members had just the leftovers. Now the SLFP members have the best portfolios but they still have not been able to rally the party rank and file. Why things have turned out that way is an interesting question. Many people are fiercely loyal to former President Mahinda Rajapaksa no doubt but that alone can’t explain why the Sirisena faction has not been able to get its act together. In actual fact they should be doing much better than the UNP because the executive presidency as well as half the cabinet and the best ministries are in their hands. One factor contributing to this situation could be the fact that nobody sees any long term prospects in Maithripala Sirisena as a leader.

Another factor would be Maithripala Sirisena’s incapacity. He has never been known as a politician who ever did anything of any significance. So it is unlikely that he can derive any advantage from the position he finds himself in. If the Sirisena faction with the executive presidency, half the cabinet and the best ministries can’t make any headway, how is the UNP with fewer advantages going to cope? Because the UNP ministers have ministries without employment muscle, UNP supporters at the village level have no jobs and thanks to the Public Services Commission most of them can’t even get a transfer done. On May Day last year, the UNP put on a good showing but that obviously placed a massive strain on them and that was the only proper show of force the UNP put up since January 8, 2015. However the Mahinda faction put up many such shows between February and July last year although it didn’t score a majority at the August parliamentary elections.

After the Hyde Park show, some have been saying that Mahinda drew similar crowds before the parliamentary election but that did not help him win the elections. True. But this time there is no Sirisena to write letters saying that he will not appoint Mahinda as PM even in the event of a UPFA victory, and no one to sack the general secretaries of political parties on the eve of the poll. Conversely of course there is no election anywhere in sight. When asked about this, the members of the Joint Opposition this writer spoke to were unfazed. None of them seem to be seeking a quick short cut to power. Politicians become very patient when they sense that the public mood is shifting in their favour. They become desperate only when they know that the people are not with them.

Sarath Fonseka’s lopsided magnanimity

On the day that the Joint Opposition held their Hyde Park rally, Minister Sarath Fonseka was also in the news having requested the President to give an amnesty to the LTTE operative who was an accomplice in the attempt to assassinate him inside army headquarters. This was hailed by some quarters as an exemplary act on his part which would make a major contribution towards reconciliation. Other security conscious individuals however were less enthusiastic about it because this particular LTTE operative had not just tried to assassinate Sarath Fonseka but had also been involved in carrying out many other operations in Colombo.

Yet there is the fact that most of those who were actually involved in terrorist operations unlike the armchair Eelamists know the practical difficulties and the hardships involved in living the life of a terrorist and would be unlikely to go through the difficulties of reviving an outfit like the LTTE again. There is the possibility that even the most dangerous LTTE terrorists may just opt to fade away and lead a normal life if they are released. By now many of these operatives would have seen the way the Tamil people themselves reacted to ex-LTTE cadres. When N.Vithyatharan the former editor of Uthayan tried to field a list of ex-LTTE cadres at the last general election, they were all rejected outright by the people. Those who have been enthroned once again after the demise of the LTTE are the armchair Eelamists and not the young idealists who fought for their ideal.

The magnanimous request by Sarath Fonseka to release the LTTE suspect who tried to assassinate him sits oddly beside his maiden speech in parliament just last week, where he demanded that a war crimes inquiry with the participation of foreign observers be set up to examine war crimes allegations against the Sri Lanka army. He even demanded a separate inquiry into the alleged ‘white flag’ incident. The question is why is he asking for amnesties for dangerous LTTE operatives while calling for investigations against members of the very army that he led? One would think that even handedness would require him to ask for a general policy of forgiving and forgetting with amnesties for all those involved in the conflict from both sides.

Minister Fonseka’s speech in parliament had other contradictions as well. In a broadside against former Defence Secretary Gotabhaya Rajapaksa he said that after migrating to the USA, Gota had been working as a tinker for about two years and that during this period a mutual friend had given a bicycle to Gota to get to work and one day the latter had come back complaining that the bicycle had been stolen. When his friend had chided Gota that he should have locked the bicycle Gota had said that he had in fact chained it to a ladder and that the thief had taken both the ladder and the bicycle! Fonseka’s point was that an individual who could not protect even his own bicycle could not win a war even though Gota had got books written about the way he had won the war.

Certainly Fonseka’s description of this episode was very entertaining. But in talking about Gota not being able to protect his own bicycle, Minister Fonseka is opening himself up for a much less funny and infinitely more embarrassing counter charge. When Gota lost his bicycle he was only a tinker in a foreign land and obviously did not even have a water pistol to protect himself and his bicycle. But when Fonseka was the army commander with tens of thousands of armed soldiers at his command, he was subjected to a suicide attack inside his own headquarters. Months before that attack took place, the State Intelligence Service had been issuing warnings to the army that there could be an attack within army headquarters because the security arrangements were so lax.

The ceasefire was in operation at that time and due vigilance was not practiced properly even in the high security zones. When the army kept ignoring these warnings the SIS had got one of their female officers to go into army headquarters through all the security checks with some mangoes hidden in her person to demonstrate how easy it was to pass through the security checks without detection of undeclared goods. Even this warning was ignored and significantly when the suicide attack on Fonseka took place it was by a female suicide cadre who had managed to get the suicide vest past the check points in exactly the same way that the female SIS officer had. The upshot of all this is that the then Lt General Sarath Fonseka became the only army commander in the world to be personally attacked by the enemy inside his own headquarters!

That certainly is much more embarrassing than having your bicycle stolen when your station in life was that of a civilian tinker in a foreign land. After he became a politician, Fonseka used to take the battered car in which he was attacked on the back of an open truck as an exhibit. But that may have been counterproductive because it would have reminded the public that this attack on the then army commander took place inside his own headquarters. Not that Gota also does not have to answer for similar negligence. Ranjan Wijeratne was assassinated while on his way to work. He would take the same route at the same time and he was therefore a sitting duck for an LTTE vehicle bomb. Despite that example, after becoming defence secretary Gota also took the same route at the same time to work and he too was subject to a very similar vehicle bomb attack. Fortunately, the LTTE had for the first time miscalculated the amount of explosives necessary to break the bullet proof glass and that is why Gota survived whereas Ranjan didn’t.

If the LTTE had succeeded that would have been the absolute height of ignominy for two defence establishment heads to be killed in exactly the same manner. At least in Gota’s case, he seems to be aware that it is an insult to have been attacked according to an old script written for Ranjan Wijeratne. So he has the good sense not to talk about the LTTE attempt on his life. But Fonseka in his manifestation as a politician seems to be oblivious to the fact that it is the height of ignominy for an army commander to be personally attacked by the enemy inside his own headquarters.

Lt General Cecil Waidyaratne resigned from the position of army commander in 1993 after the Pooneryn debacle which resulted in what was at that time a horrendous loss of life and a huge loss of armaments including two battle tanks. That debacle took place mainly as a result of negligence on the one hand and a lack of soldiers to defend the sprawling complex properly. The present writer at that time tried to persuade General Waidyaratne not to resign on the argument that if he resigns, the blame for the attack will be passed off on him and the causes for the negligence and shortcomings that led to the debacle would never be addressed. But Waidyaratne was adamant that he should resign. As an Armoured Corps officer what really broke his spirit even more than the loss of life was the fact that the terrorists had driven away two main battle tanks from the Pooneryn camp.

General Waidyaratne died in late 2001 about eight years after he resigned from the position of army commander. Till the day he died whenever he reminisced about the past and came to the loss of those two tanks, he would get worked up into a towering rage just as he did on the first day he heard about the loss of the two tanks. He was a proud old school style soldier and the good name of his regiment meant a lot to him. Till his death he was never able to get over the loss of those two tanks. But the loss of those two battle tanks took place in a camp deep within the conflict zone. It is difficult to even imagine how he would have reacted if he had been personally attacked inside his own headquarters in Colombo! What is difficult to reconcile is the fact that Fonseka is asking for clemency for a terrorist who had insulted him (and the country) in such a gross manner while at the same time demanding investigations against the military personnel who helped him to salvage his self respect at the risk of their own lives.

TN Gopalan  Courtesy The News Minute

Thamizhini, aka Sivakami Subramaniam, in-charge of the political wing of the women’s section in the LTTE, might not have been familiar with the devastating close of the celebrated Animal Farm by George Orwell.

But she perhaps felt as much when she learnt of the instructions to shoot at the legs of those innocent Tamils crossing over to government-controlled areas in the closing stages of the war in 2009.

Image: Tamil Diplomat

In her reminiscences, now making waves in the Lankan Tamil community, she says she was aghast that anyone, least of all the Tiger rebels, avowedly fighting for the rights of the Tamils, should seek to prevent those fleeing for safety.

Thamizhini. Image: Ithunamthesam.com

Not a morsel of food, not a drop of water, not an inch of land to stand on…the rebel artillery stationed in the last places of refuge, firing at the government positions and the army retaliating furiously, it was horrifying…the hapless civilians had been moving from place to place for months now, since the latest phase of the war had begun three years earlier…what else could they do but swallow their pride and move over…anyway they were received well, given food, medicine and some rudimentary accommodation as well…It was then I realized something was seriously wrong with us…we were no more the saviours, we had turned on our own people…”

It was a painful realization for a person who had dedicated her life to the separatist struggle, so she too chose to throw away her Tiger uniform and the cyanide capsule, changed into civilian clothes and joined the vast throng herself.

Indeed, in the Orwellian language, the animal farm had turned into a nightmare and man seemed a better bet.

Well, she crossed over, surrendered, was duly imprisoned, sent to a rehabilitation centre after a couple of years and finally set free. She also got married to a loving and sensitive man soon thereafter.

But then she could not taste her newfound freedom for long. Pancreatic cancer had started eating into her vitals, literally, and so, racing against time, she managed to complete her memoir, KoorvaaLin Nizhalil, meaning ‘in the shadow of the sharp blade’, before she died.

Brought out by her soft-spoken husband, Jayakumaran, the book has predictably provoked outrage among ardent LTTE supporters. The Internet is awash with eternal damnations for him, many slyly insinuating that Thamizhini herself was untrustworthy, in that she did not choose to end her life on the battlefield, but preferred to surrender to the Lankan armed forces.

But then Velupillai Prabhakran himself did not bite into the capsule and threw up his arms, only to be shot dead along with his senior colleagues.

It is interesting to be told that in the last stages of the war, Charles Anthony, Prabhakaran’s son, came to wield considerable power, and the brash young chap thought nothing of snubbing senior commanders. Worse, it was he who insisted on compulsory drafting of all youth in the region under Tiger control, alienating the public at large. Not just that, the hapless greenhorns were either mowed down with ease or they abandoned their arms and surrendered, hastening the end.

Thamizhini confirms that Anton Balasingam was a sobering influence on Prabhakran and that he had parted company in sheer frustration when the LTTE chief refused to take the peace talks forward.

 

File image of Tamizhini with her husband, after the war

The man who stunned the world with his military genius was simply not prepared for peace and he had little clue to what was happening in the outside world, it looks like.

Technically speaking the memoir doesn’t say anything new. Thamizhini only confirms what many have known all along – the LTTE was a tightly controlled organization, personal loyalty to the chief was a paramount virtue and he was a kind of Stalin and Mao rolled in one, if not a Pol Pot or a Kim Il Sung.

Still it is a very important book, almost a milestone in the vast literature on the ethnic strife, as it happens to be the first critical evaluation of Prabhakaran’s leadership from the inside. There is Tamil Tigress by Niromi de Soyza, a Christian Tamil who deserted the LTTE in its early years and went on to settle down in Australia. She had to put up with the rigours, not to mention the all too evident cruelty and arrogance at various levels.

But Thamizhini’s account is of a very different order, as she had moved with the highest in the leadership, though not a decision-maker herself.

Her angst seems to be genuine. There’s no put on there, no taking it out, just plain anguish over the tragic end, over how nearly three decades of struggle against the Lankan government came to nothing but ruin.

From the elimination of rival organizations to anyone who dared differ with Prabhakaran on any account, death sentence for sexual peccadilloes, expulsion of Muslims from Jaffna, deliberate wrecking of peace talks initiated by the Lankan government in 2002, at every stage Thamizhini has felt very uneasy, but she kept it all to herself and soldiered on, hoping eventually a separate Tamil Eelam would be achieved, after which there would be enough democratic space available for all.

She was to be disappointed, and putting it all down in black and white was perhaps some catharsis for her.

Denying the many speculations making the rounds, her grieving husband, Jayakumaran, insists, The writing of the book was her idea…words are all hers, I only edited the manuscript…at no stage did she even seek my counsel…if anything she was worried by publishing the book after her death, I would only be courting opprobrium….I don’t care…She wanted the world to know the truth, and I am fulfilling her wishes….In any case, there is a dire need for introspection, otherwise we would be condemned to repeat history, as the cliché goes…”

– See more at: http://www.thenewsminute.com/article/woman-ltte-leaders-memoir-exposing-their-brutality-has-created-furor-among-tamils-40428#sthash.cD7TrOfX.dpuf

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

පොහොර ඉල්ලා වීදි බසින ගොවීන් ප්‍රධානව, විවිධ වෘත්තීන් හා කර්මාන්තයන්හි නියැලි ජන කොටස්ද, විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් හා නොයෙකුත් සමාජ කණ්ඩායම් වලට අයිති ජන කොටස්ද තමන් පෙලන විවිධාකාර වූ ප්‍රශ්ණ වලට පිලිතුරු ඉල්ලා උද්ඝෝෂණය කිරීම මේ වන විට රටපුරා රැල්ලක් සේ පැතිර ගොස් තිබේ. ඊට පිලිතුරු වශයෙන් තම ජනතාවද පාරට බස්සන බව අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ පැවසුවේ මීට සති කිහිපයකට පෙරය.

ඒ අනුව මාර්තු 15 වනදා ‘ රට කරන්න ඉඩ දෙන්න ‘ යන තේමාවෙන්, තම පාක්ෂිකයන් කොළඹට ගෙන ඒමට එක්සත් ජාතික පක්ෂය කටයුතු කරනු ලැබීය.

මෙම රැස්වීමේ කතා වාර වලදී සුපුරුදු පරිදි පසුගිය රජය පතුරු ඇරීම සිදුවූ අතර, අද සිදුව ඇති සියලුම දුක් කරදරවලට වගකිව යුතු මහින්ද රාජපක්ෂ බව නැවත නැවතත් කියවුනි. ඒ කථා අතර අධ්‍යාපන ඇමති අකිල විරාජ් කාරියවසම් කීවේ තමන් පසුගිය ජනවාරියේ ‘ විප්ලවයක් ‘ තුලින් බලය ලබාගත් බවත්, තමන්ව එලවන්නට කිසිවකුට ලෙහෙසි නොවන බවත්ය.

‘විප්ලවය’ ! මොවුන් මේ විප්ලවය යයි කියන්නේ කුමකටද? විප්ලවය යන වචනයත් සමගම, එහි අරමුණ හා ඉන් අපේක්ෂා කරන වෙනස කුමක්ද වැනි ප්‍රශ්ණ අප වැනි හුදී ජනයාගේ සිතට නැගෙනු වලක්වන්නට නොහැකිය. ඊ ලඟට විප්ලවයේ නිර්මාතෘවරු කවුද, ඔවුන්ගේ අරමුණු හා අපේක්ෂාවන් ගැන අවධානය යොමුවේ. ඉතින් මේ අකිල විරාජ්ගේ කථාව තුල නම් ඔය කියන ‘ විප්ලවයට ‘ සහභාගි වූ සියලුම පාර්ශ්වයන් අපේක්ෂා කල යහපත් වෙනස සිදුවී ඇත්දැයි කථිකයා සහ ශ්‍රාවක දෙපිරිසේම හදවතට තට්ටු කර විමසා බැලිය යුතුය. අකිල විරාජ් ඇතුලු මැති ඇමති පිරිසට නම් වෙනසක් සිදු නොවුනා යයි කියන්නට නොහැකිය. මන්ද ඔවුන්ට ඇමතිකම් ලැබුනි. ජනතාව මේ සා අසීරුවෙන් ජීවන සටනේ යෙදෙද්දී අලුත් වාහන සඳහා තීරු බදු රහිත බලපත්‍ර ලැබුනි. වැටුප් වලට අමතරව මහා දීමනා මල්ලක් අනුමත වී ඇත. නමුත් ලෝක වෙළඳපොලේ තෙල් මිල අඩු වීමේ සහනය ජනතාවට නොදීමට හේතුව ලෙස කියන්නේ පසුගිය රජයේ වැරදිය. තම  තමන්ට ලාභ ප්‍රයෝජන සලසා ගැනීමේදී මේ න්‍යාය අදාල නොවීම මේ නව විප්ලවයේ සුවිශේෂ ලක්ෂණයක්ද? වරක් වෙෙද්‍යවරු තම වාහන බලපත්‍ර දීමේ ක්‍රමය සම්බන්ධව ගෙනගිය අරගලයේදී රජය ජනතාවගේ කෝපය වෙෙද්‍යවරු වෙතට යොමුවන අන්දමින් ඉතා සූක්ෂමව ක්‍රියාකල අතර, ඉන් සති කිහිපයකට පසු වැඩි දෙනෙකුගේ අවධානයට යොමු නොවන පරිදි හොර රහසේම තම වාහන බලපත්‍ර අනුමත කර ගත්හ. මෙයට පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින 225 න් එක් අයකු හෝ විරුද්ධ වූ වගක් දැනගන්නට නැත. රජයේ සේවකයන්ට දීමට පොරොන්දු වූ වැටුප් වර්ධක දීමනා බවට පත්ව ඒකත් කෑල්ලෙන් කෑල්ල වශයෙන් දෙන්නේ ඉතා ලෝභ කමිනි. ඊට හේතු කාරණා පසුගිය රජය පිට පටවති. මුලින් ඇමරිකාව, යුරෝපීය රටවල් තමන්ට උදව් කරන බවට කයිවාරු ගැසුවත් දැන් හොර රහසේම කලින් සිටි අය වගේම චීනය දෙසට හැරී ඇත. පසුගිය දිනක ඇමති සරත් අමුණුගම, චීනයෙන් අප රටේ කම්හල් 100 ක් ඉදිකරන්නට යන බව කීවේය. නමුත් ඉන්දියාව සමග එලඹෙන්නට නියමිත එක්ටා ගිවිසුමට විවිධ පාර්ශ්වයන් විරුද්ධ වන විට, ඊට කාරණාවක් ලෙස පසුගිය රජය මෙරටට ශ්‍රමිකයන් ගෙන එ්මට චීනයට ඉඩ දුන් බව කීය. බලන විට මෙතැන සිදුවන්නේ චීනය වෙනුවට ඉන්දියාව ආදේශ වීම හෝ ඉන්දියාව සහ චීනය යන දෙකම ඒමය. පසුගිය රජය කල දේම කරන්නට නම් ජනතාව අලුත් රජයක් පත්කර ගත්තේ ඇයි?

ඊලඟට මේ විප්ලවයේ නියමුවන් වන වත්මන් අගමැති සහ ජනාධිපති සම්බන්ධව මඳක් ආපස්සට සොයා බැලිය යුතුය. 1993 දී එවකට සිටි ජනාධිපති ආර්. ප්‍රේමදාසගේ ඝාතනයෙන් පසු ඩී. බී. විජේතුංග මහතා ඒ තනතුරට පත්වූ විට, රනිල් නිකම්ම අගමැති තනතුරට පත්විය. නමුත් 1994 ජනාධිපතිවරණය පැමිණිවිට, එවකට එජාපයෙන් ඉවත්ව ගොස් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණේ නායකයාව සිටි ගාමිණී දිසානායක යලි එජාපයට එක්ව එහි ජනපති අපේක්ෂකත්වය ලබා ගත්තේය. නමුත් මැතිවරණයට දින කිහිපයක් තිබියදී එල්ටීටීඊ ප්‍රහාරයකින් ඔහු මරණයට පත්වූ විට, ඔහුගේ මස්සිනා වූ වික්‍රම වීරසූරිය, ගාමිණී ගේ වැන්දඹු බිරිඳ සමග සිරිකොතට පැමිණ රනිල් වික්‍රමසිංහට ඇතුලු වන්නටවත් නොදී මහා කලබගෑනියක් කර එවෙලේ රනිල්ට ලැබෙන්නට තිබූ ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වය බලෙන් ඩැහැ ගත්තේය. ඊට එරෙහි වීමට රනිල්ට ශක්තියක් නොතිබිනි.

ඒ වන විට චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරණායක කුමාරතුංග සිටියේ ජනප්‍රියත්වයේ හිණි පෙත්තේය. ඈ පළමුව බස්නාහිර පලාත් සභාවේ මහ ඇමතිනිය වූවාය. ඊළඟට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයෙන් ඉදිරිපත් වූවාය. ඒ කාලයේ රනිල් නියෝජනය කලේද ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ බියගම ආසනයයි. නමුත් මෙවේලේ හදිසියේම කොළඹට මාරු වීමට තීරණය කලේය. ඒ දිනවල එජාප තරුණ බල මණ්ඩලය ‘රනිල්, ඔබගේ කොළඹට පැමිණීම අපට මහත් ධෙෙර්යයකි.’ යි පෝස්ටරයක් ඇලවූහ. නමුත් මේ පෝස්ටරය් ‘පැමිණීම’ යන වචනයේ ‘මි’ අකුර ඉරා දමා තිබෙනු බොහෝ තැන්වල දක්නට ලැබිනි. ඉතින් ඒ පැනීමේ රහස, චන්ද්‍රිකා සමග සටනක් දීමට වූ පසුබාන ගතිය බව ජනතාව අනුමාන කලහ. එයද පෙර සිරිකොත සිද්ධියටම සමාන වූවකි.

2005 දී රනිල්, මහින්ද රාජපක්ෂ සමග ජනපති පුටුවට තරග වැදී ඉතා සුලු ගණනකින් පරාජය විය. එදා මහින්ද ප්‍රභාකරන්ට රු. මිලියන 200 ක් දී චන්දය දිනුවායැයි අද සරත් ෆොන්සේකා පවසයි. කෙසේ වුවද එදා මහින්දට චන්ද්‍රිකා සහ ඇගේ සුවච කීකරු ගෝල බාලයන් වෙතින් එල්ල වූ ප්‍රහාර ගැන ජනතාවට රහසක් නොවීය. එදා ඒ වැඩි වන්ද 51 000 වටින්නේ එහෙයිනි.

2010 වන විට මහින්ද රාජපක්ෂ රජය යුද්ධයත් දිනාගෙන සිටි නිසා තමා තරග කලහොත් නිසැකවම පරදින බව දත් රනිල්, ඒ වන විට යුධ ජයග්‍රහණය තනි අයිතියට භුක්ති විඳීමට කටයුතු කරමින්, මාන්නයෙන් පිම්බී සිටි සරත් ෆොන්සේකාව ඉදිරියට දමා ඇඟ බේරා ගත්තේය.

දෙෙවඥයින්ගේ ලණු කමින්ද, වට කරගෙන සිටි වන්දි භට්ටයින් විසින්අනවශ්‍ය ලෙස පුම්බනු ලැබූ මහින්ද රාජපක්ෂ තම නිළ කාලය නිම වීමට වසර දෙකකට පෙර ජනාධිපතිවරණය ප්‍රකාශයට පත් කලේය. මෙහිදී ද රනිල්ට ඉදිරිපත් වන්නට හිතේ හයියක් නොතිබුනා වන්නට පිලිවන. නොඑසේ නම් ඡන්දය දිනාගත හැක්කේ ශ්‍රිලනිපය කඩා දමා බව ඔහුගේ ‘විප්ලවකාරී’ මොළයට වැටහෙන්නට ඇත.

ඒ අනුව ඒ සියල්ලටම හරියන අයෙකු තෝරාගත් අතර, පසු ගිය රජයේ වංචා දූෂණ අතිශයෝක්තියෙන් යුතුව ජනතාවගේ සිත්වලට කා වද්දන්නට වග බලා ගත්හ. යුද්ධය නිමවූ විට ජීවන වියදම අඩුවී මඳ සහනයක් ලැබ් යයි බලාසිටි ජනතාව ඒ දෙසට හැරෙ න්නට ඇත. ද්‍රවිඪ දේශපාලකයන්ද තම අරමුණු පෙරදැරිව වැඩකල නිසා උතුරේ චන්ද ටිකද ලබාගෙන, රනිල්ලා තෝරාගත් ‘විප්ලවයේ අනිත් නියමුවා’ වන මෙෙත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිවරණය ජය ගනිමින් ජනාධිපති බවට පත්විය.

චන්ද්‍රිකාගේ සිට මෙතෙක් ජනාධිපතිවරණයක් පවත්වන සෑම විටෙකම ඡන්ද පොරොන්දුවක් වූයේ ‘විධායක ජනාධිපතිකම අහෝසි කරමු’ යන්නයි. එහෙත් චන්ද්‍රිකා හෝ මහින්ද එය ඉටු කලේ නැත. අද මෙන්ම එදාත් ව්‍යවස්ථා වෙනසකට එක්වන ලෙස ඇරයුම් කලේ නම් සමහර විට එය ඉටු කර ගන්නට හැකියාවක් නොතිබිනැයි කාට කිව හැකිද? නමුත් අර පුද්ගලයන්ගේ චරිත ලක්ෂණ ඊට බල පෑවායයි කිව හැක. නමුත් මෙතැනදී රනිල් ප්‍රමුඛ පිරිස ජනපති අපේක්ෂකත්වයට මෙෙත්‍රීපාල තෝරා ගැන්මට සූක්ෂම වූයේ 2015 ජනවාරි 9 වනදා තම ඔඩොක්කුවට කඩා වැටුනු අගමැතිකම හා මැති ඇමතිකම් බලවත්ව ස්ථිර කර ගැන්මටය.

ඊලඟට මේ ඊනියා විප්ලවයේ කොටසක් ලෙස තම රූකඩ ජනපති ලවා වරප්‍රසාද කෙරෙහි නම්මා ගත හැකි වූ ශ්‍රීලනිපයේ කොටසක් සමග සම්මුතිවාදී රජයක් පිහිටුවා තම බලය තහවුරු කර ගැන්මට එජාපය සමත් විය.

ඉතින් මේ විප්ලවයේ රඟ පෙනෙන්නේ සෑම තැනම ඇති අවුල් ජාලාව දුටු විටය.ඇමතිවරු ලාහෙන් මනින්නට තරම් සිටියද, ඇමති කෙනෙක් කියා දන්නවා විනා කවුරු, කොයි ඇමතිද කියා හරි හැටි කියන්නට ජනතාව නොදනිති. තමන්ට බලපාන ගැටලු විසඳා ගැන්මට එම විෂය අයත් වන්නේ මොන අමාත්‍යංශයටද කියා ප්‍රශ්ණයකි. ඉතින් ජනතාව සැමදා මහ පාරේය. එක කොටසක් තම ප්‍රශ්ණ විසඳා දෙන ලෙස ඉල්ලද්දී, තව කොටසක් රට හදන්න ඉඩ දෙන්නැයි ඉල්ලමින් මහ පාරේ ලගිති.

මෙවන් ගති ලක්ෂණ ඇති දේශපාලකයින්ට විප්ලවවාදීන් යැයි කිව හැකිද?

ජනපතිවරයා ඉතා මෑතකදී කියූ කතාවක්ද මෙහිදී මතක් කල යුතු වන්නේ එයද මේ ‘විප්ලවයේ’ ප්‍රතිඵලයක් නිසාය. ‘ඉස්සර උතුරෙ ජනතාවට කෝටි ගණන් බඩු බෙදනකොට මමත් ගිහින් තියනව. ඒ මොනව දුන්නත් ඒ අයගෙ මුහුණෙ කවදාවත් හිනාවක් දැක්කෙ නැහැ. මම ජනාධිපති වුනාට පස්සෙ තුන් හතර වතාවක් මෙහේ ආව. මොනවත්ම දුන්නෙ නැහැ. ඒත් මිනිස්සු මගේ ලඟට දූ….වගෙන එන්නෙ හිනාවෙවී. එතැනින් තේරෙනව ඒ අය බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ මොනවද කියල.’ එසේ නම් යුද්ධය ඉවර කලා හැර උතුරට කරපු දෙයක් නැතැයි කිව්වත් මහින්ද රාජපක්ෂත් වරින් වර උතුරට කෝටි ගණන් වටිනා දේ දී තිබේ !

ජාතික ගීය සිංහලෙන් හා දෙමලෙන් ගැයීමත් මේ ජනතාව සතුටු කරන්නට බලපා ඇති බව ජනාධිපතිවරයාගේ අදහසයි. එමෙන්ම තව නොකියන සැඟවුනු කාරණාද තිබෙන්නට පුලුවන. ඒකීය රටක් ලෙස අපට ඔලුව උස්සන්නට උදව් නොකලත්, බටහිර රටවල් මේ රජයට පෙන්වන ලීලය ගැන සිතු විට මේ කාරණා ගලපා ගත හැක.

ජාතික ගීය දෙමල භාෂාවෙන් කියූ විට ඒ ජනාවගේ ප්‍රශ්ණ විසඳෙනවා ද? එසේ නම් 1948 සිට ජාතික ගීය සිංහළෙන් කියන නිසා සිංහළ ජනතාවට කිසිම ප්‍රශ්ණයක් තිබීමට නොහැකිය.

අවසානයට ඔහු කීවේ යහපාලනය හා සංහිඳියාව යන වචන දෙක මත රටේ අනාගතය හා පැවැත්ම රැඳී ඇති බවයි. වචන නම් ඕනෑ තරම් කිව හැක. රටේ අනාගතය හා පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ වචන මත නොව එම වචන ක්‍රියාවට නංවන ආකාරය මත බව මේ ඊනියා විප්ලවවාදීන් සිහියේ තබා ගත යුතුය. මන්ද ඔය දේශපාලකයින් කිහිප දෙනෙකු මාර්තු 12 ප්‍රකාශයට අත්සන් කල පමනින් මැති ඇමති ගොල්ල තම හැව අරීවි යයි සිතන්නට බැරිය. අනික අත්සනක් ගසන කෙනා අවංක යැයි අපට කිවහැකිද?

මේවා දේශපාලන සන්දර්ශන වේ. ඔය නිර්ණායක ක්‍රියාවට නැංවෙ?යි නම් අර ජනපති කියූ වචනද ක්‍රියාවට නංවන්නට අසීරු නොවේ. අන්න ඒ දෙය වෙයි නම් එය සැබෑ විප්ලවයක් වනු ඇත. මෙතෙක් ලද අත්දැකීම් අනුව එය සිහිනයකි ??

By : A.A.M.Nizam  – MATARA

The Janatha Vimukthi Peramuna members at its initial stage during Rohana Wijeweera’a time were a group of dedicated determined unselfish members who were committed to their cause of what they called fighting the capitalist imperialist class of Sri Lanka and thereby establish a socialist government and free the Sri Lankan masses from all forms of exploitation.

Due to their genuine commitment to their cause from the top leadership to the ordinary youth membership many prominent personalities in the society such as the late S.D.Bandaranaike and several others openly supported and assisted them.  At that time they were wearing rubber slippers and most of the time worn out T-shirts or similar attire unlike the present day JVP hooligans who prefer to wear St. Michael, Van Haussen, Arrow and Tootal shirts considered as world’s top class and expensive shirts and shoes such as Clarke and John White, although our Signature, Emerald and some other shirts and DSI, Bettans and Bata shoes are far superior to these products.

The former leader of the JVP Somawansa Amarasinghe who has undergone severe torture under government forces during 1971 rebellion and faced harsh treatment and much difficulties for the Party in the post 71 period and in the 1988/19879 horrendous period who got disgusted with the present princely leadership of the JVP and announced prior to his quitting of the party that the present JVP leadership has betrayed all its policies and they have become a super rich class receiving millions of funds from the reactionary and anti social elements in the country.

Anyone looking at the present JVP leadership could easily and undoubtedly believe what Mr. Amerasinghe said about the present JVP leadership.  In the past they portrayed as the saviours of the University students and ruined the life of many University students.  Presently they seem to be unaware of a section called University students, and University students being subjected to harsh treatment by the Police on government orders.  Although they are being beaten by the Police very often these hooligans remain silent as such things are not happening in Sri Lanka.

Some years ago their main slogan on behalf of the working class and public servants was the demand for a salary increase of Rs. 10,000 per month and their so called Trade Union leader Lal Kantha threatened several times to topple the then government with workers power if this demand was not fulfilled.  Now this hooligan is silent when the government has failed for the last three months to grant even the Rs. 2,500/- promised to grant from January onwards, let alone the Rs. 10,000/= salary increase promised as an election pledge which misled many public servants to vote for this Wahapaalana government.

These hooligans have completely abandoned their earlier objectives and have now become the foremost saviours of the Wahapaalana government over and above the United National Party parliamentarians, the Parliamentarians who betrayed the SLFP and those who illegally entered parliament despite being grossly rejected by the people.  The current leader of the JVP who is being nicknamed as the Red Elephant” has taken the leadership along with his puppets in supporting and defending the government in all its atrocities, denial of the rights and suppression of the masses.

It has now being alleged that this JVP hooligan leader, the Deal Dissanayake is running a big business venture in Kesbewa area under the name of the brother of his wife.  It has also being alleged that out of the three brief cases of currency notes delivered to him by Mr. Malik Samarawickrema one brief case was forwarded to his wife’s brother’s company in Kesbewa and the other two were sent to the Party Headquarters to share with other hooligans who are betraying the party and have become the stooges of the Wahapaaqlana government.  Under Deal Dissanayake, the red elephant once aggressive JVP has become a lap dog licking the asses of the Eunuch Sirisen and western puppet Ranil Wickremasinghe.  Where they were when Ranil Wickremasinghe threatened the media personnel and media institutions, when he threatened the professionals, the doctors, the engineers, and when he threatened the farmers?

Deal Dissanayake who suppresses all opposition voices in Parliament by being the Chief Whip of the (illegal) opposition should explain to the country how many billions he has received from the reactionary imperialist forces and if he cannot do so he should gracefully quit politics and enjoy his new found wealth without further betraying the interests of the working masses and professionals in the country.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

මෙතෙක් කථාව : ලාංකීය දේශපාලන ඉතිහාසයේ සම්ප්‍රදායික ගමන්මග වෙනස්කල සන්ධිස්ථානයක් ලෙස අසූව දශකය අවසානයේදී ඇතිවූ ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල හැදින්විය හැකිය. එය 1986දී ඇරඹුණු අතර 1990 සැප්තැම්බර් මස නිමාවට පත්විය.  එම කාලය තුළ ඝාතනයට ලක්වූ සහ අතුරුදහන් වූ සංඛ්‍යාව 41,813 වේ. නිල නොවන වාර්තා කියන්නේ එය 60,000කට ආසන්න බවය. ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමයට පාදකවූ මෙම ලිපි මාලාව ඉදිරිපත් කරන ධර්මන් වික්‍රමරත්න එම බොහෝ සිද්ධීන් සියසින් දුටු  අදාළ කථා නායකයින් සමීපව ඇසුරුකල සහ වාර්තාකල කර්තෘ මාණ්ඩලික පුවත්පත් කලාවේදියෙකි. මෙම ලිපි මාලාව ඉදිරිපත් කරනුයේ ඉතිහාසය කිසිවෙකුට වැලලිය නොහැකි බවට පසක් කරමින් පමණක් නොව දත්ත සහ  ඓතිහාසික කරුණු රැසකින්ද එය පොහොසත් බැවිනි. එමෙන්ම වර්තමානයේ වයස 40 අඩු සියළු පුරවැසියන්ට කිසිදා නොදුටු එහෙත් අසන්නට ලැබුණු අසම්පුර්ණ ඒ අතීත සිදුවීම් මාලාව පිළිබදව පැහැදිලි චිත්‍රයක් මවාගැනීම සඳහාය.

නාගරික ගරිල්ලා සිහින මැවූ විකල්ප කණ්ඩා‍යමේ ඉරණම

හැත්තෑව දශකයේ අගභාගය වනවිට උතුරේ දෙමළ බෙදුම්වාදී සන්නද්ධ කණ්ඩායම් වර්ධනය වෙමින් පැවැතිණි. තංගදුරෙයි, කුට්ටමනී සහ ශ්‍රී සබාරත්නම්ගේ දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති සංවිධානය (ටෙලෝ), පද්මනාභගේ ඊළාම් ජනතා විප්ලවීය විමුක්ති පෙරමුණ (ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ්), ප්‍රභාකරන්ගේ දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය (එල්.ටී.ටී.ඊ), බාලකුමාර්ගේ ඊළාම් විප්ලවීය ශිෂ්‍ය සංවිධානය(ඊරෝස්) මේ කණ්ඩායම් විය. අසූව දශකය මුල් භාගයේදී එයට උමා මහේෂ්වරන්ගේ දෙමළ ඊළාම් ජනතා විමුක්‌ති සංවිධානය(ප්ලොට්)ඇතුළු මුල් සංවිධාන වලින් කැඩී වෙන්වී ගොඩනැගුණු සංවිධාන කිහිපයක්ද එක්විය. ප්‍රථමයෙන්ම ඉන්දීය ආණ්ඩුවේ වැඩි සහයෝගයක් ප්‍රථමයෙන් ටෙලෝ සංවිධානයටද, දෙවනුව ‍ප්ලොට් සංවිධානයටද, තෙවනුව 1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමෙන් පසු පළාත් සභා පිහිටුවීමේදී ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානයටද හිමිවය.

එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය මගින් 1986 අප්‍රේල් 29 ටෙලෝ කඳවුරු 24කට පහරදුන් අතර ඔවුන් ඝාතනයකර නායක සබාරත්නම් 1986 මැයි 7වැනිදා මරා දැමීය. ප්ලොට් සහ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානද 1986 දෙසැම්බර් 14වැනිදා එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය මගින් තහනම් කරන ලදී. ඊරෝස් කණ්ඩායම එල්.ටී.ටී.ඊය සමඟ එක්විය. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් අවි ගත්තවුන් අතර ප්‍රබලයා බවට එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය පත්වූයේ සෙසු කණ්ඩායම් මර්ධනයෙන් සහ ජනතා සහයෝගය දිනාගැනිම තුළිනි. ගරිල්ලා සටන්වල පමණක් නොව සාම්ප්‍රදායික සාංග්‍රාමවේදයේද එය නිපුණත්වයක් ලබා ගත්තේය. ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් නායක පද්මනාභ 1990 ජුනි 19 මදුරාසියේදී මරා දැමූ එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ප්ලොට් නායක උමා මහේෂ්වරන්ද 1989 ජුලි 16 නාරහේන්පිට පොල්හේන්ගොඩදී ඝාතනය කරන ලදී.

විකල්ප කණ්ඩායමේ නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරින් අතරින් කිහිපදෙනෙක්. ඉහළ වමේ සිට ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක, උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභාවේ ඇමතිවරයෙකු බවට පත්වූ මර්ජ් ආයතනයේ ජෝ සෙනෙවිරත්න, යුක්තිය පුවත්පතේ අවසාන කර්තෘ සහ වරලත් ඉංජිනේරු සී.ජේ. අමරතුංග, ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානයේ මහලේකම් කන්දසාමි පද්මනාභ, දයාපාල තිරාණගම, කැළණි සරසවියේ ආචාර්ය පුල්සරා නයනි ලියන‍ගේ, ආචාර්ය මනුජාම් මානික්‍යලිංගම්, සහාය මහාචාර්ය කොඩ්රි ස්මයිල් සහ 1988 අප්‍රේල් 20වැනිදා නිදහස් වීමෙන් පසු විකල්ප කණ්ඩායමෙන් ඉවත්ව ප්‍රා සංවිධානය 1988 මැයි 18 වැනිදා පිහිටුවා ගත් සරත් ද සිල්වා නොහොත් පොඩි සිල්වා.

විකල්ප කණ්ඩායම යනු විශාල කණ්ඩායමක් නොව සමාජයේ විවිධ ස්ථරවල පුළුල් බලපෑමක් කලහැකි පුද්ගලයින් ගණනාවක් සහ ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයින් සමග එක්ව ගොඩනගන ලද කණ්ඩායමකි.ජවිපෙ ඇතුළු වමේ සංවිධානවලට විකල්පයක් ලෙස උපත ලැබූ විකල්ප කණ්ඩායම උතුරේ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සහ ප්ලොට් යන බෙදුම්වාදී සංවිධාන සමග ඉතා කිට්ටු සම්බන්ධතා පවත්වන ලදී. විකල්ප කණ්ඩායමට පැහැදිලි නායකත්වයක්, මඟ පෙන්වීමක්, සංවිධාන සහ මූල්‍ය ශක්තියක්, සන්නද්ධ බලයක් හෝ ආරක්ෂාවක් නොතිබිණි. නමුත් උතුරේ බෙදුම්වාදී සන්නද්ධ කණ්ඩායම් සතුව මේ සියල්ල තිබිණි. ජවිපෙ පක්ෂ තහනමින් පසු 1983 අවසානයේදී බිහිවූ ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය ප්ලොට් සංවිධානය සමඟ ප්‍රථමයෙන්ම සාකච්ඡා කල අතර මූල්‍ය සහ සන්නද්ධ ශක්තිය ලබාදීමට ප්ලොට් සංවිධානය තීරණය කලද ඒ වෙනුවෙන් දකුණේ කඩාකප්පල් ක්‍රියා සහ බෝම්බ පිපිරවීමේ ක්‍රියාදාමයන් ඉටුකල යුතුබව දැනුම් දුන්හ. ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවයේ නායකයෙකුවූ ගීගන‍ගේ චන්ද්‍ර නොහොත් අසේල නොහොත් සමන්ත නොහොත් සමරසිංහ ඇතුළු පිරිස එයට එකඟ නොවීය.

විකල්ප කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් කිහිපදෙනෙකුට ඉන්දියාවේදී සහ ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිරදී අවි පුහුණුව ලබාදුන් ප්ලොට් නායක උමා මහේෂ්වරන්, ප්ලොට් සන්නද්ධ අංශයේ නායකයෙකු වන එන්. මානික්‍යතාසන්, ප්ලොට් ශිෂ්‍ය අංශයේ සම්බන්ධීකාරකව සිටිමින් විකල්ප කණ්ඩායමේ කටයුතුවලට දායකවූ ධර්මරත්නම් සිවරාම්, උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රථම මහ ඇමතිවූ වර්තරාජා පෙරුමාල්, විකල්ප කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින්ට පොලිස් අත්අඩංගුවෙන් බේරී රහසිගතව සැඟවීම සඳහා උදව්කල විජය කුමාරතුංග සහ ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ, මතවාදය පෝෂණය කල ආචාර්ය නිව්ටන් ගුණසිංහ, මතවාදය ප්‍රකාශයට පත්කල ලංකා ගාඩියන් සඟරාවේ කර්තෘ මර්වින්ද ද සිල්වා, අනුග්‍රහය ලබාදෙමින් දිරිමත්කල මර්ජ් ආයතනයේ සභාපති චාල්ස් අබේසේකර(ඉහළ වමේ සිට).

එයට පෙර ප්ලොට් සංවිධානය මගින් රාජගිරියේ උඩුවගේ හෙන්රි පෙරේරාගේ රතු භටයෝ කණ්ඩායම සහ වත්තේගම අබ්දුල් කාදර් නායකත්වය දරණ කඳුරට විමුක්ති පෙරමුණ සමඟද දකුණේ සහ කඳුකරයේ ත්‍රස්ත ක්‍රියා සිදුකිරීමට අනුග්‍රහය සහ දිරිගැන්වීම් ලබාදුන්නද එය අසාර්ථක විය. හෙන්රි සහ කාදර් දෙදෙනාම ප්ලොට් සාමාජිකයන් වූහ. ඔවුන් වරෙක ද්‍රවිඩ ඊළාම් මිත්‍රත්ව කොංග්‍රසයේ මහජන විමුක්ති ව්‍යාපාරය නමින් කණ්ඩායමක්ද පිහිටුවා ගැනීමට මුල් විය. උඩුවගේ හෙන්රි සහ අබ්දුල් කාදර් ඇතුළු එම පිරිසේ කිහිපදෙනෙකුට උතුරේ ප්ලොට් කඳවුරු කිහිපයක අවි පුහුණුවද ලබාදී තිබිණි. ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගත් ප්‍රථම සිංහල ජාතිකයාවූ උඩුවගේ හෙන්රි පෙරේරා, ආණ්ඩුව නීති විරෝධීව පෙරළීම සඳහා දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධාන සමඟ එක්ව කටයුතු කල බවට චෝදනා කරමින් 1984 අප්‍රේල් 1වැනිදා සිට සැප්තැම්බර් 3දා අතර කාලය තුළ වත්තේගමදී බෝම්බ සහිතව සිටියේයැයි නඩුද පවරා තිබිණි. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ නිහාල් කිත්සිරි ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනත යටතේ මාස 11ක් රඳවා තිබිණි. මහර බන්ධනාගාරයේදී හෙන්රි පෙරේරා 1988 මුල් භාගයේදී අභිරහස් ලෙස ඝාතනයට ලක්වීය. එමෙන්ම කඳුරට විමුක්ති පෙරමුණේ බාවා අබ්දුල් කාදර් අත්අඩංගුවට ගෙන රජ‍ය පෙරළීමට තැත්කිරීමේ චෝදන තුනක් යටතේ කොළඹ මහාධිකරණ විනිසුරු එච්. ඩබ්ලිව් සේනානායක ඉදිරියේ නඩු පවරා 1986 නොවැම්බර් 14දා බරපතල වැඩ සහිතව වසර 20ක සිර දඬුවමක්ද පනවන ලදී. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම යටතේ 1988 අප්‍රේල් මස ඔහුද නිදහස් කරන ලදී.

විකල්ප කණ්ඩායමේ මතවාදය සරසවි තුළ අසූව දශකය මුල් භාගයේ පරාජය කල කැලණි සරසවි‍ ශිෂ්‍ය සභාවේ සභාපති උපාලි ජයවීර, ජයවර්ධනපුර සරසවි ශිෂ්‍ය සභාවේ සභාපති මහින්ද පුෂ්පකුමාර, කොළඹ සරසවියේ ශිෂ්‍ය සභාවේ සභාපති මහින්ද ආරියතිලක රත්නායක, කිත්සිරි ධර්මප්‍රියද, අසූව දශකය මැද භාගයේදී විකල්ප කණ්ඩායමේ මතවාදය සරසවි තුළ පරාජයකල මොරටුවේ ඉංජිනේරු පීඨයේ චම්පික රණවක, පේරාදෙණි ඉංජිනේරු පීඨයේ ගුණපාල ගජනායක, රුහුණේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ ඩී. ආර්. නිශ්ශංක, කැලණිය ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ බලහරුවේ සෝම හිමිද, විකල්ප කණ්ඩායම ආරම්භයේදී එහි අනුගාමිකයින්ව සිට පසුව ඉවත්වූ කොළඹ සරසවි ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති දයා පතිරණ, ලේකම් කේ.එල් ධර්මසිරි, කලක් එහි සාමාජිකයන්ව සිටි ඉස්ක්‍රා පුවත්පතේ සංස්කාරක නිර්මාල් රංජිත් සහ සී. ඒ චන්ද්‍රප්‍රේම(ඉහළ වමේ සිට).

විකල්ප කණ්ඩායමේ උපත සිදුවූයේ නාගරික ගරිල්ලා අරගලය පිළිබඳව අදහස අසූව දශකයේ මුල්භාගයේදී මතුවීමත් සමඟය. හැත්තෑව දශකය අගභාගයේදී සමාජ අධ්‍යයන කවය ලෙසින් වැඩකල එහි අභ්‍යන්තර අර්බුද හේතුවෙන් විසුරුවා හරිනු ලැබූ කණ්ඩායමට අයත්වූ කිහිපදෙනෙක් මෙහි නායකත්වය ගත්හ. පසුව ඔවුහු 1983ට ආසන්න කාල වකවානුවේ ස්ටැලින්වාදී අධ්‍යයන කවය ලෙස සංවිධානයක් පිහිටුවා ගත්තේය. වාමාංශික දෘෂ්ඨිවාදයන් සිය පදනම් වශයෙන් යොදා ගනිමින් දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධාන සමඟ ඒකාබද්ධවූ ස්ටැලින්වාදී අධ්‍යයන කවය කොළඹ සහ නුවරදී වැඩ කළහ. ලංකා ගාඩියන් ඉංග්‍රීසි සඟරාවෙන් සහ එමගින් සිංහලයෙන් පලකල විකල්ප සඟරාව මගින් මෙම මතවාදය ඉදිරියට ගෙනයන ලදී. නිකරුගුවානු අරගලය, ඉරාන විප්ලවය සම්බන්ධයෙන් ඉතා ආකර්ෂණීය ලෙස කථාකල අතර නාගරික ගරිල්ලා ක්‍රියාමාර්ග අනුගමනය කල යුතු බවට විකල්ප කණ්ඩායම අවධාරණය කළහ. එහි සමස්ථ සරල අදහස වූයේ කුඩා නාගරික ගරිල්ලා කණ්ඩායමක් මගින් රාජ්‍ය බලයේ සංකේත වැනි දූෂිත පුද්ගලයින් කිහිප දෙනෙකු ‘ඉවත් කිරීම’, බස් ඇතුළු රාජ්‍ය දේපල ගිනි තැබීම වැනි ගින්දර මැදින් පෙරට යන නාගරික ගරිල්ලා යුද්ධයකි. ලාංකීය විප්ලවයේ ප්‍රධාන බලවේගය තරුණයින් ලෙස විග්‍රහ කිරීමට න්‍යායික පදනමක්ද තම මතවාදයට ගැලපෙන සේ විකල්ප කණ්ඩායම සකසා ගත්හ.

කිර්තිධර මාධ්‍යවේදියෙකුවූ මර්වින් ද සිල්වා විසින් 1978 මැයි මස ආරම්භ කරන ලද ලංකා ගාඩියන් සඟරාව දෙසතියකට වරක් සෑම මසකම 1වැනිදා සහ 15වැනිදා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ප්‍රකාශයට පත්වූ සඟරාවකි. කලක් ලේක්හවුස් ආයතනයේ ප්‍රධාන කර්තෘ සහ කර්තෘ මණ්ඩල අධ්‍යක්ෂවරයා වශයෙන්ද කටයුතු කල මර්වින්ගේ ලංකා ගාඩියන් සඟරාව ඉහළ සහ මධ්‍යම ඉංග්‍රීසි උගත් පන්තිය සහ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින් අතර ජනප්‍රිය විය. ලංකා ගාඩියන් සඳහා කලක් අනුග්‍රහය දක්වන ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍යය මූලස්ථානය කරගත් ඩබ්ලිව්.ඒ.සී.සී ‍නොහොත් ලෝක ක්‍රිස්තියානි සන්නිවේදන ආයතනයයි.

කොළඹ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක කේ.එල් ධර්මසිරි ඇතුළු විකල්ප කණ්ඩායමේ පිරිසක් ඊ.පී.එල්.එෆ් නායක පද්මනාභ සමඟ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින්.

විකල්ප කණ්ඩායමේ නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරින් අතර කොළඹ සරසවියේ බාහිර කථිකාචාර්ය සහ විකල්ප සඟරාවේ කර්තෘ දයාන් ජයතිලක, රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක්වූ ජාතින් අතර යුක්තිය සහ සමානාත්මතාව ඇතිකිරීමේ ව්‍යාපාරයේ(මර්ජ්) නිලධාරින්වූ ජෝ සෙනෙවිරත්න සහ මොරටු සරසවියේ හිටපු සිසු නායක වරලත් ඉංජිනේරු සී.ජේ. අමරතුංග, ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානයේ මහලේකම් කන්දසාමි පද්මනාභ, කැලණි සරසවියේ මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ හිටපු ලේකම් දයාපාල තිරාණගම,  කැළණි සරසවියේ සහාය කථිකාචාර්ය පුල්සරා නයනි ලියන‍ගේ, මනුජාම් මානික්‍යලිංගම්, පොඩි සිල්වා, පුවත්පත් කලාවේදී කොඩ්රි ස්මයිල්, ලොකු සිල්වා ඇතුළු පිරිසක් විය. විකල්ප කණ්ඩායමේ කිහිප දෙනෙකු පිළිබඳව සැකවින් මෙසේය.

කොළඹ සරසවි ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායකත්වයෙන් සිසුන් පිරිසක් 1984 ජුනි 22 සිසු උද්ඝෝෂණයේදී විකල්ප කණ්ඩායමේ නාගරික ගරිල්ලාවාදය හැව්ලොක් පාරේ බස් ගිනි තබමින් අත්හදා බැලූ මුල්ම අවස්ථාව.

විකල්ප කණ්ඩායමට එරෙහි නඩුවේ 1වැනි විත්තිකරුවූ දයාන් ජයතිලක කොළඹ ශාන්ත ජෝසප් විද්‍යාලය සහ ඇක්වයිනාස් විදුහලෙන් අධ්‍යාපනය ලබා පේරාදෙණිය සරසවියෙන් ප්‍රථමපෙළ පන්ති සාමාර්ථයක් සහිතව 1981දී උපාධිය ලබා ගත්තේය. පේරාදෙණිය  සරසවියෙන් පිරිනැමෙන සී.එල් වික්‍රමසිංහ සම්මානය වසර 40කට පසු හිමිකර ගැනීමට සමත්වූ දයාන් එක්සත් ජනපදයේ ෆුල්බ්‍රයිට් ශිෂ්‍යත්වධාරියෙකි. දයාන්ගේ පියා ජගත් කීර්තිධර පුවත්පත් කලාවේදී මර්වින් ද සිල්වාය. බාහිර කථිකාචාර්යවරයෙකු වශයෙන් 1983දී කොළඹ සරසවියේ ඉතිහාස පීඨයට ඇතුළත්වූ දයාන් 1984 සිදුවූ රෝහණ රත්නායක ඝාතනය වීමෙන් පසු එයට ‍එරෙහිව ශිෂ්‍යයින් උසිගන්වන ලදැයි චෝදනාව මත සේවයෙන් නෙරපන ලදී.

පොලිස් අත්අඩංගුවට ගැනීමට නොහැකිවූ විකල්ප කණ්ඩායමේ චූදිතයන් අතර සිටි දයාන්ට කලක් යටිබිම්ගත ආරක්ෂාව ලබාදෙන ලද්දේ විජය කුමාරතුංග විසිනි. මතවාදීමය අතින් කොළඹ සරසවියේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය සමඟ 1986දී විරසකවු දයාන් ප්‍රා සංවිධානයේ ඝාතන වැඩවලට සහයෝගය නොදුන් අයෙකි. උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභාවේ තීන්දු වලට එකඟ නොවූ දයාන් පසුව සිය ක්‍රමසම්පාදන සහ තරුණ කටයුතු පළාත් ඇමති ධූරයෙන්ද ඉල්ලා අස්විය. විජය චින්තනය ස්ථාපිත කරමින් මහජන පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකුවූ ඔහු පසුව ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස ආණ්ඩුවේ උපදේශකයෙකු වශයෙන්ද කටයුතු කළේය. පසු කාලයේ ශ්‍රී ලංකා රජයේ විදේශ දූත සේවයේ සහ එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානයේ නිලතල කිහිපයක්ම දැරීය. වර්තමානයේ ප්‍රකට මාක්වාදී පසුබිමක් සහිත දේශපාලන විචාරකයෙකු වන ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක දාර්ශනික මතවාදයන් ගොඩනැගීමට උපන් හපනෙකි.

ජවිපෙ ජාතික කම්කරු සටන් මධ්‍යස්ථානයේ ප්‍රාදේශීය නායකයෙකු වන සිසිර සරත්චන්ද්‍ර ආරක්ෂක හමුදා මගින් ඝාතනයට ලක්වීමෙන් පසු ඔහුගේ අවමඟුල් උත්සවයේදී දේහය රැගත් අවමඟුල් පෙරහැර දහස් සංඛ්‍යාතික පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් ගමන්ගත් අයුරු.

උතුරු නැගෙනහිර පිහිටවූ ප්‍රථම පළාත් සභාවේ දෙවනවරට පත්වූ ක‍්‍රමසම්පාදන, තරුණ කටයුතු, නිවාස ඉදිකිරීම්, වාරිමාර්ග ඇමතිවරයාවූ සුනිල් ජෝර්ජ් සෙනෙවිරත්න නොහොත් ජෝ සෙනෙවිරත්න උපන්නේ 1946දීය. ඔහුගේ දෙමාපියන්ට දරුවන් 7දෙනෙකුවූ අතර පොලිසියේ සේවය කල පියා ඉන්දීය කේරළ සම්භවයකින් යුක්තය. දෙමටගොඩ ශාන්ත ජෝන් විදුහලේ උසස් පෙළ හැදෑරීමෙන් පසු වයස 19දී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ශිෂ්‍ය අංශයට බැදුණු ජෝ පසුව කොමියුනිස්ට් තරුණ සමිතියේ පූර්ණකාලීනයෙකු විය. සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ රසායනාගාරයේ සේවයකල සුසිලා සමග 1974 අවාහවූ ජෝ තිදරු පියෙකි. සමාජ අධ්‍යයන කවයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ ජෝට දයාන් ජයතිලක හමුවන්නේ වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය හරහා වන අතර එකල දයාන් ඇක්වයිනාස් විදුහලේ උසස්පෙළ ශිෂ්‍යයෙකි. කලක් බොරැල්ලේ කේරි විදුහලේද ගුරුවරයෙකු වශයෙන් සිටියදී බර්මින් ලයිලිගේ වාලම්පූරි චිත්‍රපටියට සම්බන්ධ වීමෙන් විජය කුමාරතුංග දැනහැදින ගත්තේය. අසුව දශකයේ මුල් භාගයේදී මර්ජ් සංවිධානයේ පූර්ණකාලීන නිලධාරියෙකුවූ ‍ජෝ එජාප ආණ්ඩුවේ ජනමත විචාරණය, කළු ජූලිය ඇතුළු සිද්ධීන් වලට එරෙහිව විවිධ වැඩසටහන් දියත් කළේය.

අනුරාධපුරයේ උපන් සී.ජේ. අමරතුංගගේ පියා පොලිසියේ සේවයකල අයෙකි. ‍මොරටු සරසවියේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී 1979 පැවති සී.ජේ ඓතිහාසික මාරාන්තික උපවාසය හරහා ජේ.පී වන්නිආරච්චි වැනි නායකයින් සමඟ සරසවි සිසු නායකයෙකු ලෙස ඉස්මතු විය. කලක් ජනතා සංගමයට හිතවත්ව සිටියේය. වරලත් ඉංජිනේරුවෙකි. එක්දරු පියෙකි. සමාජ අධ්‍යයන කවයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුව සිට පසුව මර්ජ් ආයතනයට එක්විය. මර්ජ් ආයතනයේ අනුග්‍රහයෙන් ප්‍රකාශයට පත්වූ යුක්තිය පුවත්පතේ කළමනාකරණ කර්තෘ, නියෝජ්‍ය කර්තෘ වශයෙන් සේවයකර පුවත්පතේ අවසාන කාලයේ එහි ප්‍රධාන කතුවරයා විය. වර්තමානයේ ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පතේ ප්‍රාදේශීය ප්‍රවෘත්ති කර්තෘය. ලංකාදීප පුවත්පතේ අඟහරුවාදා පලවන විමසුම දේශපාලන තීරු ලිපියේද රචකයාය.

විකල්ප කණ්ඩායමේ ආරම්භක ක්‍රියාකාරි සිසු නායකයෙකුවූ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක කේ.එල්. ධර්මසිරිගේ දේහයට ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ ප්‍රධාන ලේකම් බර්නාඩ් සොයිසා විසින් රජයේ ලිපිකරු සේවා සංගම් ශාලාවේදී 1989 ඔක්‍තෝබර් 22වැනිදා අවසන් ගෞරව දැක්වූ අයුරු.

පේරාදෙණිය සරසවියේ උපාධිධාරිනියකවූ  පුල්සරා නයනි ලියනගේ කැලණි සරසවියේ සහාය කථිකාචාර්යවරියක වශයෙන් සේවය කරමින් සිටියදී විකල්ප කණ්ඩායමට එක්විය.ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනත යටතේ පුල්සරාද 1986 නොවැම්බර් 1වැනිදා අත්අඩංගුවට  ගනු ලැබිණි. කැලණි සරසවියේ 1984 සිට වර්තමානය දක්වා දශක 3ක් ආචාර්යවරියක් වශයෙන් කටයුතු කරන පුල්සරා සිය ආචාර්ය උපාධියද නිමකළේද පේරාදෙණිය සරසවියෙනි. විවියන් ගුණවර්ධනයන්ගේ චරිතාප්‍රදානයද 1998දී ප්‍රකාශයට පත්කල ආචාර්ය පුල්සරා ලියනගේ වර්තමානයේ කැලණි සරසවියේ මානව ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ බටහිර සම්භාව්‍ය සංස්කෘති සහ ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘති අධ්‍යයන අංශයේ පළමු ශ්‍රේණියේ ජේෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරියකි.

විකල්ප කණ්ඩායමට එරෙහිව ආණ්ඩුව පැවරූ රාජ්‍ය විරෝධී නඩුවේ 8වැනි විත්තිකරු වූයේ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානයේ නායක කන්දසාමි පද්මනාභය. ඉන්දියාවේ මදුරාසි නුවරදී 1952 නොවැම්බර් 10වැනිදා උපන් පද්මනාභගේ දෙමාපියන්ගේ ගම වූයේ කන්කසන්තුරෙයිය. විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රමිතිකරණ නිතිවලට විරෝධය දක්වමින් 1972දී පිහිටවූ දෙමළ ශිෂ්‍ය සංමේලනයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ පද්මනාභ බෙදුම්වාදී සටන්කාමියෙකු බවට  පත්වූයේ 1974 ජනවාරි 3 සිට 9 දක්වා යාපනයේ පැවති ජාත්‍යන්තර ද්‍රවිඩ සම්මේලනය අවසානයේදී පොලිසිය මගින් කල වෙඩි තැබීමකින් 9 දෙනකු මරණයට පත්වීමත් සමඟය. දෙමළ ඊ.එල්.ඕ සංවිධානය තවත් කිහිප දෙනෙකු සමඟ 1974දී පිහිටවූ පද්මනාභ බ්‍රිතාන්‍ය‍යේදී 1976දී ගණකාධිකරණය හැදෑරීය. පලස්තීනයේදී අවි පුහුණුව ලැබූ ඔහු 1978දී යළි ඉන්දියාවට ගියේය. ඊරෝස් සංවිධානයෙන් ඉවත්ව ඩග්ලස් දේවානන්ද, වර්තරාජා පෙරුමාල්, සුරේෂ් ප්‍රේමචන්ද්‍ර ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු සමඟ එක්ව 1981දී ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය පිහිටුවා ගන්නා ලදී.

ජයවර්ධනපුර සරසවියේදී 1992 ජුලි 15වැනිදා සිට 17 දක්වා පැවති විරු සිසු සමරු ප්‍රදර්ශනයේදී එය නැරඹීමට ආ මවක් මියගිය සිය සරසවි පුතුගේ ඡායාරූපය සහ සටහනින් කම්පිතව සිහිවිසඥව ඇද වැටුණු අයුරු සහ ඇය ඔසවන ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරිකයින් දෙදෙනෙක්.

ශ්‍රී ලංකාවටද පැමිණි පද්මනාභ මදුරාසිය කේන්ද්‍රකරගෙන සිය සංවිධානය ශ්‍රී ලංකාවේ ව්‍යාප්ත කල අතර 1986 දෙසැම්බර් මස එම සංවිධානයට එල්.ටී.ටී.ඊ. දෙමළ බෙදුම්වාදී සන්නද්ධ කණ්ඩායම් විසින් ප්‍රහාරයක් ‍එල්ලකර ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සන්නද්ධ නායකයා ඇතුළු සාමාජිකයින් ගණනාවක් ඝාතනය කරන ලදී. උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභාවට 1988දී ප්‍රධාන කණ්ඩායම් නොමැතිව තරඟකර ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් ආසන 71න් 41ක් දිනාගනු ලැබීය. මහ ඇමති ලෙස එම සංවිධානයේ වර්තරාජා පෙරුමාල් දියුරුම් දුන්හ. උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශවලට ඉන්දීය හමුදාවේ නොව ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවේ නීතිය 1990 මාර්තු 25වැනිදා සිට ක්‍රියාත්මකවන බව ජනපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසු ඉන්දීය යුධ ගුවන්යානයකින් පද්මනාභ ත්‍රිකුණාමලයේ සිට 1990 මාර්තු 11වැනිදා ඉන්දියාවට ගෙන යන ලදී. එල්.ටී.ටී.ඊ‍ දෙමළ බෙදුම්වාදීන් විසින් පද්මනාභ ඝාතනය කරන ලද්දේ 1990 ජුනි 19වැනිදා ඉන්දියාවේ මදුරාසි ප්‍රාන්තයේදීය. එහිදී පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ජී. යෝගසංගරී, පළාත් මන්ත්‍රී පී. කිරුබාකරන් ඇතුළු 8 දෙනෙක්ද මරමුවට පත්වූහ.

1. විකල්ප කණ්ඩායමේ මතවාදය 1980 ආරම්භයේ සිට 1990 දක්වා පෝෂණය කල ලංකා ගාඩියන් සඟරාවේ කලාප කිහිපයක්. ලංකා ගාඩියන් මගින් විකල්ප නමින් සිංහල මාසික සඟරාවක්ද විකල්ප කණ්ඩායමේ ප්‍රවර්ධනය සඳහා කලාප කිහිපයක්ම ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී.

හබරාදූව හප්පවාන හරුමල්ගොඩ උපන් දයාපාල තිරාණගම කැළණි සරසවියට 1967 ඇතුල්වූ අතර පසුව එහි මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ ලේකම්වරයා විය. පොලිසිය මගින් 1971 කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන පසුව අදාල නඩුවෙන් 1975දී නිදහස් ක‍ළේය. විකල්ප කණ්ඩායමට එක්වීමෙන් පසු පූර්ණකාලීනව දේශපාලනය සඳහා සරසවි රැකියාව අත්හැර දමමින් සමාජවාදය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සඳහා වන ව්‍යාපාරය හරහා ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ දයාපාල, රාජ්‍ය සහ ජවිපෙ මර්ධනයෙන් ගැලවීම සඳහා 1988දී මාස 6ක් පමණ සැඟවී සිටියේ වර්තමානයේ අතුරුදහන්කර ඇති ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩට සම්බන්ධයක් ඇති දඹුල්ලේ ගොවිපොලකය. දයාපාලගේ බිරිඳ වූයේ දෙමළ බෙදුම්වාදී එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය මගින් 1989 සැප්තැම්බර් 21 යාපනේදී මරා දමන ලද යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයේ කථිකාචාර්යවරියක් සහ යාපනය සරසවියේ මානව හිමිකම් සඳහා විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමයේ සමාරම්භක සාමාජිකාවක්වූ 35 හැවිරිදි ආචාර්ය රාජිනී රාජසිංහම්ය. බිඳුණු තල්රුක රාජිනී ඇතුළු විද්වතුන්ගේ සංවාදාත්මක කෘතියකි. යාපනයේ ඉපදී කොළඹ වෛද්‍ය පීඨය අධ්‍යාපනය ලැබූ රාජිනීගේ ඝාතනයෙන් පසු දයාපාල සිය කුඩා දියණියන් දෙදෙනාද රැගෙන 1989 දෙසැම්බර් 27 බ්‍රිතාන්‍යයට සංක්‍රමණය විය.

ජිනීවා නුවර මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රයේ ජේෂ්ඨ උපදේශකවරයෙකුවූ ආචාර්ය මනුජාම් මානික්‍යලිංගම් කලක් චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය සිටියදී සාම කථිකාවේ ජේෂ්ඨ උපදේශකයෙක් වශයෙන්ද කටයුතු කළේය.  පේරාදෙණිය සරසවියේ උපාධිධාරියෙකුවූ කොඩ්රි ස්මයිල් කලක් දි අයිලන්ඩ් පුවත්පතේ සේවය කළේය. ඔහු ලියුම්කරු ඇතුළු සහෝදර දිවයින පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදීන්ගේද සමීප හිතවතෙකි. පසුව සන්ඩේ ටයිම්ස් පුවත්පතේ ජේෂ්ඨ මාධ්‍යවේදියෙකුවූ කොඩ්රි ඉන්දීය ගුවන් හමුදා යානයකින් යාපනයට මාධ්‍ය වාර්තාකරණයකට ගොස් එමින් සිටියදී එල්ලවූ කොටි ත්‍රස්ත්‍ර ප්‍රහාරයකින් ජීවිතය බේරාගැනීමටද වාසනාව ලැබීය. වර්තමානයේ එක්සත් ජනපදයේ මිනසෝටා සරසවියේ සහාය මහාචාර්යවරයෙකි.

කොළඹ සරසවියේ උපාධිධාරිනියක්වූ තිසරණී ගුණසේකර විකල්ප කණ්ඩායම සමඟ එක්වූයේ දයා පතිරණගේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මුල්පෙලේ ක්‍රියාකාරිනියක් වශයෙන් සිටියදිය. රණසිංහ ප්‍රේමදාස 1988 දෙසැම්බර් 15වැනිදා ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගත් පසු 1989දී මහජන බැංකුවේ උපදේශිකාවක් සහ ආර්ථික විමසුම සඟරාවේ සංස්කාරකවරියක් ලෙස පත් වූවාය. වර්තමානයේ ඉංග්‍රීසි දේශපාලන තීරු ලිපි රචකයෙකි. ඇයගේ එම තීරු ලිපිවල සිංහල පරිවර්තනයද ලංකාදීප පුවත්පතේ උතුර දකුණ මැයින් පළවන අතර එහි පරිවර්තන අනුග්‍රහය සපයනු ලබන්නේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක වැඩසටහනක් වන ‘යහපාලනය ලංකා’ මගිනි. විකල්ප කන්ඩායමට එරෙහි නඩුවේ චූදිතයෙකුදවූ සරත් ද සිල්වා නොහොත් පොඩි සිල්වා 1988 අප්‍රේල් 20වැනිදා නිදහස් වීමෙන් පසු විකල්ප කණ්ඩායමෙන් ඉවත්ව ප්‍රා සංවිධානය 1988 මැයි 18 වැනිදා පිහිටුවා ගත්තේය. ප්‍රජාතන්ත්‍රීය විභවයක් නොවුන ප්‍රා සංවිධානයට අවශ්‍ය වූයේ ජවිපෙට එරෙහිව සන්නද්ධ බලයක් ගොඩනඟා එය විනාශ කිරීම පමණි.

කොළඹ සරසවියේ දයා පතිරණගේ නායකත්වයෙන් යුත් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය 1983 කළු ජූලියෙන් පසු දැඩිලෙස දේශපාලනීකරණය වෙමින් තිබුණ යුධවාදී දේශපාලන ප්‍රවණතාවය පිළිගනු ලැබීය. අනතුරුව ඔවුහු තීරණාත්මක ලෙස සම්ප්‍රදායික වාමාංශික පක්ෂවලින්ද ටී. අන්ද්‍රාදි සහ තිලක් ප්‍රනාන්දුගේ ස්පාටසිස්ට් කණ්ඩායමෙන් වෙන්වී රැඩිකල් ස්වයං දේශපාලනයකට ගමන්කල අතර විකල්ප කණ්ඩායමට ඔවුන් දිනාගැනීමට දයාන් ජයතිලක සමත්විය. විකල්ප කණ්ඩා‍යමේ ක්‍රියාකාරීන් බවට දයා පතිරණ, කේ.එල් ධර්මසිරි, නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි, සී.ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම පත්විය. උතුරු නැගෙනහිර ද්‍රවිඩ ස්වයංනිර්ණ අයිතිය සහ නාගරික ගරිල්ලාවාදය හරහා ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය  දේශපාලනීකරණය වන්නට විය. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර, කැළණිය සහ මොරටුව යන සරසවියන්හි යම් පමණක සබදතා ඇතිකර ගැනීමටද විකල්ප කණ්ඩායම සමත්විය. එහෙත් දයා පතිරණ ඇතුළු ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයට, විකල්ප කණ්ඩායමෙන් පෝෂණයක් නොලැබුණා පමණක් නොව විකල්ප කණ්ඩායමටද ඔවුන් බලාපොරොත්තුවූ තරම් තල්ලුවක් ‍නොලැබිණි. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය තුළ අන්‍යතාවය සහ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳව අර්බුද ඇතිකල හෙයින් එම සබැදියාව ශක්තිමත්වීම කෙටි කලෙකින් ඇනහිටියේය. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය, ප්ලොට් සංවිධානය සමඟ එහි ශිෂ්‍ය අංශයේ සිවරාම් සමඟද ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානයේ විගූ සහ රමේෂ් සමඟද සබදතා දිගටම පවත්වාගෙන ගියේය.

විකල්ප කණ්ඩායමේ ක්‍රියාවලිය ඔවුන් සිතූ අන්දමින් උණුසුම් නොවීය. ජාතින් අතර යුක්තිය සහ සමානාත්මතාව ඇතිකිරීමේ ව්‍යාපාරයේ(මර්ජ්) සහ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කර ගැනීමේ ව්‍යාපාරය(ක්‍රොප්), ක්‍රිස්තියානි කම්කරු සහෝදරත්වය, වැනි රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ජාලයක මූල්‍ය සහාය මත අර්ධ සහ පූර්ණකාලීන මට්ටමින් ගොඩනැගුණු විකල්ප කණ්ඩායම විනයකින් තොර සන්නද්ධ න්‍යෂ්ඨියක් වන ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධානය සමඟද සබඳතා ක්‍රියාත්මක ක‍ළේය. මේවන විට එනම් 1985 ජවිපෙට සන්නද්ධ වියයුතුද නැද්ද යන ගැටළුව මතුවූ අතර විකල්ප කණ්ඩායමේ සහ සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය සන්නද්ධවීම එම ක්‍රියාවලිය සාධාරණීයකරණය කරනු ලැබීය. එහෙයින් සන්නද්ධවීමේ ක්‍රියාවලිය වේගවත් කිරීම  සඳහා ජවිපෙ මගින් පර්යේෂණ ඇරඹිණි.

ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය වාමාංශික අදහස් දරපු ද්‍රවිඩ බෙදුම්වාදී සංවිධානයකි. විකල්ප කණ්ඩායම ක්‍රියාත්මක වූයේ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානයේ නිල නොවන මට්ටමින් දකුණු දිග ශාඛාව වශයෙනි. විකල්ප කණ්ඩායමේ පිරිසකට ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය මගින් තමිල්නාඩුවේදී අවි පුහුණුවක්ද ලබාදුන්නේය.

රෝහණ විජේවීර 1985 මාර්තු මසදී ජවිපෙ මධ්‍යම කාරක සභාවට ඉදිරිපත් කල දෙමළ ඊලම් අරගලයට විසදුම කුමක්ද යන වාර්තාවේ විකල්ප කණ්ඩායම සහ එහි ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ සහ දැඩි විවේචනයක් එල්ල කර තිබිණි. ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ලේදී පැරණි වාමාංශික පක්ෂද, ජවිපෙන් කැඩි ගිය කණ්ඩායම් සහ කල්ලිද, ජනතා සංගමය, සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය මෙන්ම විකල්ප කණ්ඩායමද නම් කළේ තුන්වන සතුරු හමුදාව ලෙසය. එම සංවිධාන සියල්ල 1988 ජනවාරි 25දා තහනම් කිරීමේ නියෝගයක් ජවිපෙ මගින් පැනවූ අතර ඔවුන් අතුගා දමන ලෙස ජනතාවගෙන් ඉල්ලමින් 1988 පෙබරවාරි 10වැනිදා නිවේදනයක්ද ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී.

ඊළම් ජනතා විප්ලවකාරී විමුක්‌ති පෙරමුණ(ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ්) සංවිධානය සහ ප්ලොට් සංවිධානය මංකොල්ලකෑම් මගින් මුදල් ඉපයීම අතින් සූර සංවිධානයකි. පද්මනාභ ඊ.එල්.ඕ දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධානයේ සිටියදී ප්‍රථමයෙන් 1976 මැයි 10වැනිදා උතුරේ පුලෝයිහි විවිධ සේවා සමූපකාර බැංකුව කොල්ලකා තිබිණි. එම මංකොල්ලය සදහා සහභාගිවූ අන් අය අතර පසුකළෙක උතුරු නැගෙනහිර මහ ඇමතිවූ වර්තරාජා පෙරුමාල් සහ ඊරෝස් සංවිධානයේ නායකයෙකු බවට පත්වූ වි. බාලකුමාර් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ද විය.

එමෙන්ම පුද්ගලයින් පැහැරගෙන ‍ගොස් කප්පන් ඉල්ලීම සම්බන්ධයෙන්ද ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය නම් දරා තිබිණි. යාපනය ප්‍රදේශයේ ජල සම්පාදන ව්‍යාපෘතියක ඉංජීනේරු උපදේශකයෙකුවූ ඇමරිකන් ජාතික ස්ටැන්ලි බ්‍රයිසන් ඇලන් සහ ඔහුගේ ගැබිනි බිරිඳ වන මේරි එලිසබෙත් මේසන් 1984 මැයි 11 පැහැරගෙන යන ලද්දේ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය මගිනි. ඔවුන් නිදහස් කරගැනීමට රුපියල් කෝටි පහක් වටිනා රන් තොගයක් සහ බන්ධනාගාර ගතවූ දෙමළ බෙදුම්වාදීන් වන සිංගරායර් පියතුමා සහ නිර්මලා සත්‍යනාදන් ඇතුළු 20 දෙනෙකු නිදහස් කරන ලෙස කප්පමක් ලෙස ඉල්ලා සිටියහ. එවකට ඇමරිකන් ජනාධිපති රොනල්ඩ් රේගන් කියා සිටියේ කිසිදු කප්පමක් ගෙවීමට තමා සූදානම් නැති බවත් ඔවුන් නිදහස් කරන ලෙසය. පසුව ඔවුන් ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය මගින් දින 5කට පසු නිදහස් කරමින් කියා සිටියේ ඉන්දිය අගමැතිනි සහ තමිල්නාඩු මහ ඇමතිගේ ආයාචනාවට ගරු කිරීමක් ලෙස ඇලන් යුවළ නිදහස් කල බවකි.

ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය මගින් කප්පන් ලබාගැනිම සදහා 1984 මැයි 11 පැහැරගෙන ගිය ඇමරිකන් ජාතික ඉංජිනේරු බ්‍රයිසන් ඇලන් සහ ඔහුගේ ගැබිණි බිරිඳ මේරි කප්පන්කරුවන්ගේ අත්අඩංගුවේ සිටියදී.

ප්ලොට් සංවිධානය මගින් 1985 අප්‍රේල් 26 වැනිදා නිකවැරටිය ලංකා බැංකුවට ප්‍රහාරයක් එල්ලකර රුපියල් කෝටියකට අධික මුදල් සහ රන්බඩු කොල්ලකෑ අතර එම කණ්ඩායමට එක්වූ සිංහල ජාතිකයින් දෙදෙනා අතර විකල්ප කණ්ඩායමේ සාමාජිකයන්ද සිටි බවට පොලිස් පරික්ෂණ වලදී හෙලිවිය. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයින් 05දෙනෙක් ප්ලොට් සංවිධානයේ වව්නියා සන්නද්ධ නායක තාසන් යටතේ නැගෙනහිරදී අවි පුහුණුවද ලබාගෙන තිබිණි. ලියුම්කරු 1988 අප්‍රේල් 16 ප්ලොට් නායක උමා මහේෂ්වරන්ගේ වැල්ලවත්තේ රොක්සි සිනමාහලට යාබද ස්ථානයේදී හමුවූ අතර ජවිපෙට මුදල්වලට සහ දකුණේ ඇතැම් කණ්ඩායම්වල පිරිසකට නොමිලේද අවි පුහුණුව දුන් බව පිළිගත්තේය. ප්‍රභාකරන්ගේ කොටි සංවිධානයට එරෙහි ඕනෑම අයෙකු සමඟ ප්ලොට් සංවිධානය කොන්දේසි විරහිතව සහාය දෙන බව ඔහු එහිදී අවධාරණය කළේය. සිවරාම් සහ ෂර්ලිද එම අවස්ථාවට එක්වී සිටියහ.

විකල්ප කණ්ඩායමේ පිරිසක්ද මුදල් සෙවීම සදහා උතුරේ මෙන්ම දකුණේද මංකොල්ලකෑම් කිහිපයක් කර තිබිණි. මින් කිහිපයක් පොලිසිය මගින් හෙළිකර අතර දෙමළ බෙදුම්වාදී නායක මට්ටමේ ක්‍රියාකාරීන් කිහිප දෙනෙකු හසුවීමත් සමගම ආණ්ඩු පෙරළන කුමන්ත්‍රණය පොලිසියට අනාවරණය විය. ජවිපෙ මගින් විකල්ප කණ්ඩායමට යොමුකර සිටි ඔත්තුකරුවන් මගින්ද තොරතුරු ලබාගත් අතර ඔවුන්ට ‘දඬුවම් කිරීම’ සඳහා ජවිපෙද දැල් එලා තිබිණි. අත්අඩංගුවට ගත් විකල්ප කණ්ඩායමේ නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරීන් 13 දෙනා ත්‍රස්ත්‍රවාදය වැලැක්වීමේ පනත සහ හදිසි අවස්ථා රෙගුලාසි යටතේ දීර්ඝ කාලයක් රඳවා සිටීමෙන් අනතුරුව හදිසි අවස්ථා විශේෂ විධිවිධාන සහ ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ(තාවකාලික විධිවිධාන) පනත යටතේ රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණ සහ වෙනත් අධි චෝදනා 14ක් මත කොළඹ මහාධිකරණය හමුවට යොමු කරන ලදහ. නඩු පැවරීමට පෙර චූදිතයෝ පොලිස් ස්ථාන, පැජට් පාර, සී.එස්.ඩී කාර්යාලය, 4වැනි තට්ටුව, රොක් හවුස් නාවික කඳවුර ඇතුළු ස්ථාන කිහිපයක රඳවා තබන ලදී.

විකල්ප කණ්ඩායමේ නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරිකයින් 23 දෙනෙකුට එරෙහිව රජය පෙරළීමට තැත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණ නඩුවේ අධි චෝදනා භාරදීම 1987 ජුලි 8දා කොළඹ මහාධිකරණ විනිසුරු ටී. සුන්දරලිංගම් ඉදිරියේ සිදුවිය. එම චූදිතයින් 23 දෙනාගෙන් 13 දෙනෙකු ඒ වන විට අත්අඩංගුවේ පසුවිය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 ජුලි 29 ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන සහ ඉන්දිය අගමැති රජිව් ගාන්ධි අතර කොළඹදී අත්සන් තැබූ අතර එය ක්‍රියාත්මකවීමත් සමඟම එහි කොන්දේසියක් වශයෙන් මෙම සියළු චූදිතයින් 23 දෙනාම 1988 අප්‍රේල් 22වැනිදා නිදොස් කොට නිදහස් කරන ලදී. සැඟවී වරෙන්තු පිට සිටි චූදිතයින් 10දෙනාද පසුව අධිකරණයට ඉදිරිපත්කර නිදහස් කර ගන්නා ලදී.

එජාප ආණ්ඩුව මගින් උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභා ඡන්දය 1988  නොවැම්බර් 10වැනිදා පැවති අතර ඉන් සෙසු ප්‍රධාන කණ්ඩායම් තරඟ නොකල හෙයින් ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය ජය ලැබිය. උතුරු නැගෙනහිර මහඇමති වරයා වශයෙන් වර්තරාජා පෙරුමාල් පත්වූ අතර එහි සිංහල සහ මුස්ලීම් නියෝජනයක් තිබීම සදහා ඔවුන් වෙනුවෙන් ඇමතිවරයෙක් පත්කිරීමටද ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය තීරණය කළේය. ඒ අනුව ප්‍රථමයෙන් දයාන් ජයතිලක පත්විය. ප්‍රතිපත්තිමය හේතුන් මත දයාන් පළාත් ඇමති තනතුරෙන් ඉවත්වූ පසු එම පුරප්පාඩුවට වර්තරාජා පෙරුමාල් පත්කළේ ජෝ සෙනෙවිරත්නය. උතුරු නැගෙනහිර මහා ඇමති වර්තරාජා සිවිල් ආරක්ෂක හමුදාවක් නීති විරෝධීව බඳවා ගන්නා විට ජෝ සිය ධූරය අතහැරියේය. එවිට එම අමාත්‍යධුරයට මහ ඇමති වර්තරාජා 1990 පෙබරවාරි පත්කළේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ එම්.කේ අබුයුසුෆ්ය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය අබුයුසුෆ්ගේ පක්ෂ සාමාජිකත්වය තහනම් කර 1990 මාර්තු 2 කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් ඉවත් කරන ලදී. උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභාව 1990 මාර්තු 1වැනිදා ඊළාම් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයේ මන්ත්‍රණ සභාව නමින් නම්කර මහ ඇමති වර්තරාජා පෙරුමාල් ඊළමක්ද ප්‍රකාශයට පත්කලහ. ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය රජයට ඉල්ලීම් 19ක් ඉටුකිරීමට වසරක් කල්දුන් බවද ඒවා ඉටුකලහොත් නැවත පළාත් සභාව පිහිටුවන බවද මහ ඇමතිවරයා නිවේදනය කළේය. ජනාධිපති ප්‍රේමදාස රජයේ ආශිර්වාදය යටතේ මුදල් සහ අවි ආයුධ ලබාගත් එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය වෙත ප්‍රහාර ආරම්භ කිරීමෙන් පසු මහඇමති වර්තරාජා ඉන්දියාවට පළාගොස් ඉන්දීය ආණ්ඩුවේ ප්‍රභූ ආරක්ෂාව යටතේ දේශපාලන රැකවරණය ලැබීය.

මුලදී දියුණුවක් පෙන්නුම් කරමින් දකුණේ තරුණ බුද්ධිමතුන් සහ සමාජ ක්‍රියාකරුවන් ආධාර කරගෙන ගොඩනැගුණු විකල්ප කණ්ඩායම තම අභිලාශයන්ට ගැලපෙන සේ න්‍යායන් සහ වැඩකටයුතු සකස්කලා විනා ගැඹුරු අධ්‍යයනයක් මගින් සංයුක්ති වැඩපිලිවෙලක් සකස්කර ගැනිමට උත්සාහය දරුවේ නැත. එබැවින් විකල්ප කණ්ඩායම ඉතාම කෙටි කාලයකින් ජවිපෙ සමඟ එක පෙළට දිවීමට තැත්කිරීම සහ රාජ්‍ය මර්ධනය හමු‍වේ 1988 අවසාන භාගය වනවිට හිරු දුටු පිණි මෙන් වියැකී ගියේය.

විකල්ප කණ්ඩායම, එහි සාමාජිකයින් සහ 1982 සිට 1990 දක්වා විකල්ප කණ්ඩායමේ ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව ඔබ දන්නා ඡායාරූප සහ තොරතුරු පහත ආකාරයට යොමුකල හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com

තව කොටසක් ලබන සතියේ…

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් විසින් නවක සිසුන් නවක වධයට භාජනය කරනු ලැබ තිබීම   නිසා විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්‍යවරුන් විසින් ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන්ට දේශන හා ප්‍රායෝගික පන්ති පරීක්‍ෂණ පැවැත්වීමෙන් වැළකී සිටීම පසුගිය සඳුදා සිට ක්‍රියාත්මක කරනු  ලැබීය​. සෑම වසරකම නවක වධ ක්‍රියාවලිය ගැන අසන්නට ලැබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයන් හී බොහෝවිට කනිෂ්ඨ සිසුන් වෙත වාචිකව, ලිඛිතව සිදුකරනු ලබන සරදමක්, ශාරීරිකව සිදු කරනු ලබන පරුෂ සැලකීමක් හෝ ඔවුන් තුල මානසික අස්ථාවරත්වය, බිය හා චකිතය ඇතිකරවන සුලු, සාමාන්‍ය අවස්ථාවේදී පුද්ගලයෙකු විසින් සිදුනොකරන්නාවූ ක්‍රියාවන් කිරීමටයැයි සිදු කරනු ලබන බලකිරීමක් නවක වදය අර්ථ දැක්වෙයි. අනෙකුත් රටවල් සමග සැළකීමේදී, ශ්‍රී ලංකාවද ලෝකයේ නවක වදය දරුණු ලෙස මුල් බැසගත් රටක් ලෙස සැළකෙයි.  (රැගිං: හිස්ට්‍රි ඇන්ඩි ඉවොලූෂන්)

පහත දැක්වෙන්නේ නවක වදය පිළිබඳ විවිධ ලියුම්කරුවන් විසින් දක්වන ලද අදහස් වේ

ශ්‍රී ලංකික විශ්වවිද්‍යාල පිළිබඳව සමහරු අර්ථ කථනය කරන්නේ මුදා නොගත් භුමි ලෙසටය. ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාල අරාජිකය. ලංකික විශ්වවිද්‍යාල වල සෑම වසරකම නවක වදය ලෙසින් බරපතල ලෙස මිනිස් අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කෙරේ. මේවා ගැන මානව හිතවාදීයැයි කියා ගන්නා කලාකාරයන් ඉදිරිගාමීයැයි කියා ගන්නා දේශපාලකයන් අවංක කාර්ය ශුර සහ උගත් යැයි කියා ගන්නා විශ්වවිද්‍යාල බලධාරීන් කථා කරන්නේ නැත. අප පිලි නොගන්නා කටුක සත්‍ය නම් මානව හිමිකම් වලට ගරු කරන, හිංසනය ප්‍රතික්ෂේප කරන උසස් සදාචාරයක් ඇති ලෝකයේ වෙනත් විශ්වවිද්‍යාල වලට සාපේක්ෂව ශ්‍රී ලංකික විශ්වවිද්‍යාල තවමත් පවතින්නේ තිරිසන් මට්ටමකිනි. සමහර විදේශ රටවල සරසවි සිසුන්ට සහ විශ්වවිද්‍යාල මහාචාර්යවරුන්ට ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාල වල සිදුවන හිංසනයන් අදහා ගත නොහැක.

පසුගිය කාලයන් පුරා අපගේ විශ්වවිද්‍යාල වල සිදු වූ බරපතල මානුෂික අයිතිවාසිකම් කඩවීම් උසස් සදාචාරයක් ඇති මානව හිමිකම් වලට ගරු කරන අධ්‍යාපනික වශයෙන් උසස් ලෝකයේ වෙනත් විශ්වවිද්‍යාලයක සිදුවූවා නම් එම විශ්ව විද්‍යාල කුලපතිවරුන් සිටින්නේ සිර ගෙවල්වලය. ඒ හිංසනයට නිහඬ ලෙස අනුබල දීම නිසාවෙනි. හිංසනයට නිහඬ ලෙස අනුබල දෙන්නාද අපරාදකරුවෙක් බව මෙවැනි රට වල විශ්ව විද්‍යාල බලධාරින් අවබෝධ කරගෙන සිටියද අපගේ විශ්වවිද්‍යාල බලධාරින් තුල තවමත් එවැනි උසස් චින්තනයක් පහල වී නොමැත. ඊට හේතුව අපගේ විශ්වවිද්‍යාල බලධාරීන්ද ශිෂ්‍ය සමයේදී නවක වදයේ වින්දිතයන් හෝ වදකයන් වී සිටීමය. එම නිසා මෙම බරපතල මිනිස් අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය වරදක් සේ දැකීමට ඔවුනට තවමත් හැකියාවක් නොමැත. ශ්‍රී ලංකික විශ්වවිද්‍යාල වාචික, කායික සහ ලිංගික හිංසනයෙන් පිරි පවතී. එවැනි හිංසනයක් නැති බව පවසන්නේ හිංසනය සිසු දේශපාලන අවියක් කරගත් අන්තවාදී සිසු සංවිධාන සහ හිංසනය යට ගසමින් වදකයන්ට උඩ ගෙඩි දෙන විශ්වවිද්‍යාල බලධාරින්ය.

මේ හිංසනය ඇති වුයේ අද ඊයේ නොවේ. 1960 ගණන් වලදීද මෙම තත්වය ශ්‍රී ලංකික විශ්වවිද්‍යාල විශ්ව විද්‍යාල වල තිබුණි. පේරාදෙණියේ ජයතිලක ශාලාවේ වැසිකිළිවල බඩගෑමට 1963 කණ්ඩායමට ද සිදු වූ බව පැරණි සිසුහු පවසති වර්තමාන විශ්ව විද්‍යාල බලධාරීන්ගෙන් 99% නවක වදය අනුන්ට සිදු කල වධකයන් හෝ නවක වදයට ලක් වූ වින්දිතයන් වෙති. නවක වදය නැති කිරීම සදාචාරාත්මක වශයෙන් ඔවුන්ට අභියෝගයකි. එම නිසා ඔවුන් ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වල පවතින අමානුෂික නවක වදය ගැන දරන්නේ උදාසීන පිළිවෙතකි. මේ නිසා ඔවුන් මේ හිංසන නැවැත්වීමට විධිමත් ක්‍රියාමාර්ග අනුගමනය නොකරති. ඔවුන් මෙම ප්‍රශ්නය දකින්නේ විශ්ව විද්‍යාල සමාජයේ සිදුවන සාමාන්‍ය සිද්දීන් ලෙසටය. අපිත් මේවා කෑවා තොපිත් දැන් මේවා කාපිය යන්න මෙම බලධාරීන් බහුතරයකගේ චින්තනය වී තිබේ. එම නිසා ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වලින් නවක වදය තුරන් කිරීමට නම් මුලින්ම කල යුත්තේ නවක වදය පිලිබඳ විශ්ව විද්‍යාල බලධාරීන්ගේ සහ ආචාර්ය මණ්ඩලයේ ආකල්ප වෙනස් කිරීමයි.(වාචික, කායික සහ ලිංගික හිංසනයෙන් සපිරි ශ්‍රී ලාංකික විශ්වවිද්‍යාල | ඩී. සුගත් රාජපක්ෂ)

2011 වර්‍ෂයේ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත්ව එහිදී අති අමානුෂික ලෙස නවක වධයට බඳුන් වූ ශිෂ්‍යයකු වෙනුවෙන් ගොනු කරන ලද නඩු වාර්තාවක කොටසක මෙසේ දැක්වේ : “මෙම අපරාධය සිදුකර ඇත්තේ නූගත්, බුද්ධි මට්‌ටමින් පහත් තලයක සිටින අය නොවේ. පළමු ශ්‍රේණියේ සිට අධ්‍යයන පොදු සහතික පත්‍ර උසස්‌ පෙළ දක්‌වාම මහජනයාගේ මුදලින් අධ්‍යාපනය ලබා තව දුරටත් මහජන මුදලින් අධ්‍යාපනය ලබන උගත් බුද්ධිමත් යෑයි සලකනු ලබන, ඉහළ සමාජ ස්‌ථරයකට ඔසවා තබන ලද පුද්ගලයන් පිරිසක්‌ බව අනාවරණය වෙයි.”

මහා ශිෂ්‍ය සංගමය පවසන්නේ විශ්වවිද්‍යාලවලට නවක සිසුන් පැමිණි පසු එම සිසුන් වර්ග කිරීම අනුගත කිරීම සහ හඳුනා ගැනීම සිදුකරන බවය. එමෙන්ම විශ්වවිද්‍යාලවල සංස්‌කෘතික කාරණාවලට අදාළව ශිෂ්‍යයෝ හඳුනා නොගෙන විශ්වවිද්‍යාල තුළ පැවැත්මක්‌ නැති බව ද ඔවුහු පවසති.  මේ හඳුනා ගැනීම සඳහා සිදු කරන බොහෝ දේ නිසා සිසු සිසුවියන් බොහෝ දෙනකු විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය අතහැර දැමූ බවත්, සිය දිවි නසාගත් බවත්, ආබාධිත වූ බවත් වර්තමානයේ “ජ්‍යෙෂ්ඨයන්” යෑයි කියන අතීතය අමතක කළ “නවකයන්ට” සිහිපත් කර දෙමු.  මහා ශිෂ්‍ය සංගමය කියන “සංස්‌කෘතික කාරණාවලට” අදාළව 1997 වර්ෂයේදී සෙල්ව විනයාගර් වරප්‍රකාශ් මරා දමන්නේ නවක වධයට ලක්‌ කරමිනි. ඒ අදින් දහනව අවුරුද්දකට ඉහතදීය. එදා කලිසම තෙමා ගන්නා වියෙහි සිටි අද “ජ්‍යෙෂ්ඨයන්” වී සිටින බොහෝදෙනකු ඒ ගැන හිතන්නේවත් නැති බව සහතිකය.  2014 වර්ෂයේදී අඟුණකොළපැලැස්‌සේ ඩී. කේ. නිශාන්ත පේරාදෙණි සරසවි භූමියේදී සිය දිවි නසාගන්නේ ද නවක වධය ඔය කියන තරම් “සංස්‌කෘතික” නොවූ නිසාය. “හඳුනා ගැනීම” එතරම් සොඳුරු නොවූ නිසාය. “වර්ග” කිරීම සහ අනුගත කිරීම මැර පන්නයේ එකක්‌ වූ නිසාය. ශිෂ්‍ය සංගමය සඳහන් කරන “විශ්වවිද්‍යාල ඇතුළේ සංස්‌කෘතික කාරණාවලට” නිරුවත් කර ලිංගික වධ හිංසා පැමිණවීම අදාළ දැයි මේ ජ්‍යෙෂ්ඨයන් ඉතාම ඉක්‌මනින් වරප්‍රකාශ් සිසුවාගේ යුගයේ aජ්‍යෙෂ්ඨ මැරයන්ගෙන් අසා දැනගත යුතුය. අපට අසන්නට ඇත්තේ, මේ තිරිසන් සංස්‌කෘතික කාරණාවලට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු එරෙහිවීම තර්ජනය කිරීමට තරම් හේතුවේද යන්න පමණකි (දිවයින පුවත්පත )

නවකයන්ට කුණුහර්ප කීම (වාචික, කායික සහ ලිංගික හිංසනයෙන් සපිරි ශ්‍රී ලාංකික විශ්වවිද්‍යාල | ඩී. සුගත් රාජපක්ෂ)   

ලංකාවේ සෑම විශ්ව විද්‍යාලයකම නවකයන්ට ජේෂ්ඨයන් විසින් කුනුහර්පයෙන් බැනීම, අසභ්‍ය වචන කීම, තර්ජනය කිරීම කරන බව වගකීමෙන් සහ අවදාරණයෙන් යුතුව අප ප්‍රකාශ කරමු. මෙය අසත්‍යක් නම් ඕනෑම කෙනෙකුට මෙම ප්‍රකාශය අභියෝගයට ලක් කල හැකිය. ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාලයක ඉගෙනුම ලැබූ සහ ජේෂ්ඨයන් ගෙන් කුණුහර්ප නොඇසූ මහත්මයෙකු හෝ මහත්මියක සිටි නම් කරුණාකර ඉදිරිපත් වන්න. මෙම කුණුහර්ප කීමේ සම්ප්රදාය දැනට අවුරුදු 30 අධික කාලයක් පුරා ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වල ස්ථාපිත වී තිබේ. මෙය ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල බලධාරීන්ගේ අවදානයටවත් ලක් නොවන කරුණකි. හේතුව ඔවුන්ද නවකයන් ලෙස කුණුහර්ප හා තර්ජන අසා ජේෂ්ඨයන් ලෙස නවකයන්ට කුණුහර්ප කියා තර්ජනය කල අතීතයකට හිමිකම් කීමය. ඒ නිසා මෙය බරපතල වරදක් ලෙස ඔවුන් නොදකිති.  උසස් සදාචාරයක් සහ අධ්‍යාපනික සංස්කෘතියක් ඇති ලෝකයේ වෙනත් විශ්වවිද්යාලයක සරසවි සිසුවෙකු විසින් තවත් සිසුවෙකුට අසභ්‍ය වචනයෙන් බැන වැදීම , තර්ජනය කිරීම වැටෙන්නේ අපරාද හෙවත් ක්‍රිමිනල් වර්ගයේ වරදකටය. සංවර්ධිත අධ්‍යාපන සංස්කෘතියක් ඇති පිටරට විශ්ව විද්‍යාලයකට අඩියක් තබා ඇති ඕනෑම ලාංකිකයෙක් එය දනියි. එවැනි ක්‍රියාවක් කල තැනත්තාට එරෙහිව පොලිසියට හෝ අධිකරණයට යාමට පහසුකම් තිබේ. සරසවි බලධාරීන්ද මෙවැනි වර්ගයේ සුළු අපරාදයක් වුවද යට නොගසා නිතිය ක්‍රියාත්මක කරති. නමුත් තවමත් එවැනි අන්දමේ උච්ඡ අධ්‍යාපනික සහ සංස්කෘතික මට්ටමක් නැති ශ්‍රී ලංකික විශ්ව විද්‍යාල වල කුනුහර්පයෙන් බැනීම, අසභ්‍ය වචන කීම, තර්ජනය කිරීම සාමාන්‍ය සිදුවීම්ය. ජේෂ්ඨයෙකු විසින් තමන්ට ශාරීරික හිංසනයක් , ලිංගික අපරාදයක් නොකොට කුනුහර්පයෙන් බැනීම ශ්‍රී ලංකික විශ්ව විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළුවන නවකයා සලකන්නේ වාසනාවක් හැටියටය. නවක වදයෙන් ලත් බේරීමක් ලෙසටය. මෙවැනි පුළුල්ව පැතිරී ගිය වාචික හිංසනයක් ඇති ග්‍රී ලංකික විශ්ව විද්‍යාල ජගත් විශ්ව විද්‍යාල මට්ටමෙන් කොතරම් පහත් ද සහ කොපමණ තිරිසන් මට්ටමක තිබෙන්නේද යන්න අවබෝධ කර ගත හැක්කේ සංවර්ධිත රටක විශ්ව විද්‍යාලයකට අඩිය තැබූ ලාංකිකයෙකුට පමණි. එවැනි අත්දැකීමක් නොලද , බාහිර ලෝකය ගැන අවබෝධයක් නොමැති ලංකික සරසවි සිසුවා තමා අධ්‍යාපනය ලබන්නේ මඩ ගොහොරුවක බව නොදැනීම කෙතරම් අභාග්‍ය සම්පන්නද ?

පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේදී දී කුණුහර්ප අත්දැකීමකට මුහුණ දුන් සිසුවියක් මෙසේ පවසන්නීය. (උපුටා ගැනීම නවක වදයෙන් තොර සරසවි දිවිය)  එදින සඳුදාවකි. රැග් නොවන මාගේ මිතුරියන් 5-10ක් පමණ හා එක් මිතුරෙක් විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණියේ එදා විශේෂ ප්‍රවේශය යටතේ සිසුන් ඇතුළත් කරගන්නා දිනය වූ බැවින්ම පමණක් නොවේ, දෙවන වර උසස් පෙළට මුහුණ දී සරසවි වරම් ලබා ගත් අපගේ මිතුරු මිතුරියන් බොහෝ දෙනෙක්ද එදා පැමිණීමට නියමිතව තිබූ බැවිනි. උසස් පෙළ උපකාරක පන්තියකදී මුණ ගැසුනු මිතුරියක මට අවුරුදු දෙකකට පමණ පසුව මුණ ගැසුණි.අවුරුදු ගණනකට පසුව ඇයගේ මව හා පියාද මුණ ගැසුණු නිසා සුහදව ඔවුන් සමග කතා කලෙමි.ටික වේලාකින් මාගේ මිතුරියන් දෙදෙනෙක්ද එතැනට පැමිණි නිසා දෙමාපියන් මඳකට ඉවතට ගියේ අපට ඕනෑ දෙයක් ඕනෑ ආකාරයකට කතා කරගැනීමට නිදහස ලබා දෙමිනි.විනාඩි දහයක් ගතවන්නට ඉඩ ලැබුනේ නැත. දෙවන වසර සිසු සිසුවියන් පිරිසක් රුදුරු ඇස් දල්වා අප වටකරගත්හ. ඇඟේ මයිල් කෙලින් වූයේ ඔවුන් ගේ හැටි දන්නා නිසාවෙනි. එනපොට හොඳ නැති බව තේරුණු නිසා නවක සිසුවියගේ දෙමාපියන් නැවත අප අසලට කැඳවා ඔවුන්ට නිවෙස් බලා යෑමට කීවෙමු. ඔවුන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිට වන තුරු එක්තරා ශිෂ්ය කණ්ඩායමක් ඔවුන් පසුපසින් පැමිණි බව පසු දිනක ඈ මට පැවසීය. සමහර විට ඒ ඇය නැවතත් රැග් නොවන සිසු සිසුවියන් සමඟ කතා කරනවාද යන්න නිරීක්ෂණය කිරීමට විය හැක.  නවක සිසුවිය පිටවී ගිය පසු මගේ මිතුරෙක් මා සිටි තැනට පැමිණියේ ඒ වනවිට මා වටකරගෙන සිටි සිසු සිසුවියන්ගේ මුහුණු වල හැගීම් එතරම් දරුණු වූ නිසාවෙනි.ඔහු සමඟ මා එම සිසු සිසුවියන්ගෙන් ඈතට ආවෙමි. එසේ පැමිනෙණ විට විට එක් ශිෂ්යාවක් “ආ දැන් වැඩේ හරි කියලද හිතං ඉන්නේ” යැයි ඇසුවේ මන්ද කියා මට තාම සිතාගත නොහැක. මා කලේ මාගේ මිතුරියක් සමඟ කතා කිරීම පමණක් බැවින් ගත හැකි එකම තීරණය නම් නවක සිසුන් සමග කතා කිරීම ඇන්ටි- රැග් සිසු සිසුවියන්ට තහනම් බවයි.නමුත් එසේ නීතියක් නම් විශ්ව විද්‍යාලීය නීති පද්ධතියේ මා දන්නා තරමින් ඇතුලත් වී නොමැත. ටික වේලාවක් ගතවන විට ටිකින් ටික අප සිටි තැනට පෙර මා වට කරගත් සිසු සිසුවියන් පිරිස ළංවිය.අප ඔවුන්ව නොසළකා සිටින බව වැටහුණු විට ඔවුන් කලේ අපගේ අවධානය ඔවුන් වෙත යොමු කරගැනීමට කුණුහරුප යොදා ගැනීමයි.අමුතිත්ත කුණුහරුප කීවද අප ඒවා එක් කණකින් අසා අනික් කණින් පිටකිරීම ඔවුන්ට දරාගත නොහැකි බව පසක් වුයේ ඉන්පසු එක් එක් සිසුවියට පෞද්ගලිකව අපහාස කිරීමෙනි.

රූමත් සිසුවියෙක් දෙස බැලූ එක් ජේෂ්ඨ උතුමකු “උඹේ හම සුදු වුනාට වැඩක් නෑ තන් පොඩියි. උඹලාගේ කොල්ලෝ දන්නේ නෑ ඕවා ලොකු කරල හදලා ගන්න. වරෙන් අපි හදලා දෙන්නම්” යැවි පැවසීම කෙතරම් උත්තම කමක්දැයි තෝරා බේරා ගැනීම කියවන ඔබට භාර කරමි.එසේම “උඹලා අරූට විතරක් පෙන්නනවා නම් අපි බැලුවාම මොකද” කියා අප ඉදගෙන සිටින විට අපට පිටිපසින් පැමිණ සිටගෙන අපගේ පපු ප්‍රදේශය දෙස බලන උතුමන් සමග පෙම් සබදතාවක් ආරම්භ කිරීම පිලිබඳව දෙවරක් සිතා බලන මෙන් ආදරණීය සහෝදරියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිමි. සිසුවන් මෙසේ අපට අපහාස කරද්දී සිසුවියන් අප සමග සිටි මිතුරාටද මෙසේ අපහාස කර ඇති බැව් දැන ගත්තෙමි. ඔහුට එම උත්තමාවියන් පැවසූ වදන් බ්ලොග් සටහනේ යෙදීමට කෙසේවත් සුදුසු නොවන නිසා නොලියමි.  සියලුම කුණුහරුප පවසා අවසාන වන තුරු නිශ්ශබ්දව සිටි ඔවුන් අපෙන් ඇසූ ඊලඟ ප්‍රශ්නය  “උඹලට අපි කියපුවා තේරුනාද?” අපගේ පිළිතුර “නිශ්ශ්බ්ද තාවය” නිශ්ශබ්දතාවයට ඔවුන්ගේ පිළිතුර “මුන් මේවා දන්නේ නෑ මචං. අපිවත් කියලා දෙමු” ඉන්පසු ආරම්හ වූයේ කුනුහරුප කියා දීමේ පන්තියකි   යකෝ, **** කියන්නේ කොල්ලොන්ට තියන එකට, ***** කියන්නේ කෙල්ලොන්ට තියන එකට. ***** කියන්නේ ******ක ******කට දාන එක. එයින් නොනැවතී තම ඇඟිලි පාවිච්චි කරමින් අදාල කටයුතු සිදුකරන ආකාරයද පැහැදිලි කිරීමට තරම් පරාර්ථකාමී මේ උතුමන් ඉදිරියේ තව දුරටත් රැදී සිටීම නුවණට හුරු නැති නිසා,මුවින් නොබැන සරසවියෙන් පිටවීමට සුදානම් වීමු.

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේදී නවකයන්ට සිදු කල ලිංගික හිංසන ගැන අනෝමා ජනාදරී ………

පුනරුක්ති නම් තම ස්වයං චරිතාපදානයේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේදී නවක සිසුවියන්ට මුහුණ දීමට සිදු වූ ලිංගික හිංසන පිළිබඳව අනෝමා ජනාදරී හෙලිකරන්නීය. මෙම ලිංගික හිංසන අතර සිසුවියන්ට අසභ්‍ය වචනයෙන් ආමන්ත්‍රණය කිරීම, කුණුහරප කීමට බල කිරීම , කුණුහර්ප පදවැල් ඇති ගීත ගැයීමට බල කිරීම මෙන්ම සිසුවියන්ට වතුර ගසා ඇඟට ඇලුණු ඔවුන්ගේ වස්ත්‍ර දෙස කාමුකව බැලීම සිදු කොට තිබේ. (මෙවැනි ලිංගික හිංසන තවමත් කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේදී සිදුවේ) නවක වද අවසන් අදියරේදී පැවති ෆ්රෙෂස් නයිට් සාදයේදී එවකට කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ජේෂ්ඨ සිසුවෙකු වූ කහවත්ත නොහොබිනා අන්දමට ලිංගික බලපෑම් කල අයුරු ගැනද අනෝමා ජනාදරී පවසයි. මෙම කහවත්ත නම් පුද්ගලයා අනෝමාගේ අත බලෙන් ගෙන ඔහුගේ රහසඟ උඩ තබාගැනීමට තැත් කොට තිබේ. 1980 දශකයේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබූ සහ ඝාතනය කරන ලද දයා පතිරණ ගේ සමකාලිනයෙකු වූ කහවත්ත දැන් රජයේ දෙපාර්තමේන්තුවක උසස් නිලයක් දරයි. මෙවැනි පුද්ගලයෙකු අද ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාලයක සේවය කලේ නම් ඔහු නවක වදය නැවැත්වීමට ක්‍රියා කරයිද ? ශ්‍රී ලංකා විශ්ව විද්‍යාල වල කථිකාචාර්යවරු , අංශ ප්‍රධානින් ලෙස සේවය කරන බහුතරයක් කහවත්ත වැනි අතීත කියාකලප තිබූ පුද්ගලයන්ය. එම නිසා ඔවුන් නවක වදය නැවැත්වීමට පෙරට නොඑති.

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ නවකයන්ට මිනිස් අසුචි සහ කුණු මස් දියර බකට් කල අයුරු 

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ අධ්‍යනය ලැබූ සිසුවෙකු හෙළි කල පරිදි නවකයන්ට බකට් කිරීම සඳහා ජේෂ්ඨ සිසුන් විසින් කොළඹ රීඩ් මාවතේ පිහිටි රහිමා හෝටලයේ කුස්සියට ගොස් ඉවත් කරන ලද කුකුල් මස් හම් කෑලි ඉවත ලූ බත් ගෙන ආවේය. මේවා විශාල බැරල් එකකට දමා වතුරද එකතු කොට පල් කරන ලදී. දින දෙකකට පමණ පසු මෙම බැරල් එකේ වතුර වලින් දුර්ගන්දයක් හමන්නට විය. එක් ජේෂ්ඨ සිසුවෙකු එයට මළපහ කළේය. ඉන්පසු එය කිව නොහැකි තරම් දුගඳ විය. පසුව මේ කුණු දියරය ප්ලාස්ටික් භාජන වලට දමා නවක සිසු සිසුවියන් බකට් කරන ලදී. දුර්ගන්දය සහිත දියර ශරීරයට වැදීම නිසා ඔවුන්ගේ ඇඳුම පවා යලි භාවිතා කල නොහැකි තත්වයට පත් විය. එක සිසුවියක් සැරසී සිටියේ ඇයගේ බෝඩිමේ අයිතිකරියගෙන් ඉල්ලාගත් සාරියකිනි. එම සාරිය කුණුවී ගිය මස් කැබලි සහ අසූචි වැදී කළු වර්ණ විය. එම සිසුවිය බොහොවෙලාවක් යනතුරු කඳුළු සැලුවාය. මෙම සිද්දිය හෙළි කල සිසුවා වර්තමානයේදී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ තම ආචාර්ය උපාධියට ඉගෙනුම ලබයි. ඔහු පවසන පරිදි මෙවැනි සිදුවීමක් ඇමරිකාවේ විශ්ව විද්‍යාලයක සිදු වුයේ නම් එවැනි අමානුෂික ක්‍රියාවක් සිදු කල සිසුන් නවතින්නේ හිර ගෙදරය. (වාචික, කායික සහ ලිංගික හිංසනයෙන් සපිරි ශ්‍රී ලාංකික විශ්වවිද්‍යාල | ඩී. සුගත් රාජපක්ෂ)

 රුහුණු සරසවිය  

රුහුණ සරසවියේ මානව ශාස්ත්‍ර හා සමාජ විද්‍යා පීඨයේ පළමු වසරේ සිසුවියක වූ වත්සලා කුමුදුනි ද සිල්වා රුහුණු සරසවියේදී දරුණු නවක වදයට පත්‍ර වුවාය. ජේෂ්ඨයන් විසින් ඇයට කුණුහරුප 10 ක් කටපාඩම් කොට ඒවා පාඩම් දීමට බල කළහ. ඉන් පසුව පසුව ඇයව නවකයන්ගේ පෝලිමකට දමා ඉස්සරහටත් පසුපසටත් තෙරපන ලදී. මේ හේතුවෙන් වත්සලා කුමුදුනිගේ තුනටිය බිඳී සිහිසුන් වුවාය. මෙම සිසුවිය සිහිසුන්වීමෙන් අනතුරුව සිද්ධියට සම්බන්ධ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් අසත්‍ය ප්‍රකාශ කරමින් වත්සලා කුමුදුනි ද සිල්වා පඩි පෙළකින් ඇද වැටී අනතුරකට පත් අයෙකු ලෙස පෙන්වා දෙමින් රෝහල් ගත කර ඇත. ඇයගේ තුනටියේ වේදනාව තවමත් සුව නැත. රුහුණු සරසවියේ අමානුෂික නවක වදය නිසා 1993 වසරේ චමින්ද පුන්චිහේවා යන සිසුවා මිය යන ලදී. 1997 වසරේ ද නවක වදය නිසා රුහුණු සරසවියේ සිසුවියක් දිවි නසා ගත්තාය. ජේෂ්ඨයන් විසින් මෙම සිසුවිය ලිංගික හිංසනයට ලක් කොට තිබූ බව පසුව හෙළි විය.

ලංකාවේ වෛද්‍ය පීඨ වල පවතින නවක වදය  

ශ්රී ලංකාවේ වෛද්‍ය පීඨ වලද අති දරුණු අන්දමින් නවක වදය ක්‍රියාත්මක වේ. නිරුවත් කරවීම, අසභ්‍ය ඉරියව් අනුකරණයට බල කිරීම, සිසුවියන්ට කුණුහර්ප කීමට බල කිරීම , අසභ්‍ය කතා සහ සින්දු ලියා දී ඒවා සමුහය ඉදිරියේදී කියවීමට බල කිරීම, බලහත්කාරයෙන් වියායාම කරවීම බොහෝවිට සිදු වේ. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රධාන වෛද්‍ය නිළධාරී දොස්තර ශාන්ත හෙට්ටිආරච්චි පවසන අන්දමට (උපුටා ගැනීම ලක්බිම පුවත්පත) කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ 1978 වසරේදී දී වෛද්‍ය සිසුන් නැවතී සිටි ජීවක නේවාසිකාගාරයේ නවක සිසුන් සම්පුර්ණයෙන්ම නිරුවත් කොට පිරිමින්ගේ ලිංගේන්ද්රියෙහි පෙර සම ඉවත් කිරීමේ සැත්කම බොරුවට රඟ දක්වා තිබේ. මෙවැනි නිරුවත් කිරීම් ලංකාවේ වෛද්‍ය පීඨ වල සෑම වසරකම සිදු වන බව කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ ජේෂ්ඨ වෛද්යවරයෙකු අප සමග පැවසිය. වැඩි දුරටත් කරුණු දැක්වූ ඔහු 2004 වසරේදී කොළඹ වෛද්ය පීඨයේ නවක වද සමයේදී නවකයන්ට මතක ශක්තිය වැඩි කිරීමට කියමින් ජේෂ්ඨ සිසුවෙකු විසින් හස්ත ක්‍රමයෙන් මෝචනය කරන ලද ශුක්‍රානු කහට තේ වලට දමා බීමට බළ කල බව හෙළි කරයි. මෙම ශුක්‍රානු මුසු කහට තේ සිසුවියන් අප්‍රසාදයෙන් බොන විට ඔවුන් නවක වදයට ලක් කල ජේෂ්ඨ සිසුන් කොක් හඬ නගමින් සිනාසී තිබේ.(වාචික, කායික සහ ලිංගික හිංසනයෙන් සපිරි ශ්‍රී ලාංකික විශ්වවිද්‍යාල | ඩී. සුගත් රාජපක්ෂ)

රූපා රත්නසීලි මෙනෙවිය 

පේරාදෙණිය‍ විශ්වවිද්‍යාලයේ   ප්‍රකටම සහ කෘරතම ගොදුර උනේ රූපා රත්නසීලි මෙනෙවියයි. නමුත් ඇය නවක වදයේ ගොදුරක් ලෙසටයි සිසුන් සහ විශ්ව විද්‍යාල බලධාරීන් ලෝකෙට පෙන්නුවේ. නමුත් සත්‍ය ඒක නොවේ. විශාල බොරුවකින් ඇත්ත වහ ගත්තා. අද උනත් බහුතරයක් විශ්වාස කරන්නේ රූපා රත්නසීලි රැග් එකට බය වෙලා උඩින් පැන්නා කියලා. එතන උනේ රැග් එකක් නෙවෙයි ලිංගික හිංසනයක්. ඇයට හිරිහැර අතවර කරන්න ආපු ඇයගේ බැචාලා බැචිලා මේ සත්‍ය දන්නවා. නමුත් ඔවුන් අද පවා මේ ගැන වචනයක් කතා කරන්නේ නැහැ. මේ සිද්දිය දැක්ක අය ඉන්නවා මම ඒ අයගෙන් ඉල්ලීමක් කරනවා දැන්වත් මාධ්‍යට ඇවිල්ලා එදා සිදුවූ දේ පිලිබඳ සත්‍ය රටට කියන්න කියලා. නැත්නම් මේ සිද්ධියට සම්බන්ද නොවී සිද්ධිය දැකපු එහෙත් නිහඬතාවය රකින අය පවා රූපාගේ ජිවිතයට වග කියන්න ඕනේ. ඔවුනුත් අපරාධකරුවන්.  රූපා රත්නසීලි පේරාදෙණිය‍ විශ්වවිද්‍යාලයට එන්නේ 1975 වර්ෂයේ. රූපා ගේ ගම කරන්දෙණිය, මහඒදණ්ඩේ. ඇය ලැජ්ජා බය ඇතුව හැදුණු ගැමි යුවතියක්. පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ කෘෂිකර්ම පීඨයට ඇතුළු රූපාට රාමනාදන් නේවාසිකාගාරයේ නවාතැන් ලැබුණා. ඒ කාලේ පවා ලිංගික හිංසනය පේරාදෙණියේ තිබුනා. දවසක් නවක වදය කියා ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියන් පිරිසක් පෑන් අරගෙන ඇයගේ කාමරයට කඩා වැදුනා. මේ පෑන් ඔවුන් නවක සිසුවියන්ගේ යෝනි මාර්ගයට ඇතුල් කරනවා. මේ ලිංගික හිංසනයට බය වූ රූපා රත්නසීලි රාමනාදන් ශාලාවේ උඩුමහලෙන් බිමට පැන්නා. ඒ නිසා ඇයගේ කොන්ද කැඩී සදාකාලික අබ්බගාත වුණා. ඉන්පසු රූපා ජිවත් වුනේ රෝද පුටුවක. දිවි රැක ගත්තේ රෙදි වියලා. ඇයගේ තරුණ ජීවිතය පේරාදෙණිය‍ විශ්වවිද්‍යාලයේ ලිංගික හිංසක පිරිසක් නිරපරාදේ විනාශ කළා. මේ මානසික පීඩනය නිසා 1997 දී රූපා රත්නසීලි මෙනෙවිය රෝද පුටුව පිටින් ලිඳට පැනලා දිවි නසා ගත්තා. රූපා රත්නසීලිට ලිංගික හිංසන කරන්න ආපු අය අද මහාචාර්යවරියන් , සමහරු විදුහල්පතිනියන් , සමහරු ආයතන ප්‍රධානීන් , ඔවුන් අද පිරුවට වගේ ජීවිත ගත කරනවා. සදාචාරය සංස්කෘතිය ගැන පුවත් පත් වලින් ගුවන් විදුලියෙන් රූපවාහිනියෙන් කතා කරනවා. නමුත් රූපා රත්නසීලි මෙනෙවියට කරපු අපරාධයට ඔවුන්ට කවදා හෝ වන්දි ගෙවන්න සිදුවෙනවා. මේ අපරාදය ඔවුන්ට නැතිනම් ඔවුන්ගේ දරුවන්ට හෝ සහගහවී.

ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාලවල ලිංගික අසහනය හරියට තියනවා. මේ විශ්ව විද්‍යාල අර්බුධ වල මූලය තියෙන්නේ මේ ලිංගික අසහනය තුල. මේක ආණ්ඩුවටවත් උප කුලපතිටවත් , උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිටවත් තේරෙන්නේ නැහැ. බරවා පයට වගේ වෙන ප්‍රතිකර්ම කරනවා. මේ ලිංගික අසහනය වැඩි කලා පීඨ වල තමයි. කලා පීඨ වල ඉගන ගන්නේ සාහිත්‍ය වගේ සිත නිවන විෂයන්. ඒත් ළමයි ඒ විෂයන් හදාරලා නිවීමක් ලබලා නැහැ. (පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ අදිසි විපරිණාමය | ඩී. සුගත් රාජපක්ෂ)

නවක වද සමාජවාදීන් කතා කරන්නේ යුක්තිය ගැනය.අඳින්නේ රතු කමිසය.විරෝධතා දැක්වීම එකය. නවක සිසුන්ට වද දීම දෙකය.ඉගනීමට තුන්වන තැනය  මේ ටික ලියන්නට සිතුනේ කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාරයවරු දෙවන තුන්වන සහ හතරවන වසරවල සිසුන්ට අද සිට නැවත තීරණයක් ගන්නා තුරු ඉගැන්වීම නතර කිරීමට තීරණයක් ගෙන තිබෙන නිසාය.එයට හේතුව වී තිබෙන්නේ නොනවත්වාම නවක සිසුන්ට වද දීමත් නවක වදය නැවත්වීමට උත්සාහ කරන ආචාර්ය වරුන්ට තර්ජනය කිරීමත් නිසාය. විශ්ව විද්‍යාලවල ශිෂ්‍ය සංගමවල නායකත්වය දරන්නේ එක්කෝ පෙරටුගාමින්ය නැත්තම් ජවිපෙය.නවක සිසුන්ව තම දේශපාලන මතයන්ට නම්මවා ගැනීම මේ නවක වද දුෂ්ට ව්‍යාපෘතියේ අවසන් අරමුණය. නවක සිසුන්ට මාස කීපයක් යනතුරු ජෙෂ්ට සිසුන් නම් කරන ලද ඇඳුමක් ඇඳීමට සිදුවී තිබේ. ඉංග්‍රීසි කතා කිරීම තහනම්ය. දේශන ඇතත් නැතත් උදේ සිට හැන්දෑ වෙන තුර සරසවි භූමියෙන් පිටවීම තහනම්ය. .එම කාලය තුල ගැහැණු පිරිමි සහ භික්ෂු සිසුන්ට මුහුණදීම සිදුවන කායික සහ මානසික වද වේදනා නිමක් නැත.ඇතැම් විට එම වද දීම් අසභ්‍ය ක්‍රියා දක්වා දික්වේ. පුබුදු ජාගොඩලාට සහ, අනුර කුමාරලාට මේ නවකවදය නැවත්විය හැක. මන්ද වදකයෝ වනාහී ඔවුන්ගේ සහෝදරයෝ නිසාය. එහෙත් ඔවුන් එය නොකරන්නේ විශ්ව විද්‍යාල තුල තම අධිකාරිය පවත්වාගෙන යා හැකි එකම මග භීෂණය තුලින් වීම නිසාය. (Lanka E News)

අපගේ සරසවි සිසුන් තමන්ගේ නියම අයිතිවාසිකම් ගැන දන්නේ නැත. ඒ පිළිබඳව කිසිවෙකු ඔහුව දැනුවත්ද නොකරති. තමන්ට නවක වදයේ නාමයෙන් අසභ්‍ය වචනයෙන් බැනීමට, කුණුහරප කීමට බල කිරීමට, පුස්තකාලයට යාමට ඉඩ නොදීමට , බලහත්කාරයෙන් වියායාම වල යෙදවීමට, බල්ලෙකු සේ කකුල් හතරෙන් සිට මාළු කටු , ඉඳුල් බත් කෑමට බල කිරීමට , තමන්ගේ ඇඳුම ගැලවීමට, බලහත්කාරයෙන් පන්ති වර්ජනය කරවීමට, බලෙන් උද්ගෝෂණ වලට ගෙන යාමට කිසිම පුරවැසියෙකුට අයිතියක් නැති බවත් එවැනි දේ කිරීමට තැත් කිරීම බරපතල වරදක් බවත් බව සරසවි සිසුවාට දැනුවත් භාවයක් ලබා දිය යුතුය. එසේම නවක වදය යනු අපරාදයක් බවත් අපරාදයක් කාලවරෝධනයට යටත් නොවන නිසා තමන්ට නවක වදය දුන් පුද්ගලයට එරෙහිව තවත් වසර 5 – 10 පසුද නඩු දැමීමට හැකි වන ලෙසට නීති සංශෝදනය වීම වැදගති.නවක වදය යනු ශ්‍රී ලංකික විශ්ව විද්‍යාල වසාගත් පිළිලයකි. එම පිළිලය බොහෝ දුරට අපගේ විශ්ව විද්‍යාල විනාශ කොට අවසානය. අපගේ විශ්ව විද්‍යාල පද්දතිය තුල අධ්‍යාපනික වශයෙන් වටිනාකමක් ඇති යමක් ඉතිරිව ඇත්තේ ඉතා සුළු වශයෙනි. එම සුළු කොටස හෝ ආරක්ෂා කිරීම පුරවැසියන් වන අප සැමගේ යුතුකමකි.(වාචික, කායික සහ ලිංගික හිංසනයෙන් සපිරි ශ්‍රී ලාංකික විශ්වවිද්‍යාල | ඩී. සුගත් රාජපක්ෂ)

නොහැකියාව ඔප්පු වෙනවා…

විදුලි අර්බුදයට මීට වඩා අවබෝධයකින් මුහුණ දිය යුතු බවත්, එහිදී එක් එක් පුද්ගලයින්ට හෝ පාර්ශවයන්ට චෝදනා කිරීමෙන් පළක් නොවන බවත්, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පවසයි.

One could see some similarities in billionaire-businessman Donald Trump’s ascendency to the front-runner position in the nation-wide primary elections to secure nomination to be the Republican Party presidential candidate for this November U.S. election and former Sri Lanka president Mahinda Rajapaksa’s display of his nation-wide mass base and his commanding position in his party in recent times.

Trump is on his way to grab the nomination despite short of the required 1237 delegates but way ahead of other contenders within the Republican Party; he has the backing of 40% Republican primary voters and caucus-goers to consolidate a firm position for the nomination when the party convention meets this July; this 40% includes a remarkable proportion of Americans who never voted, never went to any polling station all these years, never interested in politics nevertheless attracted to Mr. Trump’s populist message; the hierarchy of the party – the establishment section – which controls power is so disturbed that it is conspiring to deny the nomination to Trump despite he being the front runner. Sensing this scenario, Mr. Trump said that there will be riots if he is denied nomination.

What the hierarchy of the Republican Party ignores is that those who rallied around Trump is a crucial vote block in November this year to win the White House defeating the Democratic Party candidate, possibly former secretary of state Hillary Clinton.

The March 17 ‘Joint Opposition’ rally at Hyde Park in Colombo clearly manifested that a significant section of the Sri Lanka Freedom Party was behind Mahinda Rajapaksa and that the controlling authority of the party cannot ignore that reality if it wants the party to have a separate identity to survive as a formidable political force in Sri Lanka denying its perennial foe the United National Party the share of political power.

When Trump won almost a landslide at March 15 Republican Party nominating process in about ten states, he gave a very simple message: If the hierarchy of the party -who is conspiring to deny him nomination as the party presidential candidate this November – should realize that a good percentage of American who were disinterested in going to polls rallied round the party and that if they were wise enough they would keep this vast support to use against the Democratic Party to win the White House.

The Hyde Park rally gave the same message: a formidable section of the SLFP is behind Mahinda Rajapaksa with a good percentage of masses backing that section. To paraphrase Trump, if the SLFP wants to run the nation on its own in the future and succeed in local government and provincial elections it should keep this formidable (parliamentary) section within the party and hold on to the masses who support that formidable section and its leader Rajapaksa preventing a break-up of the party to ensure minority rule of the United National Party.

This is the reality both in the United States and Sri Lanka. Both Trump and Rajapaksa are populists attracted to vast section of the masses of the people.

Before coming to the Mahinda Rajapaksa factor, let’s investigate the Donald Trump factor.

If Donald Trump does not win enough delegates to clinch the Republican nomination before the party meets this summer, it might produce something millions of Americans have never seen: a contested convention.

This could be a real mess, said Richard Berg-Andersson, researcher for The Green Papers, which studies the nominating process.

Trump, the New York billionaire businessman, as of today, has 673 delegates, and needs 564 more to be nominated. The only candidate with a reasonable chance of catching up is Sen. Ted Cruz, R-Texas, who has 411 and needs 826. Gov. John Kasich of Ohio has 143.

The last time a major-party candidate entered a convention without a majority was in 1976, when President Gerald Ford had to convince blocs of uncommitted delegates to back him over challenger Ronald Reagan. The last time a convention went beyond one ballot was in 1952, when Democrats chose Adlai Stevenson on the third ballot.
Republican delegates are awarded by each state, usually based on primary or caucus votes. In some states, delegates are elected directly, while in others candidates choose delegates.

On the first ballot at the July Republican convention, virtually all the delegates must vote for their candidates. In some states, however, they are not bound. The rules loosen on a second ballot. Most of the delegates, but not all, can vote for anyone they want. On a third ballot, almost all the delegates are free. This is called a contested convention.

In the case of delegates won by dropped-out candidates: Those candidates cannot control their already won delegates as they are not in the race for nomination. They can only recommend.

What kind of maneuvering is likely before the convention? The convention Rules Committee is important. It usually meets a few days before the convention opens, and it has one man and one woman from each state (50 in all) and six territories or other jurisdictions. It can decide, among other things, what it takes to get one’s name placed in nomination, meaning the name is eligible for votes in the full convention. The party hierarchy – which does not favor the nomination of Donald Trump – has lot of influence in this committee.

If Trump is close to 1,237, is a contested convention likely?

That’s still to be determined,” said veteran GOP legal strategist Ben Ginsberg, but you have to pay attention to the (idea) of a contested convention.”

There is a strong move in the Republican Party hierarchy to deny nomination to Donald Trump.

The problem for the stop-Trump (similar to stop Rajapaksa campaign by SLFP hierarchy) forces would not only be alienating Trump and his supporters, but also doing exactly what voters have railed against all year: insiders controlling the presidential selection process. The question is: Will the party leaders ignore the wishes of the primary and caucus voters who overwhelmingly supported Trump all these months in more than twenty states? Will the party ignore the most important fact that Trump brought in millions of undecided voters to the Republican ranks that will help win the White House this November? It reflected 35-40% of the vote block in the Republican Party.

Unbound Delegates Could Hold Key to Stopping Trump at Convention: Political parties, not voters, choose their presidential nominees, a Republican convention rules member told CNBC, a day – last Tuesday March 15 – after Republican front-runner Donald Trump rolled up more big primary victories.

“The media has created the perception that the voters choose the nomination. That’s the conflict here,” Curly Haugland, an unbound Republican delegate from North Dakota, told CNBC’s “Squawk Box” the day after the Trump landslide. He even questioned why primaries and caucuses are held.

Haugland is one of 112 Republican delegates who are not required to cast their support for any one candidate because their states and territories don’t hold primaries or caucuses.

Even with Trump’s huge projected delegate haul in four state primaries March 15, the odds are increasing the billionaire businessman may not ultimately get the 1,237 delegates needed to claim the Republican nomination before the convention.

This could lead to a brokered convention, in which unbound delegates, like Haugland, could play a significant swing role on the first ballot to choose a nominee.

Most delegates bound by their state’s primary or caucus results are only committed on the first ballot. If subsequent ballots are needed, virtually all of the delegates can vote any way they want, said Gary Emineth, another unbound delegate from North Dakota.

The ultimate result of the 2016 presidential election could yet rest on the likes of Erling Curly” Haugland, a businessman from Bismarck, North Dakota, who will be one of the 2,472 delegates to the Republican party convention in July. And he isn’t saying what he’ll do.

I wouldn’t know until the day of the first ballot [at the July convention in Cleveland, Ohio] because a lot can happen between now and then,” he said.

With the Republican party in uproar over the runaway primary lead of billionaire property mogul Donald Trump, the role of convention delegates could be crucial in deciding who faces Hillary Clinton, the likely Democratic nominee.

Then there are Super Delegates who control the party hierarchy in Washington and state party branches who have unfavorable opinion about Donanld Trump despite his winning streak across America in Republican nominating process.

Let’s turn to The Rajapaksa Factor.

A formidable section of the SLFP opposes being an appendage of the UNP. Mahinda Rajapaksa leads that section and close to fifty SLFP-elected parliamentarians support that view. Rajapaksa built the mass base for the party in late 1980s. The Long March (Pada Yatra), Mothers’ Front, Jana Ghosha (a Latin America style protest by consumers using kitchen utensils to make sounds from their dwellings) to get the SLFP out of the ‘Great Hibernation’ during the long UNP rule. It paved the way for Chandrika Kumaratunga to win the Western Provincial Council and subsequently the presidency. This mass base built during that period led the SLFP to govern until its defeat in January 2015.

The hierarchy of the SLFP, which has coalesced with the UNP, seems to have ignored this vital factor giving fodder to someone to write a theses titled ‘Identifying Stupidity’.

The same scenario is seen in the United States the Republican hierarchy scheming to deny Donald Trump party nomination for November presidential election alienating millions brought into the party by Trump.
The SLFP was inaugurated as a distinct force ‘free’ of the right and the left. My father, one of the initial pioneers with T.B. Illangaratna and H. Sri Nissanka, Q.C. (Kurunegala Independent-Socialist parliamentarian) with many others who took the initiative to form the SLFP told me, and later confirmed to me by Mr. Illangaratne, how the party was formed.

Soon after S.W.R.D. Bandaranaike left the UNP in July 1951, the Socialist Front of the Central Province led by Mr. Nissanka – whose joint secretaries were Mr. Ilangaratna and my father (D.W.de S. Gamage) – convened a meeting in Kandy at the residence of T.B.S. Godamunne (owner of Sithumina Book Shop) to have talks of starting a national political party attended by Bandaranaike. After several meetings it was decided to inaugurate the party on 2 September 1951 at Town Hall, Colombo.

The most interesting development was – told by my father and confirmed by Illangaratne – the manner in which the party was named, the color and the symbol.

When several proposed many names to the party, Mr. Bandaranaike explained that the new party should be ‘free’ from the right (UNP) and the left (CP/LSSP). Hence the party name Sri Lanka Freedom Party. When the issue of the symbol arose, Bandaranaike persuaded that the party should use ‘Lord Buddha’s Hand’ as the symbol. The color of the party: Mr. Bandaranaike suggested Blue as the nation is under the protection of Lord Vishnu whose color was Blue.

The section of the party gathered at Hyde Park for the Joint Opposition Rally wanted this identity intact to forge the SLFP ‘free’ of the Right (UNP) and the Ultra Left but a cohabitation with the moderate left.

The similarity here is that the hierarchy of the Republican Party seems to have ignored that Trump brought millions to his party with his populist call and that the hierarchy of the SLFP – which is in cohabitation with the right-wing UNP – seems to be ignorant the mass base Mahinda Rajapaksa has built over the decades and that a fair section of its parliamentarians have coalesced with that section of the masses. This segment is most important for the SLFP to re-gain the authoritative position in the country as much as the Republican Party needs the Trump millions to win the White House this November.

– Asian Tribune –

Shenali D Waduge

What does a political party do when it doesn’t have the support of the majority populace and those that voted for them begin to realize their mistake and resolve not to repeat it and the only way to stay in power is to change the constitution without going for an election? Answer is simple, follow the uncle. JR Jayawardena knew his popularity had waned. He was not ready to go for an election but he wanted UNP to remain in power. His solution was to first deny Sirimavo Bandaranaike her civic rights thus removing her from contesting elections, declare state of emergency claiming SLFP were trying assassinate him (incidentally it was Ranil Wickremasinghe – Min of Education who made reference to a ‘naxalite plot’ on 28^th October 1982 the same day undated resignation letters of MPs were given) and then held an illegal referendum to extend parliament and thus remain in power. Are we likely to see the same being repeated 35 years later?

The 1982 referendum goes down in history as an affront to democracy held under state of emergency.

J.R.Jayewardene taking oaths as the first Executive President of Sri Lanka before Chief Justice Neville Samarakoon whom he impeached in 1984

1982 National Referendum

• Held on 22 December 1982
• The People were asked if they wished to extend the life of Parliament by 6years.
• It was the country’s 1^st referendum
• President JR Jayawardena was elected as President in October 1982. He obtained 52%. At the 1977 general elections UNP won a landslide victory obtaining 140 of the 168 seats. SLFP won only 8 seats while TULF won 18 seats. UNP used their majority in parliament to create a new constitution (now they need only to buy some MPs and it’s a piece of cake) The new title of Executive President was created. JRJ introduced proportional representation to elect 225 MPs. JRJ became President in 1978 promising a pro-western foreign policy/economic development and free enterprise (just what nephew is doing). Parliament was to expire in August 1983. Jayawardena knew his party would lose if general elections were held. His answer was to propose a referendum. His excuse was that he needed the existing parliament to complete the programs in progress (you can bet that these will be the very reasons soon to be used)
• Opposition declared JR a dictator – that didn’t stop the ‘dictator’
• The referendum asked a simple ‘yes’ or ‘no’ from voters to extend the life of parliament.
• 54% voted in favour of extending Parliament.
• The civic rights of the world’s first Prime Minister Mrs. Sirimavo Bandaranaike was removed in 1980 on charges of abuse of power automatically denying her right to contest forcing the SLFP to field little-known Hector Kobbekaduwa as SLFP’s candidate. Repetition scenario cannot be ruled out.

Setting the background for the National Referendum

Having removed the civic rights of his main contender JRJ had omitted his opposition.

JR did not wish to hold elections but he was ready to hold a referendum thereby extending the term of parliament. This was when the notion of rigging elections emerged. The JRJ Government presented the 4^th amendment to the constitution which the Supreme Court held as constitutional. The Bill thereafter went to Parliament on 5 Nov 1982, entire UNP voted in favor as did 2 members of the SLFP – Maithripala Senanayake (not Sirisena) and Halim Ishak. TULF abstained from voting. Only Lakshman Jayakody, Anura Bandaranaike, Ananda Dassanayake of the SLFP and Sarath Muttetuwegama of the Communist Party voted against the Bill. A gazette notification was issued on 14 Nov 1982. The then election commissioner was Chandrananda de Silva.

The question asked for the national referendum was

Do you approve the Bill entitled the Fourth Amendment to the Constitution published in Gazette Extraordinary No 218/23 of November 13, 1982, which provides inter alia that unless sooner dissolved the First parliament shall continue until August 4, 1989, and no longer and shall thereupon stand dissolved”

VOTERS HAD TO SAY YES OR NO

Anyone voting YES had to cast their vote against the Lamp

Anyone voting NO had to cast their vote against the Pot

Next he came up with the claim of a conspiracy by the SLFP to assassinate him (the same was done by nephew in 2002 which led to the Millennium City raid and the LTTE killing of intelligence officers). Then JRJ imposed state of emergency. The December referendum turned out to be the first vote in Sri Lanka under state of emergency.

The Opposition were joined by the Tamil parties to defeat the referendum (an unlikely scenario now) JRJ’s argument was that ‘undemocratic measures’ had to be taken in the larger interest of the nation! What a nice excuse.

If today’s the Prime Minister calls people riri yaka and other such unparliamentary names JRJ did the same then.

The joint opposition has made a calculated mistake in unanimously voting to turn parliament into a constitutional assembly when none of the MPs can be trusted. It is a piece of cake for Ranil to entice these selfish MPs to accept portfolios in exchange for agreeing to a new constitution that would enable UNP to remain in power. The losers are the common people!

The possibility of another great betrayal is looming before us. As things stand it is very clear that those pushing for a new constitution and those tasked to draft the new constitution are all those that chanted the war was unwinnable, that LTTE was a ‘partner’ and people who have had direct links to LTTE and LTTE fronts and those pushing an ideology that is against the framework of Sri Lanka’s historical identity.

All those now working on framing a new constitution are trying to pick bits of legislation copying from other constitutions totally ignoring that the fundamental need is to ensure that the identity of Sri Lanka and what the country stood for historically is all that needs to be included with a set of laws and regulations applicable to all and punitive actions for those aiming to divide the nation or its people.

We do not need to go copying other constitutions and plug their’s into ours. Obviously those tasked to draft the constitution are oblivious or do not wish to take stock of how Kosovo constitution or the new Nepal constitution was drafted – primarily to fulfill the wishes of foreign investors and their interests.

Are the bunch of people preparing the constitution attempting to fulfil this same objective? None of them have once said that the historical identity of the country needs to be solidified through the constitution. They are all chanting liberal and foreign notions only because their feet are not grounded in what the nation needs or what the people want. We cannot have a constitution that is agreeable to everyone but the people living in this country.

There is always the likelihood that those drafting the constitution will most probably take flight when they have ensured the country has been ruined and their job is done. A constitution is no joke and it is no experiment. It is nothing that looks great on paper but ridiculous in practice. With the current manner opposition are being intimidated, arrested and treated via all organs of state apparatus what will the outcome be if the Government becomes the ‘constitutional court’? What we are watching is the making and legalizing of dictatorship. The minorities must also realize and be questioned on how far they have played a role in nation building. Apart from a handful of minority all others have been eternal complainers only. There is something called give and take. People cannot simply always ask and give nothing in return.

The 17^th March joint opposition rally will certainly be a turning point for Western policy thinkers. They are too smart not to know that none of their plans can be achieved on paper if it does not have the backing of the public. No investor wants to set up shop in a climate of unrest and public dissent. In such a scenario the West never keeps eggs in one basket. They are obviously going to spring some surprises. Uprisings are seen as opportunities – we saw how foreign funded rebel movements ended up killing scores of Sinhala Buddhist youth in the 1970s, 1980s and 30 years of conflict saw 30,000 Sinhalese pay the supreme sacrifice while a similar number now lie injured for life. Most likely we are going to see another repetition where the aim would be to bump off another lot of Sinhala Buddhists. The joint opposition must be tuned into this. The joint opposition must be sincere and not play to the gallery to keep itself relevant. It must be the voice of the people if it wants to remain in contention to return to power.

Election violence / Election rigging

• The first instance of election violence was in 1973 at the Dedigama by-election following the demise of Dudley Senanayake (UNP)
• Political thuggery was seen in 1981 during the Jaffna DDC elections – Senior UNP MPs sent to rig the polls. Jaffna library burnt to the ground.
• Thereafter it was state sponsored thuggery, hooliganism and lawlessness mafia style.
• 1982 referendum – UNP MPs resorted to impersonations, intimidation of election officials, open stuffing of ballot boxes. (Attanayagalle was won by UNP by over 67% votes polled!)
• Treatment of strikers – JRJ came to create a ‘righteous society’ (Dharmishta samajaya) from 2015 to 2016 the mantra is good governance (yahapalana), sanhindiyawa and viniwida! Free market society was the norm of JRJ, nephew follows same theory. Unable to bear the rise of prices the working class demanded just Rs.10 per day and an allowance of Rs.5. It was in July 1980 some 400,000 state and private sector employees staged pickets opposite their workplaces. July salaries were suspended. All trade union offices in state owned buildings were closed/sealed. 40,356 workers lost their jobs.
• Attacks on prisoners by UNP – massacre of 53 Tamil political prisoners in Welikade Jail was among the most dastardly crimes committed during the July 1983 violence
• Politicians carried fire arms to polling stations (Ladies College)
• Chandrika Bandranaike’s rule saw Wayamba PC election of 1994 as one of the most horrific with flagrant violation of electoral process. UNP women were stripped naked and paraded. No action was taken against the perpetrators.
• Attacks on judiciary/judges under UNP – JR had houses of judges stoned. Another example of democracy denied was the enactment of the Special Presidential Commissions of Inquiry Act 7 of 1978 by JRJ appointing a SPC consisting of 2 Supreme Court Judges (Justices Weeraratne and Sharvananda)  and 1 judge (K C de Alwis) from the lower rungs of the judiciary. Many have forgotten how JRJ reconstructed the Supreme Court by sending 12 senior serving Judges home.
• Scandals against CBK – Galle Habor issue, Thawakkal, Southern Development Authority, Air Lanka privatization, manipulations in procurement for defense, Channel 9, she also collected files on judges to hold as a sword of damocles over them and  appointed friends for political expediency

https://www.youtube.com/watch?v=4hyu07KZEjs

JVP leader Rohana Wijeweera’s rare speech against J.R.Jayewardene’s 1982 referendum

Some memorable quotes :

• UPFA member Wijedasa Rajapaksa addressing Parliament on Saturday during the debate of the Justice Ministry votes said the UNP had no right to speak about the independence of the judiciary when their former leader J. R. Jayawardene had justified the stoning of judges houses when judges gave a decision in courts that embarrassed his government. On that occasion the UNP leader had said those who stoned the houses of the judges were exercising the democratic right to protest. (Now the same Wijedasa is the Justice Minister in UNP)

Much of Sri Lanka’s ills have arisen from the open economy (corruption, rich-poor divide, illicit ventures that are quick money making schemes for only a handful while leaving most as victims, business of prostitution, gambling etc). Nephew is very keen to continue and now we have a new entity in the form of military intervention, corporate intervention and oligarchy all of which are sweet music to the UNP who from post-1977 period has shown its loyalty only to a handful of greens.

It is very clear that the country has lost much of what it gained if we are to remove propaganda and smear slogans and stick to statistics and what we can physically see. The current journey will bring detrimental results for the nation.

 Shenali D Waduge

By M.L.Wickramasinghe

Many people felt sad and forlorn when they heard that Ven. Uduwe Dhammaloka Thero was arrested and remanded. As lay ‘prthagjana’ people it probably is natural to feel helpless and forlorn, and perhaps even angry. The reason for this dejection and anger was the general feeling among many Sri Lankans – even cutting across the political divide – that ‘what’ was done to ‘Ape Hamuduruwo’ and especially ‘how’ it was done was unfair. Many friends and associates had similar feelings.  But the helplessness and anger disappeared when people saw on television the dignified way in which venerable Uduwe Dhammaloka Thero acted and absorbed the pressure in the whole episode. The Government must be grateful to Ven. Uduwe Dhammaloka who by his dignified response deflected the anger of the people away from the Government.

Ven. Uduwe Dhammaloka’s dignified response deflected the anger of the people

However, though, there was a minority who ‘wallowed in mud of happiness’ in the discomfort which they themselves thought that the Thero was subjected to. It is time that the Government takes cognizance of the general perception of the majority of the Sri Lankan people that the way the Government has been handling recent issues pertaining to Buddhist monks has not been  ‘fair’. The majority of Sri Lankans perceive these acts as knowingly or unknowingly leading to the inhibition of  the legitimate and the time –tested role of the Sangha– the role of the ‘Muradevatha’  or the ‘guardian deities’ of the Country  and the Nation. From time immemorial Buddhist Monks have spoken and acted when issues pertaining to the detriment of the Country or to national interest have arisen. This historical role has to be facilitated by all citizens, including the leaders; not curtailed.

Uduwe Hamuduruwo, in this episode, was a personification of dignity, serenity, and selflessness. The monk was clearly unperturbed. People immediately and instinctively felt utmost respect and reverence for Uduwe Hamuduruwo. How Uduwe Hamuduruwo faced this situation reminded me of a stanza in the ‘Dhammapada’  which I learnt in the University. If there ever was a situation where I could apply the content of this stanza practically to a life situation –this was it.

Selo Yatha Ekaghano- Vathena na Sameerathi

Evam Ninda Pasansasu-Na Samijjanthi Panditha”

Dr. E.W. Adhikaram in the booklet titled ‘Dhammapada- English Translation’ of 1954, renders the Pali stanza into English as follows:  As a solid rock is not shaken by the wind-even so are the wise men- unshaken in praise and blame”

Adversity is part and parcel of human life. Even Lord Buddha was troubled by nature as well as by undiscerning persons. Once Lord Buddha was invited by a Brahmin to spend the rain retreat in an area called Veranjana. However, there was an unprecedented drought and the Brahmin hard put to find food even for his family, forgot that he had invited the Buddha to his village. The Buddha and the disciples had to subsist on a coarse grain called Yava rice usually used to feed horses. And then there was Cousin Devadatta Thero who troubled the Buddha as and when possible, of course with negligible results to Lord Buddha but with stark results for Devadatta himself. The Chief disciple Arahant Mugalan was set upon by thieves when travelling through a forest. So adversity, attack and humiliation are integral to life. However, the way Uduwe Hamuduruwo faced adversity with courage, dignity, and self assurance  springing through an inner conviction of righteousness and a deep understanding of Buddha Dhamma was elevating and noble.

It is now time for the Administration to attempt to develop ‘wisdom’ to discern or prioritize those elements that are vitally important to ensure ethics, good governance and economic development from those that are of peripheral concern. For example compare the act of feeding an abandoned baby elephant left in the temple premises with acts of raping forests that drive out elephants from their natural habitats. These dastardly acts lead to intensification of the so called ‘elephant- human conflict’, with disastrous consequences both for peoples’ lives and livelihoods as well as for the life of elephants. The former is compassionate and constructive while the latter is repugnant and destructive.

Lord Buddha again illustrated the importance of judging the ‘useful and the essential things’ from the ‘inappropriate and non-essential things’. Beings with incorrect concepts, the Buddha said, cannot discern the essential from the unessential. Dr. Adhikaram translates the 11^th stanza in the Yamaka Vagga of Dhammapada as follows:  Viewing the non-essential as the essential and the essential as the non-essential they, nourished on false thinking, do not arrive at the essential.” May the leaders gain insights to filter the essential issues from the inessential, so the Country can begin to act on those essentials while not burdening it-self with the non-essentials.

නලින් ද සිල්වා

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

ලාංකීය ඉතිහාසයේ ප්‍රථමවරට කිසිදු රාජ්‍ය අනුග්‍රහයකින් තොරව කොළඹදී පැවැත්වූ දැවැන්තම ජනතා රැළිය මාර්තු 17 ඊයේ පැවැත්විණි. යුනියන් පෙදෙසේ‍ සිට දසතින් බැලූ විට ඔසුසල දක්වාද, ටී. බී ජයා මාවත දක්වාද, වොක්ෂෝල් වීදියද එකම හිස් ගොඩක් විය. එමෙන්ම මෑත ඉතිහාසයේ විපක්ෂය මගින් සංවිධානය කරන ලද රටේ ඕනෑම තැනක පැවති උද්යෝගිමත් සහ ජවසම්පන්න රැළියද එය විය. මෙයට පෙර විපක්ෂය සංවිධානයකල උද්යෝගිමත් රැස්වීමක් ලෙස විපක්ෂයේ පක්ෂ 5ක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, සමසමාජය, නව සමසමාජය සහ බාල තම්පෝගේ මාක්ස්වාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 1979 අගෝස්තු මස හයිඩ් පිටියේදී එජාප ආණ්ඩු‍වේ ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනතට එරෙහිව පැවැත්වූ ජන රැළියද හැදින්විය හැකිය. එම රැස්වීමේ එදා මුලසුන දැරුවේ ජවිපෙ උපතිස්ස ගමනායක වන අතර එම ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ කථිකයන් වූයේ රෝහණ විජේවීර, පීටර් කේනමන්, වාසුදේව නානායක්කාර , අතාවුද සහ බාල තම්පෝය.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු 54කින් සමන්විත ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ මෙහෙයවීමෙන් ඊයේ පැවති රැස්වීම වැදගත් වූයේ 21වැනි සියවසේ ස්වාධීන රාජ්‍යයන්ගේ පැවත්ම සහ ශ්‍රී ලංකාව මුහුණදෙන වර්තමාන අභියෝග සමඟ සැසඳවීමෙනි. එදා 1951දී හඬක් නොමැති ජනතාවට නායකත්වය දුන් අධිරාජ්‍යවාදි බටහිරට ගැති එක්සත් ජාතික පක්ෂයට(එජාප) එරෙහිව එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායකයන් සමඟ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය(ශ්‍රිලනිප) ගොඩනැගීමට සහායවූ ඩී.ඒ රාජපක්ෂයන්ට තිබූ එඩිතරභාවය ආදර්ශයට ගනිමින් මෙදා ඔහුගේ පුත් මහින්ද රාජපක්ෂ හඬක් නැති ජනතාවට හඬක්වීමට සැබෑ ශ්‍රිලනිප පාක්ෂිකයින් වෙනුවෙන් සටන් වැදීමට පෙරමුණ ගැනීම ඓතිහාසික සංසිද්ධියකි. මව්බිමේ නාමයෙන් පොදු සතුරාවූ එජාපය පැරදවීමට සැබෑ ශ්‍රිලනිප පාක්ෂිකයින් වෙනුවෙන් එජාප විරෝධීන්ට ඔහු ඊයේ විවෘතව ආරාධනා කළේය.

එජාපයට සහ එජාප ගැති පිරිස් විසින් වර්තමානයේ ප්‍රාණ ඇපයට ගෙන සිටින ඩාර්ලි පාරේ නෛතික ශ්‍රිලනිපයට විකල්පයක් ලෙස සැබෑ ශ්‍රිලනිප පාක්ෂිකයින්ගේ මෙහෙයවීමෙන් ගොඩනැගී ඇති බලවේගය නව උපතකට විදුලන කාලය පැමිණ ඇති බව ඊයේ සපථ ක‍ළහ. නෛතික ශ්‍රිලනිපයේ වර්තමාන නායකත්වය පළමුව ව්‍යවස්ථා විරෝධීවද, දෙවනුව එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ අගමැති අපේක්ෂක මහින්ද රාජපක්ෂ කුමන්ත්‍රණකාරී ලෙසද(මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය වනවා වනවාමයි දෙවරක් ජාතිය අමතා පැවසීමෙන්ද, ශ්‍රිලනිප සහ සන්ධානයේ ප්‍රධාන ලේකම්වරුන් මැතිවරණයට තෙදිනක් ආසන්නව ඉවත්කර වෙනත් දෙදෙනෙකු එම තනතුරු සඳහා පත්කිරීම වැනිදෑ) පරාජය කරමින් එජාප අගමැතිවරයෙක් පත්කර ගත්තේය.

තෙවනුව සන්ධානයේ සැබෑ මහජන නියෝජිතයින්වන ආණ්ඩුවට එරෙහි මන්ත්‍රීවරුන් 54දෙනෙකුගෙන් යුත් ඒකාබද්ධ විපක්ෂ කණ්ඩායම පාර්ලිමේන්තුවේ නිල ප්‍රධාන විපක්ෂය ලෙස සදාචාර විරෝධිවද කපා දමමින් මන්ත්‍රීවරුන් 16කින් යුත් ද්‍රවිඩ සන්ධානය ප්‍රධාන විපක්ෂය ලෙස කථානායකවරයා පිළිගත් අතර කථානායක පත්කල එම විපක්ෂනායකවරයා මන්ත්‍රීවරුන් 6 දෙනෙක් ගෙන් යුත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායකවරයා ලෙස පත්කර ගත්තේය. කතානායක පත්කල ආණ්ඩු‍වේම ජාතික විධායක සභාවේ පළුවක්වූ විපක්ෂනායකවරයාගේ පක්ෂය ආණ්ඩුවේ ජනතා විරෝධී අයවැයටද පක්ෂව ඡන්දය දුන්නේය. මේ අනුව දැන් පාර්ලිමේන්තුවේ නිල විපක්ෂය ජනතාවගේ සැබෑ ආණ්ඩු විරෝධී විපක්ෂය නොවේ. මෙම ව්‍යාජ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී හවුලට එරෙහිව ආණ්ඩු විරෝධී විපක්ෂයවන ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මගින් යළි 1956 විප්ලවයක් බිහිකල යුතු බව ඊයේ රැස්වීමට පැමිණි  ජනකාය පසක් කළහ.

හයිඩ් පිටියේදී ඊයේ සිදුවූයේ ගම නගරය වටලෑමකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවගෙන් සියයට 75ක් ග්‍රාමීයව ජීවත්වන අතර එහි සැබෑ දේශපාලන නායකයා වන්නේ ගමේ පළාත් පාලන මන්ත්‍රීවරයාය. ශ්‍රිලනිපයේ අවසානවරට සිටි සහ සිටින පළාත් පාලන මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් සියයට 90කටත් වඩා සැබෑ ශ්‍රිලනිප පාක්ෂිකයන් වශයෙන් දැන් එළිපිටම මහින්ද රාජපක්ෂ සිය ජාතිකවාදී නායකයා ලෙස පිළිගෙන සිටී. ඩාර්ලි පාරේ ශ්‍රිලනිප මූලස්ථානය හෝ මැතිවරණ කොමසාරිස් පිළිගත් ශ්‍රිලනිප පක්ෂය සහ ලාංජන තවදුරටත් ඔවුනගේ සිත්තුළ හුදු නාමමාත්‍රික පුවරු පමණි. සරලව කිවහොත් ලාංකීය මොඩලය අනුව ගමේ දේශපාලනය හඳුනාගත් සැබෑ ශ්‍රිලනිපයක් විනා එජාපය සමඟ එකගෙයි කන අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ ප්‍රතිගාමිත්වය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බෝඩ් ලෑලි ශ්‍රිලනිපයක් කිසිවෙකුට අවැසි නැත. එවැනි නිවට පසුගාමී චින්තනය මත සිදුවන්නේ රාජ්‍ය මුද්‍රණ සංස්ථාවේ ඉකුත් සතියේ සිදුවූවාක් මෙන් ජාතික සේවක සංගමයේ මැර ප්‍රහාරයට ශ්‍රිලනිප නිදහස් සේවක සංගමයේ සභාපතිවරයා ගොදුරුවීම වැනි සිදුවීම්ය.

ශ්‍රිලනිපය යනු කාලයේ තාලයට හැඩගැසුණු දේශපාලන සම්ප්‍රදායකි. එය යටත් විජිත යුගයේ දේශපාලනයේ සිට ජනසම්මතවාදය දක්වා ගලායන නොනවතින දහරාවකි. එම මොඩලය විප්ලවවාදි එකක් නොවේ. එමෙන්ම කොම්ප්‍රදෝරු ධනේෂ්වර එකක්ද නොවේ. එය බහුතර ජනතාවගේ හදගැස්ම මැනවින් හඳුනාගත් මැද මාවතේ දේශපාලන ප්‍රවාහයකි. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් එම ලාංකේය සැබෑ ශ්‍රිලනිප දේශපාලන ‍මොඩලය නියෝජනය කරන අතර ඔවුන්ගේ අක්මුල් අකා මකා දමා නෛතික ශ්‍රිලනිපයට කිසිදු ඉදිරි මැතිවරණයකින් ජයගත නොහැක. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සමඟ ගනුදෙනු කරන සන්ධානයේ සිටින ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රීවරුන් ඉවත්කර නෛතික ශ්‍රිලනිපයට ඉදිරි මැතිවරණ වලින් ජයගත හැකියැයි යමෙකු පවසන්නේනම් එය බලහත්කාරයෙන් ගැහැණියක ගැබ්ගැන්වී යැයි උපන්ගෙයි නපුංසකයෙකු කරන කථාවටත් වඩා හාස්‍යජනකය.

ආණ්ඩුව විසින් විපක්ෂයට එරෙහිව පවත්වන ලද උද්ඝෝෂණයක් ඉකුත් මාර්තු 15 අඟහරුවාදා නිමාවිය. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ නායක දිනේෂ් ගුණවර්ධන පවසන පරිදි හයිඩ් පාර්ක් පිටියේ එජාප රැස්වීම නොපවත්වා පුරහල හන්දියේදී එය පැවැත්වූයේ සෙනඟ මදි නිසාය. හයිඩ් පිටියට ආවානම් ඇතුලට එන්නේ රැස්වීමට ආ අය පමණි. පුරහලේ දහවල් 2ක පමණ වන විට දහස් ගණනක් සැරිසරති. මහා ඉස්පිරිතා‍ලයේ ලෙඩ්ඩු බලා එන අයද, පාසැල් හැරී එන ගුරුන් සහ දෙමාපියන්ද, වාහන තදබදයෙන් බැට කන නිසා එම ප්‍රදේශ පසු කරමින් පයින් යන අයද ඒ අතර වේ. මෝලම් පාරට නට නටා පෙළපාලියේ යන අය දෙන විනෝදය බලාගැනීමටද ඇතැමුන් රොක්වෙති. තරුණ අපිට ඇයි බාධා කියා පුවරුවක් ඔසවාගෙන යන්නේ 70 හැවිරිදි ආච්චි අම්මා කෙනෙකි. එය සල්ලි දීලාද ගන්න බැරි විනෝද සමයකි. අරගලය එකතැනකය. මිනිසුන් තවතැනකය. විසිල් ඇත. බල්ටි නැත. අජිනමොටෝ අපිට මොකෝ කියන්නාක් මෙන් තරුණ සේවා සභාවට අයත් සෑම දිස්ත්‍රික්කයකම යෞවන සමාජවලින් 1500 බැගින් සහභාගි කරවාගැනීමට කටයුතු යොදා තිබිණි. රැකියා දශ ලක්ෂයේ වැඩ පිළිවෙල කැරට් අලයක් සේ ඔවුන්ට දිගුවිය. සටන් පාඨය වූයේ අලුත් ලංකාවට ඉඩ දෙනු යන්නයි. අලුත් ලංකාව යනු ඉන්දියාවේ මීලඟ ප්‍රාන්ත්‍රයද? එක්ටා ගිවිසුමෙන් ලංකාවට රැකියා දශලක්ෂයක් තබා තිබෙන රැකියාද ඩවුන්ද පල්ලම්ය. තිබෙනවායැයි කියන සංවර්ධනය රටට නොපෙනෙන පෙළපාලිකරුවන්ට පෙනෙන සීතාම්බර සංවර්ධනයකි.

එජාප පෙලපාලියට පොලිස් ආරක්ෂාවය. අන්තරේ පෙලපාලියට කඳුළු ගෑස් සහ ජල ප්‍රහාරය. එකම රටේ නීති දෙකකි. සරසවි සිසුන්ට මාසයකටම දවසක් කඳුළු ගෑස් සහ ජල ප්‍රහාර වලින් පිදුම් ලැබීමට අවාසනාවන්තයින්ය.  මෙය විරුවා මරුවා කරවන යුගයකි. සැම පොලිස් ස්ථානයකම බුද්ධි අංශ ඉදිරියේදී විවෘත වන්නේ මේ සරසවි සිසු සටන්කාමීන් ඉඹලා පිළිගැනීම සඳහාය. ජාතික අරමුණකින් තොරව විජාතිකයින් සතුටු කරමින් බලය රැකගැනීම වෙනුවෙන් කරන මේ දේශපාලනයේ අවසානයක ආරම්භය සිදුවන බව පැහැදිලිය.

අලුත්ම වෙනස අදුරේ අතපත ගෑමය. පාලම් බෝක්තු, වරායවල්, හයිවේ හැදී‍ම කෙසේ වෙතත් දැන් තිබුණු කරන්ට් එකක් හරිහමකට නැත. දෛනික ජිවිතයේ කොටසක් කඩා වැටිලාය.දැන් පැය හතහමාරකට විදුලිය කාලසටහනක් යට‍තේ විසන්ධි කෙරේ. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ පාලන කාලයේදී විදුලිබල සේවක වැඩවර්ජනයක් ඇති විය. විදුලිය දින කිහිපයක් ඇණ හිටියේය. කරුවල ජයසූරිය එම නමින් බෞතිස්ම වූයේද එජාප ආණ්ඩුව කාලයේ විදුලි කප්පාදුවක් හේතුවෙනි. ඉකුත් ආණ්ඩු කාලයේ වසර 9ක් පුරා එවැනි ලයිට් කැපිල්ලක් නොමැත.ඔක්කොම කුණු බේරුවල බොක්කට කිවාසේ නොහැකියාව වසාගැනීමට සියළු පව් බැර වන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ ගිණුමටය. එදා කැළණිතිස්සට කොටි ගුවනින් පහර දුන්නද පැය 4න් ලයිට් ආවේය. දැන් ඔක්කොම කරුවලේය.මේවා දවල් මිගෙල් රෑ දනියෙල් බොරු රඟපෑම්ය. ඇතැම් විදුලි ඉංජිනේරුවන්ගේ කඩාකප්පල් ක්‍රියාකාරකම් නිසා පාඩුයි කියා හෙට අනිද්දාට ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය පෞද්ගලීකරණය කලද පුදුමයක් නැත.

ඉන්දියාවට අතපාන්නට සිදුවී ඇත්තේ ඔවුන්ගෙන් ගත් ණය කොන්දේසි අනුවය. මීට පෙර ආණ්ඩුව ණය ගත්තේ චීනය සහ ජපානයෙනි. ඒවාට කොන්දේසි නැත. පොළිය අඩුය. ලෝක බැංකුව, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව මගින් ලබාදෙන ණය ඉකුත් ආණ්ඩුව ඉවත දැමුවේ ඔවුන්ගේ රාජ්‍ය සම්පත් විකිණීම, පෞද්ගලීකරණය කිරීම, රාජ්‍ය සේවය කප්පාදු කිරීම යන කොන්දේසි වලට යටත්වීමට නොහැකි බැවිනි. මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව බාරදෙන විට ණය පොලී වාරිකය රුපියල් බිලියන 436කි. ආදායම රුපියල් බිලියන 1,195කි. ආණ්ඩුව භාරදෙන විට ණය ගෙවීම් රාජ්‍ය ආදායමින් සියයට 36ක් විය. මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව භාර ගන්නා විට එම ණය ගෙවීම් රාජ්‍ය ආදයමින් සියයට 44.27ක් විය. මහ බැංකු දත්ත අනුව 2015 අවසාන වන විට මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව බලයේ සිටියේ නම් ණය ගෙවීම්වල ප්‍රතිශතය රාජ්‍ය ආදායමින් සියයට 28.24 දක්වා අඩුවනු ඇත. යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ වර්තමානයේ ණය පොලී වාරිකය සහ රාජ්‍ය ආදායම අතර අනුපාතය සියයට 45.3කි.

රටේ අපනයන ආදායම, විදේශ ආ‍යෝජන, කොටස් වෙළෙඳපොළ, ආර්ථික වර්ධනය කඩා වැටී ඇත. මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාවට දැන් වසරක් ගොස් ඇති අතර එම වසර තුළ සිදුවූ අලාභය කෝටි 12,000ටත් අධිකය. බැඳුම්කර වංචා හොරුන් තවමත් නිදැල්ලේය. වැට් බද්ද වැඩිකිරීමෙන් පමණක් ආණ්ඩුව අවම වශයෙන් රුපියල් බිලියන 10ක වාසියක් ලබා ගනී. වැට් බද්දේ බර පැටවුණේ ජනතාව මතය. ආලපාලු ආර්ථික ඔස්තාර් එදා කීවේ සන්ධාන ආණ්ඩුව ඉන්ධන වලින් රුපියල් බිලියන 40ක් ලාබයක් ගන්නා බවය. දැන් ඉන්ධන මිල එදාට වඩා සියයට 70කින් පමණ අඩුය. ඒ අනුව එම රුපියල් බිලියන 40ත් ඉතිරිය. රාජ්‍ය සේවකයින් ලක්ෂ 14කට ආසන්න අයට රුපියල් 10,000 බැගින් පඩි වැඩිකිරීමට වාර්ෂිකව වැය වන්නේ රුපියල් බිලියන 168කි. මින් රුපියල් 2,500 බැගින් සන්ධාන ආණ්ඩුව රාජ්‍ය සේවකයින් ලක්ෂ 14කට වැඩි පඩි වශයෙන් ගෙවීමට අයවැයෙන් ඒ වන විටත් වෙන්කර තිබිණි. ඇමරිකන් ඩොලරය පමණක් 148 දක්වා දැන් ඉහළ ගොස් ඇත.

ලංකාවේ ඉන්ධන වෙළෙඳපොළෙන් තුනෙන් එකක් ඇති ඉන්දියාවේ අයි.ඕ.සී සමාගම ආණ්ඩුව මෙන් ඉන්ධන මිලේ සහනය ජනතාවට නොදෙන හෙයින් දැන් වසරකට ඩොලර් මිලියන 2,500ක් උපයනු ලබයි. ඒ අනුව ඉන්දියානු අයි.ඕ.සී සමාගම ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්ධන වෙළෙඳපොලින් ඩොලර් මිලියන 1,250ක වාර්ෂික ලාභයක් දැන් උපයා ගනී. ඉන්දියානු ආණ්ඩුවෙන් නොමිලේ සේවකයින්ද සමඟ ලැබෙන වාර්ෂික ගිලන්රථ ආධාර ප්‍රධානය සඳහා වැයවන මුදලද ඩොලර් මිලියන 7.6කි. ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්ධන වෙළෙඳපොළින් වාර්ෂිකව ඩොලර් මිලියන 1,250ක ලාභයක් උපයා ගන්නා ඉන්දියාව ඇම්බියුලන්ස් ආධාරයට ඩොලර් මිලයන 7.6ක් වැයකිරීම ‍ලොසින්ජරයක් දෙනවා වාගේ පිං අතේ වැඩකි. දැන් වාර්ෂිකව රාජ්‍ය වියදමත්, විරැකියා අනුපාතයද ඉහළ ගොස්ය. සංවර්ධනය කඩාකප්පල් වී ආර්ථිකයද වඳ පීදිලාය.

රට පුරාම ඝාතන සංස්කෘතිය ඔඩු දුවමින් පවතී. දෙහිවල කවුඩානේ නිවසක සිව් දෙනෙකු පෙරේදා පුලුස්සා තිබුණේය. නියෝජ්‍ය කථානායක තිලංග සුමතිපාලගේ පුත්‍රයාට රාජකීය ක්‍රිකට් ක්‍රිකට් තරඟ කාලයේ ඇතිවූ පහරකෑමකින් රෝහල් ගතවීමටද සිදුවිය. පාතාලයේ යළි බූවල්ලෙකු ලෙසින් පැතිරෙමින් පවතී. මිනිමැරුම්ය, රටපුරා විදුලිය විසන්ධී වීම්ය. ගොවි, ධීවර, කම්කරු, ශිෂ්‍ය අරගල දසතිනි. සංවර්ධනය ඇනහිට ඇත. නොහැකියාවෙන් මව්බිම අනතුරේය. ජනතා මනස වෙනතකට යොමු කරමින් ආර්ථික කඩා වැටීම් වලින් ජයගැනීම සඳහා බදුබර සහ භාණ්ඩ සහ සේවා මිල වැඩිකිරීමට කටයුතු කරයි. තිරිගු පිටි මිල ‍කිලෝව 7.50කින් නැග්ගේය. පාන් ගෙඩිය රුපියල් 3කින් පමණ වැඩිවනු ඇත. අනිකුත් කෙටි ආහාර පානද එයට සරිලන ලෙස මිල ඉහල යනු ඇත. ආණ්ඩුව නෝ ඇක්ෂන් ටෝක් ඔන්ලිය.

හයිඩ් පිටියට ඊයේ ගැලුවේ යෝධ ජන ගඟකි. එජාප විරෝධී සකලවිධි පිරිස් එයට එක්ව සිටියහ. ඔවුහු අත්වැල් බැඳ ගත්තේ මව්බිමේ ස්වාධීන්වය පතාය. ජනතාවගේ අයිතීන් වෙනුවෙනි.  ජනතා මර්ධනයට, ගොවි සහන කප්පාදුවට, එට්කා ගිවිසුමට, ඡන්ද අයිතිය උදුරාගැනීමට, දේශපාලන පළිගැනීමට, රණවිරු දඬයමට වැනිදෑට එරෙහිවය. එය රට වෙනුවෙනි. අලුත් රටක් සඳහාය. රටට සෙවන දුන් මහා වෘක්ෂයක් කපා බිමදමා තුත්තිරි ගස්වලින් සෙවණ සෙවිය නොහැක. රටට එළිය කල මහා ආලෝකයක් නිවා දමා කනාමැදිරි එළියෙන්ද අරුනළු දැකිය නොහැක.

නෛතික ශ්‍රිලනිපයට ඒකාබද්ධ විපක්ෂය නයාට අදුකොල මෙනි. ප්‍රසන්න රණතුංග සහ දිලුම් අමුණුගම මන්ත්‍රීවරුන් ආසන සංවිධායක ධූරයෙන් ඉවත් කලද ඒ කිසිවකින් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ සිටින මන්ත්‍රීවරුන් 54 දෙනාගෙන් ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රීවරුන් 41දෙනා නිහඬකල නොහැකි බව දැන් පසක්වී ඇත. නෛතික ශ්‍රිලනිප නායකයින්ගේ තර්ජන, ගර්ජන ඒකාබද්ධ විපක්ෂය අළුයම ලූ කෙල පිඩක් සේ නොසලකා හැර ඇත. සත්‍යය නිහඬව බලාසිටී. අසත්‍යය තම වංචාව සඟවා ගැනීමට කෑ මොරදේ. යම් දෙයක අවසානය තවත් දෙයක ආරම්භය ‍වනු ඇත. රෝසා ලක්සම්බර්ග් කියු පරිදිම චලනය නොවන්නෝ තමන් බැඳ ඇති යදම් නොදකින්නෝය.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

පූජ්‍ය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් සාමාන්‍ය අපවත් වීමක් නොව ඝාතනයක් බව පූජ්‍ය උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියෝ පවසති.

නව ආණ්ඩුවට විරුද්ද වේගෙන එද්දී මෙසේ ඝාතනය වූයේ යයි ධම්මාලෝක හිමියන් කියා සිටියේ ඊයේ දිනයේ අධිකරනයේ පෙනී සිටීමෙන් අනතුරුව මාධ්‍ය වෙත අදහස් පල කරමිනි

Kanthar Balanathan, Australia

This article outspreads treatment of Federalism demand into the areas of (i) Tamil people’s attitude, (ii) their xenophobic behavior towards the SriLankan Nation’s natives, the Sinhala, (iii) the selfish egotism because of other individuals, (iv) selfishness because of oneself, (v) oppressive and discriminatory acts against their own Tamils because of their caste position, (vi) megalomaniac mindset which stimulates Tamil Politicians, and members of societies to make derogatory speeches and remarks with no fear of their own reputation downfall.

The first of its kind is the outcry quite frequently over the radios, media, and interviews to Canadian Tamil Radio, on the position of Sinhalese people occupying Tamil areas. The shortfall in the perception of these people is: who demarcated and stamped that some areas should be domiciled by Tamils only? In one of the writer’s article, it was proved that 49% of the Tamils live outside North & East. Every doctor, engineer, or commerce graduate, once qualified, wants to run to the South to work. If Tamil’s outcry is to be justified, then do we have an answer to Tamils working, and doing business in the South?

TNA has directed a threat against Sinhalese and Buddhist temples in the Northern Province. Ref: http://www.colombotoday.com/14267-2/. Quote: (Has been the threat of TNA against Sinhalese and Buddhist temples in the Northern Province after the government power was that the TNA MPs and their allies came to Mullaittivu Kokilai Sri Sam Bodhi Vihare and as a result Notable incumbent Tissapura Sri Wellness threatened repeatedly to vacate the English village Thero). Ref: http://www.nrnmind.blogspot.com.au/2016/03/the-threat-of-tna-against-sinhaleseand.html

Democracy has elements of (i) Freedom of Religion, (ii) Freedom of movement, (iii) Human Rights, (iv) Freedom of the Press, and several other elements in the framework. Any person or group of people have the right to live anywhere they want, and practice any religion they love via shrines. It’s the Tamil politicians who claim these in the media, and in the UN. It was an outcry by the Tamils, Tamil Diaspora organisations, and the Tamil politicians, of human rights violation, with the UN and with several seagull expedition diplomats over the last several donkey years.

It is directing that our people have a shortfall in perception in the judgement of true justice or may be, some are, by birth, imbecile. Could it be the (phoney) superiority complex, megalomaniac standpoint that makes them to politicize such insane matters?

Tamils should understand that if they can build/renovate Murugan temple in Colombo 4, build an Anjaneyar temple in Colombo, then Sinhalese people who number over 20 million against 2 million Tamils in the island, have the right to build a temple anywhere in SriLanka.

Tamils have built Hindu temples all over the world. In Melbourne itself, they have constructed four temples, because it is the only solid business with high turnover for the imprudent belief.

Mr. Sambanthar, you are too old to make judgment. Just leave politics, go home and enjoy your retired life happily with your family. Take your old separatist minded political friends, because their utterances are beyond forbearance. Tamils know that you are a highly caste conscious racial person. Please don’t drive a wedge between the people in the island. There are hard TNA areca nuts in Kilinochi and Vavuniya who make derogatory speeches and remarks. One areca nut politician made a statement that Sinhalese are occupying top jobs in the North, and that it is nothing but aggression. This is the most foolhardy statement by this areca nut because hundreds of thousands of Tamils occupy top jobs in the South. The Governor of the Central Bank is a Tamil. The Chief Justice of SriLanka is a Tamil; Justice Kanagasabapathy J. SriPavan.

Indian Tamils

History reveals that the British brought nearly one million Indian Tamils for slave trade work in the tea and coffee plantation sector. The prospect of employment in Ceylon then attracted Tamils from India. The British intention was to expand the plantation while keeping the cost very low. The condition in which these Tamils were brought are as follows:

1. The travails of the journey was fatal.
2. Sea journey was unregulated, crowded, and the poor sailing vessels were far from pleasing.
3. Sailing vessels were from Tamil Nadu to Mannar and Mannar to the hill country was a long walk through the tropical jungle, malarial beset with elephants and leopards.
4. The labor was not protected from animals and sickness (Cholera, malaria etc.) or against local populace (CO 54/235; 1847) by those who ran the sailing vessels.
5. It is stated that the planters treated these labor with disgraceful injustice and cruelty” (William 1988).
6. Housing and medical facilities were far from adequate.
7. Many planters did not pay their wages when the market slips into serious depression.(De Silva 1840-1955)

[Ref: Vol 6(6), pp 184-191, June 2014, DOI: 10.5897/IJSA12.061, Article Number: 88F84BA45633, Estate Tamils of SriLanka–a socio economic review by IIyas Ahmed H; International Journal of Sociology and Anthropology]

How do we interpret the sufferings of the brothers and sisters of the SriLankan Tamils? (i) Invasion by Indian Tamils with the help of the British? (ii)Aggression by the Indian Tamils? (iii) Colonisation of Indian Tamils in Sinhala country, (iv) Haven’t the Indian Tamils taken over the space of the Sinhala in the South.

1. Well, it has to be concluded as Colonization” by the Indian Tamils.
2. When Malabar, Tamils, Telugus and the slave crowd from India invaded the North and East in the 14^th century that also has to be concluded as Colonization”.
3. Have the N&E Tamil politicians ever addressed the sufferings of the plantation sector workers, apart from oppressing and discriminating the plantation sector children as young as 10-12, as house workers in the N&E?

The colonization in the 18^th century was forcefully conducted by the British.

Mr. Sambanthar, Mavai Senathirajah, Sritharan & Co.

Have you got an answer for the above questions? If you have the guts, please come out in the media and give explanations. However, in answering, please remember one critical item: Vijaya came and settled, but married Kuveni” in 5BC. There is significant difference between the acts of the Jaffna man and the Sinhalas of Vijaya.

1. Have you done any service to the plantation sector workers?
2. Did you fight for the plantation worker’s justice and social conditions?
3. Did you ever visit the plantation sector, and see yourself their living conditions?
4. Do you have any human feeling for the social condition of the plantation workers?
5. Did you ever fight or even object to the Human Rights Violation against the children of the plantation workers by the N&E Tamils?
6. Do you have any feeling at all for these upcountry Tamils?

If you do not have the backbone to give explanations and justify your position, then it is fair enough to say that you, Mavai and some other radical, racial, secessionist politicians should leave parliament and rest at home or go back to India.

වැඩබැරි නායකයන් කරන්නේ අතීතයට බනිමින් සිටීම
වැඩපුළුවන් නායකයන් කරන්නේ අනාගතයට සැලසුම් සෑදීම, මහින්ද එහෙම නායකයෙක්!
– ජානිපෙ නායක විමල් වීරවංශ

වැඩබැරි නායකයන් සැමවිටම සිදුකරන්නේ අතීතයට බනිමින් සිටීම බවත් වැඩපුළුවන් නායකයන් සැම විටම සිදුකරන්නේ අනාගත සැලසුම් හදමින් රටට හෙටක් උදා කිරීම බවත් පවසන ජානිපෙ නායක විමල් වීරවංශ මහතා පෙන්වා දෙන්නේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා අනාගතය විනිවිද දුටු රටට හෙටක් උදා කළ නායකයකු බවය.

විමල් වීරවංශ මහතා මෙසේ පෙන්වා දුන්නේ ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය විසින් හයිඞ් පිටියේදී පැවත්වූ ජන සටන දැවැන්ත විරෝධතා රැලියට සහභාගී වූ ලක්‍ෂ සංඛ්‍යාත ජනතාවගේ ජයඝෝෂා මැදය.

එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ ඒ මහතා මෙසේ ද පැවසීය.

එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ ඒ මහතා මෙසේ ද පැවසීය.

‘‘මේ රැස්වීමට දින දෙකකට කලින් මෙතැනට අලියාගේ කරපිටින් එන්න හදපු රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ලිප්ටන් වටරවුමට පසුබස්සන්න අපට පුළුවන් වුණා. 15 වැනිදා රනිල් හයිඞ් පාර්ක්, 17 වැනිදා ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය හයිඞ් පාර්ක්, විදිහටයි රටට පණිවිඩය ගියේ, පසුතල එල්ලලා, ශබ්ද විකාශන යන්ත‍්‍ර සවි කරලා එජාප ක‍්‍රියාකාරීන්ට එන්න කියලා මෙන්න 15 උදේ කියනවා ‘සෙනග නැහැ. ලිප්ටන් වටරවුමට එන්න’ කියලා. ඔව්! රනිල් වික‍්‍රමසිංහට සෙනඟ නැහැ. රට පාවාලා දෙන හොරිකඩ පාලකයාට සෙන`ග නැහැ. කොහොමහරි අපි මේ වැඬේ පටන් ගන්න කලින්ම රනිල්ව බැස්සුවා ලිප්ටන් වටරවුමට. අපි මේ ජන සටන අවසන් කරන්නේ රනිල් වික‍්‍රමසිංහව අරලියගහ මන්දිරයෙන් කොල්ලූපිටියට ඇද දමලා. ජනවාරි 08 වැනිදා හංසයාට කතිරය ගහපු බොහොම දෙනෙක් ඒ වැරැද්ද නිවැරදි කරන්න අවස්ථාව එනකම් හූල්ලමින් ඉන්නවා. හීල්ලූවා ඇති, මේ ජන සටනට එකතු වෙන්න කියලා අපි ආරාධනා කරනවා. දැනටමත් ගොවි ජනතාව, සරසවි සිසුන්, වෘත්තීයවේදීන් පාරට බැහැලා. අපි මේ කාලකන්නි ආණ්ඩුව එලවලා දැමිය යුතුව තිබෙනවා.

‘ජෝකර්ලා බානගේ වැඩ’

ඒ දවස්වල අපි ක‍්‍රිකට් තරග නරඹන විට අරවින්ද සිල්වා ක‍්‍රීඩකයා පන්දුවට පහර දෙන අවස්ථාවේ අපට හිතෙනවා ක‍්‍රිකට් ගහන එක කොතරම් ලෙහෙසි වැඩක්ද? පන්දුයවන්නන් කොතරම් දුර්වලද?’ කියලා. හැබැයි අරවින්ද සිල්වා ක‍්‍රීඩකයා දැවී ගිය පසු පැමිණෙන අනෙක් පිතිකරුවෝ පන්දුවට පහරදෙන විට අපට හිතෙනවා ‘ක‍්‍රිකට් මොන තරම් අමාරු ක‍්‍රීඩාවක්ද? පන්දු යවන අය මොනතරම් දක්‍ෂද?’ කියලා. ඒ වගේ මේ රටේ සමහරු හිතුවා ‘මහින්ද රාජපක්‍ෂ බලයට ආවා. අවුරුදු දෙක හමාරෙන් යුද්ධ අවසන් කළා. රට බලාගෙන ඉන්නවිට නැගිට්ටෙව්වා. රට පාලනය කරන එක නම් අමාරු දෙයක් නොවෙයි’ කියලා. ඒ හින්දා මධ්‍යම පාන්තික ඇතැම් පිරිස් එහෙම හිතලා හංසයාට කතිරය ගහලා මේ රට ජෝකර්ලා බානකට භාර දුන්නා. එක ජෝකර් කෙනෙක් දැන් පාර්ලිමේන්තුවේදී කෝට් බෑය දෙපැත්තෙන් ඇදගෙන, බඩගෙඩිය එළියට දමාගෙන තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන් හැමදෙනාටම බැන වදිමින් සිටිනවා. අනෙක් ජෝකර් රටේ වැදගත්ම ගැටළුවක් මතු වුණාම නිහඩව ඉඳලා කියනවා, ‘මම දැනන් හිටියේ නෑ හිටං’ කියලා. දැන් තමයි තේරෙන්නේ, මහින්ද රාජපක්‍ෂ කොතරම් දක්‍ෂ පාලකයකුද?’ කියලා.

අද මේ ජෝකර්ලා බාන මේ රටට වෙන්න ඕනෙ සියලූ ව්‍යසන කරලා ඉවරයි. ආර්ථිකය අද හතරගාතෙන් ඇදවට්ටලා. මාස 14ක් ඇතුළත ආර්ථික වර්ධන වේගය 7.5% සිට 4.3% දක්වා පල්ලම් බස්සලා තිබෙනවා. රුපියල බලාගෙන සිටින විට අවප‍්‍රමාණය වෙනවා. කොටස් වෙළඳපොළ කඩාගෙන වැටෙනවා. අද ශ‍්‍රී ලන්කන් එයාර්ලයින්, ශ‍්‍රී ලංකා රක්‍ෂණ සංස්ථාව, ඛනිජ තෙල් සංස්ථාව ඇතුළු බලවත් රාජ්‍ය සමාගම් කොටස් වෙළඳපොළට දමලා විකුණන්න හදනවා. ගොවියාගේ පොහොර සහනාධාරය කප්පාදු කළා. වීවලට දෙනවා කියපු රුපියල් 50ක සහතික මිල ලැබුණාද? අද මේ අයගේ වී මාෆියාව ඇවිල්ලා රුපියල් 18ට ගොවියාගේ වී ටික කොල්ලකනවා.

‘තිත්ත බෙහෙත් පොවන්න හදන දොස්තර වික‍්‍රමසිංහ’

අද රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ‘දොස්තර මහත්තයා වෙද නලාව පපුවට තියලා ජනතාවට ‘තිත්ත බෙහෙත් පොවන්න’ හදනවා. ඒ අතරේ මැති ඇමති වරප‍්‍රසාද වැඩිකරගෙන ඒ අය ‘පැණිරස බෙහෙත්’ බොන්න හදනවා. රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ ‘තිත්ත බෙහෙත්’ බිව්වොත් ඔබ සියලූ දෙනා කම්මුතුයි. එයා පෙළපාලි ගියා ‘රැකියා දශලක්ෂයක් දෙන්න ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය බාධා කරනවා’ කියලා. ගෙදර උන්දෑ බාධා කරනවාද කියලා අපි නම් දන්නේ නැහැ. අනේ අපි නම් බාධා කරන්නේ නැහැ. කාටද මේ රැකියා දශලක්‍ෂය දෙන්න හදන්නේ? එට්කා (ETCA) ගිවිසුම අත්සන් කරලා මේ රටේ තොරතුරු තාක්‍ෂණ ක්‍ෂේත‍්‍රය, නාවික ඉංජිනේරු ක්‍ෂේත‍්‍රය ඇතුළු සියලූ වාත්තිකයන්ගේ රැකියා ටික විතරක් නොවෙයි කොණ්ඩය කපන කෙනාගේ රැකියාවත් ඉන්දියාවට ගිලගන්න දෙන්නයි මොවුන් හදන්නේ. ඒක තමයි වික‍්‍රමසිංහගේ ආර්ථික මොඩලය. මහින්ද රාජපක්‍ෂ පාලන කාලය තුළ තිබුණේ ජාතිකවාදී ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තියක්. රාජ්‍ය ආයතන විකුණාගෙන කෑවේ නැහැ. රාජ්‍ය අංශය බලවත් කළා. දේශීය කර්මාන්තකරුවාට, ව්‍යවසායකයාට හිතකර ප‍්‍රතිපත්තිවල සිට රට පාලනය කළා. ඒකට කියනවා, ‘ජාතිකවාදී ආර්ථික උපායමාර්ගයක සිට රට පාලනය කිරීම’ කියලා. දැන් තිබෙන ආර්ථික උපායමාර්ගය කුමක්ද? ඒකට දාන්න පුළුවන් එකම නම ‘දොලපිදේනි වාදය’ ජනවාරි 08 වැනිදා බලයට එන්න උදව් කළ නිසා ඉන්දියාවට දොලපිදේනි දෙන්න ඕනෙ. හීලෑ වුණු විපක්‍ෂයටත් දෙනවා දොලපිදේනි. ‘ඞීල් කුමාර’ දිසානායකගේ තමයි මේ හීලෑ වුණු විපක්ෂය.

‘ඞීල් කුමාර දිසානායක හීලෑ වුණු හැටි’

මම අද කියන්නම් ‘ඞීල් කුමාර’ දිසානායක හීලෑ වුණු හැටි. ‘ඞීල් කුමාර මහත්තයෝ, ඔයාගේ නෝනාගේ මල්ලිගේ නමින් කැස්බෑවේ පටන් අරගෙන තිබෙන ව්‍යාපාරය කුමක්ද? කියලා අපි දැන් හොයාගෙන ඉවරයි. මලික් සමරවික‍්‍රමගෙන් ලැබුණු සල්ලි පුරවපු බී‍්‍රෆ්කේස් තුනෙන් දෙකක් පක්‍ෂ මූලස්ථානයට යවලා. අනෙක යැව්වේ ඔයාගේ නෝනාගේ මල්ලිගේ නමින් තිබෙන කැස්බෑවේ කොම්පැනියට කියලා අපි අද දන්නවා ඞීල් කුමාර මහත්තයෝ. මෙයා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, යූඑන්පී සල්ලිවලට වික්කා. ඒක තමයි හිලෑ වුණු විපක්‍ෂය. අද හයිඞ් පිටියට රොද බැඳපු ලක්‍ෂ සංඛ්‍යාත ජනතාව පෙන්වූවා, මේ රටේ සැබෑ විපක්‍ෂය කියන්නේ, ඒකබද්ධ විපක්‍ෂය බව.

‘ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයට එරෙහි දඩයම’

මේ රටේ සැබෑ විපක්‍ෂය, ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය බව මේ අය දන්නවා. ඒ හින්දා ඞීල් කුමාරලාට දොලපිදේනි දෙන ගමන් ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය මට්ටු කරන්න ඕනෙ. ඒකට හිටපු ජනාධිපතිතුමාගේ පුතාලා හිරේට දමන්න ඕනෙ, එහෙම මුළු රාජපක්‍ෂවරුන්ම දඩයම් කරලා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා දේශපාලනයෙන් එලවන්න පුුළුවන්ද, කියලා බලන්න ඕනෙ. එතුමා සම`ග සිටින පක්‍ෂ නායකයන් දඩයම් කරන්න ඕනෙ. අනේ අර සිල්බිඳ ගත්තු ‘ආලාපාලූවාට’ කිසි කරදරයක් නැහැ, දරුවකු වාහනයට හප්පලා බරපතළ තුවාල සිදු කළාට. අර හිරුණිකා නෝනා, ‘ඩිෆෙන්ඩර් කුමාරි’ එයාටත් තරුණයකු පැහැර ගත්තාට කිසි කරදරයක් වුණේ නැහැ. ‘ක්‍ෂණික නූඞ්ල්ස්’ වගේ පටගාලා ඇප ලැබුණා. කොළඹ මහාධිකරණ විනිසුරුතුමා යෝෂිත රාජපක්‍ෂ මහතා ඇතුළු පිරිසගේ ඇප අයදුම්පත සලකා බලා කියනවා ‘කඩුවෙල මහේස්ත‍්‍රාත්වරයා යෝෂිත ඇතුළු කණ්ඩායම පිළිබඳව තීරණය දී ඇත්තේ අධිකරණ මනසකින් නොවෙයි’ කියලා. අද මුළු අධිකරණ පද්ධතියටම බලපෑම් කරලා නටවනවා. අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය ගැන එදා කප්පරක් කතා කියපු ශී‍්‍ර ලංකා නීතිඥ සංගමය අද ගොළු වෙලා ඉන්නවා, කට අරින්නේ නැහැ. අද තමන්ට එරෙහි සියලූ බලවේග මර්දනය කරලා යටත් කරන්න හදනවා. අපි කියනවා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තයාට ‘නුඹලාගේ බටලන්දට යටත් නොවුණු අපව හිරේට දමන කතාවලින් යටත් කරන්න බැහැ. මේ ජන බලවේගය යටත් කරන්නත් බැහැ’ කියලා. පළාත් පාලන මැතිවරණය ජාතික මැතිවරණයක් ලෙස සලකලා මේ රූකඩ, පරගැති ආණ්ඩුවට ‘සබ්බුව’ දෙන්න මේ රටේ ජනතාව සූදානම් වෙනවා.

‘වෙල් විදානේ අද මුළු හමුදාවම පාවා දෙනවා’

දැන් පලිගැනීම් විතරයි තිබෙන්නේ. දිනපතා ප‍්‍රවෘත්ති බැලූවොත් පාතාලය විසින් දෙතුන් දෙනෙක් මරා දමන ලද ප‍්‍රවෘත්තියක් අනිවාර්යෙන්ම ‘ප‍්‍රවෘත්ති මෙනූ’ එකේ තිබෙනවා. ආයෙ තිබෙනවා, අර ‘වෙල් විදානේ’ කියන අවටියල් කතාවක් අනිවාර්යෙන්ම. ඇමති කටුවක් සූප්පු කරන්න දුන්නාම අර ‘වෙල් විදානෙට’ එකෙන් හැම විටමින් එකක්ම ලැබිලා තිරිහන් වෙලා ‘යුද අපරාධ අධිකරණ පිහිටුවන්න ඕනෙ. නඩු අහන්න විදේශ විනිසුරන් ගේන්න ඕනෙ’ කියලා දැන් එයා කියනවා. හිටපු ජනාධිපතිතුමනි, ඔබතුමා මෙහෙම යුද හමුදාපති කෙනෙකු තියාගෙන යුද්ධය දිනවලා දීපු එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද කියලා අපට දැන් තමා තේරෙන්නේ. මේ ‘වෙල් විදානේ’ අද මුළු හමුදාවම පාවලා දෙනවා ‘ෆොන්සේකා පවුලේ නඩුවකට අදාළ ඩොලර් මිලියන 800ක මුදලක් අධිකරණය භාරයේ තිබෙනවා. එය නිදහස් නොකරපු එක නිසයි මාත් එක්ක වෛර බැඳගත්තේ’ කියලා පසුගිය දිනවල විජේදාස රාජපක්‍ෂ මහත්තයා කීවා. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තයෝ ඔයාගේ ඇමතිවරයකුම කියනවා ‘කොහොන්ද ආවේ කියලා දන්නේ නැති ඩොලර් මිලියන 800ක් වෙල් විදානේ ගාව තිබෙනවා’ කියලා. ඒක මූල්‍ය විශූද්ධිකරණ පනත යටතට වැටෙන්නේ නැද්ද වික‍්‍රමසිංහ ‘බබෝ’. ඔන්න බලන්න, සී.එස්.එන්. එකට මූල්‍ය විශූද්ධිකරණ පනත අදාළයි, තමන්ගේ කැබිනට් ඇමති ‘වෙල් විදානෙට, ඒ පනත අදාළ නොවේ. ඔන්න ඔය විදිහට අද නීතීය, නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන ආයතන දඩාවතේ ගෙන යනවා.

‘පොලීසියත් සූදානම්’

අද මේ රැලියේ එළියට ඇහෙන්න දාලා තිබුණු ශබ්ද විකාශන යන්ත‍්‍රවල වයර් ටික කපන්න කියලා පොලීසියට ඕඩර් එක ආවා. ඒත් පසුගිය 15 වැනිදා ලිප්ටන් වටරවුමේ ශබ්ද විකාශන යන්ත‍්‍ර දමා ගෙන පාරවල් අවහිර කරගෙන, රනිල් වික‍්‍රමසිංහලා පෙළපාලි යන කොට පොලීසිය ‘සැලියුට්’ ගහනවා. පොලීසිය ගැන අපට දුකයි. පොලීසියටත් පඩි වැඩි කරනවා කියලා තමයි ජනවාරි 08 වැනිදා බලයට ආවේ. අද ශ‍්‍රී ලංකා පොලීසියටත් මේ වහපාලනය එපා වෙලා තිබෙන්නේ. එතුමන්ලාත් සූදානම් වෙලා ඉන්නේ පළමු වාරය ආපු ගමන් මේ කාලකන්නි පාලනය එලවා දමන තැනට මේ රට රැගෙන යන්න.

‘කොටි සල්ලිවලට රටම ගිලගන්න දෙනවා’

හිටපු ජනාධිපතිතුමනි, අද ඔබතුමා පරාජය කරපු ජාතියේ සතුරා යළි උතුරේ හිස ඔසවමින් ඉන්නේ. මේ වහපාලකයන්, පරාජය කරපු සතුරාව අද බලසම්පන්න කරමින් සිටිනවා. ලංකා හොස්පිටල් නැමති ලාබ ලබන රාජ්‍ය ආයතනයේ කොටස්වලින් 50%ක් අද කොටි ඩයස්පෝරාවේ සල්ලිවලින් ව්‍යාපාර කරන ‘ලයිකා මොබයිල්’ නැමති සමාගමට විකුණලා තිබෙනවා. දැන් රටේ සියලූ රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් කොටි සල්ලිවලින් ගිල ගන්න ඔවුන් බලා ඉන්නවා. රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් පාඩු ලබනවා කියලා කොටස් වෙළඳපොළට දාන්නේ ඒකට. මේ ආණ්ඩුව ඉන්දියාවේ සහාය ඇතිව විදුලි බල අර්බුද හදලා විදුලි බල මණ්ඩලයත් කොටස් වෙළදපොළට දාන්න හදනවා. අද එක පැත්තකින් මුළු රටම දෙමළ ඩයස්පෝරාවේ ධනපතියන්ට ගිලගන්න දෙනවා. අනෙක් පැත්තෙන් මේ රට ඉන්දියාවේ කොලනියක් බවට පත් කරන්න යනවා. ‘හනුමන් බි‍්‍රජ්’ හැදුවාම ඉන්දියාවේ ‘හනුමන්ලා’ කෙල කෝටියක් ලංකාවට ඒවි. දකුණු ඉන්දියාවේ දනුෂ්කොඩි සිට මන්නාරමට දිවෙන පාලමේ දිග කිලෝමීටර් 22 නිසා එහෙම වෙනවා. මේවා එහෙම වෙන්න ඉඩ දීලා බලා හිටියොත් හරිද?

‘මේ පාපී පාලනයට තවත් ඉඩදිය යුතු නැහැ’

යුද අපරාධ අධිකරණ පිහිටුවීමට යනවා මැයි, ජූනි වෙනකොට. ජූනි මාසයට කලින් එට්කා ගිවිසුම අත්සන් කරලා අපේ රැකියා වෙළඳපොළ සම්පූර්ණයෙන් ඉන්දියාවට විවෘතකර දීමට යනවා. රාජ්‍ය ආයතන විකුණන් කාගෙන යනවා. ජනතා සහන කප්පාදු කරගෙන යනවා. දුන් පොරොන්දු කඩ කරමින් සිටිනවා. රණවිරුවන් අත්අඩංගුවේ තියාගෙන වද දෙනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි හිරගෙවල් මහා සංඝරත්නයෙන් පුරවනවා. තව ටික කාලයක් මෙහෙම ගියොත් තමුන්නාන්සෙලාට පාංශකූලයට හාමුදුරුනමක් හොයාගන්න යන්න වෙන්නේ ‘ වැලිකඩාරාමයට.’ මේ යන විදියට රටට ආදරය කරන එක භික්ෂූන්වහන්සේ නමකටවත් පන්සලේ ඉන්න වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා මේ පාපී ගමනට තව එක දිනයක් හෝ ඉදිරියට යාමට ඉඩ දිය යුතු නැහැ.

‘වැඩබැරි සේන’ සහ ‘වැඩබැරි සිංහ’

වැඩබැරි සේන – වැඩබැරි සිංහ තමන්ට වැඩබැහැ කියලා දැන් පෙන්වලා ඉවරයි. ඒ නිසා අපි වැඩ පෙන්වපු අපේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා සම`ග මේ ජාතික සටන ඉදිරියට ගෙන යා යුතුයි. වැඩබැරි ටාසන්ලා කරන්නේ අතීතයට බනිමින් ඉන්න එක. වැඩපුළුවන් නායකයෝ කරන්නේ අනාගතයට සැලසුම් හදන එක, අනාගතය විනිවිද දකින එක, රටට හෙටක් උදා කරන එක. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිතුමා එහෙම කරපු නායකයෙක්. දැන් පිටි මිලත් නැගලා. ඒක තිබුණේ අර බඩුමිල අඩු කරපු ලැයිස්තුවේනෙ. දැන් මිල වැඩි කළේ ‘රොටී තව කරවෙයි’ කියලාද දන්නේ නැහැ.

‘ශබ්දකෝෂයෙන් ඉවත් කළ වචන යළි එනවා’

දැන් පාතාලය හොඳට ඔළුව උස්සලා. ඒ නිසා කොළඹ ආයේ තිබෙනවා ‘මාර්ග පරීක්‍ෂණ මුර කපොලූ’. හිටපු ජනාධිපතිතුමා ‘මාර්ග පරීක්‍ෂණ මුර කපොලූ’ කියන වචනය ශබ්දකෝෂයෙන් ඉවත් කරලයි තිබුණේ. ‘තර්ජිත ගම්මාන, රැකියා විරහිත උපාධිධාරීයා’ කියන වචනත් හිටපු ජනාධිපතිතුමා ශබ්දකෝෂයෙන් ඉවත් කරලයි තිබුණේ. දැන් මේ වහපාලනය යටතේ යළිත් ‘රැකියා විරිහිත උපාධිධාරියා’ පාරේ. ‘මාර්ග පරීක්‍ෂණ මුර කපොලූ’ පාරේ තිබෙනවා. දැන් නැගෙනහිර පළාතේ ඇතැම් සිංහල ගම්මානවල මිනිසුන් එලවා දමනවා. ඒ ප‍්‍රදේශවල යළිත් ‘තර්ජිත ගම්මාන’ ඇති වෙමින් තිබෙනවා. එදා ඞීල් කුමාර කිව්වා, ‘රාජපක්‍ෂගේ ඇමති මණ්ඩලය මෙච්චරයි. අච්චර කළොත් මෙච්චර ඉතිරි කර ගන්න පුළුවන්’ කියලා. අද කැබිනට් මණ්ඩලය කීයද? කවුද දන්නේ? සිරිසේන, වික‍්‍රමසිංහ නොවෙයි ඞීල් කුමාර දන්නෙත් නැහැ හරි ගණන. වෙල් විදානෙට කැබිනට් ඇමති ධුරයක් දීලා, එම්.කේ.ඞී.එස්. ගුණවර්ධනගෙන් පුරප්පාඩු වුණු ඉඩම් අමාත්‍ය ධුරය තවත් කෙනෙකුට දුන්නා. ඞීල් කුමාර අද නිශ්ශබ්දයි. කෝ මේ ඞීල් කුමාර? බලන්න, මේ කකුල් අස්සේ හැංගිලාද කියලා. (සභාවේ සිනා)

ඇති වෙමින් තිබුණු ‘ඊළාම් රාජ්‍යය’ මහින්ද රාජපක්‍ෂ හොරකම් කළා. ජන ජීවිතය විනාශ කළ යුද්ධය එතුමා නතර කළේ. එහෙම කරලා යුද්ධය වෙනුවෙන් වැය වුණු ජාතික ධනය එතුමා ඉතිරි කළා. ජාතික ධනය ඉතිරි කරපු එතුමාට ‘හොරා’ කියනවා. මහ බැංකුව ශුද්ධ කරලා, පොලී අනුපාතය ඉහළ දාලා, රටේ ආර්ථිකය බංකොලොත් කරපු වික‍්‍රමසිංහ අද සුදනා වෙන්න හදනවා.

ඒ හින්දා ආදරණීය අම්මේ, තාත්තේ අපි මේ කාලකන්නි ගමන අවසන් කරන්න ඕනෙ. ජන සටන අද ආරම්භ කළේ මෙතැනින් නතර කරන්න නොවෙයි, මේ රට 2005 ඇද වැටී තිබුණු තැනට යළි ඇද වට්ටන්න ඉඩ දෙන්න එපා! සියලූ වාද භේද පසෙක තියලා මව් පොළොව මත වැටී තිබෙන මේ අනතුරෙන් එය නිදහස්කර ගැනීම සඳහා එකාවන්ව සග, වෙද, ගුරු, ගොවි, කම්කරු පමණක් නොවෙයි වෘත්තිකයන් ඇතුළු සකලවිධ ජනී ජනයා එකතු විය යුතුයි. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය වටා රොද බැඳගෙන මහා ජන බලයක් ගොඩනගන්න පෙරමුණ ගනිමු!

ඒ සඳහා ඔබ සැමට ධෛර්ය, ශක්තිය ලැබේවා!
මාතෘභූමියට ජයවේවා!
මහින්ද රාජපක්‍ෂ මැතිඳුන්ට ජයවේවා!
ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයට ජයම වේවා! ’’
– අනුරුද්ධ බණ්ඩාර රණවාරණ

 Chandre Dharmawardana, Ottawa, Canada.

Most people assume, without further inquiry, that moving to traditional farming methods, or what is sometimes caleld organic farming”, es essential to a ensure a healthy food supply and a sustainable future. Unfortunately, that view is too simplifitic and in fact wrong. Furthermore, a number of people have  expresses surprise about my statement  that “Organic fertilizers made by repeated composting of leaves can have dangerous amounts of metal toxins like Cd and As, as plants bio-accumulate them”,  quoted from   ‘Wholesome agriculture’ for a ‘toxin free nation’?  (see: The Island 11/03/2016, or in the longer article in The Lankaweb, March 10th:

 “Whole-some agriculture” for a “toxin-free nation” ?

Others have expressed surprise at the statement that Chemical analyzes of the soil, water and food have NOT revealed any relevant toxins from agrochemicals.”

The latter is the conclusion that we can derive from the world-health-organization (WHO) and Sri Lanka National-Science foundation (NSF) funded study (2013) of the Rajarata environment in the context of chronic kidney disease. The WHO-NSF issued a second report where they speculated on the possibility that there may be some risk from Cadmium toxins in the food. The latter has  been questioned by subsequent studies, while the absence of metal toxins  like Cd, As, lead etc., in the soil, water table, reservoirs and rivers has been established  subsequent studies (after 2013) from the geology department, Peradeniya University,  by the University of Tokyo and from other studies including those from an Australian study.

Professor James McWilliams, a green” advocate and author of  Just Food: Where Locavores Get It Wrong  and How We Can Truly Eat Responsibly” writes:

One issue … overlooked in the rush to  embrace organic agriculture is the prevalence of excess arsenic, lead, cadmium, nickel, mercury, copper, and zinc in organic soil. Soil ecologists and environmentalists … have known for more than a century that … conventional farming leave heavy metals in the ground. But the fact that you’ll also find the same toxins in organic soil has been something of a dirty little secret”.

New Zealand is one of the biggest users of synthetic fertilizer, applying 1700 kg/hectare in 2012. Other comparative figures (per hectare, World Bank data) are, Malaysia,1600, Singapore 3400, Holland 300, India 165, Sri Lanka 198,  Nicaragua 50. Both Nicaragua and Sri Lanka have chronic kidney disease of unknown origin (CKDU). There are similar trends for glyphosate (herbicide) use. While Nicaragua uses very  little fertilizer and glyphosate, New Zealand which uses more than 34 times has no CKDU.

Singapore (3400)  and especially Qatar (11,650)  use enormous quantities of synthetic fertilizer while Quatar has to deal with a desert. Singapore attempts to make the most out of its small land area and use modern agriculture. There are parts of USA where the fertilizer use is even double that of New Zealand, but the overall national average is less than that in Europe.

It is instructive to draw a map of Fertilizer and Glyphosate usage in the world, and also plot the incidence of kidney disease or cancer. It is clearly seen that there is no correlation of fertilizer or herbicide use with CKDU, Cancer  or nay other disease. The fertilizers and glyphosate are not toxic enough to cause problems even if  farmers did not use gloves  and protective garments when applying these  agro-chemicals. Meanwhile, the substitutes that have come on the market as safe” alternatives are only safe because they are ineffective, or are used only in small domestic quantities.

Organic fertilizers.

Organic fertilizer” or manure” is made by composting plant matter,  animal matter, kitchen and farm waste,  river sludge, etc.  Crushed minerals like phosphate rock are also included.  Human night soil” is  included, especially in China. So, organic fertilizer will contain what ever toxins that are  found in the soil, and in plant and animal matter used in the compost.   Perfectly  virgin” soils  naturally contain small  amounts of metal toxins like As, Cd, mercury, lead. Since  plants don’t have kidneys”, the toxins they absorb tend to accumulate in the plants. If plants are re-used in composting, the new compost will contain higher amounts of toxins.

If the soil becomes toxic, plants themselves can be used to suck up the toxins and clean the soil. This is known as phyto-remediation. The sunflower (Helianthus annus, sooriya kaantha”, curiyakantam),   Datura innoxia (Aththana, Vellaiyumattai), Water Hyacinth (Japan Jaabara, Akasathamarai) are three examples among many Sri lankan  plants that accumulate metal toxins  effectively. A detailed list of Sri lankan plants may be found at a website that the author maintains:

( http://dh-web.org/place.names/bot2sinhala.html ).  Thus eating sunflower seed or using oil from plants grown in contaminated soil is inadvisable. But do you know from where your oil comes from, even if it is said to be organic”? The same is true for most other foods, oils and nuts.

The WHO study of the Rajarata  in the context of the CKDU  had  identified lotus root  as a toxin accumulator.  Most plants bio-accumulate toxins, and compost made from them transfers the enriched toxins to the crops that are used in the next compost. Thus an enrichment chain gets set up.  Organic farmers, naively  confident of a  healthy product of our fore-fathers”, make no chemical analyzes of their organic manures or  crops. But crops grown on such organic” soils may be as contaminated or as safe as those from conventional farming. Hence such monitoring is essential for all soils, fertilizers and harvests, be it organic fertilizer, or synthetic fertilizer. The fore-fathers” used slash-and burn chena” cultivation exploiting the available forest land, and not composting, as they had ample forests and very small populations. Today we are trying to deal with a mono-culture of humans that have densely covered the earth’s surface. Drastic industrial methods are needed to feed all these billions of people, many being hungry even though the technology is there to feed them. Turing to organic farming to provide custom-made healthy” food for the rich is to abandon the poor. In fact, as we have argued here, even the rich are fooling themselves when they think that organic food is necessarily healthier.

The problems of organic farming” is not well known because organic farming  is still  marginal. When it becomes capable of feeding even 1/5 of the world population, it will show itself to be another monster, and that we have jumped from the frying pan into the fire on embracing organic farming.

When  organic farms are set up, complaints of smells”, pollution of the water table  etc., become common, because large amounts of fertilizer are needed compared to synthetic” fertilizers. While a few tea-spoons of synthetic fertilizer suffice  to grow a pineapple plant, many kilograms of organic manure are needed, contributing a larger amount of toxins, foul smells, and attracting flies and  insects.  Composting  produces much  methane and carbon dioxide,  i.e., unwelcome  green house gases.  If  house-hold bio-degradable garbage” and  meat have been used, the compost will  contain pharmaceuticals, growth-hormones and other contaminants. Hence, backyard composting must be avoided. A central facilities where the methane is harvested as bio-gas without letting it escape to the atmosphere, with the compost  reaching  the needed temperatures to kill infectious bugs and foul smells is needed. Chemists  can analyze the manure for metal toxins etc.,  and  bring  them  to the maximum allowed values (MALs) by dilution.  Thus, providing safe  organic compost manure” containing certified amounts of N, P, K and  trace plant nutrients is a very  high tech”  operation which is  as industrial as producing synthetic fertilizers”.

The soil is mostly inorganic matter (sand, rock etc) but it is a complex ecosystem containing bacteria and bugs, worms etc that are vital to its health and nutritive capacity. But these bacterial have alos a negative metabolic effect. Bacteria working on the  manure produces nitrous oxide and carbon dioxide, I.e, unacceptable green-house gases. The same problem exists equally with synthetic fertilizer unless the soil is so acidic that it does not have much living matter, as may happen if it is used in excess. Suc soils are dead soils and such short-sighted, wasteful, environmentally dangerous  practices should be put sharply down by the agricultural authorities.

Since large amounts of organic fertilizer is needed, in comparison to synthetic fertilizer, there is more room for water wash off. Once the organic fertilizer is applied, the rains can carry of much of its organic nitrogen and phosphorous, in a manner even more drastic than with synthetic fertilizer. In December 2011, the environmental group Environment Maryland”  found that  runoff from organic agricultural was polluting  Chesapeake Bay (USA) and creating dead zones”. This type of problem is becoming quite common with increasing installation of organic farming.

Synthetic” (aka. Inorganic)  fertilizers

Phosphate rock and potash rock  used in Inorganic fertilizer  contain naturally occurring toxins like As, Cd, Lead, mercury etc. Sri Lanka’s Eppawela phosphate, if used in a fertilizer mixture will add some 0.025mg of Arsenic per kilo of Eppawela added to the fertilizer mixture.  Whether this will make the soil toxic or not depends on weather the optimal amount for the soil is used, or not. A virgin soill (like a newly opened chena”) may not need ANY fertilizer. But most conventional farms need regular application of fertilizer, even with inter-cropping, inclusion of legumes etc. If fertilizers are not added to the soil, there will be no crop to harvest!

Toxins from inorganic ore are easy  to remove, whereas removing toxins from organic manure is much harder. Hence producing very clean synthetic fertilizers” containing no toxins adds only a marginal costs. Many home-garden fertilizers are already of that category.   Thus a modern approach to conventional farming would  be to use purified fertilizers, and that would still be much much cheaper and also safer than trying to go fully organic”. If the organic fertilizer can be trusted to be free of toxins or antagonistic microbial strains, a blended fertilizer including inorganic and organic fertilizer has many attractive features.

The Harber process harvests  atmospheric  nitrogen  for synthetic fertilizers, while the phosphates and potash come from the earth. The world was saved” of famines by this process commercialized  by 1913. Perhaps 80% of the nitrogen in the body of most humans and even livestock living on the earth  today is  from the nitrogen coming from the synthetic Harber process!  New  Haber installations  use solar energy, and  avoid fossil fuels, and hence the accusation that they are based on fossil fuels” is largely invalid.

Coal-power plants in Tamil Nadu.

Besides  toxins from the soil, there are air borne toxins as well.  Nearly  fifty  coal-fired power stations along the coast of Tamil Nadu spew out metal toxins and particulate gases,  brought southwards by the trade winds and monsoons.  Some 1,15,000 premature deaths in India result  from  pollution due to coal-fired generators (Hindu, March 11, 2013). This number is much more than the deaths from kidney disease in the Rajarata. The environmental impact of Indian  power plants on Sri lanka is unknown and it is urgent that those who talk of a toxin-free nation” should immediately study it. The fact that these coal-power plants are across the ocean is irrelevant as some of them are near than Colombo is to Jaffna.   Sri Lanka too has coal-fired  polluters in Sampur (known as Saamapura), and in Norochcholai, known in earlier times as Horagolla”.  Both organic  and inorganic” agriculture will be smothered by over-arching pollution from the Indian coal-fired generators, as well as  from the ubiquitous pollution from petroleum fumes and other petro-chemicals. All these are class-I carcinogens (i.e., you definitely

get cancer on exposure to them). Class-II carcinogens may give cancer at very high doses and long exposures.  The Sri Lankan government has banned just one of the class-II carcinogens (Glyphosate),, while leaving most class-I carcinogens and  all  other class-II carcinogens untouched.

Chandre Dharmawardana, Ottawa, Canada.

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

That ‘Old soldiers never die, they just fade away’ was the wisdom that General Douglas MacArthur (1880-1964) of World War II fame had acquired about the common but uncommonly honourable fate of a retired soldier. He distinguished himself as an army officer in both World Wars fought in the last century. During World War II, MacArthur served as an American five-star general and Field Marshal of the Philippine Army. MacArthur was the formidable US general to whom the Japanese surrendered in 1945 in which year World War II ended.

 Despite his rare professional success and fame, MacArthur was relieved of his commands in Korea and Japan in 1951 by his boss US president Harry S. Truman, who was from the Democratic Party, like the current president Barack Obama. As US commander in Korea and Japan, in the first flush of victory, MacArthur seemed to have forgotten his limits. He thought it fit to dabble in a matter that was strictly the concern of the political leaders of the day. He strongly advocated the view that America should attack the newly formed Communist China in pursuance of their policy of containing communism in the world. It is most likely that he was blinded by his patriotic devotion to what he believed was in the best national interest of his country. But president Truman, the astute politician that he was, thought MacArthur’s stand was wrong. He knew that if America attacked the Chinese, they would resist with might and main, initiating an endless conflict. After studying the problem thoroughly, Truman decided against attacking China, and instead relieved General MacArthur of his commands  so that there would be no doubt or confusion as to the real purpose and aim of our policy”, the policy being not to waste the precious lives” of American soldiers, not to jeopardize the security of America and the security of what he called the free world”, and to prevent a third world war. On his return to the US, MacArthur was given a hero’s welcome. In his celebrated farewell speech before the Congress, which he was asked to deliver there as a special honour accorded to him, he quoted this refrain from one of the most popular barrack ballads of the time: Old soldiers never die; they just fade away”.

I am no admirer of the West’s neocolonialist domination of the world of which America’s ascendance following its victory in World War II was the high-water mark and I am among the billions of fellow humans including Americans who unequivocally condemn with the deepest repugnance possible the crimes against humanity that the Americans committed then by dropping atomic bombs on the Japanese cities of Hiroshima and Nagasaki, killing thousands upon thousands of innocent men, women and children, and maiming generations through the resultant radioactive contamination of the environment. General MacArthur was associated with that atrocity as commander. It was he who accepted Japan’s surrender on September 2^nd 1945 as mentioned before. But my feelings of disgust and abhorrence as a human being at those American excesses would not detract in the least from my great admiration of General MacArthur as a patriotic war hero who performed his duty towards the country of his birth to the utmost limits of his capacity, and eventually acknowledged the honour and love of his compatriots with humility and pride” (sentiments that obviously extended beyond the immediate context of his speech on this occasion).

I wish to quote the opening paragraph of General MacArthur’s speech before the US Congress on April 19^th 1951, because of its relevance to the subject of this article:

I stand on this rostrum with a sense of deep humility and great pride — humility in the wake of those great American architects of our history who have stood here before me; pride in the reflection that this forum of legislative debate represents human liberty in the purest form yet devised. Here are centered the hopes and aspirations and faith of the entire human race. I do not stand here as advocate for any partisan cause, for the issues are fundamental and reach quite beyond the realm of partisan consideration. They must be resolved on the highest plane of national interest if our course is to prove sound and our future protected. I trust, therefore, that you will do me the justice of receiving that which I have to say as solely expressing the considered viewpoint of a fellow American.”

During the 2010 election, some of Sarath Fonseka’s supporters compared him (rightly mockingly, I thought) to another American five-star general, MacArthur’s colleague, General Dwight Eisenhower (1890-1969), who served as the 16^th  Army Chief of Staff (1945-48), and later as the First Allied Supreme Commander Europe (1951-52); he too held his posts under president Truman. General Eisenhower also held ideas that Truman didn’t agree with. About the apparent ambitions of Eisenhower and MacArthur, president Truman said: ..the nation’s two greatest heroes seem to suffer from either Potomac Fever or brass infection.” But neither left any ground for the president to suspect their loyalty to America. In fact, president Truman was eagerly hopeful of having Eisenhower contest the 1952 presidential election as a Democrat at the end of his term, and was in the forefront of a campaign to achieve that aim (the aim of persuading Eisenhower to accept Democratic candidacy). But General Eisenhower very candidly revealed his disagreements with the Democratic Party and declared himself and his family as Republicans. The Republican Party on its part launched within its ranks a Draft Eisenhower” movement lobbying support for his presidential candidacy against his rival Republican, the ‘non-interventionist’ Robert A. Taft. In the election that followed, Eisenhower beat Democratic contender Adlai Stevenson in a landslide victory. Eisenhower was president from 1953 to 1961, and is remembered as one of the greatest US presidents.

It goes without saying that there is no way that a comparison could be made between those two American military men and our Fonseka. He is an epitome of what they were not. This was not unknown to the opportunistic forces that sponsored his candidature. They were content to try to hoodwink the masses with a superficially impressive comparison between him and an unimaginably big name in world  military history.

The Fonseka backers  seemed to believe that (or at least, to pretend as if) Fonseka was a sure thing in the 2010 presidential race. However, the general public opinion on this score was expressed by Indian military correspondent Colonel Hariharan who wrote in an issue of The Island at that time something to the effect that Sri Lankan voters were not mad to elect Fonseka rejecting Rajapaksa, for hardly anyone of average intelligence could be persuaded to believe that Fonseka as army commander contributed more to the defeat of  armed separatist terrorism (that had devastated the nation for nearly three decades) than the multifaceted political leadership provided by Mahinda Rajapaksa.

As we read in the papers of the day, immediately before the 2010 presidential election, unreasonably cocksure of his victory over Rajapaksa, Sarath Fonseka warned that, on assuming office as the new president, he would prosecute at a military court certain military officers including those who led the final Vanni operation for alleged involvement in politics. However, luckily for his opponents, he lost as expected by  all sensible Sri Lankans. Before that, about the time it was rumoured that he was contemplating taking on Rajapaksa in a bid for the presidency, many well meaning people, journalists among them, warned him out of genuine love and respect for his truly admirable contribution to the war effort that rid the country of terrorism not to engage in politics and unnecessarily tarnish his reputation. It seemed that his newfound friends gave him enough rope to hang himself. Those who still admire him for his soldiery including me genuinely regret his unfortunate incursion into a field that is not worthy of him given his different abilities.

A year or two ago Fonseka was promoted to the rank of Field Marshal under the new government led by the very people who had hypocritically opposed the successful military response to terrorism that he had the opportunity to partly contribute to under Rajapaksa. Recently, he was inducted into parliament through the national list, a move over which still hangs a question mark, though, and he has even been given a minister’s post. His maiden speech in parliament on March 10 left us in no doubt that he is still clueless about what the public would expect of him in his new capacity, except his desire to take revenge on the man who failed to somehow cure him of his Potomac fever. People feel that he seems ready to effectively betray the whole country for his personal satisfaction on that score. Is taking revenge on the Rajapaksa’s the be all and end all of his politics, we feel tempted to ask?

While implicitly claiming all credit for the war victory, he expressed his approval of an  international investigation into allegations of human rights violations with the participation of foreign judges (against some of his own team members who fought along with him for the sake of the country risking their life and limb). He reiterated the ‘white flag incident’, which, he said took place during the last 2 or 3 days at the tail end of the war when he was out of the country as there was nothing left for a general to do at that stage! We thought that the former government’s military campaign was an extended team effort involving all other services as well such as the air force, the navy, and the intelligence department, etc., which allows no single participant to claim the whole credit for its success. Only Rajapaksa played a uniquely indispensable role in organizing that team as supreme commander.

Wasantha Karannagoda’s well written book of war memoirs in Sinhala titled ADHISHTAHNAYA – LTTE parajaya-navika hamuda bhumikawa” (DETERMINATION – the Defeat of the LTTE and the Role of the Navy) devotes a whole chapter – Chapter 19 pp.246-278 – under the heading Aethulay Yuddhaya” (The War Inside) to the cold war” between him and Sarath Fonseka, which was an open secret”. Without elaborating, I may say that, though it led to some unwanted friction between the two which sometimes even had damaging repercussions on the war effort itself, this personal conflict had ridiculously trivial origins. They were both Anandians, Sarath having been about two years senior to the other. One must read the whole book to appreciate the monumental role that the Sri Lanka Navy played under the admiralty of Karannagoda in winning the war.

How good it should be for all of us Sri Lankans if Sarath Fonseka reflected on his own true importance for the country and decided to help our mother Lanka out of the doldrums she has been blown into, without uselessly frittering away his inexhaustible energy on executing a personal vendetta against his peers! This is just a friendly thought.